{"html": "<div class=\"lf-doc\"><p class=\"lf-p\">Στην παρούσα υπόθεση, ήταν κοινή η θέση της Ενάγουσας και της ΜΥ1, στο πλαίσιο της ένορκης μαρτυρίας τους, ότι οι εκατέρωθεν υποχρεώσεις της Ενάγουσας και της Εναγόμενης ρυθμίζονταν κατά τον ουσιώδη χρόνο στη βάση των τυποποιημένων όρων που περιέχονται στο Τεκμήριο 5 υπό Έγγραφο Α. Πρόκειται για έγγραφο συμφωνίας - πλαίσιο που περιέχει τους τυποποιημένους όρους που εφαρμόζει η Εναγόμενη αναφορικά με όλες τις κάρτες της, τύπου VISA, MASTERCARD και AMERICAN EXPRESS, ως ρητά αναγράφεται στο ίδιο το έγγραφο.</p>\n<p class=\"lf-p\">Επισημαίνω ότι αναφέρεται στο εν λόγω έγγραφο ότι η συμφωνία διέπεται από τον περί Συμβάσεων Καταναλωτικής Πίστης Νόμο (βλ. την πρώτη παράγραφο, 1η σελίδα) και στην τελευταία σελίδα της ίδιας συμφωνίας αναφέρεται ότι «ορισμένοι όροι της παρούσας συμφωνίας αφορούν συμμόρφωση με τη Νομοθεσία που ρυθμίζει Υπηρεσίες Πληρωμών αρ. 128(Ι)/2009 που έχει τεθεί σε ισχύ την 27η Νοεμβρίου 2009. Αν οποιοσδήποτε όρος διαφανεί ότι δεν είναι σύμφωνος με την εν λόγω Νομοθεσία, η Τράπεζα θα συμμορφωθεί με τις πρόνοιες της Νομοθεσίας και θα προβεί στις αναγκαίες τροποποιήσεις/διορθώσεις της παρούσας συμφωνίας σε επόμενη εκτύπωση των όρων».</p>\n<p class=\"lf-p\">Κατά συνέπεια, κρίνω ότι η ανίχνευση και ο καταμερισμός της ευθύνης για τη ζημιά που προκλήθηκε από το επίδικο συμβάν θα πρέπει να γίνει βάσει των όρων του Τεκμηρίου 5 υπό Έγγραφο Α και σύμφωνα με το άρθρο 57 του Ν.128(Ι)/2009.</p>\n<p class=\"lf-p\">Έχω συγκρίνει τους όρους του άρθρου 6 του Τεκμηρίου 5 υπό Έγγραφο Α, στους οποίους παρέπεμψε η ΜΥ1, συγκριτικά προς τους όρους του άρθρου 57 του Ν.128(Ι)/2009 και κρίνω ότι, αν και η διατύπωση του άρθρου 6 είναι διαφορετικά διαρθρωμένη, εντούτοις επί της ουσίας το περιεχόμενο είναι ορθό και ευθυγραμμισμένο προς τις πρόνοιες του άρθρου 57. Έπεται ότι꞉ Εάν η επίδικη περίπτωση κριθεί ότι κατατάσσεται στην περίπτωση του άρθρου 57(2)(α) του Ν.128(Ι)/2009, τότε θα καταμερισθεί εναντίον της Ενάγουσας ζημιά που προκλήθηκε εξαιτίας των μη εξουσιοδοτημένων πληρωμών συνεπεία της απώλειας, κλοπής ή υποκλοπής της κάρτας, μέχρι €150 μόνο. Το κατά πόσον οι πληρωμές έγιναν λόγω απώλειας ή λόγω κλοπής ή λόγω υποκλοπής της κάρτας δεν είναι αφ' εαυτού καθοριστικό για τα δικαιώματα της Ενάγουσας. Αρκεί να συνέβηκε ένα από αυτά τα τρία γεγονότα για να ενεργοποιηθεί το άρθρο 57. Για να επωφεληθεί η Ενάγουσα των διατάξεων του άρθρου 57(2)(α), οι οποίες είναι φανερά επωφελείς για τον νόμιμο δικαιούχο των καρτών, ώστε να ενθαρρύνεται η χρήση αυτού του μέσου πληρωμών, αρκεί η Ενάγουσα να αποδείξει - ότι ειδοποίησε την τράπεζα μόλις αντιλήφθηκε την απώλεια, κλοπή ή υποκλοπή του μέσου πληρωμών, και ότι η ζημιά που της καταμερίζεται προκλήθηκε πριν την ειδοποίηση που αυτή έδωσε προς την τράπεζα.</p>\n<p class=\"lf-p\">Αντιθέτως, εάν η επίδικη περίπτωση κριθεί ότι κατατάσσεται στην περίπτωση του άρθρου 57(3)(α), τότε θα καταμερισθεί εναντίον της Ενάγουσας εξαιτίας των μη εξουσιοδοτημένων πληρωμών συνεπεία της απώλειας, κλοπής ή υποκλοπής της κάρτας, ολόκληρη η ζημιά που υπέστη συνεπεία του εν λόγω συμβάντος. Για να μπορέσει η τράπεζα να μετακυλίσει ολόκληρη τη ζημιά στην πελάτισσα, θα πρέπει η ίδια η τράπεζα να αποδείξει: ότι η Ενάγουσα ενήργησε «με δόλο», ή ότι η ζημιά επέρχεται κατόπιν παραβίασης από την Ενάγουσα μίας ή περισσοτέρων από τις υποχρεώσεις του άρθρου 55 από πρόθεση ή βαριά αμέλεια∙ Είναι πάγια νομολογημένη αρχή ότι τα δικόγραφα καθορίζουν τα επίδικα θέματα. Δεν είναι επιτρεπτή η εξέταση θεμάτων που δεν εγείρονται στα δικόγραφα. Ισχυρισμοί που δεν αναφέρονται σε αυτά, δεν αποτελούν επίδικα θέματα, έστω και αν υποστηρίζονται από σχετική μαρτυρία και το Δικαστήριο δεν έχει δικαίωμα να δεχθεί τέτοια μαρτυρία (βλ. D. Nikolaou &amp; Sons (Landowners) Ltd v. Nίκου Κ. Χ'' Αντώνη (1997) 1 ΑΑΔ 273, Δημήτρη Χαραλάμπους κ.ά. v. Λοΐζου Κούτα).</p>\n<p class=\"lf-p\">Με βάση τη δικογραφία, είναι παραδεκτό στην παρούσα υπόθεση ότι η μη εξουσιοδοτημένη από την Ενάγουσα χρήση των καρτών της στη Θεσσαλονίκη την 20.3.2012 έγινε κατόπιν «κλοπής» των καρτών της από άγνωστα πρόσωπα. Το ότι η Εναγόμενη δεν αμφισβητεί το γεγονός της κλοπής των καρτών επιβεβαιώθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου από τη ΜΥ1 ρητά και ξεκάθαρα, καθώς επίσης από τον ΜΥ2 ως αποτέλεσμα επιστημονικής αξιολόγησης του τρόπου χρήσης των καρτών.</p>\n<p class=\"lf-p\">Το μέγεθος της συνολικής ζημιάς της Ενάγουσας από τη μη εξουσιοδοτημένη χρήση των καρτών της ήταν επίσης εξ αρχής παραδεκτό στη δικογραφία ότι ανέρχεται στο ποσό που αξιώνει με την υπό κρίση αγωγή.</p>\n<p class=\"lf-p\">Επίδικο παρέμενε κατά πάντα χρόνο αν ευσταθεί ο ισχυρισμός της Εναγόμενης Τράπεζας ότι η Ενάγουσα παραβίασε μία ή περισσότερες από τις υποχρέωσεις που είχε αναφορικά με τους όρους χρήσεις των καρτών της, επιδεικνύοντας «βαριά αμέλεια». Αυτό είναι το κύριο επίδικο θέμα.</p>\n<p class=\"lf-p\">Η έννοια του όρου «βαριά αμέλεια» χρήζει δικαστικής ερμηνείας, καθ'οτι δεν υπάρχει ορισμός του εν λόγω όρου στον ίδιο το Ν.128(Ι)/2009, ούτε συμφωνημένος ορισμός μέσα στη συμφωνία - πλαίσιο ως το Τεκμήριο 5 υπό Έγγραφο Α.</p>\n<p class=\"lf-p\">Στην τελική της αγόρευση η συνήγορος Υπεράσπισης παρέπεμψε το παρόν Δικαστήριο στην απόφαση Winnetka Trading Corporation and (1) Julius Baer International Ltd, (2) Bank Julius Baer &amp; Co Ltd [2011] EWHC 2030 (Ch), ημερ. 29.7.2011, όπου ο Hon. Mr Justice Roth, στην προσπάθειά του να ερμηνεύσει τον όρο «βαριά αμέλεια» στον τομέα των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών, άντλησε καθοδήγηση από την απόφαση Red Sea Tankers Ltd v Papachristidis (\"the Ardent\") [1997] 2 Lloyd's Rep. 547, 586, όπου λέχθηκαν τα εξής꞉ «Gross negligence is clearly intended to represent something more fundamental than failure to exercise proper skill and/or care constituting negligence. . As a matter of ordinary language and general impression, the concept of gross negligence seems to be capable of embracing not only conduct undertaken with actual appreciation of the risks involved, but also serious disregard of or indifference to an obvious risk.». Προχώρησε ο Hon. Mr Justice Roth και διατύπωσε τη δική του δικαστική εκτίμηση ότι «However it seems to me that \"gross negligence\" is not the same as subjective recklessness, athough it may come close to it꞉ see A v Bottrill [2002] UKPC 44, [2003] 1 AC 449, per Lord Nicholls at [76] and [79]. I note also that \"gross negligent\" is a term now used in the context of financial transactions in the Payment Services Regulations 2009, at reg 62(2)(b), but without any statutory definition.».</p>\n<p class=\"lf-p\">Από την άλλη, η συνήγορος της Ενάγουσας δεν έχει προτείνει κάποιο συγκεκριμένο νόημα για τον όρο «βαριά αμέλεια», αφού θεωρεί ότι η πελάτιδά της δεν υπήρξε καθόλου αμελής.</p>\n<p class=\"lf-p\">Έχω διεξαγάγει έρευνα, προκειμένου να διαπιστώσω αν ο ίδιος ο Ευρωπαίος Νομοθέτης ή/και το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν δώσει κάποια κατεύθυνση για το νόημα του όρου αυτού. Το μόνο που έχω εντοπίσει και το οποίο θεωρώ σχετικό και χρήσιμο είναι τις αιτιολογικές σκέψεις του Προοιμίου της Οδηγίας (ΕΕ) 2015/2366 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 25ης Νοεμβρίου 2015 σχετικά με υπηρεσίες πληρωμών στην εσωτερική αγορά, την τροποποίηση των οδηγιών 2002/65/ΕΚ, 2009/110/ΕΚ και 2013/36/ΕΕ και του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 και την κατάργηση της οδηγίας 2007/64/ΕΚ. Πρόκειται για τη νομοθετική πράξη που αντικατέστησε το 2015 την Οδηγία 2007/64/ΕΚ. Βάσει αυτής της νέας νομοθετικής πράξης, αξίζει να αναφέρω ότι θεσπίστηκε στην Κύπρο νέος εναρμονιστικός νόμος, ο υπ' αριθ. Ν.31(Ι)/2018, ο οποίος αντικατέστησε και κατάργησε το Ν128(Ι)/2009. Για τούτο και θεωρώ ότι στο παρόν στάδιο που καλούμαι να ερμηνεύσω τον όρο βαριά αμέλεια, έχουν σημασία οι αιτιολογικές σκέψεις της Οδηγίας (ΕΕ) 2015/2366 αφού επικαιροποιούν το νόημα που ο Ευρωπαίος Νομοθέτης θέλει να δίδεται στον όρο αυτό. Πρόκειται, ειδικότερα, για την αιτιολογική σκέψη 72꞉</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">(72)</span>Για να εκτιμηθεί αν υπάρχει αμέλεια ή βαριά αμέλεια του χρήστη υπηρεσιών πληρωμών, θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη όλες οι περιστάσεις. Τα αποδεικτικά στοιχεία και ο βαθμός της καταγγελλόμενης αμέλειας θα πρέπει να αξιολογούνται βάσει του εθνικού δικαίου. Ωστόσο, ενώ η έννοια της αμέλειας συνεπάγεται παράβαση του καθήκοντος επιμέλειας, με τον όρο βαριά αμέλεια θα πρέπει να νοείται κάτι βαρύτερο από την απλή αμέλεια, που θα αφορά μορφές συμπεριφοράς που παρουσιάζουν σημαντικό βαθμό έλλειψης επιμέλειας, παραδείγματος χάριν η περίπτωση όπου τα διαπιστευτήρια που χρησιμοποιούνται για την έγκριση πράξης πληρωμής φυλάσσονται δίπλα στο μέσο πληρωμής κατά τρόπο ανοικτό και ευχερώς ανιχνεύσιμο από τρίτους. Οι συμβατικοί όροι και οι όροι παροχής και χρήσης ηλεκτρονικού μέσου πληρωμών που θα συνεπάγονταν αύξηση του βάρους της απόδειξης έναντι του καταναλωτή ή μείωση του βάρους της απόδειξης έναντι του εκδότη, θα πρέπει να θεωρούνται άκυροι. Εξάλλου, σε ειδικές περιπτώσεις και ιδίως στις περιπτώσεις όπου το μέσο πληρωμής δεν είναι παρόν στο σημείο πώλησης, όπως στην περίπτωση των ηλεκτρονικών πληρωμών, είναι σκόπιμο να απαιτείται από τον πάροχο υπηρεσιών πληρωμών να παρέχει αποδείξεις της καταγγελλόμενης αμέλειας, δεδομένου ότι τα μέσα που διαθέτει ο πληρωτής είναι πολύ περιορισμένα σε αυτές τις περιπτώσεις.</div>\n<p class=\"lf-p\">Στην συμφωνία - πλαίσιο ως το Τεκμήριο 5 υπό Έγγραφο Α υπό το άρθρο «6(γ)5.», η Εναγόμενη έχει καθορίσει ότι παράδειγμα «βαριάς αμέλειας» είναι «η παράλειψη συμμόρφωσης με τις πρόνοιες του άρθρου 5(α) της ίδιας συμφωνίας ή παράλειψη του κατόχου της κάρτας να ειδοποιήσει την τράπεζα για αλλαγή της διεύθυνσής του ως οι πρόνοιες της παραγράφου 10(β)». Οι πρόνοιες του άρθρου 5(α) αφορούν στα μέτρα φύλαξης της κάρτας και του μυστικού κωδικού αριθμού. Εφόσον στην παρούσα η υπόθεση η ίδια η Ενάγουσα βασίζεται στο Τεκμήριο 5 υπό Έγγραφο Α, για να αποδείξει ποιοι ήταν οι όροι της μεταξύ τους συμφωνίας χρήσης των επίδικων καρτών, έπεται ότι δεσμεύεται από τον τρόπο που καθορίζεται στους όρους αυτούς η έννοια του όρου «βαριά αμέλεια», περιλαμβανομένου του εκεί δοθέντος παραδείγματος.</p>\n<p class=\"lf-p\">Στις υποχρεώσεις του κατόχου της κάρτας, βάσει του άρθρου 5(α) της ίδιας συμφωνίας, συγκαταλέγεται το «να αλλάζει το pin μόλις το παραλάβει και να καταστρέφει αμέσως το χαρτί γνωστοποίησης του pin\". Βάσει λοιπόν του παραδείγματος βαριάς αμέλειας που δίδεται υπό το άρθρο 6(γ)(5), τα μέρη της συμφωνίας δείχνουν να συμφωνούν ότι η παράλειψη του κατόχου της κάρτας να αλλάξει τον αρχικό μυστικό αριθμό ευθύς μόλις τον παραλάβει και να καταστρέψει το χαρτί γνωστοποίησης του εν λόγω αρχικού κωδικού, συνιστά βαριά αμέλεια. Τούτο το παράδειγμα θα έλεγα ότι συνάδει και με το παράδειγμα βαριάς αμέλειας που ο Ευρωπαίος Νομοθέτης έχει προδιαγράψει, ιδίως εάν ήθελε φανεί ότι ο κάτοχος της κάρτας διατηρούσε το χαρτί γνωστοποίησης του αρχικού κωδικού αριθμού ή σημείωση για το ποιος είναι αυτός ο αρχικός κωδικός σε κοινό χώρο μαζί με τις κάρτες του.</p>\n<p class=\"lf-p\">Το τί αποδείχθηκε στην παρούσα υπόθεση ως ζήτημα γεγονότων είναι το επόμενο θέμα που θα με απασχολήσει.</p>\n<p class=\"lf-p\">Κατ' αρχάς, όσον αφορά το βάρος της απόδειξης σε αστικής φύσεως υποθέσεις όπως είναι η παρούσα, αυτό που η Ενάγουσα οφείλει να αποδείξει, θα πρέπει να το αποδείξει στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων, ότι δηλαδή είναι πιο πιθανή, παρά να μην είναι η εκδοχή της, αληθής. Όπως διευκρινίσθηκε στην υπόθεση Μαρσέλ κ.ά ν. Λαϊκή Τράπεζα Λτδ (2001), 1(B) Α.Α.Δ 1858 - «Το κριτήριο δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διαδίκου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι «η πιο πιθανή παρά η αντίθετη», εκείνη δηλαδή του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not).».</p>\n<p class=\"lf-p\">Το νομικό ή γενικό βάρος δεν πρέπει να συγχέεται με το αποδεικτικό βάρος απόδειξης. Το γενικό βάρος είναι πάντοτε στους ώμους της Ενάγουσας και δεν μεταφέρεται. Από την άλλη, το ειδικό βάρος απόδειξης υποδηλώνει το βάρος που έχει ένας διάδικος να παρουσιάσει ικανοποιητική μαρτυρία για την υποστήριξη ενός επίδικου θέματος ή ενός θέματος που είναι σχετικό, έτσι ώστε το Δικαστήριο να καλέσει την άλλη πλευρά να απαντήσει.</p>\n<p class=\"lf-p\">Εν προκειμένω, η Εναγόμενη η οποία προβάλλει στην υπεράσπισή της τον ειδικό ισχυρισμό ότι η Ενάγουσα επέδειξε «βαριά αμέλεια», έχει το ειδικό βάρος απόδειξης του ισχυρισμού της αυτού.</p>\n<p class=\"lf-p\">Η απόσειση του βάρους απόδειξης συναρτάται αποκλειστικά με την μαρτυρία η οποία κρίνεται αποδεκτή και αξιόπιστη από το Δικαστήριο (βλ. Χ'' Παυλή κ.ά v. Α. Αβραάμ (2000) 1 ΑΑΔ 220, Σωκράτης Ναθαναήλ v. Hissam Hes Ali (2001) 1 (Γ) 1689).</p>\n<p class=\"lf-p\">Για το θέμα της αξιοπιστίας της μαρτυρίας απολύτως σχετική είναι η εκτεταμένη ανάπτυξη του θέματος στο βιβλίο των Σάντη - Ηλιάδη, Δίκαιο της Απόδειξης, Hippasus, 2014, Κεφάλαιο 3, IB.</p>\n<p class=\"lf-p\">Η αξιοπιστία αποτελεί έννοια πολυσήμαντη. Η εμφάνιση και συμπεριφορά του μάρτυρα ενόσω καταθέτει, η μνήμη του, οι αντιδράσεις του (κατά πόσο δηλαδή είναι φυσικές ή αφύσικες), ο τρόπος που απαντά, η νευρικότητα ή η επιφυλακτικότητα του και η ιδιοσυγκρασία που εκδηλώνει, είναι μεταξύ των στοιχείων που λαμβάνονται υπόψη κατά την αξιολόγηση (Κεντρική Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ ν Ηροδότου, Π.Ε. 332/09, ημερ. 10.6.13, Re N-BCM (2002) EWCA Civ. 1052, C &amp; A Pelekanos Associates Limited ν Πελεκάνου (1999) 1(B) ΑΑΔ 1273). Υπ'αυτή την έννοια, η συμπεριφορά μάρτυρα κατά την αντεξέταση δεν φαίνεται να έχει μεγαλύτερη σημασία από ό,τι έχει κατά την κυρίως εξέταση και επανεξέταση (Attorney-General for the Sovereign Base Areas of Akrotiri and Dhekelia ν Steinhoff (2005) UKPC 31).</p>\n<p class=\"lf-p\">Η κρίση του Δικαστηρίου επί της αξιοπιστίας δεν έχει ως μόνο οδηγό την εξωτερική εντύπωση που προκαλεί ο μάρτυρας (βλ. Γεώργιος &amp; Σπύρος Τσαππή Λτδ v. Πολυβίου (2009) 1 Α.Α.Δ. 339). Το περιεχόμενο της μαρτυρίας καθενός μάρτυρα υποβάλλεται στη βάσανο της λογικής, με γνώμονα και την ανθρώπινη εμπειρία ως προς την αναμενόμενη φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων της ζωής.</p>\n<p class=\"lf-p\">Η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν περιορίζεται αποκλειστικώς στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας κάθε μάρτυρα ξεχωριστά (Rana και Άλλου ν Δημοκρατίας (2004) 2 ΑΑΔ 489), αλλά αντιπαραβάλλεται και διερευνάται στο σύνολο της μαρτυρίας που παρουσιάζεται και από τις δύο πλευρές (Φώτσιου ν Ηροδότου (2010) 1(B) ΑΑΔ 1172). Τα ευρήματα αξιοπιστίας είναι αλληλένδετα με τη συνολική εκτίμηση της μαρτυρίας και των προεκτάσεων της και συναρτώνται με την αντικειμενική όψη των πραγμάτων (Βασιλείου ν Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 159/09, ημ. 4.5.12). Αυτή η προσέγγιση επαυξάνει το κύρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου και την πίστη του κοινού στη δικαστική διαδικασία (Στυλιανίδης ν Χατζηπιέρα (1992) 1(B) ΑΑΔ 1056).</p>\n<p class=\"lf-p\">Η αξιολόγηση της μαρτυρίας στην παρούσα υπόθεση δεν παρουσιάζει ιδιαίτερη δυσκολία.</p>\n<p class=\"lf-p\">Όσον αφορά τη μαρτυρία της Ενάγουσας απορρίπτω ως αναξιόπιστο τον ισχυρισμό της ότι αυτή απομνημόνευσε τους τρεις ξεχωριστούς κωδικούς αριθμούς που της είχε γνωστοποιήσει η Εναγόμενη για τις τρεις επίδικες κάρτες της. Λαμβάνω, συναφώς, υπόψη ότι οι δηλώσεις της κατά την αντεξέτασή της υπήρξαν ανακόλουθες και αντιφατικές μεταξύ τους όσον αφορά τους λόγους για τους οποίους αυτή αρνείτο να πει ενώπιον του Δικαστηρίου ποιοι ήταν αυτοί οι τρεις ξεχωριστοί κωδικοί αριθμοί. Στις σελ. 13 και 14 της παρούσας απόφασης καταγράφω όλη τη ροή της αντεξέτασής της επί του θέματος. Εάν ήθελε η Ενάγουσα να πείσει το Δικαστήριο ότι δεν διατηρούσε εντός του κλαπέντος πορτοφολιού της το χαρτί γνωστοποίησης ενός έκαστου κωδικού αριθμού ή έστω κάποια σημείωση γι'αυτούς, θα έπρεπε, κατά την κρίση, μου να έδειχνε έτοιμη να αποδείξει τη θέση της ότι τους θυμόταν απ'έξω και ότι για τούτο και δεν της ήταν αναγκαίο να τους φυλάττει μαζί με τις κάρτες. Επεξηγήθηκε αρκούντως καθαρά στην Ενάγουσα από τη συνήγορο της Εναγόμενης, για ποιο λόγο επέμενε να λάβει την απάντησή της επί του συγκεκριμένου θέματος, αλλά η Ενάγουσα δεν ανταποκρίθηκε όπως αναμενόταν.</p>\n<p class=\"lf-p\">Η μαρτυρία της ΜΕ2 ότι είδε πολλές φορές την Ενάγουσα να χρησιμοποιεί τις κάρτες της χωρίς να χρειάζεται να ανατρέξει σε οποιαδήποτε σημείωση εντός του πορτοφολιού της για να μάθει τον κωδικό αριθμό, κρίνω πως δεν αποτελεί ασφαλή βάση για την διαμόρφωση συμπερασμάτων, αφού, πρώτον, λόγω της φιλίας που τη συνδέει με την Ενάγουσα η ΜΕ2 δεν μπορεί να θεωρεί ανεξάρτητη και αντικειμενική μάρτυρας, δεύτερον, η ΜΕ2 παραδέχθηκε αντεξεταζόμενη ότι η ίδια δεν είδε ποιο ήταν το περιεχόμενο του πορτοφολιού της Ενάγουσας προτού αυτό κλαπεί και, τρίτον, η ΜΕ2 παραδέχθηκε και πάλιν κατά την αντεξέτασή της ότι η κλοπή έγινε την ίδια μέρα που έφθασαν στη Θεσσαλονίκη και δεν είδε την Ενάγουσα να χρησιμοποιεί τις συγκεκριμένες κάρτες σε οποιαδήποτε ΑΤΜ ή σε οποιοδήποτε άλλο κατάστημα αμέσως πριν την κλοπή. Έπεται ότι δεν μπορεί να εξαχθεί με ασφάλεια το συμπέρασμα ότι η Ενάγουσα είχε απομνημονεύσει τους κωδικούς αριθμούς των τριών επίδικων ή/και ότι δεν διατηρούσε στο πορτοφόλι της σημείωση με τους κωδικούς αριθμούς.</p>\n<p class=\"lf-p\">Η μαρτυρία του ΜΕ3 δεν έχει οποιαδήποτε αποδεικτική αξία για το συγκεκριμένο επίδικο θέμα. Τα Έγγραφα Ε, Στ και Ζ που αυτός κατέθεσε στο Δικαστήριο αναλύθηκαν επιστημονικά από τους ΜΥ1 και ΜΥ2 ως πρόσωπα που έχουν εμπειρογνωμοσύνη στη διερεύνηση συναλλαγών με γνώμονα το ερώτημα αν αυτές διενεργήθηκαν με δόλιο τρόπο, ήτοι με μεθόδους απάτης, και αν εφαρμόστηκαν τα μέτρα προφύλαξης των καρτών και των κωδικών αριθμών τους.</p>\n<p class=\"lf-p\">Κρίνω ότι αμφότεροι οι ΜΥ1 και ΜΥ2 απέδειξαν ότι πληρούν τα προσόντα για να θεωρηθούν ως εμπειρογνώμονες για διακρίβωση του τρόπου διενέργειας των επίδικων πληρωμών. Λαμβάνω συναφών υπόψη βάσει της απόφασης Θεοσκέπαστη Φαρμ ν. Δημοκρατίας (1990) 2 Α.Α.Δ.934 λέχθηκε ότι τη συνολική εικόνα των εν λόγω δύο μαρτύρων, τις γνώσεις, την εκπαίδευση και την πείρα τους από την άσκηση του επαγγέλματός τους.</p>\n<p class=\"lf-p\">Προχωρώ συνεπακόλουθα και αναγνωρίζω το δικαίωμά τους να διατυπώνουν τη γνώμη τους αναφορικά με τα γεγονότα (SEA ISLAND TRAVEL &amp; TOURS LTD, κ.α. ν. Μαρίας Κώστα Αγαθαγγέλου, κ.α. (1999) 1 Α.Α.Δ. 1687), εφόσον το επίδικο θέμα, πώς διενεργήθηκαν οι επίδικες πληρωμές, εμπίπτει στη σφαίρα της ειδικότητάς τους (βλέπε Georghios Constantinides (Akinita) Ltd and others ν. Mavrogenis and others (1983) 1 C.L.R. 663 και Νικολάου ν. Σταύρου, ανωτέρω. Βλέπε επίσης Χαραλάμπους ν. Σάββα (1996) 1 A.A.Δ. 576).</p>\n<p class=\"lf-p\">Είμαι εντυπωσιασμένη από τον τρόπο που ο ΜΥ2 κατάφερε να αποδώσει την επιστημονική του γνώμη για το πώς χρησιμοποιήθηκαν οι επίδικες κάρτες. Επέτρεψε κατ'αυτόν τον τρόπο στο Δικαστήριο να γνωρίζει με ποια κριτήρια κατέληξε ο ΜΥ2 στα συμπεράσματά του (βλ. CYBARCO LTD -V- SILVIA KOVASCIK (2001) 1Γ Α.Α.Δ. σελ. 2013). Στο Δικαστήριο εναπόκειται να πει αν συμφωνεί και υιοθετεί τα εν λόγω συμπεράσματα.</p>\n<p class=\"lf-p\">Σημειώνω ότι στην παρούσα υπόθεση, δεν υπήρξε αντίλογος στα λεγόμενα του ΜΥ2 από άλλο εμπειρογνώμονα της Ενάγουσας.</p>\n<p class=\"lf-p\">Για τους λόγους που εξηγώ πιο κάτω, αποδέχομαι τη μαρτυρία του ΜΥ2, η οποία σημειωτέον δεν συγκρούεται με τη μαρτυρία της ΜΥ1, αλλά μάλλον συνάδει με αυτήν. Ειδικότερα, αποδέχομαι στη βάση των όσων εμφαίνονται στα Έγγραφα Ε, Στ και Ζ, ότι꞉ · Κατά τις επίδικες πληρωμές χρησιμοποιήθηκαν τα γνήσια πλαστικά των τριών επίδικων καρτών της Ενάγουσας. Αποκλείστηκε το counterfeit fraud. · Ότι οι κάρτες αυτές χρησιμοποιήθηκαν με τη μέθοδο «chip and pin». Αποκαλυπτικός ο κωδικός «05» στο ηλεκτρονικό σύστημα της τράπεζας. Η τεχνολογία που είναι ενσωματωμένη στις κάρτες με αυτή τη μέθοδο λειτουργίας τις καθιστά ασφαλείς στη χρήση τους, αφού χωρίς να χρησιμοποιηθεί ο ορθός κωδικός αριθμός, ήτοι το ατομικό pin, δεν μπορούν να εξουσιοδοτηθούν οι πληρωμές. · Ότι εδώ οι δράστες έκαναν όλες τις πληρωμές χρησιμοποιώντας για κάθε μια κάρτα ξεχωριστά τον αντίστοιχο ορθό κωδικό αριθμό, δείχνοντας έτσι ότι γνώριζαν εξ αρχής ποιος ήταν ο κατάλληλος ατομικός κωδικός αριθμός, ενώ μόνον η Ενάγουσα αναμενόταν να γνωρίζει τον εν λόγω κωδικό. · Ότι εφόσον δεν απεδείχθη να έγινε στο άμεσο παρελθόν στη Θεσσαλονίκη άλλη συναλλαγή με τις ίδιες κάρτες από την Ενάγουσα ως νόμιμη χρήστη των καρτών και γνώστη των κωδικών αριθμών, έπεται ότι δεν μπορεί να έγινε αντιγραφή ή υποκλοπή του πλαστικού των καρτών και των κωδικών αριθμών τους και να χρησιμοποιήθηκαν εξαντλητικά μέσα σε τόσο σύντομο χρόνο, σχεδόν ταυτόχρονα σε διαφορετικά ΑΤΜς. · Όλες οι μεθόδοι που χρησιμοποιούν συνήθως οι απατεώνες, όπως για παράδειγμα η τοποθέτηση οπτικών μέσων πάνω στις ΑΤΜς για να βλέπουν τα πληκτρολόγια ή η τοποθέτηση μεμβράνης πάνω στα πληκτρολόγια ή τοποθέτηση ψεύτικων πληκτρολογίων για να υποκλέπτουν τους γνήσιους κωδικούς αριθμούς, καθ'ον χρόνο τους χρησιμοποιεί ο νόμιμος κάτοχος της κάρτας, ή ακόμη το λεγόμενο «shoulder surfing», όπου ο απατεώνας στέκεται πίσω από τον νόμιμο κάτοχο κάρτας, για να αντιγράψει τον κωδικό του μέσω της δικής του οπτικής όρασης, αποκλείστηκαν στην παρούσα υπόθεση ενόψει της μη ύπαρξης προηγούμενης χρήσης τους από την Ενάγουσα. · Το ότι οι τρεις κάρτες είχαν τρεις διαφορετικούς κωδικούς που ήταν μάλιστα οι αρχικοί κωδικοί, εφόσον η Ενάγουσα ουδέποτε τους είχε αλλάξει, καθιστούσε ακόμη πιο απίθανο να μπόρεσε τρίτο πρόσωπο να τους υποκλέψει αποκτώντας απλώς κατοχή του γνήσιου πλαστικού. Δεν αποθηκεύεται στη μαγνητική ταινία και δεν αποκωδικοποιείται το chip της κάρτας χωρίς να έχει κάποιος πρόσβαση στα ηλεκτρονικά κλειδιά της Τράπεζας, τα οποία υπόκεινται σε τριπλό σύστημα προστασίας. Θα κατέρρεε ολόκληρο το σύστημα πληρωμών της τράπεζας αν οι απατεώνες είχαν αποκτήσει πρόσβαση στα εν λόγω ηλεκτρονικά κλειδιά και δεν θα αναμενόταν να περιοριστούν οι απατεώνες σε κλοπή ποσών από μία μεμονωμένη πελάτιδα της Τράπεζας.</p>\n<p class=\"lf-p\">Όλα τα πιο πάνω στοιχεία, αποδέχομαι τη θέση της Τράπεζας ότι συνηγορούν στο συμπέρασμα ότι είναι πιο πιθανόν να παρέλειψε η Ενάγουσα να λάβει όλες τις αναγκαίες προφυλάξεις για να διατηρήσει μυστικούς τους τρεις αρχικούς κωδικούς αριθμούς των καρτών της. Μη έχοντας απομνημονεύσει τους αρχικούς κωδικούς αριθμούς των επίδικων καρτών, είναι πιο πιθανόν να διατηρούσε εντός του πορτοφολιού της που κλάπηκε, είτε το αρχικό χαρτί γνωστοποίησης των κωδικών είτε κάποια προσωπική της σημείωση γι' αυτό. Μια τέτοια συμπεριφορά, δεν την καθιστά απλώς αμελή, αλλά βαριά αμελή.</p>\n<p class=\"lf-p\">Από την άλλη, η Ενάγουσα δεν κατάφερε με τη μαρτυρία που προσκόμισε να αποδείξει οποιαδήποτε αθέτηση από πλευράς της Τράπεζας των υποχρεώσεων με τις οποίες ήταν επιφορτισμένη βάσει του Τεκμηρίου 5 υπό Έγγραφο Α και του Ν.129(Ι)/2009. Με βάση τη μαρτυρία των ΜΥ1 και ΜΥ2, την οποία αποδέχομαι ως αληθή και αξιόπιστη, κρίνω ότι αποδείχθηκε ότι꞉ Η τράπεζα εφάρμοσε σε κάθε μια ΑΤΜ όπου χρησιμοποιήθηκαν οι επίδικες κάρτες κάθε αναμενόμενο μηχανισμό ελέγχου των συναλλαγών, αφού όπως απεδείχθη, εφάρμοσε τον ανώτατο αριθμό συναλλαγών και απέκλεισε συναλλαγή που θα υπερέβαινε τον εν λόγω αριθμό, εφάρμοσε μέγιστο ημερήσιο όριο αναλήψεων και εμπόδισε την ανάληψη πέραν ενός ποσού, καθώς επίσης ανέσυρε την κάρτα ευθύς μετά που συμπληρώθηκαν τα εν λόγω ανώτατα όρια. Ο δικογραφημένος ισχυρισμός της Ενάγουσας ότι η ίδια είχε δώσει οδηγίες να επιτρέπονται ημερήσιες αναλήψεις μέχρι 500 ευρώ μόνο (βλ. την παρα. 7(β) της Έκθεσης Απαίτησης) δεν προωθήθηκε με συνέπεια κατά την ακρόαση, αφού αντιφατικά προς αυτόν η ίδια η Ενάγουσα ισχυρίστηκε στη μαρτυρία της ότι το ημερήσιο όριο ήταν €850 βάσει συμβουλής ή/και πληροφόρησης που αυτή έλαβε από τον ΜΕ3, ενώ ο ίδιος ο ΜΕ3 την διέψευσε.</p>\n<p class=\"lf-p\">Εν πάση περιπτώσει, δεν προσκόμισε η Ενάγουσα γραπτές οδηγίες που να δείχνουν ότι διαπραγματεύτηκε το ημερήσιο όριο με την Εναγόμενη ή/και ότι συμφώνησε με αυτήν κάτι διαφορετικό από εκείνο που η Εναγόμενη εφαρμόζει ως ζήτημα δικών της εσωτερικών παραμέτρων ασφάλειας. Στο μέτρο και στο βαθμό που η κάρτα ανασύρθηκε επειδή η Ενάγουσα το αξίωσε, κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας που είχε με το τηλεφωνικό κέντρο της Τράπεζας Κύπρου (βλ. τη μαρτυρία των ΜΕ4, ΜΥ1 και ΜΥ2 που συγκλίνει στο ότι η Ενάγουσα τηλεφώνησε και ειδοποίησε κατευθείαν την τράπεζα παρά την JCC), τούτο δείχνει ότι η Τράπεζα έθεσε στη διάθεση της Ενάχουσας το μηχανισμό που απαιτεί το άρθρο 56 του Ν.128(Ι)/2009 για να προστατευθεί από τον κίνδυνο συνέχισης μη εξουσιοδοτημένων από την ίδια συναλλαγών.</p>\n<p class=\"lf-p\">Περαιτέρω, καθίσταται φανερό ότι η Τράπεζα διατηρούσε ακόμη ένα προστατευτικό μηχανισμό προς όφελος της Ενάγουσας, ήτοι την αποστολή ενημερωτικού μηνύματος στο κινητό της για κάθε πληρωμή που διενεργήθηκε. Δεν θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί άλλες πληρωμές από αυτές που ήδη έγιναν, αφού ο χρόνος εντός του οποίου διενεργήθηκε η τελευταία πληρωμή, που ήταν πέριξ των 30 λεπτών (7꞉12 μ.μ. μέχρι 7꞉42 μ.μ.) ανταποκρίνεται στον εύλογο χρόνο, με βάση την πείρα του ΜΥ2, που χρειάζεται για να λάβει ένας πελάτης το τηλεφωνικό μήνυμα, να υποψιαστεί ότι πρόκειται για συναλλαγή που δεν εξουσιοδότησε ο ίδιος, να εντοπίσει τον ορθό αριθμό στον οποίο να τηλεφωνήσει για να ειδοποιήσει την τράπεζά του, να συνδεθεί με την τράπεζα, να γίνει ταυτοποίηση του πελάτη και επιβεβαίωση των αριθμών των καρτών του και ακολούθως να ενεργοποιηθεί η οδηγία ακύρωσης των καρτών.</p>\n<p class=\"lf-p\">Επομένως, δεν αποδεικνύεται να υφίσταται ζημιά η Ενάγουσα από πληρωμή η οποία να διενεργήθηκε μετά την τηλεφωνική της επικοινωνία προς την Τράπεζα για να την ειδοποιήσει ότι γίνονταν μη εξουσιοδοτημένες από αυτήν πληρωμές.</p>\n<p class=\"lf-p\">ΚΑΤΑΛΗΞΗ Υπό το φως όλων των ανωτέρω, κρίνω ότι είναι κατάλληλο, βάσει του άρθρου 57(3) του Ν.129(Ι)/2009 να αποδοθεί εξ ολοκλήρου εναντίον της Ενάγουσας η ευθύνη για τη ζημιά που προκλήθηκε ως εκ των μη εξουσιοδοτημένων πληρωμών συνεπεία της κλοπής των καρτών της, αφού δεν έχει αποδειχθεί στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων ότι θα ήταν εφικτή υπό τις περιστάσεις η χρήση των τριών επίδικων γνήσιων καρτών της με τη μέθοδο «chip and pin», αν η Ενάγουσα δεν ήταν βαριά αμελής σε ό,τι αφορά την τήρηση των υποχρεώσεών της για φύλαξη των μυστικών κωδικών αριθμών των καρτών της.</p>\n<p class=\"lf-p\">Η αγωγή απορρίπτεται, με έξοδα εναντίον της Ενάγουσας και υπέρ της Εναγομένης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ....................................................</p>\n<p class=\"lf-p\">Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ.</p>\n<p class=\"lf-p\">ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Βλ. σελ. 36 και 42 της αγόρευσης. Πρόκειται για την Οδηγία 2007/64/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ενσωματώθηκε στην Κυπριακή έννομη τάξη με τον περί Υπηρεσιών Πληρωμών Νόμο του 2009 (Ν.128(Ι)/2009). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο</p></div>", "next": 0}