Wbrew argumentom apelującego nie zachodzi sprzeczność pomiędzy tym rozstrzygnięciem a uznaniem winnym R. S. czynu opisanego punkcie VI części wstępnej zaskarżonego wyroku.
\nNależy zauważyć, że w sposób prawidłowy Sąd I instancji ocenił relacje K. K., który w sposób kategoryczny i jednoznaczny stwierdził, że R. S., wiedząc o mającym nastąpić przesłuchaniu, nakłonił go do złożenia fałszywych zeznań dotyczących wystawienia zaświadczenia o zatrudnieniu A. K., zawierającego nieprawdziwe dane. Niezgodność zawartych w tym zaświadczeniu informacji, w szczególności charakteru pełnionej funkcji i wysokości osiąganych zarobków potwierdziła A. K..
\nNie sposób zgodzić się z poglądem obrońcy oskarżonego, iż zachowanie R. S. nie nosi cech bezprawności z uwagi na realizowanie przez niego w ten sposób prawa do obrony. Zauważyć należy, że powołane przez skarżącego orzeczenie SN z dnia 22.11.2012r. V KK 265/12 dotyczy zupełnie innej sytuacji faktycznej i procesowej, w której w ramach tego samego postępowania przygotowawczego sprawca pierwotnie zostaje przesłuchany w charakterze świadka, następnie zaś w charakterze podejrzanego.
\nZgodzić się należy z wyrażonym w tym orzeczeniu stanowiskiem, źe wówczas osoba umyślnie składająca nieprawdziwe zeznania dotyczące okoliczności mających znaczenie dla realizacji jej prawa do obrony nie popełnia przestępstwa z art. 233§1 k.k.
\nNie można zaakceptować natomiast poglądu, iż każdy sposób realizacji prawa do obrony uchyla odpowiedzialność podejrzanego/oskarżonego.
\nSprzeczne, już nie tyle z zasadami etyki, co stanowiące w istocie czyny karalne zachowania oskarżonego nie mogą wyłączać jego odpowiedzialności karnej, tym bardziej jeżeli zachowania te prowadzą do popełnienia przestępstwa przez osoby trzecie.
\nZ tych względów przypisanie R.S. popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XVIII części wstępnej wyroku jest zasadne. i). Za trafne należy uznać zakwestionowanie przez apelującego przypisania R.S. popełnienia czynu z art. 300§2 k.k. i wskazanie, że Sąd I instancji dopuścił się błędnej interpretacji znamion ustawowych opisanego w tym przepisie przestępstwa.
\nNależy zauważyć, iż jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku swoje rozważania i ocenę sytuacji faktycznej oraz prawnej Sąd Okręgowy ograniczył do czynności związanych ze zbyciem przez oskarżonego działek położonych w O. pierwotnie na rzecz swojej zony, następnie zaś na rzecz spółki (...) sp. z o.o., dochodząc do konkluzji, iż w sytuacji gdy R. S. rozdysponował tym mieniem, wiedząc o zagrożeniu zajęciem tych składników postępowaniem egzekucyjnym to tym samym działał w celu udaremnienia wykonania nakazu zapłaty uzyskanego przez J. G..
\nSformułowany w ten sposób wniosek ograniczający się praktycznie tylko do jednego składnika majątku oskarżonego jest błędny i przedwczesny.
\nZwrócić należy uwagę na wyrażane w tej kwestii poglądy judykatury. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że nie każda czynność rozporządzająca majątkiem dłużnika w toku egzekucji lub w sytuacji zagrożenia egzekucją prowadzi do poniesienia odpowiedzialności karnej z art. 300 § 2 k.k. Uzasadniają ją takie tylko rozporządzenia składnikami majątku, które mają realny wpływ na udaremnienie lub ograniczenie zaspokojenia wierzyciela (por. wyrok SN z dnia 27 lutego 2002 r., sygn. V KKN 83/00, LEX nr 53056 i postanowienie SN z dnia 4 listopada 2002 r., sygn. III KK 283/02, OSNKW 2003, nr 3-4, poz. 34). Ustalenie, że udaremnianie lub uszczuplanie zaspokojenia wierzyciela nastąpiło in concreto w rezultacie rozporządzenia przez oskarżonego tym składnikiem majątku, który był zajęty lub zagrożony zajęciem, należy do istoty przestępstwa z art. 300 § 2 k.k., a stwierdzenie tej okoliczności w opisie czynu jest warunkiem uznania, że sprawca wypełnił swym zachowaniem odnośne znamię ustawowe (postanow. SN z dnia 1.12.2015r. V KK 351/15).
\nDla dokonania przez sąd orzekający ustalenia, iż wskutek wyzbycia się przez oskarżonego przedmiotowych działek doszło do uszczuplenia bądź udaremnienia zaspokojenia roszczeń J. G. niezbędne było wykazanie, ze wierzyciel nie mógł wyegzekwować swojej należności z innych składników majątku dłużnika.
\nNa takie ustalenie nie powala analiza dokumentów zgromadzonych w toku przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego KM 831/12.
\nZauważyć należy, iż złożony w nim wniosek o wszczęcie egzekucji określający jej zakres tj. egzekucję z nieruchomości, ruchomości, rachunku bankowego, wierzytelności i praw dłużnika w swym uzasadnieniu wskazywał w szczególności na na posiadanie przez R. S. nieruchomości na ternie W. i O..
\nOpisując dokonane w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego czynności i podkreślając ich bezskuteczność komornik M. N. jednocześnie wskazał na szczególną regulację ustawową dotyczącą egzekucji z nieruchomości.
\nZgodnie z treścią art. 921§1 k.p.c. egzekucja z nieruchomości należy do komornika działającego przy sądzie, w którego okręgu nieruchomość jest położona.
\nJak wynika z analizy akt postępowania egzekucyjnego M. N. dokonał ustaleń dotyczących nieruchomości położonych na obszarze właściwości Sądu Rejonowego w Trzebnicy, stwierdzając iż z uwagi na fakt, że R. S. nie jest właścicielem takich składników majątku nie ma podstaw do prowadzenia wobec nich egzekucji.
\nPodkreślenia wymaga jednak, ze w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego uzyskano informację Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia 4.05.2012r., pozwalającą na ustalenie stanu posiadania nieruchomości przez R. S. (k. 5364 – 5366). Zawarte w tej informacji dane o nabyciu i sprzedaży poszczególnych nieruchomości przez oskarżonego umożliwiają nie tylko weryfikację złożonych przez niego wyjaśnień co do stanu posiadania w dacie zarzucanego mu czynu przestępnego, ale i na stwierdzenie, że był on wówczas właścicielem nabytego lokalu wypoczynkowego w Ś. przy ul. (...) i udziału we własności działki, na którym ten lokal był położony.
\nFakt ten nie został dostrzeżony, ani przez komornika M. N., ani też przez Sąd I instancji.
\nTymczasem w przypadku ustalenia, że wierzytelność J. G. mogła zostać zaspokojona w sytuacji przeprowadzenia egzekucji z tej nieruchomości uznać należałoby, że czynność polegająca na zbyciu przez R. S. działek w O. nie miała wpływu na uszczuplenie czy udaremnienie roszczeń osoby uprawnionej i nie doszło do zrealizowania znamion przestępstwa.
\nDla dokonania takiego wniosku niezbędne jest jednak poczynienie ustaleń pozwalających na określenie wartości tej nieruchomości w dacie zarzucanego oskarżonemu czynu, sprawdzenie czy nie była ona obciążona innymi zobowiązaniami np. hipoteką na rzecz innych wierzycieli i odniesienie tych ustaleń do wysokości wierzytelności dochodzonej przez J. G..
\nOdnosząc się do podniesionego przez apelującego argumentu, iż zbycie działek w O. i tak nie miało realnego wpływu na możność zaspokojenia J. G. ze względu na ciążącą na tych nieruchomościach hipotekę ustanowioną na rzecz (...) SA.
\nDla odniesienia się do tak sformułowanego zarzutu niezbędne jednak byłoby ustalenie wartości tych działek, która to okoliczność pozostała poza oceną Sądu I instancji.
\nO braku wpływu rozporządzenia tymi składnikami mienia na udaremnienie lub uszczuplenie zaspokojenia wierzyciela możnaby mówić dopiero wówczas gdyby rzeczywista wartość działek nie przekraczała wysokości ustanowionej hipoteki dla zabezpieczenia roszczeń spółki (...) SA.
\nNatomiast w przypadku gdyby wartość tych działek przekraczała taką wysokość to przy braku innych składników mienia nadającego się do egzekucji ich zbycie mogłoby stanowić udaremnienie lub uszczuplenie zaspokojenia wierzytelności należnej J. G..
\nNiedokonanie przez Sąd I instancji niezbędnych ustaleń i oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym powoduje, że rozstrzygnięcie o przypisaniu R. S. popełnienia czynu z art. 300§2 k.k. jest nietrafne i niewątpliwie przedwczesne, skutkując koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku w tym zakresie.
\nPrzy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd zobowiązany będzie do zgromadzenia dokumentów pozwalających na ustalenie stanu posiadania nieruchomości przez oskarżonego w okresie zarzucanego mu czynu (np. poprzez zwrócenie się o taką informację do Naczelnika Urzędu Skarbowego właściwego dla obszaru wskazanych przez R. S. w wyjaśnieniach nieruchomości), ich wartości i ewentualnego obciążenia innymi zobowiązaniami. Niezbędne będzie także ustalenie wartości zbytych przez R. S. działek nr (...) KW (...) położonych w O..
\nDopiero zestawienie tak uzyskanych danych z wysokością wierzytelności należnej J.G. oraz wysokością obciążenia przedmiotowych działek hipoteką na rzecz innego uprawnionego podmiotu pozwoli na ocenę czy doszło do realizacji znamion zarzucanego oskarżonemu czynu.
\nProwadząc nowe postępowanie w sprawie sąd przesłucha ponownie (w miarę możliwości) oskarżonego, M. S. i J. G., przy czym nic nie stoi na przeszkodzie, aby zrealizować czynności dowodowe w ograniczonym zakresie, ujawniając dowody, które nie miały wpływu na uchylenie zaskarżonego orzeczenia.
\nPo ujawnieniu pozostałych, niezbędnych dowodów (chyba że strony podniosą istotne argumenty przemawiające za przeprowadzeniem danego dowodu bezpośrednio na rozprawie), Sąd I instancji ponownie dokona kompleksowej oceny wszystkich dowodów, kierując się wskazaniami zawartymi m.in. w art. 7 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. i art. 410 k.p.k.
\nMając na uwadze wskazane w opisie czynu miejsce popełnienia przestępstwa (miejsce sporządzenia aktu notarialnego sprzedaży nieruchomości) sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia. j). Brak jest podstaw do kwestionowania wysokości orzeczonych wobec R. S. jednostkowych kar pozbawienia wolności. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji w sposób szczegółowy i wyczerpujący wskazał na okoliczności, które miał na uwadze określając wysokość poszczególnych wymierzonych oskarżonemu kar i dokonaną w tym zakresie ocenę Sąd Apelacyjny podziela.
\nNie można nie zauważyć, że działalność przestępna R. S. składająca się z szeregu czynów polegających na dokonaniu tzw. oszustw kredytowych byłą zachowaniem w pełni przemyślanym, zaplanowanym i skierowanym na osiągniecie jak największej korzyści.
\nWe wszystkich z tych czynów to oskarżony był osobą, która odniosła z nich największe korzyści. W istocie poza doprowadzeniem do niekorzystnego rozporządzenia mieniem jednostek udzielających kredytów zachowaniem swym R. S. „pokrzywdził” też osoby, które do zaciągnięcia kredytów namówił. Powstałe zadłużenia i w ich efekcie wszczęte postępowania egzekucyjne przez wiele lat odbijać będą się na sytuacji materialnej tych osób.
\nSłusznie Sąd Okręgowy zaakcentował inspirującą rolę R. S. w przypisanych mu czynach. Zostały one popełnione nie tylko wskutek nakłonienia do nich czy to osób mu bliskich czy tez takich, które skusił obiecaną korzyścią majątkową, ale to on sam zrealizował szereg czynności związanych z przygotowaniem wniosków kredytowych.
\nNa stopień społecznej szkodliwości dokonanych przestępstw wpływ niewątpliwie miała także wysokość wyrządzonej szkody. Wbrew podniesionym argumentom o spłaceniu większości z zaciągniętych kredytów należy zauważyć, że wykonanie części z tych zobowiązań nie było zasługą oskarżonego, a o wysokości istniejącej szkody w mieniu świadczą toczące się postępowania egzekucyjne.
\nZauważyć należy, ze poza zauważonym przez Sąd I instancji faktem uprzedniej niekaralności R. S. nie sposób doszukać się innych okoliczności łagodzących, które mogłyby wpłynąć na wymiar orzeczonych wobec niego kar.
\nZdaniem Sądu Apelacyjnego przesłanka ta nie może w istotny sposób kształtować wymiaru kary. Przymiot nieskazitelności w postaci niekaralności winien być cechą naturalną i typową obywatela, nie zaś wyróżniającą go i przynoszącą dodatkowe profity.
\nZarzut rażącej niewspółmierności kary byłby trafny w sytuacji gdyby ocena okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy nakazywałaby w odczuciu społecznym wymierzoną mu karą traktować jako niesprawiedliwą. Tymczasem analiza powołanych wyżej przesłanek do takiego wniosku nie prowadzi .
\nTrzeba podkreślić, iż kara oprócz dolegliwości, powinna także spełniać inne cele, w tym przede wszystkim zapobiegać powrotowi sprawcy do przestępstwa oraz kształtować właściwe postawy w społeczeństwie. Oczywiście wychowanie sprawcy nie jest tożsame z pobłażaniem mu i koniecznością wymierzenia kary łagodnej, gdyż w określonych sytuacjach to właśnie kara izolacyjna spełnia nie tylko rolę odwetu za popełnione przestępstwo, ale jest też czynnikiem wychowawczym, pozwalającym na uzmysłowienie sprawcy nie tylko faktu nieopłacalności łamania prawa, ale i związanych z tym konsekwencji. Na takie ustalenie winna wpłynąć analiza osobowości sprawcy. Inaczej należy bowiem podejść do sprawcy zdemoralizowanego, naruszającego porządek prawny po raz któryś, nie rokującego poprawy, odmiennie natomiast do osoby, której dotychczasowy tryb życia wskazuje na możliwość resocjalizacji.
\nNależy jasno powiedzieć, że oskarżony należy do tej pierwszej grupy osób; w odniesieniu do niego nie można akcentować roli wychowawczej kary, winna ona być przede wszystkim odpłatą, za czyny, których się dopuścił i zabezpieczeniem społeczeństwa przed jego dalszymi tego typu przestępnymi zachowaniami.
\nPodkreślenia wymaga, ze treść uzasadnienia apelacji obrońcy R. S. wskazuje, iż w istocie kwestionuje on nie tyle wysokość wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych co wymiar kary łącznej pozbawienia wolności.
\nSkoro tak to bezzasadne są rozważania o dodatniej prognozie społecznej odnoszącej się do osoby R. S. i nie zastosowaniu wobec niego instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary.
\nOrzekając karę łączną 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności Sąd Okręgowy oczywiście nie musiał odnosić się w jakikolwiek sposób do możliwości warunkowego zawieszenia wykonania tak określonej kary.
\nZ uwagi na uchylenie jednego z rozstrzygnięć odnoszącego się do przypisanego R. S. czynu z art. 18§2 k.k. w zw. z art. 300§2 k.k. konieczne było ukształtowanie nowej kary łącznej.
\nOkreślając wymiar kary łącznej pozbawienia wolności sąd miał na uwadze rozpiętość czasową między dokonanymi przestępstwami (okres 4 lat) oraz tożsamość przedmiotu ochrony w przypadku czynów skierowanych przeciwko mieniu. Częściowa jednorodność przestępstw oraz czasokres ich popełnienia to przesłanki, które uzasadniały ukształtowanie kary łącznej przy uwzględnieniu zasady asperacji w granicach zbliżonych do wymiaru najsurowszej z jednostkowych kar pozbawienia wolności. Należy zauważyć, że wymiar kary łącznej pozbawienia wolności mógł zostać określony od 3 lat (najwyższa z kar jednostkowych) do 8 lat i 8 miesięcy (suma kar jednostkowych).
\nPodzielając zarzut sformułowany tak przez oskarżyciela publicznego jak i obrońcę oskarżonego co naruszenia przepisu art. 85§1 k.k. i art. 86§1 i 2 k.k. odnoszący się do orzeczonej wobec R. S. kary łącznej grzywny Sąd Apelacyjny dokonał modyfikacji tej kary.
\nMając na względzie fakt, iż kara ta mogła być orzeczona w wymiarze od 100 do 220 stawek dziennych i uwzględniając sytuację materialną sprawcy oraz jego warunki rodzinne Sąd odwoławczy wymierzył R. S. karę łączną grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł.
\nNie można zgodzić się z zarzutem skarżącego o braku po stronie oskarżonej zamiaru doprowadzenia banku do niekorzystnego rozporządzenia mieniem.
\nNie powtarzając uwag odnoszących się do znaczenia tego pojęcia zawartego w normie art. 286§1 k.k. zawartych w punkcie 1 uzasadnienia niniejszego wyroku należy zwrócić uwagę na treść wyjaśnień złożonych przez K. K., a odnoszących się do jej sytuacji majątkowej w czasie zawierania umów kredytowych.
\nJak sama przyznała podczas przesłuchania w dniu 11.10.2012r. jej ówczesne dochody nie pozwalały na zaciągnięcie kredytu. W pełni potwierdzają to deklaracje podatkowe wskazujące na osiągnięcie przez oskarżoną w latach 2008 – 2009 przychodu ze stosunku pracy nie przekraczającego 22.000zł. rocznie.
\nTen brak zdolności kredytowej spowodował przecież konieczność posłużenia się sfałszowanymi zaświadczeniami o zatrudnieniu, w których zawyżono kwoty wynagrodzenia w sposób pozwalający na uzyskanie wnioskowanej kwoty kredytu.
\nK. K. miała więc świadomość, że gdyby przedstawiła bankowi rzeczywiste osiągane przez siebie wynagrodzenie to kredytu nie uzyskałaby lub kwota kredytu byłaby zdecydowanie niższa lub wymagałby on dodatkowego zabezpieczenia.
\nPrzedstawienie przez oskarżoną pracownikom banku nieprawdziwych okoliczności co do posiadanej zdolności kredytowej spowodowało więc wydanie przez nich decyzji pozytywnej co do możliwości udzielenia kredytu, a w efekcie zawarcie umowy, do której by nie doszło gdyby wiedzieli oni, że dane te są fałszywe. Dokonywali oni oceny zdolności kredytowej odnoszącej się wyłącznie do osoby oskarżonej, nie zaś R. S., który przecież stroną umowy nie był.
\nPodnoszony przez K. K. argument, iż zaciągnięte kredyty miały być spłacane przez R. S. nie ma więc znaczenia dla oceny niekorzystności rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzoną jednostkę.
\nNa marginesie zgodzić się należy z uwagami wyrażonymi przez Sąd Okręgowy o stosunku oskarżonej do zaciągniętych zobowiązań. Wiedziała ona o przeznaczeniu uzyskanych kwot, które miały być wykorzystane przez R. S. do gry na giełdzie, a będąc z wykształcenia ekonomistką musiała liczyć się także z możliwością nie tylko odniesienia zysków, ale i poniesienia strat. Trzeba zauważyć, że pomimo nieprzekazania przez niego żadnych sum z tego tytułu i upływu kolejnych miesięcy K. K. zdecydowała się na zaciągnięcie kolejnych kredytów.
\nW tych okolicznościach sprzeczne z zasadami logiki byłoby uznanie, iż ciągle liczyła ona na spłacanie rat kredytowych wyłącznie przez R. S..
\nTym samym brak jest podstaw do podzielenia wniosku apelującego o niewyczerpaniu zachowaniami oskarżonej także znamion przestępstwa z art. 286§1 k.k. i konieczności dokonania zamiany kwalifikacji prawej przypisanych jej czynów.
\nNie zasługuje też na uwzględnienie zarzut obrońcy oskarżonej K. K. naruszenia przepisu art. 60§3 k.k. wskutek niezastosowania przewidzianej tą normą instytucji.
\nNie negując faktu złożenia przez oskarżoną zawiadomienia o przestępstwie, w którym K. K. poinformowała organa ścigania o popełnieniu przez R. S. szeregu przestępstw polegających na wyłudzaniu kredytów z instytucji bankowych, wskazując przy tym na okoliczności towarzyszące tym czynom należy podkreślić, że tylko spełnienie wszystkich przesłanek przewidzianych w powołanym wyżej przepisie nakłada na sąd obowiązek zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary.
\nJak zwrócił już na to uwagę Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przesłanki te w odniesieniu do osoby K. K. nie wystąpiły.
\nMożliwość zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary w oparciu o przepis art. 60§3 k.k. dotyczy bowiem sprawcy współdziałającego z innymi osobami w popełnieniu przestępstwa. Takie sformułowanie oznacza współdziałanie z co najmniej dwiema osobami w odniesieniu do konkretnego czynu zabronionego. Tymczasem, jak wynika z opisu przypisanych oskarżonej czynów dopuściła się ich ona działając wspólnie i w porozumieniu jedynie z R. S. (a więc tylko jedną osobą), który to fakt przeczy zasadności sformułowanego przez apelującego zarzutu o naruszeniu przepisu art. 60§3 k.k.
\nNie można przy tym nie zauważyć, że określając wymiar kar jednostkowych za popełnione przez K. K. czyny Sąd I instancji orzekł je w granicach dolnego progu ustawowego zagrożenia, uwzględniając przyjętą kwalifikację prawną dokonanych przez oskarżoną przestępstwa, a wymiar kary łącznej pozbawienia wolności ukształtował w wysokości nieznacznie tylko przekraczającej najsurowszą ze zbiegających się kar pozbawienia wolności.
\nJeżeli weźmie się przy tym pod uwagę warunkowe zawieszenie wykonania tej kary to nie można uznać, by była ona krzywdząca dla oskarżonej, nawet uwzględniając jej postawę wyrażającą się w ujawnieniu przestępczej działalności tak swojej jak i innych osób.
\nNie można zapominać, że zachowanie K. K. nie sprowadzało się jedynie do podpisania 3 umów z bankiem, udzielającym kredytu, do których dokumentację przygotował R. S., lecz to oskarżona własnoręcznie podrobiła trzy zaświadczenia o zarobkach, w tym w jednym przypadku podrabiając podpis K. K..
\nW wyniku jej zachowania doszło do wyrządzenia szkody w mieniu w wysokości kilkuset tysięcy złotych i egzekucja tej wierzytelności jest bezskuteczna.
\nW tych okolicznościach odstąpienie od wymierzenia kary oskarżonej trudno byłoby uznać za społecznie akceptowalne, a tym samym sprawiedliwe gdyż takie rozstrzygnięcie nie tylko nie oddawałoby wagi popełnionych przez nią czynów, ale stanowiłoby wyraz pobłażania dla takich zachowań ze strony wymiaru sprawiedliwości.
\nUwzględniając zarzuty oskarżyciela publicznego Sąd Apelacyjny uzupełnił kwalifikację prawną czynów przypisanych oskarżonej w punkcie XII i XIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku o art. 12 k.k. Czyny te obejmowały bowiem szereg zachowań rozciągniętych w czasie w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, jakimi było podrobienie zaświadczenia o wysokości osiąganych zarobków i przedłożenie go wraz z wnioskiem o przyznanie kredytu pracownikom banku. Nie zmieniając ustaleń faktycznych należało uznać, że oskarżona działała w warunkach czynu ciągłego.
\nPomijając już sprzeczność zarzutów sprowadzających się z jednej strony do wskazania niewłaściwej oceny zebranych w sprawie dowodów i dokonania błędnych ustaleń faktycznych przy jednoczesnym podniesieniu obrazy prawa materialnego należy zauważyć, ze w istocie uzasadnienie środka zaskarżenia skupia się na nietrafnej ocenie materiału dowodowego i w efekcie wysnucia na jej podstawie błędnych wniosków odnoszących się do zamiaru oskarżonej.
\nNależy podkreślić, że bez znaczenia dla wniosków wypluwających z analizy wyjaśnień złożonych przez I. Z. pzostają podnoszone okoliczności dotyczące jej stany zdrowia psychicznego.
\nW istocie bowiem w zakresie istotnym dla oceny zasadności przypisanych I.Z. czynów bez znaczenia pozostaje złożony przez nią w dniu 7.10.2013r. wniosek o dobrowolne poddanie się karze.
\nOkoliczności dotyczące zawarcia kolejnych umów kredytowych oskarżona potwierdziła w swoich kolejnych wyjaśnieniach.
\nNie negując faktu, iż I.Z. nie dołączyła do wniosków kredytowych zaświadczeń o zatrudnieniu zawierających nieprawdziwe dane o wysokości osiąganych dochodów należy zauważyć, że jednocześnie stwierdziła ona, ze nie posiadała wówczas zdolności kredytowej (wyjaśnienia z dnia 28.04.2015r.).
\nOskarżona była więc świadoma, że nie jest sama w stanie spłacić zaciągniętych zobowiązań. Okoliczność ta pozawala przypisać I.Z. popełnienie czynu określonego w art. 286§1 k.k.
\nW chwili zawierania poszczególnych umów oskarżona z tytułu zatrudnienia nie osiągała żadnych dochodów, gdyż była osoba niepracującą. Nie sposób przyjąć by nie była ona świadoma konieczności podjęcia przez pracowników banku czynności związanych z weryfikacją wiarygodności finansowej osób składających wnioski o przyznanie kredytu. Przyjęcie założenia, że instytucja udzielająca kredytów czyni to bez sprawdzenia zdolności kredytowej osoby ubiegającej się o takie świadczenie byłoby nielogiczne (zasadą takiego rozporządzenia jest przecież chęć osiągnięcia zysku przy zminimalizowaniu własnych strat) i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego byłoby ustalenie, że oskarżona o takich działaniach nie wiedziała (prezentuje ona wszak poziom wykształcenia i doświadczenia zdecydowanie wyższy niż przeciętny – wykształcenie prawnicze oraz odbyty staż pracy).
\nNiezależnie od faktu czy I.Z. była świadoma faktu sfałszowania przez R. S. zaświadczeń o zatrudnieniu to wiedząc, że nie ma zdolności kredytowej wprowadziła pracowników banku odpowiedzialnych za decyzję dotyczącą złożonych wniosków w błąd. Wiedząc bowiem o tym, iż nie osiąga ona żadnych dochodów zaopiniowali by złożone wnioski negatywnie.
\nNa marginesie należy zauważyć, że oskarżona przyznała, iż jednej z wniosków o przyznanie kredytu wypełniła osobiście, a skoro tak to winna zauważyć, ze jednym z załączników jest zaświadczenie o zarobkach.
\nNie negując faktu, iż poszczególne kredyty oskarżona zaciągnęła na prośbę R. S. i ze to on rozdysponował uzyskanymi z nich środkami podkreślić trzeba, że swym zachowaniem zrealizowała ona znamiona przypisanych jej czynów, niezależnie od odpowiedzialności współoskarżonego.
\nBez znaczenia dla takiego ustalenia jest podnoszony przez skarżącego fakt posiadania przez I. Z. oszczędności, które umożliwiłyby jej częściową spłatę zaciągniętych zobowiązań. Pomijając już fakt, że, jak wynika z jej wyjaśnień i te oszczędności przekazała ona R. S., to nie mogły być one uwzględnione przez pracowników banku przy ocenie zdolności kredytowej oskarżonej, gdyż okoliczność ta nie była im znana.
\nNie jest też istotną okolicznością dla przypisanej oskarżonej odpowiedzialności karnej nieodniesienie przez nią żadnej korzyści majątkowej, gdyż mając na uwadze treść art. 115§4 k.k. korzyść taką niewątpliwie odniósł R. S., a uzyskanie kredytu dla niego objęte było zamiarem działań podjętych przez oskarżoną.
\nBrak jest również podstaw do kwestionowania wysokości orzeczonych wobec oskarżonej kar, czy to kar jednostkowych czy też kary łącznej.
\nSąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wskazał na okoliczności zarówno obciążające jak i łagodzące, które wziął pod uwagę przy określaniu rodzaju i wysokości kary zasadniczej oraz kary łącznej jak i przesłanki, którymi kierował się warunkowo zawieszając wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności.
\nUwzględniając wysokość szkody wyrządzonej w efekcie czynów przestępnych popełnionych przez I. Z. nie sposób uznać wymierzonej wobec niej kary za niesprawiedliwą.
\nW sposób oczywisty doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, a to przepisu art. 85 k.k. i art. 86§ l k.k. poprzez wymierzeniu oskarżonemu R. S. (1) kary łącznej grzywny za grzywny jednostkowe podlegające łączeniu opisane w punktach od I do IV sentencji wyroku w wysokości 300 stawek dziennych grzywny w sytuacji gdy suma stawek dziennych grzywien wymierzonych oskarżonemu za poszczególne czyny opisane w punktach od I do IV części rozstrzygającej wyroku wynosiła 220, co w konsekwencji skutkowało zasądzeniem kary łącznej grzywny w liczbie stawek dziennych powyżej górnej granicy przewidzianej przez przepisy ustawy – kodeks karny.
\nUwzględnienie tego uchybienia wymagało dokonania modyfikacji tej kary.
\nMając na względzie fakt, iż mogła ona być orzeczona w wymiarze od 100 do 220 stawek dziennych i uwzględniając sytuację materialną sprawcy oraz jego warunki rodzinne Sąd odwoławczy wymierzył R. S. karę łączną grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł.
\nTrafny był także zarzut obrazy przepisu prawa materialnego, tj. art. 12 kk, poprzez jego niezastosowanie i pominięcie go we wskazaniu kwalifikacji prawnej czynów przypisanych I.Z. oraz K. K. gdy okoliczności sprawy i poczynione ustalenia faktyczne odnośnie zachowania sprawcy wskazywały na działanie w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru.
\nSąd Apelacyjny uzupełnił kwalifikację prawną czynów przypisanych oskarżonym w punkcie X, XII i XIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku o przepis art. 12 k.k. Czyny te obejmowały bowiem szereg zachowań rozciągniętych w czasie w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, jakimi było podrobienie zaświadczenia o wysokości osiąganych zarobków i przedłożenie go wraz z wnioskiem o przyznanie kredytu pracownikom banku. Nie zmieniając ustaleń faktycznych należało uznać, że oskarżone działały w warunkach czynu ciągłego.
\nOdmienna sytuacja ma natomiast miejsce w odniesieniu do oskarżonego K. S. (1) i przyjętej kwalifikacji prawnej przypisanego mu w punkcie XVI części dyspozytywnej wyroku czynu. Pomimo, że działanie w warunkach czynu ciągłego nie zostało mu zarzucone i nie wynika również z opisu dokonanego przezeń przestępstwa kwalifikacja ta zawiera przepis art. 12 k.k. Podzielając zasadność zarzutu oskarżyciela publicznego należało dokonać w tym zakresie stosownej modyfikacji.
\nO kosztach nie opłaconej obrony z urzędu udzielonej i.Z. orzeczono na podstawie §2 i §17 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3.10.2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.
\nO kosztach poniesionych przez oskarżonych na rzecz oskarżycieli posiłkowych orzeczono na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. i §11 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015r. w sprawie oplat za czynności adwokackie.
\nMając na uwadze sytuację materialną I.Z. i K. K. wskazującą, że uiszczenie kosztów sądowych byłoby dla nich zbyt uciążliwe o kosztach za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 624§1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. oraz art. 17 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych.
\nO kosztach postępowania odwoławczego wobec R. S. orzeczono na podstawie art. 634 k.p.k. w zw. z art. 636§1 k.p.k. oraz art. 627 k.p.k. i art. 2 ust. 1 pkt 5 i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych.
\nSSO(del.do SA) Robert Zdych SSA Cezariusz Baćkowski SSA Grzegorz Kapera