Jeśli chodzi o zeznania świadka D. K. (1) to Sąd dał im wiarę jedynie w zakresie, w jakim opisał okoliczności wynajęcia mieszkania w S. przy ul. (...), z którego korzystał wyłącznie oskarżony S. M. (1). W tym zakresie jego zeznania znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym, na którym oparł się Sąd ustalając stan faktyczny. W pozostałym zakresie Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka, albowiem są one wewnętrznie sprzeczne i pozostają w oczywistej sprzeczności z materiałem dowodowym, na którym oparł się Sąd ustalając stan faktyczny sprawy. Kompletnie niewiarygodne są zeznania świadka D. K. (1) odnoszące się do osoby M. P. (1) i jego bytności w mieszkaniu wynajmowanym przez oskarżonego S. M. (1). Wskazać tu należy przede wszystkim na protokół okazania świadkowi tablicy poglądowej (k. 3876 – 3877), na której rozpoznał on osoby, które wcześniej widział, a jedną z nich w w/w mieszkaniu. Jednak świadek wskazał na wizerunki osób innych niż M. P. (1), a jeśli chodzi o wizerunek M. P. (1) podał, że nigdy nie widział tego mężczyzny. W świetle tej czynności twierdzenie świadka, iż widział M. P. (1) w w/w mieszkaniu należy ocenić jako kłamliwe. Oczywistym jest dla Sądu, że D. K. (1) ma interes w złożeniu zeznań korzystnych dla oskarżonego, albowiem jest bliskim znajomym oskarżonego, jak też dopuszczał się wspólnie z nim przestępstw (k. 4757 – 4764).
\nSąd nie dał wiary zeznaniom świadków M. W. (1) i K. W. (1), albowiem pozostają one w oczywistej sprzeczności z wiarygodnym materiałem dowodowym, na którym oparł się Sąd ustalając stan faktyczny sprawy. Świadkowie ci mieli potwierdzić fakt przekazania laptopa marki D. oskarżonemu S. M. (1) przez H. S.. Jak wykazano wcześniej okoliczności podane w tym zakresie przez oskarżonego są kompletnie niewiarygodne, a nadto zeznania tych świadków pozostają w sprzeczności nawet z wyjaśnieniami oskarżonego. Podał on, bowiem, że H. S. pożyczyła jemu laptop, podczas, gdy z zeznań tych świadków wynika, iż laptop ten miał być przekazany synowi oskarżonego. Te sprzeczności stanowią kolejny powód, który dyskwalifikuje zarówno wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie, jak i zeznania powołanych świadków. Dodać należy, iż świadkowie ci mieli oczywisty interes w złożeniu zeznań korzystnych dla oskarżonego, gdyż są spowinowacone z oskarżonym.
\nSąd co do zasady nie dał również wiary zeznaniom świadka M. Ś. (2), albowiem nie wytrzymują one krytyki w świetle wiarygodnego materiału dowodowego, na którym oparł się Sąd. W odniesieniu do kwestii spotykania M. P. (1) zeznania świadka pozostają w oczywistej sprzeczności z analizą opisaną wcześniej prowadzącą do wniosku, iż mężczyzna ten nie bywał w mieszkaniu oskarżonego S. M. (1). Jeśli chodzi natomiast o kwestię samochodu O. (...) to również w tym zakresie jego zeznania są pokrętne i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego. Nadmienić należy, iż również świadek M. Ś. (2) miał oczywisty interes w złożeniu zeznań korzystnych dla oskarżonego, gdyż jest on związany z M. W. (1).
\nZa niewiarygodne Sąd uznał również zeznania świadka P. K. (2) odnoszące się do kwestii przebywania w mieszkaniu w S. M. P. (1), albowiem pozostają one w oczywistej sprzeczności z wiarygodnym materiałem dowodowym, na którym oparł się Sąd ustalając stan faktyczny sprawy. Zauważyć należy, iż P. K. (2) zeznał, iż widział tego mężczyznę około 3 razy, a mimo to nie potrafił go rozpoznać na okazanej fotografii, jak też wskazywał imię nie odpowiadające faktycznemu imieniu M. P. (1).
\nSąd nie dał wiary zeznaniom świadków D. P. i M. D. (4), albowiem nie wytrzymują one krytyki w świetle zasad doświadczenia życiowego i całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Odwołać się tu należy do wcześniejszej analizy wyjaśnień oskarżonego S. M. (1) w tej kwestii.
\nOskarżony S. M. (1) działał w normalnej sytuacji życiowej, jako osoba dojrzała psychicznie, posiadająca pewien zasób doświadczenia życiowego i społecznego, mimo możliwości dochowania wierności prawu nie zachował się zgodnie z prawem. Czyni to oskarżonego zdatnym do przypisania winy.
\nMając na uwadze powyższe ustalenia Sąd, w punkcie 2 sentencji wyroku, uznał oskarżonego S. M. (1) (w ramach czynów opisanych w punktach od II do VI części wstępnej wyroku) za winnego tego, że w działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, w krótkich odstępach czasu, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 10.12.2002 roku, sygn. akt XVI K 280/00, m.in. za przestępstwa z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk na karę jednostkową 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, która to kara została następnie objęta wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 03.12.2012 roku, sygn. akt XVI K 144/12, mocą, którego wymierzono mu karę łączną 8 lat i 9 miesięcy, którą odbywał m.in. w okresach od 17.01.2000 roku do 15.06.2001 roku, od 10.07.2001 roku do 02.03.2007 roku, a następnie wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 08.04.2009 roku, sygn. akt XVI K 10/09, m.in. za przestępstwa z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk i inne popełnione w okresie od marca 2007 roku do marca 2008 roku na karę jednostkową 6 lat pozbawienia wolności, oraz karę łączną 7 lat pozbawienia wolności, którą odbywał m.in. w okresie od 17.03.2008 roku do 01.10.2009 roku, od 14.03.2011 roku do 10.09.2013 roku, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, dopuścił się ciągu przestępstw w ten sposób, że: f) w dniu 25 grudnia 2013 roku w S., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, po uprzednim wyważeniu okna domu jednorodzinnego wszedł do jego wnętrza, skąd zabrał w celu przywłaszczenia biżuterię oraz sprzęt komputerowy i fotograficzny o wartości co najmniej 200 zł na szkodę R. G. (1) oraz o wartości co najmniej 19.500 zł na szkodę D. G. (1) i M. G. (2) to jest czynu z art. 279 § 1 kk w związku z art. 64 § 2 kk i art. 65 § 1 kk, g) w dniach 16/17 czerwca 2014 roku, w B., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, poprzez próbę wycięcia otworu w ścianie i wyrwanie drzwi wejściowych, usiłował dostać się do wnętrza sklepu jubilerskiego w celu kradzieży znajdujących się tam wyrobów jubilerskich na szkodę R. M., ale zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na spłoszenie przez pokrzywdzonego, przy czym poprzez umyślne wybicie dziur w ścianach i wycięcie zawiasów drzwi spowodował uszkodzenia tych elementów i w efekcie straty w wysokości 1.000 zł na szkodę R. M. to jest czynu z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk i art. 288 § 1 kk przy zastosowaniu art. 11 § 2 kk w związku z art. 64 § 2 kk i art. 65 § 1 kk,
\nWe wszystkich tych przypadkach oskarżony S. M. (1) przy użyciu siły fizycznej przełamywał fizyczne przeszkody zabezpieczające dostęp do pomieszczeń, z których następnie zabierał przedmioty stanowiące własność pokrzywdzonych bądź zmierzał do ich zabrania (podpkt b) punktu 2 sentencji). Oskarżony we wszystkich przypadkach działał z zamiarem bezpośrednim w celu przywłaszczenia przedmiotów znajdujących się w pomieszczeniach i obejmował nim również działania polegające na przełamaniu przeszkód broniących dostępu do pomieszczeń. W ten sposób oskarżony swoim zachowaniem wypełniał znamiona przestępstwa kradzieży z włamaniem stypizowanego w art. 279 § 1 kk. W przypadku przestępstwa na szkodę R. M. (podpkt b) punktu 2 sentencji) działanie oskarżonego nie wykroczyło poza fazę usiłowania.
\nRodzaj działań podjętych przez oskarżonego – przecinanie zawiasów drzwi, wybicie otworu w ścianie – jednoznacznie wskazuje, iż zamierzał on dostać się do wnętrza sklepu jubilerskiego w celu kradzieży znajdujących się tam wyrobów jubilerskich na szkodę R. M.. O takim zamiarze oskarżonego świadczy też całokształt jego zachowania, zorganizowana działalność przestępcza polegająca głównie na dokonywaniu kradzieży z włamaniem, zwłaszcza do sklepów jubilerskich lub innych podmiotów posiadających biżuterię. W przypadku tego przestępstwa działanie oskarżonego bezpośrednio zmierzało do realizacji tego celu, którego nie osiągnął, albowiem w trakcie pokonywania przeszkody został spłoszony przez pokrzywdzonego.
\nZ powyższych względów Sąd zakwalifikował przypisany oskarżonemu czyn popełniony na szkodę R. M. jako występek z art. 13 §1 kk w zw. z art. 279 §1 kk. W tym przypadku zwrócić uwagę również należy na fakt, iż usiłując dokonać włamania oskarżony S. M. (1) dokonał uszkodzenia mienia poprzez wybicie dziur w ścianach i wycięcie zawiasów drzwi prowadzących do wnętrza sklepu jubilerskiego. Działając w ten sposób oskarżony działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim, bowiem wybijając dziurę w ścianie i wycinając zawiasy drzwi chciał uszkodzić te elementy, które stanowiły dla niego przeszkodę w dostaniu się do wnętrza sklepu jubilerskiego. Uszkadzając te elementy oskarżony chciał też wywołać szkodę w majątku pokrzywdzonego.
\nTakie zachowanie oskarżonego S. M. (1) wypełnia znamiona przestępstwa z art. 288 § 1 kk. Mając na uwadze, iż szkoda wyrządzona przez oskarżonego S. M. (1) wskutek uszkodzenia elementów chroniących dostępu do sklepu jubilerskiego R. M. znacznie przekraczała szkodę wyrządzoną wskutek kradzieży (której to szkody w zasadzie nie było, gdyż działanie oskarżonego w tym zakresie nie wykroczyło poza ramy usiłowania) zasadnym jest zastosowanie do tego czynu kumulatywnej kwalifikacji i przyjęcie, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona przestępstw z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk oraz z art. 288 § 1 kk. Na poparcie tej tezy można przywołać ugruntowane w doktrynie i orzecznictwie stanowisko w myśl, którego: „Przepis art. 279 § 1 może także pozostawać w kumulatywnym zbiegu z przepisem art. 288 § 1.
\nKumulatywną kwalifikację należy zastosować w wypadku, gdy sprawca dopuszczający się włamania, a następnie kradnący rzeczy zabezpieczone w pomieszczeniu, przełamując zabezpieczenie, wyrządza w mieniu pokrzywdzonego szkodę, której wysokość jest nieporównywalnie wyższa od szkody wyrządzonej kradzieżą. W tym przypadku charakter zbiegu oceniać należy zawsze in concreto, z uwagi na fakt stosowania dyrektywy lex consumens derogat legi consumptae, opartej w znacznej części na elementach teleologicznych. Stąd też kumulatywna kwalifikacja dopuszczalna jest jedynie wówczas, gdy z uwagi na konkretny układ okoliczności faktycznych nie można orzec, że przypisanie sprawcy przestępstwa kradzieży z włamaniem w całości pozwoli oddać zawartość bezprawia poddawanego prawnokarnej ocenie czynu. Poza przypadkami wyraźnej dysproporcji w wysokości szkody wyrządzonej przez włamanie oraz wysokości szkody wyrządzonej kradzieżą, w przypadku zbiegu art. 279 § 1 i art. 288 § 1 przyjmować należy tzw. pomijalny zbieg przepisów ustawy oparty na dyrektywie konsumpcji i przyjmować kwalifikację jedynie z art. 279 § 1, z pominięciem kwalifikacji za przestępstwo z art. 288 § 1 (por. wyrok SN z dnia 22 listopada 1994 r., II KRN 227/94, OSNKW 1995, nr 1-2, poz. 5; M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, Przegląd orzecznictwa Sądu Najwyższego..., s. 121).” (Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 279 kk, Małgorzata Dąbrowska – Kardas, Piotr Kardas, WK 2016).
\nW związku z powyższym czyn popełniony na szkodę R. M. opisany podpunkcie b) punktu 2 sentencji wyroku został zakwalifikowany jako czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk i art. 288 § 1 kk przy zastosowaniu art. 11 § 2 kk, albowiem tylko taka kwalifikacja oddaje całą zawartość kryminalną tego czynu. Zauważyć należy, iż w przypadku przestępstw kradzieży z włamaniem popełnionych na szkodę M. S. (1) i M. S. (2) (podpkt d) punktu 2 sentencji) oraz B. Ż. (podpkt e) punktu 2 sentencji) oskarżony S. M. (1) również dopuścił się zniszczenia mienia na szkodę pokrzywdzonych. W przypadku czynu na szkodę M. S. (1) i M. S. (2) (podpkt d) punktu 2 sentencji) oskarżony dokonał umyślnego zniszczenia ściany i instalacji alarmowej.
\nDziałając w ten sposób oskarżony działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim, bowiem wybijając dziurę w ścianie i niszcząc instalację alarmową chciał zniszczyć te elementy, które stanowiły dla niego przeszkodę w dostaniu się do wnętrza pracowni złotniczej i dokonaniu kradzieży, a jednocześnie zmierzał do wyrządzenia szkody pokrzywdzonym. Z kolei w przypadku czynu na szkodę B. Ż. (podpkt e) punktu 2 sentencji) dokonał umyślnego zniszczenia sufitu w pomieszczeniu kantoru, instalacji alarmowej, sejfu i wyposażenia kantoru. Również w tym przypadku oskarżony działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim, chciał zniszczyć w/w elementy, które stanowiły dla niego przeszkodę w dostaniu się do wnętrza kantoru i dokonaniu kradzieży, a jednocześnie zmierzał do wyrządzenia szkody pokrzywdzonej.
\nW obu tych przypadkach nie występuje jednak znaczna dysproporcja pomiędzy szkodą wyrządzoną wskutek zniszczenia mienia, a szkodą wyrządzoną wskutek kradzieży mienia, a co za tym idzie, kierując się poglądem przytoczonym wcześniej, brak jest podstaw do stosowania kumulatywnej kwalifikacji przestępstw, których dopuścił się oskarżony na szkodę M. S. (1) i M. S. (2) (podpkt d) punktu 2 sentencji) oraz B. Ż. (podpkt e) punktu 2 sentencji) poprzez powoływanie w kwalifikacji również art. 288 § 1 kk.
\nWszystkich powyższych czynów oskarżony S. M. (1) dokonał w warunkach określonych w art. 64 § 2 kk. Oskarżony był uprzednio skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 10.12.2002 roku, sygn. akt XVI K 280/00, m.in. za przestępstwa z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk na karę jednostkową 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, która to kara została następnie objęta wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 03.12.2012 roku, sygn. akt XVI K 144/12, mocą, którego wymierzono mu karę łączną 8 lat i 9 miesięcy, którą odbywał m.in. w okresach od 17.01.2000 roku do 15.06.2001 roku, od 10.07.2001 roku do 02.03.2007 roku, a następnie wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 08.04.2009 roku, sygn. akt XVI K 10/09, m.in. za przestępstwa z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk i inne popełnione w okresie od marca 2007 roku do marca 2008 roku na karę jednostkową 6 lat pozbawienia wolności, oraz karę łączną 7 lat pozbawienia wolności, którą odbywał m.in. w okresie od 17.03.2008 roku do 01.10.2009 roku, od 14.03.2011 roku do 10.09.2013 roku.
\nZliczając odbyte przez oskarżonego S. M. (1) kary, należy stwierdzić, że odbył powyżej jednego roku kary pozbawienia wolności. Po raz ostatni oskarżony odbywał tę karę w okresie do 10.09.2013 roku. Oskarżony S. M. (1) był więc uprzednio skazany w warunkach art. 64 § 1 kk za przestępstwo kradzieży z włamaniem i w niniejszej sprawie ponownie dopuścił się kradzieży z włamaniem przy czym czynów tych dopuścił się w ciągu 5 lat ( koniec kary – 10.09.2013 roku, czyny – od 25 grudnia 2013 roku do 02 września 2014 roku) po odbyciu co najmniej jednego roku kary pozbawienia wolności.
\nPonadto oskarżony S. M. (1) dopuścił się tych czynów w warunkach art. 65 § 1 kk, albowiem popełnił je działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Fakt dopuszczenia się tych czynów w ramach zorganizowanej grupy przestępczej nie budzi wątpliwości w świetle ustaleń poczynionych w odniesieniu do przypisanego oskarżonemu przestępstwa z art. 258 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk. Zakres działania tej grupy przestępczej obejmował popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, a więc m.in. kradzieży z włamaniem.
\nPonadto Sąd uznał oskarżonego S. M. (1) za winnego tego, że w okresie pomiędzy 2 września 2014 roku i 10 września 2014 roku, w S. posiadał bez zezwolenia broń palną w postaci: pistoletu gazowego K. model (...) (...) kal.(...)nr (...) wraz z 48 sztukami amunicji do tej broni oraz rewolweru gazowego R.-C. kal.(...) wraz z 6 sztukami amunicji do tej broni to jest występku z art. 263 § 2 kk.
\nOskarżony S. M. (1) przechowywał w zajmowanym przez siebie mieszkaniu w/w przedmioty. Jak wykazano we wcześniejszej części nie ma wątpliwości co do tego, iż oskarżony faktycznie władał tymi przedmiotami. Takie zachowanie oskarżonego mieści się w definicji określenia „posiadanie”. Stwierdzić należy, iż przedmiotowe rewolwer i pistolet oraz amunicję należy uznać za broń palną i amunicję, o której mowa w art. 263 § 2 kk. Z opinii biegłego z zakresu broni i amunicji wynika jednoznacznie, iż rewolwer i pistolet oraz amunicja stanowiły broń palną i amunicję w rozumieniu ustawy z 21 maja 1999 roku o broni i amunicji. Nie ma znaczenia, iż były to rewolwer gazowy i pistolet gazowy. Powszechnie przyjmuje się, iż „ Broń gazowa jest bronią palną zarówno w rozumieniu art. 263 § 2 k.k., jak i art. 280 § 2 k.k. Nie można przyjąć, iż rozumienie pojęcia broni palnej na gruncie kodeksu karnego może być odmienne od tego, które zostało określone w ustawie z 1999 r. o broni i amunicji.”(postanowienie SN z 10.04.2013 roku, sygn. IV KK 10/13). Oczywistym jest również, że oskarżony S. M. (1) nie miał żadnego uprawnienia do posiadania tych przedmiotów, albowiem nie uzyskał zezwolenia na posiadanie broni i amunicji. Oskarżony S. M. (1) działał tu umyślnie z zamiarem bezpośrednim. We wcześniejszej części uzasadnienia wykazano, iż wiedział, że przedmioty te stanowią broń i amunicję, a jednocześnie miał pełną świadomość, iż nie uzyskał zezwolenia na posiadanie takich przedmiotów.
\n3.
\nZARZUTY OPISANE W PUNKTACH IX, X i XI POSTAWIONE OSKARŻONEMU E. D. (2) (punkt 8 sentencji wyroku) W dniu 07 lutego 2014 roku pomiędzy godziną 08.00 a 14.00 oskarżony E. D. (1) w towarzystwie nieustalonych osób udał się na ul. (...) w B.. Pod tym adresem mieści się dom jednorodzinny, w którym zamieszkuje M. S. (3) i jej córka K. S.. Następnie oskarżony E. D. (1) wspólnie z innymi sprawcami wyważyli drzwi okna balkonowego i weszli do wnętrza domu jednorodzinnego. Następnie z wnętrza zabrali laptop (...) (wartość 2.000 zł), laptop H. (...)ew (wartość 2.000 zł), pieniądze w gotówce w kwocie 500 zł, biżuterię ze złota i srebra (wartość 30.000 zł). Łączna wartość zabranych przedmiotów stanowiących własność K. S. i M. S. (3) wynosiła co najmniej 34.500 zł.
\nW toku przeszukania przeprowadzonego w dniu 30 czerwca 2015 roku w mieszkaniu zajmowanym przez oskarżoną S. L. położonym w B. przy ul. (...) ujawniono m. in. pochodzący z tego przestępstwa laptop marki S. (...). Przedmiot ten oskarżona S. L. otrzymała od oskarżonego E. D. (1). W toku przeszukania przeprowadzonego w dniu 30 czerwca 2015 roku w mieszkaniu zajmowanym przez R. W. (1) w C. przy ul. (...) ujawniono m. in. broszę z kamieniem bursztynem pochodząca z tej kradzieży. Brosza ta została przekazana R. W. (1) przez oskarżoną S. L. pośród przedmiotów, które miał sprzedać na polecenie E. D. (1). Przedmioty te S. L. przekazała S. P. po otrzymaniu ich od oskarżonego E. D. (1).
\nPrzedmioty te zostały zwrócony pokrzywdzonej. (dowód: protokół oględzin załącznik nr IX k. 3 – 5, zeznania świadków: M. S. (3) k. 6082, załącznik nr IX k. 8 – 11, 40 – 42, K. S. k. 5022 – 5024, 6081, załącznik nr IX k. 35 – 37, S. P. k. 2229 – 2231, 2290 – 2292, 3947, 5753, częściowo zeznania świadka R. W. (1) k. 2183 – 2185, 2188 – 2189, pokwitowanie k. 5026, protokół przeszukania k. 2111 – 2124, 2243 – 2248, protokół oględzin k. 2807 – 3333, częściowo wyjaśnienia oskarżonej S. L. k. 2415, 3536) W okresie pomiędzy 2 a 5 maja 2014 roku oskarżony E. D. (1) w towarzystwie nieustalonych osób udał się na ul. (...) w B. – W.. Pod tym adresem jest budynek, w którym znajduje się m.in. pomieszczenie z bankomatem należącym do Banku (...) w B.. Następnie oskarżony E. D. (1) współdziałając z innymi osobami wyważył zamek drzwi wejściowych budynku, dostał się do jego wnętrza, po czym dokonał wycięcia tylnej pokrywy bankomatu. Następnie z wnętrza bankomatu zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie co najmniej 11.610 zł stanowiące własność Banku (...) w B.. W trakcie włamania oskarżony E. D. (1) dokonał uszkodzenia bankomatu, a koszt jego naprawy wynosił 9.000 zł. Towarzystwo (...) z/s w W. na podstawie umowy ubezpieczenia zawartej z Bankiem (...) w B. naprawiło wyrządzoną szkodę i wypłaciło Bankowi (...) kwotę 20.610 zł.
\nW trakcie oględzin miejsca zdarzenia, na pokrywie bankomatu, ujawniono butelkę szklaną. Na znalezionej butelce ujawniono ślad biologiczny pochodzący od oskarżonego E. D. (1). (dowód: protokół oględzin miejsca załącznik nr I k. 17 – 22, dokumentacja k. 5623 – 5624, załącznik nr I k. 34 - 87, opinia załącznik nr I k. 150 – 153, 160 – 161, zeznania świadków: D. R. k. 5949, załącznik nr I k. 8 – 9, W. P. (1) k. 5785, załącznik nr I k. 10 – 11, R. O. k. 5785, załącznik nr I k. 32 – 33, D. K. (2) k. 5828, załącznik nr I k. 94 – 95, 166 – 168, M. K. (2) k. 5827, załącznik nr I k. 96 – 97, 169 – 171, A. K. k. 5987, załącznik nr I k. 98, Z. J. k. 5838 – 5839, załącznik nr I k. 105, J. Z. k. 5839, załącznik nr I k. 106, M. Ł. (2) k. 5839, załącznik nr I k. 109 – 110, 178 – 180, M. W. (2) k. 5839, załącznik nr I k. 163 - 165) W nocy z 19 na 20 października 2014 roku oskarżony E. D. (1) w towarzystwie nieustalonych osób udał się na ul. (...) w N., gdzie znajduje się zakład jubilerski prowadzony przez W. G.. Następnie oskarżony E. D. (1) działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami wybił otwór w ścianie budynku, przez który wszedł do wnętrza zakładu jubilerskiego. Z wnętrza zakładu jubilerskiego oskarżony E. D. (1) zabrał w celu przywłaszczenia biżuterię złotą i srebrną o łącznej wartości co najmniej 124.500 zł na szkodę W. G.. Następnie oskarżony E. D. (1) przekazał część skradzionych wyrobów jubilerskich swojej konkubinie S. P. i polecił jej aby część z nich dostarczyła oskarżonej S. L., a część z nich zaniosła do lombardu w celu zastawienia ich i uzyskania w zamian pieniędzy.
\nBiżuterię, którą S. P. przekazała oskarżonej S. L., ta ostatnia przekazała następnie R. W. (1) w celu dokonania jej sprzedaży. W toku przeszukania przeprowadzonego w dniu 30 czerwca 2015 roku w mieszkaniu zajmowanym przez R. W. (1) w C. przy ul. (...) ujawniono m. in. przedmioty w postaci bransolety z białego złota, srebrnych kolczyków, srebrnej broszki-zawieszki z masy perłowej, łańcuszka srebrnego z kulką, pierścionka srebrnego z masą perłową, srebrnych pierścionków, srebrnych bransoletek, srebrnych obrączek, kompletu ze srebra z koralem, srebrnych kolczyków z wzorem greckim, monety ze złota, złotego pierścionka, pierścionka z akwamarynami i brylancikami, złotego pierścionka ze wizerunkiem słoni, obrączki ze złota, złotego pierścienia atlantów, złotej bransoletki, złotego sygnetu, złotej bransolety, złotej kolii, złotych obrączek, złotych kolczyków, złotych bransoletek, broszki srebrnej z wizerunkiem żaby, srebrnej dziecięcej bransoletki, srebrnej bransoletki męskiej, bransoletki srebrnej z blaszką, zawieszki srebrnej z bursztynem oraz kolczyków ze srebra z bursztynami w komplecie, pierścionka ze srebra z onyksem, kolczyków ze srebra z onyksem, srebrnych breloków do kluczy, sygnetu ze srebra, pierścionków srebrnych, srebrnych kolczyków z greckim wzorem, kompletu srebrnego z bursztynami, kolczyków z zawieszką, kolczyków z bursztynem, srebrnych zawieszek, srebrnej bransolety z bursztynami, srebrnej obrączki z sercami, srebrnych pierścionków z tygrysimi oczkami, srebrnej kolii z cyrkoniami, srebrnej męskiej bransolety z greckim wzorem, srebrnej bransolety z bursztynami i srebrnej zawieszki z wizerunkiem słońca.
\nPrzedmioty te zostały przekazane R. W. (1) przez oskarżoną S. L., a pochodziły z kradzieży na szkodę W. G..
\nPodczas przeszukania przeprowadzonego w dniu 21 kwietnia 2015 roku w pomieszczeniach mieszkalnych zajmowanych przez oskarżonego E. D. (1) w B. przy ul. (...) ujawniono m. in. tarczę zegarka oraz lupę pochodzące z tej kradzieży.
\nS. P. udała się w dniu 04 marca 2015 roku do lombardu „(...)” mieszczącego się w D. przy ul. (...), gdzie pozostawiła zawieszkę koloru żółtego, jako zastaw udzielonej jej pożyczki. W dniu 10 marca 2015 roku S. P. udała się ponownie do tego samego lombardu i pozostawiła tam łańcuszek koloru żółtego, jako zastaw udzielonej jej pożyczki. W dniu 13 marca 2015 roku S. P. udała się do lombardu (...) Polska położonego w D. przy ul. (...), gdzie pozostawiła krzyżyk złoto próby 585, parę kolczyków próby złota 585 i bransoletę złotą próby 585, jako zastaw udzielonej jej pożyczki. W dniu 26 marca 2015 roku S. P. udała się do lombardu (...) położonego w D. przy ul. (...), gdzie pozostawiła zegarek koloru złotego marki G. z bransoletą o wadze 21,32 g i zegarek koloru złotego marki G. z bransoletą o wadze 41,99 g, jako zastaw udzielonej jej pożyczki. Wszystkie te przedmioty S. P. otrzymała od oskarżonego E. D. (1) w celu zastawienia ich w lombardach i zostały one odzyskane w toku postepowania.
\nWszystkie opisane powyżej przedmioty, które zostały ujawnione w toku w/w przeszukań, zostały rozpoznane przez pokrzywdzonego W. G., jako skradzione z jego zakładu jubilerskiego i zostały mu zwrócone. Łączna wartość zwróconych przedmiotów wynosiła 28.300 zł. (dowód: zeznania świadków: S. P. k. 2229 – 2231, 2290 – 2292, 3947, 5753, W. G. k. 3568 – 3569, 5020 – 5021, akta odezwy II Ko 2698/17, załącznik nr I k. 413 – 414, 456, załącznik nr III k. 4 – 6, 22 – 23, A. M. (2) załącznik nr I k. 419 – 421, 423 – 426, załącznik nr III k. 13 – 14, akta odezwy II Ko 2699/17, M. M. (6) k. 5840, załącznik nr I k. 366 – 367, P. M. (3) k. 5839, załącznik nr I k. 339 – 340, P. J. k. 5839 – 5840, załącznik nr I k. 350 – 351, częściowo zeznania świadka R. W. (1) k. 2183 – 2185, 2188 – 2189, protokół przeszukania k. 2111 – 2124, załącznik nr I k. 290 – 296, protokół oględzin k. 2807 – 3333, załącznik nr I k. 312 – 337, 348 – 349, 359 – 360, 372 – 375, załącznik nr III k. 15 – 17, 40 – 46, protokół zatrzymania rzeczy załącznik nr I k. 343 – 345, 354 – 356, 362 – 364, dokumenty załącznik nr I k. 347, 358, 370 – 371, pokwitowanie k. 5016 – 5018, materiały niejawne zgromadzone w toku postępowania znajdujące się w Kancelarii Tajnej) Oskarżony E. D. (1) był wielokrotnie karany przez Sąd (dane o karalności k. 6123 - 6124, odpisy wyroków: k. 4465, załącznik nr I k. 237 - 241) Oskarżony E. D. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów.
\nW postępowaniu przygotowawczym oskarżony E. D. (1) wyjaśnił (k. 2236 – 2239), że zamierza przebywać w D., ma plany wyjazdu wakacyjnego z S. P. i synem na terenie kraju, chce utrzymywać rodzinę, pracować w budowlance. Dalej wyjaśnił, że wie, iż w toku sprawy zabezpieczono umowy lombardowe na dane S. P., zastawiała wtedy biżuterię w lombardach, a on kupił te przedmioty gdzieś na terenie Polski, w którymś lombardzie. Wyjaśnił, że przekazał je S., aby zaniosła je do lombardów, w których je zabezpieczono, zastawił je aby mieć czynsz na mieszkanie. Ponadto oskarżony wyjaśnił, że od jesieni 2014 roku zmieniał miejsca zamieszkania, towarzyszyła mu S., byli w K., B., więcej miejsc nie pamięta, lubi podróżować. Oskarżony wyjaśnił, że nie stawiał się na dozory bo bał się, że pójdzie do więzienia, wie, że kurator go szukał, a od 2 miesięcy stawia się na dozory. Ponadto oskarżony wyjaśnił, że zna S. L., to dziewczyna jego brata M. D. (1), zna S. M. (1) i jego żonę K. M. pseud. J.. Oskarżony podał, że był raz na widzeniu u M. D. (1) w Areszcie Śledczym w K. na ul. (...) z P. K. (2) i K. D., to była zwykła wizyta, zrobił bratu zakupy w kantynie, nie dawał mu paczki. Ponadto oskarżony wyjaśnił, że brat dzwonił do niego z Oddziału telefonem, nie wie czy był wtedy aresztowany, czy pozbawiony wolności, a wizyta miała miejsce ok. maja – czerwca 2015 roku.
\nW toku kolejnych przesłuchań (k. 394 – 398 załącznika nr I tom II, 22 i 27 kwietnia 2015 roku) oskarżony wyjaśnił, że jeździł po różnych bankomatach ze swoją dziewczyną, której danych nie chce podać, wypłacał z nich pieniądze, zdarzało się że bywał w W., a odnośnie znalezionych u niego narzędzi wyjaśnia, że ich posiadanie nie jest zabronione. Ponadto odnośnie znalezionej u niego biżuterii wyjaśnił, że na większość ma rachunki, jeden zegarek G. kupował w K., ale nie jest w stanie określić gdzie, co do pozostałych rzeczy nie jest w stanie określić gdzie je kupował, bo to było dawno temu. Dalej podał, że nie jest w stanie określić czy był przy bankomacie w W., nie ma rachunku bankowego, pieniądze wypłacała jego dziewczyna, ale nie jest w stanie stwierdzić czy dziewczyna udostępniała mu kartę, aby dokonał wypłaty z bankomatu. Ponadto oskarżony rozpoznawał przedmioty znalezione w trakcie przeszukania jego pomieszczeń, stwierdził, że urządzenie do awaryjnego otwierania zamków należy do niego, stacja nasobna U. należy do niego, krótkofalówka należy do niego i S., wykorzystywali ją jako nianię, notes z potarganymi odręcznymi zapiskami N. i G. jest jego, wytrychy należą do niego, torba ze szlifierką, nożycami do cięcia blach jest jego. Ponadto wyjaśnił, że nie kojarzy bankomatu w B. W., możliwe, że wypłacał pieniądze z karty S., raczej nie, ale mogło się tak zdarzyć, mogli podchodzić razem do bankomatu, lub wchodzić do budynku Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego E. D. (1), albowiem są gołosłowne, nielogiczne, sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego, zmierzają jedynie do uniknięcia odpowiedzialności karnej i pozostają w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym sprawy, na którym oparł się Sąd ustalając stan faktyczny sprawy i który uznał za wiarygodny. Całkowicie gołosłowne są twierdzenia oskarżonego, iż przedmioty pochodzące z kradzieży, które polecił S. P. zastawić w lombardach, nabywał w różnych miejscach na terenie Polski, ale nie jest w stanie wskazać gdzie, jak też, że posiada rachunki na zakup tych przedmiotów. Oskarżony nie przedłożył żadnych dokumentów, które potwierdzałyby fakt legalnego nabycia tych przedmiotów. Ponadto z zeznań świadka S. P. wynika jednoznacznie, iż oskarżony E. D. (1) wszedł w ich posiadanie w efekcie kradzieży z włamaniem dokonanej w N.. Podobnie należy ocenić wyjaśnienia oskarżonego odnośnie wypłacania pieniędzy z bankomatów. Oskarżony E. D. (1) nie był w stanie wskazać, o jakie bankomaty mu chodzi, czy sam dokonywał tych wypłat, a wreszcie oświadczył, iż nie posiada rachunku bankowego, a wypłaty następowały z rachunku S. P.. Brak jest jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia wyjaśnień o takiej treści.
\nZwrócić uwagę należy również na przedmioty, jakie zostały znalezione w trakcie przeszukania pomieszczeń mieszkalnych zajmowanych przez oskarżonego E. D. (1). Zabezpieczono wówczas np. stację nasobną U., dwa urządzenia nasłuchowe – krótkofalówki. Są to takie same urządzenia, jak te, które zostały zabezpieczone w mieszkaniu zajmowanym przez oskarżonego S. M. (1) oraz na miejscu przestępstwa usiłowania kradzieży z włamaniem opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku. W tym przypadku zastosowanie mają również uwagi poczynione na ten temat przy analizie zarzutów postawionych oskarżonemu S. M. (1) w punkcie 2 uzasadnienia. Na marginesie zauważyć należy jedynie, iż twierdzenie oskarżonego, że wykorzystywał te urządzenia jako tzw. nianie są absurdalne.
\nPonadto w trakcie tego przeszukania zabezpieczono również dwie torby z zawartością nożyc do cięcia blachy, szlifierki oraz drabinki. Fakt, iż takie narzędzia były umieszczone w torbach świadczy jednoznacznie, iż były one używane do kradzieży z włamaniem, na które oskarżony udawał się poza miejsce zamieszkania. Dodać należy, iż z zeznań świadka S. P. wynika, iż oskarżony E. D. (1) udał się na włamanie, którego dokonał w N. właśnie z taką torbą. Ponadto torba z podobnym wyposażeniem została również zabezpieczona na miejscu przestępstw, jakich dopuścił się oskarżony S. M. (1) w K. (punkt IV i V części wstępnej wyroku). Wskazać należy również na fakt usunięcia znaków identyfikacyjnych z laptopa marki S. skradzionego na szkodę M.
\nS. (3) i K. S., który oskarżony przekazał S. L.. Oczywistym jest, że usunięcie tych znaków identyfikacyjnych miało na celu utrudnienie identyfikacji tego przedmiotu i przypisanie go do konkretnej kradzieży, z której mógł pochodzić.
\nW odniesieniu do zarzucanego oskarżonemu E. D. (1) przestępstwa kradzieży z włamaniem w dniu 07 lutego 2014 roku w B. do domu jednorodzinnego K. S. i M. S. (3) opisanego w punkcie IX części wstępnej wyroku Sąd ustalił, iż oskarżony był sprawcą tego czynu. Na sprawstwo oskarżonego wskazuje fakt dysponowania przez niego przedmiotami, które zostały skradzione w trakcie tego czynu. Z wyjaśnień oskarżonej S. L. wynika jednoznacznie, iż laptop Samsung, który został u niej ujawniony otrzymała od oskarżonego E. D. (1). Z kolei broszka znaleziona w mieszkaniu R. W. (1) została również przekazana przez oskarżonego E. D. (1). Oskarżony nie wytłumaczył w żaden logiczny sposób, jak wszedł w posiadanie tych przedmiotów, co przekonuje, iż brał udział w kradzieży z włamaniem w trakcie której zostały one zabrane. Wskazać należy również, że sposób dostania się do domu jednorodzinnego był zbliżony do innych włamań objętych niniejszym postępowaniem, a mianowicie polegał na przecięciu wyważeniu drzwi okna balkonowego.
\nPowyższa analiza pozwoliła na ustalenie, iż oskarżony E. D. (1) w dniu 07 lutego 2014 roku w towarzystwie nieustalonych osób udał się na ul. (...) w B., wyważył drzwi okna balkonowego i wszedł do wnętrza domu jednorodzinnego skąd zabrał laptop (...) (wartość 2.000 zł), laptop H. (...)ew (wartość 2.000 zł), pieniądze w gotówce w kwocie 500 zł, biżuterię ze złota i srebra (wartość 30.000 zł) stanowiące własność K. S. i M. S. (3).
\nW odniesieniu do zarzucanego oskarżonemu E. D. (1) przestępstwa kradzieży z włamaniem w okresie pomiędzy 2 a 5 maja 2014 roku na ul. (...) w B. – W. do znajdującego się tam bankomatu należącego do Banku (...) w B. opisanego w punkcie X części wstępnej wyroku Sąd ustalił, iż oskarżony był sprawcą tego czynu. Fakt ujawnienia na miejscu zdarzenia butelki szklanej, na której znajdował się ślad biologiczny pochodzący od oskarżonego E. D. (1) wskazuje jednoznacznie, iż oskarżony był na miejscu zdarzenia i brał udział w dokonanej kradzieży z włamaniem. Nadmienić należy, że oskarżony nie wytłumaczył w żaden logiczny sposób, skąd na miejscu zdarzenia znalazła się butelka z jego śladem biologicznym. Zauważyć należy, iż w świetle całokształtu okoliczności nie ulega wątpliwości, iż butelkę tą pozostawili na miejscu zdarzenia sprawcy włamania do bankomatu. Jak wynika z protokołu oględzin butelka ta została znaleziona na pokrywie bankomatu. Z doświadczenia życiowego wynika, iż w miejscu takim nie składuje się tego typu przedmiotów, jak też klienci korzystający z bankomatów nie pozostawiają na tych urządzeniach żadnych przedmiotów. Również w tym przypadku sposób dostania się do pomieszczenia, w którym był bankomat oraz do wnętrza bankomatu był zbliżony do innych włamań objętych niniejszym postępowaniem, a mianowicie polegał na wyważeniu zamka drzwi wejściowych budynku oraz wycięciu tylnej pokrywy bankomatu.
\nPowyższa analiza pozwoliła na ustalenie, iż oskarżony E. D. (1) w okresie pomiędzy 2 a 5 maja 2014 roku w towarzystwie nieustalonych osób udał się na ul. (...) w B. – W. wyważył zamek drzwi wejściowych budynku, dostał się do jego wnętrza, po czym dokonał wycięcia tylnej pokrywy bankomatu z wnętrza, którego zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie co najmniej 11.610 zł stanowiące własność Banku(...) w B..
\nW odniesieniu do zarzucanego oskarżonemu E. D. (1) przestępstwa kradzieży z włamaniem w nocy z 19 na 20 października 2014 roku na ul. (...) w N., do zakładu jubilerskiego prowadzonego przez W. G. opisanego w punkcie XI części wstępnej wyroku Sąd ustalił, iż oskarżony był sprawcą tego czynu. Na sprawstwo oskarżonego wskazują jednoznacznie zeznania świadka S. P., która podała, iż w październiku 2014 roku przebywali wspólnie z oskarżonym E. D. (1) w N. u jej siostry, w niewielkiej odległości od ul. (...), gdzie znajduje się zakład jubilerski prowadzony przez W. G. oraz, że w nocy z 19 na 20 października 2014 roku oskarżony E. D. (1) nie przebywał wspólnie z nią w tym miejscu pobytu, gdyż wyszedł z czarną torbą, po czym po powrocie nad ranem polecił jej szybki wyjazd z N..
\nDalej z zeznań S. P. wynika, iż E. D. (1) w drodze powrotnej przyznał, iż dokonał włamania do sklepu jubilerskiego znajdującego się w pobliżu miejsca zamieszkania siostry S. P.. Świadek S. P. zeznała również, iż otrzymała od oskarżonego E. D. (1) przedmioty pochodzące z tej kradzieży z włamaniem, a miało to miejsce kilka dni po tym zdarzeniu, po czym oskarżony polecił jej, aby część z nich zaniosła do lombardu w celu zastawienia ich i uzyskania w zamian pieniędzy, a część z nich dostarczyła S. L.. Z zeznań świadka S. P. wynika również jednoznacznie, iż tuż po tej kradzieży oskarżony E. D. (1) dysponował znaczną sumą pieniędzy, które według jej przypuszczeń pochodziły ze sprzedaży przedmiotów skradzionych na szkodę W.
\nG.. Zeznania świadka S. P. znajdują potwierdzenie w umowach, które zawarła w lombardach, w których zastawiła przekazane jej przez oskarżonego E. D. (1) przedmioty pochodzące z tych kradzieży. Zauważyć należy, iż przedmioty te zostały rozpoznane przez pokrzywdzonego W. G. jako skradzione w trakcie tego zdarzenia. Ponadto podczas przeszukania pomieszczeń mieszkalnych zajmowanych przez oskarżonego E. D. (1) ujawniono m. in. tarczę zegarka oraz lupę pochodzące z tej kradzieży. Kolejnym dowodem potwierdzającym fakt dokonania tego czynu przez oskarżonego są zeznania świadka R. W. (1) w połączeniu z protokołem przeszukania jego pomieszczeń mieszkalnych. W trakcie przeszukania tych pomieszczeń zostały znalezione wyroby jubilerskie pochodzące z tej kradzieży, które zostały rozpoznane przez pokrzywdzonego W.
\nG.. Z kolei z wiarygodnych zeznań R. W. (1) wynika, iż otrzymał je od oskarżonej S. L.. Nadmienić należy, iż z zeznań świadka R. W. (2) wynika również, iż oskarżony M. D. (1) w rozmowie telefonicznej informował go, iż oskarżony E. D. (1) dokonał kradzieży z włamaniem „gdzieś daleko, nad morzem, zrobił większą robotę”. Ten lakoniczny opis miejsca kradzieży z włamaniem odpowiada jednak okolicznościom czynu z punktu XI części wstępnej wyroku, gdyż zdarzenie miało miejsce w województwie zachodnio-pomorskim i dokonano kradzieży biżuterii o łącznej wartości co najmniej 124.500 zł, a więc dosyć dużej. Nie ulega wątpliwości, iż oskarżona S. L. otrzymała wyroby jubilerskie od oskarżonego E. D. (1), podobnie, jak laptop pochodzący z kradzieży na szkodę K.
\nS. i M. S. (3). Nadmienić należy, iż z zeznań świadka R. W. (1) wynika jednoznacznie, iż oskarżony E. D. (1) dostarczał mu wyroby jubilerskie pochodzące z kradzieży celem ich sprzedaży i jednocześnie nie ukrywał, iż pochodzą one z kradzieży. Dodać należy, że oskarżony nie wytłumaczył w żaden logiczny sposób, jak wszedł w posiadanie tych przedmiotów. Również w tym przypadku sposób dostania się do pomieszczenia zakładu jubilerskiego był zbliżony do innych włamań objętych niniejszym postępowaniem, a mianowicie polegał na wybiciu otworu w ścianie budynku.
\nNa sprawstwo oskarżonego w zakresie tego czynu wskazują również zapisy rozmów telefonicznych zgromadzone w materiałach niejawnych (w tym zakresie bliższe ustalenia zawarte są w części niejawnej uzasadnienia).
\nPowyższa analiza pozwoliła na ustalenie, iż oskarżony E. D. (1) w nocy z 19 na 20 października 2014 roku w towarzystwie nieustalonych osób udał się na ul. (...) w N., gdzie znajduje się zakład jubilerski prowadzony przez W. G., wybił otwór w ścianie budynku, przez który wszedł do wnętrza zakładu jubilerskiego, skąd zabrał w celu przywłaszczenia biżuterię złotą i srebrną o łącznej wartości co najmniej 124.500 zł na szkodę W. G..
\nW odniesieniu do wszystkich opisanych powyżej przestępstw należy stwierdzić, iż w ocenie Sądu oczywistym jest, że oskarżony E. D. (1) dopuścił się tych czynów działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami. Sposób dokonania tych przestępstw wymagał współdziałania co najmniej 2 osób, gdyż sprawcy musieli przynieść ze sobą znaczną ilość sprzętu pozwalającego na pokonanie zabezpieczeń lokali, do których dokonywali włamań. Potrzebne były szlifierki, wiertarki, łomy, czy nawet młoty. Również czynności prowadzące do pokonania zabezpieczeń wymagały współdziałania co najmniej dwóch osób, gdyż trudno sobie wyobrazić, aby sprawca samodzielnie wybijał otwór w ścianie, nie korzystając z pomocy osoby, która chociażby pilnowała, czy hałas wywołany w ten sposób nie zwrócił uwagi postronnych osób.
\nSąd dał wiarę zeznaniom świadków: M. S. (3), K. S., D. R., W. P. (1), R. O., D. K. (2), M. K. (2), A. K., Z. J., J. Z., M. Ł. (2), M. W. (2), W. G., A. M. (2), M. M. (6), P. M. (3), P. J. uznając je za konsekwentne, zgodne, spójne, logiczne, wzajemnie ze sobą korespondujące, tworzące jedną logiczną całość oraz mające potwierdzenie w zasadach doświadczenia życiowego i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym sprawy. Osoby te nie miały żadnego szczególnego interesu w złożeniu zeznań niekorzystnych dla oskarżonego, nie miały z nim wcześniej praktycznie żadnego kontaktu, jak też nie pozostawały z nim w żadnym konflikcie. Dodać należy, iż brak jest jakichkolwiek wiarygodnych dowodów, które poddawałyby w wątpliwość prawdziwość relacji tych osób.
\nSąd w pełni dał wiarę zeznaniom świadka S. P. uznając je za logiczne, konsekwentne, spójne oraz mające potwierdzenie w zasadach doświadczenia życiowego i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym sprawy. Brak jest podstaw do kwestionowania szczerości jej relacji. Z zeznań S. P. wynika jednoznacznie, iż zrozumiała naganność swojego postepowania i chciałaby zmienić swoje życie, odciąć się od poprzedniego środowiska. Fakt, iż była wcześniej związana z oskarżonym E. D. (1) nie wpływa negatywnie na ocenę jej zeznań, gdyż nie ujawniły się żadne okoliczności, które wskazywałyby na jej interes w złożeniu zeznań niekorzystnych dla tego oskarżonego, jak i zresztą dla pozostałych.
\nSąd dał wiarę zeznaniom świadka R. W. (1) w zakresie, w jakim opisał on okoliczności otrzymywania skradzionej biżuterii od E. D. (1) oraz od S. L., oraz rozmowy z oskarżonymi M. D. (1) i E. D. (1). W tym zakresie jego zeznania znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym, na którym oparł się Sąd ustalając stan faktyczny sprawy. Dodatkowo należy odwołać się do analizy wiarygodności zeznań tego świadka poczynionej w punkcie 1 uzasadnienia.
\nSąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonej S. L., w których opisała fakt otrzymania laptopa marki S. od oskarżonego E. D. (1) oraz paczki przekazanej jej przez S. P., albowiem w tym zakresie jej wyjaśnienia znajdują potwierdzenie w opisanych powyżej dowodach, które Sąd uznał za wiarygodne i na których oparł się ustalając stan faktyczny.
\nOskarżony E. D. (1) działał w normalnej sytuacji życiowej, jako osoba dojrzała psychicznie, posiadająca pewien zasób doświadczenia życiowego i społecznego, mimo możliwości dochowania wierności prawu nie zachował się zgodnie z prawem. Czyni to oskarżonego zdatnym do przypisania winy.
\nMając na uwadze powyższe ustalenia Sąd, w punkcie 8 sentencji wyroku, uznał oskarżonego E. D. (1) (w ramach czynów opisanych w punktach od IX do XI części wstępnej wyroku) za winnego tego, że w działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, w krótkich odstępach czasu, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, dopuścił się ciągu przestępstw w ten sposób, że: d. w dniu 7 lutego 2014 roku w B. woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, po uprzednim wyważeniu drzwi balkonowych dokonał włamania do mieszkania K. S. i M. S. (3), skąd zabrał w celu przywłaszczenia na ich szkodę laptop marki H., laptop marki (...), gotówkę oraz biżuterię złotą i srebrną, tj. przedmioty o łącznej wartości co najmniej 34.500 zł to jest czynu z art. 279 § 1 kk w związku z art. 65 § 1 kk, e. w okresie pomiędzy 2 a 5 maja 2014 roku w B. - W. woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, po wyważeniu zamka drzwi wejściowych budynku oraz tylnej pokrywy bankomatu zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie co najmniej 11.610 zł na szkodę Banku (...) w B. oraz Towarzystwa (...) z/s w W., które naprawiło wyrządzoną szkodę i jednocześnie dokonał umyślnego zniszczenia bankomatu o łącznej wartości strat w wysokości 9.000 zł na szkodę Banku (...) w B. oraz Towarzystwa (...) z/s w W., które naprawiło wyrządzoną szkodę to jest czynu z art. 279 § 1 kk w związku z art. 65 § 1 kk, f. w dniach 19/20 października 2014 roku w N. woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, po wybiciu otworu w ścianie budynku wszedł do wnętrza zakładu jubilerskiego, skąd zabrał w celu przywłaszczenia biżuterię złotą i srebrną o łącznej wartości co najmniej 124.500 zł na szkodę W. G. to jest czynu z art. 279 § 1 kk w związku z art. 65 § 1 kk.
\nWe wszystkich tych przypadkach oskarżony E. D. (1) przy użyciu siły fizycznej przełamywał fizyczne przeszkody zabezpieczające dostęp do pomieszczeń, z których następnie zabierał przedmioty stanowiące własność pokrzywdzonych. Oskarżony we wszystkich przypadkach działał z zamiarem bezpośrednim w celu przywłaszczenia przedmiotów znajdujących się w pomieszczeniach i obejmował nim również działania polegające na przełamaniu przeszkód broniących dostępu do pomieszczeń. W ten sposób oskarżony swoim zachowaniem wypełniał znamiona przestępstwa kradzieży z włamaniem stypizowanego w art. 279 § 1 kk.
\nZauważyć należy, iż w przypadku przestępstwa kradzieży z włamaniem popełnionego na szkodę Banku (...) w B. (podpkt b) punktu 8 sentencji) oskarżony E. D. (1) również dopuścił się zniszczenia mienia na szkodę pokrzywdzonego w ten sposób, że poprzez wyrwanie tylnej pokrywy bankomatu oskarżony dokonał jego umyślnego zniszczenia. Działając w ten sposób oskarżony działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim, bowiem wyrywając tylną ścianę bankomatu chciał zniszczyć ten element, który stanowił dla niego przeszkodę w dostaniu się do wnętrza bankomatu i dokonaniu kradzieży, a jednocześnie zmierzał do wyrządzenia szkody pokrzywdzonemu. Takie zachowanie wypełnia znamiona przestępstwa z art. 288 § 1 kk. W tym przypadku nie występuje jednak znaczna dysproporcja pomiędzy szkodą wyrządzoną wskutek zniszczenia mienia, a szkodą wyrządzoną wskutek kradzieży mienia, a co za tym idzie, kierując się poglądem przytoczonym wcześniej w punkcie nr 2 uzasadnienia dotyczącym oskarżonego S. M. (1), brak jest podstaw do stosowania kumulatywnej kwalifikacji przestępstwa, którego dopuścił się oskarżony E. D. (1) na szkodę Banku (...) w B. (podpkt b) punktu 8 sentencji) poprzez powoływanie w kwalifikacji również art. 288 § 1 kk.
\nPonadto oskarżony E. D. (1) dopuścił się tych czynów w warunkach art. 65 § 1 kk, albowiem popełnił je działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Fakt dopuszczenia się tych czynów w ramach zorganizowanej grupy przestępczej nie budzi wątpliwości w świetle ustaleń poczynionych w odniesieniu do przypisanego oskarżonemu przestępstwa z art. 258 § 1 kk. Zakres działania tej grupy przestępczej obejmował popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, a więc m.in. kradzieży z włamaniem.
\n4.
\nWYMIAR KARY, ŚRODKI KARNE, KOSZTY I OPŁATY W przypadku oskarżonego S. M. (1) , podejmując decyzję o wymiarze kary jako okoliczności obciążające Sąd wziął pod uwagę nagminność tego typu przestępstw, uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego, w szczególności za przestępstwa przeciwko mieniu, dużą społeczną szkodliwość tego typu czynów, rozmiar przestępczej działalności oskarżonego, znaczną wysokość szkód jakie wyrządził swoimi czynami, znaczną ilość zachowań przestępczych oskarżonego oraz ich cykliczność, działanie w warunkach multirecydywy. Sąd nie znalazł żadnych okoliczności łagodzących przemawiających na korzyść oskarżonego i podlegających uwzględnieniu przy wymiarze kary.
\nSąd uznał, iż oskarżony S. M. (1) dopuszczając się przestępstw opisanych w punktach II, III, IV, V i VI części wstępnej wyroku oraz przypisanych mu w punkcie 2 sentencji wyroku działał w warunkach art. 91 § 1 kk. Dopuszczając się tych czynów oskarżony działał z wykorzystaniem takiej samej sposobności, albowiem we wszystkich tych przypadkach dopuszczał się kradzieży z włamaniem w prawie identycznych okolicznościach. Ponadto w przypadku wszystkich tych przestępstw podstawą wymiary kary jest ten sam przepis – art. 279 § 1 kk. Przestępstw tych oskarżony dopuścił się działając w krótkich odstępach czasu (odstępy od kilku dni do 6 miesięcy). Nadmienić w tym miejscu należy, iż aktualnie obowiązujący przepis art. 91 § 1 kk jest korzystniejszy dla oskarżonego S.
\nM. (1) niż przepis w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia przypisanych mu czynów. Przepis ten w aktualnym brzmieniu daje szersze możliwości objęcia instytucją czynu ciągłego poszczególnych przestępstw, a więc również przestępstwa popełnionego na szkodę R. M., co w stanie prawnym obowiązującym przed 01 lipca 2015 roku nie było możliwe. Konsekwencją tego jest możliwość wymierzenia oskarżonemu S. M. (1) za pięć przestępstw kradzieży z włamaniem jednej kary, podczas, gdy na gruncie przepisów obowiązujących poprzednio możliwe byłoby jedynie objęcie tą karą czterech przestępstw i wymierzenie osobnej kary za przestępstwo na szkodę R. M., a następnie połączenie ich zgodnie z przesłankami wymiaru kary łącznej, co niewątpliwie byłoby rozwiązaniem mniej korzystnym dla oskarżonego.
\nSąd uznał za stosowne wymierzyć oskarżonemu S. M. (1) następujące kary pozbawienia wolności: - za przestępstwo z art. 258 § 1 kk i inne – karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, - za ciąg przestępstw z art. 279 § 1 kk i inne - karę 6 lat pozbawienia wolności, - za przestępstwo z art. 263 § 2 kk - karę 1 roku pozbawienia wolności.
\nBiorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd wymierzył oskarżonemu karę łączną 7 (siedmiu) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. Ta kara zdaniem Sądu jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów oskarżonego. Winna ona spełnić cele w zakresie prewencji indywidualnej i powstrzymać oskarżonego przed kolejnymi niezgodnymi z prawem zachowaniami, jak również cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
\nSąd nie wymierzył oskarżonemu kary grzywny za przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści materialnej albowiem oskarżony obecnie odbywa kare pozbawienia wolności, nie jest zatrudniony odpłatnie, a nadto orzeczona niniejszym wyrokiem kara bezwzględna pozbawienia wolności i wyżej wymienione okoliczności uzasadniają przekonanie, że sprawca grzywny nie uiści nie mając ku temu obecnie realnych możliwości.
\nW ocenie Sądu niezbędne jest orzeczenie wobec oskarżonego obowiązku naprawienia szkód, jakie wyrządził popełnionymi przestępstwami opisanymi w punkcie 2 sentencji wyroku. Orzekając o tym obowiązku Sąd miał na uwadze wyliczenia strat poniesionych przez pokrzywdzonych opisane w ustaleniach faktycznych obejmujące wartość skradzionych przedmiotów, jak i koszty poniesione w celu naprawienia uszkodzeń lub zniszczeń, jakich dopuścił się oskarżony S. M. (1) przy okazji dokonywania włamań. Sąd wziął również pod uwagę wartość przedmiotów zwróconych pokrzywdzonym w toku postepowania przygotowawczego, jak również wartość przedmiotów o zwrocie których zadecydowano niniejszym wyrokiem.
\nW związku z tym na podstawie art. 46 § 1 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego S. M. (1) obowiązek naprawienia szkód wyrządzonych przestępstwami opisanymi w punkcie 2 wyroku w niżej opisany sposób.
\nSąd zasądził od oskarżonego S. M. (1) na rzecz pokrzywdzonych D. G. (1) i M. G. (2) kwotę 4.000 (cztery tysiące) zł. W tym przypadku wartość skradzionych przedmiotów wynosiła 19.500 zł a wartość odzyskanych przedmiotów 15.500 zł (zwrócone na mocy niniejszego wyroku laptop z oprogramowaniem – 14.500 zł, kamera P. – 1.000 zł).
\nSąd zasądził od oskarżonego S. M. (1) na rzecz pokrzywdzonego R. G. (1) kwotę 200 (dwieście) zł. W tym przypadku pokrzywdzony nie odzyskał skradzionego przedmiotu.
\nSąd zasądził od oskarżonego S. M. (1) na rzecz pokrzywdzonego R. M. kwotę 1.000 (jeden tysiąc) zł. Kwota ta odpowiada wysokości kosztów, jakie poniósł pokrzywdzony dokonując naprawy elementów uszkodzonych w trakcie próby włamania.
\nSąd zasądził od oskarżonego S. M. (1) na rzecz pokrzywdzonego P. M. (1) kwotę 1.240 (jeden tysiąc dwieście czterdzieści) zł. W tym przypadku wartość skradzionych przedmiotów wynosiła 1.500 zł a wartość odzyskanych przedmiotów 260 zł (3 pendrivy).
\nSąd zasądził od oskarżonego S. M. (1) na rzecz pokrzywdzonych M. S. (1) i M. S. (2) kwotę 25.900 (dwadzieścia pięć tysięcy dziewięćset) zł. W tym przypadku wartość skradzionych przedmiotów wynosiła 23.400 zł a wartość odzyskanych przedmiotów 1.000 zł (wyroby jubilerskie). Ponadto zasądzono kwotę 3.500 zł, która odpowiada wysokości kosztów, jakie ponieśli pokrzywdzeni dokonując naprawy elementów uszkodzonych w trakcie włamania.
\nSąd zasądził od oskarżonego S. M. (1) na rzecz pokrzywdzonego P. K. (1) kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) zł. W tym przypadku wartość skradzionych przedmiotów wynosiła 6.800 zł a wartość odzyskanych przedmiotów 5.000 zł (zegarek marki B.).
\nSąd zasądził od oskarżonego S. M. (1) na rzecz pokrzywdzonej B. Ż. kwotę 136.318,37 zł (sto trzydzieści sześć tysięcy trzysta osiemnaście złotych trzydzieści siedem groszy). W tym przypadku wartość skradzionych przedmiotów wynosiła 155.513,37 zł a wartość odzyskanych przedmiotów 19.195 zł (liczarka do pieniędzy o wartości 2.000 zł, pieniądze zwrócone na mocy niniejszego wyroku – 17.195 zł). Ponadto zasądzono kwotę 14.623,43 zł, która odpowiada wysokości kosztów, jakie poniosła pokrzywdzona dokonując naprawy elementów uszkodzonych w trakcie włamania.
\nW związku ze skazaniem oskarżonego S. M. (1) za przestępstwo z art. 263 § 2 kk Sąd na podstawie art. 44 § 6 kk Sąd orzekł wobec niego przepadek dowodów rzeczowych opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr 2/106/14 karta 877 – 906 akt sprawy pod pozycją 84 i 85, a więc zatrzymanego rewolweru R. C. i amunicji.
\nW przypadku oskarżonego E. D. (1) , podejmując decyzję o wymiarze kary jako okoliczności obciążające Sąd wziął pod uwagę nagminność tego typu przestępstw, uprzednią karalność oskarżonego, w szczególności za przestępstwa przeciwko mieniu, dużą społeczną szkodliwość tego typu czynów, rozmiar przestępczej działalności oskarżonego, znaczną wysokość szkód jakie wyrządził swoimi czynami, znaczną ilość zachowań przestępczych oskarżonego oraz ich cykliczność. Sąd nie znalazł żadnych okoliczności łagodzących przemawiających na korzyść oskarżonego i podlegających uwzględnieniu przy wymiarze kary.
\nSąd uznał, iż oskarżony E. D. (1) dopuszczając się przestępstw opisanych w punktach IX, X i XI części wstępnej wyroku oraz przypisanych mu w punkcie 8 sentencji wyroku działał w warunkach art. 91 § 1 kk. Zastosowanie mają tu uwagi poczynione powyżej przy omówieniu wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonego S. M. (1).
\nSąd uznał za stosowne wymierzyć oskarżonemu E. D. (1) następujące kary pozbawienia wolności: - za przestępstwo z art. 258 § 1 kk – karę 1 roku pozbawienia wolności, - za ciąg przestępstw z art. 279 § 1 kk i inne - karę 4 lat pozbawienia wolności.
\nBiorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd wymierzył oskarżonemu karę łączną 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. Ta kara zdaniem Sądu jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów oskarżonego. Winna ona spełnić cele w zakresie prewencji indywidualnej i powstrzymać oskarżonego przed kolejnymi niezgodnymi z prawem zachowaniami, jak również cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
\nSąd nie wymierzył oskarżonemu kary grzywny za przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści materialnej albowiem oskarżony nie osiąga dochodów, a nadto orzeczona niniejszym wyrokiem kara bezwzględna pozbawienia wolności i wyżej wymienione okoliczności uzasadniają przekonanie, że sprawca grzywny nie uiści nie mając ku temu obecnie realnych możliwości.
\nW ocenie Sądu niezbędne jest orzeczenie wobec oskarżonego obowiązku naprawienia szkód, jakie wyrządził popełnionymi przestępstwami opisanymi w punkcie 8 sentencji wyroku. Orzekając o tym obowiązku Sąd miał na uwadze wyliczenia strat poniesionych przez pokrzywdzonych opisane w ustaleniach faktycznych obejmujące wartość skradzionych przedmiotów, jak i koszty poniesione w celu naprawienia uszkodzeń lub zniszczeń, jakich dopuścił się oskarżony E. D. (1) przy okazji dokonywania włamań. Sąd wziął również pod uwagę wartość przedmiotów zwróconych pokrzywdzonym w toku postepowania przygotowawczego.
\nW związku z tym na podstawie art. 46 § 1 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego E. D. (1) obowiązek naprawienia szkód wyrządzonych przestępstwami opisanymi w punkcie 8 wyroku w niżej opisany sposób.
\nSąd zasądził od oskarżonego E. D. (1) na rzecz pokrzywdzonych M. S. (3) i K. S. kwotę 32.450 (trzydzieści dwa tysiące czterysta pięćdziesiąt) zł. W tym przypadku wartość skradzionych przedmiotów wynosiła 34.500 zł a wartość odzyskanych przedmiotów 2.050 zł (laptop – 2.000 zł, brosza – 50 zł).
\nSąd zasądził od oskarżonego E. D. (1) na rzecz pokrzywdzonego Towarzystwa (...) z/s w W. kwotę 20.610 (dwadzieścia tysięcy sześćset dziesięć) zł. W tym miejscu należy zauważyć, iż Towarzystwo (...) korzysta z przymiotu pokrzywdzonego, jako zakład ubezpieczeń, który z mocy umowy ubezpieczenia naprawił szkody poniesione przez Bank(...) w B.. W tym przypadku wartość skradzionych przedmiotów wynosiła 11.610 zł. Ponadto zasądzono kwotę 9.000 zł, która odpowiada wysokości kosztów, jakie poniósł pokrzywdzony dokonując naprawy elementów uszkodzonych w trakcie włamania.
\nSąd zasądził od oskarżonego E. D. (1) na rzecz pokrzywdzonego W. G. kwotę 96.200 (dziewięćdziesiąt sześć tysięcy dwieście) zł. W tym przypadku wartość skradzionych przedmiotów wynosiła 124.500 zł, a wartość odzyskanych przedmiotów 28.300 zł (biżuteria).
\nW przypadku oskarżonej S. L.
\nSąd wziął pod uwagę jako okoliczności obciążające dużą społeczną szkodliwość tego typu czynów, cykliczność działania oskarżonej. Jako okoliczność łagodzącą Sąd wziął pod uwagę dotychczasową niekaralność oskarżonej.
\nSąd uznał za stosowne wymierzyć oskarżonej S. L. karę pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy. Ta kara zdaniem Sądu jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonej. Winna ona spełnić cele w zakresie prewencji indywidualnej i powstrzymać oskarżoną przed kolejnymi niezgodnymi z prawem zachowaniami, jak również cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
\nBiorąc pod uwagę postawę oskarżonej S. L., jej właściwości i warunki osobiste, dotychczasową niekaralność, Sąd uznał, iż mimo zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności oskarżona będzie przestrzegała porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa. Analizując okoliczności i charakter czynu, Sąd uznał iż trzyletni okres próby będzie wystarczający w tym przypadku.
\nW związku z zawieszeniem wykonania kary pozbawienia wolności Sąd uznał za konieczne orzeczenie od oskarżonej grzywny, która stanowiłaby realną dolegliwość dla oskarżonej w związku z popełnionym przestępstwem. Biorąc pod uwagę stopień winy i społeczną szkodliwość czynu oskarżonej Sąd wymierzył grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych. Biorąc pod uwagę dochód oskarżonej (około 2.500 zł miesięcznie), jej warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe Sąd ustalił wysokość stawki dziennej grzywny na kwotę 20 zł.
\nPonadto na podstawie art. 73 § 2 kk Sąd oddał oskarżoną S. L. w okresie próby pod dozór kuratora sądowego.
\nPodejmując decyzję o skorzystaniu z instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności i wymierzenia grzywny na podstawie art. 71 kk, Sąd, zgodnie z art. 4 § 1 kk, zastosował wobec oskarżonej przepisy kodeksu karnego dotyczące tych instytucji, które obowiązywały w dacie popełnienia czynu, a więc do dnia 30 czerwca 2015 roku. Całokształt regulacji dotyczącej instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności i kwestii sposobu wykonania wymierzonej kary, obowiązującej do dnia 30 czerwca 2015 roku był względniejszy dla oskarżonej.
\nW przypadku oskarżonego M. D. (1) , podejmując decyzję o wymiarze kary jako okoliczności obciążające Sąd wziął pod uwagę uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego, dużą społeczną szkodliwość tego typu czynów, rozmiar przestępczej działalności oskarżonego. Sąd nie znalazł żadnych okoliczności łagodzących przemawiających na korzyść oskarżonego i podlegających uwzględnieniu przy wymiarze kary.
\nSąd uznał za stosowne wymierzyć oskarżonemu M. D. (1) karę 2 lat pozbawienia wolności. Ta kara zdaniem Sądu jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego. Winna ona spełnić cele w zakresie prewencji indywidualnej i powstrzymać oskarżonego przed kolejnymi niezgodnymi z prawem zachowaniami, jak również cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
\nMając na uwadze, iż oskarżony M. D. (1) dopuścił się przypisanego mu przestępstwa przed dniem 30 czerwca 2015 roku zastosowanie miały przepisy dotyczące wymiaru kary obowiązujące wówczas, jako względniejsze. Tyczyło się to jednak tylko ewentualnego warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności z uwagi na wymiar orzeczonej kary. Zgodnie z treścią obowiązującego wówczas art. 69 § 3 kk zawieszenia wykonania kary nie stosuje się do sprawcy przestępstwa określonego art. 64 §2 kk, chyba, że zachodzi wyjątkowy wypadek uzasadniony szczególnymi okolicznościami. Oskarżony M. D. (1) nie był wprawdzie skazany w warunkach multirecydywy, lecz na mocy art. 65 § 2 kk należy odpowiednio stosować wobec niego przepisy dotyczące sprawcy określonego w art. 64 § 2 kk.
\nZdaniem Sądu taki wyjątkowy wypadek w niniejszej sprawie nie zachodzi w odniesieniu do oskarżonego M. D. (1), albowiem dotychczasowe zachowanie oskarżonego, jego postawa, właściwości i warunki osobiste nie gwarantują, iż w przypadku warunkowego zawieszenia kary oskarżony nie popełni ponownie przestępstwa i cele kary zostaną wobec niego osiągnięte. Okazywane przez oskarżonego rażące lekceważenie porządku prawnego (wielokrotna karalność), nieliczenie się z obowiązującymi normami społecznymi, w pełni sprzeciwiają się warunkowemu zawieszeniu wobec niego kary pozbawienia wolności. Tylko bezwzględna kara pozbawienia wolności może stanowić realną dolegliwość dla oskarżonego w związku z popełnionym przez niego czynem, która nie wywołałaby poczucia bezkarności oraz może być odebrana przez społeczeństwo jako kara sprawiedliwa.
\nSąd na podstawie art. 63 § 1 kk zaliczył oskarżonej S. L. na poczet orzeczonej kary grzywny okres zatrzymania w sprawie od dnia 30 czerwca 2015 roku godz. 06.05 do dnia 01 lipca 2015 roku godz. 13.49 przyjmując, iż jeden dzień pozbawienia wolności równa się dwóm stawkom dziennym grzywny.
\nZ uwagi na fakt, iż w toku przeszukań pomieszczeń zajmowanych przez oskarżonych zabezpieczone zostały przedmioty, które pochodziły z dokonanych przestępstw koniecznym stało się dokonanie zwrotu pokrzywdzonym tych przedmiotów, co do których Sąd ustalił, iż stanowią ich własność.
\nW związku z tym Sąd podjął decyzję o zwrocie pokrzywdzonemu D. G. (1) kamery marki P. oraz laptopa D., opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr 2/106/14 karta 877 – 906 akt sprawy pod pozycją 22 i 23 (k. 5430 - 5510 akt: pod pozycją 830 i 831).
\nPonadto Sąd podjął decyzję o zwrocie pokrzywdzonej B. Ż. pieniędzy w postaci: 290 Euro, 3.130 $, 2.550 zł, 600 franków szwajcarskich, 50 dolarów kanadyjskich, 100 koron czeskich, 500 rubli, 800 forintów, 40 funtów opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr 2/106/14 karta 877 – 906 pod pozycją 86 – 97, 102.1 – 105.4, 110.1 – 113.25, 120 – 129, 131 – 175. Pokrzywdzonej B. Ż. zwrócono również przedmioty, które zostały zabezpieczono na miejscu kradzieży z włamaniem, a które podlegały badaniom w celu ujawnienia śladów popełnionego przestępstwa, a opisane były w wykazie dowodów rzeczowych nr XXV/216/17/P k. 5252 akt pod pozycją I i IV (nr 767, 768, 769, 770). Podobny przedmiot zwrócono pokrzywdzonemu W. G., a był on opisany w wykazie dowodów rzeczowych nr XXVI/217/17/P k. 5256 akt pod pozycją I (nr 771).
\nSąd na podstawie art. 29 prawa o adwokaturze z 26 maja 1982 roku zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońców z urzędu występujących w sprawie odpowiednie kwoty wynagrodzenia biorąc pod uwagę ilość terminów rozpraw oraz nakład pracy. Były to następujące kwoty:
\nPonadto na podstawie art. 627 kpk Sąd zasądził od oskarżonego E. D. (1) na rzecz oskarżyciela posiłkowego Towarzystwa (...) z/s w W. kwotę 840 (osiemset czterdzieści) zł tytułem zwrotu poniesionych wydatków.
\nBiorąc pod uwagę opisane wyżej warunki materialne oskarżonych, obciążenie ich grzywną bądź nałożenie obowiązków naprawienia szkód, jak też orzeczone kary bezwzględne Sąd uznał, iż niecelowe jest obciążanie oskarżonych kosztami procesu.
\n5.
\nDODATKOWA ANALIZA ZEZNAŃ ŚWIADKÓW Zeznania świadków K. W. (2), J. W. (1), J. P., G. L., M. L., M. S. (4), P. G. (1), J. B., J. O., T. W., T. M. (2), P. G. (2), J. W. (2), K. S., D. S. (2), A. C., M. K. (3), R. K., M. C., K. C., T. B., M. O. (1), J. T., I. F., N. D., S. K. (2), A. H., S. K. (3), Ł. K., S. G., W. P. (2), A. F., P. H., A. W., P. W., A. P., M. O. (2), D. G. (2), T. G., I. P., M. W. (3), S. R., A. O., S. M. (3), A. M. (3), A. S., E. K. i M. S. (5) nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem nie posiadali oni wiadomości istotnych dla poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie oraz oceny zdarzeń objętych zarzutami.
\nSSO w Częstochowie Marcin Buzdygan