Obrót środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi, słomą makową oznacza przeniesienie ich własności bądź posiadania, odpłatnie bądź nieodpłatnie, bez udziału konsumenta. Oskarżony przeniósł własność substancji psychotropowych opisanych w zarzucie na B. K. (1) poprzez ich sprzedaż. B. K. (1) był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej, do której należał również oskarżony R. G.. B. K. (2) nie był konsumentem tych substancji odurzających, a jego rolą w zorganizowanej grupie przestępczej było nabywanie i sprzedaż narkotyków od innych członków grupy w celu dalszej ich odsprzedaży innym osobom. Członkowie grupy przestępczej poprzez sprzedaż i nabywanie narkotyków tworzyli tym samym łańcuch dostaw.
\nIlość sprzedanych substancji psychotropowych w postaci 150 gram mefedronu wskazuje, iż oskarżony brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowych. Według orzecznictwa do wypełnienia znamienia „znaczna ilość” wystarcza, że jest to ilość mogąca zaspokoić jednorazowo potrzeby, co najmniej kilkudziesięciu osób (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2013 r. II AKa 329/2013). Przekazane przez oskarżonego środki odurzające stanowiły znaczną ilość, bowiem pozwalały na jednorazowe odurzenie wielu osób.
\nKryteria obiektywne pozwalają również ocenić, iż oskarżony uczestnicząc w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej uczynił sobie z tej działalności stałe źródło dochodu. Do takiej oceny upoważnia: okres przestępczej działalności, znaczna łączna ilość sprzedanych narkotyków, oraz wartość pieniędzy otrzymywanych za narkotyki. Chodzi nie tyle o sytuacje, w których prowadzenie procederu przestępnego faktycznie przynosi sprawcy w miarę regularne dochody przez relatywnie długi czas, ile o sytuacje, w których sprawca, popełniając przestępstwo lub przestępstwa, zakłada (przyjmuje), że proceder przestępny będzie dla niego źródłem tego rodzaju dochodu. Tym samym należało uznać, oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo w warunkach o których mowa w art. 65 § 1 kk. Ponadto działania oskarżonego podejmowane wielokrotnie przez długi okres czasu oraz znaczna ilość sprzedanych narkotyków, pozwala przyjąć, że transakcje miały charakter periodyczny, co uzasadnia zastosowanie kwalifikacji z art. 12 k.k. ☒ Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem XVII. części dyspozytywnej wyroku P. T. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Przepis art. 56 ustawy penalizuje zachowanie polegające na niezgodnym z przepisami art. 33, 34, 35, 37, 40 i 40a ustawy wprowadzaniu do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej oraz uczestniczeniu w obrocie środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej.
\nObrót środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi, słomą makową oznacza przeniesienie ich własności bądź posiadania, odpłatnie bądź nieodpłatnie, bez udziału konsumenta. Oskarżony nabył od T. M. (1) substancje psychotropowe opisane w zarzucie. T. M. (1) był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej, do której należał również oskarżony P. T. (2). T. M. (1) nie był konsumentem tych substancji odurzających, a jego rolą w zorganizowanej grupie przestępczej było nabywanie i sprzedaż narkotyków od innych członków grupy w celu dalszej ich odsprzedaży innym osobom. Członkowie grupy przestępczej poprzez sprzedaż i nabywanie narkotyków tworzyli tym samym łańcuch dostaw.
\nIlość nabytych substancji psychotropowych w postaci co najmniej 20 kg amfetaminy, 35 kg mefedronu, 1000 tabletek ecstasy, 2 litry aminy, 5 kg marihuany 300 gram kokainy wskazuje, iż oskarżony brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowych. Według orzecznictwa do wypełnienia znamienia „znaczna ilość” wystarcza, że jest to ilość mogąca zaspokoić jednorazowo potrzeby, co najmniej kilkudziesięciu osób (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2013 r. II AKa 329/2013). Nabyte przez oskarżonego środki odurzające stanowiły znaczną ilość, bowiem pozwalały na jednorazowe odurzenie wielu osób.
\nKryteria obiektywne pozwalają również ocenić, iż oskarżony uczestnicząc w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej uczynił sobie z tej działalności stałe źródło dochodu. Do takiej oceny upoważnia: długi okres przestępczej działalności, znaczna łączna ilość nabytych narkotyków, regularność oraz znaczna wartość pieniężna zakupionych narkotyków. Chodzi nie tyle o sytuacje, w których prowadzenie procederu przestępnego faktycznie przynosi sprawcy w miarę regularne dochody przez relatywnie długi czas, ile o sytuacje, w których sprawca, popełniając przestępstwo lub przestępstwa, zakłada (przyjmuje), że proceder przestępny będzie dla niego źródłem tego rodzaju dochodu. Tym samym należało uznać, oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo w warunkach o których mowa w art. 65 § 1 kk.
\nPonadto działania oskarżonego podejmowane wielokrotnie przez długi okres czasu oraz znaczna ilość nabytych narkotyków, pozwala przyjąć, że transakcje miały charakter periodyczny, co uzasadnia zastosowanie kwalifikacji z art. 12 k.k. ☒ Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem XVIII. części dyspozytywnej wyroku P. T. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Przepis art. 56 ustawy penalizuje zachowanie polegające na niezgodnym z przepisami art. 33, 34, 35, 37, 40 i 40a ustawy wprowadzaniu do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej oraz uczestniczeniu w obrocie środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej.
\nObrót środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi, słomą makową oznacza przeniesienie ich własności bądź posiadania, odpłatnie bądź nieodpłatnie, bez udziału konsumenta. Działanie oskarżonego polegało na tym, iż na prośbę T. M. (1) przekazał P. P. (1) narkotyki wskazane w zarzucie. Działanie oskarżonego polegało na realizowaniu dostaw substancji psychotropowych i środków odurzających dla P. P. (1). Zarówno oskarżony T. M. (1) i P. P. (1) byli członkami zorganizowanej grupy przestępczej, do której należał również oskarżony P. T. (2). P. P. (1) nie był konsumentem tych substancji odurzających, a jego rolą w zorganizowanej grupie przestępczej było nabywanie i sprzedaż narkotyków od innych członków grupy w celu dalszej ich odsprzedaży innym osobom. Członkowie grupy przestępczej poprzez sprzedaż i nabywanie narkotyków tworzyli tym samym łańcuch dostaw.
\nIlość przekazanych narkotyków w co najmniej 100 gram mefedronu co najmniej 500 gram marihuany wskazuje, iż oskarżony brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowych. Według orzecznictwa do wypełnienia znamienia „znaczna ilość” wystarcza, że jest to ilość mogąca zaspokoić jednorazowo potrzeby, co najmniej kilkudziesięciu osób (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2013 r. II AKa 329/2013). Przekazane przez oskarżonego środki odurzające stanowiły znaczną ilość, bowiem pozwalały na jednorazowe odurzenie wielu osób.
\nKryteria obiektywne pozwalają również ocenić, iż oskarżony uczestnicząc w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej uczynił sobie z tej działalności stałe źródło dochodu. Do takiej oceny upoważnia: długi okres przestępczej działalności, znaczna łączna ilość nabytych narkotyków, regularność oraz znaczna wartość pieniężna zakupionych narkotyków. Chodzi nie tyle o sytuacje, w których prowadzenie procederu przestępnego faktycznie przynosi sprawcy w miarę regularne dochody przez relatywnie długi czas, ile o sytuacje, w których sprawca, popełniając przestępstwo lub przestępstwa, zakłada (przyjmuje), że proceder przestępny będzie dla niego źródłem tego rodzaju dochodu. Tym samym należało uznać, oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo w warunkach o których mowa w art. 65 § 1 kk.
\nPonadto działania oskarżonego podejmowane wielokrotnie przez długi okres czasu oraz znaczna ilość narkotyków przekazanych P. P. (1), pozwala przyjąć, że transakcje miały charakter periodyczny, co uzasadnia zastosowanie kwalifikacji z art. 12 k.k. ☒ Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem XIX. części dyspozytywnej wyroku P. T. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Przepis art. 56 ustawy penalizuje zachowanie polegające na niezgodnym z przepisami art. 33, 34, 35, 37, 40 i 40a ustawy wprowadzaniu do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej oraz uczestniczeniu w obrocie środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej.
\nObrót środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi, słomą makową oznacza przeniesienie ich własności bądź posiadania, odpłatnie bądź nieodpłatnie, bez udziału konsumenta. Oskarżony P. T. (1) nabył od M. P. (1) substancje psychotropowe opisane w zarzucie. M. P. (1) był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej, do której należał również oskarżony P. T. (1). M. P. (1) nie był konsumentem tych substancji odurzających, a jego rolą w zorganizowanej grupie przestępczej było nabywanie i sprzedaż narkotyków od innych członków grupy w celu dalszej ich odsprzedaży innym osobom. Członkowie grupy przestępczej poprzez sprzedaż i nabywanie narkotyków tworzyli tym samym łańcuch dostaw.
\nIlość nabytych substancji psychotropowych w postaci co najmniej 2 kg amfetaminy, 1 kg mefedronu, 800 gram marihuany i 20 gram kokainy wskazuje, iż oskarżony brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowych. Według orzecznictwa do wypełnienia znamienia „znaczna ilość” wystarcza, że jest to ilość mogąca zaspokoić jednorazowo potrzeby, co najmniej kilkudziesięciu osób (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2013 r. II AKa 329/2013). Nabyte przez oskarżonego środki odurzające stanowiły znaczną ilość, bowiem pozwalały na jednorazowe odurzenie wielu osób.
\nKryteria obiektywne pozwalają również ocenić, iż oskarżony uczestnicząc w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej uczynił sobie z tej działalności stałe źródło dochodu. Do takiej oceny upoważnia: długi okres przestępczej działalności, znaczna łączna ilość nabytych narkotyków, oraz znaczna wartość pieniężna zakupionych narkotyków. Chodzi nie tyle o sytuacje, w których prowadzenie procederu przestępnego faktycznie przynosi sprawcy w miarę regularne dochody przez relatywnie długi czas, ile o sytuacje, w których sprawca, popełniając przestępstwo lub przestępstwa, zakłada (przyjmuje), że proceder przestępny będzie dla niego źródłem tego rodzaju dochodu. Tym samym należało uznać, oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo w warunkach o których mowa w art. 65 § 1 kk. Ponadto działania oskarżonego podejmowane wielokrotnie przez długi okres czasu oraz znaczna ilość nabytych narkotyków, pozwala przyjąć, że transakcje miały charakter periodyczny, co uzasadnia zastosowanie kwalifikacji z art. 12 k.k. ☒ Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem XX. części dyspozytywnej wyroku P. T. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Przepis art. 56 ustawy penalizuje zachowanie polegające na niezgodnym z przepisami art. 33, 34, 35, 37, 40 i 40a ustawy wprowadzaniu do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej oraz uczestniczeniu w obrocie środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej.
\nObrót środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi, słomą makową oznacza przeniesienie ich własności bądź posiadania, odpłatnie bądź nieodpłatnie, bez udziału konsumenta. Oskarżony P. T. (1) przeniósł własność substancji psychotropowych opisanych w zarzucie na M. P. (1) poprzez ich sprzedaż. M. P. (1) był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej, do której należał również oskarżony P. T. (1). M. P. (1) nie był konsumentem tych substancji odurzających, a jego rolą w zorganizowanej grupie przestępczej było nabywanie i sprzedaż narkotyków od innych członków grupy w celu dalszej ich odsprzedaży innym osobom. Członkowie grupy przestępczej poprzez sprzedaż i nabywanie narkotyków tworzyli tym samym łańcuch dostaw.
\nIlość sprzedanych substancji psychotropowych w postaci 100 gram mefedronu i 500 gram marihuany wskazuje, iż oskarżony brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowych. Według orzecznictwa do wypełnienia znamienia „znaczna ilość” wystarcza, że jest to ilość mogąca zaspokoić jednorazowo potrzeby, co najmniej kilkudziesięciu osób (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2013 r. II AKa 329/2013). Przekazane przez oskarżonego środki odurzające stanowiły znaczną ilość, bowiem pozwalały na jednorazowe odurzenie wielu osób.
\nKryteria obiektywne pozwalają również ocenić, iż oskarżony uczestnicząc w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej uczynił sobie z tej działalności stałe źródło dochodu. Do takiej oceny upoważnia: długi okres przestępczej działalności oraz znaczna łączna ilość sprzedanych narkotyków, regularność oraz znaczna wartość pieniężna zakupionych narkotyków. Chodzi nie tyle o sytuacje, w których prowadzenie procederu przestępnego faktycznie przynosi sprawcy w miarę regularne dochody przez relatywnie długi czas, ile o sytuacje, w których sprawca, popełniając przestępstwo lub przestępstwa, zakłada (przyjmuje), że proceder przestępny będzie dla niego źródłem tego rodzaju dochodu. Tym samym należało uznać, oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo w warunkach o których mowa w art. 65 § 1 kk. Ponadto działania oskarżonego podejmowane wielokrotnie przez długi okres czasu oraz znaczna ilość sprzedanych narkotyków, pozwala przyjąć, że transakcje miały charakter periodyczny, co uzasadnia zastosowanie kwalifikacji z art. 12 k.k. ☒ Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem XXI. części dyspozytywnej wyroku P. T. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Przepis art. 56 ustawy penalizuje zachowanie polegające na niezgodnym z przepisami art. 33, 34, 35, 37, 40 i 40a ustawy wprowadzaniu do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej oraz uczestniczeniu w obrocie środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej.
\nObrót środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi, słomą makową oznacza przeniesienie ich własności bądź posiadania, odpłatnie bądź nieodpłatnie, bez udziału konsumenta. Oskarżony P. T. (1) przeniósł własność substancji psychotropowych opisanych w zarzucie na D. O. poprzez ich sprzedaż. D. O. był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej, do której należał również oskarżony P. T. (1). D. O. nie był konsumentem tych substancji odurzających, a jego rolą w zorganizowanej grupie przestępczej było nabywanie i sprzedaż narkotyków od innych członków grupy w celu dalszej ich odsprzedaży innym osobom. Członkowie grupy przestępczej poprzez sprzedaż i nabywanie narkotyków tworzyli tym samym łańcuch dostaw.
\nKryteria obiektywne pozwalają również ocenić, iż oskarżony uczestnicząc w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej uczynił sobie z tej działalności stałe źródło dochodu. Do takiej oceny upoważnia: długi okres przestępczej działalności oraz łączna ilość sprzedanych narkotyków. Chodzi nie tyle o sytuacje, w których prowadzenie procederu przestępnego faktycznie przynosi sprawcy w miarę regularne dochody przez relatywnie długi czas, ile o sytuacje, w których sprawca, popełniając przestępstwo lub przestępstwa, zakłada (przyjmuje), że proceder przestępny będzie dla niego źródłem tego rodzaju dochodu. Tym samym należało uznać, oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo w warunkach o których mowa w art. 65 § 1 kk. Ponadto działania oskarżonego podejmowane wielokrotnie przez długi okres czasu oraz ilość sprzedanych narkotyków, pozwala przyjąć, że transakcje miały charakter periodyczny, co uzasadnia zastosowanie kwalifikacji z art. 12 k.k. ☒ Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem XXIII. części dyspozytywnej wyroku F. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Przepis art. 56 ustawy penalizuje zachowanie polegające na niezgodnym z przepisami art. 33, 34, 35, 37, 40 i 40a ustawy wprowadzaniu do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej oraz uczestniczeniu w obrocie środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej.
\nObrót środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi, słomą makową oznacza przeniesienie ich własności bądź posiadania, odpłatnie bądź nieodpłatnie, bez udziału konsumenta. Oskarżony nabył od T. M. (1) substancje psychotropowe opisane w zarzucie. T. M. (1) był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej, do której należał również oskarżony F. W. (1). T. M. (1) nie był konsumentem tych substancji odurzających, a jego rolą w zorganizowanej grupie przestępczej było nabywanie i sprzedaż narkotyków od innych członków grupy w celu dalszej ich odsprzedaży innym osobom. Członkowie grupy przestępczej poprzez sprzedaż i nabywanie narkotyków tworzyli tym samym łańcuch dostaw.
\nIlość nabytych substancji psychotropowych w postaci co najmniej 20 kg amfetaminy, 5 litrów aminy, 4000 tabletek ecstasy, 2500 gram (...), 7 kg marihuany, 500 gram kokainy, wskazuje, iż oskarżony brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowych. Według orzecznictwa do wypełnienia znamienia „znaczna ilość” wystarcza, że jest to ilość mogąca zaspokoić jednorazowo potrzeby, co najmniej kilkudziesięciu osób (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2013 r. II AKa 329/2013). Nabyte przez oskarżonego środki odurzające stanowiły znaczną ilość, bowiem pozwalały na jednorazowe odurzenie wielu osób.
\nKryteria obiektywne pozwalają również ocenić, iż oskarżony uczestnicząc w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej uczynił sobie z tej działalności stałe źródło dochodu. Do takiej oceny upoważnia: długi okres przestępczej działalności, znaczna łączna ilość nabytych narkotyków, oraz znaczna wartość pieniężna zakupionych narkotyków. Chodzi nie tyle o sytuacje, w których prowadzenie procederu przestępnego faktycznie przynosi sprawcy w miarę regularne dochody przez relatywnie długi czas, ile o sytuacje, w których sprawca, popełniając przestępstwo lub przestępstwa, zakłada (przyjmuje), że proceder przestępny będzie dla niego źródłem tego rodzaju dochodu. Tym samym należało uznać, oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo w warunkach o których mowa w art. 65 § 1 kk. Ponadto działania oskarżonego podejmowane wielokrotnie przez długi okres czasu oraz znaczna ilość nabytych narkotyków, pozwala przyjąć, że transakcje miały charakter periodyczny, co uzasadnia zastosowanie kwalifikacji z art. 12 k.k. ☒ Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem XXIV. części dyspozytywnej wyroku F. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Przepis art. 56 ustawy penalizuje zachowanie polegające na niezgodnym z przepisami art. 33, 34, 35, 37, 40 i 40a ustawy wprowadzaniu do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej oraz uczestniczeniu w obrocie środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej.
\nObrót środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi, słomą makową oznacza przeniesienie ich własności bądź posiadania, odpłatnie bądź nieodpłatnie, bez udziału konsumenta. Oskarżony F. W. (1) nabył od D. O. substancje psychotropowe opisane w zarzucie. D. O. był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej, do której należał również oskarżony F. W. (1). D. O. nie był konsumentem tych substancji odurzających, a jego rolą w zorganizowanej grupie przestępczej było nabywanie i sprzedaż narkotyków od innych członków grupy w celu dalszej ich odsprzedaży innym osobom. Członkowie grupy przestępczej poprzez sprzedaż i nabywanie narkotyków tworzyli tym samym łańcuch dostaw.
\nIlość nabytych substancji psychotropowych w postaci 100 gram kokainy, wskazuje, iż oskarżony brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowych. Według orzecznictwa do wypełnienia znamienia „znaczna ilość” wystarcza, że jest to ilość mogąca zaspokoić jednorazowo potrzeby, co najmniej kilkudziesięciu osób (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2013 r. II AKa 329/2013). Nabyte przez oskarżonego środki odurzające stanowiły znaczną ilość, bowiem pozwalały na jednorazowe odurzenie wielu osób.
\nKryteria obiektywne pozwalają również ocenić, iż oskarżony uczestnicząc w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej uczynił sobie z tej działalności stałe źródło dochodu. Do takiej oceny upoważnia: długi okres przestępczej działalności oraz łączna ilość sprzedanych narkotyków. Chodzi nie tyle o sytuacje, w których prowadzenie procederu przestępnego faktycznie przynosi sprawcy w miarę regularne dochody przez relatywnie długi czas, ile o sytuacje, w których sprawca, popełniając przestępstwo lub przestępstwa, zakłada (przyjmuje), że proceder przestępny będzie dla niego źródłem tego rodzaju dochodu. Tym samym należało uznać, oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo w warunkach o których mowa w art. 65 § 1 kk. Ponadto działania oskarżonego podejmowane wielokrotnie przez długi okres czasu oraz znaczna ilość nabytych narkotyków, pozwala przyjąć, że transakcje miały charakter periodyczny, co uzasadnia zastosowanie kwalifikacji z art. 12 k.k. ☒ Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem XXV. części dyspozytywnej wyroku F. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Przepis art. 56 ustawy penalizuje zachowanie polegające na niezgodnym z przepisami art. 33, 34, 35, 37, 40 i 40a ustawy wprowadzaniu do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej oraz uczestniczeniu w obrocie środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej.
\nObrót środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi, słomą makową oznacza przeniesienie ich własności bądź posiadania, odpłatnie bądź nieodpłatnie, bez udziału konsumenta. Oskarżony F. W. (1) przeniósł własność substancji psychotropowych opisanych w zarzucie na B. K. (1) poprzez ich sprzedaż. B. K. (1) był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej, do której należał również oskarżony F. W. (1). B. K. (1) nie był konsumentem tych substancji odurzających, a jego rolą w zorganizowanej grupie przestępczej było nabywanie i sprzedaż narkotyków od innych członków grupy w celu dalszej ich odsprzedaży innym osobom. Członkowie grupy przestępczej poprzez sprzedaż i nabywanie narkotyków tworzyli tym samym łańcuch dostaw.
\nIlość sprzedanych substancji psychotropowych w postaci 500 gram mefedronu, wskazuje, iż oskarżony brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowych. Według orzecznictwa do wypełnienia znamienia „znaczna ilość” wystarcza, że jest to ilość mogąca zaspokoić jednorazowo potrzeby, co najmniej kilkudziesięciu osób (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2013 r. II AKa 329/2013). Przekazane przez oskarżonego środki odurzające stanowiły znaczną ilość, bowiem pozwalały na jednorazowe odurzenie wielu osób.
\nKryteria obiektywne pozwalają również ocenić, iż oskarżony uczestnicząc w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej uczynił sobie z tej działalności stałe źródło dochodu. Do takiej oceny upoważnia: okres przestępczej działalności oraz łączna ilość sprzedanych narkotyków. Chodzi nie tyle o sytuacje, w których prowadzenie procederu przestępnego faktycznie przynosi sprawcy w miarę regularne dochody przez relatywnie długi czas, ile o sytuacje, w których sprawca, popełniając przestępstwo lub przestępstwa, zakłada (przyjmuje), że proceder przestępny będzie dla niego źródłem tego rodzaju dochodu. Tym samym należało uznać, oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo w warunkach o których mowa w art. 65 § 1 kk. Ponadto działania oskarżonego podejmowane wielokrotnie przez długi okres czasu oraz znaczna ilość sprzedanych narkotyków, pozwala przyjąć, że transakcje miały charakter periodyczny, co uzasadnia zastosowanie kwalifikacji z art. 12 k.k. ☒ Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem XXVI. części dyspozytywnej wyroku F. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Przepis art. 53 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii penalizuje zachowanie osoby, która wbrew jej przepisom:
\nDla jego bytu wystarczy, że sprawca zachowa się chociażby w jeden z czterech wskazanych w komentowanym artykule sposobów.
\nOskarżonemu F. W. (1) zarzucono wytworzenie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości co najmniej 10 kg. Wytwarzaniem poza oczyszczaniem, ekstrakcją i otrzymywaniem soli jest każda czynność zmierzająca do uzyskania środka odurzającego, substancji psychotropowej, nowej substancji psychoaktywnej lub środka zastępczego. Może to być więc inicjowanie i prowadzenie reakcji chemicznych, ale także mogą to być zachowania stanowiące fizyczną ingerencję w daną substancję. Wytwarzanie to zatem zespół czynności które prowadzą do uzyskania nowej substancji z innych niebędących substancjami psychotropowymi, środkami odurzającymi lub nowymi substancjami psychotropowymi.
\nOskarżony w marcu 2018r. wyprodukował, co najmniej 10 kg amfetaminy. Tym samym należało uznać, iż wypełnił on znamię wyżej wskazanego przestępstwa penalizującego wytwarzanie narkotyków.
\nIlość środków odurzających w postaci 10 kg wskazuje, iż oskarżony wytworzył znaczną ilość środków odurzających. Według orzecznictwa do wypełnienia znamienia „znaczna ilość” wystarcza, że jest to ilość mogąca zaspokoić jednorazowo potrzeby co najmniej kilkudziesięciu osób (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2013 r. II AKa 329/2013). Wytworzone oskarżonego substancje psychotropowe stanowiły znaczną ilość, bowiem pozwalały na jednorazowe odurzenie wielu osób.
\nKryteria obiektywne pozwalają również ocenić, iż oskarżony z popełnienia wyżej opisanego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu. Do takiej oceny upoważnia znaczna łączna ilość wytworzonych narkotyków oraz znaczna wartość pieniężna wytworzonych narkotyków. Chodzi nie tyle o sytuacje, w których prowadzenie procederu przestępnego faktycznie przynosi sprawcy w miarę regularne dochody przez relatywnie długi czas, ile o sytuacje, w których sprawca, popełniając przestępstwo lub przestępstwa, zakłada (przyjmuje), że proceder przestępny będzie dla niego źródłem tego rodzaju dochodu. Tym samym należało uznać, oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo w warunkach o których mowa w art. 65 § 1 kk. Ponadto działania oskarżonego podejmowane wielokrotnie przez długi okres czasu oraz znaczna ilość wytworzonych narkotyków, pozwala przyjąć, że transakcje miały charakter periodyczny, co uzasadnia zastosowanie kwalifikacji z art. 12 k.k. ☐ 3.2.
\nPodstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem - - Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej - ☐ 3.3.
\nWarunkowe umorzenie postępowania - - Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania - ☐ 3.4.
\nUmorzenie postępowania - - Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania - ☐ 3.5.
\nUniewinnienie - - Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia - 4.
\nKARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności D. L. (1) I-V. części dyspozytywnej wyroku I-V. części wstępnej wyroku Sąd wymierzając oskarżonemu D. L. (1) kary jednostkowe miał przede wszystkim na względzie dyrektywy wymiaru kary zawarte w art. 53 § 1 i 2 k.k., baczył zatem by dolegliwość kar nie przekraczała stopnia winy oskarżonego, uwzględnił stopień społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów oraz miał na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
\nOkolicznościami obciążającymi przy wymierzaniu oskarżonemu kar jednostkowych są: długi okres przestępczej działalności oskarżonego, ilość i rodzaj narkotyków sprzedawanych i nabywanych przez oskarżonego, oraz wysokość korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnionych przestępstw.
\nWymierzone oskarżonemu jednostkowe kary grzywny są adekwatne do stopnia zawinienia, a co do wysokości stawki dziennej uwzględniają warunki osobiste, rodzinne, sytuację majątkową oraz możliwości zarobkowe oskarżonego.
\nD. L. (1) XXVIII. części dyspozytywnej wyroku I-V. części dyspozytywnej wyroku Orzekając karę łączną wobec oskarżonego Sąd zastosował zasadę asperacji i wymierzył karę w wysokości wyższej od najwyższej z orzeczonych kar jednostkowych, ale niższej niż ich suma. Sąd uznał wybierając zasadę łączenia kar, że nie zachodzą przesłanki do pełnej kumulacji. Kumulacja kar stanowi dolegliwość, która przekraczałaby potrzeby resocjalizacyjne. Oddziaływanie resocjalizacyjne związane z wykonywaniem kary przebiega bowiem niezależnie od tego, czy kary wykonywane są po kolei, czy w systemie kary łącznej.
\nZ drugiej zaś strony nie zachodzą przesłanki do pełnej absorpcji kary. Orzeczenie kary łącznej w wysokości odpowiadającej najwyższych z podlegających łączeniu kar, prowadziłoby do stanu bezkarności za pozostałe czyny. Fakt ten spowodowałby u oskarżonego jak i w odczuciu społecznym przekonanie o nieponoszeniu konsekwencji karnej czynu. Wymierzając oskarżonemu karę łączną grzywny Sąd kierował się dyrektywami jej wymiaru zawartymi w art. 86 § 2 k.k. baczył zatem, aby wysokość stawki dziennej nie przekraczała najwyższej ustalonej poprzednio.
\nD. L. (1) XXXIII. części dyspozytywnej wyroku I i II. części wstępnej wyroku Na podstawie art.45§1 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego D. L. (1) przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej w wyniku przestępstwa:
\nVI-XIII części dyspozytywnej wyroku VI.- XIII. części wstępnej wyroku Sąd wymierzając oskarżonemu T. J. kary jednostkowe miał przede wszystkim na względzie dyrektywy wymiaru kary zawarte w art. 53 § 1 i 2 k.k., baczył zatem by dolegliwość kar nie przekraczała stopnia winy oskarżonego, uwzględnił stopień społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów oraz miał na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
\nOkolicznościami obciążającymi przy wymierzaniu oskarżonemu kar jednostkowych są: długi okres przestępczej działalności oskarżonego, ilość narkotyków nabywanych przez oskarżonego za granicą, rodzaj i ilość wytworzonych przez oskarżonego substancji psychotropowej oraz wysokość korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnionych przestępstw.
\nWymierzone oskarżonemu jednostkowe kary grzywny są adekwatne do stopnia zawinienia, a co do wysokości stawki dziennej uwzględniają warunki osobiste, rodzinne, sytuację majątkową oraz możliwości zarobkowe oskarżonego.
\nT. J.
\nXXIX. części dyspozytywnej wyroku VI-XIII części dyspozytywnej wyroku Orzekając karę łączną wobec oskarżonego Sąd zastosował zasadę asperacji i wymierzył karę w wysokości wyższej od najwyższej z orzeczonych kar jednostkowych, ale niższej niż ich suma. Sąd uznał wybierając zasadę łączenia kar, że nie zachodzą przesłanki do pełnej kumulacji. Kumulacja kar stanowi dolegliwość, która przekraczałaby potrzeby resocjalizacyjne. Oddziaływanie resocjalizacyjne związane z wykonywaniem kary przebiega bowiem niezależnie od tego, czy kary wykonywane są po kolei, czy w systemie kary łącznej.
\nZ drugiej zaś strony nie zachodzą przesłanki do pełnej absorpcji kary. Orzeczenie kary łącznej w wysokości odpowiadającej najwyższych z podlegających łączeniu kar, prowadziłoby do stanu bezkarności za pozostałe czyny. Fakt ten spowodowałby u oskarżonego jak i w odczuciu społecznym przekonanie o nieponoszeniu konsekwencji karnej czynu. Wymierzając oskarżonemu karę łączną grzywny Sąd kierował się dyrektywami jej wymiaru zawartymi w art. 86 § 2 k.k. baczył zatem, aby wysokość stawki dziennej nie przekraczała najwyższej ustalonej poprzednio.
\nT. J.
\nXXXIV. (XXXV.). części dyspozytywnej wyroku VI-XI części wstępnej wyroku Na podstawie art.45§1 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego T. J. przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej w wyniku przestępstwa:
\nR. G.
\nXIV.-XVI części dyspozytywnej wyroku XIV.XVI- części dyspozytywnej wyroku Sąd wymierzając oskarżonemu R. G. kary jednostkowe miał przede wszystkim na względzie dyrektywy wymiaru kary zawarte w art. 53 § 1 i 2 k.k., baczył zatem by dolegliwość kar nie przekraczała stopnia winy oskarżonego, uwzględnił stopień społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów oraz miał na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
\nOkolicznościami obciążającymi przy wymierzaniu oskarżonemu kar jednostkowych są: długi okres przestępczej działalności oskarżonego, ilość i rodzaj narkotyków sprzedawanych i nabywanych przez oskarżonego, oraz wysokość korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnionych przestępstw.
\nWymierzone oskarżonemu jednostkowe kary grzywny są adekwatne do stopnia zawinienia, a co do wysokości stawki dziennej uwzględniają warunki osobiste, rodzinne, sytuację majątkową oraz możliwości zarobkowe oskarżonego.
\nR. G.
\nXXX. części dyspozytywnej wyroku XIV.-XVI części wstępnej wyroku Orzekając karę łączną wobec oskarżonego Sąd zastosował zasadę asperacji i wymierzył karę w wysokości wyższej od najwyższej z orzeczonych kar jednostkowych, ale niższej niż ich suma. Sąd uznał wybierając zasadę łączenia kar, że nie zachodzą przesłanki do pełnej kumulacji. Kumulacja kar stanowi dolegliwość, która przekraczałaby potrzeby resocjalizacyjne. Oddziaływanie resocjalizacyjne związane z wykonywaniem kary przebiega bowiem niezależnie od tego, czy kary wykonywane są po kolei, czy w systemie kary łącznej.
\nZ drugiej zaś strony nie zachodzą przesłanki do pełnej absorpcji kary. Orzeczenie kary łącznej w wysokości odpowiadającej najwyższych z podlegających łączeniu kar, prowadziłoby do stanu bezkarności za pozostałe czyny. Fakt ten spowodowałby u oskarżonego jak i w odczuciu społecznym przekonanie o nieponoszeniu konsekwencji karnej czynu. Wymierzając oskarżonemu karę łączną grzywny Sąd kierował się dyrektywami jej wymiaru zawartymi w art. 86 § 2 k.k. baczył zatem, aby wysokość stawki dziennej nie przekraczała najwyższej ustalonej poprzednio.
\nR. G.
\nXXXVI. części dyspozytywnej wyroku XIV-XV. części wstępnej wyroku Na podstawie art.45§1 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego R. G. przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej w wyniku przestępstwa:
\nP. T. (1) XVII-XXII. części dyspozytywnej wyroku XVII-XXII. części wstępnej wyroku Sąd wymierzając oskarżonemu P. T. (1) kary jednostkowe miał przede wszystkim na względzie dyrektywy wymiaru kary zawarte w art. 53 § 1 i 2 k.k., baczył zatem by dolegliwość kar nie przekraczała stopnia winy oskarżonego, uwzględnił stopień społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów oraz miał na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
\nOkolicznościami obciążającymi przy wymierzaniu oskarżonemu kar jednostkowych są: długi okres przestępczej działalności oskarżonego, ilość i rodzaj narkotyków sprzedawanych i nabywanych przez oskarżonego, oraz wysokość korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnionych przestępstw.
\nWymierzone oskarżonemu jednostkowe kary grzywny są adekwatne do stopnia zawinienia, a co do wysokości stawki dziennej uwzględniają warunki osobiste, rodzinne, sytuację majątkową oraz możliwości zarobkowe oskarżonego.
\nP. T. (1) XXXI. części dyspozytywnej wyroku XVII-XXII. części dyspozytywnej wyroku Orzekając karę łączną wobec oskarżonego Sąd zastosował zasadę asperacji i wymierzył karę w wysokości wyższej od najwyższej z orzeczonych kar jednostkowych, ale niższej niż ich suma. Sąd uznał wybierając zasadę łączenia kar, że nie zachodzą przesłanki do pełnej kumulacji. Kumulacja kar stanowi dolegliwość, która przekraczałaby potrzeby resocjalizacyjne. Oddziaływanie resocjalizacyjne związane z wykonywaniem kary przebiega bowiem niezależnie od tego, czy kary wykonywane są po kolei, czy w systemie kary łącznej.
\nZ drugiej zaś strony nie zachodzą przesłanki do pełnej absorpcji kary. Orzeczenie kary łącznej w wysokości odpowiadającej najwyższych z podlegających łączeniu kar, prowadziłoby do stanu bezkarności za pozostałe czyny. Fakt ten spowodowałby u oskarżonego jak i w odczuciu społecznym przekonanie o nieponoszeniu konsekwencji karnej czynu. Wymierzając oskarżonemu karę łączną grzywny Sąd kierował się dyrektywami jej wymiaru zawartymi w art. 86 § 2 k.k. baczył zatem, aby wysokość stawki dziennej nie przekraczała najwyższej ustalonej poprzednio.
\nP. T. (1) XXXVII. części dyspozytywnej wyroku XVII-XXI. części wstępnej wyroku Na podstawie art.45§1 kk orzeka wobec oskarżonego P. T. (1) przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej w wyniku przestępstwa:
\nF. W. (1) XXIII.-XXVII. części dyspozytywnej wyroku XXIII-XXVII. części wstępnej wyroku Sąd wymierzając oskarżonemu F. W. (1) kary jednostkowe miał przede wszystkim na względzie dyrektywy wymiaru kary zawarte w art. 53 § 1 i 2 k.k., baczył zatem by dolegliwość kar nie przekraczała stopnia winy oskarżonego, uwzględnił stopień społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów oraz miał na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
\nOkolicznościami obciążającymi przy wymierzaniu oskarżonemu kar jednostkowych są: długi okres przestępczej działalności oskarżonego, ilość i rodzaj narkotyków sprzedawanych i nabywanych przez oskarżonego, ilość i rodzaj wytworzonych przez oskarżonego narkotyków oraz wysokość korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnionych przestępstw.
\nWymierzone oskarżonemu jednostkowe kary grzywny są adekwatne do stopnia zawinienia, a co do wysokości stawki dziennej uwzględniają warunki osobiste, rodzinne, sytuację majątkową oraz możliwości zarobkowe oskarżonego.
\nF. W. (1) XXXII. części dyspozytywnej wyroku XXIII.-XXVII. części dyspozytywnej wyroku Orzekając karę łączną wobec oskarżonego Sąd zastosował zasadę asperacji i wymierzył karę w wysokości wyższej od najwyższej z orzeczonych kar jednostkowych, ale niższej niż ich suma. Sąd uznał wybierając zasadę łączenia kar, że nie zachodzą przesłanki do pełnej kumulacji. Kumulacja kar stanowi dolegliwość, która przekraczałaby potrzeby resocjalizacyjne. Oddziaływanie resocjalizacyjne związane z wykonywaniem kary przebiega bowiem niezależnie od tego, czy kary wykonywane są po kolei, czy w systemie kary łącznej.
\nZ drugiej zaś strony nie zachodzą przesłanki do pełnej absorpcji kary. Orzeczenie kary łącznej w wysokości odpowiadającej najwyższych z podlegających łączeniu kar, prowadziłoby do stanu bezkarności za pozostałe czyny. Fakt ten spowodowałby u oskarżonego jak i w odczuciu społecznym przekonanie o nieponoszeniu konsekwencji karnej czynu. Wymierzając oskarżonemu karę łączną grzywny Sąd kierował się dyrektywami jej wymiaru zawartymi w art. 86 § 2 k.k. baczył zatem, aby wysokość stawki dziennej nie przekraczała najwyższej ustalonej poprzednio.
\nF. W. (1) XXXVIII. części dyspozytywnej wyroku XXIII.-XXVI. części wstępnej wyroku Na podstawie art.45§1 kk orzeka wobec oskarżonego F. W. (1) przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej w wyniku przestępstwa:
\n5.
\n1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności D. L. (1) XXXIX. części dyspozytywnej wyroku XXVIII. części dyspozytywnej wyroku Na poczet kary łącznej pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemu D. L. (1) okres tymczasowego aresztowania od dnia 18 grudnia 2018r. godz. 6:18 do dnia 24 kwietnia 2020r.;
\nT. J.
\nXL. części dyspozytywnej wyroku XXIX. części dyspozytywnej wyroku Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet kary łącznej pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemu T. J. okres tymczasowego aresztowania od dnia 18 grudnia 2018r. godz. 7:40 do dnia 24 kwietnia 2020r.;
\nR. G.
\nXLI. części dyspozytywnej wyroku XXX. części dyspozytywnej wyroku Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet kary łącznej pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemu R. G. okres tymczasowego aresztowania od dnia 18 grudnia 2018r. godz. 6:30 do dnia 9 marca 2020r.
\nP. T. (1) XLII. części dyspozytywnej wyroku XXXI. części dyspozytywnej wyroku Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet kary łącznej pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemu P. T. (1) okres tymczasowego aresztowania od dnia 18 grudnia 2018r. godz. 6:31 do dnia 16 października 2020r.
\nF. W. (1) XLIII. części dyspozytywnej wyroku XXXII. części dyspozytywnej wyroku Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet kary łącznej pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemu F. W. (1) okres tymczasowego aresztowania od dnia 14 stycznia 2019r. godz. 14:55 do dnia 16 października 2020r.
\nNa podstawie art. 44 § 1 k.k. Sąd orzekł przepadek dowodów rzeczowych opisanych w wykazie dowodów rzeczowych opisanych w wykazie dowodów rzeczowych Drz 658/19 i Drz 659/19 poprzez ich zniszczenie.
\n7.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę - 7.
\nKOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności XLV. części dyspozytywnej wyroku Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. M. kwotę 2583 zł brutto, tytułem kosztów nieopłaconej obrony udzielonej z urzędu dla oskarżonego P. T. (1);
\nXLVI. części dyspozytywnej wyroku na podstawie art. 624§1 kpk Sąd zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa;
\n6.
\n1Podpis