Het hof heeft de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van de feiten en de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en op grond van de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan is gebleken uit het onderzoek ter terechtzitting.
\nDaarbij heeft het hof in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.
\nZoals onder de bespreking van de feiten uiteengezet is, is het hof anders dan de rechtbank van oordeel dat niet kan worden vastgesteld dat de verdachte zijn producten slechts of in overwegende mate aanbood aan criminelen. Tevens kan niet worden vastgesteld dat de verdachte alle, of een groot deel van de door Ennetcom genoten omzet heeft witgewassen. Deze vaststellingen zullen moeten leiden tot een aanzienlijke lagere straf dan door de rechtbank is opgelegd.
\nDit betekent niet dat de verdachte in het geheel geen blaam treft. De verdachte heeft als oprichter en leider deelgenomen aan een organisatie die zich bezighield met het plegen van valsheid in geschrift door facturen te vervalsen. De verdachte was de oprichter en bestuurder van [bedrijf 2] . Met de omzet van Ennetcom is op grote schaal gefraudeerd. De verdachte heeft tevens een vuurwapen met bijbehorende munitie voorhanden gehad, hetgeen eveneens oplegging van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf rechtvaardigt.
\nHet hof heeft acht geslagen op de Landelijke Oriëntatiepunten voor Straftoemeting. Door het laten opmaken van valse facturen heeft de verdachte een bedrag van ruim 2 ton buiten de boekhouding van zijn bedrijf gehouden. Op basis van de zogeheten landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting rechtvaardigt fraude op deze schaal een gevangenisstraf van 12 maanden. Voor het voorhanden hebben van een vuurwapen is in beginsel een gevangenisstraf voor de duur van 4 maanden passend.
\nHet hof heeft tevens acht geslagen op het uittreksel uit de Justitiële Documentatie van de verdachte. Daaruit volgt dat hij niet recent voor strafbare feiten is veroordeeld.
\nTot slot heeft het hof acht geslagen op de persoonlijke omstandigheden van verdachte. Het bedrijf van verdachte is als gevolg van deze strafzaak volledig stil komen te liggen. Door de berichtgeving rondom zijn aanhouding en de ontsleuteling van de berichten op de BES van Ennetcom is zowel het leven van verdachte als dat van zijn gezin onzeker geworden. Verdachte is op last van de burgemeester uit zijn woning vertrokken. Hij verblijft inmiddels uit veiligheidsoverwegingen in Dubai, op afstand van zijn familie en sociale netwerk. Tot op de dag van vandaag voelt verdachte zich onveilig. Zoals ook door de verdachte ter zitting in hoger beroep is uiteengezet, is zijn leven volledig veranderd als gevolg van deze strafzaak. Daar komt nog bij dat de verdachte al geruime tijd in onzekerheid over de afdoening van deze zaak leeft, nu deze al meer dan 10 jaar boven zijn hoofd hangt.
\nRedelijke termijn Het hof stelt voorop dat in artikel 6, eerste lid, EVRM het recht van iedere verdachte is gewaarborgd om binnen een redelijke termijn te worden berecht. Die termijn vangt aan op het moment dat vanwege de Nederlandse staat tegenover de betrokkene een handeling is verricht waaraan de verdachte in redelijkheid de verwachting kan ontlenen dat tegen hem voor een bepaald strafbaar feit door het openbaar ministerie een strafvervolging zal worden ingesteld.
\nAls uitgangspunt heeft in deze zaak te gelden dat de behandeling op zitting moet zijn afgerond met een eindvonnis binnen twee jaar nadat de redelijke termijn is aangevangen, tenzij sprake is van bijzondere omstandigheden, zoals de ingewikkeldheid van een zaak, de invloed van de verdachte en/of zijn raadsman op het procesverloop en de wijze waarop de zaak door de bevoegde autoriteiten is behandeld.
\nHet hof overweegt met betrekking tot de redelijke termijn en het procesverloop in deze zaak het volgende. De verdachte is reeds op 19 april 2016 in verzekering gesteld in het kader van deze zaak. De verdachte is met ingang van 29 juni 2016 geschorst. De rechtbank heeft eerst op 21 september 2021 uitspraak gedaan. De redelijke termijn is daarmee in eerste aanleg met ruim 3 jaar en 5 maanden overschreden.
\nOp 23 september 2021 is namens de verdachte hoger beroep ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank. De redelijke termijn is daarmee in hoger beroep met ongeveer 2 jaar en 9 maanden overschreden.
\nHet hof is van oordeel, gelet op genoemd tijdsverloop, dat de redelijke termijn in eerste aanleg en in hoger beroep in zeer ernstige mate, te weten in totaal met meer dan 6 jaar, is overschreden. Ondanks de ingewikkeldheid en de omvang van de zaak, is het hof van oordeel dat deze overschrijding een aanzienlijke matiging van de op te leggen straf tot gevolg moet hebben.
\nConclusie In beginsel acht het hof voor deze feiten een gevangenisstraf voor de duur van 15 maanden passend en geboden. Het hof ziet in de persoonlijke omstandigheden van de verdachte aanleiding om deze straf te matigen tot een gevangenisstraf voor de duur van 13 maanden. Gelet op besproken ernstige overschrijding van de redelijke termijn, is het hof voorts van oordeel dat deze straf met 3 maanden moet worden verminderd, zodat een gevangenisstraf van 10 maanden resteert.
\nHet hof is, alles afwegende, van oordeel dat een geheel onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 10 maanden (gelijk aan de duur van het reeds ondergane voorarrest) een passende en geboden reactie vormt.
\nBeslag De na te melden in beslag genomen en nog niet teruggegeven voorwerpen, met betrekking tot welke het onder 5 bewezenverklaarde is begaan (voor zover het een vuurwapen en munitie betreft), aan de verdachte toebehorend, dienen te worden onttrokken aan het verkeer, aangezien het ongecontroleerde bezit van een en ander in strijd is met de wet.
\nNaar het oordeel van het hof zijn, anders dan de rechtbank heeft geoordeeld, de in het kader van deze strafzaak in beslag genomen (vermeende) verdovende middelen niet vatbaar voor verbeurdverklaring dan wel onttrekking aan het verkeer. De verdachte is niet vervolgd voor het bezit daarvan en de feiten waarvoor de verdachte wordt veroordeeld bieden geen basis om te concluderen dat is voldaan aan de in artikel 36b, 36c en/of 36d Sr gestelde vereisten die voorwerpen te onttrekken aan het verkeer dan wel de (vermeende) verdovende middelen verbeurd te verklaren. Daarbij neemt het hof mede in aanmerking dat niet zonder meer kan worden vastgesteld dat in relatie tot de inbeslaggenomen voorwerpen een strafbaar feit is begaan, terwijl de wel bewezen verklaarde feiten niet in verband staan met de genoemde voorwerpen.
\nAlle overige in beslag genomen goederen dienen, gelet op de gegeven vrijspraken en de motivering daarvan, te worden teruggegeven aan de verdachte.
\nToepasselijke wettelijke voorschriften Het hof heeft gelet op de artikelen 36b, 36c, 36d, 47, 51, 55, 57, 140 en 225 van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 26 en 55 van de Wet wapens en munitie, zoals zij rechtens gelden dan wel golden.
\nBESLISSING Het hof:
\nVernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:
\nVerklaart het openbaar ministerie ter zake van het onder 4 subsidiair tenlastegelegde niet-ontvankelijk in de vervolging.
\nVerklaart niet bewezen dat de verdachte het onder 2, 3 en 6 tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij.
\nVerklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 1, 4 primair en 5 tenlastegelegde heeft begaan.
\nVerklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.
\nVerklaart het onder 1, 4 en 5 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.
\nVeroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 10 (tien) maanden.
\nBeveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.
\nBeveelt de onttrekking aan het verkeer van de in beslag genomen, nog niet teruggegeven voorwerpen, te weten:
\nHet is uitgesproken op de openbare terechtzitting van het hof van 11 juni 2026. zie ook CAG mr. Vegter voor HR 30 juni 2015, ECLI:NL:PHR:2015:978, onder 17.
\nHR 1 december 2020, ECLI:NL:HR:2020:1890.
\nHR 30 maart 2004, ECLI:NL:HR:2004:AM2533.
\nHR 1 december 2020, ECLI:NL:HR:2020:1889 en HR 1 december 2020, ECLI:NL:HR:1890.
\nHR 1 december 2020, ECLI:NL:HR:2020:1890.
\nHR 30 maart 2010, ECLI:NL:HR:2010:BK4173; NJ 2011/603, m.nt. M.J. Borgers. (Kamerstukken II, 2003-2004, 29 441, nr. 3, p. 14) Zie bijvoorbeeld EHRM 25 mei 2021, ECLI:CE:ECHR:2021:0525JUD003525208 (Centrum för Rättvisa/Zweden) en EHRM 25 mei 2021, ECLI:CE:ECHR:2021:0525JUD005817013 (Big Brother Watch e.a./Verenigd Koninkrijk).
\nP.A.M. Verrest en P.A.M. Mevis (red.), Rechtsvergelijkende inzichten voor de modernisering van het Wetboek van Strafvordering. Den Haag: Boom Juridisch 2018, p.359-382.
\nVgl. HR 7 oktober 2008, ECLI:NL:HR:2008:BD2774.
\nVgl. HR 15 september 2020, ECLI:NL:HR:2020:1377.