„Ocena sądu, czy zachodzi wypadek szczególnie uzasadniony, o którym mowa w art. 102 k.p.c. ma charakter dyskrecjonalny, oparty na swobodnym uznaniu, kształtowanym własnym przekonaniem sądu oraz oceną okoliczności rozpoznawanej sprawy. W związku z tym może być podważona przez sąd wyższej instancji tylko wtedy, gdy jest rażąco niesprawiedliwa”. Odnosząc powyższą tezę do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż brak jest podstaw do kwestionowania rozstrzygnięcia Sądu I instancji w przedmiocie zastosowania przy orzekaniu o kosztach zasady słuszności. Na gruncie niniejszej sprawy podstawowe znaczenie dla zastosowania tej zasady ma okoliczność, że pozwani nie byli stroną umowy pożyczki, w chwili jej zawierania byli osobami małoletnimi, nie mieli żadnego wpływu ani na treść tej umowy, ani na kwestię spłaty zaciągniętej pożyczki. Pozwani wstępując w sytuację prawną swojego ojca mieli też ograniczone środki obrony, gdyż ich wiedza dotycząca okoliczności zawarcia spornej umowy była z natury rzeczy ograniczona. Mogli zatem pozostawać w subiektywnym przekonaniu o zasadności swoich racji. W tych okolicznościach eksponowana w zażaleniu kwestia pozyskania przez A. K. środków z depozytu sądowego w kwocie 91.523,88 zł nie ma decydującego znaczenia, zwłaszcza w kontekście kwoty zasądzonej w niniejszej sprawie (należność główna oraz odsetki od 18 grudnia 2009 r.).
\nMając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. orzekł jak w punkcie IV sentencji.
\nSąd Apelacyjny orzekając w punkcie V sentencji o kosztach postępowania apelacyjnego na podstawie art. 102 k.p.c. kierował się tymi samymi względami, które stanowiły podstawę orzeczenia zawartego w punkcie IV sentencji. Do przeciwnych wniosków nie prowadzą dokumenty dołączone do odpowiedzi na apelację (k. 1343). Przede wszystkim z dokumentów tych (częściowo nieczytelnych) nie wynika w sposób nie budzący wątpliwości po pierwsze jaka była rzeczywista wartość spadku, a po drugie jaka jest aktualna sytuacja majątkowa pozwanych, zważywszy że dokumenty te pochodzą z roku 2008 r. W szczególności nie wynika, czy lokaty wskazane w piśmie z dnia 16 września 2013 r. (k. 1362) rzeczywiście istniały, nadto jaka była wysokość długów spadkowych. W kontekście przestawionych motywów rozstrzygnięcia o oddaleniu zażalenia powoda, okoliczność, że pozwani mogli się zapoznać z treścią uzasadnienia Sądu pierwszej instancji, nie powoduje utraty po stronie pozwanych subiektywnego przekonania o zasadności swoich racji. Gdy rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji uwarunkowane jest oceną materiału dowodowego, a pozwani jako małoletni spadkobiercy wstąpili w sytuację prawną swojego ojca, wywiedzenie apelacji w celu poddania kontroli instancyjnej wyroku sądu pierwszej instancji, nie może rodzić dla pozwanych negatywnych skutków prawnych.
\nO kosztach pomocy prawnej udzielonej pozwanym z urzędu w postępowaniu apelacyjnym Sąd Apelacyjny orzekł w punkcie VI sentencji na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2016, 1999 tj.) w zw. z § 2 i § 8 pkt 7 w zw. z § 4 ust. 2 i 3 w zw. z § 16 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2015, poz. 1801). Na wysokość tych kosztów złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu, które ze względu na stopień zawiłości sprawy wymagało przyznania w wysokości stawki maksymalnej, a nadto zwrot wydatków w postaci kosztów dwukrotnego dojazdu na rozprawę apelacyjną (w dniu 19 stycznia 2017 r. i 22 lutego 2018 r.).
\nNadto na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. i art. 122 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 1 i § 8 pkt 5 w zw. z § 4 ust. 1 i 2 w zw. z 16 ust. 2 pkt 2 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w punkcie w punkcie VII sentencji orzeczono o kosztach postępowania zażaleniowego.