In bewijsmiddel 4, gelezen in samenhang met voetnoot 11 in het vonnis van het Gerecht, staat vermeld op welke data de maandelijkse aangiften van de belasting op de bedrijfsomzetten voor [A] zijn binnengekomen, en op welke maanden en jaren deze zien. Nogmaals zij opgemerkt dat op de terechtzittingen van het Hof door de verdediging niet is bestreden dat de verdachte degene was die ingevolge de ALL verplicht was tot het tijdig doen van aangifte en dat het de verdachte is die in dit verband de belastingplichtige was. Daarbij komt dat het Hof in zijn vonnis (bladen 3 en 4) heeft vastgesteld dat uit de door de verdediging overgelegde stukken blijkt dat de aangiften voor de belasting op bedrijfsomzetten a. over de jaren 2010 tot en met 2016 op 19 december 2017 en b. voor het jaar 2009 in februari 2018 zijn ingediend, en voorts dat de verdachte pas geruime tijd later, namelijk vanaf 19 december 2017 en dus ten onrechte niet tijdig, de aangiften op bedrijfsomzetten heeft ingeleverd.
\nVI. Het vierde middel (niet binnen de gestelde termijn doen van aangifte) 80. Het vierde middel, bezien in samenhang met de toelichting, klaagt dat de bewezenverklaring van de onder 1 en 2 tenlastegelegde feiten, in het bijzonder voor zover zij inhouden dat de verdachte de aangiftes (telkens) ‘niet binnen de gestelde termijn heeft gedaan’, onvoldoende met redenen is omkleed, terwijl uit de bewijsmiddelen evenmin kan worden afgeleid wat de gestelde termijn voor het doen van aangiften is geweest, noch of er na het verstrijken van die termijn eerst is herinnerd/aangemaand, zoals de ALL voorschrijft.
\nVerweer verdediging 83. Het verweer zoals dat, voor zover hier van belang, door de raadsvrouw zowel in hoger beroep als in eerste aanleg is gevoerd, betreft slechts het belastingjaar 2016 en is bovendien toegespitst op de belasting op de bedrijfsomzetten (feit 2). In eerste aanleg is aangevoerd dat de overheid met betrekking tot het belastingjaar 2016 een ‘grace period’ aan de samenleving van Sint Maarten heeft toegekend vanwege de desastreuze gevolgen van orkaan ‘Irma’ in september 2017, waarin de termijn tot het doen van aangiften bij de Belastingdienst werd verlengd in die zin dat (kort gezegd) het belastingjaar 2016 pas was verschuldigd in januari 2018. In hoger beroep heeft de verdediging haar standpunt ter zake min of meer herhaald door naar voren te brengen dat “zeker 80% van belastingplichtigen in Sint Maarten te laat of in ieder geval na gestelde termijnen hun aangiften doen, dat deze praktijk door de Belastingdienst geaccepteerd is en slechts met heffing van een boete wordt bestraft”, dat “de enge vertaling” van het Gerecht aangaande de ‘grace period’ geen aansluiting vindt bij enige publicatie noch de realiteit van Sint Maarten in die dagen en dat de overwegingen van het Gerecht niet afdoen aan het feit dat de verdachte “op tijd was met zijn aangiften van 2016 en daarmede tijdig heeft gediend”, nu “het belasting jaar 2016 pas [was] verschuldigd in januari 2018”.
\nBewijsmiddelen en overwegingen Hof 84. De gebezigde bewijsmiddelen heb ik hierboven in randnummer 6 opgenomen. Ter wille van de leesbaarheid herhaal ik hier het vierde, het vijfde en het achtste bewijsmiddel: “4. De eerste maandelijkse aangiften van de Belasting op de Bedrijfsomzetten voor [A] zijn op 19 december 2017 bij de Belastingdienst binnengekomen. Op dat moment zijn aangiften ingediend over alle maanden van de jaren 2010 tot en met 2016. Vervolgens zijn op 2 februari 2018 de aangiften over de maanden oktober tot en met december 2009 binnengekomen, op 5 februari 2018 de aangiften over de maanden juli en augustus 2009 en op 6 februari 2018 de aangiften over de maanden januari tot en met juni 2009 en de maand september 2009.
\nOp 19 december 2017 zijn vervolgens de aangiften over de jaren 2014 en 2015 binnengekomen, op 5 februari 2018 de aangifte over het jaar 2009 en op 6 februari 2018 de aangifte over het jaar 2016. Voor wat betreft de jaren 2009 tot en met 2013 blijkt niet expliciet wanneer de daarop betrekking hebbende aangiftebiljetten zijn uitgereikt. De aangiftebiljetten die zien op de jaren 2014, 2015 en 2016, zijn respectievelijk op 1 april 2015,1 april 2016 en 1 april 2017 uitgegeven 8. De verdachte heeft tijdens zijn derde verhoor als verdachte desgevraagd onder meer het volgende verklaard: \"[…] [Verbalisant:]: Onder punt 8. van het contract staat vermeld: 'For audit Purpose please also inform Harbour on completion of works and followup of that for Phase 2 all taxes must be up to par and proven'. Hier staat dat alle belasting betaald moet worden. Dat heeft u niet gedaan. [Verdachte:] Op dat moment had ik mijn belastingaangiften nog niet ingediend en heb de Haven dus niet laten zien dat ik mijn belasting had betaald. Pas nadat ik (het Gerecht: op 26 september 2016) parlementslid ben geworden, heb ik [betrokkene 2] gevraagd om mijn belastingpapieren op orde te brengen.\"”
\nHet Gerecht overweegt als volgt. […] (ii). Het tweede argument van de raadsvrouw gaat evenmin op. Bij raadpleging van openbare bronnen, waaronder de website van de overheid van Sint Maarten, is het Gerecht een dusdanig ruimhartige 'grace period' niet tegengekomen. Voor zover het Gerecht heeft kunnen nagaan, is slechts uitstel verleend voor het doen van maandelijkse aangiften, zoals die van de Belasting op de Bedrijfsomzetten, voor zover betrekking hebbend op de maanden augustus, september, oktober en november van het jaar 2017. Voor die maanden is uitstel verleend tot 15 januari 2018.
\nDat komt het Gerecht ook logisch voor, in aanmerking genomen dat orkaan Irma Sint Maarten op 6 september 2017 heeft getroffen, de termijnen voor de maandelijkse aangiften van de Belasting op de Bedrijfsomzetten in 2016 op dat moment al ruimschoots waren verstreken (zo'n aangifte moet tenslotte uiterlijk op de 15e dag van de daaropvolgende maand zijn ingediend) en óók de termijn voor de aangifte van de Inkomstenbelasting toen al was verstreken (het aangiftebiljet voor het jaar 2016 is op 1 april 2017 uitgereikt en had volgens het opschrift op dat biljet binnen vijf maanden daarna, dus uiterlijk op 1 september 2017, moeten zijn ingediend; dat is, gezien de wettelijke termijn van twee maanden, op zichzelf al een ruimhartige termijn).”
\nJuridisch kader 86. Ter inleiding merk ik het volgende op. In het belastingrecht wordt onderscheid gemaakt tussen heffing bij wege van aanslag en heffing bij wege van aangifte. Dit onderscheid geldt niet alleen in Nederland, maar evenzo in de voormalige Nederlandse Antillen en nadien in Sint Maarten. Art. 7 ALL NA bevatte en art. 7 ALL StM bevat voorschriften die – kort gezegd – voor het doen (van aangifte) van aanslagbelasting in acht moe(s)ten worden genomen. Het verschuldigde bedrag wordt in de vorm van een ‘aanslag’ vastgesteld door de inspecteur. De inkomstenbelasting als genoemd in het tenlastegelegde en bewezenverklaarde feit 1 valt in de categorie aanslagbelasting. Bij aangiftebelasting vormt de aangifte de grondslag voor de belastingschuld en wordt de belasting geheven door het voldoen van de op die aangifte vermelde belasting. De belastingplichtige is er dan zelf verantwoordelijk voor dat het juiste aangiftebedrag wordt ingevuld en dienvolgens het juiste bedrag aan belasting wordt geheven, en ook dat de betaling periodiek (naar tijdvak) of incidenteel (naar tijdstip) plaatsvindt. Nadere regels daarover zijn te vinden in art. 8 ALL NA en art. 8 ALL StM. De in het tenlastegelegde feit 2 genoemde belasting op de bedrijfsomzetten is een voorbeeld van aangiftebelasting.
\nArt. 7, eerste en tweede lid ALL: “1. Met betrekking tot belastingen welke bij wege van aanslag worden geheven, moet het aangiftebiljet binnen een door de Inspecteur gestelde termijn van ten minste twee maanden na uitreiking van het biljet bij de Inspecteur worden ingeleverd.
\nArt. 8, eerste en tweede lid, ALL: “1. Met betrekking tot belasting welke op aangifte moet worden voldaan of afgedragen moet de aangifte worden gedaan bij de Inspecteur.
\nArt. 9, eerste lid, ALL: “ 1. De Inspecteur kan onder door hem te stellen voorwaarden uitstel verlenen voor het indienen van het aangiftebiljet en kan daarbij voorwaarden stellen. Uitstel wordt niet langer verleend dn tot 18 maanden na de datum waarop de belastingschuld is ontstaan.
\nArt. 18, eerste en tweede lid, ALL: “1. Indien de belastingplichtige de aangifte voor een belasting welke bij wege van aanslag wordt geheven niet, dan wel niet binnen de ingevolgde artikel 7, tweede lid, gestelde termijn heeft gedaan, vormt dit een verzuim ter zake waarvan de Inspecteur hem, gelijktijdig met de vaststelling van de aanslag een boete van ten hoogste NAf 2.500,- kan opleggen.
\nArt. 27 Landsverordening op de inkomstenbelasting (LIB): “Het belastingjaar is het kalenderjaar”
\nArt. 28 LIB: “De belasting wordt geheven bij wege van aanslag.”
\nArt. 12, eerst lid, Landsverordening belasting op bedrijfsomzetten 1997 Nederlandse Antillen: “1. De in een tijdvak verschuldigde belasting moet op aangifte worden voldaan.”
\nArt. 12, eerste lid, Landsverordening belasting op bedrijfsomzetten Sint Maarten (BBO): “1. De in een tijdvak van een kalendermaand verschuldigde belasting moet op aangifte worden gedaan.”
\nBespreking van het vierde middel 88. Het is juist dat de verdachte op de terechtzitting van het Hof van 14 februari 2020 heeft verklaard dat de Belastingdienst hem nooit heeft verzocht belastingaangifte te doen. De steller van het middel gaat er echter aan voorbij dat de verdachte toen ook heeft verklaard: “Ik wist wel dat ik belastingverplichtingen had, maar ik liep achter”, “Ik wist dat er voor mijn ondernemingen en mijzelf belastingverplichtingen waren” en “Het is mijn schuld dat ik daarmee te laat was. […]. Het is een slechte gewoonte van mij”. Als de voorzitter de verdachte voorhoudt dat uit het dossier volgt dat meerdere jaren geen aangifte bij de Belastingdienst is gedaan, antwoordt de verdachte: “Ja, dat klopt”.
\nDat oordeel acht ik geenszins onbegrijpelijk en toereikend gemotiveerd. Weliswaar blijkt uit bewijsmiddel vier niet wanneer aan de verdachte een aangiftebiljet is uitgereikt met betrekking tot het doen van aangifte belasting op de bedrijfsomzetten over het jaar 2016. Uit dit bewijsmiddel kan enkel worden opgemaakt dat de eerste maandelijkse aangiften over onder meer dat jaar bij de Belastingdienst zijn binnengekomen op 19 december 2017 (op dat moment waren aangiften ingediend over alle maanden van de jaren 2010 tot en met 2016). Uit art. 8, eerste lid, ALL blijkt dat voor de aangiftebelasting de aangifte moet worden gedaan bij de Inspecteur. Wanneer de desbetreffende aangifte betrekking heeft op een tijdvak, zoals in de onderhavige zaak, dient deze te worden gedaan binnen een termijn van 15 dagen na het einde van dat tijdvak (art. 8, tweede lid, ALL).
\nAnders dan in het eerste lid van art. 7 ALL (betreffende de aanslagbelasting) is voorgeschreven, bepaalt art. 8 ALL niet dat het aangiftebiljet binnen een door de inspecteur gestelde termijn van tenminste twee maanden na uitreiking van het biljet bij de Inspecteur moet worden ingeleverd. De belastingplichtige in Sint Maarten aan wie niet reeds een aangiftebiljet is uitgereikt, is op grond van art. 8, derde lid, ALL gehouden om vóór ommekomst van de betalingstermijn de inspecteur te verzoeken een aangiftebiljet uit te reiken. Blijkens de stukken is dit door de verdachte niet gedaan, hoewel hij, naar hij zelf heeft verklaard op ’s Hofs zitting van 14 februari 2020, wel wist dat er voor zijn onderneming betalingsverplichtingen waren.
\nVII. Het vijfde middel (strafmotivering) 98. Het vijfde middel klaagt dat de motivering van de aan de verdachte opgelegde straf onbegrijpelijk is.
\nVerklaring verdachte en verweer verdediging 100. Blijkens het daarvan opgemaakte proces-verbaal heeft de verdachte op de terechtzitting van het Hof van 14 februari 2020, voor zover hier van belang, verklaard: “Ik heb inderdaad bij de politie verklaard dat ik niet wegloop voor mijn verantwoordelijkheden.
\nOp een gegeven moment heb ik boekhoudster [betrokkene 2] ingeschakeld om orde op zaken te stellen. Dat ging over mijn belastingverplichtingen. Dat had niets te maken met het feit dat ik kort daarvoor parlementslid was geworden. Ik heb dat gedaan omdat het de tijd daarvoor was. Ik wist wel dat ik belastingverplichtingen had, maar ik liep achter. […] U, voorzitter, vraagt mij hoe het komt dat daarvan geen opgave bij de belastingdienst is gedaan. Ik antwoord daarop dat ik als getuige bij de politie al heb verklaard dat ik dat niet heb gedaan. Het is mijn schuld dat ik daarmee te laat was. Ik had hetzelfde probleem met mijn andere bedrijf. Het is een slechte gewoonte van mij. U, voorzitter, houdt mij voor dat uit het dossier volgt dat meerdere jaren geen aangifte bij de belastingdienst is gedaan. Ja, dat klopt. […] U, procureur-generaal, vraagt mij waarom ik op een gegeven moment wel belastingaangiften ben gaan indienen. Ik antwoord daarop dat ik slechte gewoontes heb, maar beter laat dan nooit. Ik ren niet weg voor mijn verantwoordelijkheden. […] Ik werd door de verbalisanten van het Team Bestrijding Ondermijning als getuige gehoord. Wij hadden een open discussie over mijn belastingen. Mij werd geadviseerd om mijn belastingzaken op orde te stellen. U, oudste rechter, vraagt mij of ik de vraag wil beantwoorden waarom ik op een gegeven moment wel belastingaangiften ben gaan doen of dat ik gebruik maak van mijn zwijgrecht. Ik antwoord daarop dat ik aan de wet wilde voldoen.”
\nStrafmotivering 102. De strafmotivering in het vonnis van het Hof houdt in: “Oplegging van straffen Bij de bepaling van de op te leggen straffen wordt gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezen verklaarde is begaan, op de mate waarin de gedraging aan de verdachte te verwijten is en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander bij het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen. Daarbij wordt rekening gehouden met de ernst van het bewezen verklaarde in verhouding tot andere strafbare feiten, zoals die onder meer tot uitdrukking komt in de hierop gestelde wettelijke strafmaxima en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd.
\nDe verdachte heeft zich gedurende zeven jaren schuldig gemaakt aan belastingontduiking door niet tijdig aangifte van belastingen te doen. Hierdoor kon aanzienlijk nadeel voor Sint Maarten ontstaan. De verdachte heeft daarmee zijn eigen financiële voordeel boven het algemeen belang van een juiste belastingheffing van Sint Maarten en daarmee de samenleving van Sint Maarten gesteld.
\nDe strafbaarstelling van belastingontduiking beschermt niet alleen de gemeenschapsbelangen die door belastingheffing worden gediend, maar ook de belangen van eerlijke belastingbetalers. Belastingontduiking kan immers leiden tot verdere verzwaring van de belastingdruk voor de inwoners van Sint Maarten. Bovendien kan dit gedrag van de verdachte leiden tot een aantasting van de belastingmoraal en tot gevoelens van onrechtvaardigheid bij diegenen die wel hun belastingverplichtingen nakomen. Aantasting van de belastingmoraal kan ertoe leiden dat meer mensen niet aan hun belastingverplichtingen voldoen en/of meer (met belastinggeld gefinancierde) controle noodzakelijk is.
\nHet Hof rekent het de verdachte zwaar aan dat hij in de periode toen hij zich als parlementslid verkiesbaar stelde en in de periode dat hij daadwerkelijk parlementslid was, enerzijds als vertegenwoordiger van de inwoners van Sint Maarten een voorbeeldfunctie in de maatschappij vervulde en (kort) als parlementariër een fors inkomen uit de gemeenschapskas ontving en anderzijds zich er niets aan gelegen heeft laten liggen om diezelfde maatschappij en diezelfde gemeenschapskas fors te benadelen. De verdachte heeft ter terechtzitting weliswaar verklaard dat hij niet voor zijn verantwoordelijkheden wilde weglopen, maar hij heeft tot en met zijn hoger beroep geen enkel inzicht gegeven in zijn handelen, laat staan dat hij op overtuigende wijze spijt heeft betoond.
\nHet Hof houdt er voorts ten nadele van de verdachte rekening mee dat het gaat om een aanzienlijk nadeelbedrag, te weten een bedrag van ruim NAf 890.000,-.
\nNaar het oordeel van het Hof kan gelet op de ernst van het bewezenverklaarde niet worden volstaan met een andere of lichtere sanctie dan een straf die een onvoorwaardelijke vrijheidsbeneming met zich brengt. Om te voorkomen dat de verdachte in herhaling valt, zal het Hof een deel van de gevangenisstraf voorwaardelijk opleggen. Om de ernst van het bewezen verklaarde te benadrukken, zal het Hof daarnaast de maximale werkstraf aan de verdachte opleggen.
\nHet voorgaande voert tot de slotsom dat het Hof het passend en geboden acht om aan de verdachte een gevangenisstraf voor de duur van 18 maanden, waarvan 12 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaren, op te leggen in combinatie met een werkstraf voor de duur van 240 uren (subsidiair 120 dagen vervangende hechtenis).
\nNu de wet geen mogelijkheid biedt om de verdachte voor de bewezenverklaarde feiten uit het passieve kiesrecht te ontzetten, gaat het Hof voorbij aan deze door de procureur-generaal gevorderde bijkomende straf.”
\nBespreking van het vijfde middel 103. Ik stel voorop dat de feitenrechter vrij is in de keuze van de straf en in de waardering van de factoren die hij daartoe van belang acht. Deze afweging is aan de feitenrechter voorbehouden en dit oordeel behoeft daaromtrent in beginsel geen motivering. Zolang de feitenrechter binnen de door de wet aan de straf en maatregel gestelde grenzen blijft, is de strafoplegging in cassatie nagenoeg onaantastbaar. Een grens die de feitenrechter daarbij in acht moet nemen is dat bij de selectie van de gegevens die hij wil gebruiken bij de straftoemeting, deze moeten zijn gebleken tijdens het onderzoek ter terechtzitting. Dit maakt dat de rechter alles wat ter terechtzitting is verklaard of wat in de gedingstukken is neergelegd, in aanmerking mag nemen. Ook mag de rechter letten op zaken als de proceshouding van de verdachte, de gegevens die met de persoon van de verdachte samenhangen, het morele verwijt en factoren die verband houden met de ernst van het feit zoals het ingetreden gevolg. Dergelijke vaststellingen moeten evenwel begrijpelijk zijn.
\nHet staat de verdachte uiteraard vrij om die antwoorden te geven en zijn zwijgrecht in te roepen, maar het gaat dan toch wel wat ver om daaruit een spijtbetuiging te destilleren, en dit wordt niet anders doordat de verdachte ook heeft verklaard niet weg te willen lopen voor zijn verantwoordelijkheden en aan de wet te willen voldoen. Die proceshouding van de verdachte verklaart tevens waarom de vergelijking met de zaak in HR 17 januari 2006, ECLI:NL:HR:2006:AU3447, NJ 2006/303, m.nt. Buruma en met de conclusie van advocaat-generaal Keulen voorafgaand aan HR 27 oktober 2020, ECLI:NL:HR:2020:786 mank gaat. De strafmotivering is dan ook evenmin onbegrijpelijk ten aanzien van dit onderdeel.
\nVIII. Slotsom 112. Alle middelen falen. Naar het mij voorkomt kunnen in ieder geval het tweede, het vierde en het vijfde middel worden afgedaan met de aan art. 81, eerste lid, RO ontleende motivering.
\nDe Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden AG De woorden “op 19 december 2017” zijn door het Hof in bewijsmiddel 5 toegevoegd. Ook heeft het Hof in de laatste regel van, de hier niet weergegeven, voetnoot 12 toegevoegd: “de documenten L, M, N en O”.
\nAlgemene landsverordening landsbelastingen is de in de landsverordening aangegeven citeertitel.
\nIk, A-G, begrijp HR 30 maart 2010, ECLI:NL:HR:2010:BK6922, NJ 2010/199.
\nIk, A-G, begrijp HR 22 mei 2001, ECLI:NL:HR:2001:AB1760, NJ 2001/699.
\nZie voor die overwegingen randnummer 8.
\nZie hierover ook: P. Kavelaars, J. Adeler, D. Beeks en J. Lopez Ramirez, Het fiscale stelsel in het Caribisch Koninkrijk, Den Haag: Sdu Uitgevers 2018 (in het bijzonder p. 536-537).
\nToegevoegd na een amendement-Omzigt is – kort gezegd – dat het recht tot strafvervolging niet vervalt indien de inkeer betrekking heeft op respectievelijk inkomen uit aanmerkelijk belang dan wel uit sparen en beleggen in het buitenland.
\nZie daarover mijn conclusie vóór HR 10 februari 2015, ECLI:NL:HR:2015:267.
\nUniek is zij niet. Zie voor andere voorbeelden: art. 184 j° art. 7, eerste lid en onder a, WVW (doorrijden na een aanrijding) en, in het commune strafrecht, art. 53-54 Sr (drukpersdelicten), art. 54a Sr (serviceproviders) en art. 192d Sr (leden Staten-Generaal, minister of staatssecretaris).
\nZie nader J.M. Sitsen, ‘Inkeren: hoe werkt dat eigenlijk?’, FTV 2005/4.
\nKamerstukken II 1954/55, 4080, nr. 3 (MvT), p. 28.
\nWat betreft art. 49, derde lid, ALL StM zijn dat de Inspecteur, de Directeur van de Stichting Overheids Belasting Accountants Bureau, de Ontvanger en de door hen aangewezen ambtenaren of personen (art. 48, tweede lid, ALL). De Ontvanger is een zelfstandig bestuursorgaan binnen de overheid die met de invordering van belastingen is belast; zie Kavelaars, Adeler, Beeks en Lopez Ramirez, a.w., p. 501.
\nW.E.C.A. Valkenburg en J.H. van der Werff, Fiscaal straf- en strafprocesrecht, zesde herziene druk, Deventer: Kluwer 2019, p. 78.
\nP.J. Wattel, Fiscaal straf- en strafprocesrecht, Fiscale studieserie nr. 25, tweede herziene druk, Deventer: FED BV 1989/1990, p. 156 en 157.
\nZie J. den Boer, R.J. Koopman en P.J. Wattel, Fiscaal commentaar, Algemeen belastingrecht, Deventer: Kluwer 1999, p. 642.
\nIn vakstudie 01, Algemeen deel, art. 69 AWR, aant. 13.4 wordt opgemerkt dat de fiscale kamer in het arrest van 2 mei 2001, BNB 2001/319 de terminologie 'weet of redelijkerwijs moet vermoeden' zodanig uitlegt dat de belastingplichtige objectief gezien niet redelijkerwijs behoefde te vermoeden dat de inspecteur met de onjuistheid of onvolledigheid bekend was of bekend zou worden, en dat in de jurisprudentie van de strafkamer van de Hoge Raad (thans) eenzelfde formulering wordt gebruikt. Zie daarover ook mijn conclusie vóór HR 10 februari 2015, ECLI:NL:HR:2015:267.
\nNaast de strafrechtelijke inkeerregeling staat de fiscale inkeerregeling. De fiscale regeling is in Sint Maarten opgenomen in art. 26 ALL. Dit artikel is vergelijkbaar met de Nederlandse fiscale inkeerregeling ‘van’ art. 67n AWR. Art. 26 ALL StM luidt: “Ingeval een belastingplichtige of inhoudingsplichtige alsnog een juiste en volledige aangifte doet dan wel juiste en volledige inlichtingen, gegevens of aanwijzingen verstrekt vóórdat hij weet of redelijkerwijze moet vermoeden dat een of meer ambtenaren van de Belastingdienst de onjuistheid of onvolledigheid bekend is of bekend zal worden, wordt in plaats van een vergrijpboete een verzuimboete opgelegd van ten hoogste 15%”. Zie over art. 26 ALL (en art. 8 MBAB), de fiscale inkeerregeling, de vergrijpboete en de verzuimboete: Kavelaars, Adeler, Beeks en Lopez Ramirez, a.w., p. 537.
\nStaat deze conclusie in relatie met de strafrechtelijke inkeerregeling, dan is zij wel heel snel getrokken. Wordt gedoeld op de fiscale inkeerregeling, dan is dit niet anders. Volgens Kavelaars, Adeler, Beeks en Lopez Ramirez, a.w., p. 537, is voor een beroep op de (fiscale) inkeerregeling namelijk “nog steeds vereist dat de verbetering uit eigen beweging dient te geschieden en geen sprake mag zijn van de wetenschap van een aanstaand boeken- of specifiek brancheonderzoek”.
\nValkenburg en Van der Werff, a.w., p. 70. In die zin ook Vakstudie 01, Algemeen deel, art. 69 AWR, aant. 13.2.
\nVgl. ook HR 18 september 1990, ECLI:NL:HR:1990:AD1308, NJ 1991/347.
\nIn 2001 hebben de belastingdienst en het openbaar ministerie samen beleid ontwikkeld in verband met de inkeer met betrekking tot niet-fiscaal verantwoorde buitenlandse rekeningen. Dit rekeningenproject was erop gericht om verborgen buitenlandse banktegoeden van Nederlandse ingezetenen boven water te krijgen. Zie ook Valkenburg en Van der Werff, a.w., p. 77 en 248.
\nVgl. HR 16 mei 2003, ECLI:NL:HR:2003:AF8711.
\nBlijkens het daarvan opgemaakte proces-verbaal van de terechtzitting van het Hof, heeft de verdachte onder meer op dat punt niet willen verklaren.
\nDe door het Hof niet overgenomen overweging van het Gerecht luidt: “De raadsvrouw kan worden toegegeven dat het voorgaande strikt genomen onverlet laat dat de processen-verbaal over de bedoelde fiscale delicten aan de Directeur moeten worden gezonden (artikel 55, tweede lid, eerste volzin). Het openbaar ministerie heeft daaraan in zoverre voldaan dat het met betrekking tot de verdachte opgemaakte relaasproces-verbaal is verzonden naar belastingcontroleur [betrokkene 5] (afdeling Controle en Opsporing van de Belastingdienst Sint Maarten) en dat daarvan bij brief van 24 november 2017 melding is gemaakt bij degene die als de Directeur moet worden aangemerkt, te weten het Hoofd van de Belastingdienst Sint Maarten [betrokkene 6].
\nVoor zover het openbaar ministerie hiermee niet aan de geformuleerde verplichting heeft voldaan, moet de ernst daarvan behoorlijk worden genuanceerd. De Directeur had de processen-verbaal tenslotte linea recta moeten terugzenden (artikel 55, tweede lid, tweede volzin). Niet valt in te zien welk rechtens te respecteren belang van de verdachte daarmee zou kunnen zijn gediend. De wetgever heeft deze zinledige exercitie hoogstwaarschijnlijk ook niet voor ogen gehad. Uit de memorie van toelichting bij de oorspronkelijke regeling leidt het Gerecht af dat de wetgever met artikel 55 vooral de opsporing door belastingambtenaren, opererend onder de verantwoordelijkheid en aansturing van de Inspecteur en/ of de Directeur, heeft beoogd te reguleren. Die situatie is hier duidelijk niet aan de orde.”
\nHet Hof verwijst in een noot naar de Landsverordening houdende algemene bepalingen van formeel belastingrecht (Algemene landsverordening landsbelastingen), PB. 2001, no. 89 en citeert de toelichting bij art. 55. Zie voor dat citaat hierna randnummer 49.
\nIn dezelfde zin HR 1 december 2020, ECLI:NL:HR:2020:1890.
\nZie ook HR 8 december 2020, ECLI:NL:HR:2020:1975.
\nVgl. het hierboven geciteerde art. 413, vijfde lid onder c, Sv StM.
\nZie ook HR 8 december 2020, ECLI:NL:HR:2020:1964 (rov. 2.3).
\nA.J.A. van Dorst, Cassatie in strafzaken, Wolters Kluwer: Deventer 2018, p. 183.
\nStaten van de Nederlandse Antillen, Zitting 2000-2001, 2446, nr. 3.
\nValkenburg en Van der Werff, a.w., p. 170 en 171 spreken in dit verband wel van een dubbele opportuniteitstoets. Volgens hen is het openbaar ministerie hier geen dominus litis.
\nZie ook HR 9 juni 1987, ECLI:NL:HR:AC0921, NJ 1988/583, m,nt. Van Veen.
\nDit is de Directeur der belastingen, aldus art. 2, tweede lid, onder a, ALL StM.
\nVgl. ook de (Nederlandse) memorie van toelichting bij art. 80 AWR: “Een doeltreffende werkverdeling vraagt, dat de processen-verbaal worden ingezonden bij het bestuur van 's Rijks belastingen. Dit geldt niet alleen voor het meest voorkomende geval, dat het proces-verbaal is opgemaakt door een ambtenaar van die dienst, doch ook indien bij uitzondering de opsporing is verricht door een ambtenaar, als bedoeld in artikel 141 van het Wetboek van Strafvordering” (Kamerstukken II 1954/55, 4080, nr. 3, p. 27; in dezelfde zin het vroegere Nederlandse Besluit van 3 mei 1993, nr. AFZ 93/133M). Art. 141 Sv Ned. wijst aan wie in Nederland met de opsporing van strafbare feiten zijn belast; dit zijn onder anderen de officier van justitie en ambtenaren van politie.
\nHet middel doelt klaarblijkelijk alleen op art. 49 ALL StM. Daarop zal ik mij in het vervolg dan ook richten. Overigens gelden mijn opmerkingen mutatis mutandis evenzeer als art. 49 ALL NA erbij betrokken zou (moeten) worden.
\nDeze voetnoot houdt in: “Niet van voormeld einddossier deel uitmakende geschriften, te weten de maandelijkse aangiften Belasting op de Bedrijfsomzetten (Tumover Tax), ingebracht door de verdediging op 12 maart 2018, gemarkeerd als documenten B.I tot en met B.XII, C.III, C.IV, C.VI, C.VII, C.IX tot en met C.XX, D.I tot en met D.XII, E.I tot en met E.XII, F.II, F.Ill, F.V. tot en met F.XXII, G.I tot en met G.XII, H.II tot en met H.XVI en I.I tot en met I.XII. Opgemerkt wordt dat na de eerste reeks aangiften ook een aantal gecorrigeerde aangiften is binnengekomen (op 3 januari 2018 aangiften over de maanden november 2012 en augustus 2015 en op 2 februari 2018 aangiften over de maanden juni, augustus en september 2010, de maanden mei, juni, juli, augustus, september, oktober en december 2012 en opnieuw de maand augustus 2015). Voor het bewijs van het onder 2 ten laste gelegde en bewezen verklaarde is dat evenwel niet relevant.”
\nAls gezegd (zie voetnoot 1) zijn de woorden “op 19 december 2017” door het Hof hier toegevoegd.
\nZie hierover met name ook Kavelaars, Adeler, Beeks en Lopez Ramirez, a.w., p. 423-425, p. 434-443 en (wat betreft het formeel belastingrecht) p. 497 e.v.
\nZie daarover Kavelaars, Adeler, Beeks en Lopez Ramirez, a.w., p. 505 e.v. en p. 557 e.v.
\nE.C.G. Okhuizen en L.J.A. Pieterse (red.), Hoofdzaken formeel belastingrecht, Den Haag: Boom Juridisch 2020, p. 31.
\nKavelaars, Adeler, Beeks en Lopez Ramirez, a.w., p. 513. Zie ook Okhuizen en Pieterse, a.w., p. 110.
\nBijvoorbeeld “15” in plaats van thans (uitgeschreven) “vijftien”.
\nZie ook HR 15 december 2016, ECLI:NL:HR:2006:AZ4416, BNB 2007/112, m.nt. Van Leijenhorst. Zie over de fiscaal-bestuurlijke verzuimboete in Sint Maarten nader Kavelaars, Adeler, Beeks en Lopez Ramirez, a.w., p. 531 (en over de vergrijpboete, p. 533).
\nZou in deze zaak zo een verzuimboete wel door de inspecteur zijn opgelegd, dan was het una via-beginsel in beeld gekomen. Zie daarover Kavelaars, Adeler, Beeks en Lopez Ramirez, a.w., p. 535-536 en Okhuizen en Pieterse, a.w., p. 477 e.v..
\nOok art. 69 AWR, waarmee art. 49 ALL overeenkomsten vertoont (zie randnummers 12 en 70), kent deze eis niet. Zie Okhuizen en Pieterse, a.w., p. 471.
\nDe steller van het middel verwijst in dit verband naar art. 12 LBB. Dat zal een vergissing zijn. De “Landsverordening op het beroep in belastingzaken 1940” speelt in deze zaak geen rol.
\nDe steller van het middel wijst kennelijk per abuis op bewijsmiddel vijf.
\nArt. 8 ALL is tot op zekere hoogte vergelijkbaar met art. 10 AWR. Art. 10, eerste lid, AWR zegt evenwel dat “met betrekking tot belastingen welke ingevolge de belastingwet op aangifte moeten worden voldaan of afgedragen, de aangifte [wordt] gedaan bij de inspecteur of de ontvanger die is vermeld in de uitnodiging tot het doen van aangifte”. Ingevolge art. 10 AWR ontstaat de aangifteplicht pas nadat aan de belastingplichtige door de inspecteur een uitnodiging is gestuurd tot het doen van aangifte; zie daarover nader Okhuizen en Pieterse, a.w., p. 403.
\nVan Dorst, a.w., p. 264-265.