Po jakimś czasie obudził się zgrzany, zaczął wymiotować, był blady i przerażony (k. 459 verte), zostało wezwane pogotowie, świadkiem „zaczęło rzucać”, wyglądało to na atak padaczki. Po przyjeździe karetki pogotowia uspokoił się, w szpitalu podano mu trzy kroplówki. Zbadano go, jednak badania nic nie wykazały, wrócił więc do domu. Później nie korzystał już z pomocy medycznej w związku z tym zdarzeniem. Świadek w pełni podtrzymał swą relację na rozprawie (k. 2296 - 2297) dodając, że „każdy wiedział, że to się pali” aby zaciągać się dymem (k. 2296). Również i ten świadek jako oczywiste traktował zarówno rzeczywiste przeznaczenie kupowanego środka, jaki jako pozorne przeznaczenie wskazane na opakowaniu.
\nJego zeznania potwierdza dokumentacja medyczna (k. 462) potwierdzająca przyczyny i sposób udzielania pomocy w dniu 11 lutego 2014 roku. Zeznania świadka J. należy traktować jako w pełni wiarygodne nie tylko z powodu potwierdzania ich przez dokumentację medyczną, ale i wobec faktu pełnej zgodności z opisami pozostałych klientów sklepu obcych dla świadka, oraz wobec stwierdzenia, że świadek ten nie jest zainteresowany w pomawianiu oskarżonego lub innych osób związanych zer sklepem (...).
\nŚwiadek J. jest pod względem czasowym ostatnią osobą, jaka według treści zarzutu miała doznać w wyniku zażycia rozprowadzanego w sklepie oskarżonego środka psychoaktywnego skutków w postaci objawów zatrucia, które spowodować miały rozstrój zdrowia.
\nWskazanie wprost jako pokrzywdzonego S. J. skutkowało zmianą czasu popełnienia czynu w odniesieniu do zarzucanego, przy zachowaniu tożsamości sposobu działania i osoby pokrzywdzonego i w istocie tożsamości czynu, którego czas został wadliwie wskazany w zarzucie oskarżenia.
\nJako sporządzone przez uprawnione organy, jak również wobec braku dowodów przeciwnych Sąd uznał za wiarygodne dowody dołączone do akt niniejszej sprawy w postaci zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa (k. 1-3) na okoliczność faktu i czasu zawiadomienia, protokół oględzin rzeczy / akta 1 Ds. 1199/12 / wraz z załącznikiem tj.: k. 5- 78, nie wnosiły do niniejszego postępowania zgromadzone na długo przed przyłączeniem się do działania przez oskarżonego G. takie dowody , jak protokół przesłuchania świadka R. F. k. 9-11, protokół przesłuchania świadka J. I. k. 22-23, 34 – 35, 36 - 39 z racji podawania okoliczności mających miejsce na długo przed zarzutem oraz następnie opisanych w istotnym dla niniejszej sprawy zakresie w zeznaniach ujawnionych i odebranych osobiście od świadka, podobnie Zeznania M. J. dotyczące pierwszego przeszukania z dnia 28 sierpnia 2012 potwierdza protokół przeszukania sklepu ul. (...), k. 12-16. Jako rzetelne Sąd potraktował ponadto protokół przeszukania mieszkania E. ul. (...) k. 17-21, protokół przeszukania świadka J. M. k. 24-26, choć dotyczył on okoliczności z zarzutem nie związanych, protokół przeszukania sklepu ,.(...)\" k.29-33, protokół przeszukania samochodu osobowego k.40-44, choć nie miał on związku z zarzutami w niniejszej sprawie, podobnie, jak protokół zatrzymania rzeczy od Ł. W. k. 54-58, czy protokół przesłuchania go w charakterze świadka k. 59-60, przy czym dowód ten okazał się nieistotny dla postępowania. W pełni zgodne z zeznaniami świadka J. oraz pochodzące od uprawnionych podmiotów i rzetelne są ponadto opina (...) (...) z zakresu badań fizykochemicznych k. 61-75 (wskazująca na brak w zabezpieczonych w sierpniu 2012 roku próbkach środków odurzających i substancji psychotropowych w rozumieniu ówczesnych przepisów), postanowienie o umorzeniu śledztwa k. 76-78 oparte na tejże opinii, jak i materiały PPIS w E. (k. 88 – 263) na które składają się adnotacja służbowa z czynności kontrolnych w dniu 28.08.2012 r. k. 89, pismo KM Policji w E. z dnia 04.09.2012r.,k. 90, pismo KM Policji w E. z dnia 20.09.2012r. k. 91, pismo z dnia 27.09.2012r. Prokuratury Rejonowej w Elblągu. k. 92 , protokół kontroli w dniu 02.10.2012r.,k. 93-107, decyzja PPIS w E. z dnia 02.10.2012 r. k. 108, decyzja PPIS w E. z dnia 21.01.2013 r. k. 112-113, decyzja PPIS w E. z dnia 15.02.2013 r., k. 114, adnotacje służbowe z telefonicznego zawiadomienia o podejrzeniach zatrucia środkami zastępczymi k. 115-117, pismo KM Policji w E. z dnia 23.10.2012r.,k. 118 informujące o zatruciu P. Z., K. S. (3) D. K. i P. K. (1), pismo Komendanta P.
\nStraży Granicznej w E. z dnia 23.10.2012r. z załącznikami dotyczącym i kolejnych zatruć i sprawdzeń osób k. 119- 121, protokół kontroli w dniu 23.10.2012r., k. 122-135.
\nNie budzą też wątpliwości co do zgodności z faktycznym przebiegiem działań decyzje PPIS załączone w kopiach z dnia 29.10.2012 roku, k. 136, jak i decyzja PPIS w E. z dnia 21.01.2013 r. ((...)) k. 137-138, decyzja PPIS w E. z dnia 21.01.2013 r. ((...) k. 139-140, adnotacja służbowa z czynności kontrolnych w dniu 19.06.2013 r. (dot. kontroli w dn. 02.10.2012r.), k. 141, adnotacja służbowa z czynności kontrolnych w dniu 19.06.2013 r. (dot. kontroli w dn. 23.10.2012r.) k. 142, co do których dowodem były analogiczne zeznania świadka J., , podobnie jak protokół kontroli w dniu 30.10.2012r., k. 143-157, pismo Komendy Wojewódzkiej Policji w O. z dnia 29.10.2012r. k. 158, decyzja PPIS w E. z dnia 05.11.2012 r. k. 159, decyzja PPIS w E. z dnia 23.01.2013 r. ((...)) k. 160 - 161, decyzja PPIS w E. z dnia 23.01.2013 r. ((...)), k. 162-163, adnotacja służbowa z czynności kontrolnych w dniu 19.06.2013 r. (dot. kontroli w dniu 30.10.2012r.) k. 164 , protokół kontroli w dniu 08.11.2012r., k. 165-175, pismo KM Policji w E. z dnia 07.11.2012r.k. 176, notatka służbowa z dnia 02.11.2012r. dot. zgłoszenia zatrucia \"środkiem zastępczym\" k. 177, przy czym notatki w niniejszej sprawie są tylko informacjami co do zgłoszenia dotyczące zatruć jakie trafiały do PPIS, potwierdzone relacją świadka J. i dokumentacjami lekarskimi, nie zaś podstawą do ustaleń stanu faktycznego odnośnie czynu samego oskarżonego, zgłoszenia (5 przypadków) podejrzeń zatruć środkami zastępczymi w dniu 06.11.2012r., k. 178 – 182, decyzja PPIS w E. z dnia 08.11.2012 r. (nakaz zaprzestania prowadzenia działalności), k. 183, decyzja PPIS w E. z dnia 09.11.2012 r.((...)) k. 184, adnotacja służbowa z dnia 09.11.2012r. k. 185 ( z zastrzeżeniem jak co do notatek), adnotacja służbowa z dnia 14.11.2012r., k. 186, decyzja PPIS w E. z dnia 09.11.2012 r.((...)) k. 187-188, adnotacja służbowa z czynności kontrolnych w dniu 19.06.2013 r. (dot. kontroli w dn. 8.11.20l2r.)k. 189, protokół kontroli w dniu 08.01.2013r.,k. 190-195, zgłoszenia (3 przypadków) podejrzeń zatruć środkami zastępczymi w dniach 31.12.2012r- 2.0l-20l3r. k. 196-199, decyzja PPIS w E. z dnia 08.01.2013 r. k. 200, decyzja PPIS w E. z dnia 08.03.2013 r. k. 205-206, adnotacja służbowa z czynności kontrolnych w dniu 19.06.2013 r. (dot. kontroli m. 08.01.2013r.) k. 207, zgłoszenia (2 przypadków) podejrzeń zatruć środkami zastępczymi w dniu 14.01.20l3r , k. 208-209, pismo GIS z dnia 15.01.2013r., k. 210, pismo W- (...) do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 16.01.2013r. k. 211, pismo Wojewody (...)- (...) z dnia 16.01.2013r., k. 212, protokół kontroli w dniu 16.01.2013r.k. 213-222, decyzja PPIS w E. z dnia 16.01.2013 r. ((...)) k. 223-224, decyzja PPIS w E. z dnia 16.01.2013 r. ((...)) k. 225-226, protokół kontroli w dniu 29.01.2013r. k. 227-228, decyzja PPIS w E. z dnia 27.02.2013 r. ((...)),k. 229-230, decyzja PPIS w E. z dnia 06.03.2013 r. ((...)) o nałożeniu kary pieniężnej k. 231, zgłoszenia podejrzenia zatrucia środkami zastępczymi w dniu 17.06.2013r.k. 232, protokół kontroli w dniu 19.06.2013r. k. 233- 236, zgłoszenia podejrzenia zatrucia środkami zastępczymi w dniu 11.08.2013r.k. 237, protokół kontroli w dniu 14.08.2013r. k. 238- 243, decyzja PPIS w E. z dnia 04.10.2013 r.
\n((...) k. 247-248, decyzja PPIS w E. z dnia 10.10.2013 r. ((...)) o nałożeniu kary pieniężnej, k. 249, kopie (14 przypadków), zgłoszenia placówek medycznych dot. podejrzeń zatruć środkami (prawdopodobnie) zastępczymi W. S., Ł. K., G. M., P. J., D. M., D. O., D. N., S. O., S. W., K. Ś., M. P., A. S. (2), P. C., N. Z. k. 250-263, Zbiór dokumentacji medycznych k. 266, Dokumentacja medyczna D. Z. k. 267 choć okazał się nieistotny dla niniejszego postępowania, dokumentacja medyczna M. B. i kolejnych osób, których zatrucie zostało zgłoszone , k. 268 przy piśmie (...)w E. z 16.12.2013 roku k. 269 – 270, zawierające się na kartach 272 – 292, choć nieistotne okazały się dokumentacje K. G. (2) wobec pominięcia go w zarzucie oskarżenia, jak i P.
\nJ. z przyczyn opisanych w związku z eliminacją jego nazwiska z opisu czynu, czy G. M. również nie objętego treścią zarzutu. Również dokumentacje medyczne kolejnych osób (k. 475, 476), w tym pokrzywdzonego S. J. (k. 462) nie budziły wątpliwości co do ich rzetelności i nie były podważane w toku postępowania.
\nNie budziła wątpliwości również treść i fakt nadania pisma PPIS w E. z dnia 27.01.2014 r. k. 350, w którym PPIS informował policję o wynikach badania próbek zabezpieczonych w sklepie, jak i odpisy KRS nr (...) k. 374-382, KRS nr (...) k. 383- 386 potwierdzające oczywiste informacje o właścicielach poszczególnych firm, w tym J. G. (1), przy czym i te fakty nie budziły w sprawie wątpliwości.
\nDowodem w sprawie nie mógł być i nie był anonim k. 401. Natomiast zgodne z całością pozostałego materiału dowodowego, w tym z zeznaniami J. I. (1) są jej umowy o pracę k. 432-437, w tym podpisane przez oskarżonego.
\nPismo PPIS w E. z dnia 17.09.2014 r. z załącznikiem - ekspertyzy kryminalistyczne z zakresu badań chemiczno- toksykologicznych (k. 520-537) stanowi jedynie zbiór kopii opisanych już ekspertyz.
\nSąd nie znalazł powodów do wniesienie zastrzeżeń od sposobu sporządzenia protokołów okazania wizerunku, zaś sama treść została ujawniona jako zeznania J. I. (1) (k. 558 – 559, 563 – 564), która rozpoznała jedynie S. I. (k. 562 – 563), na tablicy poglądowej k. 564.
\nSąd oparł się także na danych o karalności oskarżonego (k. 592-594) jak i na odpisach wyroków (k.601-606).
\nJako rzetelne z racji wskazania metod badawczych, jasnego opisu podjętych w celu wydania opinii działań i uzyskanych efektów Sąd potraktował ekspertyzę kryminalistyczną z dnia 18.12.2012r. k. 109-111 sporządzoną przez Katedrę i Zakład Medycyny Sądowej Pracownię Toksykologii (...) J. w K., jak i analogicznie Ekspertyzy kryminalistyczna z dnia 06.02.2013r., k. 201-204, z dnia 15.09.2013r. k. 244- 246 dokonane przez Centrum (...) ze S. (wykonane w B.). Zauważyć należy, iż wyniki ekspertyz także nie były kwestionowane, przy czym Sąd szczegółowo zapoznając się z ekspertyzami nie znalazł podstaw do ich negowania. Dostrzec przy tym należy ścisły związek wyników w świetle opinii sądowo – medycznej z zeznaniami osób które uległy zatruciu oraz dokumentacjami szpitalnymi z hospitalizacji, z wynikami opisywanych ekspertyz, co dodatkowo umacnia wniosek o prawidłowości sporządzonych i opisywanych ekspertyz ujawniających konkretne środki zastępcze (obecnie – substancje psychotropowe) w badanych próbach.
\nOparcie się na wszystkich powyższych dowodach, jakim Sąd dał wiarę w oparciu o przytoczone wyżej szczegółowo rozumowanie, doprowadziło do ustalenia stanu faktycznego przytoczonego w części wstępnej uzasadnienia.
\nWynika z niego, że oskarżony J. G. (1) od dnia 29 stycznia 2013 r. w E. działając jako Prezes zarządu firmy (...) sp. Z o.o. z siedzibą w P. ul. (...), zaś od dnia 25 marca 2013 roku jako Prezes zarządu firmy (...) sp. Z o.o. z siedzibą w P. ul. (...) lok.(...) do 10 lutego 2014 roku w E. działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą z góry powziętym zamiarem, prowadząc sklep (...), a potem „(...)\" w E. przy ul. (...) sprowadził niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia wielu osób -klientów tego sklepu - w ten sposób, że wprowadzał do obrotu szkodliwe dla zdrowia substancje w postaci foliowych saszetek z niewielką ilością białego proszku lub mieszanki ziół, które to substancje zawierały związki, wyczerpujące pojęcie środek zastępczy w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomanii - tj. UR-144, N-etylokatynon, brefedron i pentedron , a z uwagi na ich właściwości chemiczno-toksykologiczne w przypadku przyjęcia ich w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób , także jako składnik innych produktów stanowiły one zagrożenie dla życia i zdrowia zażywającej je osoby, a w wyniku przyjęcia tych substancji A. E., D. N., K. Ś., D. M., S. J., A. S. (2), zostali przewiezieni do szpitala i stwierdzono u nich objawy zatrucia, które spowodowały rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż siedem dni, Sąd zmieniając opis czynu kierował się zasługującym na aprobatę słusznym poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w postanowieniu z dnia 19 lutego 2014 roku wydanym w sprawie o sygnaturze II KK 360/13 (KZS 2014/6/48), według którego dokonane przez sąd zmiany w zakresie okresu popełnienia czynu czy wartości przedmiotu przestępstwa nie stanowią wyjścia poza granice oskarżenia w sytuacji, w której zachowana jest tożsamość oskarżonego, osoby pokrzywdzonej, miejsca i sposobu działania przez wykorzystanie tej samej sposobności. Zmiana opisu czynu przez wskazanie okresu działania w miejsce odrębnych dat , jak podawano w zarzucie, jest więc w pełni dopuszczalna i konieczna dzięki ujęciu w treści zarzutu konkretnych osób w związku ze skutkami z art., 157 § 2 kk a dokładnie – wskazaniem już w zarzucie S.
\nJ., u którego skutek nastąpił 10 lutego 2014 roku, przy niezmiennym sposobie działania sprawcy. Sąd nie rozszerzał działania wstecznie, poprzestając na dniu 29 stycznia 2013 roku jako dacie początkowej czynu, wynikającej potwierdzenia kontynuowania działalności sklepu w dniu w którym nastąpiła opisywana wielokrotnie kontrola po przejęciu sklepu przez oskarżonego. Ponieważ, jak wskazywał od początku zarzut oskarżenia, działanie oskarżonego trwało przez cały czas gdy zatruciom ulegały kolejne osoby, od kontroli z 29 stycznia 2013 roku aż do dnia zatrucia ostatniej z osób – S. J. – taki właśnie czas popełnienia czynu Sąd ustalił pozostając w granicach oskarżenia. Okres czasowy wynikający z dat pierwszej kontroli jak i zatrucia ostatniego z pokrzywdzonych pozostał więc ściśle w granicach wytyczonych zarzutem.
\nEliminacja poszczególnych pokrzywdzonych z opisu czynu odbyła się z przyczyn szczegółowo opisanych wyżej przy relacjach poszczególnych z eliminowanych z opisu czynu pokrzywdzonych, za wyjątkiem P. J. i G. M.. Pokrzywdzeni ci nie byli przesłuchani w toku postępowania przygotowawczego w ogóle, dane z historii choroby nie pozwoliły na jednoznaczne łączenie działań oskarżonego, czy też ściślej ze sprzedażą w jego sklepie w czasie opisanym w zarzucie, ze skutkami, jakich doznali opisywani pokrzywdzeni. Pomimo podjętych z urzędu starań także Sąd niniejszy nie mógł doprowadzić do ich przesłuchania z uwagi na brak informacji o miejscu pobytu tego świadka. Podobnie, jak organom prowadzącym postępowanie przygotowawcze, nie udało się więc tych pokrzywdzonych przesłuchać w charakterze świadka, zauważyć też należy, iż oskarżyciel wcale nie wnioskował o ich przesłuchanie lub poszukiwanie.
\nW efekcie jedyną możliwą decyzją była eliminacja z opisu czynu pokrzywdzonych J. i M., których przesłuchanie okazało się niemożliwe zarówno w toku postępowania przygotowawczego, jak i przed sądem.
\nW ocenie Sądu wiele elementów zachowania oskarżonego przemawia wprost za pełną świadomością jego udziału w przestępczym procederze, pomimo, iż i w tym aspekcie obrona sugeruje możliwość wnioskowania odwrotnego. Zauważyć należy, iż M. W. (1), który wynajmował kolejno oskarżonym R. G. (1) (w oddzielnym postępowaniu) i J. G. (1) lokal, w którym rozprowadzano dopalacze w formie sklepu, potwierdzał ,iż znali się oni gdyż wychowali się na tym samym osiedlu, co opisano wyżej. M. W. (1) był też wspólnikiem w spółce (...) R. G. (1) (k. 375). Sugestie , że oskarżony G. miał być nieświadomym działalności biznesmenem są adekwatne do sugestii o przeznaczeniu sprzedawanych przedmiotów do zmiany koloru piasku, co wynika ponadto z poniższych faktów.
\nOtóż J. G. (1) – wieloletni kolega R. G. (1) przejął prowadzenie sklepu, włączając się do trwającej od kilku miesięcy działalności, bez zmiany jej charakteru, pomimo licznych kontroli oraz zajmowania kolejnych partii produktów przez PPIS, dopiero w styczniu 2013 roku, choć liczne zatrucia i kontrole miały miejsce już od sierpnia 2012 roku. Zakładając działalność J. G. (1) dosłownie ją „przejął” pozostawiając tę samą sprzedawczynię, ten sam lokal, tego samego S. I. jako przywożącego towary i odbierającego utarg, nie zmieniając sposobu sprzedaży, jak i asortymentu, poza dokonaniem zmian nazw sprzedawanych a faktycznie tak samo pakowanych produktów. Uprzednie decyzje o zatrzymaniu i nakazie wstrzymania wprowadzenia do obrotu wyraźnie wskazywały przyczyny zatrzymania niebezpiecznych produktów.
\nTymczasem oskarżony G. udzielił pełnomocnictwa szczególnego sprzedawczyni do składania kolejnych sprzeciwów od kontroli, co wykazano wyżej, dzięki czemu wniosek co do jego świadomości jest oczywisty. Przez cały okres tak prowadzonej działalności prze oskarżonego, licząc nawet od dnia pierwszej kontroli, mimo, że zatrudnienie sprzedawczyni i otwarcie sklepu nastąpiło wcześniej, czyli od stycznia 2013 roku a kończąc na zatruciu S. J. w lutym 2014 roku, trwały kolejne kontrole, w wyniku zażycia sprzedawanych w sklepie środków zatruciu ulegały kolejne osoby, co nie przerwało dalszego prowadzenie sklepu przez J. G. (1). Świadczy to o pełnej wiedzy co do rodzaju prowadzonej działalności, po uzyskaniu kolejnych decyzji i po kolejnych kontrolach uzasadnianych sprzedawaniem środków zastępczych w przedmiotowym sklepie.
\nJeżeli do tego dodać jako uzupełniającą okoliczność, że jedyne spotkanie ze sprzedawczynią pracodawcy miało miejsce w nocy około 3 – 4 pod blokiem, jaki i fakt stałego pouczenia, potwierdzonego zeznaniami świadka I. oraz świadków, że „zapachy” miały być sprzedawane tylko osobom pełnoletnim, zdecydowanie uzasadniony jest wniosek, jak mało w zarzutach obrony co do omawianego aspektu, jest bazowania na faktycznym przebiegu zdarzeń. Spostrzec też należy, iż oskarżony miał w czasie czynu ponadprzeciętną wiedzę na temat substancji psychoaktywnych, skoro w dniu 11 sierpnia 2013 roku osobiście posiadał marihuanę (wyrok Sądu Rejonowego w Pabianicach z dnia 24 kwietnia 2014 roku w sprawie II K 900/13) Sąd dokonał jedynie drobnej modyfikacji opisu czynu w zakresie prawnej możności bycia prezesem zarządu, precyzując , że oskarżony jedynie działał jako prezes zarządu, choć w wyniku uprzedniego skazania nie mógł nim faktycznie być.
\nOkoliczność tak jednak dla oceny karnoprawnej czynu faktycznie nie ma znaczenia.
\nWspomnieć jedynie należy, iż Sąd dopuścił w niezbędnym zakresie dowód z akt sprawy Sądu Okręgowego w Elblągu o sygnaturze (...)w celu ustalenia ewentualnych nowych źródeł dowodowych, jednak fakt, że akta te stanowią w istocie powtórzenie niniejszego postępowania i zawierają kopie materiałów postępowania przygotowawczego, którego oryginały zawierają akta przedmiotowej sprawy, powoduje, że dowód ten nie wniósł żadnych nowych okoliczności, zaś kopie protokołów rozpraw potwierdzając, że świadkowie po prostu po raz kolejny zdawali te same relacje, nie były źródłem żadnych nowych istotnych informacji. Potwierdziły się jedynie okoliczności, iż R. G. (1) nadal przebywa w nieustalonym miejscu i na rozprawy nie stawił się, zaś S. I. nie przyznając się nie składa wyjaśnień (kopie protokołów k. 2347 – 2378). Również w sprawie II K 111/15 nie udało się ustalić miejsca pobytu P. J., który od 4 lat nie przebywa pod wskazywanym adresem (k. 2376 verte).
\nPomimo licznych wątpliwości zgłaszanych przez obronę, zarówno w toku procesu jak i w analogicznym do wniosku o umorzenie postępowania zdaniu złożonym w ramach mowy końcowej obrońcy zgodnym z jej ustnym brzmieniem, Sąd nie miał wątpliwości co do faktu, iż działanie oskarżonego wskazane w stanie faktycznym i opisane wyżej wyczerpuje znamiona przestępstwa określone w art. 165 § 1 pkt. 2 kk, zgodnie z którym ten, kto sprowadza niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia wielu osób wprowadzając do obrotu szkodliwe dla zdrowia substancje, środki spożywcze lub inne artykuły powszechnego użytku lub też środki farmaceutyczne nie odpowiadające obowiązującym warunkom jakości, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
\nDo przypisania sprawcy przestępstwa z art. 165 § 1 pkt. 2 kk konieczne jest ustalenie, że wprowadził on do obrotu szkodliwe dla zdrowia lub życia substancje sprowadzając tym niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia wielu osób.
\nRedakcja przepisu art. 165 § 1 k.k. pomiędzy poszczególnymi znamionami przestępstwa nie zawiera koniunkcji (spójniki \"i\", \"oraz\", łączące równorzędne części zdań) lecz podwójną alternatywę: spójniki \"lub\", \"albo\", które łączą równorzędne części zdania, wyrażające możliwą wymienność: \"życia lub zdrowia wielu osób\" bądź też wzajemne wykluczenie, wyłączenie się: \"życia lub zdrowia (...) albo dla mienia w wielkich rozmiarach\". Tak więc, spełnienie chociażby tylko jednej z tych trzech przesłanek daje podstawę do uznania, że sprawca czynu wyczerpał znamię przestępstwa z art. 165 § 1 k.k. (w pełni aprobowane przez niniejsze Sąd stanowisko Sądu Apelacyjnego w Gdańsku wyrażone w wyroku z dnia 31 stycznia 2013 roku w sprawie II Aka 7/13). Z uwagi na specyfikę działania sprawcy oczywistym jest, że rozważania w niniejszym stanie faktycznym muszą odnosić się wyłącznie do elementu „życia lub zdrowia wielu osób”, nie zaś do mienia.
\nPojęcie „wielu osób” przewidziane jest w kodeksie karnym w licznych przepisach części szczególnej, w tym , przestępstwo o charakterze terrorystycznym (art. 115 § 20 k.k.), zamach na jednostkę wojskową w typie kwalifikowanym (art. 140 § 2 k.k.), sprowadzenie zdarzenia powszechnie niebezpiecznego (art. 163 k.k.), sprowadzenie niebezpieczeństwa powszechnego (art. 165 k.k.), przejęcie kontroli nad statkiem w typach kwalifikowanych (art. 166 § 2 i 3 k.k.), wyrób, posiadanie i handel substancjami niebezpiecznymi (art. 171 k.k.), przeszkadzanie w zapobieganiu niebezpieczeństwu (art. 172 k.k.), katastrofa w komunikacji (art. 173 i 174 k.k.), zniszczenie środowiska w typie kwalifikowanym (art. 185 § 3 k.k.), fałszywy alarm (art. 224a k.k.). Wielość przestępstw operujących tym samym pojęciem zaowocowała wielością poglądów określających minimum osób niezbędnych do wskazania, iż w danym przypadku wyczerpano znamię wielości.
\nWśród tych poglądów znajdują się nie tylko zdania, iżby minimum stanowiło 10 osób, jak w wyrokach Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 4 listopada 2011 r., VIII K 354/13, LEX nr 1770981, Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 16 października 2013 r., II AKa 305/13, LEX nr 1392144, Wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 18 lipca 2013 r., II AKa 117/13, LEX nr 1369352, Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 10 października 2012 r., II AKa 162/12, LEX nr LEX nr 1237251, który to pogląd traktowała obrona jaklo decydujący o niemożności przypisania oskarżonemu popełnienia przestępstwa z art. 165 § 1 pkt. 2 kk.
\nSąd niniejszy zauważa, iż aktualne orzecznictwo wskazuje na ocenność znamienia „wielu osób”, jak w wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 16 marca 2004 r., II AKa 407/03, LEX nr 131107, zgodnie z którym „Znamię wielości osób jest pojęciem ocennym i winno być oceniane przy uwzględnieniu okoliczności konkretnego przypadku. W literaturze i orzecznictwie określane są jedynie orientacyjne wartości liczbowe pozwalające na ustalenie, czy doszło do zagrożenia życia lub zdrowia wielu osób. Jako dolna granica wielości osób przyjmowana jest liczba od 6 do 10 osób.” W sprawie, w której wydano powyższe orzeczenie ustalono, że w czasie wypadku na placu budowy pracowało 9 osób. Oprócz nich miejsce to odwiedzali inni ludzie, a zatem, jak ustalił Sąd Apelacyjny w Lublinie „nawet przy zastosowaniu bardzo surowych kryteriów pojęcia \"wiele osób\" uzasadniony jest wniosek, że ze względu na liczbę osób, których życie lub zdrowie zostało zagrożone, a także ze względu na śmierć trzech osób i obrażenia ciała czwartej, niebezpieczeństwo wynikające z rozważanego zdarzenia miało charakter powszechny.\" Pogląd po wyższy jest o tyle cenny, iż zarzut w części dotyczącej wskazania konkretnych osób nie oznaczał, że narażenie dotyczyło tylko tychże osób, lecz fakt, iż narażenie w ich przypadku przeistoczyło się w wywołanie skutków dla zdrowia w postaci objawów zatrucia powodujących u nich rozstrój zdrowia trwający nie dłużej, niż siedem dni w rozumieniu art. 157 § 2 kk.
\nNarażenie zaś dotyczyło nieokreślonej i nielimitowanej liczby osób, wszystkich, które kupiłyby rozprowadzane w sklepie i szczegółowo opisane wyżej produkty zawierające środki zastępcze wykazane w poszczególnych opiniach, w tym w czasie gdy właścicielem sklepu był i prowadził go wraz z innymi osobami J. G. (1), z przyjęciem daty końcowej jako ostatniego zatrucia ostatniego z pokrzywdzonych wskazanych w zarzucie, świadka J..
\nNadmienić jedynie należy, iż liczne orzeczenia wskazują na liczbę sześciu osób jako minimum do uznania znamienia „wielości” za wyczerpane. Sąd niniejszy skłania się do tego właśnie rozumienia opisywanego znamienia, za Sądem Apelacyjnym w Gdańsku, który tak wyjaśniał znaczenie znamienia w orzeczeniu z dnia 31 sierpnia 2013 roku w sprawie II Aka 7/13 LEX nr 1289404 stwierdzając, że \"W określeniu „wielu osób\" chodzi o liczbę od 6 osób i więcej.\" Podobnie w wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 10 października 2012 r., II AKa 230/12, LEX nr 1236411, stwierdzającym, że \"Choć pojęcie \"wielu osób\" nie jest pojęciem zdefiniowanym, a więc nieostrym, ocennym, to jednak znaczna część doktryny wskazuje, że \"wielu\" to co najmniej 6 osób. Także w orzecznictwie za dominujący uznaje się pogląd kształtujący granice liczbowe analizowanego zagrożenia na poziomie sześciu osób, niekoniecznie będących ofiarami.\" Analogicznie - wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 2 września 2010 r., II AKa 202/10, LEX nr 686853 stwierdzający, że \"Wielość osób w rozumieniu przepisu art. 163 § 1 k.k. można już odnieść do grupy sześciu osób.\", podobnie jak wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 18 marca 2008 r., II AKa 56/08, LEX nr 399937.
\nPodsumowując stwierdzić należy, iż znamię wielości wyczerpano nie tylko z racji wskazania minimum 6 osób, wobec której nastąpił skutek, choć do wyczerpania znamienia wystarczy samo zagrożenie dla zdrowia, ale w szczególności wobec podejmowania przez oskarżonego i współpracujące z nim osoby działalności w postaci ogólnodostępnego dla nieograniczonej liczby osób pełnoletnich sklepu.
\nW uzasadnieniu projektu kodeksu karnego stwierdzono, że karalność w przypadkach wyszczególnionych w powyższym przepisie związana jest z pewnym rozciągniętym w czasie, utrzymującym się i ewoluującym zagrożeniem, a nie zdarzeniem nagłym jak np. eksplozja - \"z trwającym procesem, np. z szerzeniem zagrożenia epidemiologicznego, szerzeniem się choroby zakaźnej, zarazy, produkcją szkodliwych dla zdrowia substancji, środków spożywczych, artykułów powszechnego użytku itp., a także uszkodzeniem lub unieruchomieniem urządzeń użyteczności publicznej, którym można w zasadzie w trakcie trwania tego procesu zapobiegać\" [Nowe kodeksy karne z 1997 roku z uzasadnieniami, red. I. Fredrich-Michalska, B. Stachurska-Marcińczak, Warszawa 1997, s. 188-189]. R.A. Stefański posługuje się nawet terminem \"zdarzeń o narastającym niebezpieczeństwie powszechnym\" [por. R.A. Stefański (w:) Kodeks karny..., red. A. Wąsek, R. Zawłocki, t. 1, s. 535].
\nPodobny pogląd, w pełni akceptowany przez niniejszy Sąd wyraża A. Marek, twierdząc w Komentarzu do kodeksu karnego art. 165 Lex 2010, że przepisy art. 165 penalizują sprowadzenie stanu zagrożenia o charakterze powszechnym. Chodzi tu więc o niebezpieczeństwo narastające w czasie, którego zasięg jest tak duży, iż prowadzi do zagrożenia życia lub zdrowia wielu osób albo mienia o wielkich rozmiarach. Ustawodawca nie wymaga, aby to było niebezpieczeństwo bezpośrednie, ale musi być realne i konkretne, (por. wyrok SN z dnia 12 czerwca 1987 r., III KR 205/87, OSNPG 1988, nr 8, poz. 79).
\nRównież uwzględnienie przytaczanych wyżej poglądów powoduje zatem, że jak wskazano wyżej znamię „wielości osób” zagrożonych zostało w niniejszej sprawie postępowaniem oskarżonego niewątpliwie wyczerpane. Wszak wielomiesięczna działalność sklepu sprzedającego środki zastępcze będące – o czym dalej – substancjami szkodliwymi w rozumieniu omawianego przepisu, powoduje zagrożenie narastające obejmujące praktycznie nieograniczenie dużą liczbę klientów sklepu , skoro produkt bezpośrednio mógł kupić każdy dorosły klient, pośrednio zaś żadne ograniczenia nie istniały.
\nGłównym przedmiotem ochrony udzielanej normą z art. 165 § 1 pkt. 2 kk jest bezpieczeństwo powszechne, dodatkowym zaś życie i zdrowie, chronione niezależnie od tego, czy rzeczywiście doszło do spowodowania śmierci lub uszczerbku na zdrowiu.
\nRozumowanie zawarte w zdaniu obrony złożonym na piśmie zawiera podstawowy błąd logiczny. Otóż, bazując na tekstach polemik związanych z uchwalaniem zmian do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii stara się dowieść niekaralności wprowadzania do obrotu środków zastępczych. Błąd polega na tym, że w stanie prawnym, jaki obowiązywał w trakcie popełniania czynu przez oskarżonego, nie było jeszcze zmian wprowadzających skutkujących karalnością wprowadzania do obrotu na podstawie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z uwagi na brak w wykazie substancji psychotropowych 3,4 (...), brefedronu, pentedronu i UR-144, Ustawodawca wyraźne uregulowania w tym zakresie wprowadził w 2015 roku wpisując na listę substancji psychotropowych zarówno 3,4 (...) poz. 25, jak i brefedron pod poz. 16 oraz UR – 144 – poz. 182 i pentedron – poz. 81 oraz N – etylokatynon poz. 55 załącznika nr 2 substancji psychotropowych grupy I – P.
\nPotencjalnie byłoby możliwe rozumowanie, które dowodziłoby, że skreślenie przepisu karnego spowodowałoby odstąpienie od penalizowania pewnych zachowań, jednak rozumowanie odwrotne jest już niedopuszczalne, argument powstania przepisu sam z siebie nie jest wystarczającym do udowodnienia, że konkretne zachowanie wyczerpujące znamiona wskazane w nim znamiona przed jego wprowadzeniem nie mogło wyczerpywać znamion innego przestępstwa istniejącego przed wprowadzeniem przepisu nowego. Tak właśnie jest w sprawie niniejszej. Przed zmianami w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii obowiązywał wszak przepis art. 165 § 1 pkt. 2 kk. Zgodnie z rozumowaniem obrony wystarczyłoby stwierdzenie, iż produkt stanowił środek zastępczy w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a już bez względu na jego szkodliwość dla zdrowia i życia, czy też powszechny charakter zagrożenia wywoływany jego wprowadzaniem do obrotu, możliwe było by jego nieograniczone wprowadzanie do obrotu. Nie ma żadnych podstaw prawnych ani zasad ogólnych rozumowań prawniczych, jakie skutecznie mogłyby prowadzić do takiego wniosku.
\nOdwołanie się do brzmienia art. 165 kk przez Sąd w żadnej mierze nie jest analogią ani obejściem przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, co zupełnie nielogicznie – jak wskazano wyżej- próbuje forsować obrona.
\nPrzechodząc do znamienia wprowadzania do obrotu stwierdzić należy, że w rozumieniu art. 165 1 kk wprowadzaniem do obrotu jest każde zachowanie polegające na puszczeniu w obieg omawianych środków lub artykułów przez sprzedaż detaliczną lub hurtową albo przekazanie nieodpłatne. Nie ma przy tym znaczenia, czy odbiorcą jest konsument czy pośrednik. Do tych zachowań zalicza się również czynności związane z dostarczeniem produktów do odbiorcy, takie jak przewóz, przechowanie. Zasadnie zwraca się uwagę, że niebezpieczeństwo, które już istnieje w stadium wytworzenia danego szkodliwego produktu, ulega intensyfikacji w momencie jego wprowadzenia do obrotu (tak w „Kodeks Karny. Część szczególna. Komentarz pod red. J. Giezek, tamże D. Gruszecka, Lex 2014, por. R.A. Stefański (w:) Kodeks karny..., red. M. Filar, s. 772].
\nNietrafnie obrona podnosiła, iż wprowadzanie do obrotu dotyczyć może jedynie udzielaniu osobom trzecim, a więc osobom, które nie są konsumentami, z powołaniem między innymi na orzeczenia WSA w Opolu z dnia 10 października 2013 roku sygn. II SA/Op 269/13, czy też tego samego Sądu w sprawie II SA/Op 512/13, czy też w Poznaniu w sprawie II SA/Po 209/14. W zasadzie wystarczającym argumentem przeciwko takiemu odwołaniu się do wyroków sądów apelacyjnych byłoby stwierdzenie, że nie można posiłkować się definicją wprowadzania do obrotu i administracyjno – prawnym orzecznictwem na tle definicji przewidzianej w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii do definiowania wprowadzania do obrotu na gruncie kodeksu karnego a ściślej przepisu art. 165 § 1 kk, choć niewątpliwie orzecznictwo to należy mieć na uwadze podczas dokonywania egzegezy przepisów karnoprawnych.
\nZauważyć należy bowiem, że ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii przewiduje karalność wprowadzania do obrotu środków odurzających lub substancji psychotropowych (art. 56 ustawy), ale również ich udzielanie (art. 58) i udzielanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (art. 59). Tak więc ustalenie braku elementu wprowadzania nie prowadzi do ekskulpacji w każdym przypadku, lecz otwiera drogę do ustaleń czy doszło do udzielania lub udzielania odpłatnego (a nie „wprowadzania do obrotu”) środka odurzającego lub substancji psychotropowej. Tymczasem obrona próbuje wywieść wniosek, iżby brak znamienia „wprowadzania do obrotu” powodował niekaralność działań oskarżonego. Oczywiście rozumowanie obrony ograniczać się ma się do czasu, gdy środki stwierdzone w produktach sprzedawanych przez oskarżonego za pośrednictwem jego sklepu nie były wpisane na listę substancji psychotropowych będącą załącznikiem do ustawy o przeciwdziałania narkomanii, lecz uznawano je za środki zastępcze.
\nTym niemniej nawet sądy administracyjne w obliczu powagi niebezpieczeństwa związanego z obrotem „dopalaczami” odstąpiły od przyjmowania rozumienia wprowadzania do obrotu takiego, jak zaprezentował obrońca w przytoczonych orzeczeniach.
\nNaczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 września 2015 roku wydanym w sprawie II OSK 514/14 jednoznacznie stwierdził, że pojęcie \"wprowadzania do obrotu\" środków zastępczych, o którym mowa w art. 4 pkt. 34 u.p.n. oznacza udostępnienie ich odpłatnie lub nieodpłatnie osobom trzecim zarówno niebędącymi ich konsumentami, jak i będącymi ich konsumentami, tj. nabywającymi je w celu własnego spożycia. Sprzedaż detaliczna środków zastępczych mieści się w pojęciu wprowadzania do obrotu tychże środków. Linia ta w orzecznictwie administracyjnym jest potwierdzona także wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 stycznia 2016 roku wydanym w sprawie III SA/Łd 992/15, w którym Sąd także jednoznacznie stwierdza, że poprzez pojęcie wprowadzania do obrotu należy rozumieć odpłatne lub nieodpłatne udostępnienie innej osobie środka zastępczego, tak jak literalnie definiuje to art. 4 pkt. 34 u.p.n.
\nBez znaczenia z punktu widzenia zastosowania art. 44c ust. 1 u.p.n. w zw. z art. 27c ust. 6 ustawy z 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, jest to czy, osoba której ma być dostarczony (udostępniony) środek zastępczy jest bezpośrednim konsumentem czy też osobą, która następnie udostępnia nabyty towar jeszcze innym osobom. Sąd dowodził, że można odwołać do definicji \"wprowadzania do obrotu\" zawartych w treści rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady, na które powołuje się ustawa o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Rozporządzenie (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych w art. 1 wskazuje, że ustanawia zharmonizowane środki służące wewnątrzunijnemu kontrolowaniu i monitorowaniu niektórych substancji często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych w celu zapobiegania wykorzystywaniu takich substancji (Dz.U.UE.L z 2004 r.
\nNr 47, poz. 1). Zgodnie z treścią art. 2 pkt. c powyższego rozporządzenia \"wprowadzanie do obrotu\" oznacza każdą, zarówno odpłatną jak i nieodpłatną dostawę substancji sklasyfikowanych w Unii, lub też składowanie, wytwarzanie, produkcję, przetwarzanie, handel, dystrybucję lub pośrednictwo w handlu tymi substancjami w celu dostawy w Unii. Z kolei w art. 3 pkt. 12 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE \"wprowadzenie do obrotu\" oznacza odpłatne lub nieodpłatne dostarczenie lub udostępnienie stronie trzeciej.
\nW cytowanym judykacie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi także wprost odniósł się do orzeczeń powoływanych przez obronę, stwierdzając, że nie podziela stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu i Opolu w wyrokach: z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Po 326/13, z dnia 10 października 2013 r. sygn. II SA/Op 269/13 i z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. II SA/Op 512/13 (publ. Baza orzeczeń CBOIS). Np. w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Op 269/13 WSA w Opolu wyraził pogląd, że \"wprowadzenie do obrotu m.in. środków zastępczych, o którym mowa w art. 4 pkt. 34 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, oznacza udostępnienie ich odpłatnie lub nieodpłatnie osobom trzecim, które nie są konsumentami tychże środków\" Wskazał, że \"osobą trzecią w rozumieniu art. 4 pkt. 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (u.p.n.) nie jest konsument, a zatem osoba nabywająca środki psychoaktywne w celu ich użycia.
\nW sytuacji, w której odbiorcą jest konsument, nie następuje wprowadzenie do obrotu środków psychoaktywnych, ale ich udzielenie innej osobie, które to zachowanie penalizuje art. 58 i art. 59 u.p.n.\". Sąd ten odwołał się do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2008 r. (sygn. III KK 36/08, publ Lex nr 448971)), który stwierdził, że uczestniczenie w obrocie to przyjęcie odpłatnie bądź nieodpłatnie przez osobę nie będącą konsumentem tychże środków lub substancji w celu późniejszego ich przekazania innej osobie, przy czym nabywca nie jest konsumentem. \"Uczestniczenie w obrocie, czy wprowadzanie do obrotu w rozumieniu art. 56 ust. 1 u.p.n. polega na hurtowym uzyskiwaniu narkotyków i takim też przekazywaniu ich kolejnym osobom.\". \"Sprzedaż środka zastępczego konsumentom (...) jest udzieleniem tego środka innej osobie, a nie wprowadzeniem do obrotu\".
\nSąd orzekający w niniejszym składzie oczywiście nie neguje orzeczenia Sądu Najwyższego cytowanego wyżej, lecz podkreśla, że niedopuszczalna jest analogia z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w definiowaniu znamienia wprowadzania do obrotu do normy przepisu art. 165 § 1 kk, (zwłaszcza, że – jak wykazano w uzasadnieniu cytowanego orzeczenia sądu administracyjnego - na gruncie samej ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jest ona rozumiana różnie w zależności od rodzaju postępowania). W przytoczonych wyżej poglądach doktryny dotyczących art. 165 kk, akceptowanych przez niniejszy Sąd, wprowadzenie do obrotu na gruncie kodeksu karnego zostało jednoznacznie określone, bez rozróżnienia „konsumenta” od pośrednika, w sposób odpowiadający ochronie bezpieczeństwa powszechnego, jaką przewiduje art. 165 § 1 kk, nie wywołując podstaw do różnicowania pomiędzy konsumentami a pośrednikami w sytuacji ochrony dawanej przepisem – cytując jego literalną treść „wielu osobom”.
\nPodsumowując jedynie ten wątek stwierdzić należy, iż zachowanie oskarżonego w pełni odpowiada rozumieniu znaczenia wprowadzania do obrotu, jakie od dawna prezentowane jest w cytowanych wyżej i akceptowanych przez niniejszy Sąd poglądach doktryny, dla określenia tego użytego w art. 165 § 1 kk (podobnie Ryszard A. Stefański w „Kodeks karny. Komentarz” komentarz do art. 165 kk , pkt. 12).
\nPrzechodząc do rozważań o wyczerpywaniu znamienia sprowadzenia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia w wyniku wprowadzanie szkodliwych dla zdrowia substancji, w zasadzie można byłoby poprzestać na stwierdzeniu, iż związki chemiczne, jakie były sprzedawane przez oskarżonego w jego sklepie, zostały wpisane na listę substancji psychotropowych, co wprost dowodzi takiej właśnie szkodliwości, skutkując ścisłą reglamentacją obrotem nimi, lecz ponieważ w chwili czynu nie były one na tą listę wpisane, Sąd posiłkował się opinią biegłych pozyskaną w toku postępowania. Oczywistym jednak jest, że szkodliwość nie została wywołana wpisem na listę, lecz odwrotnie, to wpis na listę ze szkodliwości wynikał, czemu dał wyraz już sam ustawodawca.
\nTak więc te same środki były tak samo szkodliwe i w chwili czynu, choć ponownie zaznaczyć należy, iż w niniejszej sprawie Sąd nie poprzestał na tak prostym, choć logicznym rozumowaniu, lecz zapoznał się szczegółowo z opinią biegłych z zakresu toksykologii, uznając ją z przytoczonych poniżej względów za rzetelną. Spostrzec należy, iż kolejny zarzut w zdaniu obrony przedłożonym na piśmie i odczytanym w mowie końcowej – jakoby nie wykazano niespełniania norm produkcji, jest nietrafiony skoro w niniejszej sprawie nie zarzuca się wprowadzania środków spożywczych, lecz szkodliwych dla zdrowia substancji - w postaci wywołujących konkretne skutki oraz zagrożenia środków zastępczych. Obrona popadła w absurd próbując sugerować spełnianie norm produkcji przy produkcji nielegalnych środków psychotropowych, wcześniej zaś – środków zastępczych, z drugiej zaś strony broniąc linii, zgodnie z którą na sprzedawanych produktach było ostrzeżenie o nieprzydatności do spożycia sprzedawanego towaru.
\nOpinia sporządzona w niniejszej sprawie przez biegłych dra hab. medycyny M. K. oraz dra nauk chemicznych inżyniera M. W. (2) wykazała ponad wszelką wątpliwość, że substancje UR – 144, N – etylokatynon , brefedron i pentedron są szkodliwe dla życia i zdrowia (k. 491 – 513, 2292).
\nUR-144 (CAS: 1199943-44-6) jest nowym narkotykiem z grypy syntetycznych kannabionoidów będącym agonistą receptora kannabinoidowego SCRA, który został pierwotnie zsyntetyzowany przez firmę (...). UR -144 posiada powinowactwo do receptora CB1 i CB2 (wysoka selektywność). Działanie farmakologiczne UR-144 jest zbliżone do ∆9-THC - najbardziej psychoaktywnego składnika haszyszu i marihuany. UR-144 został wykryty w produktach roślinnych sprzedawanych pod różnymi nazwami na całym świecie (m.in. KM-Xl, K2, Spice, kadzidła ziołowe) a wg raportu Głównego Inspektora Farmaceutycznego z 2012 r. UR-144 należał do jednego z najczęściej identyfikowanych w ciągu ostatnich trzech lat środków zastępczych w Polsce'<. Zatrucia UR-144 doprowadzały niekiedy do hospitalizacji. Badania związane z możliwością uzależnienia od UR-144 nie zostały wykonane, ale na podstawie wyników badań na gryzoniach oraz biorąc pod uwagę farmakologiczne podobieństwo UR-144 do ∆ ( 9 )
\nNaturalne kannabinoidy zawarte w przetworach konopi indyjskich (haszyszu, marihuanie) oddziałują w różnym stopniu na receptory kannabinoidowe zlokalizowane w organizmie ludzkim, głównie w tkance nerwowej (CB1) oraz w tkankach obwodowych (CB2). Najbardziej psychoaktywny w grupie naturalnych kannabinoidów jest delta 9 - THC, który posiada selektywność wobec receptora CB1 większą niż dla CB2. Szkodliwość stosowania haszyszu i marihuany wynika głównie z ich niekontrolowanego, wielokrotnego przyjmowania, które wywołuje toksyczny wpływ na układ oddechowy, sercowonaczyniowy, rozrodczy, odpornościowy oraz na płód i mózg. Nowe narkotyki z grupy syntetycznych kannabinoidów są również bardzo często agonistami receptorów kannabinoidowych CB1 i CB2 (wchodzą w reakcję z receptorami dając określony efekt farmakologiczny). Pierwszy syntetyczny kannabinoid (JWH-018) pojawił się po raz pierwszy w Europie w 2008 r., a obecnie europejski system wczesnego ostrzegania w styczniu 2014 r. miał zarejestrowanych monitorowanych 105 substancji psychoaktywnych z grupy syntetycznych kannabinoidów. (opinia k. 506).
\nPrzewlekłe stosowanie syntetycznych kannabionoidów może prowadzić do uzależnienia i pojawienia się objawów zespołu odstawiennego, podobnie jak przy nadużywaniu marihuany. Ze względu na ich potencjalne zagrożenie dla zdrowia, kilka krajów zakazało ich stosowania'. Należy jednak zaznaczyć, iż przypadki śmiertelne związane z przyjmowaniem syntetycznych kannabinoidów są rzadkie.'. Szkodliwe i niepożądane skutki działania syntetycznych kannabinoidów związane są z działaniem na:
\nW dalszej części opinii biegli szczegółowo przedstawili działanie i mechanizmy oddziaływania na organizm jak i skutki zażywania katynonu i syntetycznych pochodnych katynonu , do których należą zarówno N – etylokatynon (k. 511), jak i brefedron i penterdon (k. 511).
\nPo przyjęciu katynonu następuje wzrost ciśnienia krwi i przyspieszenie akcji serca oraz rozszerzenie źrenic. Obserwuje się również ożywienie, przyspieszenie myślenia i szybsze kojarzenie - efekty podobne jak po przyjęciu amfetaminy. Po przyjęciu katynonu efekty pojawiają się szybciej niż po amfetaminie, ale utrzymują się krócej. Efekty te zaczynają słabnąć po 90 minutach i zanikają po 3 godzinach, jednak niekiedy mogą się utrzymywać do 24 godzin. Długotrwałe stosowanie katynonu wywołuje stan łagodnej depresji. Większe dawki katynonu wywołują bardzo silne pragnienie, stan pobudzenia, gadatliwość, utratę apetytu i bezsenność. Mogą również wystąpić zachowania maniakalne, urojenia, paranoja i halucynacje, a także zaburzenia czynności układu nerwowego, oddechowego, sercowo-naczyniowego i pokarmowego.
\nNajczęściej odnotowywane działania niepożądane syntetycznych katynonów (zwanych na Zachodzie \"solami do kąpieli\" - Bath salts) obejmują toksyczność sympatykomimetyczną połączoną z tachykardią, nadciśnieniem, bólami w klatce piersiowej i kołataniem serca, pobudzeniem, agresją, lękiem, psychozami, halucynacjami i bezsennością. Rozwój tolerancji, uzależnienia i zespół odstawienny opisywano po spożywaniu dużych dawek mefedronu i MDPV. Zastosowanie syntetycznych katynonów może prowadzić do niewydolności wielonarządowej i zgonu. \"Rekreacyjne\" syntetyczne katynony należy uznać za bardzo niebezpieczne dla zdrowia publicznego, a ich wykrywanie powinno być współcześnie uwzględnione w procedurach przesiewowych w toksykologii klinicznej i sądowej\" (Jolanta B. Zawilska, Jakub Wojcieszak, Designer Cathinones – An emerging class of novel recreational drugs, Forensic Science International 231 (2013) 42 – 53). Analiza przypadków śmiertelnych spowodowanych bezpośrednio lub pośrednio przyjmowaniem substancji psychoaktywnych w Wielkiej Brytanii pomiędzy styczniem 2010 r. a grudniem 2012 r. wskazuje na wysoki odsetek przypadków śmiertelnych wskazujących na samobójstwa po przyjęciu syntetycznych katynonów. Biegli szczegółowo przedstawili zestawienie szkodliwego działania i objawów syntetycznych katynonów odnotowane w szpitalnych oddziałach ratunkowych oraz detoksykacyjnych (k. 512).
\nOpinia odwołuje się nie tylko do literatury, lecz również do dokumentacji lekarskiej poszczególnych osób, ich zeznań oraz zeznań pozostałych świadków, jest pełna i jasna oraz nie zawiera luk. Należy po zapoznaniu się z nią oraz po porównaniu z materiałami sprawy, na które się powołuje, uznać ja za w pełni rzetelną. Kolejny raz zauważyć należy, iż ostatecznie wszystkie środki ujawnione w niniejszej sprawie zostały uznane za substancje psychotropowe. Wszelkie objawy i działania niepożądane są zgodne z relacjami poszczególnych pokrzywdzonych jak i przyjmujących wraz z nimi wspominane dopalacze innych osób. Łącznie okoliczności te powodują, iż na opisywanej opinii należy oprzeć się jako na rzetelnej.
\nBiegli w konsekwencji przytoczonych rozważań i danych wywiedli w opinii wnioski, iż objawy zatrucia ujawnione u pokrzywdzonych wskazanych w zarzucie mogły być następstwem przyjęcia substancji zawierających UR – 144, N – etylokatynon, Brefedron lub pentedron. Mając zaś na uwadze właściwości chemiczno-toksykologiczne związków: UR-144, N-etylokatynonu, brefedronu, pentedronu, to należy stwierdzić, że przyjęcie ich w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób, także jako składnik innych produktów może stanowić zagrożenie dla zdrowia lub życia zażywającej je osoby, w zależności od przyjętej dawki aktywnej tych substancji, a zagrożenie to wzrasta z ilością przyjętej substancji. Właściwości chemiczno-toksykologiczne związków: UR-144, N-etylokatynon, brefedron, pentedron świadczą, że związki te stanowią substancje niebezpieczne dla życia lub zdrowia.
\nTak więc, należy przyjąć, że działanie polegające na wprowadzeniu do obrotu środków zastępczych w postaci związków: UR-144, N-etylokatynon, brefedron, pentedron w rozumieniu określonym wart. 4 pkt. 27 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii stanowiło narażenie ludzi na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu albo utraty życia, gdyż umożliwiało niekontrolowane nabycie nieograniczonej ilości w/w substancji i ich przyjęcie w dużej, wysoce toksycznej lub nawet śmiertelnej dawce (opinia k. 513). Biegli szczegółowo rozwinęli opinię w odpowiedziach na pytania stron na rozprawie, k. 2292 – 2294), podkreślając , że UR – 144 i temu podobne substancje bardzo często silniej oddziałują i bardziej destrukcyjnie od marihuany i haszyszu, stąd też łatwość przedawkowania (k,. 2293), W ocenie Sądu, w pełni akceptując z przyczyn przytoczonych wyżej powodów, treść i wnioski opinii opisywanej wyżej, bez wątpienia przyjąć należy, iż zarówno UR – 144, jak i pentedron, brefedron i N-etylokatynon są substancjami szkodliwymi dla zdrowia i życia, których wprowadzenie do obrotu sprowadzało niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia , w ocenie biegłych oraz w konsekwencji także i Sądu, wręcz bezpośrednie.
\nPodsumowując stwierdzić należy, że działanie oskarżonego J. G. (1) wyczerpuje wszystkie znamiona przewidziane w art. 165 § 1 pkt. 2 kk.
\nOdnosząc się do treści pouczeń jakie miały być zawarte na opakowaniach, iżby produkt nie nadawał się do spożycia, powtórzyć należy za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oczywisty pogląd wyrażony w dniu 6 lutego 2014 roku w sprawie II SA/Ol/1232/13, jednoznacznie odnoszący się wprost do działania oskarżonego w niniejszej sprawie , iż oceny co do posiadania przymiotu środka zastępczego nie zmienia fakt, iż na opakowaniach znajdowały się napisy \"nie do spożycia\", \"chronić przed dziećmi\", \"produkt do użytku zewnętrznego\". Ustawa z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w art. 4 pkt. 27 przy definicji środków zastępczych używa określenia, że są one \" (...) używane (...)\". \"Spożycie\" i \"użycie\" nie są tożsame w znaczeniu.
\nZakaz odnoszący się do nie spożywania, nie oznacza, że nie powinny być używane w inny sposób, stwarzający zagrożenie życia lub zdrowia. Faktem bowiem powszechnie znanym jest, iż używanie środków odurzających lub substancji psychotropowych czy środków zastępczych może odbywać się także poprzez drogi oddechowe. Tym samym, niezależnie od uwag i napisów znajdujących się na opakowaniach tych środków, jeżeli w świetle poczynionych ustaleń przez organy sanitarne nie może budzić wątpliwości to, iż są one używane (a nie spożywane) przez małoletnich, skutkiem czego występują zachorowania, wówczas informacje zawarte na opakowaniach nie są skuteczne i nie powstrzymuje młodych osób przed ich używaniem. Próba podążania za rozumowaniem wyrażonym przez obronę, jakoby sprzedawane środki były zapachami, zaś do niebezpiecznego użycia dochodziło jedynie poprzez przyczynienie się pokrzywdzonych prowadzi do wniosków dalece odległych od stanu faktycznego.
\nDla wszystkich bowiem kupujących oczywiste było (co wynikało z przytoczonych wyżej treści ich zeznań), że kupują środek psychoaktywny w celu odurzenia się i w takim celu jest on sprzedawany. Sugestia obrony, jakoby miało chodzić o zapachy jest absurdalna nie tylko z racji tego, że nikt nigdy takiego produktu jako zapachu bądź „zmieniacza koloru” nie użył, ale i z racji ceny produktu w odniesieniu do jego wagi. Obrona nie odniosła się z oczywistych przyczyn do treści ulotki, zabezpieczonej w aktach, mającej informować o sposobie użycia środków sprzedawanych w sklepie, w części, w jakiej poucza o użyciu produktu „cząstka boga”, który należy wyrzucić z glinianego naczynia, po odczuciu, że cząstka boga opuściła konsumenta (k. 545).
\nOpis ten wyraźnie obrazuje jak dalekie od rzeczywistości są pouczenia zawarte w ulotkach i jak oczywisty jest braki związku między nimi, czy też nazwami produktów, a znanym wszystkim konsumentom celom ich używania.
\nPonieważ sądownictwo administracyjne od dawna już zetknęło się z problemem „dopalaczy” i na bieżąco reagowało na nowe sposoby ich wprowadzania, warto zauważyć, że w cytowanym już wyroku Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 stycznia 2016 roku (III SA/Łd 992/15 ustalenie przez organ, że produkt spełnia definicję środka zastępczego w rozumieniu art. 4 pkt. 27 u.p.n., z uwagi na brzmienie art. 44b i regulacje zawarte w art. 44c ust. 1 tej ustawy jest jednoznaczne z ustaleniem, że taki produkt stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Środki te nie muszą więc być użyte jako odurzające, aby zostały uznane za środki zastępcze. Nie mają też istotnego znaczenia ewentualne opisy na etykietach środków dotyczące ich rzekomo odmiennego stosowania.
\nJak Sąd niniejszy zaznaczył powyżej, dla niniejszego postępowania ustalenie zagrożenia wynikało z dowodów przeprowadzonych w tymże postępowaniu i szczegółowo wyżej opisanych. Co do braku znaczenia treści etykiet w przypadku sklepu z dopalaczami powszechnie znanego w lokalnym środowisku i zajmującego się tylko taką właśnie działalnością, przy oczywistej świadomości konsumentów, iż zarówno „etykiety” jak i uchodzące za śmieszne i służące pozornej legalizacji sprzedaży instrukcje zmiany koloru piasku lub ognia, wniosek ten jest wprost oczywisty.
\nWspomnieć jedynie należy, iż cytowane ostatnie orzeczenie dotyczy skarżącego J.G. rozprowadzającego „dopalacze” za pomocą skrzynki pocztowej, do której prawa przenoszono na kolejne spółki, przy czym sam J.G. występował jako prezes zarządu licznych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, w tym trzech wskazanych z nazwy oraz wspólnikiem w czterech kolejnych, co świadczy o szybkości, z jaką sprawcy zmieniają sposób działania próbując z udziałem kancelarii prawnych unikać odpowiedzialności. Orzecznictwo z pierwszej dekady lat 2000-nych nie może być jedynym przyczynkiem do rozumowania na temat ochrony udzielanej prawem karnym w odniesieniu do handlu „dopalaczami”. Sąd niniejszy swoje rozumowanie może przeprowadzić i przeprowadza swobodnie, choć nie dowolnie, mając na uwadze stan prawny, jak i fakt, że orzecznictwo nie jest aksjomatem, gdy można przeprowadzić własne oparte na faktach i stanie prawnym rozumowanie prawnicze i ocenę stanu faktycznego. Zważyć też należy, iż w opozycji do cytowanych przez obronę postanowień o umorzeniu postępowań stoją wyroki skazujące analogicznie do wyroku w sprawie niniejszej, w tym przykładowo w sprawie V K 30/14 Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 10 sierpnia 2015 roku utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach wyrokiem z dnia 12 lutego 2016 roku w sprawie II Aka 511/15.
\nW odniesieniu do sześciorga pokrzywdzonych, jakich zażycie i zakup środków przypadał na czas zarzucany oskarżonemu, których zażycie środka można wprost i jednoznacznie powiązać ze sprzedażą zażytych w sklepie oskarżonego środków, nastąpiły skutki w postaci osłabienia, wymiotów, zaburzeń świadomości czy krótkotrwałej utraty świadomości, były one hospitalizowane , skutkujące oceną, iż stanowiły one rozstrój zdrowia trwający nie dłużej, niż siedem dni ( cyt. opinia k. 512 – 513).
\nZgodnie z treścią art. 157 kodeksu karnego, ten kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Cytowana opinia, jasna pełna i niesprzeczna, oparta na całokształcie materiału dowodowego, a przez to rzetelna, jednoznacznie opisuje przyczyny uznania, iż objawy u pokrzywdzonych stanowiły rozstrój zdrowia trwający nie dłużej, niż 7 dni.
\nOstatecznie więc w tym zakresie czyn przypisany oskarżonemu podlegać będzie kumulatywnej kwalifikacji z art. 165 § 1 pkt. 2 kk w zb. z art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, skoro według art. 11 § 2 kk 2. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.
\nW czasie popełniania czynu oskarżony J. G. (1) miał możliwość zachowania się w sposób zgodny z prawem. Zdawał sobie bowiem sprawę z bezprawności swych zachowań, ma odpowiednie doświadczenie życiowe, wynikające między innymi z wielokrotnej uprzedniej i następczej karalności, nie zachodziły w niniejszej sprawie jakiekolwiek podstawy wyłączające winę sprawcy. Nie działał on pod wpływem atypowych warunków lub szczególnej sytuacji motywacyjnej sytuacji, która uzasadniałaby podjęcie decyzji niezgodnej z normą prawną. Brak zatem przeszkód, by postawić oskarżonemu zarzut niezgodnego z prawem zachowania, w konsekwencji zaś do przypisania mu winy w czasie popełnienia czynu (art. 1 § 3 kk). Wnioski takie dodatkowo wynikają z długiego czasu kontynuowania działalności przestępczej, jak i prowadzenia jej mimo kontroli i kolejnych zakazów PPIS, jak i zatrzymywania kolejnych partii towarów, czy też nakładania kar finansowych.
\nWymierzając J. G. (1) karę za popełnione przez niego przestępstwo , na mocy art. 165 § 1 kk wobec jednoznacznej treści art. 11 § 3 kk, Sąd kierował się w pierwszym rzędzie ogólną dyrektywą wymiaru kary określoną w art. 53 kk mając na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć wobec oskarżonego, stopień winy i społecznej szkodliwości zachowania sprawcy, a także prewencji generalnej.
\nW zakresie przypisanego czynu Sąd ocenił stopień jego społecznej szkodliwości jako znaczny, wręcz w rzadko spotykanym zakresie wysoki. Działaniem oskarżonego narażone zostały dobra prawne w postaci bezpieczeństwa powszechnego, zdrowia i życia wielu osób. Oczywistym jest, że są to znamiona czynu, jednak zakres jego naruszenia, to znaczy prowadzenie działalności w formie sklepu oferującego środki psychoaktywne każdemu klientowi praktycznie bez żadnej kontroli, wpływa na ocenę, przy uwzględnieniu skutków jakie odnieśli konkretni pokrzywdzeni, wpływa na podwyższenie społecznej szkodliwości działań oskarżonego do niebywale wysokiego poziomu. Oskarżony działał umyślnie z zamiarem co najmniej ewentualnym, bowiem dokonując zakupu i następnie sprzedaży w ramach sklepu środków psychoaktywnych miał możliwość przewidzenia skutków swego działania w postaci stworzenia realnego zagrożenia dla życia i zdrowia wielu osób – nabywców będących klientami jego sklepu – i na to się godził. Nie wolno dokonując tej oceny zapominać o licznych i głośnych w całym kraju w czasie czynu, nagłaśnianych wielokrotnie przez media skutków zażywania „dopalaczy”, w tym uszkodzeń ciała i śmierci. Jest to okoliczność notoryjna. W niniejszej sprawie dodatkowo potwierdzona opisanymi wyżej relacjami świadków, w tym nawet nastolatków, zażywających „dopalaczy” kupionych w sklepie prowadzonym przez oskarżonego między innymi pod wpływem powszechnych informacji o ich psychoaktywnym działaniu.
\nSposób popełnienia przestępstwa w niniejszej musi znaleźć swoje odzwierciedlenie w wymiarze kary w tym aspekcie, że działalność była jawna, w sposób dość naiwny, ale jednak skierowana na konsekwentne obchodzenie kolejnych zakazów, kar i zakazów wydawanych przez uprawniony organ, jak i poprzez dołączanie niezgodnych z faktycznym przeznaczeniem sprzedawanych ulotek (co było oczywiste dla wszystkich kupujących), obliczony na ośmieszanie organów zmierzających do zapewnienia właściwej ochrony swym obywatelom. Znaczenie dla wymiaru kary ma ponadto długi okres prowadzenia przestępczej działalności, jak i wyczerpywanie znamion dwóch przestępstw oraz wystąpienie rozstroju zdrowia aż u sześciorga pokrzywdzonych. Kolejną okolicznością obciążającą wobec oskarżonego było jego współdziałanie w popełnianiu przestępstwa z innymi osobami, tworzenie kolejnych podmiotów w celu realizacji przestępczego celu świadczące ponadto o determinacji oskarżonego w dążeniu do osiągnięcia przestępczego skutku.
\nW ocenie Sądu u oskarżonego nie można stwierdzić żadnej okoliczności łagodzącej.
\nW efekcie Sąd ocenił, iż jedyna adekwatną karą dla oskarżonego J. G. (1) będzie kara dwóch lat pozbawienia wolności.
\nJ. G. (1) był wielokrotnie karany zarówno uprzednio, jak i następczo, za czyny popełniane także w czasie popełniania niniejszego przestępstwa (sprawa II K (...), wyrok z dnia 24 kwietnia 2014 roku za posiadanie marihuany w dniu 11 sierpnia 2013 roku k. 601), jak i uprzednio ( wyrok w sprawie VI K (...) z dnia 26 maja 2009 roku za pobicie w warunkach recydywy oraz za groźby karalne na karę pozbawienia wolności odbytą do czerwca 2011 roku, wyrok w sprawie II K (...)z dnia 14 lutego 2005 roku skazujący za ciąg rozbojów i kradzież na karę łączną 3 lat pozbawienia wolności), wobec oskarżonego wydano dotąd siedem wyroków jednostkowych, w tym sześć na kary pozbawienia wolności, również z pierwotnym zawieszeniem ich wykonania, co nie uchroniło kolejnych pokrzywdzonych od popełnienia przestępstwa prze J. G. (1), jego samego nie skłaniając do po3wstrzymywania się od popełniania przestępstw. Wręcz przeciwnie, oskarżony rozwija swoją przestępczą działalność czerpiąc z niej coraz większe korzyści, jak i narażając na niebezpieczeństwo coraz większą liczbę pokrzywdzonych.
\nW ocenie Sądu, wbrew wnioskowi oskarżyciela, brak w niniejszej sprawie jakichkolwiek przesłanek do uznania, iż kara spełni swe cele pomimo jej niewykonania, co jest przesłanką niezbędną dla stosowania dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary zarówno pod rządem poprzedniej, jak i obecnej ustawy karnej. W efekcie wymierzając karę Sąd zgodnie z regułą art. 4 § 1 kk stosował ustawę nową, gdyż ocena, iż brak podstaw do zawieszenia wykonania kary czyni bezpodstawne rozważania na temat względności ustawy nowej, która nie przewiduje takiej możliwości dla sprawców karanych uprzednio na karę pozbawienia wolności.
\nW zakresie kosztów postępowania Sąd na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 627 kpk zasądził od oskarżonego J. G. (1) na rzecz Skarbu Państwa zwrot poniesionych wydatków oraz na mocy art. 2 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst. jednol. Dz. U. z 1983 r Nr 49, poz. 223 ze zm.) wymierzył opłatę w wysokości 300 (trzystu) złotych.