T. T. (1) uznał za winnego popełnienia czynów opisanych w punktach: XCVII i XCVIII części wstępnej wyroku z tym ustaleniem, iż z opisu czynów wyeliminował działanie oskarżonego w ramach zorganizowanej grupy przestępczej oraz przyjął, że czynów tych dopuścił się w ciągu przestępstw z art. 91 § 1 kk i za to przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk na podstawie art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 91 § 1 kk wymierzył mu kary 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz grzywny w ilości 200 stawek dziennych w wysokości po 40 zł każda, XLV.
\nNa podstawie art. 45 § 1 kk orzekł zwrot równowartości korzyści w kwocie 3.500,00 zł osiągniętej z popełnienia przestępstwa przypisanego oskarżonemu T. T. (1) w punkcie XLIV części dyspozytywnej wyroku, XLVI.
\nNa podstawie art. 70 ust. 4 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego T. T. (1) na rzecz Poradni (...) i (...) w L., ul. (...) nawiązkę w kwocie 1.500,00 zł w zakresie skazania z punktu XLIV części dyspozytywnej wyroku, XLVII.
\nOskarżonego T. T. (1) uniewinnił od popełnienia czynów opisanych w punktach: XCVI, XCIX, C, CI i CII części wstępnej wyroku, a kosztami w tym zakresie obciążył Skarb Państwa, XLVIII.
\nOskarżonego P. P. (1) uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie CIII części wstępnej wyroku i za to przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk na podstawie art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu kary 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz grzywny w ilości 80 stawek dziennych w wysokości po 30 zł każda, XLIX.
\nNa podstawie art. 45 § 1 kk orzekł zwrot równowartości korzyści w kwocie 700,00 zł osiągniętej z popełnienia przestępstwa przypisanego oskarżonemu P. P. (1) w punkcie XLVIII części dyspozytywnej wyroku, L.
\nNa podstawie art. 70 ust. 4 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego P. P. (1) na rzecz Poradni (...) i (...) w L., ul. (...) nawiązkę w kwocie 500,00 zł w zakresie skazania z punktu XLVIII części dyspozytywnej wyroku, LI.
\nOskarżonego P. P. (1) uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie CIV części wstępnej wyroku i za to przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk na podstawie art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu kary 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w ilości 40 stawek dziennych w wysokości pod 30 zł każda, LII.
\nNa podstawie art. 45 § 1 kk orzekł zwrot równowartości korzyści w kwocie 100,00 zł osiągniętej z popełnienia przestępstwa przypisanego oskarżonemu P. P. (1) w punkcie LI części dyspozytywnej wyroku, LIII.
\nNa podstawie art. 70 ust. 4 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego P. P. (1) na rzecz Poradni (...) i (...) w L., ul. (...) nawiązkę w kwocie 500,00 zł w zakresie skazania z punktu LI części dyspozytywnej wyroku, LIV.
\nOskarżonego A. C. (1) uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie CLIII części wstępnej wyroku i za to przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk, na podstawie art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, w zw. z art. 12 kk, w zw. z art. 65 § 1 kk wymierzył mu kary 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz grzywny w ilości 220 stawek dziennych w wysokości po 30 zł każda, LV.
\nNa podstawie art. 45 § 1 kk orzekł zwrot równowartości korzyści w kwocie 6.350,00 zł osiągniętej z popełnienia przestępstwa przypisanego oskarżonemu A. C. (1) w punkcie LVIII części dyspozytywnej wyroku, LVI.
\nNa podstawie art. 70 ust. 4 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego A. C. (1) na rzecz Poradni (...) i (...) w L., ul. (...) nawiązkę w kwocie 2.000,00 zł w zakresie skazania z punktu LVIII części dyspozytywnej wyroku, LVII.
\nOskarżonego A. C. (1) uniewinnił od popełnienia czynów opisanych w punktach: CLIV, CLV, CLVI, CLVII, CLVIII, CLIX, CLX, CLXI, CLXII, części wstępnej wyroku, a kosztami w tym zakresie obciążył Skarb Państwa, LVIII.
\nOskarżonego J. K. (1) uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie CLXIII części wstępnej wyroku i za to na podstawie art. 288 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, LIX.
\nOskarżonego K. L. uniewinnił od popełnienia czynu opisanego w punkcie CLXIV części wstępnej wyroku, a kosztami w tym zakresie obciążył Skarb Państwa, LX.
\nOskarżonego K. R. (1) uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie CLXV części wstępnej wyroku i za to przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk, na podstawie art. 59 ust. 1 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, w zw. z art. 12 kk wymierzył mu kary 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w ilości 80 stawek dziennych w wysokości po 30 zł każda, LXI.
\nNa podstawie art. 45 § 1 kk orzekł zwrot równowartości korzyści w kwocie 700,00 zł osiągniętej z popełnienia przestępstwa przypisanego oskarżonemu K. R. (1) w punkcie LXIV części dyspozytywnej wyroku, LXII.
\nNa podstawie art. 70 ust. 4 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego K. R. (1) na rzecz Poradni (...) i (...) w L., ul. (...) nawiązkę w kwocie 700,00 zł w zakresie skazania z punktu LXIV części dyspozytywnej wyroku, LXIII.
\nOskarżonego M. K. (1) uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie CLXVI części wstępnej wyroku i za to przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk, na podstawie art. 59 ust. 1 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, w zw. z art. 12 kk wymierzył mu kary 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w ilości 50 stawek dziennych w wysokości po 30 zł każda, LXIV.
\nNa podstawie art. 45 § 1 kk orzekł zwrot równowartości korzyści w kwocie 50 zł osiągniętej z popełnienia przestępstwa przypisanego oskarżonemu M. K. (1) w punkcie LXVII części dyspozytywnej wyroku, LXV.
\nNa podstawie art. 70 ust. 4 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego M. K. (1) na rzecz Poradni (...) i (...) w L., ul. (...) nawiązkę w kwocie 150,00 zł w zakresie skazania z punktu LXVII części dyspozytywnej wyroku, LXVI.
\nOskarżonego M. K. (1) uniewinnił od popełnienia czynu opisanego w punkcie CLXVII części wstępnej wyroku, a kosztami w tym zakresie obciążył Skarb Państwa, LXVII.
\nOskarżonego A. N. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie CLXVIII części wstępnej wyroku i za to przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk, na podstawie art. 59 ust. 1 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, w zw. z art. 12 kk wymierzył mu kary 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w ilości 80 stawek dziennych w wysokości po 30 zł każda, LXVIII.
\nNa podstawie art. 45 § 1 kk orzekł zwrot równowartości korzyści w kwocie 500 zł osiągniętej z popełnienia przestępstwa przypisanego oskarżonemu A. N. w punkcie LXXI części dyspozytywnej wyroku, LXIX.
\nNa podstawie art. 70 ust. 4 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego A. N. na rzecz Poradni (...) i (...) w L., ul. (...) nawiązkę w kwocie 700,00 zł w zakresie skazania z punktu LXXI części dyspozytywnej wyroku, LXX.
\nOskarżonego W. W. (1) uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie CLXIX części wstępnej wyroku i za to przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk, na podstawie art. 59 ust. 1 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, w zw. z art. 12 kk wymierzył mu kary 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz grzywny w ilości 180 stawek dziennych w wysokości po 60 zł każda, LXXI.
\nNa podstawie art. 45 § 1 kk orzekł zwrot równowartości korzyści w kwocie 1.500,00 zł osiągniętej z popełnienia przestępstwa przypisanego oskarżonemu W. W. (1) w punkcie LXXIV części dyspozytywnej wyroku, LXXII.
\nNa podstawie art. 70 ust. 4 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego W. W. (1) na rzecz Poradni (...) i (...) w L., ul. (...) nawiązkę w kwocie 2.000,00 zł w zakresie skazania z punktu LXXIV części dyspozytywnej wyroku, LXXIII.
\nOskarżonego A. S. (1) uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie CLXX części wstępnej wyroku z tym, iż ustalił, że działalność przestępcza oskarżonego nie stanowiła jego stałego źródła dochodu i za to przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk, na podstawie art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, w zw. z art. 12 kk wymierzył mu kary 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w ilości 180 stawek dziennych w wysokości po 60 zł każda, LXXIV.
\nNa podstawie art. 45 § 1 kk orzekł zwrot równowartości korzyści w kwocie 1.550,00 zł osiągniętej z popełnienia przestępstwa przypisanego oskarżonemu A. S. (1) w punkcie LXXVII części dyspozytywnej wyroku, LXXV.
\nNa podstawie art. 70 ust. 4 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego A. S. (1) na rzecz Poradni (...) i (...) w L., ul. (...) nawiązkę w kwocie 2.000,00 zł w zakresie skazania z punktu LXXVII części dyspozytywnej wyroku, LXXVI.
\nOskarżonego A. S. (1) uniewinnił od popełnienia czynów opisanych w punktach: CLXXI, CLXXII, CLXXIII, CLXXIV części wstępnej wyroku, a kosztami w tym zakresie obciążył Skarb Państwa, LXXVII.
\nPrzy zastosowaniu art. 4 § 1 kk, na podstawie art. 85 kk, art. 86 § 1 i § 2 kk i art. 91 § 2 kk orzeczone oskarżonemu Ł. P. (1) kary pozbawienia wolności i grzywny połączył i wymierzył mu kary łączne w wymiarze 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności oraz grzywny w ilości 500 stawek dziennych w wysokości po 70 zł każda, LXXVIII.
\nNa podstawie art. 85 § 1 kk, art. 86 § 1 kk i art. 91 § 1 i § 2 kk orzeczone oskarżonemu Ł. W. (1) kary pozbawienia wolności i grzywny połączył i wymierzył mu kary łączne w wymiarze 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz grzywny w ilości 400 stawek dziennych w wysokości po 35 zł każda, LXXIX.
\nPrzy zastosowaniu art. 4 § 1 kk, na podstawie art. 85 kk, art. 86 § 1 i § 2 kk i art. 91 § 2 kk orzeczone oskarżonemu M. N. (1) kary pozbawienia wolności i grzywny połączył i wymierzył mu kary łączne w wymiarze 3 (trzech) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w ilości 300 stawek dziennych w wysokości po 30 zł każda, LXXX.
\nPrzy zastosowaniu art. 4 § 1 kk, na podstawie art. 85 kk, art. 86 § 1 i § 2 kk i art. 91 § 1 kk orzeczone oskarżonemu P. P. (1) kary pozbawienia wolności i grzywny połączył i wymierzył mu kary łączne w wymiarze 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w ilości 120 stawek dziennych w wysokości po 30 zł każda, LXXXI.
\nNa podstawie art. 60 § 5 kk w zw. z art. 60 § 3 kk oraz art. 73 § 1 kk wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 4 (czterech) lat wobec oskarżonego Ł. W. (1) warunkowo zawiesił na okres 9 (dziewięciu) lat próby, oddając oskarżonego w tym czasie pod dozór kuratora sądowego, LXXXII.
\nNa podstawie art. 69 § 1 i § 2 kk, art. 70 § 1 kk przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 1 (jednego) roku i 3 (trzech) wobec oskarżonego P. P. (1) warunkowo zawiesił na okres 3 (trzech) lat próby, oddając oskarżonego w tym czasie pod dozór kuratora sądowego, LXXXIII.
\nNa podstawie art. 69 § 1 i § 2 kk, art. 70 § 1 kk przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności w wymiarze 6 (sześciu) miesięcy wobec oskarżonego J. K. (1) warunkowo zawiesił na okres 3 (trzech) lat próby, LXXXIV.
\nNa podstawie art. 69 § 1 i § 2 kk, art. 70 § 1 kk przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy wobec oskarżonego K. R. (1) warunkowo zawiesił na okres 3 (trzech) lat próby, LXXXV.
\nNa podstawie art. 69 § 1 i § 2 kk, art. 70 § 1 kk przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności w wymiarze 7 (siedmiu) miesięcy wobec oskarżonego M. K. (1) warunkowo zawiesił na okres 2 (dwóch) lat próby, LXXXVI.
\nNa podstawie art. 69 § 1 i § 2 kk, art. 70 § 1 kk przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy wobec oskarżonego A. N. warunkowo zawiesił na okres 3 (trzech) lat próby, LXXXVII.
\nNa podstawie art. 69 § 1 i § 2 kk, art. 70 § 1 kk przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 (dwóch) lat wobec oskarżonego W. W. (1) warunkowo zawiesił na okres 5 (pięciu) lat próby, LXXXVIII.
\nNa podstawie art. 69 § 1 i § 2 kk, art. 70 § 1 kk przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy wobec oskarżonego A. S. (1) warunkowo zawiesił na okres 3 (trzech) lat próby, LXXXIX.
\nNa podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczył oskarżonym okresy ich rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie:
\nNa podstawie art. 63 § 2 kk na poczet orzeczonych kar grzywny zaliczył oskarżonym okresy ich rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie:
\nPrzyznał od Skarbu Państwa na rzecz: - adw. B. G. kwotę 8.160,00 zł plus podatek VAT, - adw. B. M. kwotę 2.040,00 zł plus podatek VAT, - adw. L. K. kwotę 7.560,00 zł plus podatek VAT, - adw. Z. D. kwotę 2.400,00 zł plus podatek VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonym: W. W. (1), Ł. P. (1), M. N. (1) oraz Ł. N. (1) z urzędu;
\nXCII. na podstawie art.624 § 1 kpk zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.
\nApelacje od tego wyroku wnieśli prokurator oraz obrońcy oskarżonych.
\nProkurator – na podstawie art. 425 § 1, 2 k.p.k. i art. 444 k.p.k. - zaskarżył wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu na niekorzyść:
\n1.
\nŁ. W. (1)
\n2.
\nM. N. (1) – odnośnie podstawy prawnej skazania w zakresie punktu XXVI części dyspozytywnej wyroku.
\n3.
\nP. P. (1) – odnośnie podstawy prawnej skazania w punkcie LXXXVI części dyspozytywnej wyroku.
\n4.
\nK. R. (1)
\n5.
\nM. K. (1) – odnośnie podstawy prawnej skazania w zakresie punktu LXVII części dyspozytywnej wyroku.
\n6.
\nA. N.
\n7.
\nW. W. (1) – odnośnie podstawy prawnej skazania w zakresie punktu LXXIV części dyspozytywnej wyroku.
\n8.
\nŁ. P. (1)
\n9.
\nŁ. N. (1) – od całości na niekorzyść w zakresie czynów wskazanych w punkcie XCIII części wstępnej wyroku z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. oraz w punkcie XCIV części wstępnej wyroku z art. 63 ust. 1 i inne, ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, w punkcie XCV z art. 118 § 1 k.k. w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii; i powołując się na przepisy art. 427 § 1, 2 k.p.k., art. 437 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 1, 2, 3 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił:
\nI. obrazę przepisu prawa materialnego, to jest art. 33 § 2 k.k., poprzez nieprawidłowe wskazanie podstawy prawnej orzeczenia kary grzywny wobec Ł. W. (1) w zakresie punktu X części dyspozytywnej wyroku za przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. (opisane w punktach XXIII, XXIV, XXV, XXVI, XXVII części wstępnej wyroku), podczas gdy właściwa podstawą orzeczenia kary grzywny w niniejszym przypadku powinien być przepis art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.
\nII. obrazę przepisu prawa materialnego, to jest art. 33 § 2 k.k. poprzez nieprawidłowe wskazanie podstawy prawnej orzeczenia kary grzywny wobec Ł. W. (1) w zakresie punktu XIII części dyspozytywnej wyroku za przestępstwa z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 81 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. (opisane w punktach XXVIII, XXIX, XXX, XXXI, XXXII części wstępnej wyroku), podczas gdy właściwa podstawą orzeczenia kary grzywny w niniejszym przypadku powinien być przepis art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.
\nIII. obrazę przepisu prawa materialnego, to jest art. 73 § 1 k.k. poprzez nieprawidłowe wskazanie podstawy prawnej orzeczenia wobec Ł. W. (1) dozoru kuratora, w związku z orzeczeniem kary łącznej w wymiarze 4 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres lat 9, w zakresie punktu LXXXV części dyspozytywnej wyroku, podczas gdy właściwa podstawą orzeczenia dozoru kuratora powinien być przepis art. 73 § 2 k.k., albowiem oskarżony z popełnionych przestępstw (z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z ar. 12 k.k., z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii) uczynił sobie stałe źródło dochodu, w rozumieniu art. 65 § 1 k.k.
\nIV. obrazę przepisu prawa materialnego, to jest art. 72 § 1 k.k. obecnie obowiązującego kodeksu karnego, polegającą na nieorzeczeniu przez Sąd I instancji wobec oskarżonego Ł. W. (1) w związku z warunkowym zawieszeniem wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności, wskazanych w tym przepisie, co najmniej jednego z obligatoryjnych obowiązków w okresie próby.
\nV. obrazę przepisu prawa materialnego, to jest art. 45 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, poprzez nieprawidłowe wskazanie wyżej wymienionego przepisu, jako podstawy wymiaru kary wobec M. N. (1) w zakresie punktu XXVI części dyspozytywnej wyroku, za przestępstwo z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (opisane w punkcie XLII części wstępnej wyroku), podczas gdy prawidłową podstawą wymiaru kary pozbawienia wolności w niniejszym przypadku powinien być przepis art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.
\nVI. obrazę przepisu prawa procesowego, to jest art. 413 § 1 pkt 6 k.p.k. poprzez niewskazanie przez Sąd I instancji, w punkcie LXXXVI części dyspozytywnej wyroku, przepisów ustawy karnej, to jest art. 73 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzeczonego wobec P. P. (1) , środka probacyjnego w postaci dozoru kuratora.
\nVII. obrazę przepisu prawa materialnego, to jest art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k., poprzez nieprawidłowe wskazanie podstawy prawnej orzeczenia kary grzywny wobec K. R. (1) w zakresie punktu LXIV części dyspozytywnej wyroku za przestępstwo z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. (opisane w punkcie CLXV części wstępnej wyroku), podczas gdy właściwą podstawą orzeczenia kary grzywny w niniejszym przypadku powinien być przepis art. 33 § 2 k.k. przy zast. art. 4 § 1 k.k.
\nVIII. obrazę przepisu prawa materialnego, to jest art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k., poprzez nieprawidłowe wskazanie podstawy prawnej orzeczenia kary grzywny wobec M. K. (1) w zakresie punktu LXVII części dyspozytywnej wyroku za przestępstwo z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. (opisane w punkcie CLXVI części wstępnej wyroku), podczas gdy właściwą podstawą orzeczenia kary grzywny w niniejszym przypadku powinien być przepis art. 33 § 2 k.k. przy zast. art. 4 § 1 k.k.
\nIX. obrazę przepisu prawa materialnego, to jest art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k., poprzez nieprawidłowe wskazanie podstawy prawnej orzeczenia kary grzywny wobec A. N. w zakresie punktu LXXI części dyspozytywnej wyroku za przestępstwo z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. (opisane w punkcie CLXVIII części wstępnej wyroku), podczas gdy właściwą podstawą orzeczenia kary grzywny w niniejszym przypadku powinien być przepis art. 33 § 2 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k.
\nX. obrazę przepisu prawa materialnego, to jest art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k., poprzez nieprawidłowe wskazanie podstawy prawnej orzeczenia kary grzywny wobec W. W. (1) w zakresie punktu LXXIV części dyspozytywnej wyroku za przestępstwo z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. (opisane w punkcie CLXIX części wstępnej wyroku), podczas gdy właściwa podstawą orzeczenia kary grzywny w niniejszym przypadku powinien być przepis art. 33 § 2 k.k. przy zast. art. 4 § 1 k.k.
\nXI. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, wyrażający się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji poglądu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przypisania oskarżonemu Ł. P. (1) sprawstwa zarzucanego mu przestępstwa – wskazanego w punkcie XVII części wstępnej wyroku z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci wyjaśnień Ł. N. (1) oraz materiał z kontroli korespondencji telefonicznej ( (...) (...), (...) L., (...) K.) i poczynione na jego podstawie ustalenia, prowadzą do wniosku przeciwnego.
\nXII. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, wyrażający się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji poglądu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przypisania oskarżonemu Ł. N. (1) sprawstwa zarzucanego mu przestępstwa – wskazanego w punkcie XCIII części wstępnej wyroku z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci wyjaśnień samego oskarżonego oraz materiał z kontroli korespondencji telefonicznej ( (...) (...)) i poczynione na jego podstawie ustalenia, prowadzą do wniosku przeciwnego.
\nXIII. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, wyrażający się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji poglądu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przypisania oskarżonemu Ł. N. (1) sprawstwa zarzucanego mu przestępstwa – wskazanego w punkcie XCIV części wstępnej wyroku z art. 63 ust. 1 i art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci wyjaśnień samego oskarżonego oraz materiał z kontroli korespondencji telefonicznej i poczynione na jego podstawie ustalenia, prowadzą do wniosku przeciwnego.
\nXIV. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, wyrażający się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji poglądu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przypisania oskarżonemu Ł. N. (1) sprawstwa zarzucanego mu przestępstwa – wskazanego w punkcie XCV części wstępnej wyroku z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 63 § 1 k.k. ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci wyjaśnień samego oskarżonego oraz materiału z kontroli korespondencji telefonicznej ( (...) (...), L., Lotnik) i poczynione na jego podstawie ustalenia, prowadzą do wniosku przeciwnego.
\nPodnosząc powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:
\nAd.I. przyjęcie, że podstawą prawną orzeczenia wobec Ł. W. (1) kary grzywny w zakresie punktu X części dyspozytywnej wyroku, jest przepis art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.
\nAd.II. przyjęcie, że podstawą prawną orzeczenia wobec Ł. W. (1) kary grzywny w zakresie punktu XIII części dyspozytywnej wyroku, jest przepis art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.
\nAd.III. przyjęcie, że podstawą prawną orzeczenia wobec Ł. W. (1) dozoru kuratora, w zakresie punktu LXXXV części dyspozytywnej wyroku jest przepis art. 73 § 2 k.k.
\nAd.IV. orzeczenie wobec Ł. W. (1) na podstawie art. 72 § 1 k.k. w związku z warunkowym zawieszeniem wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności, wskazanych w tym przepisie, co najmniej jednego z obligatoryjnych obowiązków w okresie próby.
\nAd.V. przyjęcie, że podstawą wymiaru kary wobec M. N. (1) w zakresie punktu XXVI części dyspozytywnej wyroku, za przestępstwo z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. (opisane w punkcie XLII części wstępnej wyroku), jest przepis art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.
\nAd.VI. przyjęcie, że podstawą orzeczenia wobec P. P. (1) dozoru kuratora w zakresie punktu LXXXVI części dyspozytywnej wyroku jest art. 73 § 1 k.k. w zw. zart. 4 § 1 k.k.
\nAd. VII. Przyjęcie, że podstawą orzeczenia kary grzywny wobec K. R. (1) w zakresie punktu LXIV części dyspozytywnej wyroku jest przepis art. 33 § 2 k.k. przy zast. art. 4 § 1 k.k.
\nAd. VIII. Przyjęcie, że podstawą orzeczenia kary grzywny wobec M. K. (1) w zakresie punktu LXVII części dyspozytywnej wyroku jest przepis art. 33 § 2 k.k. przy zast. art. 4 § 1 k.k.
\nAd. IX. przyjęcie, że podstawą orzeczenia kary grzywny wobec A. N. w zakresie punktu LXXI części dyspozytywnej wyroku jest przepis art. 33 § 2 k.k. przy zast. art. 4 § 1 k.k.
\nAd. X. przyjęcie, że podstawą orzeczenia kary grzywny wobec W. W. (1) w zakresie punktu LXXIV części dyspozytywnej wyroku jest przepis art. 33 § 2 k.k. przy zast. art. 4 § 1 k.k.
\nOdnośnie Ł. P. (1) wniósł o:
\nAd. XII. uchylenie wyroku w zakresie czynu wskazanego w punkcie XVII części wstępnej wyroku z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Legnicy.
\nOdnośnie Ł. N. (1) wniósł o:
\nAd. XIII, XIV, i XV – uchylenie wyroku w zakresie czynów wskazanych w punktach XCIII oraz XCIV, XCV części wstępnej wyroku – to jest odpowiednio z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz z art. 63 ust. 1 i inne, ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Legnicy.
\nObrończyni oskarżonych: D. N., D. W. (1), T. T. (1) i A. C. (1) , - na podstawie art. 425 § 1 i § 2 k.p.k. i art. 444 k.p.k. zaskarżyła powyższy wyrok w części w zakresie: punktów XIX, XX i XXI części dyspozytywnej na korzyść oskarżonego D. N. ; punktów XXXII, XXXIII i XXXIV części dyspozytywnej na korzyść D. W. (1) ; punktów XLIV, XLV i XLVI części dyspozytywnej na korzyść T. T. (1) ; oraz punktów LVIII, LIX i LX części dyspozytywnej na korzyść A. C. (1).
\nPowołując się na treść art. 427 § 1 i 2 k.p.k., art. 437 § 1 k.p.k. i art. 439 pkt 2 k.p.k. – zarzuciła:
\nI. rozpoznanie sprawy i przeprowadzenie rozpraw w dniach: 25 marca 2011 r., 20 kwietnia 2011 r., 25 maja 2011 r., 20 lipca 2011 r., 1 września 2011 r., 2 września 2011 r., 21 września 2011 r., 23 września 2011 r., 18 października 2011 r., 28 października 2011 r., 18 listopada 2011 r., 29 listopada 2011 r., 20 grudnia 2011 r., 19 stycznia 2012 r., 29 lutego 2012 r., 17 marca 2012 r., 4 kwietnia 2012 r., 17 maja 2012 r., 23 maja 2012 r., 4 lipca 2012 r., 5 września 2012 r., 18 października 2012 r., 22 listopada 2012 r., 28 listopada 2012 r., 16 stycznia 2013 r., 20 lutego 2013 r., 28 marca 2013 r., 22 maja 2013 r., 5 lipca 2013 r., 5 września 2013 r., 16 października 2013 r., 27 listopada 2013 r., 3 stycznia 2014 r., 7 lutego 2014 r., 26 marca 2014 r., 7 maja 2014 r., 2 lipca 2014 r., 17 września 2014 r., 29 października 2014 r., 30 października 2014 r., 5 listopada 2014 r., 12 listopada 2014 r., 17 grudnia 2014 r., 18 lutego 2015 r., 27 marca 2015 r., 1 kwietnia 2015 r., 12 maja 2015 r., 25 czerwca 2015 r., 2 września 2015 r., 4 września 2015 r., 28 października 2015 r., 30 października 2015 r., 9 grudnia 2015 r., 11 grudnia 2015 r., 17 lutego 2016 r., 19 lutego 2016 r., 20 kwietnia 2016 r., 22 kwietnia 2016 r., 17 czerwca 2016 r., 7 września 2016 r., 19 października 2016 r., 7 grudnia 2016 r., 4 stycznia 2017 r. – pomimo nieobecności sędziego D.
\nK., wyznaczonej do orzekania w przedmiotowej sprawie i biorącej udział w pierwszej rozprawie w dniu 2 marca 2011 roku oraz w kolejnych pierwszych rozprawach w niniejszej sprawie, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
\nWskazując na powyższy zarzut wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
\nJednocześnie, z ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia zarzutu bezwzględnej przyczyny odwoławczej – na podstawie art. 438 pkt 1, 2, 3 k.p.k. zarzuciła:
\nW zakresie punktu XXXVI części wstępnej wyroku (dotyczącej skazania oskarżonego D. N.):
\nI. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, w postaci:
\nII. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a mający wpływ na jego treść, polegający na bezpodstawnym uznaniu sprawstwa oskarżonego D. N. w obrocie 1.500 gramami amfetaminy, 6.000 sztukami tabletek extasy i 100 sztukami znaczków LSD, na skutek uznania za wiarygodne w tym zakresie wyjaśnień Ł. W. (1), podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, jakoby depozycje Ł. W. (1) we wskazanej powyżej części znajdowały potwierdzenie w jakichkolwiek innych dowodach, w związku z czym ustalenia faktyczne Sądu meriti są oczywiście błędne.
\nW zakresie punktu XXXVII części wstępnej wyroku (dotyczącej skazania oskarżonego D. N.):
\nIII. obrazę przepisów postępowania, mająca wpływ na treść wyroku, w postaci:
\nIV. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a polegający na bezpodstawnym uznaniu sprawstwa oskarżonego D. N. w obrocie 50 sztukami tabletek extasy, na skutek uznania za wiarygodne w tym zakresie wyjaśnień B. K. (1), podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, jakoby depozycje B. K. (1) we wskazanej powyżej części znajdowały potwierdzenie w innych dowodach, w związku z czym ustalenia faktyczne Sądu meriti są oczywiście błędne.
\nW zakresie punktu LIII części wstępnej wyroku (dotyczącej skazania oskarżonego D. W. (1)):
\nV. obrazę przepisów prawa materialnego w postaci art. 65 § 1 k.k., polegającą na błędnej wykładni w/w przepisu i w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, że D. W. (1) z działalności przestępczej uczynił sobie stałe źródło dochodu, pomimo, iż przypisane oskarżonemu zachowanie miało charakter incydentalny i nie przynosiło stałego dochodu, a tym samym oskarżony nie wypełnił znamion art. 65 § 1 k.k.
\nVI. obrazę przepisów postępowania, mająca wpływ na treść wyroku, w postaci:
\nVII. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a polegający na:
\nW zakresie punktu XCVII części wstępnej wyroku (dotyczącej skazania oskarżonego T. T. (1)) :
\nVIII. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, w postaci:
\nIX. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a mający wpływ na jego treść, polegający na bezpodstawnym uznaniu sprawstwa oskarżonego T. T. (1) w obrocie 500 gramami marihuany, na skutek uznania za wiarygodne w tym zakresie wyjaśnień Ł. W. (1), podczas gdy ze z gromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, jakoby depozycje Ł. W. (1) we wskazanej powyżej części znajdowały potwierdzenie w innych dowodach, w związku z czym ustalenia faktyczne Sądu meriti są oczywiście błędne.
\nW zakresie punktu XCVIII części wstępnej wyroku (dotyczącej oskarżonego T. T. (1)):
\nX. obrazę przepisów postępowania, mająca wpływ na treść wyroku w postaci:
\nXI. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, a polegający na:
\nW zakresie punktu LVIII części dyspozytywnej wyroku (dotyczącej oskarżonego T. T. (1)):
\nXII. obrazę przepisów prawa materialnego w postaci art. 45 § 1 k.k., wyrażającą się w błędnej wykładni w/w przepisu i zobowiązanie T. T. (1) do zwrotu korzyści majątkowej w kwocie 3.500 zł, osiągniętej z popełnienia przestępstw, opisanych w punktach XCVII i XCVIII części wstępnej wyroku, podczas gdy z opisów w/w czynów wynika jednoznacznie, że T. T. (1) był wyłącznie osoba pośredniczącą pomiędzy stronami transakcji narkotykowych i z popełnienia w/w przestępstw korzyści nie osiągnął, wobec czego zobowiązanie go do zwrotu takiej korzyści jest bezpodstawne.
\nW zakresie punktu LVIII części dyspozytywnej wyroku (dotyczącej oskarżonego A. C. (1)):
\nXIII. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, w postaci:
\nXIV. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, a polegający na:
\nPodnosząc powyższe zarzuty, wniosła o:
\nNa wypadek nie uwzględnienia powyższych zarzutów, działając na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. wyrokowi zarzuciła:
\nXV. rażącą niewspółmierność kar orzeczonych wobec oskarżonych D. N., D. W. (1), T. T. (1) i A. C. (1), wyrażającą się w wymierzeniu im kar pozbawienia wolności o charakterze bezwzględnym, na skutek nienależytego uwzględnienia okoliczności łagodzących, w postaci uprzedniej niekaralności oskarżonych, ich pozytywnej opinii, długotrwałości okresu, jaki upłynął od popełnienia przez nich przestępstw oraz prowadzenia od tego czasu nienagannego trybu życia, ustabilizowania sytuacji rodzinnej i zawodowej, na skutek czego wymierzone oskarżonym kary są niewspółmiernie surowe i nieadekwatne do stopnia społecznej szkodliwości zarzucanych im przestępstw.
\nPodnosząc powyższy zarzut wniosła o: wymierzenie oskarżonym D. N., D. W. (1), T. T. (1) i A. C. (1) kar pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat z warunkowym zawieszeniem ich wykonania na okres próby lat 4.
\nObrończyni oskarżonego W. W. (1) zaskarżyła wyrok w całości.
\nNa podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zarzuciła:
\nPodnosząc powyższe zarzuty, wniosła o:
\nObrończyni oskarżonego Ł. N. (1) zaskarżyła wyrok co do pkt XL-XLII, zarzucając:
\nMając powyższe na uwadze, wniosła o:
\nZ daleko idącej ostrożności procesowej w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku – na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 4 k.p.k. zarzuciła: rażącą niewspółmierność kary, polegającą na wymierzeniu oskarżonemu Ł. N. (1) bezwzględnej kary 2 lat pozbawienia wolności i wniosła o wymierzenie bezwzględnej kary 9 miesięcy pozbawienia wolności.
\nObrończyni oskarżonego Ł. P. (1) zaskarżyła wyrok co do winy i kary w całości w zakresie punktów I do VIII części dyspozytywnej wyroku.
\nNa podstawie art. 427 § 1 i § 2 k.p.k., art. 437 § 1 k.p.k. i art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. i art. 404 § 1 i § 2 k.p.k., zarzuciła:
\nI. nieważność postępowania polegającą na tym, ze:
\nI. naruszenie przepisu art. 410 k.p.k., polegające na tym, że Sąd Okręgowy oparł ustalenia faktyczne na materiale dowodowym nieujawnionym na rozprawie – przeprowadzonym przed dniem 17 maja 2012 r., a zatem przed dniem, w którym odroczoną rozprawę prowadził od początku, w sytuacji gdy zgodnie z treścią przepisów art. 404 § 1 i § 2 k.p.k. nie ma możliwości prowadzenia sprawy w dalszym ciągu jeżeli skład Sądu uległ zmianie; w konsekwencji powyższych zarzutów wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
\nZ ostrożności procesowej, w przypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów, na podstawie przepisów art. 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k. zarzuciła:
\nII. naruszenie przepisów postępowania karnego mające wpływ na rozstrzygniecie sprawy, a mianowicie:
\nI. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a polegający na przyjęciu, że :
\nZ ostrożności procesowej, w przypadku nieuwzględnienia przez sąd powyższych zarzutów i argumentów, dodatkowo zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
\nI. rażącą niewspółmierność kary i niewłaściwe zastosowanie środków karnych w tym instytucji zwrotu równowartości osiągniętej korzyści, polegające na:
\nStawiając powyższe zarzuty, wniosła o:
\nPonadto wniosła o:
\nZ ostrożności procesowej – na zasadzie art. 438 pkt 4 k.p.k. – wniosła o:
\nObrońca oskarżonego M. N. (1) zaskarżył wyrok w części dotyczącej wymiaru kary pozbawienia wolności.
\nNa zasadzie art. 427 § 2 i 438 pkt 4 k.p.k. zarzucił rażącą niewspółmierność kary.
\nNa zasadzie art. 437 § 1 k.p.k. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu M. N. (1) kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
\nObrońca oskarżonego P. P. (1) na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. wyrokowi zarzucił:
\nI. obrazę przepisów postępowania, a w szczególności art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. wynikającą z pobieżnej i niedostatecznie wnikliwej i niepełnej oceny materiału dowodowego, skutkującą niezasadnym nieprawidłowym ustaleniem, że oskarżony P. P. (1) nabył od B. K. (1) wbrew przepisom ustawy nie mniej niż 700 g marihuany, zaś od nieustalonej osoby przy współudziale swego brata T. P., 100 tabletek ekstazy.
\nII. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający istotny wpływ na jego treść skutkujący nieprawidłowe rozstrzygnięcie sprawy wynikający z przecenienia wartości dowodu z wyjaśnień oskarżonego B. K. (1), wskazującego kuzyna P. P. (1) jako jednego z odbiorców rozprowadzonej przez niego marihuany oraz z niemożności zweryfikowania tych wyjaśnień z braku innych dowodów obciążających oskarżonego P. P. (1), co – zważywszy na wieloletni konflikt między kuzynami – czyni wyjaśnienia B. K. (1) mało wiarygodnymi i tym samym uzasadnia rozstrzygnięcie istniejących wątpliwości na korzyść oskarżonego P. P. (1), zaś w kwestii nabycia 100 tabletek ekstazy, wynikający (błąd faktyczny) z niepewności czy zarejestrowane trzy rozmowy telefoniczne rzeczywiście dotyczyły wskazanego środka odurzającego i czy transakcja została sfinalizowana.
\nPodnosząc powyższe zarzuty – na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. – wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego P. P. (1) od popełnienia zarzucanych mu występków karnych.
\nObrońca oskarżonego J. K. (1) zaskarżył wyrok w całości (co do winy) w zakresie dotyczącym pkt LXII oraz LXXXVII.
\nNa podstawie art. 427 § 2 k.p.k. zarzucił:
\nA. nieważność postępowania z przyczyny wskazanej w przepisie art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. polegającej na tym, że w składzie Sądu Okręgowego, począwszy od rozprawy z dnia 1 września 2012 r., a zastąpiła ją J. S., przy czym, jak wprost wynika z petitum zaskarżonego wyroku, Sąd rozpoznawał sprawę na 64 terminach rozpraw, a na pięciu pierwszych rozprawach w innym składzie niż ten, przed którym zapadł wyrok.
\nB. uchybienie przepisowi art. 410 k.p.k. w zakresie, w jakim Sąd Okręgowy oparł ustalenia faktyczne na materiale dowodowym nieujawnionym na rozprawie – przeprowadzonym przed dniem 17 maja 2012 r., a zatem przed dniem, w którym odroczoną rozprawę prowadził od początku, wobec brzmienia przepisu art. 404 § 1 k.p.k. i wobec braku skorzystania z możliwości przydanej przez art. 404 § 2 k.p.k., a pozwalającego prowadzić odroczoną rozprawę w dalszym ciągu.
\nNa wypadek gdyby Sąd Apelacyjny uznał, że postępowanie ani nie było dotknięte kwalifikowaną wadą nieważności, ani też nie było prowadzone od początku po odroczeniach bez następczego powołania się na przepis art. 404 § 2 k.p.k. zarzucił:
\nC. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia a mogących mieć wpływ na wynik sprawy w zakresie, w jakim Sąd Okręgowy ustalił, ze:
\nPodnosząc powyższe zarzuty, wniósł o:
\nSąd Apelacyjny zważył, co następuje.
\nWskazanie w siedmiu apelacjach przez obrońców oskarżonych na bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., obliguje do odniesienia się na wstępie do tego problemu, albowiem jego rozstrzygniecie jest warunkiem dalszego procedowania, bądź nie w zakresie innych zarzutów sformułowanych we wszystkich 21 apelacjach stron.
\nDokładna analiza protokołów rozpraw nie potwierdza zasadności stawianego zarzutu.
\nStosownie do treści art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia, Sąd odwoławczy na posiedzeniu uchyla zaskarżone orzeczenie jeżeli sąd był nienależycie obsadzony lub którykolwiek z jego członków nie był obecny na rozprawie.
\nIn concreto chodzi o nieobecność na całej rozprawie ławniczki D. K., która brała udział w rozprawie w dniu 2 marca 2011 r. oraz w kilku następnych, a była nieobecna w kolejnych terminach, tj. od 25 marca 2011 r. do 18 stycznia 2017 r.
\nZagadnienie wymagające rozstrzygnięcia oparte jest na następującym stanie faktycznym:
\nW sprawie wyznaczano następuje terminy rozpraw:
\n1.
\n2 marca 2011 r. : z udziałem ławników: D. K. i H. Ł.. Wobec niestawiennictwa 5 oskarżonych rozprawę odroczono do 25 marca 2011 r.;
\n2.
\n25 marca 2011 r. : z udziałem ławników: D. K. i H. Ł., na tej rozprawie rozstrzygnięto odmownie o wnioskach z art. 387 k.p.k., o wyłączeniu do odrębnego postępowania oraz o środku zapobiegawczym w zakresie zmniejszenia sumy poręczenia;
\n3.
\n20 kwietnia 2011 r. : z udziałem ławników: E. B. (2) i H. Ł. – nie stawiło się dwóch oskarżonych, nie podjęto żadnych czynności procesowych. Kolejny termin wyznaczono na 25 maja 2011 roku.
\n4.
\n25 maja 2011 r,. : z udziałem ławników: E. B. (2) i H. Ł. – rozprawę odroczono na 20 lipca 2011 r. z powodu śmierci obrońcy jednego z oskarżonych.
\n5.
\n20 lipca 2011 r. : z udziałem ławników: E. B. (2) i H. Ł. – rozprawę odroczono na 1 września 2011 r. z powodu nieobecności 2 oskarżonych.
\n6.
\n1 września 2011 r. : z udziałem ławników: nowej J. S. oraz H. Ł. (t. 46). Na tę rozprawę stawili się wszyscy oskarżeni (17) ich obrońcy, Odebrano dane osobowe od oskarżonych oraz odczytano akt oskarżenia.
\nOd tej daty na wszystkich rozprawach były obecne ławniczki J. S. i H. Ł. (59 rozpraw). W składzie z ich udziałem zapadł wyrok.
\nJak wynika z powyższego w okresie od 2 marca 2011 r. do 20 lipca 2011 r. wyznaczono 5 terminów nieskutecznych rozpraw z udziałem 2 innych ławniczek, jednakże na żadnej z tych rozpraw nie udało się rozprawy skutecznie rozpocząć.
\nOczywiście te pierwsze pięć terminów rozpraw wadliwie ujęto w części wstępnej wyroku. Jest to uchybienie techniczne, które nie może mieć znaczenia dla oceny na gruncie art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Można je potraktować jako oczywistą omyłkę sekretarską W doktrynie i orzecznictwie wykładnia przepisu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. jest w zasadzie jednolita i nie nasuwa wątpliwości. Nieobecność na całej rozprawie któregokolwiek z członków składu orzekającego jako bezwzględna podstawa odwoławcza, stanowi realizację dyrektywy niezmienności składu orzekającego wynikającej z zasady koncentracji. Zasada ta ma największe znaczenie na rozprawie głównej z uwagi na bezpośrednie przeprowadzanie dowodów przed sądem, które następnie stanowią podstawę dowodową wyroku. Chodzi o to, by cały materiał dowodowy, który ma być podstawą orzekania dotarł do świadomości członków składu orzekającego. Z tych przyczyn omawiany przepis należy wkładać funkcjonalnie.
\nW tym kontekście funkcjonalne odczytanie przepisu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. prowadzi do wniosku, że to uchybienie wystąpi w wypadku nieobecności któregokolwiek z członków składu orzekającego na rozprawie, gdy sąd przystąpił do rozpoznania sprawy. Ma to miejsce w momencie podjęcia czynności związanych z ujawnieniem na rozprawie głównej okoliczności stanowiących podstawę wyroku (art. 410 k.p.k.), w których powinni uczestniczyć wszyscy członkowie składu orzekającego. W fazie wstępnej rozprawy będą to okoliczności dotyczące osoby oskarżonego (art. 213 § 1 k.p.k.), a na etapie przewodu sądowego - przeprowadzanie dowodów. Konieczny jest również udział wszystkich członków składu orzekającego w głosach końcowych i na etapie wyrokowania (zob. D. Świecki (red.), Kodeks postępowania karnego. Komentarz. Tom II, wyd. III, WPK 2017).
\nProblemem tym zajmował się szczegółowo Sąd Najwyższy, który w postanowieniu z dnia 7 czerwca 2016 r., sygn.. akt: V KK 30/16, OSNKW 2016/9/61 – sformułował tezę, że: „nieobecność członka składu orzekającego na całej rozprawie w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 in fine k.p.k. nie obejmuje czynności podejmowanych przed przystąpieniem do rozpoznania sprawy”. Tak również piśmiennictwo: T. Grzegorczyk. Kodeks postępowania karnego. Komentarz. Warszawa 2014 ,t. II, str. 148; D. Świecki (w:) D. Świecki (red.). Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2015 r., t. II, s. 147; J. Grajewski, S. Steinborn: Komentarz aktualizowany do art. 439 Kodeksu postępowania karnego. Lex 2015, teza 20).
\nW innym judykacie Sąd Najwyższy stwierdził, że : „ jeżeli członek składu orzekającego był obecny podczas przeprowadzenia wszystkich dowodów w sprawie, a więc wszystkie okoliczności stanowiące podstawę wyrokowania zostały ujawnione w jego obecności, to wykluczone jest uznanie, że <<nie był obecny na całej rozprawie>> w rozumieniu art. 388 pkt 2 in fine k.p.k. z 1969 r.” (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. z 1997 r. – SA) – uchwala Sądu Najwyższego z 30 września 1998 r., I KZP 13/98, OSNKW 1998/9-10/poz. 45. Podobne stanowisko Sądu Najwyższego wyrażono w uzasadnieniu wyroku z 10 czerwca 2010 r., IV KK 428/09, Lex nr 590289.
\nPrzy istniejącej wykładni art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. nie ma wątpliwości, że ławnicy J. S. i H. Ł. były obecne na całej rozprawie i stanowiły – obok sędziego – skład sądu który przystąpił do rozpoznania sprawy w dniu 1 września 2011 r., aż do jej zakończenia w dniu wyrokowania.
\nPięć pierwszych terminów wyznaczonych przed dniem 1 września 2011 r. w innym składzie mimo, że rozprawy co prawda były wywoływane (co podnosi obrona), to sprowadzały się do sprawdzania stawiennictwa, kwestii porządkowych lub o znaczeniu incydentalnym. Na żadnym z tych terminów sąd nie przystąpił do rozpoznania sprawy.
\nSłusznie na poparcie wykładni funkcjonalnej art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. wskazuje się, że z § 1 in principio wynika, że wymienione w nim uchybienia dotyczą nie określonej „czynności procesowej”, lecz „zaskarżonego orzeczenia”. Zaskarżony w niniejszej sprawie wyrok zapadł w składzie, w którym każdy z jego członków był obecny na całej rozprawie, tj. w jej fazie wstępnej obejmującej czynności określone w art. 213 § 1 k.p.k., w fazie obejmującej postępowanie dowodowe (art. 410 k.p.k.), głosy stron oraz wyrokowanie.
\nZ tych przyczyn Sąd Apelacyjny nie zaakceptował stanowiska obrońców o wystąpienie uchybienia bezwzględnego określonego w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
\nOdnośnie do apelacji obrońcy oskarżonego J. K. (1) .
\nObok wskazania na uchybienie bezwzględne określone w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., o którym była mowa na wstępie uzasadnienia, skarżący sformułował zarzut naruszenia prawa procesowego art. 410 k.p.k.
\nObraza powyższego przepisu w istocie zasadza się na naruszeniu art. 404 § 2 k.p.k. i to jest problem ważny do rozważenia na wstępie, albowiem niesie ewentualne doniosłe konsekwencje.
\nW petitum apelacji mowa o tym, że od 17 maja 2012 r. Sąd prowadził rozprawę odroczoną od początku, bo nie skorzystał z możliwości określonej w art. 404 § 2 k.p.k., co skutkowało tym, że nie mógł oprzeć ustaleń faktycznych na dowodach ujawnionych przed dniem 17 maja 2012 r.
\nW uzasadnieniu apelacji na str. 6 skarżący wskazuje nadto drugi przypadek, kiedy to 19 stycznia 2012 r. odroczono rozprawę do 29 lutego 2012 r. co powinno oznaczać, że od 29 lutego 2012 r. rozprawa toczy się od początku. Tu także brak postanowienia wydanego w trybie art. 404 § 2 k.p.k.
\nSkoro Sąd nie powtórzył przeprowadzonych wcześniej czynności procesowych, to zdaniem skarżącego dokonał ustaleń faktycznych z obrazą art. 410 k.p.k.
\nKontrolując zarzuty podniesione przez obrońcę oskarżonego J. K. (1) przyznać należy, że w toku wieloletniego procedowania zdarzyło się, że Sąd orzekający zaniechał wyrażenia stanowiska w przedmiocie kontynuowania odroczonej rozprawy, mimo że faktycznie tak postąpił. W myśl art. 404 § 2 k.p.k. rozprawę odroczoną prowadzi się w nowym terminie od początku. Sąd może wyjątkowo prowadzić rozprawę odroczoną w dalszym ciągu, chyba, że skład sądu uległ zmianie.
\nW przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy faktycznie rozpoczął rozprawę 1 września 2011 roku. Wyrok wydano 18 stycznia 2017 r. W czasie ponad 5 lat odbyło się 59 rozpraw w tym samym składzie. W tym też okresie nigdy zamiarem sądu nie było prowadzenie rozprawy od początku. Postępowaniem było objętych 19 oskarżonych. Akta (wraz z materiałami związkowymi) liczyły blisko 100 tomów. Z uwagi na niemożność zarządzania każdorazowo przerw na czas do 35 dni (art. 401 § 2 k.p.k.) rozprawy były odraczane z powodu przekroczenia 35 dniowego terminu (przynależnego przerwie). Prowadzenie rozprawy w dalszym ciągu było możliwe tak z powodu przekroczenia w niewielkim stopniu czasokresu przerwy jak i z powodu niezmienności składu. Wyjątkowy wypadek, o którym mowa w § 2 art. 404 k.p.k. zachodzi wówczas, gdy materiał dowodowy jest bardzo obszerny, a obiektywnie zachodzące przeszkody powodują konieczność nawet wielokrotnego odraczania rozprawy. W takiej sytuacji każdorazowa nieodzowność prowadzenia wszystkich czynności dowodowych od początku spowodować może nieuzasadnioną przewlekłość postępowania, wykluczającą ukończenie sprawy w rozsądnym terminie (art. 2 § 1 pkt 4 i art. 6 ust. 1 EKPC).
\nW sytuacji jaka wystąpiła w niniejszej sprawie Sąd orzekający każdorazowo miał podstawy do zastosowania art. 404 § 2 k.p.k., wobec spełnienia wymaganych przesłanek. Nie zwalniało to sądu od wydania stosownego postanowienia o prowadzeniu rozprawy w dalszym ciągu, nawet wtedy, gdy z oglądu całych akt sprawy wynika, że wolą sądu była zawsze kontynuacja rozprawy i zapewne także i strony miały tego świadomość, zwłaszcza, że niejednokrotnie Sąd z wyprzedzeniem podawał kolejne terminy rozpraw.
\nNiewydanie postanowienia o prowadzeniu w dalszym ciągu rozprawy odroczonej w myśl § 2 jest uchybieniem z zakresu względnych podstaw odwoławczych (art. 438 pkt 2 k.p.k.), zatem ma znaczenie w orzekaniu odwoławczym tylko wtedy, gdy mogło to mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku i to na niekorzyść skarżącego (por. wyrok SA w Krakowie z 10 października 2013 r., II AKa 111/13, KZS 2013, z. 12, poz. 43; postanowienie Sądu Najwyższego z 1 lipca 2010 r., IV KK 150/10, Lex nr 843608).
\nZauważyć trzeba, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego obrona nie zgłaszała odpowiedniego wniosku i nie dała wyrazu dezaprobacie dla kontynuowania rozprawy. Wnioskować zatem należy, że strona w realiach faktycznych sprawy nie znalazła powodów przemawiających za koniecznością rozpoznania sprawy od początku lub chociażby ponownego przeprowadzenia dowodu z zeznań jednego świadka przesłuchanego bez udziału obrońcy w dniu 29 lutego 2012 r. Gdy chodzi o 17 maja 2012 r., to przeprowadzone dowody nie dotyczyły oskarżonego J. K. (1).
\nAnaliza protokołów rozpraw m.in. w w/w datach wskazuje na to, że brak wydania postanowienia w trybie art. 404 § 2 k.p.k. stanowi jedynie przeoczenie Sądu. Wydane zarazem postanowienia na podstawie art. 376 § 2 i 3 k.p.k. „o prowadzeniu rozprawy pod nieobecność (tu wymienionych oskarżonych), bo złożyli już w sprawie wyjaśnienia, a o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień dzisiejszy zostali prawidłowo powiadomieni”, dowodzi woli kontynuowania długotrwałego procesu.
\nZ powyższego wypływa wniosek, że formalne zaniechanie wydania przez Sąd postanowienia o prowadzeniu rozprawy w dalszym ciągu na podstawie art. 404 § 2 k.p.k. nie musi skutkować uznaniem, że proces toczy się od początku, a dotychczas przeprowadzone dowody nie mogą służyć za podstawę ustaleń faktycznych w myśl art. 410 k.p.k.
\nAnaliza czynności procesowych podejmowanych przez Sąd meriti od 1 września 2011 r. do 18 stycznia 2017 r., wskazuje na prowadzenie rozprawy odroczonej w dalszym ciągu, w tym samym składzie. Każda rozprawa, o ile dochodziła do skutku służyła przeprowadzeniu kolejnych dowodów, z wykorzystaniem dnia sesyjnego w pełnym zakresie. Jeżeli przyjąć, że norma art. 404 § 2 k.p.k. została formalnie naruszona, to uchybienie takie nie mogło mieć wpływu na treść wyroku w rozumieniu art. 438 pkt 2 k.p.k.
\nNie zyskał także akceptacji Sądu odwoławczego zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia o sprawstwie i winie oskarżonego w zakresie przestępstwa pobicia dwóch mężczyzn, dokonanego wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami 12 stycznia 2007 r. w restauracji (...) w L. i zniszczenia mienia na kwotę 8.500 zł na szkodę właścicielki lokalu - zakwalifikowanego z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. i art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.
\nZebrany materiał dowodowy dotyczący zdarzeń w restauracji (...) w L. był wystarczający do przyjęcia, że oskarżony J. K. (1) był współsprawcą przypisanych mu czynów. Poza sporem jest okoliczność, że w dniu 12 stycznia 2007 r. do lokalu (...) w L. wtargnęła grupa kilkudziesięciu mężczyzn, którzy dokonali pobicia dwóch ochroniarzy A. F. i S. W., a następnie zdemolowali restaurację wyrządzając szkodę w mieniu na kwotę 8.500 zł. W oszacowaniu ilości napastników są rozbieżności w zeznaniach załogi z uwagi na dynamizm akcji, jak i chowanie się personelu. Jak zeznała jedna z kelnerek „ do restauracji wpadło ok. 40 osób (k. 350). Akcja była krótkotrwała, po czym napastnicy zbiegli”.
\nJak wynika z praktyki orzeczniczej pokrzywdzeni z reguły nie wskazują imiennie napastników z uwagi na łączące ich relacje. Właścicielka i obsługa restauracji również jest powściągliwa w swoich wypowiedziach. Istotnym w niniejszej sprawie okazały się nagrania z monitoringu lokalu (...) w L.. Na zdjęciach widoczny jest oskarżony J. K. (1) jak przemieszcza się wewnątrz lokalu (k. 309, 310, 312). Oskarżony znajduje się obok oskarżonego Ł. P. (1) wśród grupy wielu mężczyzn po wejściu do wnętrza restauracji. Odpada zatem pierwsze tłumaczenie oskarżonego J. K. (1), że tam go nie było, a jeżeli mógł być, to na dyskotece. Przeczy temu charakter fotografii. Ważne jest to, że funkcjonariusze policji J. W. i A. W. rozpoznali oskarżonego J. K. (1), którego znali z racji wykonywania wcześniej czynności służbowych. Oczywiście, że z uwagi na niechęć pokrzywdzonych i personelu lokalu do składania pełnych zeznań, nie można było ustalić kto z napastników jakie czynności sprawcze wykonywał. Przestępstwo pobicia i bójki ma taki charakter, że nie jest konieczne ustalenie konkretnych zachowań sprawców. Aktywności grupy dowodzą skutki w postaci pobicia dwóch pokrzywdzonych i zdewastowania lokalu.
\nZauważyć należy, że oskarżony J. K. (1) znajdował się obok oskarżonego Ł. P. (1). Ten po zakończeniu zdarzenia w rozmowie telefonicznej z kolegą mówi: „ jestem pod chatą, mam spodnie całe we krwi, idę się przebrać (…)” (godz. 23 12 – (...) L. – k. 41). Nie ma takiej możliwości, by w tych realiach w zestawieniu z obrazem wtargnięcia do lokalu bardzo dużej grupy mężczyzn, wśród których jest oskarżony J. K. – uwidocznionym na monitoringu – mieć wątpliwości co do zamiaru działania mężczyzn, którzy cel swój zrealizowali.
\nDo przypisania udziału w pobiciu nie jest konieczne udowodnienie, że sprawca zadał pokrzywdzonemu lub pokrzywdzonym cios w postaci uderzenia, kopnięcia i.t.d., a wystarczające jest świadome połączenie działania jednego ze sprawców z działaniem drugiego człowieka lub większej grupy osób przeciwko innemu człowiekowi lub grupie osób. Odpowiedzialność za udział w pobiciu ma charakter wspólnej odpowiedzialności za następstwa działania, co stanowi odstępstwo od zasady indywidualizacji odpowiedzialności karnej. Sprawcy odpowiadają niezależnie od tego, czy można ustalić który z nich spowodował konkretne następstwa, ale pod warunkiem, że każdy z nich możliwość nastąpienia ich przewidywał albo mógł i powinien był przewidzieć (tak np. wyrok SA w Gdańsku z 21 lipca 2016 r., II AKa 157/16, Lex nr 2171194, podobnie wyrok SA w Warszawie z 19 maja 2016 r., II AKa 131/16, Lex nr 2171268).
\nTwierdzenie apelacji o ewentualnej obecności oskarżonego w lokalu jest nieprzekonujące, skoro jest on w grupie wielu osób, którzy wkroczyli do lokalu, pobili dwóch ochroniarzy i zdemolowali restaurację. O grozie sytuacji którą wywołali napastnicy in gremio świadczy fakt, że personel uciekał, chował się i bał się ujawnić, kto personalnie podejmował czynności wykonawcze pobicia i niszczenia mienia. Zastraszenie obsługi hotelu i skutki działań grupy mężczyzn niewątpliwie potwierdzają zaangażowanie w pobicie i niszczenie mienia, tym samym każdemu z nich można przypisać „wzięcie udziału w pobiciu” oraz w niszczeniu mienia.
\nPrawdą jest, że od tego czynu został uniewinniony oskarżony D. N. z powodu braku pewnych dowodów na jego obecność w lokalu. Nie wyklucza to skazania za zarzucany czyn zarówno oskarżonego J. K. (1) jak i oskarżonego Ł. P. (1). Nie ma też znaczenia jak przeważnie ubierał się oskarżony J. K. (1). Skoro był znany wcześniej funkcjonariuszom policji, którzy go rozpoznali, a zatem ubiór nie był elementem służącym rozpoznaniu sprawcy.
\nRację ma natomiast apelujący, że ustalenie Sądu orzekającego o uprzedniej karalności oskarżonego J. K. (1) było wadliwe. Jak wynika z danych o karalności uzyskanych przez Sąd I instancji przed zamknięciem przewodu sądowego (k. 12167, t. LX) jak i z danych uzyskanych przez Sąd odwoławczy (k.12708, t. LXII) J. K. (1) nie był karany.
\nUchybienie Sądu Okręgowego, wskazujące na omyłkę, wobec dysponowania danymi z K. nie przełożyło się na uznanie orzeczenia o karze za rażąco niewspółmierne w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k.
\nWymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności mieści się w dolnych granicach ustawowego zagrożenia za czyn z art. 288 § 1 k.k., który był podstawą wymiaru kary, wobec zastosowania art. 11 § 3 k.k. Kara orzeczona uwzględnia stopień winy sprawcy, społeczną szkodliwość popełnionych czynów i spełnia właściwe cle w zakresie społecznego oddziaływania (art. 53 § 1 k.k.). O łagodności wymierzonej kary świadczy też to, że wobec oskarżonego zastosowano dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania kary z art. 69 § 1 k.k., ufając, że oskarżony będzie w przyszłości przestrzegał porządku prawnego.
\nOdnośnie do apelacji obrońcy oskarżonego Ł. P. (1).
\nPodniesiony w apelacji problem bezwzględnej podstawy odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. został omówiony na wstępie niniejszego uzasadnienia, jako że był podniesiony także przez innych skarżących. W świetle dokonanych ustaleń wobec stanowiska judykatury oraz piśmiennictwa omawiane uchybienie bezwzględne nie zaistniało.
\nW pkt II skargi apelacyjnej podniesiono zarzut naruszenia art. 410 k.p.k. polegający na tym, że Sąd Okręgowy cyt.: „ oparł ustalenia faktyczne na materiale dowodowym nieujawnionym na rozprawie – przeprowadzonym przed dniem 17 maja 2012 r., a zatem przed dniem, w którym odroczoną rozprawę prowadził od początku, w sytuacji, gdy zgodnie z treścią art. 404 § 1 i 2 k.p.k. nie ma możliwości prowadzenia sprawy w dalszym ciągu, jeżeli skład sądu uległ zmianie”.
\nPowyższy zarzut nie został wyjaśniony i opisany w części motywacyjnej apelacji. Jest on nieuzasadniony jako, że w dniu 17 maja 2012 r. na rozprawie skład sądu nie uległ zmianie (k. 10160, t. 50). Tożsamy skład sądu procedował od 1 września 2011 r. do 18 stycznia 2017 r. Szersze uwagi na temat uchybienia przez Sąd przepisowi art. 404 § 2 k.p.k., polegającego jedynie na zaniechaniu wydania koniecznego postanowienia o prowadzeniu rozprawy w dalszym ciągu rozprawy odroczonej prowadzonej w tym samym składzie, zawarto w części dotyczącej apelacji obrońcy oskarżonego J. K. (1). Tej kwestii obrończyni oskarżonego Ł. P. (4) jednak nie porusza.
\nNie zyskał aprobaty Sądu odwoławczego zarzut obrazy art. 6 k.p.k. polegający na naruszeniu prawa oskarżonego do obrony. Oskarżony Ł. P. (1) od rozpoczęcia procesu tj. od 1 września 2011 r. korzystał z pomocy obrońcy z wyboru – adw. F. S. (1). Tenże adwokat prawie zawsze był osobiście obecny na rozprawach przed Sądem I instancji. Jeżeli kilka razy z jakichś przyczyn było to niemożliwe, wówczas zapewniał oskarżonemu obronę w osobie innych obrońców. Nie stwierdzono, by oskarżony występował bez udziału obrońcy, a mimo tego Sąd prowadził rozprawę. Były natomiast przypadki kiedy oskarżony Ł. P. (1) nie godził się na udział w rozprawie substytuta wyznaczonego przez adw. F. S. (1).
\nNa przykład w dniu 19 stycznia 2012 r. na rozprawę stawił się substytut adw. F. S. – adw. A. K. (pełnomocnictwo subst., k. 9576, t. 47). Wówczas oskarżony nie godził się na udział tegoż obrońcy, bo miał być przesłuchany ważny dla niego świadek P. S. (1). Sąd wniosku nie uwzględnił uznając, że oskarżony jest należycie reprezentowany (k. 9585). Na marginesie zauważyć należy, że na rozprawie w dniu 17 maja 2012 r. oraz 23 maja kontynuowano przesłuchanie tego świadka, a oskarżonego reprezentował osobiście adw. F. S. (1). Również w dniu 5 września 2012 r. adwokata F. S. (1) zastępował adw. A. K., zgodnie z pełnomocnictwem udzielonym przez adw. F. S..
\nNa rozprawie w dniu 27 marca 2015 r. za adw. F. S. stawił się jego aplikant, przedkładając pełnomocnictwo. Wtedy także oskarżony nie wyrażał zgody na prowadzenie rozprawy, uznając , że substytut nie zna sprawy. Sąd wniosku nie uwzględnił argumentując, że oskarżony jest należycie reprezentowany.
\nZdarzyło się też w toku kilkudziesięciu (ok. 60 rozpraw), że adwokat F. S. substytuował do obrony oskarżonego Ł. P. (1) – adwokat I. S., która w niniejszej sprawie broniła innych oskarżonych. Było to w dniach:
\nNa rozprawie odsłuchiwano część nagrań na okoliczność udziału w grupie przestępczej oskarżonego Ł. P. (1) i innych. Po odtworzeniu nagrań oskarżony Ł. P. (1) odmówił ustosunkowania się do treści nagrań, bo nie zgadzał się na substytucję.
\nAdw. I. S. była jednocześnie obrońcą T. T. (1), D. W. (1), D. N..
\nSkomentowania nagrań odmówił też oskarżony D. W., a T. T. nie rozpoznał swojego głosu.
\nOd udziału w grupie przestępczej wszyscy oskarżeni zostali uniewinnieni.
\nNa tle dokonanych ustaleń występują dwa problemy. Pierwszy dotyczy braku zgody oskarżonego do prowadzenia rozprawy z udziałem substytuta obranego obrońcy, drugi zaś kolizji interesów oskarżonych.
\nCo do substytucji stwierdzić należy, iż jest to instytucja prawem przewidziana i często ma zastosowanie w procesach sądowych. Służy sprawnemu procedowaniu sądów, i przeciwdziała przewlekłości postępowania. W myśl art. 25 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze w wypadku gdy adwokat prowadzący sprawę nie może wziąć osobiście udziału w rozprawie lub wykonać osobiście poszczególnych czynności w sprawie, może on udzielić substytucji.
\nNiniejszy proces toczył się ponad 6 lat, wyznaczono w tym czasie ok. 60 terminów rozpraw. Oczywistym jest, że w sprawie w której aktem oskarżenia objętych jest ponad 20 osób, może zdarzyć się sytuacja, że dany obrońca z różnych przyczyn nie może uczestniczyć w rozprawie i wówczas wyznacza substytuta.
\nJak stwierdził Sąd Najwyższy obrońca z urzędu może, podobnie jak obrońca z wyboru, korzystać z możliwości pełnomocnictwa dalszego i skorzystanie z tego uprawnienia nie jest samo w sobie nierzetelnością prowadzenia obrony. Istotne bowiem z punktu widzenia rzetelnej obrony jest to, co czyni obrońca, a nie czy czyni to osobiście (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 6 października 2011 r., II KZ 59/11, Lex nr 1044041).
\nIn concreto słusznie Sąd orzekający stanął na stanowisku, że oskarżony Ł. P. (1) w sytuacjach zastępstwa obrończego był reprezentowany należycie i nie było podstaw do odroczenia rozprawy.
\nW sytuacji udzielenia substytucji przez adw. F. S. (1) adwokat I. S., Sąd każdorazowo stwierdzał w protokole rozprawy, że pisemne upoważnienie do obrony znajduje się w aktach sprawy. Gdyby nawet w jakimś przypadku go zabrakło z uwagi na wieloletni proces, to zawód adwokata jest zawodem zaufania publicznego, więc nie zachodzą wątpliwości, że takie pełnomocnictwo dalsze rzeczywiście zostało udzielone. Nie ma obawy, że każdorazowa substytucja (było ich kilka) zapewniała oskarżonemu prawo do obrony tak w znaczeniu formalnym jak i materialnym. Na żadnym z terminów, którego zastępstwo dotyczyło, obrona oskarżonego nie doznała uszczerbku. Dowodzi tego rodzaj i zakres czynności procesowych dokonanych w wymienionych terminach.
\nTakże w dalszej fazie postępowania, po rozwiązaniu stosunku obrończego z adw. F. S. (1) oskarżonemu Ł. P. zapewniono obronę z urzędu, aż do czasu ustanowienia stałego obrońcy z urzędu w osobie adw. B. M..
\nWbrew zarzutowi skarżącej obraza art. 6 k.p.k. nie wyraziła się w naruszeniu prawa do obrony oskarżonego Ł. P. (1) przez udzielenie upoważnienia do obrony adwokat I. S., która broniła innych oskarżonych w tej samej sprawie, przez co zachodziła kolizja interesów oskarżonych. W uzasadnieniu apelacji brak jakiejkolwiek argumentacji na temat zarzutu sprzeczności interesów oskarżonych, mimo że zarzut ten jest poważny i rodzić może doniosłe skutki. Podjęcie się przez adwokata obrony kilku oskarżonych w jednej sprawie, w sytuacji, gdy ich interesy są ze sobą sprzeczne, stanowi naruszenie podstawowego prawa oskarżonego jakim jest prawo do obrony w procesie karnym i z reguły ma wpływ na treść wyroku (zob. wyrok SN z 12 czerwca 1980 r., II KR 163/80, OSNKW 1980/nr 8/poz. 69).
\nSprawowanie obrony oskarżonych, co do których ujawniono by sprzeczność interesów, należałoby rozpatrywać w ramach względnych uchybień odwoławczych z art. 438 pkt 2 k.p.k. To zaś poprzedzone być musi właściwymi ustaleniami i wskazaniem okoliczności potwierdzających kolizję interesów oskarżonych, a tego w apelacji nie ma.
\nSprzeczność interesów oskarżonych zachodzi wtedy, gdy obrona jednego z oskarżonych w sposób nieuchronny naraża dobro drugiego z nich, albo inaczej mówiąc, gdy wyjaśnienia jednego z oskarżonych, czy też dowody przez niego powołane oraz ich ocena, godzą w interesy drugiego oskarżonego, w rezultacie czego rodzi się kolizja interesów prowadząca w takiej sytuacji do unicestwienia roli obrońcy w procesie karnym. Stanowi to niewątpliwie pogwałcenie uprawnień oskarżonych przewidzianych w art. 6 k.p.k. (wyrok Sądu Najwyższego z 26 października 1971 r., V KRN 375/71, OSNKW 1972, nr 2, poz. 36; S. Steinborn (red.) Kodeks postępowania karnego. Komentarz do wybranych przepisów, Lex/el. 2016).
\nPomiędzy oskarżonym Ł. P. (1), a pozostałymi oskarżonymi wymienionymi wcześniej, a bronionymi prze adw. I. S., nie zachodziła kolizja interesów. Wszyscy oskarżeni przeczyli działalności przestępczej opisanej w akcie oskarżenia. W szczególności przeczyli udziałowi w zorganizowanej grupie przestępczej. W zakresie tego czynu (z art. 258 § 1 k.k.) przeprowadzono na rozprawie w dniu 27 listopada 2013 r. dowód z zapisu rozmów nagranych w ramach podsłuchów telefonicznych. Żaden z oskarżonych bronionych przez adw. I. S. nie rozpoznał swojego głosu. Od tego czynu wszyscy oskarżeni zostali uniewinnieni.
\nNie ma zatem najmniejszych podstaw do uznania, że wyjaśnienia oskarżonych D. W. (1), D. N. czy T. T. (1), naraziły dobro oskarżonego Ł. P. (1).
\nRównież w apelacji brak wzmianki o tym, który z oskarżonych bronionych przez adw. I. S. i w jakikolwiek sposób przyczynił się do pogorszenia sytuacji procesowej oskarżonego Ł. P. (1).
\nOdnosząc się do dalszych okoliczności wskazanych w apelacji mających znamionować obrazę art. 6 k.p.k. stwierdzić należy, bez względu na ich ocenę, że nie są przejawem naruszenia prawa oskarżonego do obrony.
\nRealizowanie prawa do obrony oprócz biernego charakteru może przybierać również formę aktywną. Ustawodawca przewidział dla tej strony postępowania karnego wiele uprawnień odpowiadających standardowi prawa do obrony, wypracowanych na gruncie orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (zob. P. Wiliński [red.] Rzetelny proces karny).
\nW szczególności jako najistotniejsze z punktu widzenia możliwości realizacji prawa do obrony w tym znaczeniu uznać należy prawo do: składania wniosków o wykonanie czynności dowodowej (art. 167 k.p.k.), zadawania pytania podmiotom przesłuchiwanym (art. 370 § 1 k.p.k.), wypowiadania się co do przeprowadzonego dowodu (art. 175 § 2, art. 367k.p.k.), zaskarżania orzeczeń (art. 425 k.p.k.) – zob. D. Świecki [red.] Kodeks postępowania karnego. Komentarz. Tom I, wyd. III, WKP 2017). Niewątpliwie do katalogu uprawnień oskarżonego należy składanie wniosku o wyłączenie sędziego na podstawie art. 41 § 1 k.p.k., czy też wniosku o sprostowanie protokołu.
\nTych uprawnień w żaden sposób oskarżonego nie pozbawiono, co wynika z akt sprawy. W istocie obrończyni nie chodzi o prawo oskarżonego do wyżej opisanego działania, a o rezultaty składanych wniosków. Nieuwzględnienie in concreto wniosków dowodowych, niewątpliwie winno być rozpatrywane pod kątem obrazy art. 170 k.p.k., a nie naruszenia prawa do obrony.
\nWniosku o wyłączenie sędziego – w trybie art. 41 § 1 k.k. – nie uwzględnił Sąd w innym składzie. Dyscyplinowanie zaś stron w dużym wieloosobowym procesie nie jest przejawem złego nastawienia do którejś ze stron, tylko służy zapewnieniu prawidłowego procedowania. Nieuwzględnienie zaś wniosku o sprostowanie protokołów rozpraw (opisanych w pkt III C apelacji) jest niezaskarżalne, ale wydawane po sporządzeniu oświadczenia protokolanta. Wbrew twierdzeniu skarżącej z akt sprawy nie wynika, aby prawo do obrony oskarżonego Ł. P. (1) było naruszone.
\nPrawdą jest, że Sąd Okręgowy na rozprawie 19 lutego 2016 r. (k. 12001-12002, t. 60), oddalił szereg wniosków dowodowych składanych przez obronę w pismach z dnia 15 grudnia 2011 r. i z dnia 9 listopada 2015 r. uznając, że wnioski te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia i zmierzają do przedłużenia postępowania (art. 170 § 1 pkt 2 i 4 k.p.k.). Te zarzuty zostały ponownie przedstawione w apelacji jako naruszenie prawa procesowego art. 170 § 1 pkt 2 i 4 k.p.k., art. 424 § 1 pkt 2, art. 41 § 1 k.p.k., art. 4 w zw. z art. 410 k.p.k. – i rzeczywiście podlegają rozpoznaniu pod kątem względnych podstaw odwoławczych określonych w art. 438 pkt 2 k.p.k.
\nKontrola decyzji Sądu pierwszej instancji o oddaleniu wniosków dowodowych, wskazuje na słuszność podjętego postanowienia. W odniesieniu do treści wniosków dowodowych złożonych przez obrończynię oskarżonego adw. B. M. z 9 listopada 2015 r. (k. 11887, t. 58) sformułowanych na bazie wniosków złożonych przez wcześniejszego obrońcę oskarżonego adw. F. S. (1) (k. 9577-9582, t. 47) dodatkowo wskazać należy na dalsze okoliczności, które stanowią potwierdzenie argumentacji przytoczonej przez Sąd orzekający.
\nW pkt 1 wniosku dowodowego zawarto żądanie przeprowadzenia dowodu z kompleksowej opinii fonoskopijnej zespołu biegłych na okoliczność, czy dotychczasowa opinia biegłych jest rzetelna i wiarygodna, w szczególności przy uwzględnieniu, że oskarżony nie rozpoznaje swojego głosu na nagraniach i nie wyraził zgody na pobranie próbek materiału głosowego do wydania opinii, biegli nie wskazali metody, parametrów technicznych oraz legalizacji i homologacji sprzętu i oprogramowania do wydania opinii.
\nSąd Okręgowy na k. 12005 bardzo szczegółowo odniósł się do wszystkich kwestii poruszonych we wniosku. Dodać do tego należy, że opinie fonoskopijne były w sprawie wydawane i eksperci z tej dziedziny posługiwali się metodami badawczymi, jakie aktualnie w nauce są dostępne.
\nOpinii tych jest kilka, zaś oskarżony Ł. P. (1) nie tylko nie rozpoznawał swojego głosu po odsłuchaniu nagrań, ale też odmawiał w ogóle wyjaśnień w tym względzie.
\nWniosek dowodowy o powołanie opinii „kompleksowej” zespołu biegłych nie znajduje podstawy prawnej, a powinien być oparty na przesłankach z art. 201 k.p.k. Autorka wniosku nie stawia dotychczas wydanym opiniom zarzutu, że są niepełne, niejasne, wewnętrznie sprzeczne, a jedynie oczekuje od zespołu nowych biegłych oceny, czy dotychczas wydana opinia jest rzetelna i wiarygodna. Słusznie Sąd Okręgowy uznał, że wniosek dowodowy w tym zakresie zasługuje na oddalenie.
\nW pkt 2 wniosku dowodowego zawarto żądanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłych z zakresu medycyny sądowej, toksykologii, psychiatrii, psychologii na okoliczność ustalenia, czy lek o nazwie (...) mógł mieć wpływ na stan psychiczny i możliwość swobodnego składania wyjaśnień przez współoskarżonego Ł. W. (1), jak też jaki wpływ na treść jego depozycji mógł mieć ból spowodowany urazem szczęki.
\nSłusznie Sąd wniosek ten oddalił jako nie mający znaczenia dla rozstrzygnięcia. Zażywanie leków przeciwbólowych nie zakłóca funkcjonowania człowieka w ogólności, zważywszy na rodzaj niewielkiego urazu, o jakim mowa. Oskarżony Ł. W. (1) jest jednym z tych oskarżonych, który ujawnił przestępczy proceder. Składał wyjaśnienia w różnym czasie, także przed sądem. Żaden z organów przesłuchujących go nie dostrzegł jakichkolwiek okoliczności utrudniających kontakt z oskarżonym, a jego depozycje podlegały weryfikacji innymi dowodami.
\nTakże wniosek w zakresie przeprowadzenia dowodów z opinii psychologicznej czy psychiatrycznej oskarżonego B. K. (1) na okoliczność ustalenia stopnia rozwoju emocjonalnego, zdolności postrzegania i odtwarzania faktów, zapamiętywania oraz konfabulacji, słusznie został oddalony. Oprócz motywów zawartych w postanowieniu sądu (k. 12006, t. 59) wskazać należy, że oskarżony B. K. (1) był badany przez biegłych lekarzy psychiatrów, którzy nie stwierdzili u niego zaburzeń, o których mowa we wniosku. Jak wynika z opinii sądowo-psychiatrycznej z 19.03.2010 r. B. K. (1) nie wykazuje zaburzeń psychotycznych, ani nie jest upośledzony umysłowo. Zaburzenia zachowania w latach szkolnych, skłonność do nadużywania środków odurzających (bez cech uzależnienia), wskazują na istnienie zaburzeń osobowości.
\nOskarżony B. K. (1) posiada wyksztalcenie wyższe. Jak wynika z opinii zorientowany auto i allopsychicznie, intelekt w normie, nie ujawnia urojeń (…) (opinia sądowo-psychiatryczna, k. 7818-7821, t. 40). Okoliczności podane we wniosku dotyczące chwalenia się oskarżonego kolegom możliwościami „załatwienia fałszywych euro, czy prawa jazdy”, nie stanowią o skłonności do konfabulacji. W niniejszym postępowaniu oskarżony opisał swoją i innych osób działalność przestępczą i jego wyjaśnienia podlegają ocenie jak pozostałe dowody.
\nW pkt 3 wniosku dowodowego obrończyni domagała się przeprowadzenia dowodu z informacji operatorów telekomunikacyjnych na okoliczność treści wiadomości tekstowych sms między oskarżonymi B. K. (1) a braćmi T. i P. P. (1) z lat 2006-2007.
\nJeżeli w uzasadnieniu wniosku mowa o groźbach jakie miały być kierowane pod adresem braci P., to okoliczności te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy oskarżonego Ł. P. (1) i nie służą weryfikacji wyjaśnień oskarżonego B. K. (1) w zakresie opisanej działalności przestępczej.
\nNadto wniosek o ustalenie i przesłuchanie w charakterze świadków funkcjonariuszy CBŚ – Wydz. Terenowego w O., którzy w postępowaniu przygotowawczym konwojowali oskarżonego Ł. N. (1) – na okoliczność presji wywieranej na niego przez funkcjonariuszy, czego skutkiem miało być złożenie wyjaśnień obciążających współoskarżonych – słusznie Sąd meriti oddalił, uznając że z uwagi na 9-letni upływ czasu dowód taki byłby bezwartościowy, nie mógłby mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
\nW pkt 5 wniosku dowodowego obrończyni oskarżonego wniosła o przeprowadzenie rozprawy z wyłączeniem jawności i udostępnienie jej notatek z akt tajnych, które zostały objęte klauzulą tajności, ewentualnie o zwolnienie z notatek klauzuli tajności w celu korzystania z nich na posiedzeniu jawnym. Motywacja oddalenia tego wniosku przez Sąd jest słuszna, ale lakoniczna.
\nW Kancelarii (...) znajduje się 5 teczek opatrzonych klauzulą „poufne”. Obrończyni oskarżonego zapoznawała się z tymi materiałami w dniach:
\nPoczynione przez obrończynię notatki umieszczono w zamkniętej kopercie opatrzonej klauzulą „poufne”.
\nWnioski dowodowe zostały złożone przez obrończynię 9 listopada 2015 r. Nie jest zatem przekonujący argument, że obrończyni miała jakiekolwiek przeszkody do sformułowania wniosków dowodowych, bo to uczyniła. Także w dalszej fazie postępowania przed Sądem pierwszej instancji dostęp do notatek znajdujących się w Kancelarii (...) w Sądzie Okręgowym w Legnicy, nie był niczym ograniczony. W każdym czasie obrończyni mogła z owych notatek skorzystać. Niewątpliwie zaniechanie obrończyni w tym względzie nie obarcza Sądu orzekającego, przez co zarzut naruszenia przez Sąd prawa do obrony oskarżonego jest zupełnie bezzasadny.
\nW uzupełnieniu wskazać należy, że także na rozprawie odwoławczej obrończyni oskarżonego adw. B. M. wniosła o umożliwienie jej zapoznania się z własnymi notatkami umieszczonymi w kopercie opatrzonej klauzulą „poufne”, w celu umożliwienia jej złożenia nowych wniosków dowodowych i odroczenia rozprawy odwoławczej na 30 dni. Sąd Apelacyjny zarządził godziną przerwę w celu umożliwienia obrończyni sięgnięcie po notatki w Kancelarii (...), a w pozostałym zakresie wniosku nie uwzględnił.
\nSposób działania obrończyni jednoznacznie dowodzi chęci przedłużenia postępowania. Raz jeszcze podkreślić należy, że zarówno w Sądzie Okręgowym jak i w Sądzie Apelacyjnym we Wrocławiu (tu po przekazaniu akt do instancji odwoławczej) dostęp do Tajnej Kancelarii był możliwy każdego dnia roboczego i dokonanie czynności zapoznania się z własnymi notatkami było li tylko wyrazem woli autora. Wydaje się, że czynienie w tych okolicznościach sądowi zarzutu naruszenia prawa oskarżonego do obrony (art. 6 k.p.k.) jest nie tylko nieuprawnione, ale stanowi pewne nadużycie.
\nCo się tyczy przeprowadzenia na rozprawie dowodów osobowych zawnioskowanych w akcie oskarżenia do odczytania (wnioskowanych przez adw. F. S.), to w konsekwencji Sąd za zgodą stron w tej formie dowody przeprowadził na rozprawie.
\nPowyższe zagadnienia w znacznej części objęte zostały w apelacji zarzutem obrazy art. 7 k.p.k.
\nZarzut ten jest oczywiście bezzasadny. Sąd Okręgowy dokonał oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego analizę. Ocena ta nie jest dowolna, w niczym nie narusza reguły określonej w art. 7 k.p.k.
\nSkarżąca w apelacji dąży do zdyskwalifikowania tych dowodów, które potwierdzają sprawstwo oskarżonego. Stąd podważanie wiarygodności wyjaśnień oskarżonych B. K. (1), Ł. W. (1), Ł. N. (1) czy świadka P. S. (3).
\nPosądzanie oskarżonego Ł. W. (4) o zmyślanie faktów, konfabulację, jest wysoce nieuprawnione i nie znajdujące podstawy w materiale dowodowym. Teza o wpływie środka przeciwbólowego na możliwość składania wyjaśnień jest bezpodstawna i wysunięta na potrzeby niniejszego procesu.
\nTo samo odnosi się do wyjaśnień oskarżonego B. K. (1), którego stan psychiczny był poddany ocenie biegłych lekarzy psychiatrów, (o czym była mowa wyżej).
\nObaj ci oskarżeni przyznali się do działalności przestępczej, opisali kontakty z innymi osobami w kraju, nie tylko z oskarżonymi w niniejszym procesie. Dotyczy to także świadka P. S. (1) (oskarżonego w odrębnym postępowaniu). Oskarżony Ł. N. (1) również przyznał się do uczestnictwa w obrocie środkami odurzającymi, w tym do kontaktów z oskarżonym Ł. P. (1), mimo, że jego depozycje ulegały zmianie.
\nNamacalnym dowodem wiarygodności wyjaśnień oskarżonego Ł. W. (1) w zakresie współdziałania z Ł. P. (1) w dokonywaniu wewnątrzwspólnotowego nabycia środków odurzających jest zdarzenie z dnia 9/10 marca 2007 r. i ich zatrzymanie w B. po przejęciu transportu ponad 10 kg marihuany przywiezionej z Holandii. O współdziałaniu z grupą tzw. (...) zeznają świadkowie, którzy objęci byli postępowaniem karnym toczącym się przed Sądem Okręgowym w Poznaniu. O zakresie działalności oskarżonego, znacznych rozmiarów, zeznają zarówno współoskarżeni w tej sprawie jak i w innych postępowaniach, często prawomocnie zakończonych. Sąd Okręgowy przy wszystkich ustaleniach działalności przestępczej oskarżonego Ł. P. (1), jak i pozostałych oskarżonych, wskazał podstawy dowodowe i znajdują one potwierdzenie w aktach sprawy. Oprócz dowodów osobowych są dowody z nagrań rozmów telefonicznych, które wobec szczerych wyjaśnień oskarżonych Ł. W. (1) i B. K. (1), pozwoliły na rozwianie wątpliwości tak w zakresie używanego słownictwa, sprecyzowania czasu i przebiegu określonych transakcji, głównie dotyczących obrotu marihuaną. Lektura kilkudziesięciu tomów akt nie pozostawia wątpliwości co do słuszności ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd meriti.
\nApelująca nie wskazuje, które ustalenia kwestionuje. Metoda podważania w ogóle wiarygodności wyjaśnień oskarżonych przyznających się do winy, okazała się zawodna. Wskazać przy tym należy, że pomówienia współoskarżonych Ł. W. (1) i B. K. (1), nie służyły ich ekskulpacji, jakkolwiek mogli oni skorzystać z nadzwyczajnego złagodzenia kary. Sprawcy ci podjęli decyzję o ujawnieniu działalności przestępczej, deklarując chęć zmiany dotychczasowego sposobu życia i to z powodzeniem. B. K. (1) w międzyczasie ukończył studia i prowadzi nienaganny tryb życia. Brak też informacji o negatywnym zachowaniu oskarżonego Ł. W. (1).
\nNa temat opinii fonoskopijnej była mowa wyżej i w tym zakresie Sąd odwoławczy nie znajduje podstaw do jej podważania.
\nNie jest oparty na prawdziwych przesłankach zarzut obraz art. 410 k.p.k. dotyczący pominięcia dowodów zgromadzonych w Tajnej Kancelarii i nieujawnionych na rozprawie, wobec odmowy przeprowadzenia rozprawy w Kancelarii (...), co stanowiło przedmiot wniosku dowodowego obrończyni z 9.XI.2015 r.
\nJak już wcześniej wskazano przedmiotem wniosku dowodowego obrończyni oskarżonego Ł. P. (1) z 9.XI.2015 r. było „ przeprowadzenie rozprawy z wyłączeniem jawności i udostępnienie obrońcy oskarżonego jej notatek z akt tajnych” (k.11887). Notatki obrońcy nie stanowią materiału dowodowego, będącego podstawą ustaleń faktycznych. Są wytworzone przez obrońcę i tylko on jest ich dysponentem. Materiał dowodowy opatrzony klauzulą „poufne”, to dokumenty wytworzone w toku śledztwa. W przedmiotowej sprawie to 5 teczek, z którymi zapoznał się Sąd orzekający. Oznacza to, że przy wyrokowaniu nie zostały pominięte dowody zgromadzone w Tajnej Kancelarii.
\nNadto w ramach zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. w pkt 2f apelacji obok stwierdzenia o braku jednoznacznych dowodów winy oskarżonego Ł. P. (1), podniesiono z ostrożności procesowej, że przy uznaniu, że oskarżony uczestniczył w transakcjach, to wątpliwe jest uznanie, że zachowanie takie stanowiło „stałe źródło dochodu”, w sytuacji gdy, cyt.: „ oskarżony nie osiągnął żadnych dochodów z transakcji, a w czasie zatrzymania na gorącym uczynku zabezpieczono marihuanę zakupioną przez oskarżonego, z czego wynika, że nie mógł on osiągnąć żadnego dochodu, gdyż nie wprowadził jej do obrotu”.
\nPowyższe stanowisko w świetle ustaleń sądu o zakresie działalności przestępczej oskarżonego Ł. P. (1), jest oczywiście bezzasadne. Oskarżonemu przypisano popełnienie dwóch kategorii przestępstw z ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.
\nPierwsza grupa to uczestnictwo w obrocie środkami odurzającymi w znacznej ilości (art. 56 ust. 3 u.p.n. w zw. z art. 12 i art. 65 § 1 k.k.). Dziewięć tego rodzaju przestępstw opisanych w pkt II, III, IV, V, VI, VIII, IX, X i XI ujęto w ciąg przestępstw. Czas trwania tego rodzaju czynów datował się od połowy 2005 r. do początku 2007 roku. Łączna ilość środków odurzających stanowiąca przedmiot obrotu to ponad 100 kg marihuany (101,2 kg).
\nDruga grupa przestępstw dotyczy wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości środków odurzających – kwalifikowanych z art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. Pięć tego rodzaju przestępstw opisanych w pkt XII – XVI – ujęto w ciąg przestępstw opisanych w pkt IV zaskarżonego wyroku. Czas popełnienia tych przestępstw to okres od stycznia 2007 roku do marca 2007 roku. Łączna ilość środków odurzających to 67,4 kg, z tym, że ilość marihuany z czynów od pkt XII do pkt XV wynosi 57 kg. 10.400 g dotyczy czynu z 7-10 marca 2007 roku, kiedy to oskarżony wraz z oskarżonym Ł. W. (1) zostali zatrzymani po przejęciu transportu.
\nTwierdzenie obrony, że oskarżony nie osiągał ze swojej działalności żadnych dochodów, nie wymaga komentarza. Trudno o polemikę, gdy przedmiotem przestępstw jest łącznie ok. 170 kg marihuany, a działalność ta rozciąga się na lata 2005 (od lipca) do 2007 r. (marzec). Oczywiście ostatni transport zatrzymany w dniu 10.03.2007 r. nie mógł być przedmiotem obrotu, ale nie ma to znaczenia przy ustalaniu sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów, tylko dla orzeczenia w trybie art. 45 § 1 k.k.
\nNegowanie w przypadku oskarżonego Ł. P. (1) ustalenia, że działanie jego stanowiło „stałe źródło dochodu” w rozumieniu art. 65 § 1 k.k. jest poglądem nieakceptowalnym. Wręcz przeciwnie, taka skala działania sprawcy może stanowić akademicki przykład na oczywistość zastosowania art. 65 § 1 k.k.
\nLiteratura i orzecznictwo wykładając pojęcie „stałego źródła dochodu”, nie dotyczą tak ogromnej skali handlu środkami odurzającymi przez tak znaczny okres czasu, dlatego odwoływanie się do dorobku doktryny jest tu bezprzedmiotowe. Wystarczy uwzględnić czas trwania działalności przestępczej, stałość i systematyczność takich zachowań, ogromne rozmiary wewnątrzwspólnotowego nabywania marihuany oraz bardzo znaczne ilości będące przedmiotem obrotu marihuaną w kraju, o wartości kilkuset tysięcy złotych, by przeciętny człowiek nie miał żadnych wątpliwości, że omawiany proceder był stałym źródłem dochodu sprawcy, co obligowało sąd do ujęcia w kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonemu Ł. P. (1) art. 65 § 1 k.k.
\nSzczegółowa kontrola ustaleń faktycznych w oparciu o akta sprawy wobec zarzutu apelacji błędu w ustaleniach przyjętych za podstawę orzeczenia doprowadziła do drobnych korekt zaskarżonego wyroku.
\nDotyczą one:
\nPrzyjmując, iż przedmiotem obrotu było łącznie 101.200 g marihuany (a sprawca zarabiał 1 zł na 1 g marihuany), to zwrot równowartości korzyści osiągniętej z przestępstw opiewać powinien na kwotę 103.200 zł.
\nWbrew twierdzeniu skarżącej nie podlegało weryfikacji orzeczenie w pkt IV wyroku – wydane w trybie art. 45 § 1 k.k. Zasądzona kwota zwrotu równowartości korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstw dotyczących wewnątrzwspólnotowego nabycia marihuany w wysokości 19.000 zł jest za niska. Dotyczyć powinna 57 kg marihuany, bez uwzględnienia transportu z 10 marca 2007 r., który został zatrzymany. Zatem przy przyjęciu metodologii liczenia korzyści zastosowanej przez Sąd orzekający kwota jest niedoszacowana, ale nie może ulec zmianie na niekorzyść w instancji odwoławczej.
\nNiezależnie od apelacji Sąd skorygował opis czynu przypisany oskarżonemu w pkt VIII części rozstrzygającej poprzez eliminację ustalenia o działaniu oskarżonego w ramach kierowanej przez niego grupy przestępczej oraz działaniu wspólnie i w porozumieniu z D. N., bo takich ustaleń nie dokonano, a oskarżony został uniewinniony od przestępstwa z art. 258 § 1 i 3 k.k., a od przypisanego czynu został też uniewinniony D. N..
\nRozpoznając końcowo ewentualny zarzut apelacji rażącej niewspółmierności kary pozbawienia wolności i grzywny, stwierdzić należy jego niezasadność. Za ciąg przestępstw dotyczących uczestnictwa w obrocie znaczną ilością środków odurzających (101,2 kg) marihuany – z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 91 k.k., art. 4 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k. wymierzono oskarżonemu karę 3 lat pozbawienia wolności oraz 300 stawek dziennych grzywny, po 70 zł każda.