{"html": "<div class=\"lf-doc\"><p class=\"lf-p\">Σε υποβολή ότι το δάνειο παρέμεινε μέχρι τον τερματισμό του σε ελβετικά φράγκα καθ' ότι οι δόσεις καταβάλλονταν σε ελβετικά φράγκα όπως αποδεικνύουν οι καταστάσεις λογαριασμού και επειδή δεν είχαν ελβετικά φράγκα οι εναγόμενοι αγόραζαν από την Εθνική Τράπεζα στην ισοτιμία που και η Εθνική Τράπεζα τα αγόραζε κάθε φορά, ο μάρτυρας απάντησε ότι η δική του άποψη είναι ότι από τη στιγμή που η πράξη της αγοράς είχε υλοποιηθεί, κακώς η τράπεζα χρέωνε τον πελάτη κάθε μήνα που πήγαινε να πληρώσει τη δόση του με λίρες με ισοτιμία άλλη από εκείνη της αρχικής. Όταν του υποδείχθηκε ότι υπήρχε ρητά το δικαίωμα της τράπεζας να ανοίγει, να μεταφέρει και να συνενώνει λογαριασμούς ανάφερε ότι, πρόκειται για ρήτρα καταχρηστική. Σε σειρά ερωτήσεων κατά πόσο του λέχθηκε ότι υπήρχαν δόσεις που κατέβαλε η εναγόμενη 2 και δεν πιστώθηκαν στο λογαριασμό, ο μάρτυρας δεν μπορούσε να απαντήσει, οπότε η δικηγόρος της εναγόμενης 2 τοποθετήθηκε ότι δεν υπάρχει τέτοιος ισχυρισμός από μέρους τους και δεν προσκομίστηκε μαρτυρία ότι κατατέθηκαν λεφτά και δεν πιστώθηκαν. Πρόκειται για δήλωση η οποία καθίσταται και εύρημα μου.</p>\n<p class=\"lf-p\">Σε υποβολή ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ουδέποτε είπε ότι όντως πρέπει να γίνει μετατροπή με την αρχική ισοτιμία, φτάνει να τηρηθούν οι σωστές προϋποθέσεις και ότι αντίθετα υπέδειξε τους κινδύνους που θα υπάρξουν στο τραπεζικό σύστημα της Σλοβενίας, την άνιση μεταχείριση των καταναλωτών, ζητήματα ηθικά και νομικά, αυτός διαφώνησε αν και δεν επρόκειτο για ζήτημα άποψης εφόσον το έγγραφο μιλά από μόνο του.</p>\n<p class=\"lf-p\">Σε ότι αφορά στις 22 περιπτώσεις ελβετικών φράγκων, δέχτηκε ότι αφορούν αλλοδαπούς και μάλιστα οι 20 εξ' αυτών αγόρασαν από τoν ίδιο Developer. Δέχτηκε ότι αυτές τις 20 υποθέσεις στην Πάφο τις ανάλαβε το γραφείο τους όλες μαζί.</p>\n<p class=\"lf-p\">Σε υποβολή ότι στην κατάσταση 8Β επιβλήθηκε τόκος υπερημερίας μόνο επί των καθυστερημένων δόσεων και όχι επί ολόκληρου του ποσού όπως είχε ισχυριστεί, απάντησε ότι, δεν μπορεί να κάνει αυτές τις πράξεις, δεν μπορούσε να ελέγξει τα δεδομένα και δεν μπορούσε να αποδείξει τη θέση του επί της κατάστασης.</p>\n<p class=\"lf-p\">Όταν κλήθηκε να καταθέσει ένα γραπτό υπόμνημα της Κεντρικής Τράπεζας που είχε αποκαλυφθεί κατά την προηγούμενη δικάσιμο που ο συνέταιρος του είχε πει ότι θα το παρουσίαζε, ο μάρτυρας δεν ήταν σε θέση να το παρουσιάσει.</p>\n<p class=\"lf-p\">Ανασκεύασε στη συνέχεια τη θέση του ότι η τράπεζα είχε καλύτερα συστήματα. Είπε ότι δήθεν είχε πει διαφορετικά και όχι πιο σωστά και διαφώνησε με σειρά υποβολών ότι οι δικοί του υπολογισμοί είναι γεμάτοι λάθη, δεν μετέφεραν καν σωστά δόσεις και πολλές φορές υπολόγισε λάθος τόκους σε βάρος της πελάτιδας του και ότι η έκθεση του έγινε με προχειρότητα και χωρίς κανένα αποτέλεσμα.</p>\n<p class=\"lf-p\">Ο κ. Μιχαηλίδης (ΜΥ 3) για την εναγόμενη 2, εργάζεται στο Υπουργείο Εμπορίου. Κατάθεσε αποφάσεις της Υπηρεσίας Προστασίας Καταναλωτών ως Τεκμ.66. Ο μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε. Σε σχέση με τη μαρτυρία του ΜΥ 3 απλά να αναφέρω ότι παρουσίασε κάποιες αποφάσεις της Υπηρεσίας Εμπορίου που είναι διοικητικές αποφάσεις οι οποίες ασφαλώς και δεν μπορούν να είναι ούτε δεσμευτικές ούτε καθοδηγητικές για το Δικαστήριο. Η μαρτυρία του κρίνεται αδιάφορη ως προς τα επίδικα θέματα τα οποία θα πρέπει να κριθούν στη βάση των συμφωνιών μεταξύ των διαδίκων.</p>\n<p class=\"lf-p\">Η εναγόμενη 2 κ. Νικολάου αναφέρθηκε στις συνθήκες αγοράς της κατοικίας. Έδωσε διάφορες εκδοχές: είπε ότι χρειαζόταν το δάνειο για να εξοφλήσει την αγορά μιας εξοχικής κατοικίας και η επιθυμία της ήταν να αγοράσει η ίδια την εξοχική κατοικία και να δανειστεί σε κυπριακές λίρες στη συνέχεια είπε ότι στο μεσοδιάστημα είχε πίεση από τον σύζυγο της να είναι συνιδιοκτήτης μαζί της και τελικά είπε ότι το ακίνητο ήταν ιδέα του συζύγου της με το ζόρι «Θέλαμε εξοχική κατοικία να αγοράσουμε, αποφάσισε ο ίδιος το συμβόλαιο να είναι πάνω μου και το δάνειο πάνω μου αλλά εκ των υστέρων και μέχρι να υπογράψουμε τη συμφωνία αποφάσισε ότι θέλει να είναι συνιδιοκτήτης και εγώ δέχτηκα».</p>\n<p class=\"lf-p\">Η εναγόμενη 2 ανάφερε ότι από το Τεκμ. 13, προκύπτει ότι η μόνη αίτηση που υπέβαλε αυτή, είναι αυτή που φέρει την υπογραφή της (Τεκμ. 13). Ανάφερε ότι η υπογραφή του εναγόμενου 1 μπήκε εκ των υστέρων γιατί η ίδια πήγε μόνη της και υπέγραψε την αίτηση και ισχυρίστηκε ότι οι πρώτες σελίδες του Τεκμ. 13 κατασκευάστηκαν εκ των υστέρων. Παρατηρώ ότι αυτή η θέση δεν τέθηκε στην κα Χατζή (ΜΕ1) όταν αυτή αντεξεταζόταν. Ανάφερε ακόμα ότι κατά τη συζήτηση με την ΜΕ 1, θεωρούσε δεδομένο ότι ήταν σε λίρες το δάνειο και ότι η πίεση που δέχτηκε ήταν στο να δεχτεί να εγγραφεί και ο σύζυγος της ως συνιδιοκτήτης. Ισχυρίστηκε ότι ακόμα ούτε η κα Ιερείδη την ενημέρωσε οποτεδήποτε ότι το δάνειο θα ήταν σε ελβετικά φράγκα.</p>\n<p class=\"lf-p\">Παραδέχτηκε ότι υπέγραψε τις συμφωνίες και αρνήθηκε ότι ήταν παρούσες οι μάρτυρες των υπογραφών. Ισχυρίστηκε ότι όταν τις έδειξαν τα έγγραφα αντέδρασε επειδή δεν έβλεπε τις δόσεις της, δεν έβλεπε συγκεκριμένο δάνειο που ζήτησε σε κυπριακές λίρες, έπρεπε, ανάφερε, να είναι στην πρώτη σελίδα αυτά. Σε ερώτηση αν αντιλήφθηκαν ότι αναφέρεται σε ελβετικά φράγκα αυτό το έγγραφο έδωσε την ακόλουθη απάντηση: «Όχι είδα πρώτη σελίδα Λίρες Κύπρου 115 και 15 χρόνια με δικαίωμα επέκτασης τα 20 χρόνια για μένα τούτα ήταν το βασικό τα υπόλοιπα που λέει CHF με bold δεν τίθετου θέμα ήταν μέσω καυγάδων οι υπογραφές δεν διάβασα, δεν μπόρεσα να ολοκληρώσω ούτε τις υπόλοιπες σελίδες που έβαλαν και υπέγραφα όπως στο ρίφι». Εξήγησε ότι οι καυγάδες συνίσταντο στο γεγονός ότι δεν αντιλαμβανόταν το έγγραφο, δεν είχε χρόνο να διαπραγματευτεί και ανέφερε: «το ποσό που δανείζεσαι όπως και οι δόσεις είναι το άλφα και το ωμέγα της συμφωνίας».</p>\n<p class=\"lf-p\">Σε ερώτηση αν οι καυγάδες έγιναν επειδή η συμφωνία έγινε σε ελβετικά φράγκα έδωσε την ακόλουθη απάντηση: «όχι δεν καταλάβαινα δεν είχα χρόνο να δω τα έγγραφα δεν έβλεπα ούτε ποσά εγώ».</p>\n<p class=\"lf-p\">Ανάφερε ότι κανένας δεν της εξήγησε τι σημαίνει το επιτόκιο libor ή συναλλαγματική ισοτιμία. Ισχυρίστηκε ότι παρόλο που ζήτησε να συζητήσει τα έγγραφα και μετά να υπογράψει, βγήκε μάλιστα έξω και την ξανατράβηξε μέσα ο σύζυγος της. Η κ. Ιερείδη, ήταν σε έξαλλη κατάσταση ότι, έπρεπε να κάνει τη δουλειά της και να τελειώσει και δεν της δόθηκε ο χρόνος. Είπε ακόμα ότι υποψιάζεται ότι η υποθήκη υπογράφτηκε πρωί γι' αυτό την πίεζε η κ. Ιερείδη να τελειώσει για να έχουν τα έγγραφα την ίδια ημερομηνία.</p>\n<p class=\"lf-p\">Η εναγόμενη 2 ερμήνευσε τον όρο «λογιζόμενο κατά την κρίση της τράπεζας» ότι είναι ένας όρος που δίνει άκρατη μονόπλευρη δυνατότητα στην τράπεζα να θεωρεί και να αναθεωρεί το επιτόκιο. Είπε ακόμα ότι δεν της εξήγησε κανένας ότι το περιθώριο θα ήταν στην κρίση της τράπεζας και δεν το διάβασε καν γιατί δεν της επιτράπηκε να το διαβάσει.</p>\n<p class=\"lf-p\">Ισχυρίστηκε ακόμα ότι το συμβόλαιο 1 είναι άκυρο γιατί τίποτα δεν υπάρχει σαφές, δεν βγάζει κανένας άκρη για κάποιο θέμα «ούτε καν το συγκεκριμένο ποσό δεν είδα» ανάφερε χαρακτηριστικά. Ακόμα ότι: «έχασα τις αποδείξεις που πλήρωνα και θα έρθει ο ταμίας να τις φέρει». Επανέλαβε ότι ούτε κατάλαβε τι υπόγραφε πάνω στα νεύρα της και πάνω στην πίεση.</p>\n<p class=\"lf-p\">Σε ότι αφορά στη δήλωση που υπάρχει στην επιστολή προσφοράς ότι της εξηγήθηκαν συναλλαγματικοί κίνδυνοι είπε ότι υπέγραψε στην στάμπα που έβαλαν εκεί αδιαπραγμάτευτα και χωρίς χρόνο να διαβάσει. Είπε επίσης ότι ο τόκος πρέπει να είναι μηδενικός λόγω της ασάφειας στα επιτόκια. Αναφέροντας στη συνέχεια τη φράση «μηδέν τόκο θέλω».</p>\n<p class=\"lf-p\">Η μάρτυρας ανάφερε ότι δεν έκανε αίτημα για άνοιγμα ενδιάμεσου λογαριασμού. Νόμιζε ότι κατέβαλε στο λογαριασμό του δανείου που «ήταν μια κατάσταση που δεν χόρταινε ποτέ τούτος ο λογαριασμός φέρε 2.000, φέρε 2.500 ότι και να έπαιρνε ήταν ένα πράγμα ατελείωτο». Ανάφερε ακόμα ότι κατά την εκταμίευση δεν της υποδείχτηκε καμία διαδικασία μετατροπής σε καμία ισοτιμία εκείνης της ημέρας και δεν τους ενημέρωσε κανένας για την συναλλαγματική ισοτιμία και δεν συμφωνούν καν με τη συναλλαγματική ισοτιμία της μέρας.</p>\n<p class=\"lf-p\">Στη συνέχεια η εναγόμενη 2 είπε δεν γνωρίζει για την ύπαρξη του ενδιάμεσου λογαριασμού, ούτε είχε συμφωνήσει σε οποιονδήποτε συμψηφισμό. Ήταν δε αξιοπρόσεκτος ο ισχυρισμός της ότι δεν της είπε κανένας πως υπολογίστηκε ο τόκος με βάση ποιο επιτόκιο, ποια μεθοδολογία και ότι δεν παρουσιάστηκαν οι αποδείξεις.</p>\n<p class=\"lf-p\">Θα πρέπει εδώ να επισημανθεί ότι ούτε ένας από τους 4 εμπειρογνώμονες που παρουσίασε δεν ισχυρίστηκε ότι δεν χρεώνονταν οι τόκοι σύμφωνα με την συμφωνία της επιστολής προσφοράς για τα πρώτα δύο χρόνια, αντίθετα υπήρξε ρητή επιβεβαίωση των ΜΥ 1 και 2 ότι τηρήθηκε αυτό που προβλέπει η συμφωνία τα πρώτα δύο χρόνια και ουδείς ανάφερε στη συνέχεια ότι δεν γίνονταν οι τοκισμοί με βάση τις μεταβολές του επιτοκίου για τις οποίες ειδοποιήθηκαν οι εναγόμενοι.</p>\n<p class=\"lf-p\">Περαιτέρω είναι αξιοπρόσεκτο, κατά την αντίληψη μου, να δηλώνει η εναγόμενη 2, ενώ είναι δικηγόρος, ότι για να αποδείξει μια τράπεζα την οφειλή της πρέπει να παρουσιάζει αποδείξεις (παραστατικά που να επιβεβαιώνουν τις συναλλαγές). Το Άρθρο 22, αλλά και το Άρθρο 35 του περί Αποδείξεως Νόμου αντιμετωπίζουν ακριβώς αυτό το ζήτημα. Η προσκόμιση παραστατικών δεν είναι αναγκαία εκτός όπου αμφισβητείται μια συγκεκριμένη συναλλαγή. Εδώ άλλωστε δεν αμφισβητήθηκε η εκταμίευση και η είσπραξη του δανείου από τους εναγόμενους, ούτε ισχυρίστηκαν ότι δεν πιστώθηκε οποιαδήποτε κατάθεση τους, κάτι που άλλωστε παραδέχτηκε ρητά η δικηγόρος της εναγόμενης 2 και το κατέταξα ήδη ως εύρημα μου.</p>\n<p class=\"lf-p\">Ανάφερε ότι έφαγε ξύλο για να υπογράψει το πληρεξούσιο για την υπογραφή της υποθήκης και ότι ουδέποτε διάβασε τους όρους της υποθήκης. Αυτό που κατάλαβε είναι ότι του είπε να πάει στο Κτηματολόγιο να υπογράψει την υποθήκη και ότι ήταν σε διάσταση με το σύζυγο της από τον Απρίλιο - Ιούνιο 2012 και αυτός έφυγε από το σπίτι τον Ιούνιο.</p>\n<p class=\"lf-p\">Στη συνέχεια η κατάθεση της εστιάστηκε στην διεύθυνση όπου της είχαν αποσταλεί οι επιστολές από την ενάγουσα. Η ίδια δήλωσε στα συμβατικά έγγραφα ως [ ] 1 και ισχυρίστηκε ότι έμενε στην [ ] 5. Είπε ακόμα ότι δεν έφυγε ποτέ της από τη διεύθυνση [ ] 5 κάτι που ανασκεύασε κατά την αντεξέτασή της όπου ανάφερε ότι την περίοδο 2000-2004 ανακαίνιζε το σπίτι της και έμενε στην [ ] 1 με τους γονείς της. Επίσης είπε ότι η τράπεζα γνωρίζει ότι η ταχυδρομική της θυρίδα είναι 50166 -παρά την αντεξέταση περί του αντιθέτου που έγινε στην παρουσία της από τη δικηγόρο της στην ΜΕ1. Είπε ότι η [ ] 1 είναι η οικία των γονέων της και ότι αυτή μένει [ ] 5 και ότι «δεν τάραξα ποτέ μου και κακώς υπόγραψα τη Σύμβαση 1 και δεν το πρόσεξα όπως δεν διάβασα και τίποτε».</p>\n<p class=\"lf-p\">Η εναγόμενη 2 αμφισβήτησε την αποστολή των επιστολών γιατί δεν υπάρχει απόδειξη ταχυδρόμησης. Ανάφερε ακόμα ότι ουδέποτε ενημερώθηκε για την αύξηση επιτοκίου και ότι η επιστολή Τεκμ. 14 του εναγόμενου 1 δεν τη δεσμεύει, αλλά σχολίασε ότι καταχρηστικά αρνήθηκε η τράπεζα πρόωρη αποπληρωμή. Ανάφερε ότι δεν υπήρχαν καθυστερήσεις και δεν είχε το δικαίωμα η τράπεζα να τερματίσει και ότι θα έρθει μαθηματικός να αναλύσει ότι δεν υπήρχαν καθυστερήσεις .</p>\n<p class=\"lf-p\">Ισχυρίστηκε ότι πλήρωσε €250.000 με την κυμαινόμενη ισοτιμία και €190.000 με την αρχική ισοτιμία. Κάτι που παρατηρώ ότι δεν συνάδει με τη θέση της δικηγόρου της ότι δεν υπάρχει κατάθεση δόσης που να μην φαίνεται στις καταστάσεις λογαριασμού καθώς οι καταθέσεις συμποσούνται σε €83.000. Δεδομένου ότι το ποσό που δανείστηκε είναι €190.000 (Λ.Κ.115.000), η θέση της ότι ξοφλούσε το σπίτι και δεν είχε καθυστερήσεις με τα λεφτά που πλήρωσε κρίνω ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και δεν είναι ακριβής ούτε και συνάδει με την υπόλοιπη μαρτυρία γι' αυτό και δεν την αποδέχομαι.</p>\n<p class=\"lf-p\">Κατά την αντεξέταση της η εναγόμενη 2 ξεκαθάρισε ότι η αρχική σκέψη για να αγοραστεί εξοχική κατοικία ήταν του συζύγου της, αλλά να κάνει αυτή το δάνειο, το να μπει όμως ο σύζυγος της συνιδιοκτήτης δεν ήταν η επιλογή της. Αρνήθηκε ότι ήταν μαζί με το σύζυγο της όταν υπόγραψε το Τεκμ. 13 και αποκάλεσε τη ΜΕ1 «ψεύτισσα», κάτι που δεν υποβλήθηκε στην ίδια. Επανέλαβε ότι διαπίστωσε ότι δεν δικαιολογούνταν τα χρήματα που έπαιρναν και αντιλήφθηκαν ότι έπαιρναν περισσότερα. Της υποδείχτηκε ότι έπαιρναν δόσεις από τον Αύγουστο 2007 - τον Οκτώβρη 2011, ενώ η διάρκεια του δανείου ήταν 15 χρόνια οπόταν θα ήταν αδικαιολόγητο να περιμένει ότι θα έπρεπε να τελειώσει τον Οκτώβριο 2011. Στη συνέχεια ανάφερε, διαφοροποιούμενη από όσα είπε προηγουμένως ότι πρέπει να είχε καταβάλει γύρω στις €255.000,00 και με την αρχική ισοτιμία γύρω στις €191.000,00 Σε υποβολή ότι το ακριβές ποσό που κατέβαλε σε λίρες και σε ευρώ είναι €83.111,08σ. και σε φράγκα 121.943,98 δεν ήταν σε θέση να απαντήσει και παρέπεμψε «στον άλλον» που θα κατέθετε τις αποδείξεις πληρωμών. Εδώ υπενθυμίζεται η δήλωση της δικηγόρου της εναγόμενης 2 ότι δεν υπάρχουν καταθέσεις που δεν πιστώθηκαν.</p>\n<p class=\"lf-p\">Υποβλήθηκε στην εναγόμενη 2 ότι δεδομένου ότι το δάνειο της ήταν Λ.Κ.115.000,00 το οποίο αντιστοιχεί σε €196.489,16σ. δεν μπορούσε να ισχυρίζεται ότι έπρεπε να εξοφλήσει με €83.000,00 και ότι είχε στην πραγματικότητα καταθέσει πολύ λιγότερα από το μισό κεφάλαιο διαφάνηκε ότι δεν ήταν καθόλου σε θέση να εξηγήσει γιατί κατάθετε επακριβώς την αυξημένη δόση αφού κατ' ισχυρισμό της δεν ειδοποιήθηκε και έλεγε ότι έφερνε λεφτά όπως της ζητούσαν 4.000, 7.000 κ.λπ. Σε υποβολή ότι δεν μπορούσε να είχε καταθέσει την αρχική δόση εκ 1.797,05 φράγκα στις 3.12.2007 και την αυξημένη εκ 2.479.15 φράγκα την 1.01.2008 και να υπάρχει τέτοια ακρίβεια με τα σεντ τυχαία, αυτή είπε ότι δεν κατάλαβε ότι είναι αυξημένη δόση. Παρόλο ότι η επιστολή για την αύξηση της στάλθηκε στις 20.12.2007. Σε υποβολή ότι 18 φορές καταβλήθηκε η επακριβής δόση με τα σεντ, ένδειξη ότι κάθε άλλο παρά τυχαίο ήταν, και ότι γνώριζε ότι κατάβαλλε αυξημένη δόση και δεν αντέδρασε, απλά αρνήθηκε απαντώντας: «Όταν μας φέρετε τις αποδείξεις ότι εγώ κατέθεσα σ' αυτό τον λογαριασμό τη συγκεκριμένη δόση όπως την πιάσετε ωραία παρουσιάσατε μέσα τις καταστάσεις του ενδιάμεσου λογαριασμού κατά τρόπο που βόλευε να φαίνεται αυξημένη δόση τότε να σου πω». Απάντηση η οποία ασφαλώς και δεν μπορεί να κριθεί ως ικανοποιητική.</p>\n<p class=\"lf-p\">Σε υποβολή ότι σε άλλες περιπτώσεις τα ποσά ήταν άσχετα, δηλαδή 4.958,00 ή 14.720,00 κάτι που αποδεικνύει ότι δεν είναι η τράπεζα που καθόριζε το ύψος των καταθέσεων, η εναγόμενη 2 απάντησε και πάλι «φέρτε μας τις αποδείξεις». Όμως ούτε οι πιστώσεις των καταθέσεων αμφισβητήθηκαν από την εναγόμενη 2 και υπήρξε ρητή παραδοχή της δικηγόρου της στην παρουσία της που τη δεσμεύει.</p>\n<p class=\"lf-p\">Τα ακόλουθα από τη μαρτυρία της όμως είναι χαρακτηριστικά της αντιφατικότητας των ισχυρισμών της εναγόμενης 2. «Α Η δική μας πλευρά λέει ότι γίνονται καταθέσεις CHF 130 που με ρωτήσετε για το αν το αντίστοιχο Ευρώ εγώ λέω με την αρχική ισοτιμία για να γυρίσω να μετατρέπω 190.000 με τις δικές σας μεταβαλλόμενες ισοτιμίες είναι γύρω στις 255.000 γιατί οι λογαριασμοί σας είναι σε φράγκα.</p>\n<p class=\"lf-p\">Ε Ακριβώς απλά να σας πως ότι κάνετε ένα λάθος, η αξία του Ευρώ είναι μεγαλύτερη από τα φράγκα. Δεν γίνεται 121.000 φράγκα να είναι €190.000. Είναι ανάποδα που πρέπει να κάνετε την εξίσωση κα Νικολάου.</p>\n<p class=\"lf-p\">Α Αν κάνω λάθος, να έρθει κάποιος άλλος να το εξηγήσει».</p>\n<p class=\"lf-p\">Σε ερώτηση κατά πόσο της υπέδειξαν οι εμπειρογνώμονες της οι οποίοι ανέλυαν τις καταστάσεις (Τεκμ. 9 και 10) οποιαδήποτε βλάβη από τη λειτουργία του ενδιάμεσου λογαριασμού, δεν ήταν σε θέση να απαντήσει. Στη συνέχεια ισχυρίστηκε ότι δεν τους είχε δώσει σχετικές οδηγίες και ανάφερε ότι δεν είναι σίγουρη ότι οι εμπειρογνώμονες της εξέτασαν τα Τεκμ. 9 και 10 και το ερώτημα που προκύπτει είναι πως αναπαρήγαν τη δική τους κατάσταση. Εξάλλου, ο ίδιος ο κ. Παρέα (ΜΥ 1) ανάφερε ότι είχαν τεθεί στην διάθεση τους όλα τα έγγραφα που είχαν κατατεθεί στη διαδικασία.</p>\n<p class=\"lf-p\">Σε υποβολή ότι ήταν ρητή πρόνοια της συμφωνίας ότι η ειδοποίηση προς τον ένα θα θεωρείται ειδοποίηση προς όλους τους συνοφειλέτες, την οποία υπέγραψε και δέχτηκε, αυτή απάντησε ότι ο όρος αυτός είναι καταχρηστικός.</p>\n<p class=\"lf-p\">Η εναγόμενη 2 δεν ήταν επίσης σε θέση να δώσει ικανοποιητική απάντηση γιατί αφού ισχυρίζεται ότι δεν πήρε ποτέ κατάσταση λογαριασμού, δεν έστειλε μια επιστολή να τη ζητά. Επίσης δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει γιατί υπέγραψε κάτω από τη διεύθυνση [ ] 1. Στην αρχή είπε ότι τα έγγραφα αυτά ετοιμάζονται από τα δικηγορικά γραφεία και στη συνέχεια ανάφερε ότι ίσως παλαιότερα να είχε δώσει διεύθυνση [ ] 1 που είναι το σπίτι του πατέρα της και ακολούθως ότι το 2004 ζούσε με τον πατέρα της γιατί έκανε μεγάλη ανακαίνιση του σπιτιού της και μάλιστα στη συνέχεια ανάφερε ότι και το 2000 ζούσε με τον πατέρα της. Και όλα αυτά όταν κατά την κυρίως εξέταση της ανάφερε ότι πάντοτε ζούσε στην [ ] 5 («εγώ μένω [ ] 5 και δεν τάραξα ποτέ μου...».</p>\n<p class=\"lf-p\">Όταν της υποδείχθηκε ότι τέθηκε στο Artemis, όχι μόνο από την Coral, αλλά και από ακόμα τρία αδειοδοτημένα πιστοδοτικά ιδρύματα (ΑΠΙ), δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει γιατί σε ένα από τα τρία ΑΠΙ δηλώνει επίσης ως διεύθυνση την [ ] 1.</p>\n<p class=\"lf-p\">Σε υποβολή ότι εφόσον το 2004 καθόταν στον αριθμό 5 όφειλε να διορθώσει τη διεύθυνση της (και ιδίως επί των συμβάσεων που υπογράφτηκαν το 2006), απάντησε ότι η τράπεζα ήξερε τη διεύθυνση του γραφείου της και την ταχυδρομική της θυρίδα. Επίσης αρνήθηκε ότι αν οι επιστολές πήγαιναν στη διεύθυνση των γονιών της θα της τις έδιναν όπου αυτή διέμενε για μεγάλο χρο9νικό διάστημα μαζί τους και έτσι οι σχέσεις τους θα πρέπει να ήταν αρμονικές.</p>\n<p class=\"lf-p\">Όταν υποδείχθηκε στην εναγόμενη 2 ότι η συνήγορος της υπέβαλε στη ΜΕ ότι αυτή η ταχυδρομική θυρίδα 50166 δεν έχει καμία σχέση μαζί της και είναι διεύθυνση άλλου προσώπου. Στην αρχή για να υπεκφύγει ισχυρίστηκε ότι τα πρακτικά είναι δικά της δικηγόρου της κ. Κακουλλή, μετά όταν η κα Κακουλλή της είπε ότι η υποβολή αφορούσε στη θυρίδα του εναγόμενου 1 (θέση που στη συνέχεια αντιλήφθηκε ότι δεν ευσταθούσε), ακολούθως η εναγόμενη 2 είπε ότι δεν έδωσε οδηγίες στη δικηγόρο της να υποβάλει ψέματα και όταν της υποδείχθηκε ότι αποφάσισε να αλλάξει γραμμή μετά που η ΜΕ4 κατέθεσε ως Τεκμ. 51 τον Οδηγό των δικηγόρων και την επιστολή της, ανάφερε ότι η υποβολή ήταν απαράδεκτη.</p>\n<p class=\"lf-p\">Σε ερώτηση γιατί αρχικά έχει αρνηθεί ότι έχει υπογράψει τα Τεκμ. 1 και 2, ανάφερε ότι εννοούσε ότι δεν ήταν σίγουρη αν ήταν η υπογραφή της και σε ερώτηση πότε βεβαιώθηκε, ανάφερε «όταν θυμήθηκα τα γεγονότα». Σημειώνεται ότι η αποκάλυψη εγγράφων έγινε από το 2013. Η εναγόμενη 2 στη συνέχεια ισχυρίστηκε ότι δεν υπόγραψε συμβόλαιο για ελβετικά φράγκα και ότι φώναζε επειδή δεν έβλεπε στα συμβόλαια το ποσό του δανείου και τις δόσεις όταν αυτά αναγράφονται στο Τεκμ. 2.</p>\n<p class=\"lf-p\">Η θέση της ότι δεν υπόγραψε το πληρεξούσιο, διαφοροποιήθηκε όταν της λέχθηκε ότι θα παρουσιαζόταν μάρτυρας η πιστοποιούσα υπάλληλος, οπότε προέβη σε δήλωση μέσω της δικηγόρου της ότι το υπέγραψε, προβάλλοντας τη δικαιολογία περιορίστηκε να πει ότι δεν θυμόταν αν πήγε στην κ. Μεσιήττη. Το ως άνω γεγονός καθίσταται ταυτόχρονα και εύρημα μου.</p>\n<p class=\"lf-p\">Η εναγόμενη 2 αδυνατούσε να δώσει πειστική εξήγηση γιατί άφηνε τη δικηγόρο της να υποβάλλει στις ΜΕ1 και ΜΕ5 ότι ουδέποτε υπόγραψε την τελευταία σελίδα του Τεκμ. 13. Επέμεινε ότι δεν άλλαξε καμιά εκδοχή, αφού η εκδοχή της ήταν ότι αιτήθηκε δάνειο σε λίρες μη απαντώντας και πάλι στην ερώτηση λέγοντας χαρακτηριστικά: «έχει μισή ώρα που μιλάτε και δεν καταλάβαμε τι θέλετε να πείτε» απάντηση η οποία ασφαλώς κρίνεται ως υπεκφυγή.</p>\n<p class=\"lf-p\">Η εναγόμενη 2 ανάφερε κατ' επανάληψη ότι δεν είναι χαζή και ότι με την εξυπνάδα της και τη δυναμικότητα της θα διαπραγματευόταν καλύτερα τα Τεκμ. 1 και 2, αλλά δεν είχε τη δυνατότητα. Στο ερώτημα γιατί όταν είδε τα έγγραφα του δανεισμού και διαπίστωσε ότι δεν ήταν αυτά που ήθελε, ούτε το νόμισμα, ούτε οι όροι, δεν πήγε σε άλλη τράπεζα να δανειστεί, απάντησε ότι είχε ήδη υπογράψει τη Συμφωνία και περίμεναν τα λεφτά και την πίεζαν «ο ένας φώναζε, ο άλλος τσίριζε και δεν μπορούσα να διαπραγματευτώ» ανάφερε χαρακτηριστικά υπεκφεύγοντας και πάλι.</p>\n<p class=\"lf-p\">Όταν της υποδείχθηκε ότι το Τεκμ. 13 δεν αναφέρεται στο νόμισμα του δανείου όπως ισχυρίστηκε, (όταν το νόμισμα του δανείου καταγράφεται εκεί ως κυπριακές λίρες, αλλά αναφέρεται στο νόμισμα του τιμήματος αγοράς, δεν απάντησε.</p>\n<p class=\"lf-p\">Όταν της υποδείχθηκε ότι, ενώ πιθανολογεί (και δεν είναι βέβαιη) ότι υπέγραψε στην τράπεζα, φαίνεται περίεργο να θυμάται ποιος ήταν παρών και ποιος δεν ήταν παρών και ότι βγήκε έξω και ότι ξαναμπήκε μέσα και ότι τότε υπέγραψε, παραδέχθηκε λέγοντας ότι «πρέπει να υπέγραψα».</p>\n<p class=\"lf-p\">Της υποδείχθηκε στη συνέχεια ότι, δεν έχει καμία σημασία αν υπογραφόταν την επόμενη της υπογραφής της υποθήκης το δάνειο, κάτι που όφειλε να γνωρίζει ως δικηγόρος, αλλά και πάλι δεν ήταν σε θέση να απαντήσει. Της υποδείχθηκε ότι η θέση της ότι η τράπεζα απέρριψε αίτημα του εναγόμενου 1 για πρόωρη αποπληρωμή είναι εσφαλμένη και ότι, αυτό που απορρίφθηκε είναι αυτό που ζητήθηκε, δηλαδή η αναστολή δόσεων μέχρι 30.06.2012 (και όχι η πρόωρη αποπληρωμή), αλλά και πάλι δεν ήταν σε θέση να απαντήσει.</p>\n<p class=\"lf-p\">Στην υποβολή ότι δεν δοκίμασε ποτέ να πληρώσει το δάνειο ο σύζυγος της είπε «γιατί είπατε του να έρτει και είπε σας όχι;», απάντηση που κάθε άλλο δικαιολογεί τη θέση αυτή, παραγνωρίζοντας μάλιστα το περιεχόμενο της επιστολής τερματισμού με την οποία τους καλούσαν να αποπληρώσουν την οφειλή τους και όταν της υποδείχθηκαν αυτά απάντησε «δηλαδή η εκβιαστική επιστολή τερματισμού έπρεπε να εκληφθεί ως πρόωρη ότι ήταν έγκριση του αιτήματος πρόωρης πληρωμής;».</p>\n<p class=\"lf-p\">Η συνέχεια της αντεξέτασής της περιστράφηκε στην ερμηνεία των όρων της Συμφωνίας που ξεκάθαρα η εναγόμενη προσποιήθηκε ότι δεν κατανοεί και θεωρεί όρους της ως αντιφατικούς και καταχρηστικούς. Στην υποβολή ότι υπέγραψε επί του Τεκμ. 13 και αποδέχτηκε ότι, θα άλλαζε τόσο το επιτόκιο, όσο και η δόση από καιρό εις καιρό, η μάρτυρας δεν ήταν σε θέση να απαντήσει. Σε υποβολή ότι δεν μπορεί να λέει ότι δεν υπέγραψε δάνειο σε CHF, αφού καταγράφονταν τα CHF στο Τεκμ. 2, επανέλαβε ότι αιτήθηκε δάνειο σε κυπριακές λίρες και εξαναγκάστηκε να υπογράψει.</p>\n<p class=\"lf-p\">Η μαρτυρία της εναγόμενης 2 όπως προανέφερα χαρακτηριζόταν από ανακολουθία και αντιφάσεις. Προς τούτο επισημαίνω από τη μαρτυρία της την αρχική άρνηση της ότι υπέγραψε τις δανειακές συμβάσεις και το πληρεξούσιο, κάτι όμως που έκανε στην πορεία της ακροαματικής διαδικασίας με την παραδοχή της. Δεν αποδέχομαι τη θέση της ότι την εξανάγκασε ο άντρας της με ξύλο να υπογράψει κάτι που δεν συνάδει με τη μεταγενέστερη αλλαγή της θέσης της ότι η διαφωνία της έγκειτο στο γεγονός ότι μπήκε κι αυτός συνιδιοκτήτης και δανειολήπτης. Δεν αποδέχομαι επίσης τη θέση της σε ό,τι αφορά την ταχυδρομική θυρίδα που δεν ήταν δική της, αλλά κάποιου άλλου και μετά κατηγόρησε την τράπεζα γιατί, όπως ισχυρίστηκε, δεν τις έστελνε όλες τις ειδοποιήσεις στην ίδια ταχυδρομική θυρίδα. Ούτε αποδέχομαι τη θέση της ότι ουδέποτε «τάραξε» από την [ ] 5 και τη μεταγενέστερη παραδοχή της ότι για τουλάχιστον τέσσερα χρόνια ζούσε στην [ ] 1. Και τούτο από το γεγονός ότι σε όλα τα έγγραφα της τράπεζας κατέγραφε και υπέγραφε κάτω από τη διεύθυνση [ ] 1, αλλά και το γεγονός που δεν αρνήθηκε ότι και άλλη τράπεζα που την έχει τοποθετήσει το όνομα της στο Άρτεμις έχει σημειωμένη γι' αυτή ως διεύθυνση της την [ ] 1 όταν ισχυριζόταν ότι δεν γνωρίζει αυτή τη διεύθυνση και δεν έλαβε τίποτε σε αυτή. Ούτε αποδέχομαι τη θέση της ότι αυτή έπαιρνε στην τράπεζα όσα ποσά της έλεγε η κ.</p>\n<p class=\"lf-p\">Ιερείδη και τη μεταγενέστερη αλλαγή θέσης ότι οι πληρωμές γίνονταν με μεταφορές από λογαριασμό του εναγόμενου 1. Ούτε ασφαλώς τη θέση της ως δικηγόρος και μάλιστα δυναμική όπως χαρακτήρισε τον εαυτό της, δικαιολογούσε τη θέση της ότι τάχα υπέγραψε χωρίς να διαβάσει και ότι δήθεν δεν είδε στην πρώτη σελίδα της επιστολής προσφοράς την αναγραφή ελβετικά φράγκα ούτε και τις δόσεις ούτε και το επιτόκιο. Τη θέση της ότι δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί τις πρόνοιες για το επιτόκιο όταν από την άλλη ανάφερε ότι τα ως άνω ήταν τα πρώτα που έπρεπε να είχε ελέγξει. Όλα αυτά βέβαια τα οποία προσπάθησε η εναγόμενη 2 να θέσει, όπως αντιλήφθηκα τη μάρτυρα της κατά την ακροαματική διαδικασία, σε ένα αποσκοπούσαν, να αποφύγει την ευθύνη της για την επίδικη δανειακή υποχρέωσή της και ήταν εμφανής η προσπάθεια της να διαστρεβλώσει γεγονότα και να τα παρουσιάσει κατά πως τη συνέφερε, αρνούμενη μάλιστα και αυτονόητα γεγονότα τα οποία αποδεικνύονταν και από άλλη ανεξάρτητη μαρτυρία και μαρτυρία που αναγόταν σε ανύποπτο χρόνο. Ακόμα και το ειδικό πληρεξούσιο που υπέγραψε (Τεκμ.15), που φέρει ημερομηνία 15.12.2006 διαψεύδει τον ισχυρισμό της ότι όλα έγιναν την 19.12.2006 που υπογράφτηκε η Βασική Συμφωνία αλλά και το ίδιο το Τεκμ.2 που είναι η επιστολή προσφοράς στην οποία γίνεται λόγος για αίτηση τους με ημερομηνία 28.11.2006.</p>\n<p class=\"lf-p\">Ημερομηνίες που δείχνουν ότι είχε προηγηθεί διαβούλευση αρκετών ημερών πριν την υπογραφή της Βασικής Συμφωνίας. Για τους λόγους αυτούς και όπως θα εξηγήσω και στη συνέχεια η εναγόμενη 2 δεν μου προκάλεσε εντύπωση ειλικρινούς μάρτυρα, η μαρτυρία της δεν ήταν πειστική καθώς έβριθε από αντιφάσεις και ανακολουθίες και για τούτο η μαρτυρία της απορρίπτεται στην ολότητα της.</p>\n<p class=\"lf-p\">Ο κ. Παναγιώτου (ΜΥ 5), είναι υπάλληλος της εταιρείας Κυριακίδης και Παρέα της εταιρείας δηλαδή που ανήκει στους ΜΥ 1 και ΜΥ 2. Κατάθεσε μαθηματικό υπολογισμό της κατανομής των διαφόρων καταθέσεων σε περίπτωση που διατηρείτο η αρχική δόση και το εγχώριο νόμισμα μετατρεπόταν στην αρχική ισοτιμία της μέρας χορήγησης.</p>\n<p class=\"lf-p\">Συγκεκριμένα, ο ΜΥ 5 ανάφερε ότι του ανατέθηκε και εκτέλεσε απλή μαθηματική πράξη με την οποία υπολόγισε πόσες δόσεις θα έπρεπε να είχε καταθέσει η εναγόμενη 2 (Τεκμ. 63). Ο μάρτυρας όμως υπολόγισε τον αριθμό των δόσεων με βάση την αρχική δόση και αγνοώντας την αυξημένη δόση. Ανάφερε ότι θα έπρεπε να είχαν γίνει 66 δόσεις σύνολο 118.605,30 φράγκα και είπε ότι αν ακολουθηθεί η τρέχουσα ισοτιμία κατάθεσης κάθε δόσης, η εναγόμενη 2 κατάθεσε 117.879,50 φράγκα, δηλαδή 65.5 δόσεις ενώ με την αρχική ισοτιμία κατέθεσε 130.993,26 φράγκα, δηλαδή πέραν των 72 δόσεων. Η μαρτυρία του ΜΥ 5 αποσκοπούσε στο να παραθέσει ένα απλούστατο μαθηματικό υπολογισμό που προϋπήρχε (Τεκμ. 63), με βάση ένα αυθαίρετο σκεπτικό που παραγνωρίζει τη συμφωνία των μερών.</p>\n<p class=\"lf-p\">Ο μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε και απλά δηλώθηκε ότι ο μαθηματικός υπολογισμός δεν αμφισβητείται, αλλά αμφισβητήθηκε το σκεπτικό για τις οδηγίες που του δόθηκαν και ακολούθησε για να ετοιμαστεί η κατάσταση. Επομένως η μαρτυρία του αντικρίζεται υπό αυτή την οπτική και μόνο χωρίς να δίδεται σε αυτή οποιαδήποτε αξία για ό,τι προσπάθησε να εξηγήσει εφόσον παραγνώρισε ρητούς όρους των Συμφωνιών των διαδίκων και πως αυτές λειτούργησαν στην πορεία.</p>\n<p class=\"lf-p\">Αντικρίζοντας συνολικά τη μαρτυρία των ΜΥ 1, 2 και 5 για την εναγόμενη 2, ήταν φανερό ότι αυτοί προσήλθαν για να παρουσιάσουν μια εκδοχή επί των δανειακών υποχρεώσεων των εναγόμενων καθαρά καθοδηγούμενη και επί σκοπού. Ήταν φανερή η προσπάθεια που κατέβαλαν, παρουσιάζοντας διαφοροποιημένα στοιχεία τα οποία δεν ήταν σύμφωνα με τους δανειακούς όρους, να βοηθήσουν την υπόθεση των εναγόμενων. Άλλωστε, όπως μας εξήγησαν και οι ίδιοι, αυτό κάνουν επαγγελματικά, δηλαδή προσπαθούν να βοηθήσουν δανειολήπτες στις υποθέσεις που τους εγείρουν αγωγές οι τράπεζες. Η απόπειρα τους να δώσουν ερμηνεία σε νομικά έγγραφα και ειδικότερα στη γνώμη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας αποδείχθηκε άστοχη και μη έγκυρη και ατελής και δεν την αποδέχομαι. Ήταν χαρακτηριστικό της μαρτυρίας τους ότι απέφευγαν να απαντούν ευθέως και επί της ουσίας στις ερωτήσεις που τους υποβλήθηκαν κατά την αντεξέταση τους, σε αντίθεση με τις εκτεταμένες απαντήσεις στην κυρίως εξέταση τους. Η εντύπωση που μου προκάλεσαν ήταν ότι η γνώμη τους δεν ήταν γνώμη εμπειρογνώμονα, αλλά γνώμη νομικού, χωρίς όμως να έχουν τα σχετικά προσόντα για τούτο και απορρίπτεται.</p>\n<p class=\"lf-p\">Ο κ. Σάρλη (ΜΥ 6), ανάφερε ότι είναι οικονομολόγος και κατάθεσε κατάσταση λογαριασμού ως Τεκμ. 69 χωρίς να δώσει οποιαδήποτε εξήγηση σε σχέση με αυτή. Ζητήθηκε και επιτράπηκε και η κατάθεση κατάστασης λογαριασμού ως Τεκμ. 70. Ο Μ.Υ. 6 ανάφερε ότι του υποδείχθηκαν τα τεκμήρια και τα σχετικά δικόγραφα και ειδικότερα του δόθηκαν οδηγίες να μελετήσει και ετοιμάσει ανάλυση επί του ανοίγματος και τήρησης του τρεχούμενου ενδιάμεσου λογαριασμού (Τεκμ. 10). Ανάφερε ότι η ενάγουσα δεν απέδειξε ότι είχε δικαίωμα να επιβάλει τόκους υπερημερίας και ότι δεν παρουσιάστηκε έγγραφο ή έντυπο ανοίγματος του ενδιάμεσου λογαριασμού, δεν υπάρχουν συμφωνηθέντες όροι και έγγραφα ανοίγματος του και παρουσιάζει χρεωστικούς τόκους CHF3.140,13 τους οποίους θεωρεί αυθαίρετους. Ανάφερε ακόμα ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε εντολή για μεταφορές των δόσεων από τον λογαριασμό του εναγόμενου 1 στον ενδιάμεσο λογαριασμό. Ακόμα ότι οι προμήθειες και τα έξοδα για τη μετατροπή των ευρώ σε ελβετικά φράγκα, χρεώνονταν στο λογαριασμό του εναγόμενου 1 (Τεκμ. 70). Ανάφερε ακόμα ότι δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία, δεν δόθηκε κατάσταση λογαριασμού μετά τον τερματισμό και παραμένουν άγνωστα οποιαδήποτε ποσά χρεοπιστώσεων. Ανάφερε ότι οι αναδομημένες καταστάσεις δεν αποτελούν καταστάσεις λογαριασμού, αλλά σενάρια για τα οποία δεν υπάρχουν έγγραφα και αποδεικτικά σε σχέση με τις χρεοπιστώσεις που εμφανίζονται στα statements. Περαιτέρω ότι δεν παρουσιάστηκαν αποδεικτικά και παραστατικά στοιχεία και έγγραφα της τράπεζας που να δείχνουν τις εκάστοτε πληρωμές που γίνονταν από τους εναγόμενους σε ευρώ και συνεπώς ο συμψηφισμός των χρεωστικών υπολοίπων των δύο λογαριασμών του δανείου και του τρεχούμενου δεν μπορεί να δώσει ασφαλές χρεωστικό υπόλοιπο. Ανάφερε ακόμα ότι η τράπεζα προχώρησε αυθαίρετα στην αύξηση της συμφωνημένης δόσης χωρίς να εξετάσει τις οικονομικές δυνατότητες των πελατών της και ότι δεν μπορεί να εξαχθεί ασφαλές συμπέρασμα σε ότι αφορά το χρεωστικό υπόλοιπο του δανείου.</p>\n<p class=\"lf-p\">Ισχυρίστηκε περαιτέρω ότι η εναγόμενη 2 έκανε καταθέσεις στο λογαριασμό του ανδρός της δηλαδή στον λογαριασμό (Τεκμ. 70), γίνονταν οι μετατροπές σε ελβετικά φράγκα με χρέωση εκείνου του λογαριασμού (άρα δεν διεκδικούνται εδώ), πήγαιναν στον ενδιάμεσο και από τον ενδιάμεσο στο δάνειο. Ο μάρτυρας είπε ότι στον ενδιάμεσο λογαριασμό δεν υπάρχει καμία απευθείας κατάθεση και όλα γίνονταν στο λογαριασμό του εναγόμενου 1. Ρωτήθηκε κατά πόσο είναι δεσμευτικό το υπόλοιπο αυτού του ενδιάμεσου λογαριασμού έχοντας διαπιστώσει ότι δεν υπήρχαν τραπεζικές συμβάσεις. Ο μάρτυρας εξέφρασε τη νομική αντίληψη του επί του θέματος ότι αφού δεν υπάρχει σύμβαση που να προβλέπει κάποιους όρους, το επιτόκιο, τον τρόπο αποπληρωμής, πώς προκύπτει το όριο, πώς μειώνεται το όριο, το υπόλοιπο του δεν είναι δεσμευτικό. Είπε μάλιστα ότι υπάρχει και ζήτημα ηθικής ότι σε οποιοδήποτε πιθανό έλεγχο το δάνειο φαινόταν ότι ήταν ενήμερο και το ποσό που θα έπρεπε να θεωρηθεί κόκκινο ήταν το ποσό του τρεχούμενου (του ενδιάμεσου) και αυτό έδινε λάθος εικόνα σε οποιοδήποτε εξωτερικό έλεγχο. Επίσης, ήταν η νομική του άποψη ουσιαστικά ότι ο συμψηφισμός των δύο λογαριασμών δεν ήταν θεμιτός, ούτε σύμφωνος με τις τραπεζικές πρακτικές. Ο μάρτυρας αναφέρθηκε στις οδηγίες της Βασιλείας αναφέροντας ότι οι κυπριακές τράπεζες πρέπει να εναρμονίζονται με αυτές όπως και με αυτές της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Σε ερώτηση κατά πόσο μπορούσε η τράπεζα να αυξάνει μονομερώς τα επιτόκια ο μάρτυρας απάντησε ότι πρόκειται για καταχρηστική πρόνοια. Ανάφερε ακόμα ότι μετά το 2009 οι τράπεζες έβαλαν αναλυτικά σε συμβάσεις τα σχετικά με το συναλλαγματικό ρίσκο που αναλαμβάνει ο πελάτης.</p>\n<p class=\"lf-p\">Ισχυρίστηκε ότι η ισοτιμία την ημέρα σύναψης του δανείου ήταν 1.69 και την ημέρα του τερματισμού 1.12, κάτι που συνεπάγεται ότι το δάνειο λόγω της αλλαγής της ισοτιμίας αυξήθηκε κατά 40%. Όπως αναφέρθηκε από τους μάρτυρες, κατά την χορήγηση 1 CHF ήταν 0.3595 Λ.Κ. (δηλαδή 0.614€), επομένως το αντίστοιχο 1CHF/0.614 είναι €1.628 και όχι 1.69 το οποίο ανάφερε ο ΜΥ6. Το €1.628 φαίνεται και από το Offer Letter που αναφέρει τις Λ.Κ.155 χιλ. και το ισόποσο εκείνη την μέρα σε CHF/ Κατά την χορήγηση, 1ΛΚ ήταν 2.781CHF (1/2.781 = O.3595). Στον ΜΕ 2 υποβλήθηκε ότι η συναλλαγματική τιμή των ελβετικών φράγκων με τις λίρες τη μέρα χορήγησης του δανείου δεν ήταν η ισοτιμία του 0,3595 που πρόσφερε η τράπεζα στους εναγόμενους, αλλά ήταν 0,3691. Όμως σε τέτοια περίπτωση, οι αντίστοιχες ισοτιμίες είναι για τη Λ.Κ. 2.709 CHF και για το ευρώ με τα CHF 1.5856 όχι δηλαδή €1.6).</p>\n<p class=\"lf-p\">Ο μάρτυρας ρωτήθηκε ποιος συντελεστής έπρεπε να εφαρμοστεί για την μετατροπή του δανείου σε ελβετικά φράγκα ενόψει του κατ' ισχυρισμό γεγονότος ότι δεν υπήρχε πρόνοια στη σύμβαση και δημιουργείται μια τεράστια ζημιά στην εναγόμενη. Ο μάρτυρας απάντησε ότι θα πρέπει να εφαρμοστεί η ευνοϊκότερη για το δανειολήπτη ισοτιμία. Επίσης ο μάρτυρας ανάφερε ότι η τράπεζα θα μπορούσε να αντισταθμίσει το ρίσκο της με hedging. Εδώ υπενθυμίζω ότι σε ερώτηση κατά την αντεξέταση του ΜΕ 2 κατά πόσο για τέτοιου είδους ανοίγματα η τράπεζα προέβαινε στην ελαχιστοποίηση του συναλλαγματικού κινδύνου με hedging, ο μάρτυρας απάντησε ότι η κάλυψη της τράπεζας για τον κίνδυνο που πήρε με την παραχώρηση του δανείου σε ξένο νόμισμα ήταν διατραπεζικός δανεισμός από την μητρική τράπεζα στο ισόποσο ποσό στο ίδιο νόμισμα.</p>\n<p class=\"lf-p\">Ο μάρτυρας ισχυρίστηκε εντελώς αόριστα ότι υπάρχουν οδηγίες της Βασιλείας που καθορίζουν τις διαδικασίες των τραπεζών ώστε να αντισταθμίζουν τα ρίσκα που αναλαμβάνουν έτσι ώστε να μη δημιουργείται αφερεγγυότητα της τράπεζας.</p>\n<p class=\"lf-p\">Στην αντεξέτασή του ο μάρτυρας παραδέχτηκε ότι οι συμβάσεις Τεκμ. 1 και 2 δεν αναφέρονται σε κανένα αριθμό λογαριασμού, ούτε δηλαδή στο λογαριασμό Τεκμ.9 και συνέχισε λέγοντας ότι η επιστολή προσφοράς αναφέρεται σε όρους που διέπουν τη συμφωνία δανείου, δεν αναφέρεται σε όρους που διέπουν το overdraft. Διαφώνησε με υποβολή ότι σύμφωνα με τον όρο 4 του Τεκμ. 1, η τράπεζα μπορεί να δημιουργεί νέους λογαριασμούς, να μεταφέρει από τον ένα λογαριασμό στον άλλο, για τη λειτουργία αυτής της τραπεζικής διευκόλυνσης.</p>\n<p class=\"lf-p\">Σχολιάζοντας τη θέση του μάρτυρα ότι δεν υποδείχθηκε οποιοδήποτε standing order από τον εναγόμενο 1, σε ερώτηση κατά πόσο του είπε ο εναγόμενος 1 ότι έχει παράπονο ότι χωρίς την εξουσιοδότηση του ή χωρίς την εντολή του έπαιρναν χρήματα και πλήρωναν το δάνειο, απάντησε αρνητικά. Ζητήθηκε από το μάρτυρα να ξεκαθαρίσει ότι δεν έχει πρόσβαση στα αρχεία της τράπεζας ή του εναγόμενου 1 και δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει αν υπάρχουν τέτοιες εντολές και ο μάρτυρας είπε ότι σε αυτά που του δόθηκαν δεν είδε τέτοια εντολή. Ο μάρτυρας δεν ήταν σε θέση να απαντήσει σε υποβολή ότι η εναγόμενη 2 θα έπρεπε να γνωρίζει αν υπήρχε χρεωστικό υπόλοιπο στα δάνεια της καθώς έπαιρνε και αυτή και ο σύζυγος της καταστάσεις λογαριασμού. Δικαιολογώντας αυτή τη θέση του ο μάρτυρας συνέχισε να κάνει υποθέσεις ότι όταν κατέθετε μετρητά η εναγόμενη 2 δεν γνώριζε που γινόταν η κατάθεση δηλαδή αν γινόταν σε δικό της λογαριασμό, του δανείου ή του συζύγου της.</p>\n<p class=\"lf-p\">Σε επιμονή της ευπαίδευτης συνηγόρου της ενάγουσας να υποδείξει ποια είναι η ζημιά της εναγόμενης 2 από τη χρήση του ενδιάμεσου λογαριασμού ο μάρτυρας τελικά είπε ότι δεν μπορεί να καταλάβει, γιατί υπήρχε ο ενδιάμεσος λογαριασμός χωρίς να απαντήσει ευθέως στο ερώτημα. Όταν και πάλι ρωτήθηκε αν υπάρχει κάποια έξτρα χρέωση εξαιτίας της ύπαρξης ενδιάμεσου λογαριασμού ο μάρτυρας απάντησε ότι ο ενδιάμεσος λογαριασμός κράτησε ζωντανό το δάνειο για μεγάλη χρονική περίοδο. Το αποτέλεσμα αυξήθηκε και η ισοτιμία πήγε στο 1.12 αντί για 1.40 και αν είχε καταγγελθεί το δάνειο πιο νωρίς ενδεχομένως να ήταν μικρότερο το ποσό που θα καλείτο να πληρώσει. Είναι χαρακτηριστικό το παράπονο που για πρώτη φορά προβλήθηκε και για τούτο δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό, γιατί δηλαδή να μην τερματιστεί ο λογαριασμός νωρίτερα.</p>\n<p class=\"lf-p\">Στην ερώτηση πότε ξεκίνησαν οι καθυστερημένες δόσεις, είπε ότι ξεκίνησαν από τον Οκτώβρη 2010. Όμως όπως διαπιστώνεται από τις καταστάσεις λογαριασμού μετά τον Οκτώβρη 2010 γίνονταν κανονικά οι καταβολές των δόσεων. Μάλιστα τον Ιούνιο 2011 κατατέθηκε ποσό 3.279,29 και τον Ιούλιο 2011 κατατέθηκε ποσό 9.949,53 για να καλυφθούν οι καθυστερήσεις και οι εναγόμενοι σταμάτησαν να πληρώνουν οποιαδήποτε δόση από τον Νοέμβριο 2011 και εντεύθεν. Συνεπώς υπήρχε μία ανοχή για τις καθυστερήσεις από πλευράς της ενάγουσας για περίπου 7 μήνες και μόνο τότε ακολούθησε ο τερματισμός. Όταν τέθηκε στον μάρτυρα η θέση ότι η τράπεζα έδωσε εύλογο χρόνο στους εναγόμενους να τακτοποιήσουν τις εκκρεμότητες τους και τερμάτισε ως ήταν το δικαίωμα της κατά το χρόνο που εκείνη έκρινε σωστό, ο μάρτυρας απάντησε ότι η τράπεζα δεν ζήτησε διακανονισμό επειδή δεν είχε στα χέρια της έγκυρη Συμφωνία.</p>\n<p class=\"lf-p\">Ο μάρτυρας συνέχισε να επαναλαμβάνει την αστήριχτη (νομική) άποψη του ότι θα έπρεπε να γίνει καταγγελία μόνο για τις καθυστερημένες δόσεις των €30.000 και όχι για το σύνολο του δανείου και ότι η εναγόμενη 2 υπέστη ζημιά από το γεγονός ότι το δάνειο δεν τερματίστηκε νωρίτερα. Με λίγα λόγια εάν γινόταν μετατροπή σε ευρώ τον Ιανουάριο ή τον Φεβρουάριο 2011 η ισοτιμία θα ήταν πιο ευνοϊκή. Τούτο δε δεδομένου ότι δεν προβλήθηκε οποιοσδήποτε ισχυρισμός εκ μέρους των εναγόμενων ότι ζήτησαν οποτεδήποτε μετατροπή του δανείου σε ευρώ και η τράπεζα αρνήθηκε.</p>\n<p class=\"lf-p\">Ενώ αρχικά ο μάρτυρας δήλωσε ότι η τράπεζα δεν είχε προσκομίσει statement τελικά παραδέχθηκε ότι τα έχει προσκομίσει και τα έχει δει. Ο μάρτυρας τότε είπε ότι δεν είδε λογαριασμό των καθυστερήσεων, δηλαδή τον λογαριασμό μετά τον τερματισμό, κάτι που του υποβλήθηκε ότι δεν είχε ζητηθεί από την πλευρά των εναγόμενων ακολουθώντας τις δικονομικές πρόνοιες και ούτε αντεξετάστηκαν οι μάρτυρες της ενάγουσας επί τούτου.</p>\n<p class=\"lf-p\">Στην επανεξέταση ο μάρτυρας είπε ότι η απαίτηση θα ήταν κατά 20% μικρότερη αν ο τερματισμός γινόταν αρχές του 2011.</p>\n<p class=\"lf-p\">Σημειώνεται ότι ο ΜΥ 6 κλήθηκε για να προωθηθεί ο μη δικογραφημένος ισχυρισμός ότι η εναγόμενη 2 υπέστη ζημιά από την ύπαρξη δυο λογαριασμών με τους οποίους τύγχανε διαχείρισης το δάνειο, όταν τέθηκε στην ίδια στην αντεξέταση η θέση ότι διαμαρτύρεται για κάτι που δεν της προκάλεσε κάποια βλάβη.</p>\n<p class=\"lf-p\">Κρίνω ότι η μαρτυρία του ΜΥ 6 εκτός από μη πειστική καθώς ατελής καθώς δεν ήταν συμβατή με τις Συμφωνίες ήταν αυστηρά καθοδηγούμενη έτσι ώστε να υποστηριχθούν οι θέσεις της εναγόμενης 2 ως προς την λειτουργία των Συμφωνιών. Τα στοιχεία που παρέθεσε δεν στάθηκαν ικανά να πείσουν για την ακρίβεια τους. Επομένως η μαρτυρία του απέβη ατελέσφορη.</p>\n<p class=\"lf-p\">ΟΙ ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ:</p>\n<p class=\"lf-p\">Με την συμπλήρωση της μαρτυρίας, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι προχώρησαν με εμπεριστατωμένες αγορεύσεις όπου η κάθε πλευρά εξέθεσε τις θέσεις της τόσο επί της δοθείσας μαρτυρίας όσο και επί της νομικής πτυχής των επίδικων ζητημάτων. Ο εναγόμενος 1 παρόλο που ενημερώθηκε σχετικά δεν καταχώρισε δική του αγόρευση. Σε αυτές η κάθε πλευρά εξέθεσε τη δική της οπτική για το πως αντικρίζει τη δοθείσα μαρτυρία επί των διαφόρων επί μέρους πτυχών της υπόθεσης και με παρέπεμψαν σε διάφορες αποφάσεις, πρωτόδικες, του Εφετείου όπως και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου (ΔΕΕ), σε αυθεντίες και στο νομοθετικό πλαίσιο που διέπει τα διάφορα επίδικα ζητήματα όπως τα προσδιόρισαν και εισηγήθηκαν ότι υποστηρίζουν τις δικές τους θέσεις. Έχω μελετήσει τις αγορεύσεις και εισηγήσεις τους, οι οποίες ομολογουμένως μου στάθηκαν πολύ υποβοηθητικές τόσο για να αντιληφθώ τη θέση τους στα διάφορα επιμέρους ζητήματα όσο και για να καταλήξω στα δικά μου συμπεράσματα όπως θα εκτεθούν στη συνέχεια.</p>\n<p class=\"lf-p\">Απαντήσεις στις διάφορες εισηγήσεις και επιχειρήματα ήδη έχουν δοθεί πιο πάνω κατά την καταγραφή και αξιολόγηση της μαρτυρίας και θα δοθούν πρόσθετα με το σκεπτικό που θα ακολουθήσει λαμβάνοντας υπόψη και τη νομική πτυχή. Όλα αυτά ασφαλώς χωρίς να απαιτείται να ενδιατρίψω σε κάθε επί μέρους εισήγηση ή επιχείρημα όταν κρίνεται ότι δεν εξυπηρετεί οποιονδήποτε σκοπό προς επίλυση των επίδικων ζητημάτων ή το οποίο κρίνεται ότι δεν είναι ουσιώδες ή νομικά αποδεκτό (βλ. Οδυσσέα v. Αστυνομίας (1999) 2 Α.Α.Δ. 490, Ανδρονίκου κ.α. v. Δημοκρατίας (2008) 2 Α.Α.Δ. 486, την Έφεση Αρ.22/2018 του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου Μ.Φ.Χ. v. M.X. με ημερ.28.09.2021 και την εντελώς πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση του Δευτεροβάθμιου και πάλι Οικογενειακού Δικαστηρίου στην Έφεση Αρ. 20/2020 Γ.Λ. v.</p>\n<p class=\"lf-p\">X.I. ημερ.15.12.2021, όπου επαναλήφθηκαν τα ίδια ως άνω με την ακόλουθη διατύπωση: «.Όπως επανειλημμένα έχει λεχθεί δεν είναι έργο του Δικαστηρίου να σχολιάζει κάθε επιχείρημα ή δήλωση των διαδίκων ή των συνηγόρων τους. Καθήκον του είναι η διατύπωση καθαρής δικαστικής κρίσης η οποία να είναι αιτιολογημένη».</p>\n<p class=\"lf-p\">Η ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ ΣΕ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟ ΜΕ ΤΗ ΔΟΘΕΙΣΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ:</p>\n<p class=\"lf-p\">Σε περιπτώσεις τραπεζικού χρέους όπως η υπό εξέταση και με βάση τα λεχθέντα στην υπόθεση Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ v. Χαραλάμπους κ.α. (2010) 1 Α.Α.Δ. 829 τα βασικά στοιχεία τα οποία πρέπει να αποδείξει η ενάγουσα εν προκειμένω ώστε να επιτύχει η αξίωση της είναι: (α) Η σύναψη της Συμφωνίας δανείου, χρηματοδότησης ή πιστωτικών διευκολύνσεων και οι όροι της. (β) Η παράβαση όρου της Συμφωνίας. (γ) Ο τερματισμός της Συμφωνίας και το οφειλόμενο υπόλοιπο.</p>\n<p class=\"lf-p\">Η υπεράσπιση των εναγόμενων 1 και 2 ανέδειξε και τα ακόλουθα επίδικα ζητήματα με ισχυρισμούς ότι: (α) Οι επίδικες συμφωνίες χαρακτηρίζονται από καταχρηστικούς όρους, οι οποίοι δεν έτυχαν διαπραγμάτευσης από τους εναγόμενους και συνεπώς οι συμφωνίες θα πρέπει να ακυρωθούν, (β) το ύψος του επιτοκίου δεν ήταν προσδιορισμένο όπως θα έπρεπε, (γ) το ύψος του χρέους σε συνάρτηση με τις χρεώσεις που έλαβαν χώρα στους επίδικους λογαριασμούς και ο τόκος υπερημερίας με τον οποίο χρεώνεται ο επίδικος λογαριασμός δανείου. Η εναγόμενη 2 περαιτέρω αμφισβήτησε τους υπολογισμούς του τόκου στην βάση των 365 ή 366 ημερών, καθώς και το ύψος του χρέους αν η διευκόλυνση είχε δοθεί σε ευρώ.</p>\n<p class=\"lf-p\">Επιπρόσθετα, με βάση την υπεράσπιση της εναγόμενης 2 προκύπτουν τα εξής επίδικα θέματα: (α) Ισχυριζόμενος δόλος, συμπαιγνία, ψυχική πίεση, εξαπάτηση, παραπλάνηση, ψευδείς υποσχέσεις χρηματοδότησης και επιρροή της ενάγουσας και/ή του εναγόμενου 1 προς την εναγόμενη 2, προς τον σκοπό αποδοχής και υπογραφής των επίδικων συμφωνιών, (β) άσκηση σωματικής βίας για υπογραφή των επίδικων συμφωνιών από τον εναγόμενο 1 προς την εναγόμενη 2, (γ) αμφισβήτηση της παραχώρησης των επίδικων τραπεζικών διευκολύνσεων από την τράπεζα αν και ο εν λόγω ισχυρισμός τελικά δεν προωθήθηκε κατά την ακρόαση της υπόθεσης, (δ) αμφισβήτηση της παραχώρησης της επίδικης υποθήκης προς όφελος της τράπεζας. Κατά την ακρόαση της υπόθεσης η εναγόμενη 2 έκανε παραδεκτό γεγονός την υπογραφή από μέρους της του πληρεξούσιου εγγράφου προς τον εναγόμενο 1 για την εκτέλεση της επίδικης υποθήκης, (ε) ο ισχυρισμός περί ζημιάς που υπέστη η εναγόμενη 2 από την παραχώρηση του επίδικου δανείου σε ελβετικά φράγκα (CHF), (στ) αμφισβήτηση του ύψους της δόσης, (ζ) αμφισβήτηση της σύναψης του δανείου σε ελβετικά φράγκα και/ή η εγκυρότητα του. Επιπρόσθετα, αμφισβητήθηκε ότι οι όροι της συμφωνίας έτυχαν διαπραγμάτευσης πριν την υπογραφή των επίδικων συμφωνιών, (η) αμφισβητήθηκε η συναλλαγματική ισοτιμία κατά τη διάρκεια του επίδικου δανείου.</p>\n<p class=\"lf-p\">Περαιτέρω, κατά την ακρόαση της υπόθεσης, η εναγόμενη 2 πρόβαλε και τους πιο κάτω ισχυρισμούς: (α) Μη αντίληψη του περιεχομένου των εγγράφων που υπέγραψε και των όρων αυτών (non est factum), (β) η παραχώρηση δανεισμού σε ελβετικά φράγκα (CHF) προωθήθηκε από τους λειτουργούς της τράπεζας, (γ) η επιστολή προσφοράς δεν αποτελεί συμφωνία μεταξύ των μερών και/ή οι όροι της είναι αντιφατικοί με αυτούς της Βασικής Συμφωνίας, (δ) αμφισβήτηση του ύψους του επιτοκίου ενόψει ισχυριζόμενης ασάφειας και αντιφατικών όρων, (ε) αμφισβητήθηκε η ύπαρξη και ο τρόπος λειτουργίας του ενδιάμεσου λογαριασμού, λόγω του γεγονότος ότι δεν υπογράφηκε ξεχωριστή συμφωνία για το άνοιγμα του που να καθορίζει ρητά το επιτόκιο με το οποίο χρεώνεται και την λειτουργία του γενικότερα, (στ) αμφισβητήθηκε η υποκατάσταση της τράπεζας από την ενάγουσα.</p>\n<p class=\"lf-p\">Η προσπάθεια μου επομένως θα επικεντρωθεί κατά την ανάλυση που θα ακολουθήσει στο να δοθούν οι αναγκαίες απαντήσεις σε όλες αυτές τις αιτιάσεις που προέβαλαν οι εναγόμενοι σε συνάρτηση με την αποδεχτή μαρτυρία και τη νομική πτυχή που διέπει καθένα από τα ζητήματα αυτά.</p>\n<p class=\"lf-p\">Η Συμφωνία Παροχής του Δανείου:</p>\n<p class=\"lf-p\">Σύμφωνα με τη μαρτυρία, η τράπεζα με επιστολή της ημερομηνίας 19.12.2006 προς τους εναγόμενους 1 και 2 (στο εξής αναφερόμενη ως η «Επιστολή Προσφοράς») (Τεκμ. 2), ενέκρινε την παροχή σε αυτούς δανείου σε ελβετικά φράγκα για το ποσό των CHF 319.888,73 (ισόποσο των Λ.Κ. 115.000,00) για την αγορά εξοχικής κατοικίας στο Μονιάτη στη Λεμεσό. Οι όροι παροχής του δανείου μνημονεύονται στην επιστολή προσφοράς. Οι εναγόμενοι 1 και 2 αποδέχτηκαν όλους τους όρους που αναγράφονταν στην Επιστολή Προσφοράς, υπογράφοντας την. Την ίδια ημερομηνία, ήτοι στις 19.12.2006 υπογράφτηκε η Βασική Συμφωνία (Τεκμ. 1). Η Βασική Συμφωνία περιλαμβάνει γενικούς όρους της συμφωνίας της τράπεζας με τον πελάτη, ενώ η επιστολή προσφοράς περιέχει τους ειδικούς όρους της πιστωτικής διευκόλυνσης.</p>\n<p class=\"lf-p\">Τόσο η Επιστολή Προσφοράς όσο και η Βασική Συμφωνία επιμαρτυρούν τη συμφωνία της τράπεζας με τους εναγόμενους 1 και 2, ήτοι τη Συμφωνία Δανείου. Είναι ξεκάθαρο ότι η Βασική Συμφωνία αποτυπώνει γενικούς όρους χρηματοδότησης και η επιστολή προσφοράς τους ειδικούς της προκείμενης περίπτωσης, με την τελευταία να προνοεί ότι σε περίπτωση διάστασης των όρων που ρυθμίζουν το επιτόκιο, οι όροι της ειδικής υπερισχύουν. Εμπίπτει στους κανόνες της λογικής ότι η ύπαρξη κειμένου γενικών όρων και ειδικών όρων με τους ειδικούς να υπερισχύουν και είναι σύνηθες αυτό με πολλά είδη συμβάσεων, όπως π.χ. τον κατασκευαστικό τομέα ή τις συμβάσεις δημοσίου και η ύπαρξη τους δεν αντιβαίνει σε οποιοδήποτε κανόνα ούτε και έχει δικογραφηθεί εδώ το αντίθετο.</p>\n<p class=\"lf-p\">Στην Επιστολή Προσφοράς, μεταξύ άλλων, περιγράφεται ο τρόπος αποπληρωμής του επίδικου Δανείου, ο οποίος ήταν με μηνιαίες δόσεις των CHF 1.797,05 η καθεμιά της πρώτης δόσης καταβλητέας ένα μήνα μετά την εκταμίευση του δανείου, καθώς και το επιτόκιο με το οποίο θα χρεωνόταν ο επίδικος λογαριασμός δανείου το οποίο θα αποτελείτο από κυμαινόμενο επιτόκιο αποτελούμενο από 6 μηνών LIBOR πλέον 1% τον πρώτο χρόνο και από τον δεύτερο χρόνο 6 μηνών LIBOR πλέον 1,50% που θα καθοριζόταν την ημέρα χορήγησης του δανείου επί των ημερήσιων χρεωστικών υπολοίπων, λογιζόμενο κατά την κρίση της τράπεζας και καταλογιζόμενο στον πελάτη ή καταβαλλόμενο από αυτόν την 30ην Ιουνίου και 31η Δεκεμβρίου εκάστου έτους, εκτός εάν άλλως γνωστοποιείτο από την τράπεζα. Επιπρόσθετα, επί της Επιστολής Προσφοράς, μεταξύ άλλων, αναφερόταν ότι το ανωτέρω αναφερόμενο κυμαινόμενο επιτόκιο θα επανακαθοριζόταν κάθε 6 μήνες.</p>\n<p class=\"lf-p\">Ο λογαριασμός του δανείου θα χρεωνόταν με τόκο σε όλα τα ληξιπρόθεσμα ποσά των δόσεων που θα υπολογιζόταν με επιτόκιο 5,00% πέραν του συμβατικού επιτοκίου και σε περίπτωση πρόωρης αποπληρωμής, με πρόσθετη επιβάρυνση 1,50% υπολογιζόμενη επί του ποσού της πληρωμής, νοουμένου ότι θα προηγείτο γραπτή ειδοποίηση από τους εναγόμενους 1 και 2, τουλάχιστον 30 ημερών, άλλως η τράπεζα δικαιούτο να αρνηθεί την πρόωρη αποπληρωμή.</p>\n<p class=\"lf-p\">Περαιτέρω, η τράπεζα με βάση την Επιστολή Προσφοράς, είχε το δικαίωμα να προβαίνει σε ανατοκισμό σύμφωνα με την εκάστοτε νομοθεσία και ακόμα κατά την απόλυτη κρίση της όπως κατά καιρούς με γραπτή ειδοποίηση της προς τους εναγόμενους 1 και 2 ή με ανακοίνωση της στον ημερήσιο τύπο να καθορίζει το ύψος του εκάστοτε βασικού και/ή πρόσθετου επιτοκίου ή τον τρόπο υπολογισμού του ή το χρόνο καταβολής του ή να προέβαινε σε οποιαδήποτε άλλη αλλαγή και σε τέτοια περίπτωση το νέο επιτόκιο όπως θα είχε καθορισθεί όπως και οι αλλαγές στον τρόπο υπολογισμού ή στο χρόνο καταβολής του ή γενικά οποιαδήποτε άλλη αλλαγή θα είχε εφαρμογή στην ειδική συμφωνία από την ημερομηνία γνωστοποίησης της γνωστοποίησης δια του ημερήσιου τύπου ή της προς τους εναγόμενους 1 και 2 ειδοποίησης.</p>\n<p class=\"lf-p\">Η Επιστολή Προσφοράς προνοούσε ότι σε περίπτωση που θα υπήρχε οποιαδήποτε διάσταση μεταξύ του επιτοκίου που καθοριζόταν στην ειδική συμφωνία με το επιτόκιο οποιουδήποτε συμβολαίου των εναγόμενων 1 και 2 με την τράπεζα, θα υπερίσχυε το επιτόκιο που προβλεπόταν στην επιστολή προσφοράς εκτός εάν η τράπεζα αποφάσιζε διαφορετικά οπότε και θα το γνωστοποιούσε στους εναγόμενους 1 και 2 γραπτώς.</p>\n<p class=\"lf-p\">Η τράπεζα με επιστολή της ημερομηνίας 19.06.2009 προς τους εναγόμενους τους ενημέρωσε ότι το πρόσθετο επιτόκιο με το οποίο θα χρεωνόταν ο λογαριασμός δανείου για την περίοδο από 19.06.2009 μέχρι 21.12.2009 θα ανερχόταν σε 3,40%. Περαιτέρω, η τράπεζα με επιστολή της ημερομηνίας 21.12.2009 προς τους εναγόμενους τους ενημέρωσε ότι το πρόσθετο επιτόκιο με το οποίο θα χρεωνόταν ο λογαριασμός δανείου για την περίοδο από 21.12.2009 μέχρι 21.06.2009 θα παρέμενε σε 3,40%. Ακολούθως, η τράπεζα με επιστολή της ημερομηνίας 21.06.2010 προς τους εναγόμενους 1 και 2 ενημέρωσε αυτούς ότι το πρόσθετο επιτόκιο με το οποίο θα χρεωνόταν ο λογαριασμός δανείου για την περίοδο από 21.06.2010 μέχρι 21.12.2010 θα παρέμενε σε 3,40%. Στη συνέχεια, η τράπεζα με επιστολή της ημερομηνίας 21.12.2010 προς τους εναγόμενους ενημέρωσε αυτούς ότι το πρόσθετο επιτόκιο με το οποίο θα χρεωνόταν ο λογαριασμός δανείου για την περίοδο από 21.12.2010 μέχρι 21.06.2011 θα παρέμενε σε 3,40%. Επιπρόσθετα, η τράπεζα με επιστολές της ημερομηνίας 29.04.2011 προς τους εναγόμενους τους ενημέρωσε ότι το πρόσθετο επιτόκιο με το οποίο θα χρεωνόταν ο λογαριασμός δανείου από τις 6.05.2011 θα ανερχόταν σε 4,26% .</p>\n<p class=\"lf-p\">Περαιτέρω, η τράπεζα με επιστολή της ημερομηνίας 21.06.2011 προς τους εναγόμενους τους ενημέρωσε ότι το πρόσθετο επιτόκιο με το οποίο θα χρεωνόταν ο λογαριασμός δανείου για την περίοδο από 21.6.2011 μέχρι 21.12.2011 θα ανερχόταν σε 3,40%. Ακολούθως, η τράπεζα με επιστολές της ημερομηνίας 8.07.2011 προς τους εναγόμενους τους ενημέρωσε ότι το πρόσθετο επιτόκιο με το οποίο θα χρεωνόταν ο λογαριασμός δανείου από τις 15.07.2011 θα ανερχόταν σε 4,75%. Στην συνέχεια, η τράπεζα με επιστολή της ημερομηνίας 21.12.2011 προς τον εναγόμενο 1 ενημέρωσε αυτόν ότι το πρόσθετο επιτόκιο με το οποίο θα χρεωνόταν ο λογαριασμός δανείου για την περίοδο από 21.12.2011 μέχρι 21.06.2012 θα παρέμενε σε 4,75%. Όλα τα ως άνω συνιστούν μέρος του Τεκμ. 6.</p>\n<p class=\"lf-p\">Από το Τεκμ. 10 (κατάσταση ενδιάμεσου λογαριασμού) προκύπτει ότι οι εναγόμενοι προέβησαν σε 46 συνολικά πληρωμές σε διάφορες ημερομηνίες.</p>\n<p class=\"lf-p\">Επί τη βάσει των πιο πάνω Συμφωνιών, η τράπεζα άνοιξε προς όφελος των εναγόμενων τον λογαριασμό με αρ. [ ], ο οποίoς στη συνέχεια μεταφέρθηκε στις καθυστερήσεις με αρ. [ ], ο οποίος μετά την αλλαγή του μηχανογραφικού συστήματος της τράπεζας την 11.03.2013 έγινε [ ]. Ταυτόχρονα, ανοίχτηκε ο λογαριασμός αρ. [ ] ο οποίος λειτουργούσε ως λογαριασμός εξυπηρέτησης του πρώτου ή άλλως ως ενδιάμεσος λογαριασμός και παρουσίαζε το χρεωστικό υπόλοιπο τυχόν ληξιπρόθεσμων δόσεων, ενώ ο λογαριασμός δανείου παρουσίαζε το υπόλοιπο ποσό του δανείου ως αν να ήταν ενήμερο, δηλαδή ως αν οι πληρωτέες δόσεις να είχαν πληρωθεί κανονικά. Ο ενδιάμεσος λογαριασμός έπρεπε κανονικά να έχει πάντοτε μηδενικό υπόλοιπο. Αν όμως παραλείπονταν δόσεις ή δεν γινόταν εμπρόθεσμη κατάθεση τους, ο ενδιάμεσος λογαριασμός γινόταν χρεωστικός, ένδειξη του γεγονότος ότι το δάνειο ήταν υπερήμερο. Ο συμψηφισμός των υπολοίπων του λογαριασμού δανείου και του ενδιάμεσου λογαριασμού απέδιδε το πραγματικό υπόλοιπο της δανειακής οφειλής. Ο ενδιάμεσος λογαριασμός δικογραφείται (παρ. 3 αγωγής). Ουδείς εκ των δύο λογαριασμών καταγράφεται στην επιστολή προσφοράς, αφού προφανώς ανοίχτηκαν μετά τις υπογραφές.</p>\n<p class=\"lf-p\">Την ίδια ημέρα που υπογράφτηκε η επιστολή προσφοράς και η Βασική Συμφωνία, ήτοι την 19.12.2006, οι εναγόμενοι παραχώρησαν στην τράπεζα και η τράπεζα αποδέχτηκε την υποθήκη η οποία εγγράφηκε δεόντως στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λεμεσού με τα σχετικά έγγραφα υποθήκης για ποσό CHF 435.000 (Ποσό στο οποίο συμπεριλαμβάνει και το δεύτερο δάνειο της επιστολής προσφοράς που δεν είναι επίδικο) επί του ακινήτου ήτοι της εξοχικής κατοικίας που αγόρασαν οι εναγόμενοι ευρισκόμενη στον Μονιάτη της Επαρχίας Λεμεσού του οποίου πλήρη κτηματολογικά στοιχεία παρασχέθηκαν.</p>\n<p class=\"lf-p\">Όπως προέκυψε από τη μαρτυρία μετά από σταδιακή εγκατάλειψη των περί αντιθέτου θέσεων της εναγόμενης 2, όπως λεπτομερώς περιγράφεται πιο πάνω, η υπογραφή όλων των πιο πάνω εγγράφων, αλλά και η αυθεντικότητα τους, δεν αμφισβητείται.</p>\n<p class=\"lf-p\">Όλα τα πιο πάνω καθίστανται ευρήματα μου.</p>\n<p class=\"lf-p\">Η Οφειλή:</p>\n<p class=\"lf-p\">Οι Καταστάσεις Λογαριασμού που κατατέθηκαν ως Τεκμ. 9 και 10 έχουν παρουσιασθεί ως αντίγραφα καταχώρισης σε τραπεζικό βιβλίο στη βάση των προνοιών του Άρθρου 22 του περί Αποδείξεως Νόμου Κεφ. 9 που προνοεί τα εξής: «22.-(1) Τηρoυμέvωv τωv διατάξεωv τoυ παρόvτoς άρθρoυ, αvτίγραφo καταχώρισης σε τραπεζικά βιβλία γίvεται δεκτό σε όλες τις voμικές διαδικασίες ως εκ πρώτης όψεως απόδειξη τέτoιας καταχώρισης και τωv θεμάτωv, δoσoληψιώv και λoγαριασμώv πoυ είvαι καταχωρισμέvα σ' αυτό.</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">(2)</span>Αvτίγραφo καταχώρισης σε τραπεζικό βιβλίo δε γίvεται δεκτό ως απόδειξη δυvάμει τoυ παρόvτoς άρθρoυ, εκτός αv απoδειχθεί ότι κατά τo χρόvo της καταχώρισης τo βιβλίo ήταv έvα από τα συvήθη βιβλία της τράπεζας και η καταχώριση έγιvε κατά τη συvήθη και καvovική διεξαγωγή τωv εργασιώv και ότι τo βιβλίo βρίσκεται υπό τη φύλαξη και τov έλεγχo της τράπεζας.</div>\n<p class=\"lf-p\">Μαρτυρία για τo πιo πάvω δύvαται vα δoθεί από διευθυvτή ή υπάλληλo της τράπεζας είτε πρoφoρικά είτε με έvoρκη δήλωση.</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">(3)</span>Αvτίγραφo της καταχώρισης σε τραπεζικό βιβλίo δε γίvεται δεκτό ως απόδειξη δυvάμει τoυ παρόvτoς άρθρoυ, εκτός αv απoδειχθεί περαιτέρω ότι τo αvτίγραφo έχει συγκριθεί με τηv αρχική καταχώριση και διαπιστώθηκε ότι είvαι oρθό.</div>\n<p class=\"lf-p\">Μαρτυρία για τo πιo πάvω δύvαται vα δoθεί είτε πρoφoρικά είτε με έvoρκη δήλωση, από πρόσωπo τo oπoίo έλεγξε τo αvτίγραφo με τηv αρχική καταχώριση.</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">(6)</span>Στo παρόv άρθρo- \"τράπεζα\" ή \"τραπεζίτης\" σημαίvει τράπεζα η oπoία έχει άδεια vα διεξάγει τραπεζική εργασία δυvάμει τoυ περί Τραπεζικώv Εργασιώv (Πρoσωριvoί Περιoρισμoί) Νόμoυ. \"τραπεζικά βιβλία\", oπoυδήπoτε απαvτάται, εκτός αv από τo κείμεvo πρoκύπτει διαφoρετική έvvoια, περιλαμβάvει καθoλικά, ημερoλόγια, ταμεία, λoγιστικά βιβλία και άλλα αρχεία χρησιμoπoιoύμεvα κατά τη συvήθη εργασία τράπεζας, είτε αυτά είvαι σε γραπτή μoρφή είτε φυλάσσovται σε μικρoταιvίες, μαγvητoταιvίες ή σε oπoιαδήπoτε άλλη μoρφή μηχαvικoύ ή ηλεκτρovικoύ μηχαvισμoύ αvάκτησης πληρoφoριώv.</div>\n<p class=\"lf-p\">Για τις πρώτες τρεις πρόνοιες αρκεί η μαρτυρία Διευθυντή ή υπαλλήλου της τράπεζας, ενώ για την τελευταία, απαιτείται μαρτυρία από το πρόσωπο το οποίο έλεγξε το αντίγραφο με την αρχική καταχώριση. Προς τούτο δόθηκε μαρτυρία από την ΜΕ1, η οποία είναι υπάλληλος της τράπεζας και παρουσίασε τις καταστάσεις λογαριασμού, όπου αναφέρθηκε σε γεγονότα τα οποία κρίνω ότι ικανοποιούν το σύνολο των προϋποθέσεων του Άρθρου 22 του περί Αποδείξεως Νόμου, Κεφ. 9 (βλ. Christakis Ioannou Merkis Services Ltd κ.α. v. Hellenic Bank Company Ltd, Πολιτική Έφεση αρ. 126/12, απόφαση ημερ.10.7.2018).</p>\n<p class=\"lf-p\">Δέχομαι ότι η τράπεζα έχει αποδείξει ότι καταχωρούσε τις χρεοπιστώσεις που αφορούσαν τους επίδικους λογαριασμούς σε τραπεζικό βιβλίο σε ηλεκτρονική μορφή, ήτοι σε ηλεκτρονικό υπολογιστή της τράπεζας, το οποίο αναγνωρίζεται ότι είναι ένα από τα συνήθη τραπεζικά βιβλία της τράπεζας. Οι καταχωρίσεις των χρεοπιστώσεων γίνονταν κατά τη συνήθη και κανονική διεξαγωγή των εργασιών της τράπεζας και οι παρουσιασθείσες καταστάσεις συνιστούν αντίγραφο των καταχωρίσεων, έχουν συγκριθεί με τις αρχικές καταχωρίσεις και διαπιστώθηκε ότι είναι ορθές. Κατά συνέπεια τα ως άνω καθίστανται ευρήματα μου και τούτο θα διαφανεί ευκρινέστερα κατά την ανάλυση που θα ακολουθήσει:</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">1.</span>Οι εν λόγω καταστάσεις ενόψει του Άρθρου 22 (ανωτέρω), συνιστούν εκ πρώτης όψεως απόδειξη των θεμάτων, δοσοληψιών και λογαριασμών που είναι καταχωρισμένες σε αυτές.</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">2.</span>Το Άρθρο 22 δημιουργεί ένα μαχητό τεκμήριο που αντιστρέφει το βάρος απόδειξης. Η συνέπεια της εφαρμογής του Τεκμηρίου είναι να υποβοηθηθεί ο διάδικος προς όφελος του οποίου αυτό εγείρεται και να αναμένει να δει κατά πόσο ο αντίδικος θα αμφισβητήσει το Τεκμήριο και θα παρουσιάσει ανταπόδειξη προς αντίκρουση του Τεκμηρίου. Το βάρος απόδειξης, επομένως, για αντίκρουση των καταχωρίσεων στους επίδικους λογαριασμούς, είχαν οι εναγόμενοι, στους ώμους των οποίων μετατέθηκε το αποδεικτικό βάρος απόδειξης και όφειλαν να καταδείξουν, αν αυτή ήταν η θέση τους, ότι δεν έγινε ανάληψη του ποσού των δανείων ή μέρους τους ή ότι υπήρξαν καταθέσεις ή οποιαδήποτε άλλα ποσά που έπρεπε να πιστωθούν στους λογαριασμούς.</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">3.</span>Καμιά αμφισβήτηση οποιασδήποτε συγκεκριμένης συναλλαγής - χρέωσης ή πίστωσης - έγινε κατά την αντεξέταση της ΜΕ1, έτσι ουδεμία αμφισβήτηση της ορθότητας τους υπήρξε, πλην της ισοτιμίας με την οποία μετατρέπονταν οι δόσεις που καταβάλλονταν καθώς και της ισοτιμίας με την οποία μετατράπηκε το χρεωστικό υπόλοιπο κατά το χρόνο του τερματισμού (που ισχυρίζονται ότι έπρεπε να ήταν αυτή του χρόνου της χορήγησης) και του επιτοκίου που μεταβλήθηκε μονομερώς ως φαίνεται στο Τεκμ. 6, ζήτημα το οποίο θα με απασχολήσει στη συνέχεια της απόφασης μου.</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">4.</span>Για το ζήτημα αυτό (της αντιστροφής του βάρους απόδειξης) σχετική είναι η υπόθεση Παναγιώτης Ζερβός ν. Hellenic Bank Public Company Ltd (2013) 1 Α.Α.Δ. 2357 όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η εφεσίβλητη τράπεζα απέδειξε τη νομότυπη υπογραφή της επίδικης συμφωνίας και το υπόλοιπο του λογαριασμού με την κατάθεση των τεκμηρίων 1 και 2. Το πρωτόδικο δικαστήριο, ορθά κατά τη γνώμη μας, αποδίδοντας στον επίδικο λογαριασμό τη βαρύτητα που του άρμοζε και έχοντας υπόψη και τα πινακίδια συναλλαγών (contract notes), κατέληξε ότι η εφεσίβλητη απέδειξε το οφειλόμενο υπόλοιπο. Οι εν λόγω καταστάσεις λογαριασμού, μαζί με την πιστοποίηση ότι το περιεχόμενο τους αποτελούσε απόσπασμα του ηλεκτρονικού αρχείου της εφεσίβλητης, συνιστούσαν, όπως επισημαίνεται στην υπόθεση Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ. ν. Χαριλάου Λτδ. κ.ά. (2009) 1 Α.Α.Δ. 479, επισήμανση η οποία υιοθετήθηκε και στην υπόθεση Θεοδώρου ν. Hellenic Bank Ltd. (2012) 1 Α.Α.Δ. 2059, εκ πρώτης όψεως απόδειξη των σχετικών καταχωρίσεων. Ως εκ τούτου, το βάρος απόδειξης μετατέθηκε στους ώμους του εφεσείοντα για να αποδείξει είτε την ανυπαρξία των καταχωρίσεων, είτε την καταχώριση λανθασμένων καταχωρίσεων, βάρος το οποίο ο εφεσείων απέτυχε να αποσείσει. Ως αποτέλεσμα, οι καταστάσεις, τεκμήρια 1 και 2, ορθά κατά τη γνώμη μας κρίθηκαν από το πρωτόδικο δικαστήριο ότι οδηγούσαν με ασφάλεια στην κατάληξη αναφορικά με το ακριβές ύψος του οφειλόμενου υπολοίπου».</div>\n<p class=\"lf-p\">Ιδιαίτερα διαφωτιστική ως προς το ίδιο ζήτημα είναι, επίσης και η απόφαση στην υπόθεση Ιωαννίδης κ.ά. ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ (2014) 1(Β) Α.Α.Δ. σελ. 1491 όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η απόδειξη του υπολοίπου του λογαριασμού - Λόγος έφεσης 1.</p>\n<p class=\"lf-p\">Το βασικό παράπονο των Εφεσειόντων είναι ότι το πρωτόδικο δικαστήριο λανθασμένα αποδέχθηκε τις καταστάσεις λογαριασμού ως μαρτυρία του υπολοίπου του δανείου. Περαιτέρω ισχυρίζονται ότι οι συγκεκριμένες καταστάσεις λογαριασμών δεν ανταποκρίνονται στις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 22 του περί Αποδείξεως Νόμου και ούτε συνιστούσαν τραπεζικό βιβλίο σύμφωνα με το Νόμο.</p>\n<p class=\"lf-p\">Έχουμε εξετάσει το παράπονο των Εφεσειόντων και κατά την κρίση μας αυτό δεν ευσταθεί. Το πρωτόδικο δικαστήριο ορθά αποδέχθηκε τις καταστάσεις λογαριασμού, αφού οι Εφεσείοντες όχι μόνο δεν έφεραν ένσταση, αλλά ούτε και διατύπωσαν οποιαδήποτε επιφύλαξη στην κατάθεσή τους. Όμως ανεξαρτήτως τούτου, στη συνέχεια δεν κατάφεραν να αμφισβητήσουν το περιεχόμενο τους και ιδιαίτερα το υπόλοιπο που παρουσίαζαν.</p>\n<p class=\"lf-p\">Επίσης δεν ευσταθεί το παράπονο τους ως προς τη μη τήρηση των προϋποθέσεων του άρθρου 22 του Κεφ. 9. Το δικαστήριο μπορεί να μην έκανε ειδική αναφορά στο άρθρο 22, αλλά από την όλη δομή της απόφασης είναι φανερό ότι είχε υπόψη του τις πρόνοιές του. Ανεξαρτήτως τούτου, οι προϋποθέσεις του άρθρου 22 ικανοποιούνται αφού η Φωτεινή Βασιλείου, Μ.Ε.1, υπάλληλος της τράπεζας, στη μαρτυρία της έκανε ειδική αναφορά σ' αυτή την πτυχή της υπόθεσης, με αποτέλεσμα να πείσει την ευπαίδευτη Πρόεδρο του Δικαστηρίου για την ορθή τήρηση του Τραπεζικού Βιβλίου και την ορθότητα των καταστάσεων λογαριασμού, οι οποίες αποτελούσαν μέρος του Τραπεζικού Βιβλίου. Σύμφωνα με το Νόμο, αντίγραφα των καταχωρίσεων σε Τραπεζικά Βιβλία γίνονται δεκτά δυνάμει του άρθρου 22 ως εκ πρώτης όψεως απόδειξη τέτοιων καταχωρίσεων και τέτοιων θεμάτων και δοσοληψιών που είναι καταχωρισμένες σ' αυτά (βλ. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ ν. Λάμπρος Χαριλάου Λτδ κ.α. (2009) 1Α ΑΑΔ 479). Στην προκειμένη περίπτωση υπήρξε μαρτυρία από τη Μ.Ε.1 ότι οι Εφεσείοντες διατηρούσαν και φύλαγαν Τραπεζικό Βιβλίο, ότι αυτό ήταν ένα από τα συνήθη Βιβλία της τράπεζας και ότι οι καταχωρίσεις στο Βιβλίο γίνονταν κατά τη συνήθη και κανονική διεξαγωγή των εργασιών της τράπεζας. Περαιτέρω, η Μ.Ε.1 διαβεβαίωσε ότι οι καταστάσεις λογαριασμών που παρουσίασε συγκρίθηκαν από την ίδια με τις αρχικές καταχωρίσεις στα Τραπεζικά Βιβλία και βρέθηκαν ορθές.</p>\n<p class=\"lf-p\">Παρά τη σαφή μαρτυρία της Μ.Ε.1 ως προς την τήρηση των προϋποθέσεων του άρθρου 22, δεν έγινε καμία αντεξέταση επί του θέματος και ούτε κλήθηκε οποιοσδήποτε άλλος μάρτυρας για να αποδείξει το εσφαλμένο του υπόλοιπου του λογαριασμού. Ως αποτέλεσμα, οι Εφεσείοντες απέτυχαν να ανατρέψουν το μαχητό τεκμήριο που δημιουργήθηκε δυνάμει του άρθρου 22 του Κεφ. 9 ως προς την εκ πρώτης όψεως αποδοχή και ορθότητα των λογαριασμών».</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">5.</span>Με δεδομένο ότι δεν προβλήθηκε από πλευράς των εναγόμενων ότι δεν έγινε ανάληψη του προϊόντος του επίδικου δανείου ή ότι υπήρξαν και άλλες καταθέσεις ή οποιαδήποτε ποσά που θα έπρεπε να πιστωθούν στους επίδικους λογαριασμούς, κρίνω ότι οι Καταστάσεις Λογαριασμού Τεκμ. 9 και 10 εμπεριέχουν τις πραγματικές δοσοληψίες που έγιναν στο λογαριασμό. Στην υπεράσπιση των εναγόμενων δεν εγείρεται το αντίθετο. Σε αυτό το ζήτημα επισημαίνω εξάλλου τους δικογραφημένους ισχυρισμούς και των δύο εναγόμενων (παρ. Θ της ανταπαίτησης του εναγόμενου 1 και παρ. Λ και Μ της ανταπαίτησης της εναγόμενης 2) όπου ουσιαστικά εκείνο που αμφισβητείται είναι το ύψος του οφειλόμενου υπολοίπου αξιώνοντας τη διαγραφή του κατ' ισχυρισμό τους επιπρόσθετου αυτού. Πάνω στο ίδιο αυτό ζήτημα παραπέμπω στην υπόθεση Έλληνας v. Εθνικής Τράπεζας Πολ. Έφεση 87/2013, απόφαση ημερομηνίας 3.12.2019, ECLI:CY:AD:2019:A503 όπου το Εφετείο αποφάσισε τα ακόλουθα: «Αποσυρομένου του λόγου έφεσης που αφορούσε τη θέση των εφεσειόντων ότι η εφεσίβλητη τράπεζα δεν μπορούσε συμβατικά να χρεώσει τον τόκο του 11,5%, η εισήγηση περί της εφαρμογής του Νόμου αναδρομικά για την τερματισθείσα σύμβαση των διαδίκων, λαμβάνει άλλη διάσταση. Το Δικαστήριο αποφάσισε πρωτοδίκως ότι δυνάμει της βασικής συμφωνίας ημερ. 18.12.2003, Τεκμήριο 2, ήταν εντός των δικαιωμάτων της τράπεζας στη βάση της παραγράφου 5 της συμφωνίας να αποφάσιζε, κατά την απόλυτη κρίση της, να χρεώσει μετά τον τερματισμό τόκο και λοιπές επιβαρύνσεις ως αποτέλεσμα του γεγονότος ότι τα δάνεια ή οι διευκολύνσεις προς το χρεώστη είχαν καταστεί για οποιονδήποτε λόγο ή αιτία, απαιτητά.</div>\n<p class=\"lf-p\">Όπως λέχθηκε ήδη αυτή η παράμετρος της απόφασης δεν προσβάλλεται πλέον με λόγο έφεσης. Παραμένει η επίπτωση του Νόμου αρ. 160(Ι)/99, όπως τροποποιήθηκε το 2015, επί της συγκεκριμένης συμφωνίας των διαδίκων που τερματίσθηκε το 2006. Έγινε αναφορά σε αριθμό πρωτόδικων αποφάσεων επί του θέματος καθώς και στην ACC Bank Plc v. Friends First Managed Pensions Funds Ltd (2012) 1 EHC 435, η οποία υιοθέτησε την Lordsvale Finance Plc v. Bank of Zambia (1996) QB 752, ως προς το ότι το ποσοστό αύξησης τόκου πρέπει να αποτελεί γνήσια προσπάθεια καθορισμού της ζημιάς. Όμως για τους λόγους που ακολουθούν δεν είναι αναγκαίο να γίνει αναφορά σε οποιαδήποτε από αυτές τις αποφάσεις.</p>\n<p class=\"lf-p\">Ως πρώτη παρατήρηση, θα πρέπει να λεχθεί ότι η υπεράσπιση ουδόλως καλύπτει το ζήτημα με την αναγκαία επάρκεια που απαιτείται από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και συγκεκριμένα τη Δ.19 θ.13, που επιβάλλει στον εναγόμενο να εγείρει με τη δικογραφία του όλα τα θέματα ώστε να μην καταληφθεί ο αντίδικος εξ απροόπτου, μεταξύ των οποίων, και ότι η αγωγή ή η συναλλαγή είναι άκυρη ή ακυρώσιμη κατά Νόμο. Και να καταγράψει βεβαίως εκείνα τα γεγονότα που δείχνουν παρανομία οποιασδήποτε φύσης. Η απλή καταγραφή, και μάλιστα άνευ βλάβης του προηγούμενου ισχυρισμού περί μη παραλαβής των επιστολών, ότι η τράπεζα παράνομα και/ή αντισυμβατικά τροποποίησε το επιτόκιο σε 11,5% ετησίως δεν αρκεί να καλύψει το ζήτημα και ρητά έπρεπε να μνημονευθεί ο Νόμος ώστε να είχε υπόβαθρο και η εισήγηση περί ποινικής ρήτρας. Ορθά στο ζήτημα απαντά στο περίγραμμα της η εφεσίβλητη τράπεζα ότι τέτοια θέση δεν ηγέρθηκε με την υπεράσπιση και, επομένως, δεν θα μπορούσε να εξεταστεί, σύμφωνα και με την καθιερωμένη νομολογία ότι η υπεράσπιση είναι δικόγραφο στο οποίο προσδιορίζονται οι θέσεις του εναγομένου και το Δικαστήριο δεν πρέπει να εξετάζει ζητήματα που είναι εκτός δικογραφίας, (Μελάς ν. Κυριάκου (2003) 1 Α.Α.Δ. 826 και Σταύρου ν. Χαραλάμπους (2011) 1 Α.Α.Δ. 193). Ζήτημα που αφορά εισήγηση περί ποινικής ρήτρας πρέπει να εγείρεται ρητά στην υπεράσπιση, (Λίλλης ν. Ξενής (2009) 1 Α.Α.Δ. 217). .............</p>\n<p class=\"lf-p\">Η βασική λοιπόν γραμμή που αναπτύχθηκε στην έφεση όσον αφορά το ζήτημα της εφαρμογής του Νόμου με συγκεκριμένη στόχευση ότι η τράπεζα έπρεπε να αποδείξει ζημία ίση προς 11,5%, πέραν του ότι δεν καταγράφηκε στην υπεράσπιση, δεν αποτέλεσε ούτε και λόγο αντεξέτασης κατά τη μαρτυρία του κ. Χ.. Μια και μοναδική ερώτηση στο θέμα αφορούσε το ζήτημα ότι η χρέωση του 11,5% ήταν πέραν των συμφωνηθέντων. Αυτό ουδόλως, βεβαίως, σχετίζεται με τη θέση που προβλήθηκε στην έφεση. Ούτε και ρωτήθηκε σχετικά η Τ.Θ., Μ.Ε.2, περί του θέματος, εκτός του ότι παρατηρήθηκε, κατά τη σύντομη αντεξέταση της, ότι το 11,5% ήταν σχεδόν διπλάσιο του συμβατικού επιτοκίου. Εν πάση περιπτώσει για να υπάρχει ποινική ρήτρα θα πρέπει στη σύμβαση να προνοείται κάποια υποχρέωση η οποία μη εκπληρωνώμενη δημιουργεί με άλλο όρο της ίδιας Συμφωνίας, την υποχρέωση καταβολής υπερβολικής αποζημίωσης ώστε να απολήγει σε τιμωρία δυνάμει εκφοβισμού («in terrorem»), (Λίλλης ν. Ξενή - ανωτέρω -)».</p>\n<p class=\"lf-p\">Επιπλέον, στην απόφαση Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ ν. Γιώργου Οικονόμου (2014) 1(Γ) Α.Α.Δ. σελ. 2287, υποδείχθηκε πως, όταν ο εναγόμενος δεν αμφισβητεί συγκεκριμένες χρεώσεις του λογαριασμού, δεν είναι επιτρεπτό για το Δικαστήριο να υπεισέλθει σε λεπτομερή έλεγχο της απαίτησης και να προβεί σε λογιστικούς και μαθηματικούς υπολογισμούς ως προς το οφειλόμενο υπόλοιπο. Στην εν λόγω απόφαση του το Ανώτατο ανάφερε μεταξύ άλλων ανάφερε τα εξής: «Η αποδοχή του Τεκμηρίου 21 ως τραπεζικό βιβλίο και η απουσία αντεξέτασης ή άλλης μαρτυρίας ως προς την συγκεκριμένη καταχώρηση, απολήγει στο ότι το Δικαστήριο είχε ενώπιόν του μόνο μία εκδοχή, αυτήν των εφεσειόντων.» και στη συνέχεια ανάφερε τα εξής: «Με δεδομένο ότι η μαρτυρία παρέμεινε αναντίλεκτη, δεν απαιτείτο ενδελεχής έλεγχος των ποσών της απαίτησης (Νίκος Κώστα Χαριλάου ν. Κυριάκου Ανδρέα Τινέντη (2010) 1(Γ) Α.Α.Δ. 1677)».</p>\n<p class=\"lf-p\">Τα ως άνω με οδηγούν στην εξέταση του ζητήματος των χρεωθέντων τόκων πριν και μετά τον τερματισμό. Η ενάγουσα προς τούτο προσκόμισε καταστάσεις λογαριασμού με μειωμένο ή και καθόλου τόκο υπερημερίας πριν τον τερματισμό. Ο ΜΕ2 ανάφερε στη μαρτυρία του τα ακόλουθα σχετικά: «Η εν λόγω αναδομημένη κατάσταση κρίθηκε ενδεδειγμένο να ετοιμαστεί ένεκα της τελευταίας τροποποίησης του Νόμου Περί Ελευθεροποίησης του Επιτοκίου, ο οποίος απαγορεύει από την έναρξη ισχύος του, την επιβολή επιτοκίου υπερημερίας πέραν των δύο εκατοστιαίων μονάδων, παρ' ότι, όπως αντιλαμβάνομαι, έχει νομολογηθεί ότι αυτή η νομοθετική πρόνοια δεν καλύπτει συμβάσεις που τερματίστηκαν πριν την θέσπιση του, ως η παρούσα».</p>\n<p class=\"lf-p\">Βρίσκω ότι τα γεγονότα όπως εκτέθηκαν ενώπιον μου και τα οποία αποδέχθηκα δεν μου παρέχουν ευχέρεια να εξετάσω ζητήματα πέραν των ρητών συμβατικών όρων και τούτο καθώς η τράπεζα και ακολούθως η Coral ακολούθησαν τους συμβατικούς όρους καθώς οι επίδικες συμφωνίες συνάφθηκαν και τερματίστηκαν πριν να τεθεί σε ισχύ οι Ν.141(Ι)/2014 και 66(Ι)/2015 που τροποποίησε τον περί Ελευθεροποίησης του Επιτοκίου και Συναφών Θεμάτων Νόμος του 1999 (Ν.160(I)/1999) και περιόρισε το δικαίωμα μονομερούς αύξησης του επιτοκίου, καθώς και το δικαίωμα επιβολής τόκου υπερημερίας πέραν του 2%. Κρίνω ότι στη βάση των περιστατικών της παρούσας υπόθεσης δεν παρέχεται τέτοια ευχέρεια. Και αυτό έχει τη σημασία του όπως θα καταδειχθεί και στη συνέχεια με το τελικό αποτέλεσμα ως προς το ύψος τελικά της οφειλής. Προς τούτο παραπέμπω στην πρωτόδικη απόφαση η οποία παρέχει καθοδήγηση προς τούτο στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ ν. 1.Archimides &amp; Pavlos Paraskevaides Ltd κ.ά., αγωγή 2536/2009 Ε.Δ. Λευκωσίας, απόφαση ημερ. 30.06.2017 όπου ο έντιμος κ. Ν. Γ. Σάντης, Π.Ε.Δ. (όπως ήταν τότε), αποφάσισε ως ακολούθως με τα οποία συμφωνώ και υιοθετούνται για τους σκοπούς της παρούσας: «Ο κ. Τσιάρκατζης προτάσσοντας το αξιόπιστο και επαρκές της δοθείσας μαρτυρίας των εναγόντων, υποστήριξε πως κατά τα διαλαμβανόμενα στο άρθρο 2Β(γ) του περί Ελευθεροποίησης του Επιτοκίου και Συναφών Θεμάτων Νόμου 160(1)/99, το νομοθέτημα αυτό (ως τροποποιήθηκε), καλύπτει άπασες τις συμβάσεις πιστωτικών διευκολύνσεων που τερματίζονται, ως και εκείνες των οποίων οι πιστωτικές διευκολύνσεις κατέστησαν (ή καθίστανται) απαιτητές, με αυτό να εννοεί (για τις συμβάσεις που τερματίζονται), τις τερματιζόμενες από την ημερομηνία έναρξης του περί Ελευθεροποίησης του Επιτοκίου και Συναφών Θεμάτων (Τροποποιητικού) Νόμου 66(1)/15 (7,5,15) και ( για τις συμβάσεις των οποίων οι πιστωτικές διευκολύνσεις κατέστησαν ή καθίστανται απαιτητές), τις συμβάσεις εκείνες που δεν έχουν τερματιστεί αλλά των οποίων οι πιστωτικές διευκολύνσεις κατέστησαν υπερήμερες.</p>\n<p class=\"lf-p\">Επομένως, οι πρόνοιες του άρθρου 3(1)(1α) και (1β) του περί Ελευθεροποίησης του Επιτοκίου και Συναφών Θεμάτων Νόμου 160(1)/99, δεν ισχύουν εδώ μια και οι επίδικες συμφωνίες και πιστωτικές διευκολύνσεις είχαν τερματιστεί στις 2.10.08. Έτσι, οι ενάγοντες δεν είχαν υποχρέωση να αποδείξουν πραγματική ζημιά επειδή ο τερματισμός έγινε πριν από την ημερομηνία ισχύος των νομοθετημάτων που τροποποίησαν (αρχομένης της 9.9.14) τον περί Ελευθεροποίησης του Επιτοκίου και Συναφών Θεμάτων Νόμου 160(1)/99. Αν ο νομοθέτης ήθελε να συμπεριλάβει και τις συμφωνίες που τερματίστηκαν προηγουμένως, θα το διατύπωνε ρητώς στο νομοθέτημα. Κάτι τέτοιο δεν έγινε. Πέραν τούτου, το άρθρο 2Β του περί Ελευθεροποίησης του Επιτοκίου και Συναφών Θεμάτων Νόμου 160(1)/99, ως ειδική διάταξη, υπερισχύει της γενικής διάταξης που αποτυπώνεται στο άρθρο 3(1)(1α) και (1β) του περί Ελευθεροποίησης του Επιτοκίου και Συναφών Θεμάτων Νόμου 160(1)/99, με αποτέλεσμα να επικρατεί της τελευταίας κατά πάγια ερμηνευτική αρχή.</p>\n<p class=\"lf-p\">Δέχομαι την θέση των εναγόντων και το σκεπτικό που την απαρτίζει (ως τούτο καταγράφηκε πιο πάνω).</p>\n<p class=\"lf-p\">Με μια πρόσθετη υπογράμμιση σε ό,τι αφορά στον κανόνα ερμηνείας νομοθετημάτων generalibus specialia derogant και την ακριβή συναρμογή και χρήση του σε περιπτώσεις όπως η ενεστώσα (βλ. FB Benion, statutory interpretation: A code, 3η έκδ. Butterorths, London, 1997, σελ. 903).</p>\n<p class=\"lf-p\">Τα όσα διαλαμβάνονται στο άρθρο 2Β του άρθρου 3(1)(1α) και (1β) του περί Ελευθεροποίησης του Επιτοκίου και Συναφών Θεμάτων Νόμου 160(1)/99, ως ειδική διάταξη, δεν καθιστούν εν προκειμένω εφαρμόσιμες τις γενικότερες διατάξεις του άρθρου 3 του άρθρου 3(1)(1α) και (1β) του περί Ελευθεροποίησης του Επιτοκίου και Συναφών Θεμάτων Νόμου 160(1)/99, ακριβώς, γιατί, οι επίδικες συμφωνίες δανείου και πιστωτικών διευκολύνσεων τερματίστηκαν νομίμως στις 2.10.08.</p>\n<p class=\"lf-p\">Ακολουθεί, ότι οι ενάγοντες δεν όφειλαν να αποδείξουν ως πραγματική ζημιά ή άλλως πως (σε περίπτωση που ήσαν υποχρεωμένοι να το έπρατταν κατά την εδώ διαμορφωθείσα κατάσταση πραγμάτων από απόψεως γεγονότων), την απαίτηση για τόκο υπερημερίας 2%».</p>\n<p class=\"lf-p\">Ερχόμενος τώρα στα γεγονότα της παρούσας βρίσκω ότι τόσο οι επίδικες συμφωνίες, όσο και ο τερματισμός έγιναν πριν τη θέση σε ισχύ των ανωτέρω τροποποιητικών νόμων και συνεπώς το συμβατικά προβλεφθέν δικαίωμα μονομερούς αύξησης του επιτοκίου, καθώς και το επίσης συμβατικά προβλεφθέν δικαίωμα επιβολής τόκου υπερημερίας πέραν του 2%, δεν επηρεάστηκε. Η ενάγουσα απέδειξε ότι η τράπεζα κατά την ενάσκησε του συμβατικού της δικαιώματος για μονομερή αύξηση του επιτοκίου τήρησε τις πρόνοιες του τότε ισχύοντος νόμου και της συμφωνίας και απέστειλε τις σχετικές ειδοποιήσεις. Οπότε το ζήτημα λήγει εδώ.</p>\n<p class=\"lf-p\">Περαιτέρω στην υπόθεση Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ ν. 1. Sapako Ltd κ.ά., αγωγή αρ. 9230/2012 Ε.Δ. Λευκωσίας, απόφαση ημ. 21.09.2020, η κ. Λένα Δημητριάδου - Ανδρέου, Π.Ε.Δ. (όπως ήταν τότε), αποφάσισε σε υπόθεση με σχεδόν πανομοιότυπους όρους με τους όρους των εδώ επίδικων συμφωνιών τα ακόλουθα με τα οποία συμφωνώ και τα οποία επίσης υιοθετούνται για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης μου: «Συμφωνία Τρεχούμενου με αρ. λογαριασμού [ ] Με βάση τους όρους της Επιστολής Προσφοράς ημερ. 8/03/2001 (Τεκμήριο 3) ρητά συμφωνήθηκε ότι ο Τρεχούμενος Λογαριασμός θα χρεώνετο με βασικό επιτόκιο 7%, πρόσθετο επιτόκιο 2.75% και, συνεπώς, συνολικό επιτόκιο 9,75%.</p>\n<p class=\"lf-p\">Συμφωνία Δανείου με αρ. λογαριασμού [ ] Με βάση τους όρους της Επιστολής Προσφοράς ημερ. 20/9/2007 (Τεκμήριο 6) ρητά συμφωνήθηκε ότι το Δάνειο θα χρεώνετο με βασικό επιτόκιο 5.50%, πρόσθετο επιτόκιο 2.50% και, συνεπώς, συνολικό επιτόκιο 8,00%.</p>\n<p class=\"lf-p\">Συμφωνία Δανείου με αρ. λογαριασμού [ ] Με βάση τους όρους της Επιστολής Προσφοράς ημερ.6/11/2007 (Τεκμήριο 12) ρητά συμφωνήθηκε ότι το Δάνειο θα χρεώνετο με βασικό επιτόκιο 4.50%, πρόσθετο επιτόκιο 2.50% και, συνεπώς, συνολικό επιτόκιο 7,00%.</p>\n<p class=\"lf-p\">Στις Επιστολές Προσφοράς σε σχέση και με τις τρεις πιο πάνω επίδικες Πιστωτικές Διευκολύνσεις Τεκμήρια 3,6 και 12, προνοείτο ακόμη ότι:</p>\n<p class=\"lf-p\">Προνοείτο ακόμη ότι: «..η Τράπεζα θα δικαιούται να προβαίνει σε ανατοκισμό, σύμφωνα με την εκάστοτε νομοθεσία και επίσης θα δικαιούται κατά την απόλυτη κρίση της όπως κατά καιρούς με γραπτή ειδοποίηση της προς εσάς ή με ανακοίνωση της στον ημερήσιο τύπο καθορίζει το ύψος του εκάστοτε βασικού και/ή πρόσθετου επιτοκίου ή τον τρόπο υπολογισμού του ή το χρόνο καταβολής του ή να προβαίνει σε οποιαδήποτε άλλη αλλαγή και σε τέτοια περίπτωση το νέο επιτόκιο όπως θα έχει καθοριστεί με τον πιο πάνω τρόπο από την Τράπεζα όπως και οι αλλαγές στον τρόπο υπολογισμού ή στο χρόνο καταβολής του ή γενικά οποιαδήποτε άλλη αλλαγή θα έχει εφαρμογή στη Συμφωνία αυτή από την ημερομηνία της γνωστοποιήσεως δια του ημερήσιου τύπου ή της προς εσάς ειδοποιήσεως».</p>\n<p class=\"lf-p\">Ανάλογη πρόνοια υφίσταται και στη Βασική Συμφωνία (Τεκμήριο 1) στον όρο 2 όπου αναφέρονται τα εξής: «Νοείται ότι η Τράπεζα θα δικαιούται να προβαίνει σε ανατοκισμό, σύμφωνα με την εκάστοτε νομοθεσία και επίσης θα δικαιούται κατά την απόλυτη κρίση της όπως κατά καιρούς με γραπτή ειδοποίηση της στον πελάτη ή με ανακοίνωση της στον ημερήσιο τύπο καθορίζει το ύψος του εκάστοτε βασικού και/ή πρόσθετου επιτοκίου ή τον τρόπο υπολογισμού του ή το χρόνο καταβολής του ή να προβαίνει σε οποιαδήποτε άλλη αλλαγή και σε τέτοια περίπτωση το νέο επιτόκιο όπως θα έχει καθοριστεί με τον πιο πάνω τρόπο από την Τράπεζα όπως και οι αλλαγές στον τρόπο υπολογισμού ή στο χρόνο καταβολής του ή γενικά οποιαδήποτε άλλη αλλαγή θα έχει εφαρμογή στη Συμφωνία αυτή από την ημερομηνία της γνωστοποιήσεως δια του ημερήσιου τύπου ή της προς του πελάτη ειδοποιήσεως.»</p>\n<p class=\"lf-p\">Κατά συνέπεια οι Ενάγοντες με βάση τόσο τις Επιστολές Προσφοράς/Έγκρισης όσο και τη βασική Συμφωνία είχαν το δικαίωμα μεταβολής του εκάστοτε βασικού και πρόσθετου επιτοκίου μέσω γνωστοποίησης στον ημερήσιο Τύπο ή ειδοποιήσεως στον πελάτη.</p>\n<p class=\"lf-p\">Ως τεκμήρια 31α, 31β και 31γ κατατέθηκαν από Μ.Ε.1 τα αντίγραφα των δημοσιεύσεων στον ημερήσιο Τύπο καθώς και επιστολές.</p>\n<p class=\"lf-p\">Δεν υπήρξε από πλευράς Υπεράσπισης οποιαδήποτε αμφισβήτηση αναφορικά με την ενημέρωση των Εναγομένων σχετικά με τις διακυμάνσεις του επιτοκίου στους επίδικους Λογαριασμούς.</p>\n<p class=\"lf-p\">Με την επιστολή τερματισμού το συνολικό επιτόκιο αυξήθηκε σε 14%, δηλαδή 6,25% βασικό επιτόκιο και 7,75% πρόσθετο επιτόκιο. Ειδικότερα το αποτέλεσμα της επιστολής τερματισμού ήταν η αύξηση του πρόσθετου επιτοκίου καθόσον αφορά τον τρεχούμενο λογαριασμό από 3,50% σε 7,75%, ενώ για το δάνειο με αριθμό λογαριασμού 5213364915 αύξηση του βασικού επιτοκίου από 0,75% σε 6,25%.</p>\n<p class=\"lf-p\">Σε ό, τι αφορά το δικαίωμα της Ενάγουσας για να αξιώνει τόκο υπερημερίας αυτό πηγάζει καθόσον αφορά τον Τρεχούμενο Λογαριασμό από τις πρόνοιες του όρου Δ (γ) του Τεκμηρίου 3 όπου διαλαμβάνεται 1,75% ως επιβάρυνση υπέρβασης ορίου, ενώ καθόσον αφορά τα Δάνεια αυτό πηγάζει από τον όρο Δ (γ) του Τεκμηρίου 6 όπου διαλαμβάνεται 2% πρόσθετη επιβάρυνση και από τον όρο Δ (γ) του Τεκμηρίου 12 όπου διαλαμβάνεται 5% πρόσθετη επιβάρυνση. Όπως προέκυψε στην προκειμένη περίπτωση, δεν εγείρεται οποιοδήποτε ζήτημα επιβολής από μέρους της Ενάγουσας Τράπεζας τόκου υπερημερίας».</p>\n<p class=\"lf-p\">Σε μια άλλη απόφαση της στην υπόθεση Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ ν. Limpio Constructions Ltd κ.ά., αγωγή 1954/2012 Ε.Δ. Λάρνακας, απόφαση ημερομηνίας 27.12.2019, και πάλι η κ. Λένα Δημητριάδου - Ανδρέου Π.Ε.Δ. (όπως ήταν τότε) αποφάσισε τα ακόλουθα τα οποία επίσης υιοθετούνται για τους σκοπούς της παρούσας: «Οι Τόκοι Η χρέωση τόκου είναι ζήτημα που εξαρτάται από τους όρους της επίδικης συμφωνίας. Επαφίεται δηλαδή στα συμβαλλόμενα μέρη να καθορίσουν το ύψος του επιτοκίου όπως και έπραξαν στην υπό εξέταση περίπτωση.</p>\n<p class=\"lf-p\">Επισημαίνεται εξαρχής ότι το συνολικό επιτόκιο του 14% που οι επίδικοι λογαριασμοί έφεραν κατά το στάδιο του τερματισμού τους είναι ακριβώς απότοκο των όρο των σχετικών Συμφωνιών.</p>\n<p class=\"lf-p\">Συγκεκριμένα στη Βασική Συμφωνία προνοείτο στον όρο 2(ι) ότι το δάνειο θα χρεώνετο: «με επιτόκιο επί των ημερήσιων χρεωστικών υπολοίπων λογιζόμενο κατά τη κρίση της Τράπεζας και καταλογιζόμενο στον πελάτη ή καταβαλλόμενο από αυτόν την 30η Ιουνίου και 31η Δεκεμβρίου κάθε χρόνου εκτός εάν άλλως γνωστοποιηθεί από την Τράπεζα.</p>\n<p class=\"lf-p\">Το επιτόκιο δυνατό να είναι σταθερό και/ή κυμαινόμενο και μπορεί ν' αποτελείται από βασικό αι πρόσθετο επιτόκιο και/ή επανακαθοριζόμενο σε τακτά χρονικά διαστήματα μετά από συμφωνία με τον πελάτη. Ανάλογα δε με το είδος του νομίσματος των Δανείων και/ή Τραπεζικών διευκολύνσεων η Τράπεζα θα καθορίζει το συσχετισμό οποιοσδήποτε μορφής επιτοκίου με οποιοδήποτε Διατραπεζικό Επιτόκιο Προσφοράς (Inter-Bank Offered Rates).»</p>\n<p class=\"lf-p\">Στην Επιστολή Έγκρισης αναφερόταν ότι το επιτόκιο θα αποτελείτο από βασικό επιτόκιο 4,50% πλέον πρόσθετο επιτόκιο 1,50% ήτοι συνολικό επιτόκιο 6%.</p>\n<p class=\"lf-p\">Προνοείτο ακόμη ότι: «.η Τράπεζα θα δικαιούται να προβαίνει σε ανατοκισμό, σύμφωνα με την εκάστοτε νομοθεσία και επίσης θα δικαιούται κατά την απόλυτη κρίση της όπως κατά καιρούς με γραπτή ειδοποίηση της προς εσάς ή με ανακοίνωση της στον ημερήσιο τύπο καθορίζει το ύψος του εκάστοτε βασικού και/ή πρόσθετου επιτοκίου ή του τρόπου υπολογισμού του ή το χρόνο καταβολής του ή να προβαίνει σε οποιαδήποτε άλλη αλλαγή και σε τέτοια περίπτωση το νέο επιτόκιο όπως θα έχει καθοριστεί με τον πιο πάνω τρόπο από την Τράπεζα όπως και οι αλλαγές στον τρόπο υπολογισμού ή στο χρόνο καταβολής του ή γενικά οποιαδήποτε άλλη αλλαγή θα έχει εφαρμογή στη Συμφωνία αυτή από την ημερομηνία της γνωστοποιήσεως δια του ημερήσιου τύπου ή της προς εσάς ειδοποιήσεως.»</p>\n<p class=\"lf-p\">Ανάλογη πρόνοια υφίσταται και στη Βασική Συμφωνία στον όρο 2 όπου αναφέρονται τα εξής: «Νοείται ότι η Τράπεζα θα δικαιούται να προβαίνει σε ανατοκισμό, σύμφωνα με την εκάστοτε νομοθεσία και επίσης θα δικαιούται κατά την απόλυτη κρίση της όπως κατά καιρούς με γραπτή ειδοποίηση της στον πελάτη ή με ανακοίνωση της στον ημερήσιο τύπο καθορίζει το ύψος του εκάστοτε βασικού και/ή πρόσθετου επιτοκίου ή του τρόπου υπολογισμού του ή το χρόνο καταβολής του ή να προβαίνει σε οποιαδήποτε άλλη αλλαγή και σε τέτοια περίπτωση το νέο επιτόκιο όπως θα έχει καθοριστεί με τον πιο πάνω τρόπο από την Τράπεζα όπως και οι αλλαγές στον τρόπο υπολογισμού ή στο χρόνο καταβολής του ή γενικά οποιαδήποτε άλλη αλλαγή θα έχει εφαρμογή στη Συμφωνία αυτή από την ημερομηνία της γνωστοποιήσεως δια του ημερήσιου τύπου ή της προς εσάς ειδοποιήσεως».</p>\n<p class=\"lf-p\">Ως Τεκμ. 21 κατατέθηκε από τον Μ.Ε.1 δέσμη επιστολών που η ενάγουσα Τράπεζα απέστειλε στην εναγόμενη 1 εταιρεία με τις οποίες της γνωστοποιούσε αυξήσεις του επιτοκίου ενώ ως Τεκμήρια 23 - 36 κατέθεσε αντίγραφα ανακοινώσεων στον ημερήσιο τύπο αναφορικά με αλλαγές στο επιτόκιο.</p>\n<p class=\"lf-p\">Ως τεκμήριο 37 και Τεκμήριο 38 ο Μ.Ε.1 κατέθεσε κατάσταση με τις αλλαγές και/ή διακυμάνσεις του επιτοκίου τόσο σε σχέση με τον Τρεχούμενο Λογαριασμό (Τεκμήριο 37) όσο και σε σχέση με τον Λογαριασμό Δανείου (Τεκμήριο 38).</p>\n<p class=\"lf-p\">Δεν υπήρξε από πλευράς Υπεράσπισης οποιαδήποτε αμφισβήτηση αναφορικά με την ενημέρωση των Εναγομένων σχετικά με τις διακυμάνσεις του επιτοκίου στους επίδικους λογαριασμούς.</p>\n<p class=\"lf-p\">Είναι σαφές και δεν αμφισβητήθηκε κατά την αντεξέταση του Μ.Ε.1 ότι η αλλαγή και/ή η αύξηση που επήλθε στο συνολικό επιτόκιο και στους δύο λογαριασμούς, το οποίο ανήλθε στο 14%, δεν συμπεριλάμβανε τόκο υπερημερίας αλλά βασικό και πρόσθετο επιτόκιο. Και τούτο παρά το γεγονός ότι στην Επιστολή Έγκρισης (Τεκμήριο 2) στην παράγραφο Δ(γ) διαλαμβάνεται ότι «Σε περίπτωση τυχόν υπερβάσεων των παραχωρηθέντων ορίων ή καθυστέρησης πληρωμής υποχρεώσεων τακτής λήξεως θα υπάρξει πρόσθετη επιβάρυνση προς 5% (Πέντε τοις εκατό) το χρόνο επί του ποσού της υπέρβασης ή του ληξιπρόθεσμου ποσού».</p>\n<p class=\"lf-p\">Σύμφωνα επομένως με τα γεγονότα της παρούσας η επιβολή τόκου προς 14% έγινε εδώ με βάση τους όρους των επίδικων συμφωνιών και δεν συμπεριλάμβανε τόκο υπερημερίας, αλλά βασικό και πρόσθετο επιτόκιο για να τίθεται ζήτημα ποινικής ρήτρας, η οποία εν πάση περιπτώσει δεν έχει δικογραφηθεί.</p>\n<p class=\"lf-p\">Το Υπόλοιπο της οφειλής:</p>\n<p class=\"lf-p\">Ο ΜΥ 1 ισχυρίστηκε ότι οι καταστάσεις λογαριασμού παρουσιάζουν κατά τον τερματισμό μηδενικό υπόλοιπο σε αντιδιαστολή με όσα άλλα ανάφερε και τα οποία αναφέρθηκαν πιο πάνω. Δεν υφίσταται ισχυρισμός εξόφλησης ούτε προωθήθηκε μια τέτοια θέση. Ο ίδιος μάρτυρας ανάφερε ότι δεν ρώτησε την εναγόμενη 2 αν υπήρξε εξόφληση. Πρόκειται για ατεκμηρίωτο ισχυρισμό ο οποίος δεν συνάδει καν με την παραδοχή των ίδιων των εναγόμενων στα δικόγραφα τους όπως την κατέγραψα πιο πάνω. Ο μάρτυρας παρουσιάστηκε ως πρώην έμπειρος τραπεζικός υπάλληλος και όμως η μελέτη του μαρτυρικού υλικού δεν τον βοήθησε να αντιληφθεί ότι ο λογαριασμός δανείου μηδενίστηκε με τη μεταφορά του υπολοίπου σε λογαριασμό καθυστερήσεων. Ήταν και αυτό ένα από τα σημεία της αδύναμης μαρτυρίας του που με οδήγησαν στην συνολική αντίκριση της όπως την κατέγραψα πιο πάνω. Επομένως το ποσό που αξιώνεται με την αγωγή εξακολουθεί να υφίσταται και να οφείλεται.</p>\n<p class=\"lf-p\">Οι Ισχυρισμοί Περί Δόλου Και Ψυχικής Πίεσης:</p>\n<p class=\"lf-p\">Οι εναγόμενοι και κυρίως η εναγόμενη 2 ισχυρίστηκε δόλο και ψυχική πίεση.</p>\n<p class=\"lf-p\">Σύμφωνα με το άρθρο 10 του περί Συμβάσεων Νόμου Κεφ. 149: «συμβάσεις είναι όλες οι συμφωνίες οι οποίες καταρτίζονται με την ελεύθερη συναίνεση μερών ικανών προς το συμβάλλεσθαι, για νόμιμη αντιπαροχή και νόμιμο σκοπό, οι οποίες δεν χαρακτηρίζονται ρητά από το Νόμο ως άκυρες [..]». Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 14 του Κεφ. 149 «Η συναίνεση θεωρείται ελεύθερη, όταν δεν προκαλείται με (α) εξαναγκασμό, όπως ορίζεται στο άρθρο 15 ή (β) ψυχική πίεση, όπως ορίζεται στο άρθρο 16 [.]».</p>\n<p class=\"lf-p\">Η εναγόμενη 2, ισχυρίστηκε ότι εξαναγκάστηκε και/ή ότι η υπογραφή των Συμφωνιών οφειλόταν σε πίεση που της ασκήθηκε τόσο από τον εναγόμενο 1, όσο και από τους λειτουργούς της τράπεζας. Αυτά δε σε συνάρτηση με τη μαρτυρία της ότι παραδέχτηκε κατά την ακρόαση ότι η εξοχική κατοικία θα αγοραζόταν στο όνομα της και με δικό της δανεισμό. Το παράπονο της ήταν τελικά ότι θα ήταν και ο εναγόμενος 1 συνιδιοκτήτης. Το ίδιο ακριβώς παράπονο αντίθετα διατύπωσε και ο εναγόμενος 1. Συντρέχει δηλαδή η περίπτωση όπου και οι δύο παραπονούνται ότι εξαναγκάστηκαν ο ένας από τον άλλο να καταστεί ο εναγόμενος 1 συνιδιοκτήτης. Ο ισχυρισμός της εναγόμενης 2 ότι εξαρτάτο απολύτως από το δανεισμό της τράπεζας δεν έγινε αντιληπτός καθώς γεννά το εύλογο ερώτημα ποια ήταν η αδήριτη ανάγκη που επέβαλλε όπως ο δανεισμός να γίνει από τη συγκεκριμένη τράπεζα;.</p>\n<p class=\"lf-p\">Τα άρθρα 15 και 16 του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149, καθιερώνουν στο Κυπριακό Δίκαιο των Συμβάσεων την έννοια του εξαναγκασμού και της ψυχικής πίεσης αντίστοιχα.</p>\n<p class=\"lf-p\">Το άρθρο 15 του Κεφ. 149 προνοεί τα ακόλουθα: «εξαναγκασμός» είναι η διάπραξη ή η απειλή διάπραξης πράξης απαγορευμένης από τον Ποινικό Κώδικα ή από τροποποίηση του, ή η παράνομη κατακράτηση, ή η απειλή κατακράτησης, περιουσιακού στοιχείου, προς βλάβη οποιουδήποτε προσώπου, η οποία γίνεται με πρόθεση να αναγκαστεί ο άλλος να συνάψει συμφωνία».</p>\n<p class=\"lf-p\">Εξετάζοντας την προσκομισθείσα μαρτυρία δεν διαπίστωσα σε καμία περίπτωση ότι η τράπεζα και οι λειτουργοί της, έχουν διαπράξει ή έχουν απειλήσει να διαπράξουν πράξη απαγορευμένη είτε από τον Ποινικό Κώδικα είτε ως αστικό αδίκημα προκειμένου να υπογράψει η εναγόμενη 2 τις Συμφωνίες. Η ευπαίδευτη συνήγορος της εναγόμενης 2, σε κανένα σημείο της αντεξέτασης των μαρτύρων της ενάγουσας δεν υπέβαλε ερωτήσεις αναφορικά με την άσκηση πίεσης από τους λειτουργούς της, ώστε να τους δοθεί η ευκαιρία να απαντήσουν σχετικά με τους ισχυρισμούς αυτούς και στη συνέχεια να προσκομίσουν περαιτέρω μαρτυρία εάν το θεωρούσαν σκόπιμο. Αντίθετα, η εναγόμενη 2 αρκέστηκε να ισχυριστεί η ίδια ότι δήθεν η αρμόδια λειτουργός κατά την υπογραφή των Συμφωνιών της φώναζε και τσίριζε, χωρίς όμως να μπορεί να δώσει οποιαδήποτε πειστική εξήγηση γιατί να της φωνάζει.</p>\n<p class=\"lf-p\">Στο τέλος διαφοροποιούμενη από τη δικογραφημένη θέση της ισχυρίστηκε ότι το παράπονο της είναι ότι δήθεν δεν της δόθηκε επαρκής χρόνος να διαβάσει και να διαπραγματευτεί. Και επ' αυτού όμως δεν έδωσε οποιαδήποτε εξήγηση για την ανοχή της σε τέτοια υποτιθέμενη πίεση. Το μόνο που προέβαλε ήταν ο πιθανολογούμενος ισχυρισμός ότι η υποθήκη είχε εκτελεστεί προγενέστερα και θα έπρεπε να υπογραφόταν η Συμφωνία κατά την ίδια ημερομηνία (εξήγηση που δεν ευσταθεί νομικά αφού η εγκυρότητα της υποθήκης δεν θα επηρεαζόταν ακόμα κι αν το δάνειο υπογραφόταν μεταγενέστερα) και ότι δεν ήθελε να «χάσει» τη συνεργασία της με την τράπεζα, αφού την εκπροσωπούσε σε δικαστικές διαδικασίες. Επομένως, ο σχετικός ισχυρισμός της εναγόμενης 2 δεν γίνεται αποδεκτός και απορρίπτεται. Πέραν όμως αυτού, όπως επισημαίνει και η ευπαίδευτος συνήγορος της ενάγουσας, η συνέπεια μιας Συμφωνίας που καταρτίστηκε συνεπεία εξαναγκασμού, προβλέπεται στο άρθρο 19. Ειδικότερα, στο άρθρο 19 προνοούνται τα ακόλουθα: «Αν η συναίνεση σε συμφωνία παρασχέθηκε συνεπεία εξαναγκασμού, απάτης ή ψευδούς παράστασης, η συμφωνία είναι σύμβαση ακυρώσιμη κατ' εκλογή του μέρους, του οποίου η συναίνεση παρασχέθηκε με τον τρόπο αυτό».</p>\n<p class=\"lf-p\">Σύμφωνα δε με το σύγγραμμα \"Το δίκαιο των συμβάσεων\", Πολύβιος Γ. Πολυβίου, Τόμος Α', Εκδόσεις Χρυσαφίνης και Πολυβίου, Λευκωσία 2014, σελ. 285, η σύμβαση είναι πράγματι ακυρώσιμη κατ' εκλογή του μέρους που υπέστη τον εξαναγκασμό «νοουμένου ότι η ακύρωση λαμβάνει χώρα εντός ευλόγου χρόνου από το σημείο που το συμβαλλόμενο μέρος που επιδιώκει θεραπεία έχει υποστεί τον εξαναγκασμό ή πίεση».</p>\n<p class=\"lf-p\">Με βρίσκει σύμφωνο η εισήγηση της πλευράς της ενάγουσας ότι ο εύλογος χρόνος έχει παρέλθει κατά πολύ από την υπογραφή της Βασικής Συμφωνίας ημερομηνίας 19.12.2006 (Τεκμ. 1), όσο και της επιστολής προσφοράς ημερομηνίας 19.12.2006 (Τεκμ. 2). Η εναγόμενη 2, εάν πράγματι είχε υποστεί εξαναγκασμό στην υπογραφή τους, όφειλε να ασκήσει το δικαίωμα όπως αξιώσει την ακύρωση τους, εντός εύλογου χρόνου μετά την υπογραφή των συμφωνιών αυτών και να μην αναμένει από την Τράπεζα, να τερματίσει τις εν λόγω διευκολύνσεις στις 13.07.2012, να καταχωρίσει την υπό εκδίκαση αγωγή το 2012 και να εγείρει για πρώτη φορά ισχυρισμούς για το ακυρώσιμο των συμφωνιών με την καταχώριση της υπεράσπισης της στις 23.04.2013. Σύμφωνα δε με τη μαρτυρία, η εναγόμενη 2 είσπραξε το ποσό του δανείου και κατέβαλε μεγάλο αριθμό δόσεων επικυρώνοντας την και σύμφωνα με το άρθρο 64 του Κεφ. 149 «[.] το πρόσωπο που υπαναχωρεί από ακυρώσιμη σύμβαση υποχρεούται, αν από αυτή προσπορίστηκε οποιοδήποτε όφελος από άλλο συμβαλλόμενο, να αποκαταστήσει το όφελος αυτό, στο μέτρο του εφικτού, στο πρόσωπο από το οποίο προσπορίστηκε αυτό». Οι επίδικες Συμφωνίες κρίνω ότι είναι καθ' όλα έγκυρες, νόμιμες και δεσμευτικές για τα μέρη και αποτελούν προϊόν ελεύθερης βούλησης της εναγόμενης 2.</p>\n<p class=\"lf-p\">Στα πιο πάνω οδηγήθηκα εξετάζοντας τα γεγονότα σύμφωνα με τη μαρτυρία της πλευρά της ενάγουσας, μαρτυρία την οποία αποδέχθηκα, αλλά και όπως προέκυψαν κατά την αντεξέταση της εναγόμενης 2 όπως θα εξειδικεύσω στη συνέχεια παραθέτοντάς τα: (α) Τα ακαδημαϊκά προσόντα και επάγγελμα της εναγόμενης 2 ως δικηγόρος όπως η ίδια τα επεξήγησε κατά την αντεξέταση και μάλιστα ως δικηγόρος της τράπεζας, (β) με την προσκομισθείσα μαρτυρία δεν έχει αποδειχθεί η άσκηση πίεσης προς ένα συμβαλλόμενο να εγκαταλείψει ή να τροποποιήσει προς ζημιά του καθορισμένα συμβατικά δικαιώματα του προς όφελος του συμβαλλόμενου που ασκεί την πίεση την οποία ο νόμος θεωρεί απαράδεκτη και άδικη. Στην παρούσα υπόθεση, με βάση τις συμφωνίες που έχουν υπογραφεί, οι εναγόμενοι 1 και 2 επωφελήθηκαν του ποσού που εκταμιεύθηκε με τον δανεισμό, προς το σκοπό πληρωμής της εξοχικής τους κατοικίας που αυτοί επιθυμούσαν να αγοράσουν, συνακόλουθα δεν μπορεί να υποστηριχθεί βάσιμα ότι η παροχή της επίδικης διευκόλυνσης σε ελβετικά φράγκα, συνιστά όφελος για την τράπεζα δυσανάλογο με το όφελος που αποκόμισαν οι εναγόμενοι 1 και 2, δια της παροχής του ποσού του δανείου για την αποπληρωμή της εξοχικής τους κατοικίας.</p>\n<p class=\"lf-p\">Προβλήθηκε ισχυρισμός για άσκηση ψυχικής πίεσης, όπως προνοείται στο άρθρο 16 του Κεφ. 149 ότι δηλαδή: «16(1). Η σύμβαση θεωρείται ότι συνάφθηκε συνεπεία «ψυχικής πίεσης» όταν οι σχέσεις που υπάρχουν μεταξύ των μερών είναι τέτοιες ώστε το ένα από αυτά να είναι σε θέση να κυριαρχεί επί της θέλησης του άλλου και να επωφελείται από την θέση αυτή για να εξασφαλίσει αθέμιτο όφελος έναντι του άλλου.</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">(2)</span>Ειδικότερα και χωρίς επηρεασμό της πιο πάνω αρχής, θεωρείται ότι είναι σε θέση να κυριαρχεί επί της θέλησης άλλου, κάθε πρόσωπο το οποίο- (α) έχει πραγματική ή προφανή εξουσία επί του άλλου ή βρίσκεται σε σχέση εμπιστοσύνης έναντι του άλλου ή (β) καταρτίζει σύμβαση με πρόσωπο, του οποίου η πνευματική ικανότητα είναι προσωρινά ή μόνιμα επηρεασμένη λόγω ηλικίας, ασθένειας ή πνευματικής ή σωματικής κατάπτωσης.</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">(3)</span>Όταν πρόσωπο το οποίο είναι σε θέση να κυριαρχεί επί της θέλησης άλλου, συμβάλλεται μαζί με αυτόν, και η συναλλαγή φαίνεται από μόνη της ή από τα αποδεικτικά στοιχεία που προσάχθηκαν, ότι είναι υπέρμετρα επαχθής, το βάρος απόδειξης ότι η σύμβαση δεν συνάφθηκε συνεπεία ψυχικής πίεσης φέρει το πρόσωπο που είναι σε θέση να κυριαρχεί επί της θέλησης του άλλου».</div>\n<p class=\"lf-p\">Προκύπτει ότι ψυχική πίεση υπάρχει στις περιπτώσεις που οι σχέσεις μεταξύ των μερών είναι τέτοιες ώστε το ένα μέρος να είναι σε θέση να κυριαρχεί επί της θέλησης του άλλου και να επωφελείται από την θέση αυτή, με σκοπό την εξασφάλιση αθέμιτου οφέλους έναντι του άλλου.</p>\n<p class=\"lf-p\">Ο ίδιος ο νόμος φαίνεται να έχει καθιερώσει δυο περιπτώσεις ή καλύτερα δυο κατηγορίες περιπτώσεων στις οποίες το ένα μέρος είναι σε θέση να κυριαρχεί επί της θέλησης του άλλου. Η πρώτη περίπτωση είναι αυτή στην οποία το ένα πρόσωπο βρίσκεται σε «πραγματική ή προφανή εξουσία επί του άλλου ή βρίσκεται σε θέση εμπιστοσύνης έναντι του άλλου» (Άρθρο 16 (2) (α) Κεφ. 149). Η δεύτερη κατηγορία, αφορά τις περιπτώσεις στις οποίες πρόσωπο «καταρτίζει σύμβαση με πρόσωπο, του οποίου η πνευματική ικανότητα είναι προσωρινά ή μόνιμα επηρεασμένη λόγω ηλικίας, ασθένειας ή πνευματικής ή σωματικής κατάπτωσης» (Άρθρο 16 (2) (β) Κεφ. 149).</p>\n<p class=\"lf-p\">Προκύπτει από τη νομολογία που υπάρχει επί του θέματος ότι, σε περιπτώσεις που δεν υπάρχει οποιαδήποτε καθιερωμένη ή προϋπάρχουσα σχέση εμπιστοσύνης, πρέπει να αποδειχθεί θετικά από τον παραπονούμενο ότι ασκήθηκε επ' αυτού ψυχική πίεση με αποτέλεσμα η συναλλαγή μεταξύ των μερών να είναι ακυρώσιμη (βλ. Το Δίκαιο των Συμβάσεων, Τόμος Α', Πολύβιος Γ. Πολυβίου, Εκδόσεις Χρυσαφίνης και Πολυβίου, Λευκωσία 2014, σελ. 294) και τις σχετικές αποφάσεις στις υποθέσεις Μιχαήλ Κεφάλας κ.α. v. Μυριάνθης Κυριάκου Νικόλα (2000) 1 Α.Α.Δ. 1226 και Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Φυλάξεως v. Ουρανίας Κώστα Πουλλά κ.α. (2004) 1 Α.Α.Δ. 961.</p>\n<p class=\"lf-p\">Είναι δε γεγονός ότι η σχέση μεταξύ της τράπεζας και της εναγόμενης 2 δεν αποτελεί ειδική σχέση, όπως αυτή έχει καθιερωθεί από την νομολογία, ούτε υπήρχε μεταξύ τους οποιαδήποτε σχέση εμπιστοσύνης, παρά το γεγονός ότι στην μαρτυρία της εναγόμενης 2, έγινε προσπάθεια να προωθηθεί μια τέτοια θέση, ότι δηλαδή υπήρχε εδραιωμένη σχέση εμπιστοσύνης. Η σχέση μεταξύ της τράπεζας και της εναγόμενης 2 ήταν σχέση μεταξύ τραπεζίτη - πελάτη και μια τέτοια σχέση σε καμία περίπτωση δεν δημιουργεί σχέση εμπιστοσύνης ή ειδική σχέση εντός της έννοιας του άρθρου 16, παρά το γεγονός ότι η εναγόμενη 2 είχε επαγγελματική συνεργασία με την τράπεζα και χειριζόταν υποθέσεις εκ μέρους της.</p>\n<p class=\"lf-p\">Συνακόλουθα η εναγόμενη 2, όφειλε να αποδείξει ως πραγματικό γεγονός την ύπαρξη της κατ' ισχυρισμό ασκηθείσας ψυχικής πίεσης εκ μέρους της τράπεζας και των λειτουργών της. Η προσπάθεια της δεν στέφθηκε με επιτυχία καθώς κρίνεται ότι όσα σχετικά ανάφερε ήταν δεύτερες σκέψεις με σκοπό την απεκδυθεί των ευθυνών της. Να επισημάνω εδώ ότι οι μάρτυρες της ενάγουσας που ήταν παρούσες στην σύναψη των συμφωνιών δεν αντεξετάστηκαν καν επί του ζητήματος αυτού. Σε καμία περίπτωση δεν έχει αποδειχθεί κάτι τέτοιο, ούτε και υπήρξε σχετική αντεξέταση. Τα όσα επιχείρησε να παρουσιάσει η εναγόμενη 2, αποτελούν τις εκ των υστέρων σκέψεις της για αποφυγή των συμβατικών της υποχρεώσεων.</p>\n<p class=\"lf-p\">Σε σχέση με τον χρόνο ακύρωσης και/ή άσκησης του δικαιώματος ακύρωσης συμφωνίας που συνάφθηκε δυνάμει ψυχικής πίεσης σημαντική είναι η απόφαση Ανδρούλλα Δ. Μαρκίδου v. Hellenic Bank Ltd (2001) 1 Α.Α.Δ. 2069. Στην εν λόγω υπόθεση που αφορούσε εγγύηση που παρασχέθηκε από τη σύζυγο προς εξασφάλιση υποχρεώσεων που δόθηκαν από την τράπεζα στο σύζυγο της, το Ανώτατο Δικαστήριο εύστοχα έθεσε το ερώτημα για ποιο λόγο η σύζυγος δεν προέβη στην λήψη των κατάλληλων μέτρων προς ακύρωση της συμφωνίας, παρά μόνο ανέμενε να καταχωρισθεί η αγωγή εναντίον της για να εγείρει τους σχετικούς ισχυρισμούς, αφ' ης στιγμής η εξασφάλιση δόθηκε κάτω από συνθήκες ψυχικής πίεσης. Στην εν λόγω υπόθεση η εγγύηση παρασχέθηκε το 1989 και η αγωγή καταχωρίσθηκε το 1996. Κατ' αναλογία, το ίδιο ισχύει και στην παρούσα περίπτωση. Οι επίδικες συμφωνίες υπογράφηκαν τον Δεκέμβριο του 2006. Η εναγόμενη 2 ουδέποτε ήγειρε σχετικό ισχυρισμό για ψυχική πίεση μέχρι και την καταχώριση της αγωγής και την καταχώριση της υπεράσπισης της το 2013.</p>\n<p class=\"lf-p\">Σε σχέση με την ύπαρξη της ειδικής σχέσης το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Σωκράτης Σάββα Σωκράτους v. Πανίκου Σιβιτανίδη, διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος Αγάπιου Ζάκκα (1998) 1 Α.Α.Δ. 1602 αναφέρει τα ακόλουθα: «Στις περιπτώσεις όπου υπάρχει ειδική σχέση μεταξύ των συμβαλλομένων όπως π.χ. μεταξύ δικηγόρου και πελάτη, γιατρού και ασθενούς (Radcliffe v. Price [1902] 18 TLR 466) κηδεμόνα και ανηλίκου (Hylton v. Hylton [1754 2 Ves. Sen. 547] γονέα και παιδιού (Lancashire Loans Ltd v. Black [1934 1 K. B. 380], θρησκευτικού συμβούλου και μαθητευόμενου (Allcard v. Skinner (πιο πάνω) τεκμαίρεται η ύπαρξη ψυχικής πίεσης, αφού η θέση εμπιστοσύνης που έχει το ένα πρόσωπο τον τοποθετεί σε θέση κάποιας ασυνήθιστης εξουσίας σε βαθμό που να δικαιολογείται η λήψη κάποιας ανεξάρτητης συμβουλής. Η πιθανότητα να θέσει το πιο πάνω πρόσωπο τα δικά του συμφέροντα πάνω από τα συμφέροντα του άλλου προσώπου που μπορεί να επηρεασθεί είναι τόσο ορατή, που ο Νόμος του επιβάλλει την υποχρέωση να αποδείξει ότι δεν έχει καταχραστεί τη θέση του. Πρέπει όμως να τονιστεί ότι η απλή ύπαρξη σχέσης εμπιστοσύνης δεν εξυπακούει αυτόματα την ύπαρξη ψυχικής σχέσης. Η φύση της εμπιστευτικής σχέσης πρέπει να είναι τέτοια που να δικαιολογεί την επέμβαση του Δικαστηρίου. (Ιδε Re Coomber, Coomber v. Coomber [1911] Ch. 723, 728, 729)».</p>\n<p class=\"lf-p\">Στη βάση των πιο πάνω βρίσκω ότι δεν υπήρχε μεταξύ των διαδίκων οποιαδήποτε ειδική σχέση ή σχέση εμπιστοσύνης τέτοια η οποία να μεταφέρει το βάρος απόδειξης στου ώμους της ενάγουσας, να αποδείξει ότι δεν ενήργησε με πίεση ή ότι η συναλλαγή δεν ήταν ουσιωδώς επαχθής. Συνακόλουθα το βάρος απόδειξης της πίεσης βρισκόταν στους ώμους της εναγόμενης 2, το οποίο και απέτυχε να αποσείσει με τρόπο ρητό και πειστικό.</p>\n<p class=\"lf-p\">Όμως, θα έλεγα, ακόμα και αν το βάρος παρέμενε στους ώμους της ενάγουσας να αποδείξει ότι η συναλλαγή δεν ήταν ιδιαίτερα επαχθής ή ότι δεν ασκήθηκε πράγματι πίεση, οι καταρτισθείσες συμφωνίες δεν ήταν πράγματι ιδιαίτερα επαχθείς όπως είναι το εύρημα μου και για την ακρίβεια καθόλου επαχθείς για την εναγόμενη 2 υπό τις συνθήκες που υπογράφτηκε, εφόσον αν ο δανεισμός γινόταν σε κυπριακές λίρες, σύμφωνα με τη μαρτυρία, θα επιβαρυνόταν με αρκετά ψηλότερο επιτόκιο. Περαιτέρω, βρίσκω ότι στη βάση της μαρτυρίας που αποδέχθηκα σε καμία περίπτωση δεν ασκήθηκε οποιαδήποτε πίεση στην εναγόμενη 2 για την υπογραφή των εν λόγω συμφωνιών από λειτουργούς της ενάγουσας. Η ίδια η εναγόμενη 2, όπως και ο σύζυγος της, επιθυμούσαν τον δανεισμό σε ξένο νόμισμα, για την αγορά της εξοχικής τους κατοικίας. Περαιτέρω, η εναγόμενη 2 ήταν δικηγόρος, άτομο που γνώριζε από συναλλαγές, μάλιστα δικηγόρος της τράπεζας και δεν αποδέχομαι τον ισχυρισμό της ότι της ασκήθηκε οποιαδήποτε πίεση ή ότι δεν είχε την επιλογή να μην προχωρήσει με το συγκεκριμένο δανεισμό.</p>\n<p class=\"lf-p\">Ο Τερματισμός Της Συμφωνίας:</p>\n<p class=\"lf-p\">Όπως προέκυψε από την μαρτυρία της ΜΕ 1 και της Κατάστασης Λογαριασμού (Τεκμ. 9 και 10) το επίδικο δάνειο κατέστη μη εξυπηρετούμενο, εφόσον οι συμφωνηθείσες δόσεις του δανείου δεν καταβάλλονταν κατά το χρόνο που αυτές καθίσταντο πληρωτέες. Η ΜΕ 1 ανάφερε ότι περί τον Ιούνιο του 2012 ο ενδιάμεσος λογαριασμός των εναγόμενων 1 και 2 παρουσίαζε ληξιπρόθεσμες οφειλές εκ CHF33.720,87. Η ενάγουσα απέστειλε στους εναγόμενους 1 και 2 επιστολή ημερομηνίας 29.06.2012 (Τεκμ. 4), με την οποία τους καλούσαν όπως τακτοποιήσουν τις εκκρεμότητες τους το συντομότερο, πληροφορώντας τους επίσης ότι εάν παρέλειπαν να το πράξουν, η ενάγουσα θα έκλεινε τον λογαριασμό και θα ζητούσε την άμεση εξόφληση του μέσω δικαστικών μέτρων εναντίον των εναγόμενων 1 και 2. Η επιστολή αυτή στάλθηκε στη διεύθυνση που αναγράφεται στα συμβατικά έγγραφα.</p>\n<p class=\"lf-p\">Στις καταστάσεις λογαριασμού του επίδικου Δανείου (Τεκμ. 9), παρουσιάζονται εκταμίευση/ανάληψη για το ποσό των CHF31.988,73 στις 19.12.2006. Καθ' όλη τη διάρκεια λειτουργίας του εν λόγω λογαριασμού υπάρχουν πιστώσεις που αφορούν σε καταβολή δόσεων συνολικού ποσού CHF 121.747,98, ενώ όφειλαν να είχαν καταβάλει κατά τη μέρα του τερματισμού CHF 155.438,70. Η τελευταία πληρωμή αφορούσε το ποσό των CHF 1.707,72 και έγινε στις 31.10.2011. Σε ό,τι αφορά τις υπόλοιπες χρεώσεις που εμφαίνονται στην κατάσταση λογαριασμού οι πλείστες αφορούν σε τόκους ενώ υπάρχουν, επίσης, χρεώσεις διαφόρων εξόδων, τα οποία δεν αμφισβητήθηκαν στην αντεξέταση.</p>\n<p class=\"lf-p\">Στη Βασική Συμφωνία υπάρχει όρος που δίδει το δικαίωμα στην τράπεζα να τερματίσει ανά πάσα στιγμή τις επίδικες Συμφωνίες και να απαιτήσει άμεση πληρωμή των πιστωτικών διευκολύνσεων καθιστώντας απαιτητό και πληρωτέο κάθε οφειλόμενο ποσό από τον πελάτη συμπεριλαμβανομένων δικαιωμάτων, δαπανών και άλλων εξόδων. Όπως προκύπτει από τους σχετικούς όρους των επίδικων Συμφωνιών στους οποίους γίνεται αναφορά στη συνέχεια, η τράπεζα θα μπορούσε να τερματίσει τις Συμφωνίες ακόμη και αν δεν υπήρχε διάρρηξη των όρων αποπληρωμής τους και/ή υπέρβαση πέραν του εγκεκριμένου ορίου.</p>\n<p class=\"lf-p\">Παραθέτω τους σχετικούς με το ως άνω ζήτημα όρους 4 και 5 στη Βασική Συμφωνία: «4. Η Τράπεζα θα έχει δικαίωμα οποτεδήποτε και χωρίς προειδοποίηση στον πελάτη, να δημιουργεί και θέτει σε εφαρμογή οποιοδήποτε νέο ή νέους λογαριασμούς και να μεταφέρει σ' αυτούς οποιοδήποτε οφειλόμενο ποσό ή να τους καταργεί ή τερματίζει τη λειτουργία οποιουδήποτε λογαριασμού και να καθιστά απαιτητά οποιαδήποτε Δάνεια και/ή Τραπεζικές διευκολύνσεις που παραχωρήθηκαν ή θα παραχωρηθούν στον πελάτη και να ζητήσει από τον πελάτη πληρωμή και εξόφληση κάθε ποσού που ο πελάτης θα οφείλει στην Τράπεζα, περιλαμβανομένου του κεφαλαίου, των τόκων, των προμηθειών, των Τραπεζικών δικαιωμάτων και οποιουδήποτε άλλου οφειλόμενου ποσού σε σχέση με οποιαδήποτε έξοδα, χρεώσεις και δαπάνες.</p>\n<p class=\"lf-p\">Η Τράπεζα θα έχει δικαίωμα οποτεδήποτε κατά την απόλυτη κρίση της εάν το κρίνει σκόπιμο λόγω των εκάστοτε τοπικών και/ή διεθνών συνθηκών ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο, να μετατρέπει το νόμισμα των Δανείων και/ή Τραπεζικών διευκολύνσεων σε οποιοδήποτε άλλο νόμισμα ή νομίσματα, με σχετική, γραπτή ενημέρωση του πελάτη.</p>\n<p class=\"lf-p\">Η πιο πάνω μετατροπή από το ένα νόμισμα σε άλλο γίνεται χωρίς βλάβη του δικαιώματος της Τράπεζας όπως καταστήσει τα Δάνεια και/ή Τραπεζικές διευκολύνσεις απαιτητές πριν ή μετά την πιο πάνω μετατροπή.</p>\n<p class=\"lf-p\">Η μετατροπή αυτή από το ένα νόμισμα σε άλλο θα γίνεται από την Τράπεζα έναντι της τότε συναλλαγματικής αξίας (exchange rate) της Τράπεζας όπως η Τράπεζα θα αποφασίζει κατά την απόλυτη κρίση της.</p>\n<p class=\"lf-p\">Όλα τα έξοδα που θα προκύπτουν από τις πιο πάνω διαδικασίες θα επιβαρύνουν τον πελάτη.</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">5.</span>Ευθύς ως τα εν λόγω Δάνεια και/ή Τραπεζικές διευκολύνσεις καταστούν απαιτητές για οποιοδήποτε λόγο ή αιτία, ο πελάτης θα πρέπει να πληρώσει αμέσως κάθε ποσό που θα οφείλει στην Τράπεζα περιλαμβανομένου κεφαλαίου, τόκου, προμήθειας, δικαιωμάτων, δαπανών και άλλων εξόδων και παράλειψη του πελάτη να το πράξει αμέσως, θα έχει ως συνέπεια τη χρέωση του/των λογαριασμού/ών του με τόκο και λοιπές επιβαρύνσεις όπως η Τράπεζα θα αποφασίζει κατά καιρούς και κατά την απολυτή κρίση της ή άλλως πως από την ημερομηνία που τα εν λόγω ποσά και υποχρεώσεις έπρεπε να πληρωθούν και η Τράπεζα θα είχε δικαίωμα να διεκδικήσει δικαστικώς ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο την πληρωμή κάθε οφειλής του πελάτη πλέον των δικαστικών, δικηγορικών και άλλων εξόδων οποιουδήποτε είδους μέχρι την πλήρη αποπληρωμή και εξόφληση».</div>\n<p class=\"lf-p\">Ο τρόπος αποπληρωμής του επίδικου Δανείου περιγράφεται στην επιστολή έγκρισης/προσφοράς και ήταν με μηνιαίες δόσεις των CHF 1.797,05 η καθεμιά η οποία αυξήθηκε σε CHF 2.479,15 με επιστολή 20.12.2007 (Τεκμ. 6), με την οποία συμμορφώθηκαν οι εναγόμενοι καταβάλλοντας 1.797,05 φράγκα στις 3.12.2007 και την αυξημένη εκ 2.479.15 φράγκα στις 1.01.2008. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της ΜΕ1, με δεδομένο ότι σύμφωνα με τους όρους της Συμφωνίας Δανείου το επιτόκιο θα αυξανόταν από το δεύτερο χρόνο ισχύος του, ήταν αυτονόητο ότι η δόση θα αυξανόταν ανάλογα, έτσι ώστε η αποπληρωμή να γινόταν εντός του συμφωνηθέντος από τους διάδικους χρόνου. Ακόμα, οι εναγόμενοι υπέγραψαν την τελευταία σελίδα του Τεκμ.13 και συμφώνησαν ρητά ότι η τράπεζα είχε δικαίωμα να αυξάνει τη δόση.</p>\n<p class=\"lf-p\">Από τις Καταστάσεις Λογαριασμού του επίδικου Δανείου (Τεκμ. 10), προκύπτει ότι οι εναγόμενοι είχαν κατά καιρούς καθυστερημένες δόσεις τις οποίες κάλυπταν μερικώς ή και ολικώς καταβάλλοντας μαζεμένα μεγαλύτερα ποσά, όμως από τον Νοέμβριο 2011 και εντεύθεν, δεν κατέβαλαν οποιαδήποτε δόση. Μέχρι τον τερματισμό και μέχρι σήμερα, δεν έχουν καταβάλει οποιοδήποτε άλλο ποσό.</p>\n<p class=\"lf-p\">Σύμφωνα με την εκδοχή του Μ.Υ.5, ο οποίος υπολόγισε τις δόσεις με την αρχική δόση, μη λαμβάνοντας υπόψη τη μεταγενέστερη συμφωνηθείσα μεγαλύτερη και με την αρχική ισοτιμία, δεν υπήρξαν καθυστερήσεις, αλλά και πάλι χωρίς να υπολογίζονται οι επιβαρύνσεις από τους τόκους καθυστερήσεων, αφού και οι δόσεις που καταβάλλονταν, δεν καταβάλλονταν κατά την ημερομηνία που έπρεπε να καταβάλλονται. Εν πάση περιπτώσει, η θέση ότι δεν υπήρχε δικαίωμα αύξησης της δόσης δεν συνάδει με το Τεκμ. 13 και το πνεύμα του Τεκμ. 2 και η θέση ότι οι δόσεις θα έπρεπε να μετατρέπονται με την αρχική ισοτιμία, δεν συνάδει επίσης με τη φύση του δανείου σε ξένο συνάλλαγμα. Άλλωστε κατά το χρόνο καταχώρισης της αγωγής στις 3.12.2012, που θα μπορούσε να επενεργήσει ως τερματισμός, στις περιπτώσεις που η επιστολή κρινόταν παράτυπη - κάτι που δεν συμβαίνει εδώ -, υπήρξαν άλλες 6 καθυστερημένες δόσεις.</p>\n<p class=\"lf-p\">Η τράπεζα με επιστολή της ημερομηνίας 13.07.2012 (Τεκμ. 5), που στάλθηκε στη διεύθυνση που καταγράφεται στις συμφωνίες προς τους εναγόμενους 1 και 2, ενημέρωσε ότι τερμάτισε τη Σύμβαση Δανείου ημερομηνίας 19.12.2006 και τους κάλεσε να ξοφλήσουν το χρεωστικό υπόλοιπο τους. Η τράπεζα περαιτέρω γνωστοποίησε στους εναγόμενους ότι το χρεωστικό υπόλοιπο του πιο πάνω λογαριασμού τους παρουσίαζε κατά το χρόνο εκείνο υπόλοιπο €217.327,48σ. και ότι μεταφέρθηκε σε λογαριασμό καθυστερήσεων με αρ. [ ] και τους κάλεσε όπως εξοφλήσουν το πιο πάνω υπόλοιπο τους πλέον τόκους εντός επτά ημερών από τις 13.07.2012. Με την ίδια επιστολή της η τράπεζα πληροφόρησε τους εναγόμενους 1 και 2 ότι το υπόλοιπο του πιο πάνω λογαριασμού αναφορικά με το δάνειο θα επιβαρυνόταν από τη μεταφορά του στις καθυστερήσεις, με αυξημένο επιτόκιο δηλαδή με βασικό επιτόκιο 6,25% το χρόνο και πρόσθετο επιτόκιο 7,75%, δηλαδή σύνολο επιτοκίου 14% το χρόνο κεφαλαιοποιούμενο την 30η Ιουνίου και 31η Δεκεμβρίου κάθε χρόνου εκτός αν άλλως τους γνωστοποιείτο από την τράπεζα.</p>\n<p class=\"lf-p\">Σε σχέση με τον τερματισμό των συμφωνιών παραπέμπω στην υπόθεση Lombard Natwest v. Λαζαρίδη (1999) 1 Α.Α.Δ. 1465 στην οποία ο σχετικός όρος στην εκεί συμφωνία προέβλεπε τα εξής: «3. Η Τράπεζα δικαιούται οποτεδήποτε θελήσει και άνευ προειδοποιήσεως προς τον πελάτη να τερματίση την λειτουργίαν οιουδήποτε λογαριασμού και/ή καταστήση απαιτητόν ή απαιτητά οιονδήποτε δάνειον και/ή πίστωσιν και/ή αλλάς Τραπεζικάς ή πιστωτικάς διευκολύνσεις γενομένας ή γενησομένας προς τον πελάτην και ζήτηση αμέσως παρά του πελάτου την πληρωμήν όλων των ποσών, τα οποία ο πελάτης οφείλει εις την Τράπεζαν συμπεριλαμβανομένου κεφαλαίου, τόκου, προμηθείας και οιουδήποτε άλλου οφειλομένου ποσού εν σχέσει προς οιαδήποτε έξοδα, χρεώσεις και δαπανάς».</p>\n<p class=\"lf-p\">Αποφασίστηκε στη βάση του πιο πάνω όρου ότι: «το κυρίαρχο στοιχείο στη στοιχειοθέτηση της υποχρέωσης αποπληρωμής είναι ο τερματισμός του λογαριασμού ενώ η ειδοποίηση προς τον πρωτοφειλέτη για αποπληρωμή επωδός της υποχρέωσης αυτής και όχι προϋπόθεση για τη γένεση του δικαιώματος ανάκτησης του χρέους». Αναφέρθηκε, ακόμη, ότι στην περίπτωση τρεχούμενου λογαριασμού χρηματοπιστωτικών διευκολύνσεων ο τερματισμός του λογαριασμού συνιστά πράξη προσδιοριστική του χρέους και συναφώς των αντίστοιχων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των συμβαλλόμενων. Επομένως, όπως επισημάνθηκε, στην περίπτωση τρεχούμενου λογαριασμού «ο τερματισμός του και ο καθορισμός του ποσού αποτελούν πράξη προσδιοριστική του ποσού το οποίο καθίσταται απαιτητό».</p>\n<p class=\"lf-p\">Στις υποθέσεις που αφορούν απαιτήσεις επί τη βάση ενός απλού δανείου, όπως είναι η Συμφωνία Δανείου στην παρούσα υπόθεση, σε ό,τι αφορά τον πρωτοφειλέτη δεν χρειάζεται απαίτηση πληρωμής προτού κινηθεί η αγωγή για το χρέος (βλ. Μακεδόνας ν. Ευάγγελου Λαζάρου (2005) 1 Α.Α.Δ. 1322).</p>\n<p class=\"lf-p\">Εν πάση περιπτώσει, το Τεκμ. 5 επαρκώς αποδεικνύει το γεγονός ότι η επιστολή τερματισμού αποστάλθηκε στους εναγόμενους. Σχετική είναι η υπόθεση Έλληνας κ.α. ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ, Πολ. Έφεση Αρ. 87/2013, ημερομηνίας 3.12.2019, ECLI:CY:AD:2019:A503 στην οποία κρίθηκε ότι η απλή υποβολή κατά την αντεξέταση ότι οι επιστολές δεν παραλήφθηκαν, ελλείψει υποστηρικτικής περί τούτου μαρτυρίας, δεν μπορούσε να διαφοροποιήσει τα πράγματα. Εφόσον η συγκεκριμένη διεύθυνση ως διεύθυνση αλληλογραφίας συνδεόταν με τους Εφεσείοντες, δημιουργήθηκε μαχητό τεκμήριο ότι οι επιστολές που αποστάληκαν με κοινό ταχυδρομείο και δεν επιστράφηκαν, παραδόθηκαν και περιήλθαν στην γνώση των προσώπων στους οποίους απευθύνονταν (βλ. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ ν. Λάμπρος Χαριλάου Λτδ κ.α. (2009) 1 Α.Α.Δ. 479, Πιττάκα v. Γ. &amp; Β. Χατζηδημοσθένους Λτδ (2004) 1 Α.Α.Δ. 1895, Theodorou v. The Abbot of Kykko Monastery a.o. (1965) 1 C.L.R. 9 και Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη ως προσωρινού εκκαθαριστή της Εταιρείας Deme-Dairy Ltd κ.α., Πολ. Έφεση Αρ. 246/2013, ημερ. 11.12.2019), ECLI:CY:AD:2019:A523.</p>\n<p class=\"lf-p\">Περαιτέρω, σύμφωνα με πρόσφατη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, όταν η ειδοποίηση σταλεί στην διεύθυνση που ο ίδιος ο συμβαλλόμενος έχει δώσει στην τράπεζα και δεν επιστραφεί τότε θεωρείται ότι έχει παραληφθεί.</p>\n<p class=\"lf-p\">Σχετικά είναι όσα αναφέρθηκαν στην υπόθεση Παναγιώτου ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ, (2014) 1(Β) Α.Α.Δ. σελ. 1518: «Η ειδοποίηση προς τον εφεσείοντα στάληκε ταχυδρομικώς, στη διεύθυνση που ο ίδιος είχε δώσει στην εφεσίβλητη τράπεζα και δεν επιστράφηκε, και τούτο συνιστά, εκ πρώτης όψεως, απόδειξη παράδοσης της στο πρόσωπο στο οποίο απευθύνετο (Δέστε: Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ, ανωτέρω)».</p>\n<p class=\"lf-p\">Εν πάση περιπτώσει, η μη επιστροφή των εν λόγω επιστολών από το ταχυδρομείο, ως ισχύει και στην παρούσα υπόθεση, είναι αρκετή για να οδηγήσει στο κατά τεκμήριο συμπέρασμα ότι οι επιστολές αυτές, όπως και οι καταστάσεις λογαριασμού παραλήφθηκαν από τους αποδέκτες τους (βλ. επίσης Παπακόκκινου κ.α. ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ, Πολ. Έφ. αρ. 169/11, ημερ.13.7.2022), ECLI:CY:AD:2022:D309.</p>\n<p class=\"lf-p\">Δεσμευτικότητα Δηλώσεων Των Εναγόμενων 1 Και 2 Επί Των Εγγράφων των Συμφωνιών:</p>\n<p class=\"lf-p\">Σύμφωνα με το σύγγραμμα των κ.κ. Τάκη Ηλιάδη και Νικόλα Γ. Σάντη «Το δίκαιο της Απόδειξης: Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές», εκδόσεις Hippasus Publishing Ltd, Λευκωσία, Σεπτέμβριος 2014, σελ. 936, υπό τον τίτλο «Κώλυμα λόγω δηλώσεων σε έγγραφα»: «Το κώλυμα λόγω δηλώσεων σε έγγραφα, θεμελιώνεται με βάση την αρχή ότι μια σαφής δήλωση ή δέσμευση σε έγγραφο επιβάλλεται να εκλαμβάνεται ως δεσμευτική μεταξύ των μερών και άρα μη επιδεχόμενη οποιασδήποτε αντικρουστικής απόδειξης (Χ''Στυλλή v. Κυπριακών Αερογραμμών Λτδ, ΠΕ 38/09, ημερ. 22/05/2012, Gallie v. Lee and Another (1969) 1 All ER 1062, Baker v. Dewey (1823) 1 B &amp; C 704)».</p>\n<p class=\"lf-p\">Σύμφωνα με το ίδιο σύγγραμμα στην σελίδα 937, «μια από τις πρώτες υποθέσεις στις οποίες αποφασίστηκε η εφαρμογή του κωλύματος λόγω δηλώσεων σε έγγραφα, ήταν η Bowman v. Taylor and Others (1824 - 34) All ER Rep 485 [.] To Δικαστήριο σημείωσε ότι όταν ο διάδικος αποδέχεται εγγράφως την ύπαρξη ορισμένων καταστάσεων δεν μπορεί αργότερα να αμφισβητεί την αποδοχή τους διότι ο νόμος δεν του επιτρέπει να παρεκκλίνει αδικαιολογήτως από την παράθεση γεγονότων τα οποία οδήγησαν τον άλλο διάδικο να δεχθεί ή να ασπαστεί γεγονότα που έχουν καταγραφεί και είναι στενά συνδεδεμένα με τις νομικές θέσεις και των δυο».</p>\n<p class=\"lf-p\">Χαρακτηριστική είναι και η απόφαση στην υπόθεση Χατζηστυλλή v. Κυπριακές Αερογραμμές Λτδ, (2012) 1 Α.Α.Δ. 989, στην οποία το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι: «Το κώλυμα εκ δηλώσεως είναι κανόνας απόδειξης ο οποίος θεμελιώνεται με βάση την αρχή ότι σαφής δήλωση ή δέσμευση σε έγγραφο πρέπει να εκλαμβάνεται ως δεσμευτική μεταξύ των μερών και επομένως ως μη επιδεχόμενη οποιασδήποτε απόδειξης που να την αντικρούει. [..] Θεωρούμε ότι η υπογραφείσα δήλωση είναι τόσο σαφής που δεν αφήνει οποιαδήποτε περιθώρια αμφισβήτησης της. Υπογράφηκε χωρίς οποιαδήποτε επιφύλαξη εκ μέρους του εφεσείοντα [.]. Έτσι ο εφεσείων κωλύεται να προωθήσει την παρούσα διαδικασία, αφού έχει απεμπολήσει ή έχει παραιτηθεί οποιουδήποτε δικαιώματος σε προώθηση της. Όταν ο διάδικος έχει αναλάβει εγγράφως δέσμευση, δεν μπορεί στην συνέχεια να ισχυριστεί ότι τα γεγονότα που αναφέρονται στο συγκεκριμένο έγγραφο δεν είναι ορθά. Όπως έχει προσφυώς αναφερθεί στην αγγλική υπόθεση Gallie v. Lee [1971] A.C. 10004, το πρόσωπο που υπογράφει έγγραφο, έχει την ευθύνη να προσέχει τι υπογράφει και εμποδίζεται από του να αρνηθεί την ευθύνη του με βάση το έγγραφο και σύμφωνα με το περιεχόμενο του [.]».</p>\n<p class=\"lf-p\">Βρίσκω ότι οι δηλώσεις στις οποίες έχουν προβεί οι εναγόμενοι 1 και 2, μέσα από την υπογραφή της επιστολής προσφοράς και της βασικής συμφωνίας (Τεκμ. 1 και 2), δεν τους επιτρέπουν να αποκλίνουν και/ή να εγείρουν ισχυρισμούς περί του αντιθέτου. Επιπρόσθετα θα πρέπει να ληφθεί υπόψη και η όλη στάση και συμπεριφορά των εναγόμενων 1 και 2, οι οποίοι κατά πάντα ουσιώδη χρόνο, φαίνονταν να είχαν πλήρη αντίληψη τόσο του είδους και φύσης του επίδικου δανεισμού όσο και των σχετικών συνεπειών που ενδεχομένως να προέκυπταν, αλλά και η μεταγενέστερη επικύρωση τους με τη λήψη του δανείου και την αποπληρωμή του.</p>\n<p class=\"lf-p\">Η Υπεράσπιση Του Non Est Factum:</p>\n<p class=\"lf-p\">Παρά το γεγονός ότι η αρχή «Non Est Factum» σε περίπτωση που η εναγόμενη 2 ήθελε να περιλάβει την αρχή αυτή στους ισχυρισμούς της, θα έπρεπε να περιλαμβάνεται ρητά στην υπεράσπιση της, γεγονός το οποίο δεν συμβαίνει πολύ συνοπτικά θα την σχολιάσω ενόψει του γεγονότος ότι σχετικοί ισχυρισμοί εγέρθηκαν κατά την ακροαματική διαδικασία.</p>\n<p class=\"lf-p\">Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα του Πολύβιου Γ. Πολυβίου, Το Δίκαιο Των Συμβάσεων, Τόμος Α', Εκδόσεις Χρυσαφίνης και Πολυβίου, Λευκωσία 2014, σελ. 385 - 388, η υπεράσπιση του Non Est Factum θα πρέπει να είναι αυστηρά περιορισμένη, παραθέτοντας τη βασική αρχή της, αλλά και τις τρεις προϋποθέσεις που πρέπει να ικανοποιηθούν ώστε να τύχει εφαρμογής η υπεράσπιση αυτή, ως αυτές εκφράστηκαν στην υπόθεση Saunders v. Anglia Building Society. Όπως αναφέρεται: «Η βασική αρχή εκφράστηκε με σαφήνεια από τον Δικαστή Reid στην υπόθεση Saunders v. Anglia Building Society: «The plea of non est factum obviously applies when the person sought to be held liable did not in fact sign the document. But at least since the sixteenth century it has also been held to apply in certain cases so as to enable a person who in fact signed a document to say that it is not his deed. Obviously any such extension must be kept within narrow limits if it is not to shake the confidence of those who habitually and rightly rely on signatures when there is no obvious reason to doubt their validity. Originally this extension appears to have been made in favor of those who were unable to read owing to blindness or illiteracy and who therefore had to trust someone to tell them what they were signing. I think that it must also apply in favor of those who are permanently or temporarily unable through no fault of their own to have without explanation any real understanding of the purport of a particular document, whether that be from defective education, illness or innate incapacity.» [.] Παρά ορισμένες στρεβλώσεις στην νομολογία μετά από την Foster v. Mackinnon, η Δικαστική Επιτροπή της Βουλής των Λόρδων στην υπόθεση Saunders v. Anglia Building Socieity αποφάσισε ότι για να μπορεί να εφαρμοστεί η υπεράσπιση του non est factum θα πρέπει να ικανοποιηθούν τρείς προϋποθέσεις: (i) Πρώτον, για να μπορέσει κάποιο πρόσωπο να επικαλεστεί την υπεράσπιση non est factum θα πρέπει να εμπίπτει εντός μιας προστατευόμενης κατηγορίας, δηλαδή είτε πρόσωπα που είναι τυφλά ή δεν μπορούν να διαβάσουν ή που έχουν κάποια προσωρινή ή μόνιμη ανικανότητα που τους εμποδίζει να κατανοήσουν τι υπογράφουν, είτε πρόσωπα που έχουν τύχει παραπλάνησης από το άλλο συμβαλλόμενο μέρος και έχουν υπογράψει κάποιο έγγραφο τελούνται υπό πλάνη σε σχέση με το χαρακτήρα του εγγράφου. Είναι πολύ σπάνια που την υπεράσπιση θα μπορούν να επικαλεστούν πρόσωπα που δεν εμπίπτουν σε κάποια εξειδικευμένη κατηγορία που χρήζει ιδιαίτερης προστασίας, (ii) Δεύτερον, η οποιαδήποτε πλάνη θα πρέπει να αφορά όχι στο περιεχόμενο αλλά στο χαρακτήρα του εγγράφου. Θα πρέπει το πρόσωπο που υπογράφει να πιστεύει ότι υπογράφει κάτι ολότελα διαφορετικό, υπό την έννοια ότι το έγγραφο που νομίζει ότι υπογράφει και το έγγραφο που υπογράφει να ανήκουν σε διαφορετικές νομικές κατηγορίες. Όπως ανάφερε ο Δικαστής Reid στην υπόθεση Saunders v. Anglia Building Society,</p>\n<p class=\"lf-p\">«There must I think be a radical difference between what he signed and what he thought he was signing - or one could use the words 'fundamental' or 'serious' or 'very substantial'. But what amounts to a radical difference will depend on all the circumstances.» (iii) Εν πάση περιπτώσει, η επίκληση της υπεράσπισης non est factum δεν επιτρέπεται σε οποιοδήποτε πρόσωπο που δεν επέδειξε την απαιτούμενη επιμέλεια και προσοχή προτού υπογράψει το συγκεκριμένο έγγραφο. Κάθε πρόσωπο, πριν υπογράψει κάποιο έγγραφο, έχει την υποχρέωση να πληροφορηθεί για τη φύση του εγγράφου που υπογράψει. Εάν κάποιος είναι έτοιμος να υπογράψει κάποιο έγγραφο απλώς και μόνο διότι το έγγραφο τέθηκε ενώπιον του, χωρίς να λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα ή τουλάχιστον χωρίς να προβαίνει σε οποιαδήποτε προσπάθεια ελέγχου και εξακρίβωσης του τι υπέγραφε, τότε ο νόμος δεν του επιτρέπει να επικαλείται την υπεράσπιση non est factum. Ο Δικαστής Reid έθεσε το θέμα επιγραμματικά στην υπόθεση Saunders v. Anglia Building Society: «The plea cannot be available to anyone who was content to sign without taking the trouble to try to find out at least the general effect of the document».</p>\n<p class=\"lf-p\">Όπως η πιο πάνω αρχή διατυπώθηκε πιο εκτενώς από το Δικαστή Wilberforce στην ίδια υπόθεση: «A person who signs a document, and parts with it so that it may come into other hands, has a responsibility, that of the normal man of prudence, to take care what he signs, which, if neglected, prevents him from denying his liability under the document according to its tenor. I would add that the onus of proof in this matter rests on him, i.e. to prove that he acted carefully and not on the third party to prove the contrary».</p>\n<p class=\"lf-p\">Απόλυτα σχετική είναι και η προαναφερθείσα απόφαση της κ. Τ. Καρακάννα στην αγωγή 447/2014 Ε.Δ. Αμμοχώστου Alpha Bank Cyprus Ltd v. ΧΧΧΧ Παπαδημητρίου κ.ά. την οποία εξέδωσε την 16.11.2020 σε σχέση με τον ισχυρισμό «υπέγραψα χωρίς να διαβάσω» απορρίφθηκαν χωρίς άλλο.</p>\n<p class=\"lf-p\">Στην προκείμενη περίπτωση, η εναγόμενη 2 κωλύεται από του να εγείρει ως υπεράσπιση την αρχή του Non Est Factum, αφού καμία εκ των τριών προϋποθέσεων δεν πληρείται. Συγκεκριμένα, όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, η εναγόμενη 2 όντας δικηγόρος η οποία δεν είναι τυφλή ή ανίκανη να διαβάσει ή να κατανοήσει τι υπογράφει, σε καμία περίπτωση δεν εμπίπτει εντός οποιασδήποτε «προστατευόμενης κατηγορίας», αλλά ούτε δύναται να ισχυριστεί ότι βρισκόταν σε πλάνη. Παρόλα αυτά ακόμα και να γινόταν αποδεκτό το γεγονός ότι βρισκόταν σε πλάνη, κατά την αντίληψη μου δεν πληρείται ούτε η δεύτερη προϋπόθεση αφού, η πλάνη αυτή δεν αφορά όπως αναφέρει η νομολογία το περιεχόμενο του εγγράφου, αλλά τον χαρακτήρα του εγγράφου. Αφ' ης στιγμής η ίδια η εναγόμενη 2 ουδέποτε ισχυρίστηκε ότι δεν κατάλαβε ότι υπέγραφε δανειακές συμβάσεις, εμποδίζεται από του να εγείρει ισχυρισμούς περί πλάνης της ίδιας για το περιεχόμενο των συμφωνιών που υπέγραψε. Ούτε όμως και η τρίτη προϋπόθεση πληρείται, λόγω του γεγονότος ότι η ίδια η εναγόμενη 2, ισχυρίζεται ότι δεν μελέτησε το περιεχόμενο των συμβάσεων και συνεπώς βρίσκω ότι δεν επέδειξε την απαιτούμενη επιμέλεια και προσοχή προτού υπογράψει τις συμφωνίες και άρα εμποδίζεται να εγείρει την υπεράσπιση αυτή.</p>\n<p class=\"lf-p\">Ισχυριζόμενη Καταχρηστικότητα Όρων/Κρίσιμος Χρόνος Συναλλαγματικής Ισοτιμίας:</p>\n<p class=\"lf-p\">Οι εναγόμενοι 1 και 2, όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω παραδέχονται εν τέλει την υπογραφή των επίδικων συμφωνιών και της υποθήκης. Ισχυρίζονται, όμως ότι στις επίδικες συμφωνίες υπήρχαν καταχρηστικοί όροι αφού δεν υπήρξαν αντικείμενο ατομικής διαπραγμάτευσης, δεν ήταν διατυπωμένοι κατά τρόπο σαφή και κατανοητό και αφού η τράπεζα δεν επεξήγησε τους κινδύνους που αναλάμβαναν οι εναγόμενοι 1 και 2.</p>\n<p class=\"lf-p\">Καθοριστικός για το συγκεκριμένο ζήτημα είναι ο περί Καταχρηστικών Ρητρών σε Καταναλωτικές Συμβάσεις Νόμος του 1996 (Ν. 93(Ι)/1996) καθώς και η Οδηγία 93/13 του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (στο εξής αναφερόμενη ως η «Οδηγία»).</p>\n<p class=\"lf-p\">Η προστασία που καθιερώνει η Οδηγία έγκειται στην θέση ότι ο καταναλωτής βρίσκεται σε ασθενέστερη θέση έναντι του επαγγελματία τόσο σε σχέση με την δυνατότητα διαπραγμάτευσης όσο και προς το επίπεδο της πληροφόρησης και συνακόλουθα είναι υποχρεωμένος να προσχωρεί στους όρους που έχει καταρτίσει εκ των προτέρων ο επαγγελματίας χωρίς να μπορεί να ασκήσει επιρροή επί του περιεχομένου τους. Για την αντιμετώπιση αυτής της ασθενέστερης θέσης, το άρθρο 6(1) της Οδηγίας υποχρεώνει τα κράτη μέλη να προβλέπουν ότι οι καταχρηστικές ρήτρες δεν δεσμεύουν τους καταναλωτές.</p>\n<p class=\"lf-p\">Τόσο η έννοια του καταναλωτή όσο και η έννοια του προμηθευτή και πωλητή καθορίζονται στον Ν. 93(Ι)/1996. Ειδικότερα, καταναλωτής σημαίνει κάθε φυσικό πρόσωπο το οποίο, κατά την κατάρτιση Συμφωνίας στην οποία εφαρμόζεται ο Νόμος αυτός ενεργεί για σκοπούς οι οποίοι είναι άσχετοι με την άσκηση της επιχείρησης του.</p>\n<p class=\"lf-p\">Ο Νόμος τυγχάνει εφαρμογής σε κάθε ρήτρα Συμφωνίας που συνάπτεται μεταξύ πωλητή ή προμηθευτή και καταναλωτή η οποία δεν αποτέλεσε αντικείμενο ατομικής διαπραγμάτευσης και εναπόκειται στον πωλητή/προμηθευτή που ισχυρίζεται ότι μια ρήτρα υπήρξε αντικείμενο ατομικής διαπραγμάτευσης να το αποδείξει (άρθρο 3(1) και 3(5) του Ν. 93(Ι)/1996).</p>\n<p class=\"lf-p\">Όταν μια ρήτρα Συμφωνίας είναι διατυπωμένη κατά τρόπο σαφή και κατανοητό, καμία αμφισβήτηση του θεμιτού της χαρακτήρα δεν επιτρέπεται, εφόσον αυτή αφορά (α) στον καθορισμό του κυρίου αντικειμένου της Συμφωνίας ή (β) στην αντιπροσωπευτικότητα της τιμής ή του ανταλλάγματος για τα αγαθά ή τις υπηρεσίες που πωλήθηκαν ή παρασχέθηκαν (Άρθρο 3(2) του Ν. 93(Ι)/1996).</p></div>", "next": 239121}