Zakaz subdelegacji oznacza, że organ upoważniony do wydania rozporządzenia nie może przekazać swoich kompetencji innemu organowi (zob. wyrok z 15 listopada 1999 r., U. 8/98, OTK ZU nr 7/1999, s. 805). Kluczowe dla uznania, że doszło do subdelegacji jest więc stwierdzenie faktu “przekazania kompetencji prawodawczej” na rzecz innego organu. Przekazanie to oznacza, że organ w ten sposób upoważniony, uzyskuje możliwość uregulowania wskazanej kwestii w ramach własnej kompetencji i w ramach ponoszonej za to odpowiedzialności. odróżnić należy jednak przekazanie kompetencji (z natury rzeczy dokonywane “na zewnątrz”) od sposobu jej wykonywania (wyrok z 9 kwietnia 2001 r., sygn. U. 7/00, OTK ZU nr 3/2001, s. 379).
\n
Ustawa o Policji powierzyła kompetencję do określenia szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji, Komendantowi Głównemu Policji. Upoważnienie ustawowe zostało wykonane przez wydanie zarządzenia. Nie doszło zatem do przekazanie kompetencji Komendanta Głównego Policji jakiemukolwiek innemu organowi. Dlatego też zarządzenie należy uznać w całości za zgodne z wskazanymi we wniosku przepisami.
\n
9.Inaczej należy natomiast ocenić zarządzenie Komendanta Głównego Policji nr 11/92 z 8 lipca 1992 r. w sprawie zasad okresowego opiniowania policjantów oraz trybu wnoszenia i rozpatrywania odwołań od opinii służbowych (opublikowane wewnętrznie). Zarządzenie wydane na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy o Policji, chociaż sprzeczne z aktualnym upoważnieniem, zachowało moc prawną na podstawie przepisów przejściowych ustawy z 6 lipca 2001 r. Artykuł 35 ust. 3 ustawy o Policji w aktualnym brzmieniu zobowiązuje ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia, w drodze rozporządzenia, wzoru formularza opinii służbowej, szczegółowych zasad i trybu opiniowania funkcjonariuszy, z uwzględnieniem przesłanek opiniowania i jego częstotliwości, kryteriów branych pod uwagę przy opiniowaniu, właściwości przełożonych w zakresie wydawania opinii, trybu zapoznawania funkcjonariuszy z opinią służbową oraz trybu wnoszenia i rozpatrywania odwołań od opinii. Na tej podstawie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz. U. Nr 98, poz. 890), które wejdzie w życie z dniem 4 stycznia 2003 r.
\n
Wobec sprzeczności całego zarządzenia nr 11 Komendanta Głównego Policji z delegacją ustawową, Trybunał Konstytucyjny odstąpił od badania merytorycznych zarzutów wnioskodawcy i uznał zarządzenie za sprzeczne z art. 35 ust. 3 ustawy o Policji.
\n
10.Z podobnych względów należy zakwestionować zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 października 1997 r. w sprawie warunków najmu lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących własnością Skarbu Państwa, pozostających w zarządzie Policji, oraz zasad obliczania czynszu najmu za te lokale (M.P. Nr 78, poz. 746). Zarządzenie zostało wydane na podstawie art. 97 ust. 2 ustawy o Policji, który z dniem 8 listopada 2001 r. uzyskał nowe brzmienie. Zgodnie z nowym upoważnieniem minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, warunki najmu lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących własnością Skarbu Państwa pozostających w zarządzie jednostek organizacyjnych Policji, a także sposób obliczania czynszu najmu, prawa i obowiązki najemcy oraz wynajmującego, a także części składowe czynszu najmu i okoliczności wpływające na jego wysokość.
\n
Już sama forma aktu wykonawczego świadczy o sprzeczności zarządzenia z art. 97 ust. 2 ustawy o Policji. Należy stwierdzić, że zakwestionowane zarządzenie jest sprzeczne także z art. 93 ust. 2 Konstytucji, ponieważ w formie zarządzenia mogą być wydawane wyłącznie akty prawa wewnętrznego, które nie mogą stanowić podstawy decyzji wobec obywateli. Z tego powodu, akt ten nie wypełnia konstytucyjnych wymogów dotyczących aktów wykonawczych. Na marginesie tylko warto zaznaczyć, że zawarte w § 2 zarządzenia odesłanie do ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych stało się bezprzedmiotowe wobec utraty mocy prawnej przez tą ustawę na podstawie ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733 ze zm.).
\n
11.Trybunał Konstytucyjny rozważył skutki, jakie mogłoby pociągnąć za sobą natychmiastowe wejście w życie orzeczenia o niekonstytucyjności wskazanych w wyroku przepisów wraz z ogłoszeniem orzeczenia w Dzienniku Ustaw. Bez unormowania prawnego pozostałoby postępowanie dyscyplinarne, warunki najmu lokali mieszkalnych pozostających w zarządzie policji oraz zasady opiniowania policjantów.
\n
Mając to na uwadze Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 190 ust. 3 Konstytucji ustalił, że utrata mocy obowiązującej:
\n
–art. 139 ust. 2 ustawy o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego (a tym samym aktu wykonawczego w zakresie objętym upoważnieniem), nastąpi z dniem 30 września 2003 r.;
\n
–zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 października 1997 r. w sprawie warunków najmu lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących własnością Skarbu Państwa, pozostających w zarządzie Policji oraz zasad obliczania czynszu za te lokale (M.P. z 1997 r. Nr 78, poz. 746), nastąpi z dniem 8 kwietnia 2003 r.;
\n
–zarządzenia nr 11 Komendanta Głównego Policji z 8 lipca 1992 r. w sprawie zasad okresowego opiniowania policjantów oraz trybu wnoszenia i rozpatrywania odwołań od opinii służbowych (opublikowane wewnętrznie) nastąpi z dniem 4 stycznia 2003 r.
\n
Mając powyższe na względzie Trybunał Konstytucyjny orzekł jak w sentencji.