Prezydent Rzeczypospolitej powinien zatem ustalić, czy przekazany dokument jest raportem, o którym mowa w art. 70a ustawy z 9 czerwca 2006 r., oraz czy informacje zawarte w tym dokumencie mieszczą się w zakresie określonym w tym przepisie i z tego względu podlegają podaniu do publicznej wiadomości.
\nKonstytucja nie zakazuje ustawodawcy przyznawania organom władzy publicznej prawa do wyrażania niewiążącej opinii przed wykonaniem kompetencji władczej przez inny organ władzy publicznej. Konstytucja powierza zresztą sama takie kompetencje niektórym organom (art. 98 ust. 4 zdanie pierwsze, art. 122 ust. 4, art. 190 ust. 3 zdanie trzecie, art. 204 ust. 1 pkt 2 Konstytucji). Zasada podziału władzy nie wyklucza w szczególności zasięgania przez organ władzy wykonawczej opinii przewodniczących izb parlamentu przy wykonywaniu niektórych kompetencji.
\nW świetle powyższych uwag sposób zredagowania zaskarżonego przepisu może budzić wątpliwości co do zakresu kompetencji Prezydenta RP przy podawaniu raportu do publicznej wiadomości. Ustawa powinna jednoznacznie określać, czy i jakim zakresie Prezydent może postanowić o niepodawaniu do publicznej wiadomości informacji niejawnych zawartych w raporcie, które wykraczają poza treść art. 70a ustawy z 9 czerwca 2006 r. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego nie można jednak zgodzić się z poglądem, że zaskarżony przepis stanowi przykład niedbałego prawodawstwa w zakresie, w jakim przewiduje zasięgnięcie opinii Marszałka Sejmu i Marszałka Senatu.
\nW rozpoznawanej sprawie Trybunał Konstytucyjny stwierdził niekonstytucyjność art. 70a ustawy z 9 czerwca 2006 r. w zakresie, w jakim przepis ten pomija określone regulacje. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego potwierdza konstytucyjny obowiązek uzupełnienia ustawy o odpowiednie regulacje, zawierające niezbędne gwarancje konstytucyjnych praw jednostki. Ustawodawca ma przy tym swobodę wyboru odpowiednich rozwiązań, w granicach wyznaczonych przez zasady i normy konstytucyjne. Trybunał Konstytucyjny nie ma kompetencji, aby wskazywać ustawodawcy regulacje prawne, które odpowiadają wymogom konstytucyjnym.
\nW ocenie Trybunału Konstytucyjnego raport Przewodniczącego Komisji Weryfikacyjnej i jego uzupełnienia sporządzane w oparciu o dotychczasowe przepisy, nie zawierające wymaganych gwarancji konstytucyjnych, mogą naruszać prawa osób w nim ujętych. Z tego względu, do czasu uzupełnienia przez ustawodawcę ustawy oraz przeprowadzenia odpowiednich postępowań na podstawie nowych unormowań, organy władzy publicznej powinny wstrzymać się z podawaniem do publicznej wiadomości pełnej wersji uzupełnień raportu Przewodniczącego Komisji Weryfikacyjnej bez uprzedniej anonimizacji danych osób objętych raportem. Uzupełnienia do raportu mogą zostać podane do publicznej wiadomości bez takiej anonimizacji dopiero po zapewnieniu osobom zainteresowanym odpowiednich gwarancji proceduralnych.
\nKonsekwencją stwierdzenia niekonstytucyjności art. 70a ust. 2 ustawy z 9 czerwca 2006 r. jest powstanie sytuacji, w której brak jest podstaw prawnych do podawania do wiadomości publicznej danych osób wymienionych w tym przepisie. W konsekwencji publikacja uzupełnień raportu w tym zakresie podmiotowym wymagałaby uprzedniej anonimizacji danych konkretnych osób wymienionych w art. 70a ust. 2 ustawy z 9 czerwca 2006 r.
\nPublikacja raportu Przewodniczącego Komisji Weryfikacyjnej (M. P. z 2007 r. Nr 11, poz. 110) wywołała nieodwracalne skutki dla osób objętych raportem. Konsekwencją stwierdzenia niekonstytucyjności wymienionych wyżej przepisów ustawy jest otwarcie drogi do dochodzenia odszkodowań z tytułu ewentualnych szkód niemajątkowych i majątkowych wyrządzonych zastosowaniem niekonstytucyjnej regulacji prawnej.
\nZ przedstawionych względów Trybunał Konstytucyjny orzekł jak w sentencji.