{"html": "

Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, podobieństwo wskazanych grup pracowników jest jednak pozorne, a wybrana przez wnioskodawcę cecha relewantna zbyt ogólna i niewystarczająco adekwatna do celu ustawy. Zgodzić się należy z poglądem wyrażonym w stanowisku Ministra Pracy i Polityki Społecznej, że osoby te odróżniało w sposób ewidentny „otoczenie prawne” w zakresie przepisów regulujących zasady przechodzenia na emeryturę. Każda osoba, która podejmowała pracę po rozpoczęciu reform emerytalnych (a w szczególności po wejściu w życie ustawy o emeryturach z FUS, to jest po 1 stycznia 1999 r.), powinna mieć świadomość, że przechodzenie na emeryturę ma się odbywać co do zasady w podstawowym wieku emerytalnym (60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn, por. art. 24 ust. 1 ustawy o emeryturach z FUS), a ustawodawca będzie zmierzał do stopniowego ograniczenia wszystkich wyjątków od tej zasady (por. omówiony problem wygaszania emerytur pomostowych). Dodatkowo, wobec nieprecyzyjności art. 24 ust. 2 ustawy o emeryturach z FUS (por. wyżej), w żadnym wypadku nie mogły one z całą pewnością liczyć na przyznanie w przyszłości emerytur pomostowych.

\n

Niezależnie od powyższego, nie można także zgodzić się z wnioskodawcą, że data wskazana w art. 4 pkt 5 u.e.p. jest arbitralnym kryterium różnicowania. Podobnie jak w swoich wcześniejszych orzeczeniach, także w tym wypadku Trybunał Konstytucyjny uznaje, że podobieństwo sytuacji „granicznych” nie może przesądzać o konieczności traktowania poszczególnych podmiotów, a „kryteria podziałów stosowane w ustawie muszą być ze względów praktycznych, określone w sposób ostry, natomiast ostrości tej pozbawione są faktyczne różnice między sytuacjami różnych osób” (por. powołany wyrok o sygn. K 18/99, oceniający konstytucyjność różnicowania prawa do wcześniejszej emerytury ze względu na datę urodzenia, oraz powołane tam orzeczenia przedkonstytucyjne; stanowisko to zostało wyrażone także w wyroku z 11 grudnia 2006 r., sygn. SK 15/06, OTK ZU nr 11/A/2006, poz. 170, dotyczącym sposobu ustalania wysokości emerytury).

\n

Do akceptacji wskazanego terminu jako czynnika różnicującego prawo do emerytury skłaniają też dalsze argumenty, omówione szczegółowo wyżej przy okazji rozpatrywania zarzutów naruszenia art. 2 Konstytucji, a szczególnie:

\n
–nieprzypadkowość tego rozwiązania – dokumentacja procesu legislacyjnego jednoznacznie potwierdza, że data 1 stycznia 1999 r. wynikała z terminu rozpoczęcia reformy systemu emerytalnego (a konkretnie: wejścia w życia pierwszego elementu tej reformy, tj. ustawy o emeryturach z FUS, por. np. biuletyn nr 1453/VI kadencja, s. 14);
\n
–spełnienie przez to kryterium warunku proporcjonalności (w tym zwłaszcza proporcjonalności sensu stricto, tzn. przewaga jego zalet ogólnospołecznych nad indywidualnymi wadami i stosunkowo mała liczba osób dotkniętych w największym jego stopniu niekorzystnymi rezultatami);
\n
–brak sprzeczności tego rozwiązania z zasadą ochrony praw słusznie nabytych i zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa (por. wyżej);
\n
–rekompensaty dla części osób nieobjętych ustawą o emeryturach pomostowych oraz zapowiedziane w niej stworzenie dalszych mechanizmów łagodzących jej rygoryzm (z zastrzeżeniami wzmiankowanymi wyżej).
\n

5.5. Reasumując, należy uznać, że badane rozwiązania nie naruszają zasady równości.

\n
6.Konkluzja i skutki orzeczenia.
\n

Trybunał Konstytucyjny nie znalazł dostatecznych argumentów, aby uchylić domniemanie konstytucyjności zaskarżonych przepisów we wskazanym przez wnioskodawcę zakresie. Wobec tego należy uznać, że pominięcie w nich – jako samodzielnych przesłanek uzyskania świadczenia – pracy w warunkach występowania hałasu, pracy poza pomieszczeniami zamkniętymi, pracy zmianowej oraz pracy nauczycieli, a także osób, które wykonywały prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze po 1 stycznia 1999 r., jest zgodne z Konstytucją.

\n

Na zakończenie Trybunał Konstytucyjny chciałby po raz kolejny zaakcentować, że przedmiotem niniejszej sprawy była wyłącznie zgodność zaskarżonych przepisów – w zakresie wskazanym i uzasadnionym przez wnioskodawcę – z odpowiednimi wzorcami kontroli (por. podkreślenie tej zasady w innych wyrokach dotyczących zabezpieczenia społecznego, np. we wspomnianych już sprawach o sygn. K 4/99, K 5/99, K 1/00, K 9/00, SK 96/06).

\n

Z powyższych powodów Trybunał Konstytucyjny orzekł jak w sentencji.

", "next": 0}