Een verhuizingen om als jongvolwassene zelfstandig te gaan wonen is in beginsel algemeen gebruikelijk de aanvraag voor een woonvoorziening wordt om die reden geweigerd. h. Er in de verlaten woonruimte geen problemen met het normale gebruik van de woning zijn ondervonden.
\nAls er in de te verlaten woning geen problemen bij het normale gebruik van de woning werden ervaren, is de verhuizing naar de nieuwe woning kennelijk de oorzaak van de problemen en is men verhuisd naar een inadequate woning. In dergelijke situaties is geen aanspraak op woonvoorzieningen.
\n4.9Tegemoetkoming in de verhuis- en herinrichtingskosten Een verhuis- en herinrichtingskostenvergoeding kan verstrekt worden aan een ondersteuningsbehoevende die verhuist naar een aangepaste of een goedkoper aan te passen woning dan de reeds bewoonde woning.
\nOverwegingen voor het verstrekken van een tegemoetkoming in de verhuis- en herinrichtingskostenvergoeding aan ondersteuningsbehoevenden zijn verder in de vorige paragraaf genoemd.
\nAls verhuizing medisch geïndiceerd is voor meerdere ondersteuningsbehoevenden die wonen in dezelfde woning, en die gezamenlijk gaan verhuizen naar een adequate woning, wordt slechts eenmaal een tegemoetkoming in de verhuis- en herinrichtingskosten toegekend.
\nIndien een ondersteuningsbehoevende verhuist ten gevolge van gezinsuitbreiding wordt slechts een tegemoetkoming in de verhuis- en herinrichtingskosten toegekend als de gezinsuitbreiding heeft geleid tot beperkingen in de woning. Hierbij geldt dat twee kinderen een slaapkamer kunnen delen, mits deze qua oppervlakte toereikend is.
\nOverigens wordt ook geen tegemoetkoming in de verhuis- en herinrichtingskosten verstrekt als een ondersteuningsbehoevende voor het eerst zelfstandig gaat wonen.
\nEen tegemoetkoming in de verhuis- en herinrichtingskosten voor het vrijmaken van een reeds aangepaste woning wordt verstrekt, indien hiermee wordt voorkomen dat een woningaanpassing moet plaatsvinden die meer dan € 5.600,00 kost.
\nMet ondersteuningsbehoevenden die voor een tegemoetkoming in de verhuis- en herinrichtingskosten in aanmerking komen wordt niet afgerekend op declaratiebasis. Wel dienen ondersteuningsbehoevenden een gereedmeldingsformulier aan de gemeente te sturen waaruit blijkt dat ze zijn verhuisd naar een voor hen adequate woning, overeenkomstig datgene wat geadviseerd is. Hierna kan worden overgegaan tot uitbetaling. Overigens is de tegemoetkoming in de verhuis- en herinrichtingskosten niet kostendekkend.
\nBinnen 15 maanden nadat de tegemoetkoming in verhuis- en herinrichtingskosten is toegekend dient de cliënt verhuisd te zijn naar een adequate woning. Het hierboven genoemde gereedmeldingsformulier dient men naar de gemeente toe te sturen om aan te tonen dat men verhuisd is. Is men binnen deze termijn niet verhuisd, dan wordt via een heronderzoek bekeken wat de reden is waarom men niet is verhuisd. Individueel wordt dan bekeken, afhankelijk van de reden, of de termijn verlengd moet worden of niet.
\nEen tegemoetkoming in de verhuis- en herinrichtingskosten wordt verstrekt in de vorm van een financiële tegemoetkoming. De hoogte van de tegemoetkoming in de verhuis- en herinrichtingskosten is vastgelegd in het besluit individuele voorzieningen Wmo gemeente Noordoostpolder artikel 14 lid 1. Het betreft een gemaximeerde vergoeding en bedraagt maximaal € 2.653,00.
\nHet aanbod van woningen via Mercatus woondiensten:
\nIn de Noordoostpolder op de woningpagina van Mercatus woondiensten (www.mercatus.nl) worden alle woningen aangeboden die verhuurd kunnen worden. Er is een apart deel opgenomen waarin seniorenwoningen en aangepaste woningen worden vermeld. De aanvrager dient deze pagina te raadplegen. Is er een geschikte woning bij, dan moet de aanvrager het urgentieformulier van Mercatus woondiensten invullen en opsturen naar Mercatus, gezamenlijk met een kopie van de brief waarin staat vermeld dat de aanvrager recht heeft op een tegemoetkoming verhuis- en herinrichtingskosten (de indicatie). Op de website staat precies beschreven hoe de urgentieprocedure werkt (onder brochures). Bij de toewijzing van de woning wordt door Mercatus rekening gehouden met de indicatie van de gemeente.
\nBeschikbaar houden van aangepaste woningen voor ondersteuningsbehoevenden:
\nEen eenmaal aangepaste woning moet bij voorkeur ook in de toekomst weer aan een andere ondersteuningsbehoevende worden toegewezen. Op de volgende wijze wordt dit bevorderd:
\nDe aangepaste woningen worden geregistreerd.
\nEr wordt bevorderd dat woningen die specifiek geschikt zijn voor ondersteuningsbehoevenden met voorrang aan iemand uit deze doelgroep wordt toegewezen.
\nEr wordt een financiële tegemoetkoming in de verhuis- en herinrichtingskosten toegekend aan niet-ondersteuningsbehoevenden die een aangepaste woning vrijmaken voor een ondersteuningsbehoevende.
\n4.9.1Woningsanering Een woningsanering valt onder artikel 16 lid 1 sub a van de verordening, te weten een tegemoetkoming in de (verhuis- en) herinrichtingskosten.
\nMen kan in aanmerking komen voor een financiële tegemoetkoming voor woningsanering die als gevolg van allergie, astma of chronische bronchitis (CARA) noodzakelijk zijn. Sanering is slechts mogelijk als een duidelijke diagnose is gesteld door de huisarts of de longarts.
\nIn de regel kan een financiële tegemoetkoming worden verstrekt indien: de aanvrager bij de aanschaf niet van tevoren had kunnen weten dat CARA zou ontstaan/verergeren; vervanging van het artikel medisch gezien op zeer korte termijn noodzakelijk is.
\nGeen financiële tegemoetkoming wordt verstrekt indien: het treffen van een voorziening niet tot verbetering van de situatie van de cliënt leidt; de cliënt bij aanschaf van het artikel redelijkerwijs had kunnen weten dat hij overgevoelig op bepaalde stoffen reageert.
\nBij een noodzakelijke vervanging in verband met CARA komt zowel de vervanging van vloerbedekking als gordijnen in aanmerking voor een vergoeding.
\nDe woningsanering in verband met CARA beperkt zich tot de ruimten die door de ondersteuningsbehoevende het meest worden gebruikt en waarvan de CARA-verpleegkundige de noodzaak tot sanering heeft vastgesteld. In het algemeen gaat het dan om de slaap- en woonkamer. De keuken en slaapkamers van huisgenoten (inclusief kinderen) komen daarom niet voor sanering in aanmerking. Bij vervanging door rolstoeltapijt wordt de vloerbedekking in alle kamers, die door de ondersteuningsbehoevende moeten worden gebruikt, vervangen.
\nIn geval van een verhuizing die niet op grond van beperkingen heeft plaatsgevonden, gaat de gemeente ervan uit dat inrichtingskosten algemeen gebruikelijke kosten zijn: kosten die ook een niet-ondersteuningsbehoevende moet maken bij verhuizing. Deze kosten komen dan ook niet voor vergoeding in aanmerking.
\nEen voorwaarde is verder dat de overige gezinsleden maatregelen moeten nemen om schadelijke effecten te voorkomen (bijvoorbeeld niet roken in de kamer in het bijzijn van het kind). Doen zij dit niet, dan wordt de woonkamer niet gesaneerd. Bovendien wordt van een ondersteuningsbehoevende verwacht dat hij/zij bij de inrichting van de woning rekening houdt met de aard van de beperking en de problemen die hiermee gepaard gaan. Concreet betekent dit dat wanneer een verhuizing plaatsvindt nadat een beperking zich heeft gemanifesteerd, er geen financiële tegemoetkoming meer wordt verstrekt voor woningsanering. Problemen die dan ontstaan, zijn het gevolg van de aard van de in de woning gebruikte materialen en de problemen hadden door de ondersteuningsbehoevende kunnen worden voorzien.
\nBij het bepalen van de hoogte van de financiële tegemoetkoming wordt rekening gehouden met de een reguliere afschrijftermijn van 8 jaar op de bestaande stoffering. Als de bestaande stoffering volgens deze afschrijftermijn aan vervanging toe zou zijn (dus ouder dan 8 jaar), dan wordt er geen vergoeding verstrekt. Het vervangen van de stoffering kan na 8 jaar immers als algemeen gebruikelijk worden beschouwd. Indien de bestaande stoffering niet ouder is dan 8 jaar, kunnen de kosten (gedeeltelijk) worden vergoed volgens onderstaand schema:
\n1-2 jaar : 100% 2-4 jaar : 75% 4-6 jaar : 50% 6-8 jaar : 25% In het kader van de Wmo komen alleen vloerbedekking en gordijnen voor sanering in aanmerking. Voor de vergoeding van deze zaken wordt aangesloten bij de normbedragen van het NIBUD.
\nDe voorziening wordt in de vorm van financiële tegemoetkoming verstrekt. Het betreft een gemaximeerde vergoeding en bedraagt maximaal € 2.653,00.
\n4.10Een bouwkundige of woontechnische woonvoorziening In deze paragraaf wordt het beleid weergegeven voor die situaties dat een bouwkundige of woontechnische woonvoorziening de goedkoopst adequate oplossing is.
\n4.10.1De procedure De procedure voor de aanvraag van een bouwkundige of woontechnische woonvoorziening gaat als volgt:
\nNadat de aanvraag is ingediend wordt een indicatie gesteld, waarbij een gemeentelijke functionaris met ergonomische, sociale en bouwtechnische deskundigheid of een externe adviseur een programma van eisen voor de goedkoopst adequate woningaanpassing opstelt. De woningeigenaar vraagt op basis van dat programma van eisen enkele offertes bij een aannemer op. In sommige situaties vraagt de gemeente zelf offertes aan bij bouwbedrijven.
\nHet is mogelijk om een financiële tegemoetkoming te krijgen voor het verwerven van extra grond ten behoeven van een aanbouw of uitbreiding van een bepaald vertrek indien dit op grond van beperkingen noodzakelijk zou zijn. Het aantal m2 dat voor een financiële tegemoetkoming in aanmerking komt is per vertrek (zie onderstaande tabel) gemaximaliseerd. In de tabel is het aantal m2 vermeld waarvoor ten hoogste een financiële tegemoetkoming kan worden verleend, aangegeven per vertrek in een zelfstandige woning.
\nSoort vertrek Aantal m² bij aanbouw Aantal m² bij uitbreiding Woonkamer 30 6 Keuken 10 4 1 persoonsslaapkamer 10 4 2 persoonsslaapkamer 18 4 Toiletruimte 2 1 Badkamer
\nHet aantal m² verhard pad tussen de openbare weg en de hoofdingang tot een woonruimte, dan wel tussen een tweede ingang en een berging en/of tuinpoort dat bij het nieuw aanleggen van paden, dan wel bij het aanpassen van bestaande paden ten hoogste voor ene financiële tegemoetkoming in aanmerking komt bedraagt 20 m².
\nAanpassingen in de keuken zijn mogelijk als er sprake is van beperkingen bij het uitvoeren van keukenactiviteiten en de taakverdeling dusdanig is dat betrokkene grotendeels verantwoordelijk is voor de keukenactiviteiten. Uit jurisprudentie blijkt dat wanneer deze activiteiten ook door andere gezinsleden kunnen worden gedaan, bijv. het in- en uitladen van de wasmachine, er geen compensatieplicht voor de gemeente aanwezig is (CrvB15-10-1999 98/3699). Bij aanpassingen aan de keuken worden in het kader van een renovatie alleen de meerkosten van de, aan de beperking gerelateerde, aanpassingen van de keuken vergoed.
\nDe gemeente beoordeelt welke bouwofferte in aanmerking komt voor het verlenen van een financiële tegemoetkoming.
\nHet college geeft vervolgens toestemming voor de bouwkundige of technische woonvoorziening, op voorwaarde dat niet reeds zonder toestemming een begin is gemaakt met de werkzaamheden waarop de financiële tegemoetkoming betrekking heeft.
\nDe woningeigenaar is verantwoordelijk voor de uitvoering van de woningaanpassing conform het programma van eisen.
\nHet college verleent slechts een persoonsgebonden budget of een financiële tegemoetkoming voor een bouwkundige of technische woonvoorziening indien de door hen aangewezen personen toegang is verstrekt tot de woonruimte waar de woningaanpassing wordt verricht. Controle vindt in beide gevallen achteraf plaats.
\nDe genoemde personen moeten ook inzicht krijgen in bescheiden en tekeningen, welke betrekking hebben op de woningaanpassing en de gelegenheid krijgen de woningaanpassing te controleren.
\nNa de voltooiing van de werkzaamheden dient de woningeigenaar of huurder binnen 15 maanden een gereedmeldingsformulier met facturen betreffende de werkzaamheden in te leveren en wordt de definitieve financiële tegemoetkoming bepaald. Bij de gereedmelding dient een verklaring te zijn bijgevoegd waaruit blijkt dat bij het treffen van de voorzieningen is voldaan aan de voorwaarden waaronder de financiële tegemoetkoming is verleend. De gereedmelding wordt tevens beschouwd als een verzoek om vaststelling en uitbetaling van de financiële tegemoetkoming. De tegemoetkoming in de kosten van een woningaanpassing wordt uitbetaald aan de eigenaar van de woning, de huurder of het bedrijf dat de kosten heeft gemaakt.
\nDiegene aan wie het persoonsgebonden budget of de financiële tegemoetkoming wordt uitbetaald, dient gedurende een periode van vijf jaar alle rekeningen en betalingsbewijzen met betrekking tot de werkzaamheden ter controle beschikbaar te houden.
\n4.10.2Aard van verstrekking en meerkosten Een bouwkundige of woontechnische woonvoorziening wordt verstrekt in de vorm van een financiële tegemoetkoming. De financiële tegemoetkoming wordt vastgesteld op basis van het programma van eisen, waarbij de goedkoopst adequate voorzieningen voor vergoeding in aanmerking komen. Kostenverhogende materialen voor een hoger kwaliteitsniveau, zoals luxe tegels of sanitair in kleur, evenals niet noodzakelijke extra werkzaamheden, komen niet voor vergoeding in aanmerking. Deze meerkosten komen voor rekening van de huurder of woningeigenaar. Deze meerkosten zijn niet van invloed op de draagkracht van de ondersteuningsbehoevende.
\nVoor het kwaliteitsniveau van de aanpassing kan aangesloten worden bij de eisen zoals deze in het Bouwbesluit zijn geformuleerd. Aan de hand van dit niveau wordt vastgesteld hoe hoog de financiële tegemoetkoming is.
\nDe hoogte van de financiële tegemoetkoming bedraagt 100% van de voor vergoeding in aanmerking komende kosten. (artikel 14 lid 2 besluit individuele voorzieningen Wmo gemeente Noordoostpolder).
\n4.10.3Opstalverzekering Bij het vergroten van de woning wordt er van uitgegaan dat de eigenaar van de woning zijn opstalverzekering aan de hogere herbouwwaarde van de woning aanpast.
\n4.10.4Terugbetaling bij verkoop Het aanpassen van eigen woningen kan leiden tot een waardevermeerdering van deze woning. De eventuele meerwaarde komt ten goede aan de gemeente als het huis vervreemd wordt. In het algemeen zal een waardervermeerdering zich uitsluitend voordoen bij een aan- of uitbouw van de woning. Het toepassen van het anti-speculatiebeding beperkt zich daarom tot dergelijke aanpassingen.
\nIn de verordening is geregeld dat de terugbetaling alleen plaatsvindt wanneer belanghebbende de woning vervreemdt binnen tien jaar nadat de voorziening is aangebracht. De meerwaarde van de woning dient geheel te worden terugbetaald tot het door de gemeente geïnvesteerde bedrag, mits de meerwaarde hoger is dan het door de gemeente geïnvesteerde bedrag. Is de meerwaarde lager of gelijk dan het door de gemeente geïnvesteerde bedrag, dan moet deze meerwaarde geheel worden terugbetaald.
\nDe meerwaarde wordt bepaald op grond van taxatie door een onafhankelijk taxateur. Deze taxatie vindt plaats na de gereedmelding van de aanpassing. De taxatiekosten komen voor rekening van de gemeente.
\n4.11Een niet-bouwkundig of niet-woontechnische woonvoorziening Het gaat hierbij om de volgende voorzieningen: patiëntenliften; douche-hulpmiddelen, toilethulpmiddelen, zoals een losse douchestoel of toiletstoel zonder of met wielen, een douchebrancard, glijplank, badplank; aangepaste box en aankleedtafels voor kinderen.
\n4.11.1Patiëntenliften Er zijn zowel mobiele als vaste (onroerende) patiëntenliften. Een vaste patiëntenlift valt onder de bouwkundige en woontechnische woonvoorziening.
\nVoor het maken van een keus wordt gelet op de volgende factoren: de te verwachten transfers en hun bestemming; de mogelijkheden van de ondersteuningsbehoevende; de indeling van de woning en de aanwezige inrichtingselementen; de beschikbare ruimte; de noodzakelijke lichamelijke ondersteuning van de ondersteuningsbehoevende.
\nDe adviseur doet hierover een uitspraak.
\nIndien wordt overgegaan tot verstrekking van een patiëntenlift wordt deze in bruikleen verstrekt door de gemeente of in de vorm van een PGB. Indien een vaste patiëntenlift aan de eigenaar, niet de bewoner, van de woning wordt verstrekt wordt deze middels een financiële tegemoetkoming verstrekt.
\n4.11.2Douchehulpmiddelen, toilethulpmiddelen Losse hulpmiddelen, met uitzondering van transferhulpmiddelen, voor gebruik in de \"natte cel\" en het toilet vallen onder de verantwoordelijkheid van de gemeente in het kader van de Wmo (b.v. badzitjes, badplanken, douchestoel, douchewagens, douchebrancards, toiletstoelen).
\nDe overige ADL-hulpmiddelen (voor het aan- en uitkleden, slapen, eten, drinken, zitten) vallen onder de verantwoordelijkheid van de zorgverzekeraar in het kader van de Awbz.
\nDe adviseur moet in het advies aangeven welke voorziening het goedkoopst adequaat is: bijvoorbeeld een aard- en nagelvast douchezitje of een losse douchestoel.
\nLosse hulpmiddelen worden in natura of in de vorm van een PGB verstrekt. Bij verstrekking in natura (categorie 9a t/m 9d) geldt dan ook dat deze in eigendom worden verstrekt. Losse hulpmiddelen die buiten het kernassortiment vallen en een netto waarde hebben gelijk aan of minder dan €300,-, zoals bijvoorbeeld een badplank, worden eveneens in eigendom verstrekt. Bij een verstrekking in de vorm van een PGB kan een vergoeding voor de instandhoudingskosten worden verleend.
\n4.11.3Aangepaste box en aankleedtafels voor kinderen Het betreft hier aankleedvoorzieningen voor ondersteuningsbehoevende kinderen en/of voor ondersteuningsbehoevende verzorgers van (niet ondersteuningsbehoevende) kinderen.
\nEr geldt een maximum leeftijd van vier jaar om voor de voorziening in aanmerking te komen. Voor een kind dat ouder is dan 4 jaar wordt een aankleedtafel als bouwkundige of woontechnische aanpassing beschouwd, zodat op deze voorzieningen de algemene richtlijnen ten aanzien van bouwkundige of woontechnische aanpassingen van toepassing zijn.
\nDe verstrekking vindt plaats in de vorm van een PGB of in natura middels een bruikleenovereenkomst. Alleen de meerkosten ten opzichte van de standaardvoorziening (bijv. commode) worden vergoed.
\n4.12Een voorziening voor onderhoud, keuring en reparatie Ook de kosten van onderhoud, controle en reparatie van bepaalde woningaanpassingen komen voor een financiële tegemoetkoming in aanmerking. Het gaat met name om liften, elektrische deuropeners en dergelijke. Voor een overzicht hiervan zie artikel 14 lid 3 besluit individuele voorzieningen Wmo gemeente Noordoostpolder. De kosten worden voor 100% vergoed op declaratiebasis. De eigenaar van de woning, of de gemeente in geval van bruikleenverstrekking, draagt zorg voor het onderhoud, de keuring en de reparatie.
\nOok zelf geplaatste trapliften (dus niet geplaatst in het kader van de Wmo) kunnen in aanmerking komen voor vergoeding van deze kosten. Een voorwaarde wordt hieraan gesteld: de traplift moet medisch noodzakelijk zijn.
\nEr zijn afspraken gemaakt met de firma Ooms voor het onderhoud van de traplift die in bruikleen zijn verstrekt. Voor de eerste vijf jaren geldt een all-in garantie die eenmalig bij aanschaf van de nieuwe lift in rekening wordt gebracht door de firma Ooms bij de gemeente. Hierin zijn de jaarlijkse servicebeurt, arbeid, materiaal en voorrijkosten opgenomen. Voor liften die over meerdere verdiepingen lopen of zijn voorzien van een inschuifbare uitloop geldt een toeslag van 25%. Wordt de lift in depot van Ooms opgeslagen, dan wordt gedurende de opslag de garantietijd stopgezet. Na herplaatsing loopt het all-in contract weer verder tot de eerste vijf jaren zijn verstreken. Na afloop van de all-in garantie treedt een onderhoudscontract in werking.
\nReparatiekosten voor elektrische deuropeners vallen onder de verantwoordelijkheid van de Wmo. Er worden echter geen nieuwe onderhoudscontracten meer afgesloten voor elektrische deuropeners.
\nDe voorziening kan worden verstrekt in natura, in de vorm van een PGB of in de vorm van een financiële tegemoetkoming.
\nDe hoogte van de financiële tegemoetkoming voor de kosten van onderhoud en keuring van een woonvoorziening is nader uitgewerkt in artikel 14 lid 3 van het besluit individuele voorzieningen Wmo gemeente Noordoostpolder.
\nDe hoogte van de financiële tegemoetkoming in de kosten van reparatie van een woonvoorziening wordt bepaald aan de hand van de werkelijk gemaakte kosten (artikel 14 lid 4 besluit individuele voorzieningen Wmo gemeente Noordoostpolder).
\n4.13Een voorziening voor tijdelijke huisvesting In de gevallen waarin de aanvrager tijdens het aanbrengen van de voorzieningen niet in de woning kan blijven wonen en om deze reden tijdelijk naar een andere woning moet uitwijken, kan voor de periode dat dit noodzakelijk is, een vergoeding in de dubbele woonlasten worden verstrekt. Deze vergoeding wordt slechts versterkt als het redelijkerwijs buiten de mogelijkheden van de aanvrager ligt om te voorkomen dat er dubbele woonlasten opgebracht moeten worden.
\nDe voorziening wordt verstrekt in de vorm van een financiële tegemoetkoming. De hoogte van de financiële tegemoetkoming in tijdelijke huisvesting als het gaat om het tijdelijk betrekken van niet-zelfstandige woonruimte wordt bepaald aan de hand van de werkelijke kosten met een maximum van € 604,00 (artikel 14 lid 6 besluit individuele voorzieningen Wmo gemeente Noordoostpolder). De hoogte van de financiële tegemoetkoming in de tijdelijke huisvesting als het gaat om het tijdelijk betrekken van een zelfstandige woonruimte en het langer moeten aanhouden van de te verlaten woning is een gemaximeerde vergoeding en wordt bepaald aan de hand van de werkelijke kosten met een maximum van € 1.204,00.
\n4.14Een voorziening voor huurderving De huurdervingsregeling opgenomen in de verordening geldt zowel voor sociale als particuliere verhuurders.
\nOm in aanmerking te komen voor huurderving moeten verhuurders een aanvraag indienen bij de gemeente. Er is een speciaal aanvraagformulier ontwikkeld voor dit verzoek. De voorziening wordt verstrekt in de vorm van een financiële tegemoetkoming.
\nDe hoogte van de financiële tegemoetkoming in de kosten van huurderving van een woning die voor meer dan € 4.697,00 maar minder dan € 11.742,00 is aangepast wordt vastgesteld op grond van de kale huur van de woonruimte met een maximum per maand op basis van het in artikel 13 van de Wet op de huurtoeslag vastgestelde huurgrens. De tegemoetkoming wordt verstrekt voor een periode van maximaal zes maanden, waarbij de eerste maand niet voor vergoeding in aanmerking komt (artikel 14 lid 7 besluit individuele voorzieningen Wmo gemeente Noordoostpolder).
\nDe hoogte van de financiële tegemoetkoming in de kosten van huurderving van een woning die voor meer dan € 11.742,00 is aangepast wordt vastgesteld op grond van de kale huur van de woonruimte met een maximum per maand op basis van heet in artikel 13 van de Wet op de huurtoeslag vastgestelde huurgrens. De tegemoetkoming wordt verstrekt voor een periode van maximaal één jaar, waarbij de eerste maand niet voor vergoeding in aanmerking komt (artikel 14 lid 8 besluit individuele voorzieningen Wmo gemeente Noordoostpolder).
\n4.15Een voorziening voor het verwijderen van voorzieningen Uitgangspunt is dat zo min mogelijk aangebrachte woonvoorzieningen worden verwijderd. De verhuurder kan, in geval van woningaanpassing, van de ondersteuningsbehoevende niet eisen dat bij het verlaten van de woning alles in de oorspronkelijke staat hersteld moet worden. De gemeente kan daarom een voorziening verstrekken voor het verwijderen van woonvoorzieningen. De voorziening wordt verstrekt in de vorm van een financiële tegemoetkoming. Voor een aanvraag om een financiële tegemoetkoming in de kosten van het verwijderen van voorzieningen is een speciaal aanvraagformulier ontwikkeld.
\nVoorwaarden voor het verstrekken van de financiële tegemoetkoming zijn: de band tussen de woning en de persoon met een beperking of probleem is verbroken; het is aannemelijk dat de woning niet binnen zes maanden opnieuw verhuurd kan worden aan een persoon met een beperking of probleem die is aangewezen op een woning met de betreffende voorzieningen; door de aanwezigheid van de betreffende voorzieningen kan de woning niet verhuurd worden aan een persoon zonder beperking of probleem.
\nDe hoogte van de financiële tegemoetkoming in de kosten van het verwijderen van voorzieningen bedraagt 50% van de totale verwijderingskosten, nadat op dit bedrag €480,00 in mindering is gebracht (artikel 14 lid 9 besluit individuele voorzieningen Wmo gemeente Noordoostpolder).
\nVoor het verwijderen van een in bruikleen geplaatste traplift zijn afspraken gemaakt met de firma Ooms. Voor het demonteren van de lift en het in opslag nemen wordt door de firma Ooms een vast bedrag in rekening gebracht.
\n4.16Een voorziening voor een uitraasruimte In het kader van de Wmo kan een voorziening toegekend worden voor de realisering van een uitraasruimte. Een uitraasruimte is een kamer (verblijfsruimte) waarin een psychisch ondersteuningsbehoevende die gedragsproblemen heeft zich kan afzonderen of tot rust kan komen. Er is sprake van een psychische handicap. De belemmering wordt niet rechtstreeks ondervonden a.g.v. lichamelijke beperkingen, maar de psychische beperking kan wel tot gedragsproblemen leiden, zoals zelfverwonding, vernielzucht ongeconcentreerde driftbuien of apathie.
\nDe uitraasruimte is bedoeld om de psychisch ondersteuningsbehoevende die dergelijke problemen ondervindt tegen zichzelf te beschermen, alsmede om ouders/verzorgers in staat te stellen om beter toezicht uit te oefenen. De uitraasruimte moet primair het belang van de ondersteuningsbehoevende dienen. Gaat het bij de gevolgen van de gedragsproblemen om de belangen van anderen, bijvoorbeeld doordat zij bestaan uit hinder voor die anderen, dan is geen sprake van een uitraasruimte.
\nHoe zo’n ruimte er precies uit moet zien hangt af van de individuele situatie. Het betreft een aparte ruimte om tot rust te komen van 6-9 m2. Vaak met zo min mogelijke losse voorwerpen. Inrichtingselementen en zaken voor zorg- of oppas (bijvoorbeeld en camerasysteem) vallen niet onder de compensatieplicht, tenzij de veiligheid van de ondersteuningsbehoevende in het geding komt. Ook geluidsisolatie om huisgenoten of buren tegen lawaai te beschermen valt niet onder de compensatieplicht.
\nEen arts en ergonomisch adviseur bepalen de noodzaak en de eisen voor een uitraasruimte. In het algemeen zal sprake zijn van het aanpassen van een bestaande slaapkamer.
\nCriteria:
\nHet is van belang om allereerst te beoordelen of het gaat om een persoon die ondersteuningsbehoevend is in de zin van de Wmo. Een kind met ADHD valt hier in het algemeen niet onder, er is immers geen sprake van aantoonbare beperkingen bij het wonen, nog van het zich binnen- of buiten de woning verplaatsen;
\nIs er sprake van een gedragsstoornis (niet corrigeerbaar, onhanteerbaar gedrag);
\nIs er sprake van ontremd gedrag.
\nDe voorziening wordt verstrekt in de vorm van een financiële tegemoetkoming. De hoogte van de financiële tegemoetkoming bedraagt 100% van de voor vergoeding in aanmerking komende kosten (artikel 14 lid 2 besluit individuele voorzieningen Wmo gemeente Noordoostpolder).
\nHoofdstuk5Vervoersvoorzieningen Inhoud hoofdstuk 5 5.1 Inleiding 5.2 Soorten vervoersvoorzieningen 5.3 Recht op een voorziening 5.4 Primaat van het collectief vervoer 5.5 Algemeen gebruikelijke vervoersvoorzieningen 5.6 De vervoersbehoefte 5.6.1 Het verplaatsingsgedrag 5.6.2 Het verplaatsingsmotief en de verplaatsingsbestemming 5.6.3 Frequentie van verplaatsen 5.7 Een algemene voorziening 5.8 Collectieve vervoersvoorziening 5.8.1 Vervoergebied 5.8.2 Operationele tijden 5.8.3 Prioriteitsritten 5.8.4 Combinatie van ritten 5.8.5 Tarieven 5.8.6 Kinderen tot 4 jaar 5.8.7 Dieren 5.8.8 Bereikbaarheid Regiotaxi Flevoland 5.8.9 Voorwaarden specifiek voor Wmo-geïndiceerden 5.8.10 Collectief vervoer en begeleiding 5.8.11 Gezinspas 5,9 Een voorziening in natura of een PGB 5.9.1 De lease-auto en aanpassing van een lease-auto 5.9.2 Een al dan niet aangepaste gesloten buitenwagen 5.9.3 Een open elektrische buitenwagen (scootermobiel/aanpassing scootermobiel) 5.9.4 Een ander verplaatsingsmiddel 5.9.4.1 Fietsvoorzieningen 5.9.4.2 De fiets met drie of vier wielen 5.9.4.3 De tandem of duofiets 5.9.4.4 De tandemet of fiets met hulpmotor (Spartemet) 5.9.4.5 Rolstoelfiets 5.9.4.6 Fiets-rolstoel-trekdeel (koppeling tussen normale fiets en rolstoel) 5.9.4.7 Handbike-tracker 5.9.4.8 Aangepaste kinderfietsen 5.9.4.9 Autozitjes en fietszitjes 5.9.4.10 Speelvoertuigen 5.10 Financiële tegemoetkoming in de kosten 5.10.1 Gebruik van eigen auto, bruikleenauto of lease auto, taxi, rolstoeltaxi 5.10.2 Aanpassing van de eigen auto 5.10.2.1 Meerkosten auto in speciale uitvoering 5.10.3 Medische noodzakelijke begeleiding tijdens het vervoer 5.11 Korting op de financiële tegemoetkoming 5.12 Ondersteuningsbehoevenden in Awbz-instellingen 5.1Inleiding Wanneer een persoon beperkingen ondervindt bij het lokaal verplaatsen, is het College verplicht deze beperkingen te compenseren door het verstrekken van een vervoersvoorziening.
\n5.2Soorten vervoersvoorzieningen Artikel 27 van de verordening bepaalt dat er de volgende mogelijkheden zijn om een vervoersvoorziening te verstrekken: een algemene voorziening, waaronder een collectieve vervoersvoorziening. een voorziening in natura of een PGB voor:
\n5.3Recht op een voorziening Vervoersvoorzieningen zijn bedoeld om de beperkingen die de ondersteuningsbehoevende ondervindt bij het verplaatsen buitenshuis op te heffen of te verminderen.Mobiliteitsbeperking is een stoornis in het vermogen van een individu om zich te verplaatsen van het ene naar het andere punt op een wijze die de situatie verlangt. Met verplaatsen wordt bedoeld het zich in en om de woning bewegen en het afleggen van langere afstanden buitenshuis.
\nOp grond van de verordening kan men in aanmerking komen voor een algemene vervoersvoorziening, waaronder een collectieve vervoersvoorziening, indien aantoonbare beperkingen het gebruik van het openbaar vervoer of het bereiken van het openbaar vervoer onmogelijk maken. Tevens kan een ondersteuningsbehoevende hiervoor in aanmerking worden gebracht als het gebruik van openbaar vervoer op grond van cognitieve of visuele beperkingen uitsluitend mogelijk is met begeleiding en van een algemene voorziening gebruik kan worden gemaakt zonder begeleiding.
\nDe uitdrukking ‘het openbaar vervoer niet kunnen bereiken of geen gebruik kunnen maken van het openbaar vervoer’ wordt door de jurisprudentie van de CRvB geoperationaliseerd middels het loopafstands-criterium “maximale loopafstand 800 meter”. Kan men geen 800 meter zelfstandig, al dan niet met hulpmiddelen en in een redelijk tempo, afleggen dan wordt men verondersteld het openbaar vervoer niet te kunnen bereiken. Kan men dat wel, maar is het onmogelijk in het openbaar vervoer te komen, dan ook komt men voor vervoersvoorzieningen in aanmerking.
\nKomt men op grond van deze criteria voor een vervoersvoorziening in aanmerking, dan zijn er twee terreinen waarop vervoer mogelijk is. Het eerste terrein is het vervoer op de korte afstand, in de woonomgeving, het “loop” en “fietsvervoer”. Het tweede terrein is op wat langere afstand, de afstand waarvoor niet-ondersteuningsbehoevenden het openbaar vervoer zouden kunnen nemen. Als op beide terreinen problemen bestaan moet op beide terreinen bekeken worden welke oplossingen noodzakelijk zijn. Alleen bij personen met een zeer beperkte loopafstand (dat is een loopafstand tot maximaal 100 meter) moet ingevolge de jurisprudentie van de CRvB op beide terreinen een oplossing worden geboden. Dit wil niet zeggen dat dit niet hoeft bij mensen met een grotere loopafstand, maar tot 100 meter is het dwingend voorgeschreven.
\n5.4Primaat van het collectief vervoer Bij de keuze van de juiste vervoersvoorziening wordt het primaat gelegd bij het collectief vervoer. Bij een indicatie voor een vervoersvoorziening wordt daarom in eerste instantie onderzocht of het collectief vervoer als een adequate vervoersvoorziening kan worden aangemerkt. Andere mogelijke vervoersvoorzieningen worden slechts beoordeeld, als: de ondersteuningbehoevende door de aard van zijn beperking geen gebruik kan maken van het collectief vervoer; er geen collectief vervoer aanwezig is.
\nOok in situaties dat een ondersteuningsbehoevend kind jonger dan 16 jaar is, is collectief vervoer in principe een adequate voorziening.
\nIn aanvulling op het collectief vervoer kunnen voorzieningen in natura worden toegekend. Als sprake is van een zeer beperkte loopafstand van maximaal 100 meter, dan is er volgens de CRvB reden een (aanvullende) vervoersvoorziening aan te bieden voor de korte vervoersafstanden. Het collectief vervoer wordt namelijk voor deze korte afstand niet geschikt geacht.
\nUit de jurisprudentie van de CRvB blijkt dat bij onbeheersbare incontinentie of bij ernstige gedragsproblemen of in andere uitzonderlijke situaties collectief vervoer niet adequaat geacht moet worden. In bijna alle andere situaties is collectief vervoer de eerste voorziening die in aanmerking komt voor verstrekking.
\nAls collectief vervoer niet adequaat is of niet aanwezig is, zal een andere voorziening gekozen moeten worden.
\n5.5Algemeen gebruikelijke vervoersvoorzieningen Boven de inkomensgrens van 1,5 maal het geldend sociaal minimum van een ongehuwd persoon of het gezamenlijk inkomen van gehuwde personen, worden de volgende voorzieningen niet verleend.
\nEen algemene voorziening, waaronder een collectieve vervoersvoorziening;
\nEen voorziening in natura of een PGB voor een lease-auto;
\nEen voorziening in natura of een PGB voor aanpassing van een lease-auto;
\nEen financiële tegemoetkoming in de kosten van gebruik van eigen auto;
\nEen financiële tegemoetkoming in de kosten van gebruik van bruikleen auto of lease-auto;
\nEen financiële tegemoetkoming in de kosten van gebruik van taxi;
\nEen financiële tegemoetkoming in de kosten van gebruik van rolstoeltaxi.
\nReden hiervoor is dat het bezit en gebruik van een auto boven deze inkomensgrens, als algemeen gebruikelijk wordt gezien.
\nEr gelden twee bijzondere bepalingen in verband met het collectief vervoer.
\nTen eerste wordt bij een aanvraag voor het collectief vervoer het inkomen van de aanvrager getoetst indien deze aanvrager een meerderjarig inwonend kind betreft. Bij een minderjarig inwonend kind wordt het gezinsinkomen getoetst.
\nTen tweede wordt ten behoeve van personen woonachtig in een gezinsvervangend tehuis een uitzondering gemaakt op het algemeen gebruikelijke karakter. Zij komen allemaal (ongeacht hun inkomen) in aanmerking voor het collectief vervoer. Het feit dat zij wel of geen begeleiding nodig hebben bij het vervullen van hun vervoersbehoefte doet hier niet aan af.
\n5.6De vervoersbehoefte Bij het onderzoek naar de goedkoopste adequate vervoersvoorziening is het noodzakelijk de vervoersbehoefte van de ondersteuningsbehoevende vast te stellen. Deze behoefte wordt onderzocht aan de hand van de volgende kenmerken: verplaatsingsgedrag; het verplaatsingsmotief (waarom); de verplaatsingsbestemming (waarheen); de frequentie van verplaatsen (hoe vaak).
\n5.6.1Het verplaatsingsgedrag Wanneer het tegendeel niet duidelijk blijkt gaat de gemeente er, op beleidsmatige gronden, vanuit dat de vervoersbehoefte enigszins gerelateerd is aan de leeftijd. In navolging van het Wwb-beleid wordt er daarom van uitgegaan dat: kinderen jonger dan 5 jaar geen vervoersprobleem hebben voor zover betrekking hebbend op begeleiding en gesloten vervoer. Gevallen waarin deze regel onredelijk zou zijn worden individueel beoordeeld. Dit laatste is bijvoorbeeld het geval met kinderen jonger dan 5 jaar die vanwege gebruik van een speciale wandelwagen/rolstoel niet met het openbaar vervoer kunnen reizen. kinderen van 5 tot en met 11 jaar geen zelfstandige verplaatsingsbehoefte hebben; Ze worden bijna altijd begeleid door de ouders. kinderen van 12 tot en met 15 jaar zich ontwikkelen in de richting van volwassen verplaatsingsgedrag waarbij steeds vaker en verder weg wordt gegaan. kinderen vanaf 16 jaar een volwassen en zelfstandig verplaatsingsgedrag hebben.
\nGevallen waarin bovenstaande uitgangspunten onredelijk werken, worden individueel beoordeeld.
\n5.6.2Het verplaatsingsmotief en de verplaatsingsbestemming
\nVoorzieningen die worden aangevraagd om zich buiten de eigen leefomgeving te kunnen verplaatsen of om voorzieningen mee te nemen, zoals aanhangers en oprijplaten voor het meenemen van scootermobielen of een meeneembare scootermobiel, vallen dan ook niet onder de compensatieplicht.
\nRecreatieve verplaatsingen kunnen deel uitmaken van het dagelijkse patroon van het leven van alledag. In dat geval wordt met het treffen van een Wmo-vervoersvoorziening ook met deze bestemmingen rekening gehouden. Een vervoersvoorziening die uitsluitend wordt aangevraagd met het oog op recreatie en ontspanning, wordt echter niet in het kader van de Wmo verstrekt. Te denken valt hierbij aan bewoners van een Awbz-instelling die de voorziening uitsluitend aanvragen om het vervoer van het jaarlijkse uitje te kunnen bekostigen/regelen.
\nOnder de Wvg is een uitgebreide jurisprudentie ontstaan uit zaken die handelden om het doel van het vervoer. Deze jurisprudentie behoudt zijn betekenis onder de Wmo en fungeert dan ook als kader voor de Wmo-compensatieplicht.
\nArtikel 31, lid 2 van de verordening geeft, als gevolg van de jurisprudentie van de CRvB aan welke omvang in kilometers geboden moet worden. Op basis van dit artikel moet iedereen tenminste 1500 kilometer, met een uitloop (bandbreedte) van 500 km, af kunnen leggen met de combinatie van voorzieningen die zijn verstrekt. Op deze manier wordt een compensatie geboden die voldoet aan de Wvg-jurisprudentie van de CRvB.
\nAanvragen voor vervoersvoorzieningen met dit doel zullen daarom kritisch moeten worden beoordeeld. Het al dan niet (overwegend) therapeutische karakter van de dagopvang en de erkenning/financiering van de dagopvang op basis van de Awbz spelen volgens de jurisprudentie een rol. Heeft de dagopvang een overwegend therapeutisch karakter, of wordt die erkend of gefinancierd in Awbz-kader, dan is er aanleiding om het vervoer in verband daarmee niet te beschouwen als vervoer in het kader van het leven van alledag.
\nOp basis van artikel 2 van de Wvg werd een wettelijk onderscheid gemaakt tussen de reguliere inwoners van de gemeente en de in de gemeente woonachtige Awbz-bewoners. Dat onderscheid werd via een ministeriële regeling, de Regeling sociaal vervoer Awbz-instellingen, voor wat betreft vervoersvoorzieningen weer ongedaan gemaakt voor Awbz-bewoners.
\nOnder de Wmo is het wettelijk onderscheid tussen Awbz-bewoners en overige Wmo-doelgroep inwoners van de gemeente komen te vervallen. Dat houdt overigens niet in dat er op gelijke wijze geoordeeld wordt ten aanzien van de vervoersbehoefte van Awbz-bewoners.
\nDeze categorie mensen zal in de regel een lagere vervoersbehoefte hebben dan zelfstandig wonenden, omdat zij bijvoorbeeld niet of in mindere mate boodschappen hoeven te doen.
\nSoms wonen aanvragers in een complex waarin voorzieningen, zoals een winkel, kapper, recreatieruimte voor diverse sociale activiteiten, zijn ondergebracht of in de dichte nabijheid zijn gerealiseerd. Te denken valt met name aan verzorgingshuizen eventueel met aanleunwoningen erbij, verpleeghuizen en andere Awbz-instellingen. Bovendien geldt dat een aantal 'bestemmingen in het kader van het leven van alledag' vervallen, omdat daarin op andere wijze wordt voorzien. Bewoners van intramurale instellingen hoeven bijvoorbeeld minder vaak boodschappen te doen, omdat de instellingen de maaltijden bereiden. Ook sommige gezamenlijke sociale activiteiten waarvoor vervoer nodig is, worden vanuit de Awbz-instelling georganiseerd, inclusief vervoer. Met deze verminderde vervoersbehoefte wordt bij de beoordeling van aanvragen voor vervoersvoorzieningen dan ook rekening gehouden.
\nBijvoorbeeld door in individuele gevallen ervan uit te gaan dat voor bewoners van een intramurale instelling in een aanzienlijk gedeelte van hun bestemmingen in het kader van het leven van alledag is voorzien.
\nDe reguliere compensatieplicht voor vervoer houdt in dat er in beginsel compensatieplicht is voor regionaal vervoer voor Awbz-bewoners, en slechts bij wijze van uitzondering - bij dreigende vereenzaming - compensatieplicht voor bovenregionaal vervoer. Bij jonge, verstandelijk gehandicapte Awbz-bewoners van grote instellingen is deze situatie onder de Wvg-jurisprudentie omgedraaid. Daarbij wordt uitgegaan van een dreigend sociaal isolement, tenzij het tegendeel kan worden aangetoond. Uitgangspunt is dat ook bovenregionaal weekendvervoer van en naar het ouderlijk huis onder de compensatieplicht valt.
\nVoor wat betreft de frequentie wordt in de Wvg-jurisprudentie uitgegaan van bezoek om en om, dus de ene week bezoek van ouders aan de instelling, de andere week bezoek van de Awbz-bewoners aan het ouderlijk huis Recreatief vervoer voor Awbz-bewoners vanuit het ouderlijk huis valt niet onder de Wmo-compensatieplicht.
\n5.6.3Frequentie van verplaatsen Onder frequentie van verplaatsen wordt verstaan het aantal verplaatsingen per dag. De gemiddelde Nederlander komt tot vier à vijf verplaatsingen per dag. Hierbij wordt heen en terug als een aparte verplaatsing gerekend. Deze gemiddelde frequentie van verplaatsingen wordt gedekt met het begrip \"leven van alle dag\".
\nWanneer de ondersteuningsbehoevende zich minder dan twee keer per maand verplaatst, is in het algemeen in het kader van de Wmo geen sprake van een noodzaak tot het verminderen van de mobiliteitsbeperkingen voor het leven van alle dag. Voor het verstrekken van een voorziening ter vermindering van de mobiliteitsbeperkingen van de ondersteuningsbehoevende, wordt het minimum aantal verplaatsingen op twee keer per maand gesteld.
\n5.7Een algemene voorziening Algemene voorzieningen zijn voorzieningen die een probleem snel en effectief op kunnen lossen.
\nDe regels voor algemene voorzieningen zijn de volgende:
\nHet gaat om een voorziening die in tijd een korte duur heeft;
\nHet gaat om een voorziening die betrekking heeft op lichte, niet complexe zorg;
\nOf het gaat om een voorziening ten behoeve van een incidentele zorgbehoefte.
\nAlgemene voorzieningen op het terrein van de vervoersvoorzieningen moeten nog ontwikkeld worden. Te denken valt aan een scootermobielpool voor personen die slechts in beperkte mate van een scootermobiel gebruik kunnen/willen maken. Voor hen kan een dergelijke pool een adequate oplossing zijn, terwijl daar tegenover staat dat bespaard wordt ten aanzien van permanent verstrekte scootermobielen. Het gaat dus om (zeer) incidenteel gebruik. Bij de toelatingstoets hoort in ieder geval het antwoord op de vraag of betrokkene veilig van de voorziening gebruik kan maken. Indien nodig is bij aflevering (en ophalen) van de voorziening een beperkte (aanvullende) instructie mogelijk.
\nBij algemene voorzieningen geldt dat wie daar niet mee geholpen denkt te zijn uiteraard altijd een aanvraag kan indienen. Dan geldt echter de reguliere aanvraagprocedure.
\n1.Vervoergebied Het collectief vervoer is een open systeem, bedoeld voor iedere inwoner van Noordoostpolder.
\nHet collectief vervoer gaat uit van het principe van een belbus: na een telefoontje aan de vervoerder (minimaal een half uur van tevoren) wordt men rechtstreeks vervoerd van huis tot aan de gewenste bestemming binnen de gemeentegrenzen.
\nHet vervoer wordt uitgevoerd door “De Vier Gewesten (DVG) B.V. personenvervoer” met als onderaannemer Vloettax.
\n2.Operationele tijden Het vervoer vindt plaats tussen 06.00 uur ’s morgens en 0:30 uur ’s nachts met een taxi of een (rolstoel)bus. De laatste rit begint uiterlijk 0:30 uur. Een rit met Regiotaxi kan uiterlijk tot 60 minuten voor het gevraagd ophaaltijdstip worden gereserveerd. De klant geeft aan hoe laat hij opgehaald wil worden. Hierbij heeft hij de keuze tussen een gewenste ophaaltijd of een gewenste aankomsttijd. Voor beide tijdstippen geldt een maximale afwijkmarge van 15 minuten voor of na het afgesproken tijdstip.
\n3.Prioriteitsritten Naast normale ritten kent het collectief vervoer prioriteitsritten. Dat zijn ritten waarbij de klant niet later op de plaats van bestemming mag komen dan is opgegeven. Dit zijn:
\n4.Combinatie van ritten De Regiotaxi mag ritten combineren, waardoor de klant langer onderweg kan zijn. De omrijtijd mag voor lokale ritten niet meer dan 15 minuten en voor alle overige ritten niet meer dan 30 minuten boven op de directe reistijd bedragen.
\n5.Tarieven Het tarief van de regiotaxi is gekoppeld aan de openbaar-vervoerzones (OV-zones). Voor personen die een indicatie voor een vervoersvoorziening op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) hebben, geldt een gereduceerd tarief. Jaarlijks wordt het tarief geïndexeerd. Men betaalt altijd het aantal zones dat men reist plus 1 'opstapzone'. Voor informatie over tarieven kunnen cliënten contact opmenen met de vervoerder, bereikbaar via 0900 ‑ 22 28 877 (€0,08 per minuut) of het Wmo-loket, bereikbaar via telefoon: (0527) 63 39 33.
\n6.Kinderen tot 4 jaar Kinderen tot 4 jaar reizen gratis. Hierbij gelden de volgende voorwaarden: zij dienen begeleid te worden door een betalende klant ouder dan 12 jaar en voor hen wordt geen eigen zitplaats verlangd.
\n7.Dieren Blindengeleidehonden of andere erkende hulphonden, als zodanig herkenbaar, kunnen gratis meereizen met een betalende klant.
\nHuisdieren in tas of kooi, die op schoot van de klant vervoerd worden kunnen gratis worden meegenomen. Overige huisdieren worden niet meegenomen.
\n8.Bereikbaarheid Regiotaxi Flevoland Reserveren van ritten dient te geschieden bij Regiotaxi Flevoland op het reserveringsnummer: 0900 – 22 28 877 (0,08 euro/minuut). Dit nummer is dagelijks bereikbaar tussen 05.30 en 01.30 uur.
\nKlanten, ook Wmo geïndiceerden, kunnen klachten als volgt melden:
\nKlanten moeten alle klachten met betrekking tot regiotaxivervoer melden bij de provincie. Dit kan op de volgende wijze: telefonisch: maandag t/m vrijdag tussen 09.00 tot 17.00 uur op nummer 0320 – 265597. per e-mail: regiotaxi@flevoland.nl schriftelijk klachten kunnen worden gericht aan de Provincie Flevoland, postbus 55, 8200 AB Lelystad. Hierbij dient het pasnummer, de datum, het tijdstip en het traject van de reis vermeld te worden.
\n9.Voorwaarden specifiek voor Wmo-geïndiceerden Voor de Wmo-geïndiceerden die in aanmerking komen voor deelname aan het collectief vervoer gelden, naast de algemene voorwaarden, de onderstaande specifieke voorwaarden:
\nDe Wmo-geïndiceerde ontvangt een pasje, waarmee hij/zij ook vervoerd kan worden naar een specifieke bestemming buiten Noordoostpolder.
\nDe specifieke puntbestemmingen zijn:
\n11.Gezinspas In twee gevallen kan een gezinspas voor het collectief vervoer worden verstrekt: als de ondersteuningsbehoevende jonger is dan 16 jaar en niet apart van het gezin kan reizen; als de ondersteuningsbehoevende als gevolg van zorgtaken niet apart van het gezin kan reizen.
\nAd 1. Begeleiding van thuiswonende kinderen met een Wmo-indicatie tot 16 jaar Het kind kan tijdens het reizen in het collectief vervoer begeleid worden door een ouder. Deze ouder reist voor hetzelfde tarief als het ondersteuningsbehoevende kind. Omdat het uitgangspunt is dat het gezin in staat moet zijn gezamenlijk te reizen, betalen de overige gezinsleden ook hetzelfde tarief als de ondersteuningsbehoevende (dit vanwege het feit dat het inkomen van het gezin maximaal 1,5 maal het geldend sociaal minimum bedraagt). Zij kunnen reizen op een gezinspas, waarop maximaal twee volwassenen kunnen reizen. Het aantal kinderen dat op de pas reist, is afhankelijk van de samenstelling van het gezin. Een gezinspas kan worden toegekend tot het jongste kind 15 jaar oud is.
\nAd 2. Begeleiding door ondersteuningsbehoevende ouder met een Wmo-indicatie die de zorgtaak heeft voor kinderen De ondersteunende ouder komt in aanmerking voor een gezinspas. De rest van het gezin reist tegen hetzelfde tarief als de ondersteuningsbehoevende ouder. Ook voor deze gezinspas geldt dat er maximaal twee volwassenen op de gezinspas kunnen reizen. Het aantal kinderen dat op de pas reist hangt ook in dit geval af van de samenstelling van het gezin.
\nDe ouders en/of de kinderen tot en met 15 jaar, die woonachtig zijn op hetzelfde adres, kunnen – voor zover er geen sprake is van een gratis begeleider - tegen een gelijk gereduceerde tarief met de WMO-geïndiceerde aanvrager meereizen in de Regiotaxi Flevoland.
\n5.9Een voorziening in natura of een PGB Een voorziening in natura of een PGB wordt verstrekt voor: een lease-auto; aanpassing van een lease auto; een al dan niet aangepaste gesloten buitenwagen; een open elektrische buitenwagen; een ander verplaatsingsmiddel.
\nGemotoriseerde vervoermiddelen kunnen, al dan niet in combinatie met een collectief systeem of een vergoeding voor het gebruik van een vervoermiddel, worden verstrekt als deze voorziening of de combinatie als de goedkoopste adequate voorziening kan worden aangemerkt. Autovoorzieningen worden beschouwd als het sluitstuk van de vervoersvoorzieningen. Autovoorzieningen kunnen worden toegekend als geen enkele andere vervoersvoorziening of een combinatie daarvan een goedkopere adequate oplossing biedt voor de vervoersproblemen van de ondersteuningsbehoevende.
\n5.9.1De lease-auto en aanpassing van een lease-auto
\nVoor ondersteuningsbehoevenden waarvan is vastgesteld dat zij zijn aangewezen op een aangepaste auto, kunnen de meerkosten van het behalen van een rijbewijs in een aangepaste auto voor vergoeding in aanmerking komen. Hierbij geldt wel dat de ondersteuningsbehoevende voor zijn vervoer is aangewezen op het gebruik van een auto. Tevens kan overwogen worden een zogenaamde brommobiel te verstrekken. Hiervoor is geen rijbewijs vereist.
\n5.9.2Een al dan niet gesloten buitenwagen
\nEen gesloten buitenwagen is niet hetzelfde als een zogenaamde “brommobiel”. De brommobiel (bijv. van het merk “Ligier”) is breder dan de gesloten buitenwagen (maximaal 1.50 meter breed) en moet gebruik maken van de rijbaan. Hierdoor zijn winkelgebieden voor deze voertuigen minder toegankelijk. De brommobiel lijkt daarom qua gebruik meer op een kleine personenauto. In het verstrekkingenbeleid zijn de bepalingen ten aanzien van de auto daarom ook van toepassing op de brommobiel. Voor een brommobiel is geen rijbewijs nodig, maar wel een bromfietscertificaat (voor een gesloten buitenwagen niet). Indien een auto noodzakelijk is en de ondersteuningsbehoevende of begeleider beschikt niet over een rijbewijs, kan een (aangepaste) brommobiel wellicht een oplossing zijn.
\nIn principe wordt een gesloten buitenwagen met benzinemotor verstrekt aangezien deze de hoogste actieradius heeft, afhankelijk van de mogelijkheden om onderweg te tanken. Tevens geldt hier dat een substantieel deel van de vervoersbehoefte kan worden vervuld met de gesloten buitenwagen. Gelet op het grotere bereik, mag aangenomen dat met een gesloten buitenwagen een groter deel van de vervoersbehoefte kan worden vervuld dan met een scootmobiel. Uitgangspunt is daarom dat met de gesloten buitenwagen jaarlijks minimaal 1000 km zal worden afgelegd. De gemeente kan dit laten toetsen door de leverancier van de gesloten buitenwagen.
\n5.9.3Een open elektrische buitenwagen (scootermobiel / aanpassing scootermobiel)
\n5.9.4Een ander verplaatsingsmiddel 1.Fietsvoorzieningen Een fietsvoorziening wordt verstrekt voor de korte en middellange afstand rondom de woning. Tevens geldt dat met de fietsvoorziening een substantieel deel van de vervoersvoorziening kan worden vervuld (= 500 km per jaar).
\n2.De fiets met drie of vier wielen
\nVerstrekking is mogelijk als met deze vervoersvoorzieningen een substantieel deel van de bestemmingen in het kader van ‘het leven van alle dag’ bereikt kunnen worden.
\nDe kosten voor reparatie, onderhoud en verzekering, komen bij een verstrekking in natura voor rekening van de gemeente. Bij een verstrekking in de vorm van een PGB kan een vergoeding voor de instandhoudingskosten worden verleend.
\nKorting op vervoerskostenvergoeding Indien van toepassing is er recht op een individuele vervoerskostenvergoeding van 70%. De korting bedraagt daarmee 30%. In individuele gevallen kan hiervan worden afgeweken.
\n3.De tandem of duofiets
\nEen fiets wordt voor minimaal 10 jaar toegekend. Voor kinderen tot en met 12 jaar wordt een aangepaste fiets in bruikleen verstrekt. Het beleid van de gemeente is erop gericht de voorziening te verstrekken in de vorm van een PGB of in natura.
\nDe kosten voor onderhoud, reparatie en verzekering zijn bij een verstrekking in natura voor rekening van de gemeente. Bij een verstrekking in de vorm van een PGB kan een vergoeding voor de instandhoudingskosten worden verleend.
\n4.De tandemet of fiets met hulpmotor (Spartamet)
\nDe kosten voor onderhoud, reparatie en verzekering zijn bij een verstrekking in natura voor rekening van de gemeente. Bij een verstrekking in de vorm van een PGB kan een vergoeding voor de instandhoudingskosten worden verleend.
\n5.Rolstoelfiets Omschrijving van de voorziening Een rolstoelfiets is een driewielfiets waar de rolstoel voorop op een plateau geplaatst kan worden, zodat een kind of een volwassene dat rolstoelafhankelijk is per fiets vervoerd kan worden. Ook bestaat een rolstoelfiets met drie wielen waarbij van het achterste deel van de fiets een speciale rolstoel losgekoppeld kan worden.
\nEr moet een nadrukkelijke behoefte zijn om de ondersteuningsbehoevende per fiets te vervoeren.
\nEr moet een begeleider beschikbaar zijn.
\nDe kosten voor onderhoud, reparatie en verzekering zijn bij een verstrekking in natura voor rekening van de gemeente. Bij een verstrekking in de vorm van een PGB kan een vergoeding voor de instandhoudingskosten worden verleend.
\n6.Fiets-rolstoel-trekdeel (koppeling tussen normale fiets en rolstoel)
\nDe kosten voor onderhoud, reparatie en verzekering zijn bij een verstrekking in natura voor rekening van de gemeente. Bij een verstrekking in de vorm van een PGB kan een vergoeding voor de instandhoudingskosten worden verleend.
\n7.Handbike-tracker
\nDe gehandicapte moet zich door de handbike-tracker beter kunnen verplaatsen. Het verstrekken van een handbike-tracker kan overwogen worden indien een scootmobiel geen oplossing biedt.
\nBij een verstrekking in natura wordt de handbike-tracker in bruikleen verstrekt door de hulpmiddelenleverancier.
\nDe kosten voor onderhoud, reparatie en verzekering zijn bij een verstrekking in natura voor rekening van de gemeente. Bij een verstrekking in de vorm van een PGB kan een vergoeding voor de instandhoudingskosten worden verleend.
\n8.Aangepaste kinderfietsen De kinderfietsen kunnen als voorziening in natura in bruikleen vertrekt, in de vorm van een PGB of al financiële tegemoetkoming. Het beleid van de gemeente is er op gericht de voorziening te verstrekken in natura of in de vorm van een PGB. Een aangepaste kinderfiets kan verstrekt worden aan kinderen vanaf 4 jaar. “Fietsjes” voor kinderen jonger dan 4 jaar worden gezien als een speelvoertuig.
\n9.Autozitjes en fietszitjes
\nDe kosten voor onderhoud, reparatie en verzekering zijn bij een verstrekking in natura voor rekening van de gemeente. Bij een verstrekking in de vorm van een PGB kan een vergoeding voor de instandhoudingskosten worden verleend.
\n10.Speelvoertuigen
\nDriewielers die zijn aangepast in verband met de beperking van het kind.
\nDit zijn speelvoorzieningen en vervoermiddelen voor buiten. Ze zijn sneller en wendbaarder dan handbewogen rolstoelen. Bovendien geeft het kinderen de mogelijkheid langere afstanden af te leggen.
\nKinderen kunnen zich liggend of zittend op deze hulpmiddelen voortbewegen. Ze zijn bedoeld voor kinderen die vanwege beenfunctiestoornissen niet in staat zijn te kruipen.
\nBij een verstrekking in natura wordt de handbike-tracker in bruikleen verstrekt door de hulpmiddelenleverancier.
\nDe kosten voor onderhoud, reparatie en verzekering zijn bij een verstrekking in natura voor rekening van de gemeente. Bij een verstrekking in de vorm van een PGB kan een vergoeding voor de instandhoudingskosten worden verleend.
\n5.10Financiële tegemoetkoming in de kosten Indien iemand niet in staat is gebruik te maken van het collectief vervoer, kan hij/zij in aanmerking komen voor een financiële tegemoetkoming. Onder de WvG werd dit een vervoerskostenvergoeding genoemd.
\nDe voorziening kan bestaan uit een financiële tegemoetkoming in de kosten van: gebruik van eigen auto; aanpassing van de eigen auto; gebruik van bruikleen auto of lease auto; gebruik van taxi; gebruik van rolstoeltaxi; aanschaf of gebruik van een ander verplaatsingsmiddel; medisch noodzakelijke begeleiding tijdens het vervoer.
\n5.10.1Gebruik van eigen auto, bruikleenauto of lease auto, taxi, rolstoeltaxi Een financiële tegemoetkoming voor gebruik van eigen auto, gebruik van bruikleen auto of lease-auto, gebruik van taxi en gebruik van rolstoeltaxi wordt uitsluitend verstrekt aan belanghebbenden met een inkomen dat gelijk aan of lager is dan 1,5 maal het geldend sociaal minimum.
\nEen uitzondering wordt gemaakt voor personen woonachtig in een gezinsvervangend tehuis. Zij komen allemaal (ongeacht hun inkomen) in aanmerking voor het collectief vervoer. Het feit dat zij wel of geen begeleiding nodig hebben bij het vervullen van hun vervoersbehoefte doet hier niet aan af.
\nDe normbedragen voor de financiële tegemoetkoming zijn opgenomen in artikel 15 van het besluit individuele voorzieningen Wmo gemeente Noordoostpolder. De CRvB heeft bepaald dat in het algemeen de ondersteuningsbehoevende met een (combinatie van) vervoersvoorziening(en) in staat moet worden gesteld 1.500 tot 2.000 km per jaar af te kunnen leggen met betrekking tot regionaal vervoer.
\nDe normbedragen in het besluit zijn daarom gebaseerd op het gegeven dat een ondersteuningsbehoevende minimaal 1500 km per jaar moet kunnen reizen. Op basis van dit uitgangspunt zijn de volgende normbedragen tot stand gekomen: de vervoerskostenvergoeding voor het gebruik van een eigen auto; € 502; de vervoerskostenvergoeding voor het gebruik van een bruikleenauto/huur- of lease-auto; € 186,--; de vervoerskostenvergoeding voor het gebruik van een taxi; € 1.335; de vervoerskostenvergoeding voor het gebruik van een rolstoeltaxi; € 2.000.
\nHet gaat duidelijk om een tegemoetkoming in de kosten van vervoer. Het is niet de bedoeling dat vanuit de Wmo de totale vervoersbehoefte wordt gefinancierd. Reden hiervoor is dat ook niet-ondersteuningsbehoevenden (en ondersteuningsbehoevenden in het collectief vervoer) kosten voor het vervoer moeten maken.
\nKosten gemaakt voor het gebruik van een (rolstoel)taxi worden afgerekend op declaratiebasis. Declaraties moeten per kwartaal worden ingediend voor de 10de van de eerste maand van het volgende kwartaal. Bij de declaratie dienen de taxibonnen overlegd te worden. De normbedragen gelden voor een periode van 12 maanden.
\nDeclaraties kunnen worden ingediend door belanghebbenden van 18 jaar en ouder. Hierbij kan het gaan om ondersteuningsbehoevenden zelf of om ouders/verzorgers van een ondersteuningsbehoevenden.
\n5.10.2Aanpassing van de eigen auto
\nMen heeft boven de inkomensgrens voldoende financiële middelen om op een andere wijze in het vervoer te kunnen voorzien, bijvoorbeeld een taxi. Een ondersteuningsbehoevende onder de inkomensgrens wordt geacht niet zelf een auto te kunnen onderhouden. Het ligt dan niet voor de hand wel aanpassingen aan de auto te bekostigen. Daarom is een autoaanpassing evenals een lease-auto het sluitstuk van voorzieningen.
\nDe ergonomisch adviseur beoordeelt of de auto in redelijkheid is aan te passen of dat er een andere auto noodzakelijk is. Er wordt een programma van eisen opgesteld met een offerte.
\nEisen die aan een auto gesteld worden om in aanmerking te komen voor een financiële tegemoetkoming in de aanpassingskosten: de auto is niet ouder dan 5 jaar; de auto verkeert in goede staat (eventueel middels een keuring laten bepalen); de auto is redelijk aan te passen.
\nDe prijs van een referentieauto is de prijs van een “gemiddelde” auto welke het UWV aanvaardbaar acht. * Voor het bepalen van de referentie-auto wordt aangesloten bij de door het UWV gehanteerde normbedragen bij de uitvoering van de WIA en het Reïntegratiebesluit. Per 1 januari 2006 is de waarde van de referentie-auto € 16.800,- (normbedragen voorzieningen 2006 van het UWV).
\nAls sprake is van een aanvraag voor een aanpassing aan de eigen auto, dient een advies van het Centraal Bureau Rijvaardigheid (CBR) met de restreint bepalingen aanwezig te zijn. Het CBR verricht de keuring voor het vaststellen van de beperkingen (restreint), waarop de auto voor de ondersteuningsbehoevende aangepast moet zijn. Zonder deze restreintbepalingen is de belanghebbende onverzekerd als hij in een auto rijdt.
\nAan de eis dat de auto niet ouder mag zijn dan vijf jaar, kan worden voorbijgegaan als de autoaanpassing in een andere auto kan worden overgezet (bijvoorbeeld een aangepaste autostoel). Als in dat geval de aanpassing binnen zeven jaar overgezet moet worden, dan zijn de kosten hiervan voor rekening van de ondersteuningsbehoevende.
\nBPM teruggave Op grond van het Nederlands belastingstelsel is de teruggaaf BPM-gehandicaptenregeling in het leven geroepen. Indien een bestelauto wordt gebruikt voor het vervoer van een gehandicapte en diens rolstoel of ander hulpmiddel, kan men een teruggaaf krijgen van Belasting van personenauto’s en motorrijwielen (bron:belastingdienst.nl). Wanneer de auto verstrekt is vanuit de Wmo wordt een deel van de verstrekte financiële tegemoetkoming terug gevorderd van de ondersteuningsbehoevende indien het verzoek om teruggaaf door de belastingdienst wordt ingewilligd. Het is namelijk niet de bedoeling dat op grond van de Wmo een financiële tegemoetkoming wordt verstrekt voor een voorziening waarin de belastingdienst achteraf mede tegemoet komt.
\nDe Algemene wet bestuursrecht vermeldt in titel 4.4 de wijze waarop de terugvordering dient te geschieden.
\n5.10.2.1Meerkosten auto in speciale uitvoering
\nVoor personen met een inkomen dat hoger is dan 1,5 keer het geldend sociaal minimum wordt een auto waarvan de aanschafkosten overeenkomen met de referentieauto als algemeen gebruikelijk aangemerkt. Als er een medische noodzaak is voor een auto in een bepaalde uitvoering of met speciale faciliteiten die niet kan worden aangeschaft voor het normbedrag van de referentieauto, dan kan een tegemoetkoming worden verleend in de meerkosten van deze auto. De tegemoetkoming is gelijk aan de aanschafprijs van de betreffende auto (exclusief niet-noodzakelijke accessoires) plus de kosten van eventuele noodzakelijke aanpassingen minus het normbedrag van de referentieauto.
\nEen tegemoetkoming in de kosten van een eigen auto kan alleen plaatsvinden in zeer uitzonderlijke gevallen. Hiervan is enkel sprake wanneer een andere vervoersvoorziening geen goedkopere adequate oplossing biedt;
\nDe ondersteuningsbehoevende kan geen gebruik maken van het collectief vervoer of een (rolstoel)taxi;
\nEr wordt een programma van eisen opgesteld met een offerte.
\n5.10.3Medische noodzakelijke begeleiding tijdens het vervoer Begeleidingskosten kunnen onder de compensatieplicht vallen. Bij Awbz-bewoners kan er echter rekening gehouden worden met de agogische taak van personeel van de instelling, met name bij gezinsvervangende tehuizen. Ook bij grotere Awbz-instellingen geldt een beperking bij de compensatieplicht ten aanzien van de begeleiding.
\nDe voorziening wordt verstrekt in de vorm van een financiële tegemoetkoming. De hoogte van de financiële tegemoetkoming voor medisch noodzakelijke begeleiding tijdens het vervoer wordt vastgesteld op de door de gemeente geaccepteerde kosten.
\n5.11Korting op de financiële tegemoetkoming Voorafgaand aan het al dan niet toekennen van een financiële tegemoetkoming bepaalt de indicatiesteller, in overleg met de ondersteuningsbehoevende, wat zijn/haar vervoersbehoefte is. Indien de vervoersbehoefte zodanig is dat het de \"verplaatsingen in het leven van alle dag\" omvat, heeft betrokkene recht op een gehele vervoerskostenvoorziening.
\nAls een deel van de vervoersbehoefte kan worden vervuld met een andere vervoersvoorziening, dan is er aanleiding de vervoerskostenvergoeding te verlagen. In het algemeen wordt dan uitgegaan van een korting van 30%. Deze korting kan echter niet automatisch worden toegepast. Onderzoek moet uitwijzen of een substantieel deel van de vervoersbehoefte kan worden vervuld met de alternatieve vervoersvoorziening. Uitgaande van het uitgangspunt dat een ondersteuningsbehoevende met zijn vervoersvoorzieningen jaarlijks 1500 km kan afleggen, wordt met een substantieel deel bedoeld minimaal 500 km.De korting op de vervoerskostenvergoeding van 30% is ook in overeenstemming met deze afstand.
\nWanneer iemand nog in staat is te fietsen, maar hij/zij kan dit alleen bij gunstige weersomstandigheden, dan is niet altijd aanleiding de korting van 30% toe te passen. Het is dan immers niet aannemelijk dat met de fiets een afstand van minimaal 500 km per jaar kan worden afgelegd.
\nBij het toekennen van een financiële tegemoetkoming wordt ten aanzien van de verschillende leeftijdcategorieën, het volgende onderscheid gemaakt:
\nVoor de groep van 0 tot 5 jaar : geen financiële tegemoetkoming omdat individueel reizen voor kinderen in deze leeftijdgroep niet mogelijk is.
\nVoor de groep 5 tot 12-jarigen : maximaal 50% van het normbedrag.
\nVoor de groep 12 tot 15-jarigen: maximaal 75% van het normbedrag.
\nVoor de groep van 15 jaar en ouder: het volledige normbedrag. (CRvB 29-09-2004, nr. 02/3975 Wvg, CRvB 20-12-2005, nrs. 03/2393 Wvg).
\nIndien meer kinderen in een gezin ondersteuningsbehoevend zijn, wordt aan elk van de kinderen maximaal 75% van de bij de leeftijdcategorie behorende vergoeding toegekend.
\n5.12Ondersteuningsbehoevenden in Awbz-instellingen De CRvB gaat er vanuit dat het contact met het ouderlijk milieu voor de ondersteuningsbehoevende in een Awbz-instelling doorgaans van wezenlijk belang is. Omdat ‘het leven van alledag’ zich doorgaans afspeelt binnen de Awbz-instelling mag er echter ook vanuit worden gegaan dat daar sociale contacten worden opgedaan en worden onderhouden. Als echter een deskundige verklaart dat zonder de contacten buiten de instelling vereenzaming dreigt, kan een voorziening voor weekendvervoer noodzakelijk zijn. Daarbij mag de gemeente er vanuit gaan dat een deel van de noodzakelijk contacten ook onderhouden kunnen worden door het ontvangen van bezoek. Het behoort tot de verantwoordelijkheid van de Awbz-instelling om zorg te dragen voor een passende locatie/ruimte voor het ontvangen van bezoek. Om die reden hoeft de door de gemeente te treffen vervoersvoorziening slechts rekening te houden met de helft van de noodzakelijke contacten (50/50-criterium). Het betreft hier overigens een algemene regel. Zowel de gemeente als de ondersteuningsbehoevende kan door middel van verklaringen van deskundigen aantonen dat een lagere dan wel hogere bezoekfrequentie noodzakelijk is.
\nOp basis van het voorgaande wordt in het kader van “weekendvervoer” voor ondersteuningsbehoevenden in een Awbz-instelling slechts een tegemoetkoming verstrekt voor de helft van de noodzakelijk geachte contacten (om vereenzaming te voorkomen). De andere helft van de noodzakelijke contacten dient door middel van bezoek onderhouden te worden.
\nHoofdstuk6Rolstoelen Inhoud hoofdstuk 6 6.1 Inleiding 6.2 Soorten rolstoelvoorzieningen 6.3 Primaat algemene rolstoelvoorziening bij incidenteel rolstoelgebruik en sportrolstoel 6.4 Selectie van een rolstoel 6.5 Keuze van de rolstoel 6.6 Rolstoel en verhuizing 6.7 Levering van rolstoelen 6.8 De verstrekkingen 6.8.1 Een algemene rolstoelvoorziening 6.8.2 Een rolstoel 6.8.3 De met rolstoel gepaard gaande kosten van onderhoud, gebruik, verzekering en reparatie en eventuele noodzakelijke aanpassingen en accessoires aan de rolstoel 6.8.3.1 Aanpassingen aan rolstoelen 6.8.3.2 Rolstoelaccessoires 6.8.3.3 Kosten rolstoeltraining/scootmobieltraining 6.8.3.4 Oplaadkosten 6.8.3.5 Vergoeding voor onderhoud en reparatie 6.8.4 Sportrolstoelen 6.8.5 Aanspraak op rolstoelvoorzieningen door Awbz-bewoners 6.1Inleiding Wanneer een persoon beperkingen ondervindt in zijn zelfredzaamheid en maatschappelijke participatie, is het College verplicht op grond van artikel 4 lid 1 onder b van de Wet deze beperkingen te compenseren en voorzieningen te treffen op het gebied van maatschappelijke ondersteuning die in staat stellen om zich te verplaatsen in en om de woning. Dit verplaatsen in en om de woning kan op verschillende wijzen plaatsvinden: met een rollator, lopend met krukken, met een trippelstoel, of met een rolstoel. Van deze voorzieningen valt uitsluitend de rolstoel, net als in de Wvg eerder het geval, onder de Wmo. De andere voorzieningen vallen onder andere wettelijke regelingen en zijn daarom op grond van artikel 3 Wmo uitgesloten.
\nOnder rolstoel dient te worden verstaan wat daar over het algemeen in het dagelijkse taalgebruik onder wordt verstaan: een rolstoel is een voorziening ter verplaatsing in en om de woning, soms ook in de directe woon- en leefomgeving, waarbij de rolstoel met de handen aan de achterste wielen kan worden aangedreven. Een rolstoel kan met de hand worden aangedreven, maar ook elektrisch. Ook zijn er motoren die op een rolstoel aangebracht kunnen worden om de rijden met de rolstoel te ondersteunen, lichter te maken.
\nNaast rolstoelen voor verplaatsing zijn er ook rolstoelen, speciaal voor verplaatsing bij sportbeoefening, de zogenaamde sportrolstoelen.
\n6.2Soorten rolstoelvoorzieningen Artikel 32 van de verordening bepaalt dat er vier mogelijkheden zijn om rolstoelen te verstrekken: een algemene rolstoelvoorziening; een rolstoel; de met de rolstoel gepaard gaande kosten van onderhoud, gebruik, verzekering en reparatie en eventuele noodzakelijke aanpassingen en accessoires aan de rolstoel; een sportrolstoel.
\n6.3Primaat algemene rolstoelvoorziening bij incidenteel rolstoelgebruik en sportrolstoel Als het gaat om incidenteel gebruik van een rolstoel en er op grond van de Awbz geen hulpmiddelen worden verstrekt, komt de aanvrager in aanmerking voor een rolstoel uit de rolstoelpool. Indien de rolstoel niet noodzakelijk is voor incidenteel gebruik, maar voor dagelijks zittend verplaatsen in en om de woning, kan de rolstoel verstekt worden als voorziening in natura of als persoonsgebonden budget. Een rolstoel uit de rolstoelpool is dan geen adequate voorziening. Of er al dan niet sprake is van incidenteel gebruik is afhankelijk van persoonlijke omstandigheden en wordt per individuele situatie beoordeeld.
\nVoor een sportrolstoel kan een ondersteuningsbehoevende in aanmerking komen als aantoonbare beperkingen sportbeoefening zonder sportrolstoel onmogelijk maken.
\n6.4Selectie van een rolstoel Bij de selectie van een rolstoel wordt gekeken naar de volgende factoren: a. Het gebruik Uitgangspunt is het gebruiksdoel: een rolstoel wordt primair beschouwd als een vervoersvoorziening voor verplaatsing binnens- en buitenshuis.
\nIndien een rolstoel voor meerdere activiteiten geschikt moet zijn moet hiermee rekening worden gehouden, eventueel door meerdere rolstoelen te verstrekken.
\nVerder wordt ten aanzien van het gebruik gekeken naar de frequentie van het gebruik en de gebruiksduur.
\nEen rolstoel die tijdelijk gebruikt moet worden (korter dan een half jaar) komt niet in aanmerking voor verstrekking vanuit de Wmo. Hiervoor kan een aanvraag worden ingediend bij de thuiszorgorganisatie. b. Het gebruiksgebied Bij elektrische rolstoelen voor buitengebruik worden hoge eisen gesteld aan stabiliteit en manoeuvreerbaarheid en is de actieradius van groot belang (het aantal kilometers dat gereden kan worden zonder dat de accu wordt opgeladen).
\nBij rolstoelen voor binnenshuis gelden in het bijzonder eisen als beperkte draaicirkel en zodanige afmetingen dat eenvoudige transfers te maken zijn. c. De aandrijving Er zijn 3 mogelijkheden:
\nOm tot een verantwoorde keus te komen wordt gelet op: de fysieke mogelijkheden van de ondersteuningsbehoevende, zoals kracht om rolstoel op gang te brengen en te houden, voldoende armfuncties om te remmen of te sturen; voldoende oriëntatievermogen en verkeersinzicht om aan het verkeer buitenshuis deel te nemen; fysieke mogelijkheden van begeleider wat betreft kracht en uithoudingsvermogen; gebruiksgebied van een duwrolstoel. d. De zithouding De benodigde ondersteuning is afhankelijk van de aard van de handicap/ de functionele beperking en van de activiteiten die vanuit de rolstoel moeten plaatsvinden. Indien mensen voor een groot deel van de dag zijn aangewezen op een rolstoel is een multifunctionele rolstoel nodig. Dit stelt eisen aan de ondersteuning. e. De meeneembaarheid Een rolstoel moet kunnen worden dichtgeklapt, opgevouwen of gedemonteerd, indien de gebruiker de rolstoel eenvoudig moet kunnen transporteren. De mate van meeneembaarheid is echter afhankelijk van de beperkingen van de cliënt. f. Antropometrische gegevens De rolstoel moet worden aangemeten aan de lichaamsmaten van de gebruiker.
\n6.5Keuze van de rolstoel Op grond van bovenstaande factoren bepaalt de indicatiesteller, samen met een adviseur van de hulpmiddelenleverancier welke rolstoel het meest geschikt is voor de betreffende ondersteuningsbehoevende. Vervolgens brengt de hulpmiddelenleverancier voor deze rolstoel een offerte uit.
\nBij het verstrekken van rolstoelen heeft de gemeente sturingsmogelijkheden. De mogelijkheden voor budgetbeheer zijn vooral gelegen in efficiënt depotbeheer, herverstrekking en een uiterst zorgvuldige selectie van de goedkoopst adequate rolstoel.
\nVerkorte procedure Voor de verstrekking van incidenteel te gebruiken rolstoelen en scootermobielen is aan de hulpmiddelenleverancier een machtiging verstrekt. Wanneer de indicatiesteller een positief advies geeft, kan de hulpmiddelenleverancier zonder tussenkomst van de gemeente de voorziening verstrekken (de zogenaamde “generale machtiging”).
\n6.6Rolstoel en verhuizing In geval van verhuizing van de rolstoelgebruiker naar een andere gemeente dient in principe de rolstoel te worden ingeleverd. Dit levert een klantonvriendelijke situatie op. Daarom neemt de gemeente contact op met de nieuwe woongemeente teneinde te onderzoeken of deze gemeente de rolstoel wenst over te nemen. Bij het bepalen van de kosten van overname wordt een afschrijvingstermijn overeenkomstig de gehanteerde termijn van de vaste leverancier van de gemeente.
\n6.7Levering van rolstoelen Alle rolstoelen worden in bruikleen verstrekt. Bij aflevering ondertekent betrokkene een bruikleenovereenkomst. De aanschafprijs komt direct voor rekening van de gemeente.
\nIn de aankoopsom zijn in ieder geval inbegrepen: de aankoopsom van de voorziening; afschrijving; standaardaanpassingen; reparatie-, onderhoud- en servicekosten, WA-verzekering (uitgezonderd reparatie van lekke banden); depotkosten; beheers- en administratiekosten; bezorg- en ophaalkosten; passing in showroom of thuis; documentatie en advies; instructie aan de gebruiker.
\n6.8De verstrekkingen 1.Een algemene rolstoelvoorziening Algemene rolstoelvoorzieningen moeten nog ontwikkeld worden. Deze vorm van verstrekken biedt mogelijkheden voor die aanvragers die een rolstoel niet dagelijks maar incidenteel nodig hebben. Te denken valt aan aanvragers die in en om de woning geen hulpmiddelen nodig hebben of zich met andere loophulpmiddelen kunnen verplaatsen, maar uitsluitend tijdens een dagje uit een rolstoel nodig hebben. Dergelijke rolstoelen worden vaak opgeklapt achter in de auto gelegd en slechts gebruikt bij bovenomschreven activiteiten.
\nAangezien de eis voor het in aanmerking komen voor een rolstoelvoorziening in natura of als persoonsgebonden budget is dat “dagelijks zittend verplaatsen in en om de woning” noodzakelijk is en deze aanvragers daaraan niet voldoen, kan de algemene rolstoelvoorziening een hulpmiddel zijn. Bij een algemene rolstoelvoorziening is het voor diegenen die daartoe het recht hebben een rolstoel voor één of meer dagen te lenen om de gewenste activiteiten mee uit te kunnen voeren.
\n2.Een rolstoel Er zijn verschillende rolstoelen te onderscheiden. Er wordt onderscheid gemaakt in de onderstaande rolstoelen:
\nHandbewogen rolstoelen Elektrische rolstoelen Kinderrolstoelen Stoelen op wielen.
\nAd. 1: Handbewogen rolstoelen
\nBij de handbewogen rolstoelen is een onderscheid mogelijk tussen zelfbewegers en duwwandelwagens. Voor zelfbewegers is een goede arm- en handfunctie van de ondersteuningsbehoevende noodzakelijk en een redelijk uithoudingsvermogen. Zelfbewegers hebben kleine wielen voor en grote wielen met hoepels achter. Voor ondersteuningsbehoevenden die slechts in één hand of arm een sterke functie hebben zijn rolstoelen ontwikkeld die aan één kant voortbewogen kunnen worden. Duwwandelwagens hebben over het algemeen vier kleine wielen.
\nDe ondersteuningsbehoevende is door beperkingen aangewezen op een handbewogen rolstoel.
\nEen rolstoel wordt in natura in bruikleen verstrekt of in de vorm van een PGB. De kosten voor reparatie, onderhoud en verzekering komen bij een verstrekking in natura voor rekening van de gemeente. Bij een verstrekking in de vorm van een PGB kan een vergoeding voor de instandhoudingskosten worden verleend.
\nAd. 2: Elektrische rolstoelen
\nBij elektrische rolstoelen kan het gaan om rolstoelen met zogenaamde joystick-besturing, computergestuurde rolstoelen, sta-rolstoelen, scootermobielen of plateaurolstoelen.
\nOnderscheid kan worden gemaakt tussen:
\nElektrische rolstoelen voor binnenshuis: compact, wendbaar, kleine wielen;
\nElektronische rolstoelen voor buitenshuis: groot, grote actieradius, stabiel, grote wielen. Dit is een vervoersvoorziening;
\nVoor zowel binnens- als buitenshuis: een combinatie van kenmerken van de binnen- en buitenrolstoelen. De verstrekking is afhankelijk van de afmetingen van de woning, rijvaardigheid van de ondersteuningsbehoevende en het gebruiksgebied.
\nAd. 3: Kinderrolstoelen
\nDe rolstoelen moeten verrijdbaar en makkelijk mee te nemen voor gebruik binnenshuis. Verder moeten de kinderrolstoelen zeer wendbaar zijn en tegen een stootje kunnen.
\nAan lichtgehandicapte kinderen, die nog niet aan een rolstoel toe zijn kan een aangepaste buggy verstrekt worden. Aangezien deze buggy's relatief weinig ondersteuning bieden, zijn ze bedoeld voor kinderen met een redelijke spierfunctie. Een aangepaste buggy wordt voor een kind in de leeftijd tot en met drie jaar niet als algemeen gebruikelijk beschouwd en wordt afhankelijk van de aard van de beperking verstrekt.
\nBelangrijk is dat de groei van de rolstoelgebruiker kan worden opgevangen door het rolstoelsysteem. Dit kan door rolstoelsystemen met de volgende nastelbare onderdelen: zitbreedte, zitdiepte, beenlengte, zit-, rug- en armhoogte. Bij levering van rolstoelen aan kinderen wordt hiermee rekening gehouden.
\nVanuit therapeutisch oogpunt kan het belangrijk zijn dat kinderen niet de hele dag in een rolstoel zitten maar van tijd tot tijd rechtop kunnen staan en zich staand kunnen voortbewegen. Het zitgedeelte valt onder de Wmo. Vanwege het therapeutische doel van het sta-gedeelte komt dit niet voor vergoeding in het kader van de Wmo in aanmerking, eventueel wel voor vergoeding vanuit de Awbz. In voorkomende gevallen neemt de gemeente contact op met de betreffende zorgverzekeraar om de mogelijkheid van een gezamenlijke financiering te bespreken.
\nAd.4: Stoelen op wielen
\nAls de ondersteuningsbehoevende zich mechanisch of elektrisch voortbeweegt met de stoel valt de stoel onder de elektrische binnenrolstoelen en daarmee onder de compensatieplicht van de Wmo.
\n3.De met rolstoel gepaard gaande kosten van onderhoud, gebruik, verzekering en reparatie en eventuele noodzakelijke aanpassingen en accessoires aan de rolstoel 3.1 Aanpassingen aan rolstoelen
\nEen ander deel moet individueel en op maat gemaakt worden. Deze aanpassingen vinden plaats bij handbewogen, duw en elektrische rolstoelen, voor zowel kinderen als volwassenen. Een onderscheid in aanpassingen is:
\nZit-, rug- en ondersteuningsdelen.
\nDit is in het bijzonder van belang voor mensen die de hele dag of een groot deel van de dag in een rolstoel zitten. Het kan dan gaan om zit-orthesen( op maat gemaakte zitkuip, op een onderstel kunnen meerdere maten van kuipen geplaatst worden), rugsteunen, fixatiegordels, kantel- en zithoekverstellingen, speciale arm-, hoofd- en beenondersteuningen, anti-decubituskussens, werkbladen voor ondersteuning of activiteiten aan de rolstoel.
\nRijgedeelte.
\nHet gaat hierbij onder andere om verzwaring van het frame, aandrijving van de wielen en eventueel motoren, rubber hoepelovertrekken of hoepels met extra tussenruimte, kogelkoppen of staafjes bij handbewogen rolstoelen om een goede greep mogelijk te maken.
\nBediening en/of besturing.
\nTe denken valt aan het mogelijk maken van besturing door middel van voet, mond of kin.
\n3.2 Rolstoelaccessoires
\nHiertoe behoren: rolstoelhandschoenen, bandenpomp, regenpakken, bagagetas of boodschappennet dat aan de rolstoel bevestigd kan worden, been- en voetenzak, winterbekleding, asbak, overtrekhoezen om de rolstoel tegen neerslag te beschermen, spaakbeschermers en zonneschermen voor buggy en wandelwagens.
\nAard van de verstrekking De voorziening kan in natura worden verstrekt of in de vorm van een PGB. Bij een voorziening in natura worden medisch noodzakelijke rolstoelaccessoires verstrekt door de hulpmiddelenleverancier. De kosten komen direct voor rekening van de gemeente. Ondersteuningsbehoevenden zijn geen eigen bijdrage verschuldigd voor rolstoelaccessoires.
\nNiet medisch noodzakelijke accessoires komen niet voor vergoeding door de gemeente in aanmerking. Indien de ondersteuningsbehoevende zelf accessoires aanschaft voor de in bruikleen ontvangen voorziening, dan moeten deze accessoires geplaatst en verwijderd kunnen worden zonder de voorziening te beschadigen.
\n3.3 Kosten rolstoeltraining/scootmobieltraining Indien het onduidelijk is of iemand gebruik kan maken van een rolstoel/scootmobiel, zijn in het kader van het adviestraject, haalbaarheidslessen noodzakelijk. De eerste lijn ergotherapie verzorgt deze lessen. De eerste lijn ergotherapiekan de kosten hiervan declareren bij de zorgverzekeraar.
\nDe gemeente vergoedt daarnaast maximaal 5 gewenningslessen indien gebleken is dat iemand in staat is gebruik te kunnen maken van de rolstoel/scootmobiel, maar zonder gewenningslessen niet veilig aan het verkeer deelgenomen kan worden.
\nVerder kunnen deze lessen enkel vergoed worden als een ondersteuningsbehoevende voor het eerst een rolstoel/scootmobiel moet gebruiken of als er aanzienlijke veranderingen zijn opgetreden waardoor het rolstoel/scootmobiel gebruik verandert. In In andere gevallen wordt er vanuit gegaan dat een korte instructie van de rolstoelleverancier voldoende is en bij de prijs is inbegrepen.
\n3.4 Oplaadkosten Kosten voor het opladen van elektrische rolstoelen komen niet voor vergoeding in aanmerking.
\n3.5 Vergoeding voor onderhoud en reparatie De kosten van onderhoud en reparatie komen bij een verstrekking in natura voor rekening van de gemeente. In principe vindt onderhoud en reparatie van de rolstoel bij de ondersteuningsbehoevende thuis plaats.
\nDe hulpmiddelenleverancier zorgt, indien noodzakelijk, voor een vervangende rolstoel. Het voorgaande is in de prijzen verdisconteerd. Derhalve vindt hierover geen afrekening van kosten plaats.
\nIn sommige gevallen hebben ondersteuningsbehoevenden nog een rolstoel in eigendom. Ook onderhoud en reparatie van deze rolstoelen vallen onder de verantwoordelijkheid van de gemeente, indien duidelijk is dat rolstoelgebruik medisch geïndiceerd is.
\nBij een verstrekking in de vorm van een PGB kan een vergoeding voor de instandhoudingskosten worden verleend.
\n4.Sportrolstoelen
\nEen aantal rolstoelen is wel geschikt voor dagelijks gebruik. Het gaat dan om lichte, makkelijk wendbare rolstoelen. Omdat het zitcomfort van deze stoelen beperkt is, wordt niet tot verstrekking van deze rolstoelen overgegaan aan mensen die een groot deel van de dag afhankelijk zijn van de rolstoel.
\nDe kosten voor reparatie, onderhoud en verzekering komen bij een verstrekking in natura voor rekening van de gemeente. Bij een verstrekking in de vorm van een PGB kan een vergoeding voor de instandhoudingskosten van 3,9% over het totale bedrag worden verleend.
\nIn voortzetting van de onder de Wvg gevoerde beleid is de werkwijze van de gemeente er echter op gericht om voor de aanschaf van een sportrolstoel eens in de 3 jaar beschikbaar te stellen. Indien een sportrolstoel wordt aangeschaft die goedkoper is dan het maximumbedrag wordt slechts het aanschafbedrag vergoed.
\n5.Aanspraak op rolstoelvoorzieningen door Awbz-bewoners Bewoners van Awbz-instellingen die ingevolge artikel 5 van de Wet toelating zorginstellingen is erkend komen, ingevolge artikel 35 van de verordening, slechts voor een rolstoel in aanmerking indien zij vanuit de Awbz geen rolstoel krijgen. Hiervan zal sprake zijn als artikel 15 van het besluit zorgaanspraken Awbz van toepassing is.
\nHoofdstuk7Het verkrijgen van voorzieningen en het motiveren van besluiten Inhoud hoofdstuk 7 7.1 Aanvraagprocedure 7.1.1 Bereikbaarheid loket 7.1.2 Toegang voorzieningen 7.1.3 Inlichtingen, onderzoek, advies en beschikking 7.2 Indicatiestelling 7.2.1 Medische noodzaak 7.2.2 Eenvoudige indicaties 7.2.3 Wanneer vraagt de gemeente extern advies?
\n7.2.3.1 Verklaring van geen bezwaar 7.2.3.2 Hersteltermijn 7.2.4 Aanvraag terwijl behandeling/revalidatie nog niet afgerond 7.3 Beoordeling medisch advies 7.3.1 Beslisboom voor het medisch advies 7.3.2 Toetsing 7.4 Motivering van het besluit 7.5 Beschikkingstermijn 7.6 Samenhangende afstemming 7.6.1 Wijzigingen in de situatie 7.7 Heronderzoeken 7.8 Terugvordering 7.1Aanvraagprocedure Een voorziening wordt uitsluitend verstrekt op aanvraag. Op een aanvraag is de Algemene wet bestuursrecht van toepassing. De werking van de Algemene wet bestuursrecht wordt in dit verstrekkingenboek bekend verondersteld. Hier word niet nader op ingegaan.
\nAanvragen in het kader van de Wmo kunnen op grond van artikel 36 lid 1 van de verordening bij d aan de hand van een speciaal aanvraagformulier worden ingediend. Voordeel van een dergelijk formulier is dat als het geheel ingevuld is, alle voor de behandeling noodzakelijke gegevens beschikbaar zijn.
\nDe aanvraag dient te worden ingediend bij de gemeente, bij de eenheid Publieksdiensten (zie artikel 36 lid 2 van de verordening). Hier kunnen tevens aanvragen in het kader van de Awbz ingediend worden. Betreft het een gecombineerde aanvraag voor zowel ondersteuning op grond van de Wmo als voor zorg op grond van de Awbz, dan kan die aanvraag in één keer worden gedaan. Op deze wijze is voldaan aan de vereiste van de Wmo dat er een relatie gelegd dient te worden tussen de indicatie ten aanzien van de Awbz en aanvragen ten aanzien van de Wmo.
\n7.1.1Bereikbaarheid loket Het loket is fysiek geopend van maandag tot en met vrijdag van 8.30 uur tot 12.30 uur.
\nTelefonisch: maandag tot en met vrijdag van 8.30 uur tot 17.00 uur op 0527- 63 39 11.
\nPer email: participatie@noordoostpolder.nl.
\nBij de aanvraag dient de ondersteuningsbehoevende of mantelzorger met een beroep op de wet identificatieplicht zich te kunnen legitimeren.
\nTen aanzien van het omgaan met de – vaak privacygevoelige – gegevens moet de gemeente rekening houden met de verplichtingen die voortvloeien uit de Wet bescherming persoonsgegevens (Wbp).
\nAls het aanvraagformulier volledig is en alle noodzakelijke gegevens tegelijkertijd verstrekt zijn, kan de aanvraag in behandeling worden genomen. Voor het behandelen van de aanvraag is op basis van de Awb een termijn van 8 weken beschikbaar. Vanuit het dienstverleningsconcept van de Noordoostpolder streeft de gemeente ernaar aanvragen al binnen zeven weken af te handelen. Zie ook bijlage 4 ‘bezwaar en beroep’.
\nAls het niet lukt binnen de voorgeschreven acht weken op een aanvraag een beschikking te nemen, dan zal voor het verstrijken van deze termijn betrokkene daarvan op de hoogte moeten worden gesteld, onder vermelding van de nieuwe termijn waarbinnen nu een besluit verwacht kan worden.
\n7.1.2Toegang voorzieningen Naast het afhandelen van de aanvraag wordt bij het loket van de eenheid Publieksdiensten de toegang tot de voorziening geregeld. Hierbij gaan we uit van warme overdracht. Dat wil zeggen dat de klant niet zelf met zijn positief besluit naar de aanbieder hoeft, maar dat vanuit de gemeente de toegang al wordt geregeld. Dat kan op verschillende manieren gebeuren, mede afhankelijk van de manier waarop dit met de aanbieders van zorg en welzijn wordt afgesproken.
\n7.1.3Inlichtingen, onderzoek, advies en beschikking Bij het bepalen wanneer er recht bestaat op een voorziening en welke voorziening het meest passend is om beperkingen te compenseren zal de gemeente rekening moeten houden met de persoonskenmerken en behoeften van de aanvrager en de mogelijkheden van de aanvrager om zelf maatregelen te treffen.
\n7.2Indicatiestelling