Fakt zaś, że inni pracodawcy prowadzący biura pośrednictwa handlu nieruchomościami zatrudniają na umowy o pracę nie ma merytorycznego znaczenia dla ustalonego stanu faktycznego, a wzmacnia podniesioną już wcześniej argumentację Sądu Okręgowego, że jeśli warunki i organizacja pracy, które już z zatrudnienia na umowę zlecenie powód znał i nie odpowiadały mu one i wiedział także, że nie będzie zawarta z nim umowa o pracę, to mógł propozycji pracodawcy nie przyjąć i poszukać nowego pracodawcy w tej samej branży, który zatrudniłby powoda na umowę o pracę. Mógł to uczynić tym bardziej z powodzeniem, mając już praktyczne doświadczenie w tej branży co zawsze jest dobrze widziane przez pracodawców. Tym czasem powód podjął dodatkowe formalne kroki w celu zawarcia przedmiotowej umowy (otworzył własną działalność gospodarczą).
\nArgument powoda, że inni pracodawcy – biura pośrednictwa handlu nieruchomościami zatrudniali pośredników na umowy o pracę, nie mógł przekonywać w niniejszej sprawie bowiem uwaga Sądu skupiona była na działalności strony pozwanej a nie innych podmiotów prowadzących analogiczną działalność.
\nNic w zakresie zmiany oceny omawianego zarzutu nie zmienił także powołany przez skarżącego wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5.05.10r. (sygn. akt I PK 8/01). Powód nie uwzględnia faktu, że nie zawierał spornej umowy jako zwykła osoba fizyczna, ale jako prowadzący własną działalność gospodarczą zawartą właśnie w tym celu aby mieć zatrudnienie u strony pozwanej co zmienia postać rzeczy i czyni nieadekwatność przywołanego stanu faktycznego do niniejszego.
\nBiorąc więc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu Okręgowego strony wbrew subiektywnemu stanowisku powoda, miały obiektywnie w dacie zawierania spornej umowy zgodny zamiar jej zawarcia.
\nSąd Okręgowy nie stwierdził także naruszenia przez Sąd I instancji art. 22 § 1 kp. W ocenie Sądu odwoławczego dokonywana przez skarżącego analiza porównawcza umowy agencyjnej z umową o pracę w oparciu o stanowisko E. P. nie podważa dokonanej przez Sąd Rejonowy argumentacji, że łącząca strony w spornym okresie umowa na podstawie, której powód pracował dla strony pozwanej nie spełniała cech wymienionych w tymże przepisie. I przy okazji tego zarzutu powód podejmuje się polemiki z prawidłową argumentacją tegoż Sądu nie dostrzegając, że argumentacja powoda nie uwzględnia konieczności ujęcia całego stanu faktycznego. Powód analizuje poszczególne cechy swojego zatrudnienia w tym stawia akcent na element pracy pod kierownictwem pomijając te elementy które świadczyły o jego samodzielności co osłabiało i podważało argumentacje powoda.
\nKwestię braku elementu pracy powoda pod kierownictwem pracodawcy Sąd Rejonowy bardzo szczegółowo uzasadnił rozważając poszczególne podnoszone przez powoda cechy świadczenia pracy jak czas pracy. Słusznie zauważył Sąd Rejonowy za Sądem Najwyższym (wyrok SN z dnia 6.10.98r. sygn. akt I PKN 389/98 ) i tego argumentu nie udało się powodowi skutecznie podważyć, że sama powtarzająca się obecność w zakładzie pracy nie jest wystarczającą przesłanką do ustalenia stosunku pracy. Stąd wszystkie argumenty powoda związane z czasem pracy jak jego stałość, zeszyty wyjść, godziny dyżurów, podpisywanie listy obecności same w sobie nie przesądzały o tym że powód świadczył pracę pod kierownictwem. Ustalenia dotyczące czasu pracy są możliwe też w ramach umów cywilnoprawnych o zatrudnienie.
\nPonadto jednak sam wyszukiwał klientów, umawiał się z nimi choć w ramach godzin dyżurów, prowadził negocjacje. Mógł jednocześnie wpłynąć na zmianę grafiku, nie musiał przedkładać zwolnień lekarskich wystarczyło, że zawiadomił stronę pozwaną że z powodu choroby nie będzie wykonywał zaplanowanych czynności.
\nPrawidłowo Sąd Rejonowy do oceny charakteru prawnego spornej umowy przywołał przepis art. 760 1 § 1 kc. Wymienione w treści tego przepisu obowiązki agenta są w pewnym sensie zbliżone do obowiązków pracownika. Nie przesądzają, jak tego chce powód, uwypuklając niektóre cechy swojej pracy dla strony pozwanej o pracy pod jej kierownictwem.
\nIstotnym, na co Sąd Okręgowy już wskazywał, był dla oceny argumentacji skarżącego kontekst toczącego się między stronami innego procesu w którym powód (w niniejszym procesie) jest pozwany przez stronę pozwaną (w niniejszym procesie) o zapłatę kar umownych wynikających z przedmiotowej umowy. Ewentualne korzystne dla powoda rozstrzygnięcie niniejszej sprawy dałoby mu argument w drugim procesie. W ocenie Sądu Okręgowego gdyby nie ten drugi proces powód nie podważałby podstawy współpracy ze stroną pozwaną w spornym okresie. Powód nie potrafił przekonująco i miarodajnie wyjaśnić dlaczego dopiero na skutek pozwu wniesionego przeciwko niemu o kary umowne z umowy agencyjnej wniósł przedmiotowy pozew, a wcześniej nie kwestionował podstawy zawartej umowy agencyjnej.
\nStanowisko Sądu potwierdza fakt, że powód dopiero w przedsądowym wezwaniu do go do zapłaty przez spółkę (...) stwierdził że jeśli spółka nie wycofa się z żądania to wniesie sprawę o ustalenie stosunku pracy do sądu pracy. W ocenie Sądu Okręgowego jeśli rzeczywiście powód wcześniej uznawałby że łączyła go w spornym okresie ze stroną pozwaną umowa o pracę i nie zawarł jej dobrowolnie, to znacznie wcześniej wniósłby stosowny pozew nawet jeszcze na długo przed rozwiązaniem przez stronę pozwaną łączącej strony umowy agencyjnej. Jako osoba z racji wykształcenia i obycia związanego z wykonywanym zawodem pośrednika zrobiłby to z całą pewnością w celu usankcjonowania stanu zgodnego z rzeczywistością.
\nZdaniem Sądu Okręgowego, nie można skutkami wynikającymi z danego stosunku prawnego manipulować koniunkturalnie i przyjmować tylko takie, które są w danym momencie najbardziej korzystne ( vide: uzasadnienie wyroku SN z dnia 9 lipca 2008 roku, sygn. akt I PK 315/07 ) Dlatego też, na podstawie art. 385 kpc apelację jako nieuzasadnioną należało oddalić.
\nO kosztach postępowania Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 kpc w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
\nZgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2009 r. sygn. akt I PZ 17/09 sprawa o ustalenie istnienia stosunku pracy należy do spraw o prawa majątkowe, w której wartość przedmiotu sporu podlega ustaleniu zgodnie z regułą wyznaczoną przez art. 23 1 k.p.c. Powód wskazał jako wps kwotę 15 600 zł. Zatem w takiej sprawie – co do zasady – wysokość kosztów zastępstwa procesowego, które strona przegrywająca spór jest zobowiązana uiścić przeciwnikowi powinna być liczona według § 6 pt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. Przy wartości przedmiotu sporu powyżej 10.000 zł i nieprzekraczającej 50.000 zł stawka minimalna w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji wynosi 2.400 zł (§ 6 pkt 5 rozporządzenia). Przepis § 12 ust. 1 powołanego rozporządzenia normuje wysokość stawek minimalnych za prowadzenie spraw z zakresu prawa pracy (w kwotach niższych niż określone w § 6), ale ma on zastosowanie tylko do kategorii spraw, które zostały w nim wymienione.
\nNależą do nich sprawy o: 1) nawiązanie umowy o pracę, uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne, przywrócenie do pracy lub ustalenie sposobu ustania stosunku pracy; 2) wynagrodzenie za pracę lub odszkodowanie inne niż związane z wypadkiem przy pracy; 3) inne roszczenia niemajątkowe; 4) ustalenie wypadku przy pracy, jeżeli nie jest połączone z dochodzeniem odszkodowania lub renty oraz 5) świadczenie odszkodowawcze należne z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej. Sprawa o ustalenie istnienia stosunku pracy jest sprawą o prawo majątkowe i nie mieści się w żadnej z kategorii spraw objętych § 12 ust. 1 rozporządzenia. W tej sytuacji ma zastosowanie ogólna reguła określona w § 6 pt.5 rozporządzenia i w konsekwencji, w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji stawka minimalna za prowadzenie przez radcę prawnego sprawy o ustalenie istnienia stosunku pracy przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 zł i nieprzekraczającej 50.000 zł wynosi 2.400 zł.
\nW postępowaniu apelacyjnym przed sądem okręgowym stawka minimalna za prowadzenie takiej sprawy wynosi natomiast połowę stawki przysługującej w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji czyli 1200 zł.
\nA zatem Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.