że usunięto nieprawidłowości zawarte w protokole. Uzupełniono wpisy do zeszytu codziennych czynności wykonania usługi - było to przeoczenie pracowników, a nie celowe działanie. Panie po raz koleiny zostały przeszkolone z zakresu przygotowywania preparatów do dezynfekcji i mycia. Pani była tak zestresowana, że mimo iż doskonale wie, że do mycia basenów używa się stężenia (...) 1,08%, czyli 4 tab. na 1 litr wody nie na 10 litrów odpowiedziała źle. Pragnę podkreślić, że jest to pracownica przejęta przez naszą firmę, która pracuje w szpitalu szereg lat i w stresie jak sama powiedziała „gadała głupoty”.” (dowód: pismo T. R. (1) k. 570 akt IIC 50/14, zeznania świadka T. R. (1) k. 951 czas 01:51:09).
\nKolejne pisma kierownika obiektu T. R. (1) do specjalisty ds. epidemiologii B. S. (2) były kierowane w dniach : 21 lutego 2014 roku, 3 marca 2014 roku, 20 maja i 22 maja 2014 roku i potwierdzały usuwanie w trybie natychmiastowym wskazywanych mu przez pracownika pozwanego uchybień.
\nW dniu 21 lutego 2014r. przeprowadzono prawidłową dezynfekcję pilota do wezwań w Sali 18 w Oddziale D1 i przeszklono pracowników z zakresu dezynfekcji powierzchni dotykowych.
\nDnia 28.02.2014r. w pracowni RTG , pawilon C usunięto następujące usterki: usunięto kurz z parapetów, kaloryferów, lamp bakteriobójczych, doczyszczono cokoły w pomieszczeniu RTG. Umyto aparat rentgenowski oraz przekazano pracownikowi o sposobie oczyszczania go z kurzu. Doczyszczono umywalki. Pojemniki na mydło i płyn dezynfekujący zostały umyte, zdezynfekowane. Pojemniki napełnione płynami i opisane. Usunięto pajęczyny. Zaplanowano doczyszczenie wykładziny i położenie warstwy polimeru w najbliższym możliwym terminie. Dostarczono odpowiednie preparaty :. (...) oraz chusteczki do przecierania urządzeń medycznych. Ponownie przeszkolono pracownika w zakresie mycia i dezynfekcji pomieszczeń szpitalnych.
\nW zakresie realizacji protokołu (...) z dnia 16.05.2014- kontrolowany obszar oddział NEUROLOGIA- usunięto w trybie natychmiastowym usterki dotyczące codziennych czynności zawartych w planie higieny-kurz, zacieki, plamy na podłodze. Informowano, że cokoły będą dokładnie doczyszczone przed wymianą polimeru. Dnia 19,05,2014r. przeszkolono ponownie pracowników w zakresie dezynfekcji oraz dozowania środków do dezynfekcji. Ponownie zwrócono uwagę na procedurę mycia rąk.
\nW zakresie realizacji protokołu (...) -obszar kontrolowany -Odział Chorób Wewnętrznych-usunięto w trybie natychmiastowym wskazane usterki-kurz we wskazanych miejscach-lampy, monitory. Poprawiono zacieki polimeru. Ponownie przeszkolono pracowników w zakresie postępowania z powierzchnią skażoną biologicznie. Wskazane łóżka ponownie odkurzono-i zdezynfekowano (dowód: pisma kierownika obiektu k. 973- 976 akt IIC 50/14, z eznania świadka T. R. (1) k. 981 czas 01:51:09).
\nMimo usuwania stwierdzonych uchybień w wyznaczonym terminie pozwany i tak naliczał kary umowne, było to z tzw. „automatu”, bezzasadnie odmawiał wypłaty wynagrodzenia za kolejne miesiące (dowód: zeznania świadka J. G. k. 950 czas 00:10:21-01:02:51, zeznania świadka J. Ż. k. 950 czas 01:03:10- 01:50:29, zeznania świadka T. R. (1) k. 951 czas 01:51:09, zeznania świadka A. P. k. 951 czas 02:37:35-03:25:38, zeznania powoda R. M. k. 1187v czas 00:44:20-01:12:41).
\nOd 16 lipca 2013 roku nie było wyłączeń powierzchni ze sprzątania (dowód: zeznania świadka J. G. k. 636 akt czas 02:22:47). (...) w Ł. nigdy nie nałożyła na konsorcjum sprzątające pozwany szpital żadnych kar, nie było nigdy żadnych zarzutów (dowód: zeznania świadka J. Ż. k. 620v czas 00:23:16, zeznania świadka T. R. (1) k. 631 akt czas 00:49:18, zeznania świadka J. G. k. 635 czas 02:19:01,zeznania świadka T. D. k. 766 czas 00:21:15-00:21:45 ).
\nW wykonaniu § 3 pkt 5 łączącej strony umowy w dniu 17 maja 2013 roku pomiędzy stronami została zawarta umowa dzierżawy nr (...). Przedmiotem powyższej umowy jest dzierżawa przez powodów pomieszczenia pozwanego. Zgodnie z postanowieniami umowy czynsz dzierżawny wynosi 300 złotych/brutto (dowód: umowa dzierżawy nr (...) k. 912-913 akt IIC 50/14).
\nMimo zawarcia wskazanej umowy, po kontroli przeprowadzonej na podstawie polecenia z dnia 30 września 2014r. (nr (...).) pozwany wystawił powodom faktury na łączną kwotę 5.632,26zł z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości (dowód: faktury k. 815-821 akt).
\nZawarcie umowy konsorcjum w rozumieniu art. 15 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług nie prowadzi do utworzenia jednostki organizacyjnej, która mogłaby być odrębnym podatnikiem podatku VAT.
\nPrzepisy ustawy z 11 marca 2004 r. nie określają wprost, czy lider konsorcjum jest j podmiotem świadczący i fakturującym wykonane usługi.
\nZgodnie z ustawą VAT obowiązek wystawiania faktur VAT ciąży przede wszystkim na każdym podatniku dokonującym czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.
\nPodmiot uprawniony do wystawiania faktu VAT powinien być wyznaczony w umowach zawartych pomiędzy zamawiającym a wykonawcą. Umowy, Specyfikacja Istotnych Warunków zamówienia, jak również umowa konsorcjum nie określają jednoznacznie, kto jest odpowiedzialnym za dokumentowanie fakturą wykonanych czynności.
\nMożna przyjąć iż faktura dokumentująca wykonanie przedmiotu umowy powinna j zostać wystawiona przez obu konsorcjantów z osobna (dowód: o pinia biegłej J. M. k. 936-937 k.
\n1169-1173, opinia ustna- uzupełniająca 00:04:51- :00:25:54).
\nPowyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych dowodów.
\nOceniając zebrany w sprawie materiał dowody należy podnieść, że:
\nWystarczy wskazać, na treść pisma T. D. z dnia 13 marca 2014r. k. 209, gdzie napisała, że : „w dniu 12 marca 2014r. około godz. 14 zauważyła worek czerwony oraz dwa wiadra z odpadami medycznymi stojące na podeście przy magazynie odpadów medycznych -budynek c. Przy odpadach nie było nikogo z firmy (...). Niedopuszczalne jest pozostawienie odpadów bez nadzoru osób za to odpowiedzialnych. O nieprawidłowościach poinformowano brygadzistkę A. P.. Za zaistniały fakt proszę o naliczenie kar umownych”.
\nPismo zostało skierowane do dyrektora WZ ZOZ. Dnia następnego wystawiono notę księgową potwierdzającą nałożenie kary umownej. (k. 210).
\nKolejne pismo (k. 238 akt): „Pani kuchenkowa nie przestrzegała procedury higieny rąk (miała pomalowane paznokcie), pani kuchenkowa nie przestrzegała procedury higieny rąk (chodziła w rękawiczkach po oddziale i klatce schodowej), w Oddziale CII nieprawidłowo opisano pojemnik z płynem do dezynfekcji, Oddział DI nieprawidłowe stosowanie się do procedury utrzymania czystości w oddziale (pani salowa używała czerwonej ściereczki do mycia drzwi wejściowych, płukała ściereczki żółte i niebieskie zamiast wymienić je na nowe, nie potrafiła powiedzieć jak przygotować preparat do dezynfekcji powierzchni skażonej materiałem biologicznym, zbyt mała ilość ściereczek niebieskich i żółtych nieadekwatna do ilości pomieszczeń i zasad sprzątania-niedobry na wózku i w magazynie porządkowym”. Ponownie naliczono karę umowną. Brak jest jakichkolwiek informacji o wyznaczeniu terminu do usunięcia uchybień, podobnie jak przy stosowaniu znaczników.
\n4.
\nNie może być przedmiotem sporu, że dopiero w maju 2014r. pozwany szpital przedstawił stronie powodowej w formie pisemnej : - procedurę postępowania z bielizną szpitalną (k. 822-824 akt IIC 50/14) , -procedurę izolacji pacjenta w oddziałach szpitalnych, w tym szczegółowy plan higieny izolatki, harmonogram czynności porządkowych izolatce (k. 825-835 akt IIC 50/14) , -procedurę postępowania z odpadami medycznymi (k. 837-848, 857-870 akt IIC 50/14) , -procedurę postępowania po ekspozycji na krew i inny potencjalnie infekcyjny materiał (k. 850-856 akt IIC 50/14) , -procedurę higieny rąk u pracowników (k. 871-878 akt IIC 50/14) , -procedurę sprzątania i dekontaminacji powierzchni i sprzętu w WZZOZCLChPiR w Ł., w tym załącznik nr 10 szczegółowe czynności porządkowe (k. 879-902 akt IIC 50/14), stąd też za okres objęty żądaniami pozwu lipiec-2013r.-marzec 2014r. nie można czynić powodowi zarzutu ich nieprzestrzegania i naliczać z tego tytułu kary umowne.
\nOpinie te należy potraktować jako część argumentacji przytaczanej przez pozwanego (por. Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 15 stycznia 2010 roku, I CSK 199/09, ŁEX nr 570114 oraz z dnia 9 maja 2007 roku, II CSK 77/07, LEX nr 485864, Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 6 grudnia 2013 roku, sygn. akt I Aca 561/13, LEX nr 1409078, Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 czerwca 2013, sygn. akt VI Aca 1513/12, LEX nr 1345577, Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 9 maja 2013 roku, sygn. akt I Aca 70/13, LEK nr 1314795, Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 4 września 2012 roku, sygn. akt I Aca 676/12, LEX nr 1236712).
\nNie są to opinie biegłych sądowych i nie mają przymiotu , o którym mowa w przepisie art. 278 § 1 k.p.c. (por. Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 25 czerwca 2010 roku, sygn. akt I CSK 544/09, LEX nr 737245, z dnia 15 stycznia 2010 roku, sygn. akt I CSK 199/09, LEX nr 570114, z dnia 8 czerwca 2001 roku, I PKN 468/00, OSNP 2003 r. nr 8, poz. 197, ponadto Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 6 grudnia 2013 roku, Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 4 grudnia 2012 roku, sygn. akt I Aca 119/12, LEX nr 1246842, sygn. akt I Aca 561/13, LEX nr 1409078, Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 czerwca 2013, sygn. akt VI Aca 1513/12, LEX nr 1345577, Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 9 maja 2013 roku, sygn. akt I Aca 70/13, LEX nr 1314795, Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 19 lutego 2013 roku, sygn. akt I Aca 1121/13, LEX nr 1311975, Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 września 2011 roku, sygn. akt 1 Aca 133/11, LEX nr 1120070).
\n6.
\nOdnośnie opinii biegłej sądowej z zakresu rachunkowości J. M., to należy w pełni podzielić uwagi strony powodowej co do jakości tej opinii i dość rażących błędów popełnionych w opiniach pisemnych. Rozważania biegłej, co do zgodności faktur VAT z liczbą metrów kwadratowych wynikających z protokołów wykonania usługi stanowią wykroczenie przez biegłą poza zlecony jej przedmiot opinii i w tym zakresie opinia nie może być brana pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy. Zadaniem biegłej było wydanie opinii, co do zgodności faktur VAT z umową, a nie zgodności faktur VAT z protokołami wykonania usługi. Ustalenie, na jakiej powierzchni została wykonana usługa kompleksowa przez powodów w każdym miesiącu objętym pozwami w niniejszej sprawie stanowi wyłączną kompetencję Sądu. Podobnie ustalenie wysokości należnego powodom wynagrodzenia również jest wyłączną kompetencją Sądu, a nie biegłej. Biegła nie zrozumiała postawionego jej zadania i wykroczyła poza jego zakres. Biegła, podając liczbę metrów w poszczególnych strefach szpitala, nie uwzględniła treści umowy łączącej strony (a zgodność faktur z umową miała być przedmiotem opinii). Powierzchnię, na której wykonywana jest usługa kompleksowa określa załącznik nr 1 do umowy zmieniony przez strony aneksem przy zawieraniu umowy. Zgodnie z tym załącznikiem strefa I obejmowała 5.675,74 m 2, strefa II 3.698,53 m 2, strefa III 1.938,95 m 2, strefa IV 310,55 m 2.
\nNadto, biegła nieprawidłowo podała ilość metrów kwadratowych Oddziału (...) (strefa I). Biegła powinna podać powierzchnię 773,51 m 2 (vide: protokoły wykonania usługi), a zapewne omyłkowo podała powierzchnię 733,51 m 2 , nie biorąc pod uwagę tego, że przy takiej omyłce powierzchnia poszczególnych stref odbiega od powierzchni wskazanej w załączniku nr 1 do umowy. Popełniona pomyłka spowodowała nieprawidłowości dalszych obliczeń biegłej i stwierdzeń zawartych w opinii o niezgodności faktur z protokołami wykonania usługi.
\nNadto, w protokołach wykonania usługi występuje niewielka niezgodność z treścią załącznika nr 1 do umowy, polegająca na tym, iż do strefy III omyłkowo zaliczona została powierzchnia 55,31 m 2 (rehabilitacja), która powinna być zaliczona do strefy II (vide: załącznik nr 1 do umowy oraz protokoły potwierdzenia wykonania usługi). Łączna powierzchnia wskazana w protokołach jest prawidłowa i zgodna z załącznikiem nr 1 do umowy. Biegła powinna dostrzec taką omyłkę w protokołach i zweryfikować przydział powierzchni do poszczególnych stref z treścią załącznika nr 1 do umowy, którego jednak nie wzięła w ogóle pod uwagę.
\nTe dwie okoliczności (pomyłka biegłej i niezweryfikowanie powierzchni stref z załącznikiem nr 1 do umowy) powodują, iż biegła licząc liczbę metrów wykonania usługi kompleksowej na podstawie protokołów wykonania usługi, otrzymała nieprawidłowe wyniki.
\nLiczba metrów, na których wykonana została usługa stanowiła podstawę do obliczenia wynagrodzenia przez powodów. Za usługi świadczone w miesiącu czerwcu powodowie wystawili dwie faktury na kwotę 138.856,79 złotych i 47.046,26 złotych. Kwota faktur odpowiada powierzchniom z załącznika nr 1 do umowy pomnożonym przez odpowiednie stawki przyjęte w umowie:
\nStrefa I:
\n5.675,74 m2 x 7,00 złotych brutto = 39.730,17 złotych Strefa II:
\n3.698, 53 m2 x 31,20 złotych brutto = 115.394,14 złotych Strefa III 1.938,95 m2 x 14,00 złotych brutto = 27.145,30 złotych Strefa IV 310,55 m2 x 11,70 złotych brutto = 3.633,44 złotych Sytuacja wygląda podobnie, jeżeli chodzi o faktury wystawione za pozostałe miesiące objęte pozwem.
\nTrafnie powodowie podkreślają, że załącznik nr 1 do umowy został anektowany przez strony tylko jeden raz, przy podpisywaniu umowy. Innych aneksów w zakresie powierzchni wykonywania usługi strony nie zawierały. Powodowie mają prawo żądać za każdy miesiąc wykonywania usługi kompleksowej wynagrodzenia w wysokości wynikającej z wystawionych przez powodów faktur VAT. Kwoty te stanowią iloczyn ilości metrów kwadratowych w danej strefie, w której została wykonana usługa wynikających z załącznika nr 1 zmienionego aneksem oraz stawek określonych w paragrafie 14 umowy.
\nWnioski biegłej, co do niezgodności faktur powodów z protokołami wykonania usługi są niekonkretne (nie wiadomo jaką konkretnie niezgodność biegła ma na myśli), a nadto opierają się na błędnym obliczeniu. Biegła przyjęła powierzchnię oddziału A2 733,51 m 2 zamiast 773,51 m 2 i nie uwzględniła błędnego zaliczenia powierzchni 55,31 m 2 do strefy II, zamiast do strefy III. Jeśli biegła nie popełniłaby tych przeoczeń - otrzymałaby wynik zgodny z załącznikiem nr 1 do umowy.
\nJedynie wnioski biegłej zawarte w opinii ustnej są logiczne i przekonywujące co do tego, że powodowie byli uprawnieni do wystawiania dwóch faktur i zawierają one wszystkie niezbędne elementy.
\nSąd Okręgowy zważył, co następuje:
\nPowództwo okazało się w całości zasadne.
\nOdnosząc się do najistotniejszych z punktu widzenia rozstrzygnięcia zagadnień, należy podnieść, że:
\nMając powyższe na uwadze, odpowiednie stosowanie przepisów o spółce cywilnej do konkretnej umowy konsorcjum będzie oznaczało, że przy stosowaniu tych przepisów należy uwzględniać istotę stosunku prawnego z umowy nienazwanej konsorcjum i ewentualne różnice pomiędzy istotnymi elementami tego stosunku a elementami kodeksowego typu umowy spółki cywilnej. W praktyce odpowiednie stosowanie omawianych przepisów będzie się sprowadzało do ich stosowania bezpośrednio w całości lub w części, stosownie do zakresu stwierdzonych różnic i podobieństw. Stosowanie odpowiednie przepisów może jednak także oznaczać, że określone unormowanie nie będzie miało zastosowania w ogóle. Najistotniejszym zatem skutkiem braku majątku wspólnego uczestników umowy konsorcjum będzie także brak podstaw do odpowiedniego stosowania, do tego stosunku prawnego, konstrukcji majątku wspólnego wspólników spółki cywilnej (art. 863 i art. 785 § 1 k.c.).
\nDo umowy konsorcjum, która nie przewiduje wniesienia wkładów ani wspólności zysku, nie ma zastosowania konstrukcja majątku wspólnego wspólników spółki cywilnej (art. 860 i nastp. k.c.). (por. wyrok s.apel.w Białymstoku 2012-10-17 I ACa 460/12).
\nPrzedłożona przez stronę powodową umowa konsorcjum nie daje podstaw do przyjęcia na zasadzie analogii stosowania przepisów o spółce cywilnej i przyjęcia istnienia po stronie powodowej solidarności biernej, czy czynnej.
\nZgodnie z art. 369 k.c. zobowiązanie jest solidarne, jeżeli to wynika z ustawy lub z czynności prawnej.
\nW prawie polskim o istnieniu solidarności bądź o jej braku przesądza ustawa lub wola stron wyrażona w umowie, a nie cechy zobowiązania (art. 369 k.c.). Solidarności nie domniemywa się, lecz musi ona być ustanowiona w ustawie lub w umowie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 października 2008 r.II SA/Lu 445/08, wyrok SA w Katowicach z dnia 28 lutego 1992 r., I Acr 42/92, OSA 1993, z. 4, poz. 23). Natomiast żadna inna okoliczność nie może stanowić źródła solidarności, w szczególności wyrok sądu.
\nW umowie konsorcjum strony nie zawarły żadnego zapisu odnośnie swojej solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania, ani też możliwości solidarnego dochodzenia zaspokojenia roszczeń. Stąd też przy wyrokowaniu każdej z połączonych spraw, Sąd zasądził na rzecz każdego z powodów przypadającą na niego należność z wystawionej indywidualnie faktury łącznie ze skapitalizowanymi odsetkami ustawowymi doliczonymi do sumy dłużnej.
\nPostępowanie przetargowe jest jednym ze sposobów zawarcia umowy. Przemawia za tym jednoznacznie usytuowanie przepisów dotyczących przetargu w dziale II \"Zawarcie umowy\" tytułu IV księgi pierwszej kodeksu cywilnego. Stosunki cywilnoprawne pomiędzy uczestnikami przetargu nawiązują się już z chwilą złożenia ofert. Czynność ta stanowi jednocześnie przyjęcie oferty zawarcia tzw. \"umowy przetargowej\" określającej reguły dojścia do umowy ostatecznej. Umowa ostateczna mogła być zawarta w toku aukcji z chwilą udzielenia przybicia albo w ramach przetargu przewidującego składanie pisemnych ofert, z chwilą dojścia do uczestnika składającego ofertę zawiadomienia o przyjęciu jego oferty. Reguły te zawodziły jednak w odniesieniu do umów, do których zawarcia należało zachować szczególną formę. W doktrynie i orzecznictwie przyjmowano różne rozwiązania, które miały służyć ochronie praw podmiotowych osób uczestniczących w przetargu w przypadku jednostronnego uchylania się od zawarcia umowy w prawem przepisanej formie. Przeważał jednocześnie pogląd, że skutkiem dojścia do oferenta oświadczenia organizatora przetargu o przyjęciu jego oferty jest zawarcie umowy zbliżonej do umowy przedwstępnej o słabszych skutkach. Jest to końcowy etap postępowania przetargowego, kiedy oferta została wybrana, a nie zawarto jeszcze umowy ostatecznej.
\nWprawdzie pozwany w przedmiotowej sprawie nie uczynił SIWZ integralną częścią umowy i nie powołał jej w załącznikach do umowy, to nie może być jednocześnie wątpliwości, że ma ta specyfikacja istotne znaczenie dla ukształtowania i interpretacji postanowień umownych.
\nTakiej interpretacji sprzeciwiają się : - umowa konsorcjum, w której członkowie konsorcjum postanowili, że rozliczenia z zamawiającym będą dokonywane przez obu członków konsorcjum (§ 6 ust. 2 umowy),
\nW ocenie Sądu, zapis o prowadzeniu z liderem konsorcjum rozliczeń może być interpretowany, jak tylko przekazywanie dokumentów księgowych, faktur, protokołów, wyjaśnianie rozbieżności, prowadzenie korespondencji w tych kwestiach, a nie obowiązek wystawienia jednej faktury.
\nPowodowie prawidłowo wystawiali faktury, zawierały one wszystkie niezbędne elementy zgodnie z § 5 ust. pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 roku w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposoby ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, a następnie od 1 stycznia 2014 roku zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 106 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz. U. 2011 r. Nr 177 poz. 1054) podatnicy, o których mowa w art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług są zobowiązani wystawcy faktury VAT jako dowód dokumentujący dokonanie transakcji.
\nPowodowie wykazali zakres usług i miarę, którą strony przyjęły, jako podstawę do określenia ceny. Nigdzie w umowie nie ma szczególnych wymogów, co do treści faktury VAT. W § 15 umowy przewidziano jedynie, że zapłata wynagrodzenia powodów ma nastąpić 30 dni po dostarczeniu faktury VAT. Powodowie wykonali obowiązek dostarczenia faktur.
\nZastosowanie przepisu art. 750 k.c. oznacza zawsze konieczność uprzedniego ustalenia zakresu stanów faktycznych objętych określeniem \"umowy o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami\". Definicja ta zawiera z jednej strony element pozytywnego oznaczenia - umowie takiej ma przysługiwać cecha umów o świadczenie usług oraz - co jest istotne - element oznaczenia negatywnego - dokonanie świadczenia danego rodzaju nie może być przedmiotem zobowiązania wynikającego z umów uregulowanych innymi przepisami prawa cywilnego. Dla interpretacji treści art. 750 k.c. istotne jest przyjęte założenie, że przepis ten nie dotyczy stanów faktycznych pozwalających na ich subsumpcję pod którykolwiek kodeksowy typ o świadczenie usług.
\nZgodnie z art. 734 § 1 k.c. przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. W braku odmiennej umowy zlecenie obejmuje umocowanie do wykonania czynności w imieniu dającego zlecenie. Przepis ten nie uchybia przepisom o formie pełnomocnictwa (art. 734 § 2 k.c.) Dającego zlecenie jest uprawniony do wskazania sposobu wykonania zlecenia.
\nWskazanie sposobu wykonania zlecenia może mieć miejsce zarówno przy zawarciu umowy, jak i w toku jej wykonywania. Wskazówki mogą mieć charakter szczegółowy i imperatywny, ale również mogą mieć charakter ogólny.
\nPrzepis art. 735 § 1 k.c. określa domniemanie odpłatności zlecenia. Zgodnie z jego brzmieniem jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie. W myśl art. 735 § 2 k.c. jeżeli nie ma obowiązującej taryfy, a nie umówiono się o wysokość wynagrodzenia, należy się wynagrodzenie odpowiadające wykonanej pracy. Oznacza to, że przyjmującemu należy się wynagrodzenie za dokonaną lub dokonane czynności prawne nawet wówczas, jeżeli strony wyraźnie tej kwestii w umowie nie rozstrzygnęły. Brak odpłatności w zleceniu powinien w zasadzie zostać postanowiony przez umowę stron. Ustawa dopuszcza jednakże możliwość odwołania się w tym względzie do \"okoliczności\" towarzyszących konkretnemu zobowiązaniu.\"
\nStosownie do art. 740 k.c. przyjmujący zlecenie powinien udzielać dającemu zlecenie potrzebnych wiadomości o przebiegu sprawy, a po wykonaniu zlecenia lub po wcześniejszym rozwiązaniu umowy złożyć mu sprawozdanie. Powinien mu wydać wszystko, co przy wykonaniu zlecenia dla niego uzyskał, chociażby w imieniu własnym. Dający zlecenie powinien zwrócić przyjmującemu zlecenie wydatki, które ten poczynił w celu należytego wykonania zlecenia, wraz z odsetkami ustawowymi; powinien również zwolnić przyjmującego zlecenie od zobowiązań, które ten w powyższym celu zaciągnął w imieniu własnym (art. 742 k.c. ) Dający zlecenie może je wypowiedzieć w każdym czasie. Powinien jednak zwrócić przyjmującemu zlecenie wydatki, które ten poczynił w celu należytego wykonania zlecenia; w razie odpłatnego zlecenia obowiązany jest uiścić przyjmującemu zlecenie część wynagrodzenia odpowiadającą jego dotychczasowym czynnościom, a jeżeli wypowiedzenie nastąpiło bez ważnego powodu, powinien także naprawić szkodę (art. 746 § 1 k.c.). Również przyjmujący zlecenie może je wypowiedzieć w każdym czasie. Jednakże gdy zlecenie jest odpłatne, a wypowiedzenie nastąpiło bez ważnego powodu, przyjmujący zlecenie jest odpowiedzialny za wyrządzoną tym szkodę (art. 746 § 2 k.c.).
\nW myśl przepisu art. 746 § 3 k.c., żadna ze stron nie można zrzec się z góry uprawnienia do wypowiedzenia zlecenia z ważnych powodów.
\nOdnosząc się do niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków umownych przez powodów, należy podnieść, że niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania jest przeciwieństwem jego \"wykonania\", czyli spełnienia świadczenia - przez dłużnika lub osobę działającą na jego rachunek - w taki sposób, że wyrażony w treści zobowiązania interes wierzyciela został zaspokojony. Brak takiego zaspokojenia w postaci rozbieżności pomiędzy prawidłowym spełnieniem świadczenia, czyli w takim kształcie, jaki wynika z treści zobowiązania, z zachowaniem zasad opisanych w art. 354 § 1, bez względu na przyczynę (działanie lub zaniechanie dłużnika, zob. np. orz. SN z 17 maja 1966r., I CR 109/66, OSN 3/67, poz. 52), stanowi stan \"niewykonania\" lub \"nienależytego wykonania\" zobowiązania.
\nNiewykonanie zobowiązania ma miejsce wówczas, gdy świadczenie w ogóle nie zostaje spełnione (np. w przypadku następczej niemożliwości świadczenia). Jeżeli natomiast świadczenie zostało spełnione, lecz w sposób nieprawidłowy, gdyż odbiega ono w mniejszym lub większym stopniu od świadczenia wymaganego, przez co interes wierzyciela nie zostaje zaspokojony w sposób wynikający z treści zobowiązania, dochodzi do \"nienależytego\" wykonania. Odróżnienie sytuacji niewykonania i nienależytego wykonania nie zawsze jest proste, chociaż z reguły nie ma to większego znaczenia, jako że konsekwencje niewykonania i nienależytego wykonania są podobne. W doktrynie proponuje się wyróżnienie w modelu należnego świadczenia jego cech konstytutywnych i uzupełniających Jeżeli to, co zostało przez dłużnika zrealizowane, nie odpowiada przynajmniej cechom konstytutywnym, należy uznać, że świadczenie nie jest w ogóle spełnione. Uchybienia w zakresie cech uzupełniających oznaczają nienależyte wykonanie, przy czym uchybienia te - w zależności od rodzaju świadczenia - mogą przybrać najróżniejszą postać. Każde, nawet najlżejsze, odstępstwo od modelu wykonania skonstruowanego dla danego zobowiązania, stanowi \"nienależyte wykonanie\".
\nPowołany przepis art. 471 k.c., mimo że ma podstawowe znaczenie w reżimie odpowiedzialności kontraktowej, nie określa jednak bliżej zasad tejże odpowiedzialności. Te zasady są uregulowane w kolejnych przepisach wśród których na pierwsze miejsce wysuwa się art. 472 k.c. Z jego treści wynika, że jeżeli zakres odpowiedzialności nie został zmodyfikowany czynnością prawną (umową) lub szczególnym przepisem ustawy, to dłużnik odpowiada za nie zachowanie należytej staranności. Ta regulacja oznacza więc odpowiedzialność na zasadzie winy, a dokładnie rzecz biorąc chodzi o niedbalstwo dłużnika. Konstrukcja przepisu powoduje ponadto to, że wina dłużnika ma charakter domniemany. Tym samym możliwa jest również ekskulpacja dłużnika poprzez wykazanie braku winy po jego stronie. Obciążające dłużnika domniemanie winy może zostać przez niego obalone przez udowodnienie rzeczywistej przyczyny nie wykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania albo poprzez wykazanie dołożenia przez niego należytej staranności, czyli de facto, że nie doprowadził on do szkody w sposób zawiniony.
\nPojęcie winy nie zostało w normatywny sposób zdefiniowane. Wina niewątpliwie jednak odnosi się do sfery zjawisk psychicznych sprawcy, wobec czego określa się ją jako znamię podmiotowe czynu. Pojęcie winy musi też uwzględniać dwa integralne elementy składowe o charakterze obiektywnym i subiektywnym. Element subiektywny to szeroko rozumiana bezprawność postępowania. Zachowanie sprawcy musi być obiektywnie nieprawidłowe, czyli musi naruszać jakieś reguły, zakazy czy nakazy. Nie chodzi tu przy tym wyłącznie o naruszenie powszechnie obowiązujących norm prawnych, ale także o zachowania przekraczające potrzebę ostrożności wymaganej przez zasady współżycia między ludźmi. W takiej sytuacji możemy mówić o przedmiotowej niewłaściwości postępowania i postawić z tego tytułu zarzut, skierowany przeciwko działającemu.
\nElement subiektywny to wadliwość zachowania się sprawcy, dotycząca strony podmiotowej. Jest to więc niewłaściwość zachowania się związana z momentem przewidywania i momentem woli. Sprawcy stawiamy tutaj zarzut, że podjął on i wykonał niewłaściwą decyzję lub też że nie uczynił tego co należało, choć mógł powinien to zrobić. Przez winę rozumie się więc naganną decyzje człowieka, odnoszącą się do podjętego przez niego bezprawnego działania. Na gruncie odpowiedzialności kontraktowej tradycyjnie wyróżnia się winę umyślną oraz niedbalstwo równoznaczne z winą nieumyślną. Z winą umyślną mamy do czynienia wówczas gdy dłużnik, wbrew obciążającemu go obowiązkowi, działa lub dopuszcza się zaniechania w zamiarze wyrządzenia wierzycielowi szkody, a więc chce aby ona powstała lub przewidując taką możliwość godzi się na to.
\nW przypadku niedbalstwa dłużnik co prawda nie chce wyrządzić szkody, ale w rzeczywistości do niej doprowadza przez to, że nie dochowuje należytej staranności, chociaż powinien i mógł postąpić prawidłowo. W sytuacji gdy uchybienia dłużnika są bardzo poważne i wysoki jest stopień naganności jego postępowania mówi się o tzw. rażącym niedbalstwie. Generalnie dłużnik zawsze bez względu na rodzaj winy odpowiada wobec wierzyciela za uchybienie kontraktowemu obowiązkowi dołożenia należytej staranności w celu wykonania zobowiązania. Nie zachowanie należytej staranności jest postępowaniem dłużnika z powodu, którego można mu postawić konkretny, personalny zarzut.
\nUstawowa definicja należytej staranności zawarta jest w art. 355 k.c., który w § 1 stanowi, że dłużnik zobowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju. Z kolei § 2 podnosi te kryteria stwierdzając, że należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności.
\nSkoro przez należytą staranność rozumie się staranność ogólnie wymaganą w stosunkach danego rodzaju, to przy ocenie zachowania dłużnika trzeba zmierzać do jej obiektywizacji i generalizacji. W tym celu konstruuje się więc pewne wzorce i modele postępowania, które następnie konfrontuje się z konkretnym zachowaniem dłużnika, po to aby ustalić czy wykazana przez niego staranność była należyta czy też nie wystarczająca. Zagadnienie należytej staranności każdorazowo rozpatruje się w płaszczyźnie stosunków danego rodzaju. Bierze się tu pod uwagę rodzaj stosunków, w ramach, których działa dłużnik, przy czym nie chodzi tylko i wyłącznie o stosunki prawne lecz także o szeroki kontekst relacji społecznych, który ma uzasadniać takie, a nie inne wymagania co do zachowania się danego podmiotu.
\nWymaganą staranność indywidualizuje się stosownie do wchodzących w rachubę stosunków zobowiązaniowych. W ramach danego rodzaju stosunków, czy obrotów mamy jednak do czynienia z pewną stypizowaną miarą, uwzględniającą charakterystyczne jego cechy. W dalszej kolejności przyjętą staranność bada się w świetle wymagań istniejących w tym względzie w stosunkach ogólnych. W wypadku braku wzorca normatywnego dla określonego stosunku kontraktowego uwzględnione będą wymagania ogólnie stosowane w stosunku do dłużnika wykonującego zobowiązanie. Nie wystarczy jednak ograniczyć takich wymagań do tych, które mogą być odniesione do każdego uczestnika obrotu. Konieczne jest więc wyważenie interesów stron, ponieważ chroniony musi być słuszny interes wierzyciela, ale jednocześnie dłużnik nie może zostać nadmiernie obciążony.
\nW wypadku już istniejących powiązań kontraktowych z natury rzeczy zawsze zakres oczekiwań związanych z powinnym zachowaniem dłużnika musi uwzględniać zasługujące na ochronę interesy drugiej strony, co jest konsekwencją obowiązku lojalności i sumienności w stosunku do kontrahenta. Poziom wymaganej staranności jest zatem wyznaczony również poprzez odwołanie się do kryterium, którym jest interes konkretnego wierzyciela, chroniony w ramach danego stosunku obligacyjnego. Kryterium ogólnych wymagań nie jest spełnione, gdy dłużnik ogranicza się tylko do staranności minimalnej, bowiem staranność ogólnie wymagana to staranność normalna, przeciętna, typowa, średnia. Poziom wymaganej staranności nie jest zatem określany w odniesieniu do indywidualnych cech podmiotowych i możliwości konkretnego dłużnika wykonującego zobowiązanie, ale w relacji do zobiektywizowanego miernika staranności przyjmowanego w danej sferze stosunków.
\nObowiązek należytej staranności obejmuje wszystkie momenty wykonywania zobowiązania. Przy określaniu miary należytej staranności zawsze też zwraca się uwagę na konkretne okoliczności faktyczne, w których działał dłużnik, co prowadzi do względnej relatywizacji stosowanych mierników obiektywnych.
\nTrzeba także pamiętać, że kryteria staranności mogą zostać określone wolą stron. Nie ma oczywiście przeszkód, aby strony bezpośrednio lub pośrednio w treści zobowiązania wskazały na kryteria, według których będzie oceniane zachowanie dłużnika. Ułatwi to bardziej precyzyjne określenie poziomu staranności wymaganej w danym stosunku prawnym. Nie może jednak prowadzić do zacierania różnic pomiędzy oceną co do tego, na czym polega należyte wykonanie zobowiązania (element zdeterminowany treścią istniejącej relacji prawnej), a oceną odnoszącą się do staranności zachowania wymaganej wobec konkretnego dłużnika w wykonaniu ciążących na nim powinności, chociaż, co trzeba zauważyć, w praktyce obie oceny będą się niejednokrotnie zbiegać.
\nPrecyzyjne i szczegółowe określenie powinności dłużnika w zobowiązaniu, odbiegające od sytuacji typowych (sytuujące je np. na poziomie wyższym niż zazwyczaj), będzie więc zawsze stanowiło punkt odniesienia dla oceny staranności, ale samo przez się nie zastąpi jeszcze kryteriów wymaganej staranności zachowania. Nawet bowiem i w takich sytuacjach będzie to jednak staranność ogólnie wymagana ze względu na dany rodzaj stosunku prawnego. Im większa konkretyzacja powinności w treści zobowiązania, tym bardziej zawężony jest punkt odniesienia dla oceny staranności zachowania dłużnika i tym silnej jest ona determinowana przez charakter danego stosunku prawnego. Ocena co do zachowania przez dłużnika wymaganej staranności będzie dokonywana ex post, już po nastąpieniu zdarzenia, z którym związana jest jego ewentualna odpowiedzialność.
\nOpierać się więc będzie na ustaleniu, czy w danej, konkretnej sytuacji dłużnik uczynił zadość uzasadnionym oczekiwaniom, określonym w oparciu o zobiektywizowane mierniki (zobowiązanie może być wykonane nienależycie, ale z zachowaniem należytej staranności). Treść i rodzaj zobowiązania może zatem wskazywać na poziom uzasadnionych oczekiwań wobec danego dłużnika, ale kryteria staranności są ostatecznie zawsze konstruowane w oparciu o ogólny przepis art. 355 k.c.
\nPojęcie należytej staranności nie jest stałe, gdyż jego zakres oraz treść jest pochodną rozlicznych i zmiennych w czasie elementów. Jest ono chociażby uzależnione od ogólnego poziomu wiedzy, nauki, techniki. Wpływ na nie wywierają też przepisy prawne, zasady współżycia społecznego, ukształtowane zwyczaje, reguły zawodowe. Zgodnie z ustalonym i dominującym poglądem pojęcie należytej staranności jest przeciwieństwem zachowania zawinionego, a nie tylko bezprawności. W takim ujęciu powinność zachowania należytej staranności nie należy do treści zobowiązania, ale jest także konstruowana w oparciu i na podstawie mierników nie należących do treści zobowiązania. To m.in. odróżnia pojęcie należytego wykonania zobowiązania (kategoria obiektywna, a więc związana z oceną bezprawności na gruncie odpowiedzialności ex contractu, dla której kryteriów należy poszukiwać przede wszystkim w treści samego zobowiązania, z uwzględnieniem mierników z art. 354 k.c.) od pojęcia należytej staranności, pozwalającego na odpowiedź na pytanie, czy zachowanie dłużnika jest in concreto zarzucalne (zawinione, nosi cechy niedbalstwa).
\nDystynkcja ta jest bardzo wyraźnie widoczna na gruncie przepisów o odpowiedzialności ex contractu, w ramach których odróżnione jest pojęcie nienależytego wykonania zobowiązania (art. 471) od niezachowania należytej staranności (art. 472). Brak staranności nie może bowiem jednocześnie występować jako element treści zobowiązania (co by oznaczało, że wierzyciel dochodzący odszkodowania musiałby w każdym wypadku udowodnić istnienie nienależytej staranności) oraz jako odrębnie wskazywana okoliczność, za którą dłużnik ponosi odpowiedzialność i jako taka objęta domniemaniem odpowiedzialności zgodnie z regułami określonymi w art. 471 w zw. z art. 472 k.c. Dystynkcja ta pojawia się także na tle przepisów o odpowiedzialności ex delicto (por. np. rozróżnienie pomiędzy uczynieniem zadość obowiązkowi nadzoru a starannym wykonywaniem nadzoru na tle art. 427 k.c.
\nPrezentowane tu stanowisko, według którego pojęcie należytej staranności zawiera w sobie zespół kryteriów umożliwiających postawienie zarzutu niedbalstwa nie stoi w kolizji z przyjętą od dawna na gruncie współczesnej cywilistyki koncepcją obiektywizującą pojęcie winy, a więc w szerokim zakresie wykorzystującą zobiektywizowane mierniki oceny zachowania dłużnika, co pozostaje zresztą w pełnej zgodzie z założeniami teorii normatywnej winy.
\nWszystkie powyższe rozważania w pełni odnoszą się również do przedsiębiorców, z tym że w ich przypadku pojawia się dodatkowy element w postaci zawodowego charakteru tej działalności.
\nNie ulega wątpliwości, że uwzględnienie zawodowego charakteru działalności gospodarczej determinuje w znaczącym stopniu kryteria wymaganej od dłużnika staranności, a tym samym wpływa na zakres jego odpowiedzialności (jeśli jest ona oparta na zasadzie winy). Różnica w stosunku do rozwiązania przyjętego w § 1 art. 355 k.c, polega przede wszystkim na tym, że mierniki staranności zawodowej są niejako automatycznie uwzględniane w ramach stosunku prawnego związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej, a więc bez względu na to, czy z samego charakteru takiego stosunku, jego rodzaju i treści płyną jakieś konkretne wskazania dotyczące profesjonalnych wymagań wobec dłużnika. To właśnie bowiem sam fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez dłużnika określać będzie uzasadnione oczekiwania kontrahenta i w konsekwencji miary wymaganej staranności (por. uchwała SN z 18 grudnia 1990 r., III CZP 67/90, OSN 5-6/91, poz. 65 dotycząca staranności wymaganej od osoby pośredniczącej w zawieraniu umowy sprzedaży w ramach prowadzonej działalności gospodarczej).
\nWymaganie posiadania niezbędnej wiedzy fachowej jest wkomponowane do istoty działalności gospodarczej. Pojęcie wiedzy fachowej nie może być ograniczone wyłącznie do czysto formalnych kwalifikacji, obejmuje też doświadczenie wynikające z praktyki zawodowej, a także ustalone zwyczajowo standardy wymagań. Miernik zawodowej staranności znajduje zastosowanie w stosunku do dłużnika zarówno w umowach jednostronnie, jak i obustronnie profesjonalnych. Jak się wydaje, kryterium działalności gospodarczej ma na gruncie art. 355 § 2 charakter materialny, a więc odnosi się do rzeczywiście wykonywanej przez dłużnika działalności zawodowej. Jeśli uznać poprawność tego stanowiska, to również podmioty nie posiadające formalnego statusu przedsiębiorcy i naruszające administracyjnoprawny obowiązek zgłoszenia działalności do rejestru przedsiębiorców, ale de facto prowadzące zawodową działalność gospodarczą, podlegałyby ocenie z punktu widzenia kryteriów staranności określonych w tym przepisie (por. np. orz.
\nSN z 11 czerwca 1992 r., III CZP 64/92, OSN 12/92, poz. 225). Należyta staranność dłużnika, określana z uwzględnieniem zawodowego charakteru prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, obejmuje także znajomość obowiązującego prawa oraz następstw z niego wynikających w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej (por. orz. SN z 17 sierpnia 1993 r., III CRN 77/93, OSN 3/94, poz. 69). Ocena miernika postępowania, którego istota tkwi w zaniechaniu dołożenia należytej staranności, nie może być jednak formułowana na poziomie obowiązków nie nadających się wyegzekwować, oderwanych od doświadczenia uwzględniającego reguły zawodowe i konkretne okoliczności, a także określony typ stosunków (tak SN w wyroku z 8 lipca 1998 r., III CKN 574/97, baza orzeczeń Lex Polonica Maxima).
\nWreszcie niezwykle istotne znaczenie przy zawodowym charakterze działalności ma obowiązek udzielania informacji. Przyjąć należy, że pomimo braku takiego zastrzeżenia w treści art. 355 k.c. ewentualne istnienie takiego obowiązku rzutuje na ocenę, czy wykonanie zobowiązania było należyte.
\nOdnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy należy podnieść, że powodom nie można zarzucić niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania umownego, gdyż: -zaistniałe uchybienia wykazywane przez świadków pozwanego, a i potwierdzone złożonymi dokumentami wprawdzie zaistniały, ale powód w wyznaczonych terminach usuwał nieprawidłowości, dokładał wszelkiej staranności, by realizować usługę o dobrej jakości z uwzlędnieniem specyfiki obiektu i charakteru działalności pozwanego, -o staranności pracowników powoda świadczy fakt, że StacjaS. E.nie wymierzyła kary za brak utrzymania porządku i higieny oraz zagrożenie epidemiologiczne, a pozwany nigdy nie korzystał z wykonania zastępczego, -jedyne opóźnienie mieli pracownicy powoda w położeniu polimerów, ale charakter tej czynności i specyfika pracy wymagały bezwzględnego współdziałania strony pozwanej, co nie zawsze miało miejsca; nie można przypisać winy powodom w ustalonych okolicznościach sprawy za to opóźnienie. Nie można przyjąć, że dłużnik będzie zobowiązany do zapłaty kary umownej także w sytuacji, gdy niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania jest spowodowane okolicznościami, za które odpowiedzialność ponosi wierzyciel. Kara umowna jest bowiem sankcją cywilnoprawną za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania przez dłużnika (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2013 r. I CSK 748/12, legalis), – powodowie przejęli pracowników pozwanego, a zatem personel wykwalifikowany, do tego zatrudnili na obiekcie swoich pracowników posiadajacych wszytkie wymagane kursy, certfikaty, zaświadczenia, dyplomy, co potwierdzają złożone dokumenty; 60% całej obsady stanowili sanitariusze , na intensywnej terapii 100%, – nie można zarzucić powodowi nieprzestrzeganie procedur, które przy zawarciu umowy nie zostały mu doręczone, a w trakcie realizacji umowy pojawiły się dopiero w maju 2014r.
\nTrafnie powodowie podnieśli, że nie są natomiast obowiązani do osiągnięcia rezultatu w postaci nieprzerwanego, trwałego i pełnego utrzymania czystości przez całą dobę, co w przypadku świadczenia usługi na terenie zakładu opieki zdrowotnej jest niemożliwe do spełnienia ze względu na występowanie szeregu okoliczności uniemożliwiających osiągnięcie takiego rezultatu przez zleceniobiorcę, takich jak: ciągły ruch personelu medycznego, pacjentów, odwiedzających.
\nPowodowie wykonywali umowę przez cały czas jej dotychczasowego trwania z należytą starannością. Kary umowne nałożone przez pozwanego są z tego powodu całkowicie bezzasadne.
\nKara umowna stanowi jedną z umownych sankcji kontraktowych, aktualizującą się w związku z naruszeniem zobowiązania przez dłużnika, o uproszczonym sposobie jej zastosowania, w sferze odpowiedzialności kontraktowej obowiązek naprawienia szkody nie stanowi bowiem jedynej konsekwencji (sankcji) niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 20 czerwca 2013 r. I ACa 343/13, legalis).
\nNaliczanie kar umownych w przedmiotowej sprawie, jest bezzasadne nie tylko z powodu tego, że powodowie wykonywali umowę przez cały czas jej dotychczasowego trwania z należytą starannością, ale i z tego powodu, że pozwany wielokrotnie naliczał kary umowne automatycznie po stwierdzeniu wystąpienia nieprawidłowości, mimo, że zgodnie z umową powinien wyznaczyć odpowiedni czas na usunięcie uchybień i dopiero po jego bezskuteczny upływie naliczać kary. Zdarzało się i tak, że wyznaczono czas na usunięcie uchybień, pracownicy powoda wykonali potrzebne czynności, ale i tak kara umowna była naliczana, wręcz automatycznie .
\nJeżeli strony ustaliły, że dla nałożenia kary umownej konieczne jest przeprowadzenie określonej procedury, to jej niedochowanie wyklucza możliwość nałożenia kary umownej (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 9 kwietnia 2013 r. I ACa 1311/12 LEX nr 1313316).
\nW ocenie Sądu, wielkość kary umownych (np. w marcu 2013r. kilkadziesiąt tysięcy), częstotliwość ich nakładania, zachowania pracowników pozwanego, brak współdziałania przez wiele miesięcy przez pracowników pozwanego z pracownikami powoda przy wykonywaniu usługi, złe traktowanie pracowników powoda, niewypłacanie przez wiele miesięcy bezspornej części wynagrodzenia, powoduje i nawet to, w ocenie Sądu, że naliczanie kar umownych i żądanie ich uwzględnienia w ramach zarzutu potrącenia (art. 498 k.c.), jest nadużyciem prawa podmiotowego przez pozwanego i nie zasługuje na ochronę (art. 5 k.c.).
\nJedną z tradycyjnych zasad prawa cywilnego jest zasada autonomii woli stron na którą składa się między innymi swoboda umów, polegająca nie tylko na swobodzie zawarcia umowy, ale na dowolnym w zasadzie sposobie kształtowania jej treści. Istota kary umownej uregulowanej w art. 483 § 1 k.c. wyraża się natomiast w tym, iż zarówno samo jej zastrzeżenie jak i szczegółowe jej uregulowanie zależą od umownego uznania i ułożenia przez strony. Ma do niej zatem w pełni zastosowanie zasada swobody umów (por. wyrok Sądu Najwyższego z 20 maja 1998 r., I CKN 671/97, Lex nr 519197).
\nOcena skuteczności postanowienia umownego kreującego obowiązek zapłaty kary umownej podlega jednak kontroli w oparciu o granice wyznaczane przez przepisy o charakterze imperatywnym, w kontekście ograniczeń swobody umów, obejścia prawa, jak i ewentualnej sprzeczności z zasadami współżycia społecznego (art. 58 § 1 i 2 k.c.). Zasada swobody umów (art. 353 1 k.c.), nie ma charakteru absolutnego, jej ograniczeniem są bowiem przepisy prawa, natura stosunku prawnego oraz zasady współżycia społecznego.
\nWymaganie zgodności czynności prawnej z zasadami współżycia społecznego jest zagadnieniem kontekstu faktycznego, tj. okoliczności danego wypadku, i jakakolwiek próba uogólnień adekwatnych do każdej sytuacji byłaby z góry skazana na niepowodzenie (por. uchwała Sądu Najwyższego z 29 września 1987 r., III CZP 51/87, OSNCP 1/89/14; wyrok Sądu Najwyższego z 14 czerwca 2005 r., II CK 692/04, Lex nr 567657).
\nSprzeczność z tymi zasadami może wyrażać się między innymi w skrajnym naruszeniu zasady równości stosunków, naruszeniu zasady ekwiwalentności prowadzącym do rażącego pokrzywdzenia jednej ze stron, rażącej dysproporcji świadczeń, ograniczeniu wolności działalności gospodarczej jednej ze stron, naruszeniu zasad uczciwego obrotu i lojalności wobec kontrahenta (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 6 marca 1992 r., III CZP 141/91, OSNCP 6/92/90, wyroki Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 1971 r., II CR 505/71, OSP 1972 z.4, poz. 75; z dnia 30 maja 1980 r., III CRN 54/80, OSN 1981/4/60; z dnia 10 listopada 2004 r., II CK 202/04, Biul. SN 2005)3/11; z dnia 20 maja 2004 r., II CK 354/03, OSNC 2005/5/91; z dnia 13 października 2005 r., IV CK 162/05, Lex nr 186899; z dnia14 stycznia 2010 r., IV CSK 432/09, Lex nr 564991;).
\nGeneralnie nie jest wykluczone uznanie dochodzenia roszczenia o zapłatę kary umownej za nadużycie prawa na podstawie art. 5 k.c. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 14 listopada 2013 r. I ACa 491/13, legalis).
\nMając na uwadze: prawidłowe wykonanie przez powodów zobowiązania, bezzasadność naliczania kar umownych, brak podstaw do uwzględnienia zarzutu potrącenia, w tym także z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości (nieudowodniony), wymagalność roszczeń powodów, prawidłowo przyjętą do obliczeń powierzchnię, Sąd uwzględnił w całości powództwo we wszystkich połączonych sprawach z uwzględnieniem, że powód w sprawie IIC 50/14 uzyskał w większości zaspokojenie roszczenia. Zasądzenie jednak solidarnie pozostałej kwoty z przyczyn, o których mowa na wstępie nie było możliwe. Zasądzona kwota została rozdzielona na dwa podmioty.
\nW związku z wykonywaniem umowy w miesiącu czerwcu 2013 roku powodowie dochodzą od pozwanego następujących kwot: -kwoty 138.856,79 złotych z tytułu faktury VAT nr (...) wraz z odsetkami ustawowymi od tej kwoty od dnia 1 sierpnia 2013 roku do dnia 19 grudnia 2013 roku w wysokości 6.973,27 złotych; -kwoty 43.927,50 złotych z tytułu faktury VAT nr (...) wraz z odsetkami ustawowymi od tej kwoty od dnia 1 sierpnia 2013 roku do dnia 19 grudnia 2013 roku w wysokości 2.206,00 złotych.
\nW związku z wykonywaniem umowy w miesiącu lipcu 2013 roku powodowie dochodzą od pozwanego następujących kwot: -kwoty 136.408,51 złotych z tytułu faktury VAT nr (...) wraz z odsetkami ustawowymi od tej kwoty od dnia 3 września 2013 roku do dnia 19 grudnia 2013 roku w wysokości 5.247,06 złotych; -kwoty 44.984,06 złotych z tytułu faktury VAT nr (...) wraz z odsetkami ustawowymi od tej kwoty od dnia 3 września 2013 roku do dnia 19 grudnia 2013 roku w wysokości 1.730,35 złotych, W związku z wykonywaniem umowy w miesiącu sierpniu 2013 roku powodowie dochodzą od pozwanego następujących kwot: -kwoty 136.408,51 złotych z tytułu faktury VAT nr (...) wraz z odsetkami ustawowymi od tej kwoty od dnia 3 października 2013 roku do dnia 19 grudnia 2013 roku w wysokości 3.789,54; -kwoty 44.984,06 złotych z tytułu faktury VAT nr (...)wraz z odsetkami ustawowymi od tej kwoty od dnia 3 października 2013 roku do dnia 19 grudnia 2013 roku w wysokości 1.249,69 złotych.
\nW związku z wykonywaniem umowy w miesiącu wrześniu 2013 roku powodowie dochodzą od pozwanego następujących kwot: -kwoty 130.040,65 złotych z tytułu faktury VAT nr (...) wraz z odsetkami ustawowymi od tej kwoty od dnia 1 listopada 2013 roku do dnia 19 grudnia 2013 roku w wysokości 2.269,48 złotych; -kwoty 44.984,06 złotych z tytułu faktury VAT nr (...) wraz z odsetkami ustawowymi od tej kwoty od dnia 1 listopada 2013 roku do dnia 19 grudnia 2013 roku w wysokości 785,06 złotych;
\nW związku z wykonywaniem umowy w miesiącu październiku 2013 roku powodowie dochodzą od pozwanego następujących kwot: -kwoty 130.040,65 złotych z tytułu faktury VAT nr (...) wraz z odsetkami ustawowymi od tej kwoty od dnia 6 grudnia 2013 roku do dnia 19 grudnia 2013 roku w wysokości 648,42 złotych; -kwoty 44.984,06 złotych z tytułu faktury VAT nr (...) wraz z odsetkami ustawowymi od tej kwoty od dnia 6 grudnia 2013 roku do dnia 19 grudnia 2013 roku w wysokości 224,30 złotych.
\nPowodowie dochodzą zatem tytułem wynagrodzenia łącznie za miesiąc czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i październik kwoty 895.618,85 złotych oraz tytułem skapitalizowanych odsetek kwoty 25.123,37 złotych.
\nNa poczet tej należności pozwany zapłacił w ramach ugody 751.500,80 zł. Stąd też w sprawie IIC 50/14 Sąd zasądził na rzecz powodów w częściach równych kwotę 169.242,42zł, bowiem trudno ustalić, w jaki sposób powodowie i w jakich proporcjach oraz na poczet których faktur zaspokoili swoje roszczenie z sumy 751.500,80zł.
\nW związku z wykonywaniem umowy w miesiącu listopadzie 2013 roku powodowie dochodzą od pozwanego następujących kwot:
\nPowodowie dochodzą zatem tytułem wynagrodzenia za miesiąc listopad 2013 roku kwoty 185.903,05 złotych oraz tytułem skapitalizowanych odsetek w wysokości 8.739,99 złotych.
\nW związku z wykonywaniem umowy w miesiącu grudniu 2013 roku powodowie dochodzą od pozwanego następujących kwot: -kwoty 138.856,79 złotych z tytułu faktury VAT nr (...) wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od tej kwoty od dnia 2 lutego 2014 roku do dnia 7 maja 2014 roku w wysokość 4.698,31 złotych, -kwoty 47.046,26 złotych z tytułu faktury VAT nr (...) wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od tej kwoty od dnia 2 lutego 2014 roku do dnia 7 maja 2014 roku w wysokości 1.591,84 złotych.
\nW związku z wykonywaniem umowy w miesiącu styczniu 2014 roku powodowie dochodzą od pozwanego następujących kwot: -kwoty 138.856,79 złotych z tytułu faktury VAT nr (...) wraz z odsetkami ustawowymi od tej kwoty od dnia 9 marca 2014 roku do dnia 7 maja 2014 roku w wysokości 2.967,35 złotych. -kwoty 47.046,26 złotych z tytułu faktury VAT nr (...) wraz z odsetkami ustawowymi od tej kwoty od dnia 9 marca 2014 roku do dnia 7 maja 20l4 roku w wysokości 1.005,37 złotych.
\nW związku z wykonywaniem umowy w miesiącu lutym 2014 roku powodowie dochodzą od pozwanego następujących kwot: -kwoty 138.856,79 złotych z tytułu faktury VAT nr (...) wraz z odsetkami ustawowymi od tej kwoty od dnia 3 kwietnia 2014 roku do dnia 6 maja 2014 roku w wysokości 1.730,95 złotych; -kwoty 47.046,26 złotych z tytułu faktury VAT nr (...) wraz z odsetkami ustawowymi od tej kwoty od dnia 3 kwietnia 2014 roku do dnia 7 maja 2014 roku w wysokości 586,47 złotych.
\nPowodowie dochodzą zatem tytułem wynagrodzenia łącznie za miesiąc styczeń, luty 2014 roku kwoty 371.806,10 złotych oraz tytułem skapitalizowanych odsetek w wysokości 6.290,14 złotych.
\nW związku z wykonywaniem umowy w miesiącu marcu 2014 roku powodowie dochodzą od pozwanego następujących kwot: -kwoty 138.856,79 złotych z tytułu faktury VAT nr (...) wraz odsetkami ustawowymi liczonymi od tej kwoty od dnia 1 maja 2014 do dnia do dnia 7 maja 2014 roku w wysokości 346,19 złotych;
\nPowodowie dochodzą zatem tytułem wynagrodzenia łącznie za miesiąc grudzień 2013 roku i miesiąc marzec 2014 roku kwoty 371.806,10 złotych oraz tytułem skapitalizowanych odsetek w wysokości 6.753,63 złotych.
\nPozwany oprócz kwoty z ugody nie spełnił żadnego świadczenia pieniężnego na rzecz powodów, stąd orzeczono jak w poszczególnych połączonych sprawach o uwzględnieniu żądania zgodnie z pozwami.
\nNa podstawie art. 482 § 1 k.c. Sąd zasądził odsetki od zaległych odsetek od dnia wytoczenia powództwa.
\nO odsetkach ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia Sąd orzekł na podstawie art. 481 k.c.
\nO kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c., obciążając nimi pozwanego jako stronę przegrywającą spór w całości. Na koszty procesu należne stronie powodowej złożyły się opłaty od pozwów w poszczególnych sprawach, opłata od pełnomocnictwa x2, wynagrodzenie pełnomocnika 7200zł, wydatki na opinie biegłej.
\nW jednej ze spraw po przekazaniu do rozpoznania zwykłego rozpoznawczego nie żądano uzupełnienia opłaty, stąd brakującą należność należało pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa- Sądu Okręgowego w Łodzi.
\n1