{"html": "<div class=\"lf-doc\"><p class=\"lf-p\">Επίσης ενώ στην επιστολή του ημερομηνίας 16/09/2013 προς τη Λειτουργό του ΚΕΠΑ (Τεκμήριο 7) αναγράφει ότι την είχε ενημερώσει και προηγουμένως για την απρεπή συμπεριφορά του Μ.ΚΑ.1 προς αυτόν, δεν τέθηκαν ενώπιόν μας οποιαδήποτε στοιχεία για την εν λόγω ενημέρωση ούτε η εν λόγω Λειτουργός κλήθηκε από τον Αιτητή να προσέλθει ενώπιόν μας να δώσει μαρτυρία. Ο Αιτητής υποστήριξε γενικά και αόριστα ότι είχε κλονιστεί η σωματική και ψυχική του υγεία (λόγω των πράξεων του Μ.ΚΑ.1) και δεν έθεσε ενώπιόν μας οποιαδήποτε λεπτομέρεια ή οποιοδήποτε στοιχείο δεικνύει ότι η εν λόγω θέση του ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.</p>\n<p class=\"lf-p\">Λόγω των πιο πάνω κενών και αδυναμιών στη μαρτυρία του Αιτητή κρίνουμε ότι δεν είναι ασφαλές να αποδεχτούμε την προφορική μαρτυρία του Αιτητή ως αξιόπιστη και να στηριχτούμε σε αυτή για την εξαγωγή οποιωνδήποτε ευρημάτων σχετικά με τα γεγονότα της παρούσας εργατικής διαφοράς.</p>\n<p class=\"lf-p\">Αξιολογώντας τη μαρτυρία των μαρτύρων της Εργοδότριας Εταιρείας παρατηρούμε τα πιο κάτω:</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">(1)</span>Ενώ ο Αιτητής δεν αντεξετάστηκε επί του ισχυρισμού του ότι δεν υπήρχε και δεν του δόθηκε από την Εργοδότρια Εταιρεία εγχειρίδιο που προέβλεπε για τον χειρισμό περιστατικών παρενόχλησης και σεξουαλικής παρενόχλησης στον χώρο εργασίας της Εργοδότριας Εταιρείας, οι μάρτυρες της Εργοδότριας Εταιρείας υποστήριξαν ότι η Εργοδότρια Εταιρεία είχε εγχειρίδιο στο οποίο υπήρχε κώδικας χειρισμού τέτοιων περιστατικών και ότι το εν λόγω εγχειρίδιο της Εργοδότριας Εταιρείας παραδίνεται στον κάθε υπάλληλο της Εργοδότριας Εταιρείας όταν αυτός προσλαμβάνεται στην Εργοδότρια Εταιρεία. Η Μ.ΚΑ.2 καταθέτοντας το Τεκμήριο 26 (το οποίο σημειώνουμε δεν υποδείχτηκε στον Αιτητή κατά την αντεξέτασή του) ισχυρίστηκε ότι αυτό είναι το εγχειρίδιο της Εργοδότριας Εταιρείας το οποίο περιέχει τον κώδικα χειρισμό περιστατικών παρενόχλησης και σεξουαλικής παρενόχλησης στον χώρο εργασίας της Εργοδότριας Εταιρείας.</div>\n<p class=\"lf-p\">Ενώ ισχυρίστηκε ότι αυτή ετοίμασε το εν λόγω έγγραφο προσαρμόζοντας, σύμφωνα και με βάση τις απαιτήσεις της κυπριακής νομοθεσίας, το πρότυπο που της στάληκε από συνεργάτες της Εργοδότριας Εταιρείας στο Ηνωμένο Βασίλειο, παρατηρούμε ότι στο εν λόγω έγγραφο περιέχονται διάφορες αναφορές σε νομοθεσίες του Ηνωμένου Βασίλειου. Περαιτέρω μας παραξενεύει το γεγονός ότι δεν ανέφερε στην κυρίως εξέτασή της ότι αυτή έδωσε το εν λόγω εγχειρίδιο στον Αιτητή και χρειάστηκε να της υποβληθεί σειρά ερωτήσεων σχετικά με την παράδοση στον Αιτητή του εν λόγω εγγράφου για να προβάλει τον εν λόγω ισχυρισμό της. Η Μ.ΚΑ.2 υποστήριξε ότι το εν λόγω εγχειρίδιο δεν υπογράφεται από τους υπαλλήλους της Εργοδότριας Εταιρείας όταν τους παραδίνεται, ότι είναι ενημερωτικό έγγραφο και δεν υπάρχει χώρος σε αυτό για υπογραφή από τους εργοδοτουμένους, ότι υπάρχει χώρος για υπογραφή στην πρώτη σελίδα μόνο από τον διευθυντή της Εργοδότριας Εταιρείας, ότι αφού υπογράφεται από τον διευθυντή της Εργοδότριας Εταιρείας δίνεται στους υπαλλήλους της Εργοδότριας Εταιρείας και ότι από το Τεκμήριο 26 λείπει η πρώτη σελίδα με το λογότυπο της Εργοδότριας Εταιρείας. Σε διάσταση με την Μ.ΚΑ.2, η Μ.ΚΑ.3 είπε ότι σε αυτήν έδωσε το εγχειρίδιο Τεκμήριο 26 ο Μ.ΚΑ.1, ότι ο Μ.ΚΑ.1 ήταν αυτός που έδινε τα εγχειρίδια στους υπαλλήλους και ότι αυτή εκτύπωνε τα εγχειρίδια και τα έδινε στον Μ.ΚΑ.1 (στη συνέχεια σε ερώτηση αν μόνο ο Μ.ΚΑ.1 έδινε τα εν λόγω εγχειρίδια στους νεοπροσληφθέντες υπαλλήλους της Εργοδότριας Εταιρείας η Μ.ΚΑ.3 διαφοροποιήθηκε λέγοντας ότι δεν ξέρει επειδή δεν έκανε αυτή τις προσλήψεις), ότι αυτή υπέγραψε το εν λόγω έγγραφο όταν της δόθηκε (στο τέλος του εγγράφου στη σελίδα 31), ότι αυτό που της δόθηκε είναι το ίδιο με το Τεκμήριο 26 και ότι από το Τεκμήριο 26 δεν φαίνεται να λείπει οποιαδήποτε σελίδα.</p>\n<p class=\"lf-p\">Περαιτέρω ενώ η Μ.ΚΑ.2 ισχυρίστηκε ότι οι εργοδοτούμενοι της Εργοδότριας Εταιρείας υπογράφουν συμφωνία απασχόλησης αφού διαβάσουν και συμφωνήσουν με το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 26, δεν προσκόμισε οποιαδήποτε συμφωνία απασχόλησης της Εργοδότριας Εταιρείας με τους υπαλλήλους της. Ο Μ.ΚΑ.1 ο οποίος είπε ότι είναι διευθυντής και μέτοχος της Εργοδότριας Εταιρείας από την ίδρυσή της, κατά την αντεξέτασή του είπε ότι δεν θυμάται ποια είναι η διαδικασία που προβλέπεται στον κώδικα που περιέχεται στο εγχειρίδιο της Εργοδότριας Εταιρείας για τον χειρισμό περιστατικών παρενόχλησης και σεξουαλικής παρενόχλησης και ότι όταν γίνει παράπονο «μάλλον πηγαίνει σε κάποιο από τα άτομα της Εργοδότριας Εταιρείας για να δει τι έγινε».</p>\n<p class=\"lf-p\">Η εν λόγω θέση του Μ.ΚΑ.1 μας ξενίζει υπό το φως του ότι στο Τεκμήριο 26 (α) φαίνεται ότι υπάρχει θέση για υπογραφή από τον διευθυντή της Εργοδότριας Εταιρείας και (β) αναγράφεται ότι τα παράπονα για παρενόχληση και σεξουαλική παρενόχληση εξετάζονται από \"partner\" του νομικού προσώπου του εργοδότη.</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">(2)</span>Σε αντίθεση με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς της Εργοδότριας Εταιρείας ότι ο Αιτητής εργάστηκε τον Ιούλιο του 2013 και ότι από τον Αύγουστο του 2013 και μετά δεν εργάστηκε ξανά στην Εργοδότρια Εταιρεία, οι μάρτυρες της Εργοδότριας Εταιρείας υποστήριξαν ότι ο Αιτητής δεν εργάστηκε ξανά στην Εργοδότρια Εταιρεία από τον Ιούλιο του 2013. Ο Μ.ΚΑ.1 είπε ότι ο Αιτητής δεν εργάστηκε τον Ιούλιο του 2013 και ότι απλώς πήγε στο γραφείο μερικές μέρες τον Ιούλιο του 2013 χωρίς να συμπληρώσει τα απαραίτητα έγγραφα εργασίας και χωρίς να διεκπεραιώσει οποιαδήποτε εργασία. Η Μ.ΚΑ.2 διαφοροποιούμενη από τον Μ.ΚΑ.1 υποστήριξε ότι ο Αιτητής δεν εργάστηκε τον Ιούλιο του 2013 και ότι εξαφανίστηκε τέλος Ιουνίου του 2013 και δεν ξαναήρθε στο γραφείο της Εργοδότριας Εταιρείας. Πέραν τούτου οι Μ.ΚΑ.1 και 2 δεν μας εξήγησαν για ποιο λόγο στο Τεκμήριο 15 φαίνεται ότι καταβλήθηκαν εισφορές κοινωνικών ασφαλίσεων για το πρόσωπο του Αιτητή για ολόκληρο τον Ιούλιο του 2013.</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">(3)</span>Ενώ στους γενικούς λόγους της έγγραφου εμφάνισής της η Εργοδότρια Εταιρεία αναφέρει ότι ο Αιτητής δεν της απέστειλε επιστολή παραίτησης, ο Μ.ΚΑ.1 όταν του υποδείχτηκε το Τεκμήριο 5 (επιστολή παραίτησης του Αιτητή η οποία συνοδεύεται με απόδειξης αποστολής μέσω φάξ στις 14/09/2013) αναγνώρισε ότι στην απόδειξη αποστολής φαίνεται ο αριθμός φαξ της Εργοδότριας Εταιρείας και είπε ότι βάσει αυτού του Τεκμηρίου φαίνεται ότι η Εργοδότρια Εταιρεία έλαβε αυτό το έγγραφο και η Μ.ΚΑ.3 κατέθεσε ότι είδε ένα φαξ που είχε αποστείλει ο Αιτητής στην Εργοδότρια Εταιρεία ότι δήθεν παραιτείται και κατηγορούσε τον Μ.ΚΑ.1.</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">(4)</span>Η Μ.ΚΑ.3 στην κυρίως εξέτασή της ανέφερε ότι ο Αιτητής σταμάτησε να έρχεται στην εργασία του τον Ιούλιο του 2013 και ότι επειδή ήταν καλοκαίρι και αυτός έλειπε πολλές μέρες της ανέφεραν ότι ο Αιτητής σταμάτησε να πηγαίνει στην εργασία του χωρίς λόγο. Κατά την αντεξέτασή της διαφοροποιήθηκε λέγοντας ότι επειδή ο Αιτητής απουσίαζε για αρκετό χρόνο από τον χώρο εργασίας του ρώτησε πού είναι και της είπαν ότι πήρε άδεια και ότι μετά ήρθε επιστολή από το Γραφείο Εργασίας ότι είχε γίνει καταγγελία. Στη συνέχεια είπε ότι δεν θυμάται πότε ρώτησε για την απουσία του Αιτητή αλλά ήταν σίγουρη ότι ο Αιτητής έλειπε για αρκετό διάστημα και διευκρίνισε ότι η Μ.ΚΑ.2 ήταν το πρόσωπο που ρώτησε για την απουσία του Αιτητή και αυτή της απάντησε ότι έλειπε με ετήσια άδεια. Ερωτώμενη αν μπορεί να αναφέρει στο Δικαστήριο με βεβαιότητα πότε έφυγε ο Αιτητής απάντησε «εκτός από την επιστολή παραίτησής του, αν δεν κάνω λάθος τον Σεπτέμβριο, δεν είμαι σίγουρη, ήταν το τελευταίο καλοκαίρι που εργάστηκα και εγώ στην Εργοδότρια Εταιρεία». Σημειώνουμε ότι η Μ.ΚΑ.3 ανέφερε ότι αυτή έφυγε από την Εργοδότρια Εταιρεία τον Νοέμβριο του 2014. Δεν μας φαίνεται πειστική η δικαιολογία που προέβαλε κατά την επανεξέτασή της ότι μπέρδεψε τις ημερομηνίες και λόγω λάθους είπε ότι ο Αιτητής παραιτήθηκε το τελευταίο καλοκαίρι που εργάστηκε αυτή στην Εργοδότρια Εταιρεία καθότι δεν ερωτάτο για ημερομηνίες ώστε να τις μπερδέψει.</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">(5)</span>Δεν μας φαίνεται φυσιολογικό ότι ενώ όλοι οι μάρτυρες της Εργοδότριας Εταιρείας ισχυρίστηκαν ότι ο Αιτητής σταμάτησε χωρίς λόγο να πηγαίνει στην εργασία του τον Ιούλιο του 2013 δεν μας ανέφεραν οτιδήποτε άλλο σχετικό και δεν μας ανέφεραν κατά πόσον επικοινώνησαν με τον Αιτητή να τον ρωτήσουν για ποιο λόγο σταμάτησε να πηγαίνει στην εργασία του τη στιγμή που ο Μ.ΚΑ.1 κατά την αντεξέτασή του ανέφερε ότι ο Αιτητής ήταν μια χαρά κατά την απασχόλησή του στην Εργοδότρια Εταιρεία. Σημειώνουμε ότι παρά το ότι η Εργοδότρια Εταιρεία είχε υποχρέωση να ενημερώσει γραπτώς και αμέσως το ΚΕΠΑ για την αποχώρηση του Αιτητή από την εργασία του δεν έθεσε ενώπιόν μας οποιαδήποτε μαρτυρία που να δεικνύει ότι ενημέρωσε το ΚΕΠΑ μετά τον Ιούνιο του 2013 για την παραίτηση του Αιτητή. Περαιτέρω η Εργοδότρια Εταιρεία δεν έθεσε ενώπιόν μας οποιοδήποτε απτό στοιχείο που να δεικνύει ποια ήταν η θέση που προέβαλε κατά τον ουσιώδη χρόνο (Ιούλιο -Σεπτέμβριο του 2013) σε σχέση με την ημερομηνία παραίτησης του Αιτητή αφού δεν κατέθεσε ενώπιόν μας τις δηλώσεις της στο Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων σχετικά (α) με τον τερματισμό της εργασιακής σχέσης της με τον Αιτητή και (β) την αίτηση του Αιτητή για καταβολή επιδόματος ανεργίας. Μας προβληματίζει το γεγονός ότι η Εργοδότρια Εταιρεία δεν προσκόμισε οποιαδήποτε έγγραφα στα οποία να φαίνονται οι δηλώσεις της κατά τον ουσιώδη χρόνο παραίτησης του Αιτητή.</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">(6)</span>Η Μ.ΚΑ.2 δεν απαντούσε με αμεσότητα και ευθύτητα στις ερωτήσεις που της έγιναν σε σχέση με ζητήματα τα οποία, λόγω άλλων ισχυρισμών της, κανονικά έπρεπε να είχε άμεση και θετική γνώση. Πιο συγκεκριμένα, ενώ ισχυρίστηκε ότι πήγαινε καθημερινώς στην εργασία της με τον σύζυγό της, ότι ως \"office manager\" της Εργοδότριας Εταιρείας ασχολείτο με τους υπαλλήλους της Εργοδότριας Εταιρείας, τη διαχείριση του γραφείου και με το \"bookkeeping\", απάντησε ότι (α) δεν γνωρίζει αν η Εργοδότρια Εταιρεία έχει \"backup system\" για τα ηλεκτρονικά αρχεία της, αν στα βιβλία των εταιρειών - πελατών της Εργοδότριας Εταιρείας αναγράφεται η εργασία που γίνεται από τους υπαλλήλους της Εργοδότριας Εταιρείας (σημειώνουμε ότι ο Μ.ΚΑ.1 είπε ότι η Εργοδότρια Εταιρεία έχει \"backup system\" και ότι στους φακέλους των πελατών της Εργοδότριας Εταιρείας αν το \"audit\" γίνεται «manual» σημειώνεται η εργασία που γίνεται από τους υπαλλήλους της Εργοδότριας Εταιρείας), αν κατά την περίοδο που εργαζόταν ο Αιτητής στην Εργοδότρια Εταιρεία υπήρχε κάρτα με την οποία καταγραφόταν ηλεκτρονικά η άφιξη και η αναχώρηση των υπαλλήλων της Εργοδότριας Εταιρείας και αν ο χώρος του γραφείου του συζύγου της περιβαλλόταν από τοίχο που ήταν ο μισός από ξύλο και ο υπόλοιπος μισός από γυαλί και (β) δεν θυμάται αν ο Αιτητής ήταν συνεπής κατά την εργασία του στην Εργοδότρια Εταιρεία και αν δημιούργησε οποιαδήποτε προβλήματα στην ομαλή διεξαγωγή των εργασιών της Εργοδότριας Εταιρείας.</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">(7)</span>Ο Μ.ΚΑ.1 μας ανέφερε ότι η Εργοδότρια Εταιρεία δεν οφείλει οποιοδήποτε ποσό στον Αιτητή και κατά τη μαρτυρία του δεν αναφέρθηκε στις αξιώσεις του Αιτητή για αναλογία 13ου μισθού και ετήσιας άδειας για το 2013 και περιορίστηκε στο να αναφέρει ότι ο Αιτητής δεν εργάστηκε από τον Ιούλιο 2013 και μετά και επειδή δεν προσκόμισε τα σχετικά timesheets (αφού δεν εργάστηκε) κατά τον Ιούλιο, Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 2013 η Εργοδότρια Εταιρεία δεν του οφείλει τους μισθούς του για τους εν λόγω μήνες. Μας δημιουργείται η απορία αφού τα εν λόγω timesheets ήταν απαραίτητα για την πληρωμή του Αιτητή και επειδή ο Αιτητής δεν τα προσκόμισε τον Ιούλιο του 2013 δεν του καταβλήθηκε μισθός, για ποιο λόγο καταβλήθηκαν εισφορές κοινωνικών ασφαλίσεων για το πρόσωπο του Αιτητή για ολόκληρο τον Ιούλιο του 2013. Ενώ ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι του ζητήθηκε να συμπληρώνει ηλεκτρονικά timesheets για πρώτη φορά τον Μάιο του 2013, οι μάρτυρες της Εργοδότριας Εταιρείας δεν προσκόμισαν ηλεκτρονικά timesheets που συμπλήρωσε ο Αιτητής πριν τον Μάιο του 2013 για να αντικρούσουν τους ισχυρισμούς του Αιτητή και να υποστηρίξουν τη θέση τους ότι ήταν βασικός όρος της απασχόλησης του Αιτητή ότι για να του καταβληθεί ο μηνιαίος μισθός του έπρεπε να συμπληρώσει τα εν λόγω έγγραφα κάθε μήνα.</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">(8)</span>Ενώ η δικηγόρος της Εργοδότριας Εταιρεία υπέβαλε επανειλημμένως στον Αιτητή κατά την αντεξέτασή του ότι τα έντυπα του ΚΕΠΑ με τίτλο «Σχέδιο Χορηγιών για Ένταξη στην Απασχόληση με Ευέλικτες Ρυθμίσεις, Παραστατικό Τεκμηρίωσης Υλοποίησης της Σύμβασης &amp; Αίτηση για Καταβολή Χορηγίας» συμπληρώνονταν και αποστέλλονταν στο ΚΕΠΑ μηνιαίως ώστε να πληρωθεί τον μηνιαίο μισθό του, ο Μ.ΚΑ.1 αντεξεταζόμενος όταν του έγινε υποβολή ότι τα εν λόγω παραστατικά αποστέλλονταν στο ΚΕΠΑ κάθε δύο μήνες απάντησε ότι δεν θυμάται αλλά νομίζει ότι υπήρχε κάποια συγκεκριμένη περίοδος. Σημειώνουμε ότι η θέση του Μ.ΚΑ.1 ότι τα ηλεκτρονικά timesheets συμπλήρωναν τα έντυπα που αποστέλλονταν στο ΚΕΠΑ για την καταβολή χορηγίας στην Εργοδότρια Εταιρεία δεν φαίνεται να επιβεβαιώνεται από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 16.</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">(9)</span>Ο Μ.ΚΑ.1 ερωτώμενος κατά την αντεξέτασή του σχετικά με την επικοινωνία που είχε με το Γραφείο Εργασίας σχετικά με τα, κατ' ισχυρισμό του Αιτητή, οφειλόμενα δεδουλευμένα του δεν απαντούσε στις ερωτήσεις που του υποβάλλονταν με σαφήνεια, καθαρότητα και σταθερότητα. Είπε ότι δεν θυμόταν πότε επικοινώνησε μαζί του Γραφείο Εργασίας σχετικά με το πιο πάνω ζήτημα. Στη συνέχεια είπε ότι τηλεφώνησε το Γραφείο Εργασίας στην Εργοδότρια Εταιρεία και ζήτησε να μιλήσει μαζί του ενώ συνήθως αν το ζήτημα αφορά μισθοδοσίες μιλούν με την σύζυγό του. Όταν του υποδείχτηκε το Τεκμήριο 12 στο οποίο υπάρχει email Λειτουργού των Εργασιακών Σχέσεων προς τον Αιτητή με το οποίο τον ενημερώνει την 01/11/2013 απέστειλε μέσω φαξ επιστολή στον Μ.ΚΑ.1 και ότι στις 04/11/2013 ο Μ.ΚΑ.1 επικοινώνησε μαζί της και της ζήτησε να ενημερώσει τον Αιτητή να του αποστείλει τα timesheets και τις ώρες που υπέγραφε για να μπορέσει η Εργοδότρια Εταιρεία να τον πληρώσει, είπε ότι δεν θυμάται αν επικοινώνησε μαζί του η Λειτουργός του Γραφείου Εργασίας και δεν θυμάται αν της μίλησε και στη συνέχεια είπε ότι μπορεί να της μίλησε.</div>\n<p class=\"lf-p\">Σε υποβολή ότι το Γραφείο Εργασίας επικοινώνησε μαζί του και τον ενημέρωσε ότι ο Αιτητής υπέβαλε παράπονο ότι δεν πληρώθηκε για τους μήνες Ιούλιο, Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 2013 απάντησε «πιστεύω ναι» και στη συνέχεια σε υποβολή ότι όταν μίλησε με την Λειτουργό δεν αρνήθηκε πληρωμή στον Αιτητή και δεν ανέφερε στη Λειτουργό ότι ο Αιτητής δεν εργάστηκε τους εν λόγω μήνες αλλά ζήτησε τα timesheets των εν λόγω μηνών, είπε «αρνηθήκαμε πληρωμή και ζητήσαμε απόδειξη ότι όντως εργάστηκε σε εμάς». Διερωτόμαστε για ποιο λόγο αντί να αναφερθεί στη Λειτουργό ότι ο Αιτητής δεν προσήλθε στην εργασία του τους εν λόγω μήνες, ζητήθηκαν τα timesheets και πίνακας ωρών εργασίας χωρίς να γίνει οποιοδήποτε αναφορά στα έγγραφα του ΚΕΠΑ.</p>\n<p class=\"lf-p\">Περαιτέρω μας δημιουργείται η απορία πώς ο Αιτητής θα προσκόμιζε τα ηλεκτρονικά timesheets των εν λόγω μηνών αφού δεν εργαζόταν πλέον στην Εργοδότρια Εταιρεία τη στιγμή που τα εν λόγω έντυπα βρίσκονταν στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές της Εργοδότριας Εταιρείας (η Μ.ΚΑ.2 ανέφερε ότι τα timesheets βρίσκονταν στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές της Εργοδότριας Εταιρείας και αυτή εκτύπωσε το Τεκμήριο 27 από τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές της Εργοδότριας Εταιρείας).</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">(10)</span>Ο Μ.ΚΑ.1 στις ερωτήσεις κατά πόσον κατά τον χρόνο που εργαζόταν ο Αιτητής στην Εργοδότρια Εταιρεία υπήρχε σύστημα κάρτας που καταγράφονταν οι ώρες άφιξης και αναχώρησης των υπαλλήλων απαντούσε με υπεκφυγές. Σε ερώτηση αν κατά την περίοδο που εργαζόταν ο Αιτητής υπήρχε τέτοιο σύστημα απάντησε ότι η Εργοδότρια Εταιρεία έχει ένα τέτοιο σύστημα αλλά δεν θυμάται «πότε μπήκε». Στη συνέχεια είπε ότι δεν θυμάται αν αυτό το σύστημα υπήρχε όταν ο Αιτητής εργαζόταν στην Εργοδότρια Εταιρεία και σε υποβολή της δικηγόρου του Αιτητή ότι υπήρχε, απάντησε «μπορεί ναι, μπορεί όχι». Ακολούθως ανασκεύασε λέγοντας ότι ο αρχικός σκοπός όταν μπήκε το εν λόγω σύστημα ήταν να καταγράφονται οι ώρες που εισέρχονταν και εξέρχονταν οι υπαλλήλοι στο γραφείο της Εργοδότριας Εταιρείας αλλά στην ουσία λειτουργεί μόνο ως κλειδί για να ανοίγει η πόρτα εισόδου/εξόδου του γραφείου επειδή δεν έγινε αναβάθμιση του εν λόγω συστήματος.</div>\n<p class=\"lf-p\">Ενώ ο Μ.ΚΑ.1 υποστήριξε ότι όλα τα έντυπα που απαιτούσε το ΚΕΠΑ σε σχέση με την απασχόληση του Αιτητή στην Εργοδότρια Εταιρεία πάντα συμπληρώνονταν από τον Αιτητή και αποστέλλονταν στο ΚΕΠΑ από τον Αιτητή μαζί με τις επιταγές και τα άλλα απαιτούμενα έγγραφα, δεν μας ανέφερε με σαφήνεια και πειστικότητα ποιος απέστειλε το Τεκμήριο 25 στο ΚΕΠΑ στις 08/08/2013 (το οποίο ήταν στην ουσία το μόνο έγγραφο το οποίο, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της Εργοδότριας Εταιρείας, δεν στάληκε από τον Αιτητή στο ΚΕΠΑ) και υπεκφεύγοντας προέβαλε διάφορα επιχειρήματα σε σχέση με τις επιταγές του Τεκμηρίου 25 και την πρόσβαση στο φαξ της Εργοδότριας Εταιρείας. Η Μ.ΚΑ.3 αντεξεταζόμενη είπε ότι δεν είδε πρώτη φορά τις επιταγές του Τεκμηρίου 25 καθότι αυτές έχουν αποσταλεί μέσω του φαξ της Εργοδότριας Εταιρείας αλλά ερωτώμενη από ποιον έγινε η αποστολή μέσω του φαξ απάντησε ότι δεν θυμάται αν τις έστειλε αυτή λόγω του ότι γνωρίζει ότι υπάρχουν προσωπικά δεδομένα.</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">(11)</span>Η θέση των Μ.ΚΑ.1 και Μ.ΚΑ.2 ότι ο Αιτητής ανέλαβε να συμπληρώσει όλα τα έγγραφα που αφορούσαν τη χορηγία από το ΚΕΠΑ, δεν επιβεβαιώνεται από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 22 στο οποίο φαίνεται ότι ο Μ.ΚΑ.1 ζητά απλώς από τον Αιτητή να απαντήσει με email στο ΚΕΠΑ εκ μέρους του και να μιλήσει με την Λειτουργό του ΚΕΠΑ γιατί αυτός δεν έχει χρόνο.</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">(12)</span>Ενώ ο Μ.ΚΑ.1 ισχυρίστηκε ότι το Γραφείο Εργασίας και η Αστυνομία πήρε «συνεντεύξεις» από τους υπαλλήλους σχετικά με τις καταγγελίες του Αιτητή, η Μ.ΚΑ.2 και Μ.ΚΑ.3 δεν ανέφεραν κάτι τέτοιο.</div>\n<p class=\"lf-p\">Κρίνουμε ότι οι πιο πάνω αδυναμίες στη μαρτυρία των μαρτύρων της Εργοδότριας Εταιρείας πλήττουν ουσιαστικά την αξιοπιστία της εν λόγω μαρτυρίας. Συνακόλουθα η μαρτυρία των μαρτύρων της Εργοδότριας Εταιρείας απορρίπτεται ως αναξιόπιστη.</p>\n<p class=\"lf-p\">Δ. (1) Στη βάση της πιο πάνω αξιολόγησης είναι η κατάληξή μας ότι οι δύο πλευρές δεν έθεσαν ενώπιόν μας σαφή, ικανοποιητική και χωρίς ουσιαστικές αδυναμίες μαρτυρία στην οποία θα μπορούσαμε να στηριχτούμε με ασφάλεια για την εξαγωγή ευρημάτων σχετικά με τις συνθήκες που περιβάλλουν τα μη αμφισβητούμενα γεγονότα της υπόθεσης. Λόγω της απόρριψης της προφορικής μαρτυρίας του Αιτητή και των μαρτύρων της Εργοδότριας Εταιρείας το Δικαστήριο δεν μπορεί να προβεί σε ευρήματα γεγονότων στη βάση της εν λόγω μαρτυρίας και πιο συγκεκριμένα δεν μπορεί να προβεί σε ευρήματα αναφορικά με το σύνολο των περιστάσεων της παρούσας εργατικής διαφοράς.</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">(2)</span>Το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης θα αποτελούσαν τη βάση της κρίσης του Δικαστηρίου (i) κατά πόσον ο Αιτητής απασχολήθηκε στην Εργοδότρια Εταιρεία μέχρι τις 13/09/2013 και (ii) κατά πόσον η απόφαση του Αιτητή να υποβάλει παραίτηση τον Σεπτέμβριο του 2013 δικαιολογείτο εντός του πλαισίου του Ν.24/67 και της Νομολογίας ως εξαναγκασμός σε παραίτησή του λόγω της συμπεριφοράς που επέδειξε ο διευθυντής της Εργοδότριας Εταιρείας προς το πρόσωπό του η οποία έπληττε το κλίμα αμοιβαίας πίστης και εμπιστοσύνης μεταξύ της Εργοδότριας Εταιρείας ως εργοδότη και του Αιτητή ως εργοδοτουμένου στη βάση των δικογραφημένων ισχυρισμών του Αιτητή. Σημειώνουμε ότι τα γεγονότα και το περιεχόμενο των Τεκμηρίων που αναφέρονται στην παράγραφο Β πιο πάνω δεν είναι αρκετά για να αποδείξουν τους ισχυρισμούς του Αιτητή για εξαναγκασμό του σε παραίτηση στη βάση απαράδεκτα προσβλητικής και μειωτικής συμπεριφοράς προς το πρόσωπό του και για απασχόλησή του στην Εργοδότρια Εταιρεία μέχρι τις 13/09/2013.</div>\n<p class=\"lf-p\">Συνακόλουθα με τα πιο πάνω, κρίνουμε ότι ο Αιτητής απέτυχε να αποσείσει το βάρος απόδειξης που τον βάρυνε να αποδείξει ότι υπό τις περιστάσεις και εντός του πραγματικού πλαισίου της υπόθεσης δικαιολογείτο να θεωρήσει ότι εξαναγκάζετο σε παραίτηση. Είναι κατάληξή μας ότι ο Αιτητής δεν απέδειξε ότι τερμάτισε την εργοδότησή του στην Εργοδότρια Εταιρεία εντός των πλαισίων του άρθρου 7 του Ν.24/67. Το γεγονός της αναξιοπιστίας των μαρτύρων της Εργοδότριας Εταιρείας δεν επηρεάζει με οποιοδήποτε τρόπο την πιο πάνω κατάληξή μας αφού ενόψει του συμπεράσματος του Δικαστηρίου για την απόρριψη της μαρτυρίας του Αιτητή δεν υπάρχει ανάγκη για περαιτέρω εξέταση ως προς το αξιόπιστο ή μη της εκδοχής της Εργοδότριας Εταιρείας.</p>\n<p class=\"lf-p\">Σχετική αναφορά για το θέμα αυτό γίνεται στις υποθέσεις Kades v. Nicolaou &amp; Another (1986) 1 CLR 21[43] και Paphos Stone C.Estates Ltd v. Μάκη Νεοπτολέμου, Πολ. Έφεση Αρ.361/2009 ημερ.03/07/2014, ECLI:CY:AD:2014:A457[44].</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">(3)</span>Με βάση την πιο πάνω ανάλυση της ενώπιόν μας μαρτυρίας κρίνουμε ότι δεν στοιχειοθετήθηκαν πραγματικά περιστατικά από τα οποία πιθανολογείται παράβαση του Ν.205(Ι)/2002 και του Ν.58(Ι)/2004 από την Εργοδότρια Εταιρεία στο πλαίσιο των δικογραφημένων ισχυρισμών του Αιτητή. Βρίσκουμε ότι τα μη αμφισβητούμενα γεγονότα δεν είναι αρκετά να αποσείσουν το βάρος απόδειξης που βάρυνε τον Αιτητή να αποδείξει γεγονότα από τα οποία θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε, στην απουσία πειστικής και αξιόπιστης μαρτυρίας από την Εργοδότρια Εταιρεία που να αντικρούει τον ισχυρισμό για πράξεις παρενόχλησης και σεξουαλικής παρενόχλησης, ότι οι απαγορευμένες πράξεις με τους πιο πάνω Νόμους διαπράχθηκαν σε βάρος του Αιτητή. Οι επιστολές της Αστυνομίας σε σχέση με τις καταγγελίες του Αιτητή το 2012 και 2013 και οι εν λόγω καταγγελίες του Αιτητή στην Αστυνομία είτε από μόνες τους είτε σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες επιστολές του Αιτητή προς την Εργοδότρια Εταιρείας και τους άλλους φορείς μετά τις 13/09/2013, δεν συνιστούν κατά την κρίση μας γεγονότα που αποδεικνύουν εκ πρώτης όψεως υπόθεση ότι οι απαγορευμένες πράξεις με τους πιο πάνω Νόμους για τις οποίες παραπονείται ο Αιτητής διαπράχθηκαν σε βάρος του. Συνακόλουθα κρίνουμε ότι ο Αιτητής απέτυχε να αποδείξει ότι κατά τη διάρκεια της απασχόλησής του από την Εργοδότρια Εταιρεία υπέστηκε παρενόχληση λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και σεξουαλική παρενόχληση από τον Μ.ΚΑ.1.</div>\n<p class=\"lf-p\">Ε. Στη βάση των πιο πάνω:</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">(1)</span>Οι αξιώσεις του Αιτητή για καταβολή αποζημιώσεων λόγω εξαναγκασμού του σε παραίτηση στη βάση του Ν.24/67 και για καταβολή αποζημιώσεων για παρενόχλησή του λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και σεξουαλική παρενόχλησή του στη βάση των Ν.205(Ι)/2002 και Ν.58(Ι)/2004 απορρίπτονται.</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">(2)</span>Η αξίωση του Αιτητή για καταβολή επιδόματος οιδοπορικών για τους μήνες Ιούλιο, Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 2013 απορρίπτεται.</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">(3)</span>Η Εργοδότρια Εταιρεία οφείλει στον Αιτητή (i) τον μισθό του Ιουλίου του 2013 ο οποίος ανέρχεται σε €3.500,00, (ii) την αναλογία του 13ου μισθού του για το 2013 η οποία ανέρχεται στο ποσό των €2.041,67 [(7 Χ €3.500,00) ÷ 12] και (iii) πληρωμή για την ετήσια άδεια που δεν χρησιμοποίησε μέχρι το τέλος του Ιουλίου του 2013 (10 εργάσιμες μέρες). Το ποσό για μη χρησιμοποιηθείσα ετήσια άδεια ανέρχεται στο ποσό των €1.750,00 (2 Χ €875,00). Το εν λόγω ποσό υπολογίστηκε στη βάση του ότι (α) επειδή ο Αιτητής εργαζόταν πέντε μέρες εβδομαδιαίως 10 εργάσιμες μέρες αντιστοιχούν δύο εργάσιμες εβδομάδες και (β) ο εβδομαδιαίος μισθός του Αιτητή ανερχόταν στο ποσό των €875,00 [(13 Χ €3.500,00) ÷ 52].</div>\n<p class=\"lf-p\">Κατάληξη Εκδίδεται απόφαση υπέρ του Αιτητή και εις βάρος της Εργοδότριας Εταιρείας για το συνολικό ποσό των €7.291,67 με νόμιμο τόκο, πλέον €2.000,00 δικηγορικά έξοδα, συν Φ.Π.Α. (Υπ.) ..................</p>\n<p class=\"lf-p\">Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστής (Υπ.) ............... (Υπ.) ...............</p>\n<p class=\"lf-p\">Λ. Ζάμπογλου, Μέλος Ν. Πιερίδου, Μέλος ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Στο σύγγραμμα St.D. Anderman, \"The Law of Unfair Dismissal\", 3rd Edition, Butterworths Lexis Nexis, στη σελίδα 81 σημειώνεται ότι σε όλες τις περιπτώσεις η παράβαση όρου της σύμβασης εργοδότησης πρέπει να είναι αρκούντως σοβαρή για να θεωρείται ως συμπεριφορά που αποκηρύσσει τη σύμβαση εργοδότησης.(\"The breach must be sufficiently serious to amount to a repudiation\"). [2] St.D. Anderman, \"The Law of Unfair Dismissal\" 3rd Edition, Butterworths Lexis Nexis, στη σελίδα 81. [3] Courtaulds Northern Textiles Ltd v. Andrew [1979] IRLR 84. [4] Καθότι παραβίαση του εξυπακουόμενου όρου για αμοιβαία πίστη και εμπιστοσύνη θεωρείται ως θεμελιώδης παράβαση των όρων εργασίας που κλονίζει τα θεμέλια της σχέσης εργοδότη εργοδοτούμενου. Βλέπε Post Office v. Roberts [1980] IRLR 347, Woods v. W.M. Car Services (Petersborough ) Ltd [1981] ICR 666. [5] Στην υπόθεση BG plc v O' Brien [2001]IRLR 496 λέχθηκε ότι η απλώς παράλογη συμπεριφορά του εργοδότη δεν επαρκεί για να δικαιολογήσει παράβαση του όρου της πίστης και εμπιστοσύνης. [6] Χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει στην απόφαση στην υπόθεση Bradbury v. BBC [2015] EWHC 1368 στην οποία αφού γίνεται μια σύνοψη των νομολογιακών αρχών σε σχέση με την παράβαση του πιο πάνω εξυπακουομένου όρου αναφέρθηκαν τα πιο κάτω σε σχέση με το κριτήριο της διαπίστωσης της παράβασης του εξυπακουόμενου όρου πίστης και εμπιστοσύνης: \"The question is therefore whether, objectively, there has been a breach of the implied term. In my view, that objective assessment must be carried out in relation to the implied term read as a whole thus encompassing both elements of that term. Accordingly, the conduct must be such as, objectively, is calculated or likely to undermine the duty of trust and confidence and must be conduct for which there is, objectively, no reasonable and proper cause.</p>\n<p class=\"lf-p\">Reasonableness, objectively judged, necessarily comes into establishing whether or not there has been a breach of the implied term. But this is not to apply, by the back door as it were, the \"range of reasonable responses\" test. It is not a question of establishing whether a particular cause of action is within the range of reasonable responses to the particular state of affairs and the situation the employer finds itself; rather, the question is whether the particular course of action is a reasonable and proper response to that state of affairs and situation in the context of the implied term so as to prevent what would otherwise be a breach of duty from being one......................reasonableness is one of tools in the employment tribunal's factual analysis kit for deciding whether there has been a fundamental breach......................the question whether the conduct of the employer which might otherwise give rise to a breach of the implied term is without reasonable and proper cause must take account of the particular state of affairs and the situation in which the employer finds itself; the conduct must be a response to that state of affairs and situation.</p>\n<p class=\"lf-p\">It must be a response which resolves the tension, so far as is possible, between, on the one hand, the courses of conduct open to the employer to meet the situation which it faces and, on the other hand, acting in a way which does not cause undue detriment to the employee.\" [7] Garner v. Grange Furnishing Ltd [1977] IRLR 206 \"Conduct amounting to a repudiation can be a series of small incidents over a period of time. If the conduct of the employer is making it impossible for the employee to go on working that is plainly a repudiation of the contract\". Βλέπε επίσης την υπόθεση Woods v. W.M. Car Services ( Petersborough) Ltd [1981] ICR 666. [8] Harvey on Industrial Relations and Employment Law, Lexis Nexis, December 2018, Issue 270, paragraph [480]: \"The 'last straw' doctrine. Many of the constructive dismissal cases which arise from the undermining of trust and confidence will involve the employee leaving in response to a course of conduct carried on over a period of time. The particular incident which causes the employee to leave may in itself be insufficient to justify his taking that action, but when viewed against a background of such incidents it may be considered sufficient by the courts to warrant their treating the resignation as constructive dismissal. It may be the 'last straw' which causes the employee to terminate a deteriorating relationship.\" [9] Omilaju v. Waltham Forest London B.C [2005] ICR 481, Kaur v. Leeds Teaching Hospitals NHS Trust [2018] IRLR 833. [10] Ο Lord Steyn στην υπόθεση Malikv. BCCI (πιο πάνω) σημείωσε ότι: \"The conduct must , of course, impinge on the relationship in the sense that, looked at objectively , it is likely to destroy or seriously damage the degree of trust and confidence the employee is reasonably entitled to have in his employer. That requires one to look at all the circumstances.\". Το Court of Appeal στην υπόθεση Tullett Prebon PLC v. BGC Brokers LP [2011] IRLR 420 τόνισε ότι το ζήτημα του κατά πόσο υπήρξε παράβαση του εξυπακουομένου όρου της πίστης και εμπιστοσύνης που δικαιολογεί εξαναγκασμό σε παραίτηση αποφασίζεται εξετάζοντας αντικειμενικά όλες τις περιστάσεις της υπόθεσης από την πλευρά του λογικού προσώπου που βρίσκεται στη θέση του αθώου μέρους («.the legal test is whether, looking at all the circumstances objectively, that is from the perspective of a reasonable person in the position of the innocent party.»). [11] Στην απόφαση Post Office v. Roberts [1980] IRLR 347 το επιχείρημα των εργοδοτών ότι η παραβίαση πρέπει να είναι σκόπιμη και κακόπιστη για να συνιστά συμπεριφορά που δικαιολογεί εξαναγκασμό σε παραίτηση απορρίφθηκε και λέχθηκε ότι η συμπεριφορά πρέπει να είναι: \". such that its effect judged reasonably and sensibly is to disable the other party from properly carrying out its obligations. \". Στην απόφαση του Court of Appeal στην υπόθεση Lewis v. Motorwolrd Garages Ltd [1986] ICR 157 αναφέρθηκαν τ' ακόλουθα: \".whether an employee had been entitled to terminate his contract of employment without notice by reason of the employer's conduct depended not upon whether the employer had intended the conduct to be repudiatory or could reasonably have believed that it would be accepted as such, but upon whether the employer's conduct, viewed objectively, evinced an intention no longer to be bound by the contract.\". Στην Woods v. W.M. Car Services ( Petersborough ) Ltd [1981] ICR 666 λέχθηκαν τ΄ ακόλουθα : \"To constitute a breach of this implied term , it is not necessary to show that the employer intended the repudiation of the contract. The employment tribunal's function is to look at the employer' s conduct as a whole and to determine whether it is such that it is cumulative effect judged reasonably and sensibly is such that the employee cannot be expected to put up with.\"</p>\n<p class=\"lf-p\">[12] \"..it is only breached by acts or omissions which seriously damage or destroy the necessary trust and confidence. Both sides are expected to absorb lesser blows\". [13] Palmanor Ltd v. Cedron [1978] ICR 1008. [14] Associated Tyre Specialists (Eastern ) Ltd v Warehouse [1976] IRLR 386. [15] Στο σύγγραμμα St.D. Anderman, \"The Law of Unfair Dismissal\", 3rd Edition, Butterworths Lexis Nexis, στη σελίδα 103 σημειώνονται τα εξής: \"A further category of abusive conduct consists of cases an employee has been subjected to a sustained pattern of harassment by his or her employer. For example, in Garner v. Grange Furnishing Ltd [1977] IRLR 206 an employee resigned after being treated badly for a sustained period by the employer in circumstances of some mutual friction. The EAT upheld the employment tribunal's finding of constructive dismissal commenting that a series of small incidents over a period of time can eventually amount to a repudiation. In such circumstances 'the employer is making it impossible for the employee to go on working for him.'\" [16] BBC v. Beckett [1983] IRLR 43, Cawley v. South Wales Electricity Board [1985] IRLR 89. [17] Στο σύγγραμμα St.D. Anderman, \"The Law of Unfair Dismissal\", 3rd Edition, Butterworths Lexis Nexis, στη σελίδα 100 αναφέρονται τα ακόλουθα: \"In certain cases the employer's repudiatory conduct has involved a failure to perform specific positive obligations. Thus in Post Office v. Strange [1981] IRLR 515 a failure by the employer to provide the employee with the right of an appeal to an appropriate level with the disciplinary procedure was viewed as a clear failure to perform the contract and hence a repudiation entitling the employee to resign.\" [18] Στην υπόθεση Walker v. Josiah Wedgwood &amp; Sons Ltd, [1978] ICR 744, το Employment Appeal Tribunal σημείωσε τα εξής: \" .it is at least requisite that the employee should leave because of the breach of the employer's relevant duty to him, and that this should demonstrably be the case...And secondly, we think it is not sufficient if he leaves in circumstances which indicate some ground for his leaving other than the breach of the employer's obligation to him.\" [19] Στο σύγγραμμα St. Anderman, The Law of Unfair Dismissal, 3rd Edition, Butterworths LexisNexis στη σελίδα 112 αναφέρονται τ' ακόλουθα: \"Yet the test of acceptance of repudiation is ultimately one of whether the resignation was effectively caused by the employer' s repudiation. In Jones v. F Sirl &amp; Son ( Furnishers ) Ltd [1997] IRLR 493 the employee faced with worsened terms and conditions waited three-and-a half weeks until she was approached by another firm and offered a job before she resigned claiming constructive dismissal. The employment tribunal' s conclusion that the resignation was in response to the job offer and not the repudiation was overturned by the EAT which stated that the test was not what was the sole cause of resignation but rather what in fact was the effective cause.\". Σημειώνουμε ότι στην υπόθεση Weathersfield Ltd v. Sargent (1999) I.C.R. 425, το Court of Appeal έκρινε ότι δεν είναι αναγκαίο για τον εργοδοτούμενο όταν αποχωρεί να δηλώσει ξεκάθαρα ότι εξαναγκάζεται σε παραίτηση εξαιτίας της παράβασης της εργασιακής σχέσης από τον εργοδότη και μια τέτοια δήλωση δεν αποτελεί προϋπόθεση επίκλησης από τον εργοδοτούμενο εξαναγκασμού σε παραίτηση για λόγους που αφορούν τη συμπεριφορά του εργοδότη.</p>\n<p class=\"lf-p\">[20] Το Employment Appeal Tribunal στην απόφαση του στην υπόθεση New Southern Railway Ltd v. Quinn, Appeal No.313/ 005 ημερ.28.11.2005 συνόψισε τις εφαρμοστέες αρχές σχετικά με το ζήτημα της επιβεβαίωσης ως ακολούθως:\"(i) Where there has been a repudiatory breach of the contract of employment the innocent party can choose whether to affirm the contract or accept the breach and treat the contract as discharged;(ii) Once the contract has been affirmed the right to treat it as repudiated has gone;(iii) Delay in itself does not constitute affirmation but may be evidence of implied affirmation; (iv) If the innocent party calls upon the employer to perform, that will normally be taken to be affirmation because it would be conduct consistent only with continuance of the contract;(v) The right to accept a repudiatory breach is not lost if the innocent party performs a contract for a limited time while reserving the right to accept the repudiation or only continues with contract while affording the guilty party the opportunity to remedy the breach.\" [21] W.E. Cox Toner (International) Ltd v. Crook (πιο πάνω). [22] \"Even if an employee has not treated a breach of an express contractual term as a wrongful repudiation, he is entitled to add such a breach to other actions which taken together may cumulative amount to a breach of the implied term of trust and confidence\". [23] Βλέπε Απόφαση ΔΕΚ 14/83 Von Colson v. Land Nordrheim [1984] ECR 1891, Απόφαση ΔΕΚ C-106/89 Marleasing SA [1992] ECR 1-4135. [24] Harvey on Industrial Relations and Employment Law, Lexis Nexis, \"C. Harassment\" paragraphs [408] -[445]. [25] Στ. Γιαννακούρου, Η Ίση Μεταχείριση Ανδρών και Γυναικών κατά το Κοινοτικό και Ελληνικό Εργατικό Δίκαιο, 2008, Εκδόσεις Αντ. Σάκκουλα, σελίδα 158: «Η εκδήλωση της απαγορευμένης συμπεριφοράς πρέπει να είναι ανεπιθύμητη και αφετέρου η συμπεριφορά αυτή πρέπει να γίνεται με σκοπό ή αποτέλεσμα την προσβολή της αξιοπρέπειας ενός προσώπου.» [26] Ι. Κουκιάδης, Εργατικό Δίκαιο, Ατομικές Εργασιακές Σχέσεις και το Δίκαιο της Ευελιξίας της Εργασίας, Στ' Έκδοση, 2012, Εκδόσεις Σάκκουλα, σελίδα 788. [27] Στ. Γιαννακούρου, Η Ίση Μεταχείριση Ανδρών και Γυναικών κατά το Κοινοτικό και Ελληνικό Εργατικό Δίκαιο, 2008, Εκδόσεις Αντ. Σάκκουλα, σελίδα 158. [28] M.Connolly, Discrimination Law, 2nd Edition, Sweet&amp; Maxwell, page 144: \"There is no need to show that the conduct was related to the victim's sex, only that it was sexual. Thus, it is no defence, that the sexual conduct treats male and female .... claimants equally badly.\"</p>\n<p class=\"lf-p\">[29] M.Connolly, Discrimination Law, 2nd Edition, Sweet&amp; Maxwell, page 144: \"The conduct may take any form, such as oral , written or the displaying of pictures.\", Australian Human Rights Commission, Effectively Preventing and Responding to Sexual Harassment : A code of Practice for Employers (2008), page14: \" What is a 'conduct of a sexual nature'? The unwelcome behaviour must have a sexual element, overtone or implication..conduct of a sexual nature '..includes making a statement of a sexual nature to a person, or in the presence of a person , whether the statement is made orally or in writing'.... Courts have also interpreted 'conduct of a sexual nature' broadly. Conduct that may not, in isolation, appear to be sexual in nature, may become so because of the surrounding circumstances.</p>\n<p class=\"lf-p\">For example, in Shiels v James and Lipman Pty Ltd [2000]FMCA2 the Federal Magistrates Court found that flicking rubber bands at a co-worker's legs was conduct of a sexual nature because it was part of a pattern of sexual behavior.\" Στο σύγγραμμα Ι. Κουκιάδης, Εργατικό Δίκαιο, Ατομικές Εργασιακές Σχέσεις και το Δίκαιο της Ευελιξίας της Εργασίας, Στ' Έκδοση, 2012, Εκδόσεις Σάκκουλα, στη σελίδα 788 αναφέρονται τα εξής :«Στη σεξουαλική παρενόχληση η αποδοκιμαστέα συμπεριφορά μπορεί να είναι απλώς λεκτική, χωρίς να είναι ανάγκη να συνοδεύεται από επίμονες προτάσεις. Μπορεί να εκδηλώνεται με τη χρήση διάφορων ψυχολογικών μέσων, χωρίς εμφανείς εξωτερικές ενέργειες, όπως θωπείες ή πράξεις βίας.</p>\n<p class=\"lf-p\">Δεν απαιτείται να επεκτείνεται σε λοιδορικές ή υποτιμητικές εκφράσεις. Όταν προέρχεται από τον εργοδότη, δεν απαιτείται να συνδυάζεται με κάποια διαταγή ή να συνοδεύεται με δυσμενείς επιπτώσεις στην απασχόληση όπως μεροληπτικές αξιολογήσεις, αδικαιολόγητες κρίσεις, εντατικοποίηση χρόνου εργασίας, προσχηματικές απολύσεις και επιβολή πειθαρχικών ποινών. Δεν είναι αναγκαίο να συνοδεύεται με απειλές αλλά αρκεί να συνδυάζεται με υποσχέσεις. Η σεξουαλική παρενόχληση προκύπτει από τη χρήση σεξιστικών εκφράσεων, χωρίς να είναι αναγκαίο να είναι υποτιμητικές, έμμονων προτάσεων, ερωτικών χειρονομιών, ερωτικών υπονοουμένων ή και εκφράσεων πρόκλησης ερωτικών φαντασιώσεων. Η σεξουαλική παρενόχληση υπάρχει από τη στιγμή που κάποιος χρησιμοποιεί το άλλο φύλο ως σεξουαλικό αντικείμενο, χωρίς να χρειάζεται να επιδιώκεται η σεξουαλική εύνοια.</p>\n<p class=\"lf-p\">Προφανώς δεν εντάσσεται στην αποδοκιμαστέα συμπεριφορά κάθε προσπάθεια ερωτικής προσέγγισης ή άσκησης γοητείας και κάθε προσπάθεια επιλογής συντρόφου, τουλάχιστον έως ότου αυτή καταστεί ανεπιθύμητη.» [30] Australian Human Rights Commission, Effectively Preventing and Responding to Sexual Harassment : A code of Practice for Employers (2008), pages 15-16, Κώδικας Πρακτικής Για την Αντιμετώπιση της Σεξουαλικής Παρενόχλησης και Παρενόχλησης στην Εργασία, Γενικές Αρχές και Παραδείγματα, Αρχή Ισότητας, Γραφείο Επιτρόπου Διοικήσεως, 2007 σελίδα 13. [31] Θεωρείται ότι τέτοιο μέτρο λαμβάνεται όταν εισάγεται κώδικας συμπεριφοράς για αποτροπή των απαγορευμένων πράξεων ή παραλείψεων και λαμβάνονται επαρκή πρακτικά μέτρα για την εφαρμογή των όσων καθορίζονται στον κώδικα. [32] Στο Ηνωμένο Βασίλειο οι σχετικές νομοθεσίες που δημιουργούν το αστικό αδίκημα της διάκρισης διευκρινίζουν ότι όλες οι διαδικασίες που αφορούν αιτήσεις που στηρίζονται σε παράνομες διακρίσεις προχωρούν ως να είναι διαδικασίες που αφορούν αστικά αδικήματα. Βλέπε Chagger v. Abby National [2010]IRLR 47, Ministry Of Defence v. Cannock [1994] ICR 918. [33] Osei-Adjei v RM Education Ltd UKEAT/0461/12 date 24/9/13. [34] Sheriff v. Klyme Tugs (Lowerstoft) Ltd [1999] IRLR 481. [35] M.Connolly,Discrimination Law, 2nd Edition, Sweet&amp; Maxwell, page 372. [36] Βλέπε Interaction Recruitment PLC v. Morris Appeal No.UKEAT /0090/14/BA: \"Awards for injury to feelings .... As to the precise level of award under this head, much obviously depend upon the particular case, which in turn will depend on the evidence given and the injury found to have been suffered by the particular individual ....\". The Cadogan Hotel Partners ltd v. Ozog (2014) UKEAT 001-14-1505: \"..... in making an award for injury for feelings the task of an employment Tribunal is to consider what degree of hurt feelings has been sustained and to award damages accordingly .... in deciding which of the Vento bands applies to a particular case the Tribunal will wish to take account of relevant factors such as whether the discrimination formed a part of a campaign of harassment over a longer period, but also to what actual loss was attributable to the discrimination suffered\". [37] Da' Bell v NSPCC [2010] IRLR 19. [38] Σε σχέση με τη μη ληφθείσα ετήσια άδεια το άρθρο 7(2) του Ν.8/67 προνοεί τ΄ ακόλουθα:«Δια συμφωνίας μεταξύ του εργοδότου και του εργοδοτουμένου, αι άδειαι δυνατόν να συσσωρεύωνται μέχρις ανωτάτου ορίου ισουμένου προς την άδειαν εις την οποίαν ο εργοδοτούμενος δικαιούται ως προς δύο έτη».</p>\n<p class=\"lf-p\">[39] Άρθρο 4(1) « Τα κράτη μέλη, σύμφωνα με τα εθνικά δικαστικά τους συστήματα, λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα ώστε, όταν ένα πρόσωπο κρίνει ότι θίγεται από τη μη τήρηση της αρχής της ίσης μεταχείρισης και παρουσιάζει, ενώπιον δικαστηρίου ή άλλης αρμόδιας αρχής, πραγματικά περιστατικά από τα οποία τεκμαίρεται η ύπαρξη άμεσης ή έμμεσης διάκρισης, να επιβάλλεται στον εναγόμενο να αποδείξει ότι δεν υπήρξε παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης.» [40] Βλέπε Απόφαση Case C-127/92 Enderby [1993]ECR I-5535, Απόφαση Case C-109/88 Danfoss [1989] ECR I-3199; C.Barnard, EC Employment Law, 3rd Edition, Oxford University Press ,σελ.373-375,440. [41] Στο Ηνωμένο Βασίλειο το section 136 of the Equality Act 2010 προβλέπει τ' ακόλουθα: \"1................................................................. 2. If there are facts from which the court could decide, in the absence of any other explanation, that a person (A) contravened the provision concerned, the court must hold the contravention occurred.3.But subsection (2) does not apply if A shows that A did not contravene the provision.\" [42] Βλέπε παράγρ.17-18 της απόφασης Igen Ltd v. Wong: «The first stage requires the claimant to prove facts from which the tribunal could, apart from the section, conclude in the absence of an adequate explanation that the respondent has committed, or is to be treated as having committed, the unlawful act of discrimination against the complainant. The tribunal is required to make an assumption of the first stage which may be contrary to reality, the plain purpose being to shift the burden of proof at the second stage so that unless the respondent provides an adequate explanation, the complainant will succeed. It would be inconsistent with that assumption to take account of an adequate explanation by the respondent at the first stage. The second stage, which only comes into effect if the complainant has proved those facts, requires the respondent to prove that he did not commit or is not to be treated as having committed the unlawful act, if the complaint is not to be upheld. If the second stage is reached, and the respondent´s explanation is inadequate, it will be not merely legitimate but also necessary for the tribunal to conclude that the complaint should be upheld.» [43] «If there is no credible evidence to support the case of the party upon whom the burden of proof lies, as in the case, there is nothing to weight thereafter». [44] «Το πρωτόδικο δικαστήριο ορθά επιδίκασε αποζημιώσεις. Από τη στιγμή που έκρινε ότι οι Εφεσείοντες δεν απέσεισαν το βάρος που είχαν να αποδείξουν ότι ο τερματισμός έγινε νόμιμα για ένα από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 5(α), (ε) και (στ) του Νόμου, τότε ο Εφεσίβλητος δικαιούται σύμφωνα με το άρθρο 3(1) του Νόμου σε αποζημιώσεις για παράνομο τερματισμό της απασχόλησής του. Το γεγονός ότι η μαρτυρία του Εφεσίβλητου δεν αξιολογήθηκε θετικά, δεν επηρεάζει κατά την άποψη μας το δικαίωμα του Εφεσίβλητου σε αποζημιώσεις, εφόσον το βάρος απόδειξης ότι ο τερματισμός ήταν νόμιμος δεν ήταν στους ώμους του, αλλά στους ώμους των Εφεσειόντων.»</p>\n<p class=\"lf-p\">cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο</p></div>", "next": 0}