a. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie, wyrażające się w błędnej, wybiórczej w świetle całokształtu materiału dowodowego, ocenie, iż przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę były prawdziwe i uzasadniały wypowiedzenie umowy o pracę, podczas gdy całokształt materiału dowodowego oraz praktyka i doświadczenie życiowe, winny prowadzić do oceny wręcz przeciwnej przyznającej , iż to przede wszystkim działalność lub sama przynależność związkowa powoda legła u podstaw rozwiązania z powodem za wypowiedzeniem umowy o pracę, przez co to wypowiedzenie umowy o pracę było bezskuteczne z racji podania nieprawdziwych przyczyn wypowiedzenia umowy; b. art. 233 k.p.c. poprzez błędną i wybiórczą ocenę w świetle całości zebranego materiału dowodowego, iż w sprawie nie wystąpiły okoliczności, uzasadniające ochronę związkową powoda; c. art. 233 k.p.c. oraz 227 k.p.c. poprzez błędne uznanie, iż pisma z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Urzędu Skarbowego , stanowić mogą dowód na to, iż W. P. i M. M. (4) nie byli zatrudnieni przez pozwaną w dacie 22 sierpnia 2015 r. jak też i po tej dacie; d. art. 235 z indeksem 2 k.p.c. ( poprzednio art. 217 par. 2 k.p.c.) poprzez pominięcie dowodów z: - przesłuchania D. X. i S. K. (2), poprzez pominięcie wniosków dowodowych powoda złożonych w tym zakresie i niewydanie postanowienia o oddaleniu tychże dowodów, mimo że przeprowadzenie tychże dowodów może mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu; - z wnioskowanych w piśmie powoda z dnia 08 sierpnia - informacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Krajowej Administracji Skarbowej za jakie miesiące roku 2015 i przez jaki podmiot były odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne oraz podatek dochodowy za W. P. i M. M. (4); e. art. 232 k.p.c. poprzez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie z urzędu dowodów z przesłuchania W. P. i M. M. (4), mimo, że ich przeprowadzenie jest niezmiernie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a Sąd Pracy co do zasady winien w szerszym zakresie przeprowadzać i dopuszczać dowody z urzędu, f. art. 232 k.p.c. poprzez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu na okoliczność faktu ilości członków i składu osobowego rady pracowników w porównaniu do ilości i składu osobowego tzw. komitetu rady pracowników; g. art. 205 z indeksem 3 par. 2 k.p.c. (poprzednio 207 k.p.c.) poprzez niewłaściwe zastosowanie tegoż przepisu, polegające na niezasadnym pominięciu wniosków dowodowych dotyczących przesłuchania W. P. i M. M. (4), mimo, iż wnioski te złożono w związku z dalece niepełną treścią ostatnio złożonych do akt pism organów administracji, zatem nie były one spóźnione, ani nie mogły spowodować niezasadnej przewlekłości postępowania
\nFakty ustalone przez Sąd I instancji niezgodnie z rzeczywistym stanem, rzeczy:
\nFakty istotne dla rozstrzygnięcia nieustalone przez Sąd I instancji:
\nMając powyższe na uwadze skarżący wniósł o: - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie o: przywróceniu powoda do pracy u pozwanej, oraz zasądzeniu od pozwanej spółki na rzecz powoda kosztów procesu za obie instancje , w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; - ewentualnie na wypadek uznania przez Sąd, iż nie zachodzi podstawa do zmiany zaskarżonego wyroku, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego;
\nW odpowiedzi na apelację powoda pełnomocnik pozwanego wniósł o:
\nSąd Okręgowy zważył co następuje:
\nApelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
\nW ocenie Sądu Okręgowego, Sąd pierwszej instancji wydał trafne orzeczenie, znajdujące oparcie zarówno w zebranym w sprawie materiale dowodowym, jak i obowiązujących przepisach prawa.
\nArt. 233 § 1 kpc stanowi, iż Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów, według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Sąd dokonuje oceny wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak również wszelkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych dowodów, mających znaczenie dla ich mocy i wiarygodności (tak np. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu orzeczenia z 11 lipca 2002 roku, IV CKN 1218/00, LEX nr 80266).
\nRamy swobodnej oceny dowodów są zakreślone wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego, regułami logicznego myślenia oraz pewnym poziomem świadomości prawnej, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (tak też Sąd Najwyższy w licznych orzeczeniach, np. z dnia 19 czerwca 2001 roku, II UKN 423/00, OSNP 2003/5/137). Poprawność rozumowania sądu powinna być możliwa do skontrolowania, z czym wiąże się obowiązek prawidłowego uzasadniania orzeczeń (art. 327 1 k.p.c.).
\nSkuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sąd art. 233 § 1 k.p.c. wymaga zatem wykazania, iż sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Natomiast zarzut dowolnego i fragmentarycznego rozważenia materiału dowodowego wymaga dla swej skuteczności konkretyzacji, i to nie tylko przez wskazanie przepisów procesowych, z naruszeniem których apelujący łączy taki skutek, lecz również przez określenie, jakich dowodów lub jakiej części materiału zarzut dotyczy, a ponadto podania przesłanek dyskwalifikacji postępowania sądu pierwszej instancji w zakresie oceny poszczególnych dowodów na tle znaczenia całokształtu materiału dowodowego oraz w zakresie przyjętej podstawy orzeczenia.
\nW ocenie Sądu Okręgowego dokonana przez Sąd Rejonowy ocena zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego jest – wbrew twierdzeniom apelującego – prawidłowa. Sąd dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i doszedł do trafnego wniosku, iż zachowania powoda wskazane jako podstawa wypowiedzenia mu umowy o prace co do zasady były rzeczywiste i uzasadniały takie zwolnienie nadto, iż wypowiedzenie to nie było obarczone uchybieniami w zakresie wymogów formalnych tj. dokonane bez wymaganej zgody na rozwiązanie stosunku pracy rady pracowników której powód był członkiem i bez naruszenia jego ochrony związkowej. Zarzuty skarżącego sprowadzają się zaś w zasadzie do polemiki ze stanowiskiem Sądu i interpretacją dowodów dokonaną przez ten Sąd i jako takie nie mogą się ostać.
\nApelujący przeciwstawia bowiem ocenie dokonanej przez Sąd pierwszej instancji swoją analizę zgromadzonego materiału dowodowego i własny pogląd na sprawę. W apelacji zostały wskazane poszczególne okoliczności o treści dla powoda korzystnej. Jest to jednak potraktowanie zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób wybiórczy, to jest z pominięciem pozostałego - nie wygodnego lub nie odpowiadającego wersji zdarzeń przedstawionych przez powoda. Fragmentaryczna ocena materiału nie może zaś dać pełnego obrazu spornych okoliczności. Zadaniem Sądu Rejonowego – prawidłowo przez Sąd wykonanym – było przeprowadzenie całościowej oceny zebranego w sprawie materiału, ponieważ tylko taka mogła posłużyć dla oceny prawidłowości dokonanego wypowiedzenia.
\nAkceptacja poprawności ustaleń poczynionych przez Sąd I instancji w dużej mierze rzutuje też na bezzasadność podniesionych w sprawie zarzutów apelacyjnych naruszenia prawa materialnego.
\nW szczególności nie sposób zgodzić się z skarżącym, iż w okolicznościach sprawy Sąd dopuścił się uchybień proceduralnych – art. 235 2 kpc uprzednio 217 §2 kpc poprzez pominiecie dowodów mających dla sprawy istotne znaczenie dowodu z zeznań świadka D. X. byłego członka zarządu poznanej i dowodu z zeznań w charakterze strony S. K. (2), pominiecie wniosków dowodowych dotyczących przesłuchania W. P. i M. M. (4) co do tego iż byli oni pracownikami pozwanej w chwili podjęcia uchwały o zawiązaniu komisji zakładowej związku zawodowego tj w dacie 22 sierpnia 2015 jak i po tej dacie oraz Odnosząc się do powyższego po pierwsze wskazać należy iż zgodnie z art. 299 kpc jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub w ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, sąd dla wyjaśnienia tych faktów może dopuścić dowód z przesłuchania stron.
\nDowód z przesłuchania stron ma więc charakter posiłkowy, gdyż dopuszczalność jego przeprowadzenia powstaje tylko wówczas, gdy za pomocą innych środków dowodowych nie można dojść do wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Subsydiarny charakter dowodu z przesłuchania stron powoduje, że dowód ten powinien być dopuszczony dopiero po przeprowadzeniu pozostałych dowodów w sprawie i tylko co do faktów, które w ten sposób nie zostały jeszcze wyjaśnione. Jeżeli zatem fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione w toku dotychczasowego postępowania dowodowego, to brak jest podstaw do przesłuchania stron (wyr. SN z 18.8.1982 r., I CR 258/82, L.). Postępowanie dowodowe można ograniczyć do przesłuchania stron jedynie wówczas, gdy nie ma innych dowodów w sprawie (wyr.
\nSN z 22.11.1996 r., II UKN 14/96, OSNAPiUS 1997, Nr 12, poz. 222). Przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron nie może służyć sprawdzeniu wyników dotychczasowego postępowania dowodowego ani przesądzać jego wyników (wyr. SA w Krakowie z 14.10.2010 r., I ACa 875/10, niepubl.). Sąd nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu z przesłuchania stron nawet wówczas, gdy odmówił wartości dowodowej dokumentom złożonym przez stronę (wyr. SN z 10.11.1998 r., I PKN 425/98, OSNAPiUS 1999, Nr 24, poz. 790). Podejmując decyzję co do dopuszczenia dowodu z przesłuchania stron sąd nie jest związany nawet zgodnymi wnioskami stron w tym przedmiocie (wyjątek art. 432 KPC), a jedynie istnieniem przesłanek jego przeprowadzenia określonymi w art. 299 KPC.
\nPo zmianie brzmienia komentowanego przepisu wprowadzonej ustawą z 17.12.2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r. Nr 7, poz. 45) nie może być już wątpliwości co do braku konieczności przeprowadzenia dowodu z przesłuchania stron w każdej sprawie (wyr. SN z 5.7.2006 r., IV CSK 98/06, L.). Przesłuchanie stron może nastąpić dopiero wówczas gdy po wyczerpaniu środków dowodowych lub w razie ich braku fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy pozostały niewyjaśnione, przy czym takie fakty powinny być wskazane w tezie dowodowej (wyr. SN z 16.10.1972 r., I PR 57/72, OSP 1973, Nr 5, poz. 96).
\nNadto podnieść należy treści przepisu art. art. 235 2 pkt 5 kpc jednoznacznie wynika uprawnienie sądu do pominięcia każdego wniosku dowodowego, który nie ma już znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i w tym znaczeniu zmierza jedynie do przewlekania postępowania. Obowiązki sądu w tym zakresie nie obejmują więc powinności uwzględnienia wszelkich wniosków dowodowych na okoliczności co do zasady wpisujące się w podstawę faktyczną powództwa. Cezurę czasową w realizacji tego obowiązku stanowi bowiem uzyskanie przez sąd przekonania, że okoliczności takie zostały już dostatecznie wyjaśnione. / por. odpowiednio I AGa 61/18 - wyrok SA Szczecin z dnia 19-07-2018/ Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jednoznacznie wskazuje, iż przeprowadzenie wskazanych dowodów było całkowicie zbędne i de facto na co słusznie wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu wydanego w sprawie rozstrzygnięcia zmierzało jedynie do zbędnego przedłużania postępowania.
\nCo do przesłuchania D. X. i S. K. (2) podnieść należy iż zakreślona przez pełnomocnika strony powodowej teza dowodowa nie dotyczyła bezpośrednio faktów związanych z konkretnymi przyczynami dotyczącymi rozwiązania umowy o pracę z powodem zatem nie sposób uznać iż jego przeprowadzenie mogło mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia .Ponadto co do okoliczności dotyczących zwolnienia powoda w toku procesu został zgromadzony obszerny materiał dowodowy, który jednoznacznie pozwalał na wyjaśnienie spornych okoliczności. Tym samym wobec wyczerpującego materiału dowodowego mnożenie środków dowodowych było całkowicie zbędne.
\nW przedmiocie wnioskowanych w piśmie powoda z dnia 08 sierpnia 2019 informacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Krajowej Administracji Skarbowej za jakie miesiące roku 2015 i przez jaki podmiot były odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne oraz podatek dochodowy za W. P. i M. M. (4) podnieść należy iż Sąd pozyskał te informacje zarówno od ZUS jak organów skarbowych. W zestawieniu z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w procesie zeznaniami świadków i dowodami z dokumentów potwierdzających fakt rozwiązania stosunku pracy z ww. brak było podstaw do uznania iż są one w jakikolwiek sposób nierzetelne i niepełne. Podkreślić należy iż po zaznajomieniu się z informacją ww. organów pełnomocnik powoda nie składał do nich jakichkolwiek zastrzeżeń. Na konieczność ich uzupełnienia wskazał dopiero podczas rozprawy z 30 stycznia 2020 nie podnosząc przy tym żadnych racjonalnych argumentów mogących podważyć ich walor dowodowy. (Teza o manipulowaniu przez pozwaną dowodami poświadczającymi fakt braku zatrudnienia W. P. i M. M. (4) w kontekście całokształtu zgromadzonego materiału jako gołosłowna nie może być zaakceptowana). Tym samym wskazane twierdzenia i wnioski niewątpliwie były spóźnione i zmierzały do nieuprawnionego przewlekania postepowania.
\nW zakresie zarzutu pominięcia dowodu z przesłuchania W. P. i M. M. (4) na okoliczność ustalenia czy byli pracownikami pozwanej z w momencie podejmowania uchwał przez Komisję Zakładową Solidarność 80, w szczególności na dzień 22 sierpnia 2015 roku, należy zauważyć, że pismem z 29 sierpnia 2019 r. pozwana przedłożyła dowody w postaci oryginałów świadectw pracy oraz porozumień rozwiązujących umowy o pracę ww. osób. Wskazywały one jednoznacznie, że ww. osoby przestały być pracownikami pozwanej w dniu 30 czerwca 2015 r. (w przypadku W. P.) oraz w dniu 24 czerwca 2015 r. (w przypadku M. M. (4)). Powyższe potwierdziły również zeznania świadka M. M. (1) (zob. protokół rozprawy z 7 listopada 2019 r. oraz przedłożona w piśmie z 12 grudnia 2019 r lista pracowników pozwanej zatrudnionych na dzień 22 sierpnia 2015 r. w sklepie w S.. Powyższe dowody nie były przez powoda kwestionowane aż do rozprawy z 30 stycznia 2020 r. Wnioski te, złożone na rozprawie, na której Sąd przeprowadzał ostatni dowód z przesłuchania powoda jako strony powodowej, słusznie więc zostały ocenione przez Sąd I instancji jako zmierzające do przedłużania postępowania. Sąd zasadniczo nie jest zobowiązany do uwzględnienia spóźnionych dowodów. Strona nie może oczekiwać dopuszczania kolejnych lub uzupełniających dowodowych tak długo, aż udowodni ona korzystną dla siebie tezę w sytuacji gdy materia sprawy dostatecznie wyjaśnia kwestie istotne dla rozstrzygnięcia.
\nChybionymi są też twierdzenia apelacji, iż w zakresie przesłuchania W. P. i M. M. (4) czy do okoliczności ustalenia faktu ilości członków składu osobowego rady pracowników porównaniu do ilości składu osobowego komitetu (o czym jeszcze będzie mowa) Sąd powinien w jakimkolwiek stopniu prowadzić postepowanie z urzędu.
\nPodkreślenia wymaga, iż obowiązująca w procesie cywilnym zasada kontradyktoryjności (art. 3 i 232 KPC) zrezygnowała z zasady prawdy obiektywnej, do ustalenia której powinien dążyć sąd. Według uregulowania wymienionych przepisów ciężar dostarczenia w postępowaniu sądowym materiału procesowego spoczywa zasadniczo na stronach, a sąd utracił prawo prowadzenia dochodzenia w celu ustalenia dowodów koniecznych dla rozstrzygnięcia sprawy. Co więcej, poszukiwanie za stronę przez sąd z urzędu okoliczności przemawiających za jej stanowiskiem w istocie stanowi wyręczanie jej w obowiązkach procesowych, przez co sąd naraża się na uzasadniony zarzut nierównego traktowania stron procesu (wyr. SN z 12.3.2010 r., II UK 286/09, L.).
\nW sprawach cywilnych rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 KPC), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 KPC) spoczywa na stronie, która wywodzi z tych faktów skutki prawne (art. 6 KC) (por. wyr. SN z 17.12.1996 r., I CKU 45/96, Legalis z glosą A. Zielińskiego). I choć stosowanie przez sąd prawa materialnego wymaga odpowiedniego ustalenia stanu faktycznego, Sąd w zasadzie nie powinien dopuszczać dowodów z urzędu. Skorzystanie przez sąd z przyznanego mu w art. 232 zd. 2 KPC uprawnienia do dopuszczenia dowodu niewskazanego przez stronę co do zasady należy do jego dyskrecjonalnej władzy. Nie pozbawia jednak strony możliwości powołania się na to, że zaistniały w sprawie podstawy do podjęcia takiego działania, z tej racji, że sama została pozbawiona takiej możliwości, a ponadto przemawiał za nim charakter sprawy obejmujący również element interesu publicznego oraz dotyczący problemu szerszego grona osób i trudności w określeniu wysokości szkody (wyr. SN z 6.5.2010 r., II CSK 602/09, L.). Należy jednak zdecydowanie podkreślić, że zd. 2 komentowanego przepisu powinno być stosowane w minimalnym stopniu. Działanie sądu z urzędu może bowiem prowadzić do naruszenia prawa do bezstronnego sądu i odpowiadającego mu obowiązku przestrzegania zasady równego traktowania stron (art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) (wyr. SN z 12.12.2000 r., V CKN 175/00, L.). Podobnie konstytucyjna zasada sprawiedliwości nie może być rozumiana w taki sposób, że sąd orzekający ma obowiązek podejmować określone czynności z urzędu, wyręczając niejako stronę (wyr. SN z 3.9.2003 r., II CKN 425/01, L.).
\nW konsekwencji jedynie w wyjątkowych wypadkach dopuszczenie dowodu z urzędu może zostać uznane za obowiązek, którego naruszenie jest uchybieniem procesowym (zob. wyr. SN z 14.12.2000 r., I CKN 661/00, L.). W szczególności nie dotyczy to sytuacji, gdy strona reprezentowana jest przez pełnomocnika. Strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swoich twierdzeń, ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał, a Sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z braku udowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów. (wyrok s.apel. 28-02- (...) ACa 613/12 w B. LEX nr 1294695). Strona winna przytaczać okoliczności faktyczne i dowody również wtedy, gdy chce odeprzeć wnioski i twierdzenia strony przeciwnej / por wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 28 marca 2018 r. I ACa 1261/17 Legalis Numer 1781676/.
\nNa gruncie rozpoznawanej sprawy powód w toku całego procesu był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który z uwzględnieniem zasady prekluzji dowodów winien na bieżąco reagować celem podważenia okoliczności, faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, a które w świetle ujawnionego w procesie materiału dowodowego podważały istnienie ochrony związkowej powoda, i wskazywały na brak nieprawidłowości w zakresie podjęcia uchwały o wyrażeniu zgody przez radę pracowników na rozwiązanie umowy o pracę z powodem. Strona powodowa z niewiadomych względów tych działań w odpowiednim do tego czasie nie podejmowała. A co już podnoszono próby zmiany tego stanu rzeczy na ostatnim etapie procesu poprzez zgłoszenie wniosków dowodowych, które w kontekście zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznego i kompletnego ocenić należało jako spóźnione. Sąd nie był zobligowany do działania z urzędu powód celem obrony swych praw w procesie miał bowiem profesjonalne wsparcie a nadto ani charakter sprawy obejmujący element interesu publicznego oraz dotyczący problemu szerszego grona osób nie usprawiedliwiały takiego działania. Powoda obciążają zatem ewentualne ujemne skutki w tym zakresie.
\nNie sposób też zgodzić się z apelującym, iż dokonana przez Sąd I instancji ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie spełniała standardu określonego w art. 233 art. 233 § 1 k.p.c. a w konsekwencji sąd doszedł do błędnego przekonania, iż:
\nOdnosząc się do powyższego wskazać należy, że jeśli w sporze dwie grupy świadków lub strony zeznają odmiennie bądź poszczególne dokumenty wskazują na odmienne okoliczności, to do Sądu meriti należy ocena, którzy świadkowie, strona i dlaczego zeznają wiarygodnie oraz, które dokumenty zasługują na uwzględnienie. Danie wiary jednym, a nie przyznanie wiary drugim świadkom, stronie bądź dokumentom, samo przez się nie narusza zasady z art. 233 § 1 kpc, a stanowi właśnie o istocie sędziowskiej oceny dowodów, która opiera się na odpowiadającemu zasadom logiki powiązaniu ujawnionych w postępowaniu dowodowym okoliczności w całość zgodną z doświadczeniem życiowym.
\nSąd I instancji nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów logicznie argumentując, z jakich względów twierdzeń powoda i powołanych przez niego w apelacji świadków M. F., G. P., R. K. w tym w tym zakresie nie podzielił, oraz wskazując dlaczego uznał twierdzenia pozwanego w kontekście zeznań powołanych przez niego świadków oraz dowodów z dokumentów zaoferowanych w procesie za wiarygodne. Ma to swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia. Skarżący natomiast podnosząc, iż Sąd działał w sposób stronniczy pomijając podnoszone przez niego okoliczności, zwłaszcza że to przynależność związkowa powoda legła u podstaw rozwiązania z powodem za wypowiedzeniem umowy o pracę, nadto iż był objęty ochroną związkową bowiem W.
\nP. i M. M. (4) zatrudnieni przez pozwaną w dacie 22 sierpnia 2015 r. jak też i po tej dacie a zatem powołanie zakładowej organizacji związkowej Komisji Zakładowej ZZ (...) Castorama Polska było skuteczne, nie wykazał, iż materiał dowodowy w sprawie był niekompletny, a wnioski Sądu wywiedzione w oparciu o wskazaną wyżej podstawę nielogiczne i wewnętrznie sprzeczne. Podkreślenia wymaga także, że dla skuteczności zarzutu naruszenia swobodnej oceny dowodów nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Koniecznym jest bowiem wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie Sądu w tym zakresie.
\nW szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny dowodów naruszył Sąd przy ocenie konkretnych dowodów uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając. Ponadto, jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to dokonana ocena nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego można było wysnuć wnioski odmienne (post SN z 23.01.2001 r. IV CKN 970/00, niepubl. wyrok SN z 27.09.2002 r. II CKN 817/00). W ocenie Sądu II instancji na gruncie rozpoznawanego przypadku Sąd Rejonowy powyższych zasad nie naruszył.
\nMateriał zgromadzony w procesie nie potwierdza by w jakikolwiek sposób powód prowadził aktywną działalność związkową. Nie potwierdza też by w jakikolwiek sposób przymierzał się do tego zapowiadając współpracownikom aktywną ochronę ich interesów wystąpienie w obronie ich praw. Brak dowodów by jakkolwiek działania pracodawcy były powiązane z działaniem powoda na tym tle. Zwłaszcza że poza sporem pozostaje że powód z przynależnością do związków się ukrywał. Nie wykazano że pracodawcy nie podobało się iż powód chce założyć związki i w związku z tym działał przeciwko jego osobie by w jakikolwiek sposób „uwziął się na niego”, „szukał na niego haków. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego brak też podstaw do uznania iż powołanie zakładowej organizacji związkowej Komisji Zakładowej ZZ (...) Castorama Polska było skuteczne. By dopełnione zostały wszystkie wymogi formalne art. 25 1 ust. 1 o związkach zawodowych,– by organizacja zrzeszała co najmniej 10 pracowników w dniu powzięcia uchwały o jej utworzeniu i w chwili wypowiedzenia powodowi umowy o pracę - co gwarantowało by powodowi jako przewodniczącemu komisji wskazanemu jako osoba uprawniona do reprezentowania związku, ochronę wynikająca z art. 32 ust.1 o związkach zawodowych. Wbrew zapatrywaniom apelacji w kontekście całokształtu materiału dowodowego i to nie tylko pochodzącego od strony pozwanej brak podstaw do uznania by W. P. i M. M. (4) byli zatrudnieni przez pozwaną w dacie 22 sierpnia 2015 r. jak też i po tej dacie. Apelujący kontestuje iż dokumentacja pochodząca od pozwanego i informacje pochodzące z ZUS i Urzędu skarbowego nie są w jego ocenie wystarczające dla potwierdzenia tych okoliczności, nie podaje jednak przy tym żadnych racjonalnych powodów takiej oceny. Sugestie zaś iż dokumentacja pochodząca od pracodawcy może być przez pozwanego z manipulowana a informacje z urzędów publicznych są lakoniczne, nie są wsparte jakimikolwiek ważkimi przesłankami mogącymi potwierdzić te okoliczności. Brak wiec było podstaw do podważenia mocy dowodowej wskazanych środków dowodowych.
\nPrzy tym nie należy tracić z pola widzenia – czego nie kwestionuje w apelacji skarżący – iż zarzuty stawiane powodowi w oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy o prace w przeważającym zakresie znajdują odzwierciedlenie w rzeczywistości i że co do zasady w przeważającej większości -na co słusznie wskazał Sąd I instancji - mogły stanowić uzasadniona podstawę rozwiązania jego stosunku pracy. Pozwany powołał się na naruszenia ze strony powoda stanowiące podstawę sformułowania najpierw wypowiedzenia zmieniającego a następnie wypowiedzenia definitywnego umowę o pracę i ustalał je, przed otrzymaniem przez pozwana informacji o przynależności związkowej powoda. Nie znajduje więc oparcia w materiale sprawy ocenionym logicznie zapatrywanie, iż zaangażowanie powoda w kwestie związkowe legło u podstaw jego zwolnienia.
\nNie sposób też zgodzić się z apelującym, iż brak było prawidłowo udzielonej zgody rady pracowników której członkiem bezspornie był powód na rozwiązanie z nim umowy o pracę.
\nZgodnie z art. 17 ust. 1 i 2 ustawy o informowaniu pracowników i prowadzeniu z nimi konsultacji Pracodawca nie może bez zgody rady pracowników wypowiedzieć ani rozwiązać stosunku pracy z pracownikiem będącym jej członkiem w okresie jego członkostwa w radzie pracowników. Pracodawca nie może bez zgody rady pracowników zmienić jednostronnie warunków pracy lub płacy na niekorzyść pracownika będącego członkiem rady pracowników w okresie jego członkostwa w radzie pracowników, z wyjątkiem gdy dopuszczają to przepisy innych ustaw.
\nW świetle zatem literalnego brzmienia przepisu zgoda rady pracowników na dokonanie wypowiedzenia definitywnego bądź zmieniającego jego członkowi winna być udzielona przez radę. Niemniej jednak czego nie zauważa już apelujący nie oznacza to iż rada (w całości) nie może przekazać kompetencji do wyrażenie wskazanej zgody odpowiedniemu organowi wskazanego podmiotu. W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2010 III PK 72/09 LEX nr 602059 wskazano iż Zakaz określony w art. 17 ust. 1 ustawy z 2006 r. o informowaniu pracowników i przeprowadzaniu z nimi konsultacji ma charakter taki sam, jak zakaz przewidziany w art. 32 ust. 1 ustawy z 1991 r. o związkach zawodowych. W obu przypadkach jest to zakaz względny, jako że dopuszczalność rozwiązania stosunku pracy z osobą podlegającą ochronie jest uzależniona od zgody odpowiedniego organu (rady pracowników lub zarządu zakładowej organizacji związkowej).
\nUstawa nie reguluje trybu i sposobu wyrażania zgody przez radę pracowników na rozwiązanie umowy z jej członkiem. Uregulowanie tej kwestii mieści się w wyłącznej kompetencji Rady (tak też A. Sobczyk, Komentarz do ustawy o informowaniu pracowników i przeprowadzaniu z nimi konsultacji, [w:] Rady pracowników. Komentarz). Rada Pracowników może to uczynić m.in. w regulaminie uchwalonym na podstawie art. 11 ust. 4 Ustawy.
\nTaka wewnętrzna regulacja funkcjonowała w stosunku do Rady Pracowników pozwanej. Zgodnie z § 13 ust. 5 regulaminu Rady Pracowników pozwanej, zgodę na rozwiązanie umowy o pracę z jej członkiem wyraża Komitet Rady Pracowników w uchwale podjętej bezwzględną większością głosów. Uchwała może zostać podjęta za pomocą poczty elektronicznej albo na posiedzeniu Komitetu. W głosowaniu nie bierze udział pracownik, którego sprawa dotyczy. Analogiczne zasady wynikają z § 6 ust. 1 Porozumienia z 9 kwietnia 2008 r. zawartego przez pozwaną z Radą Pracowników.
\nUchwała w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o pracę powoda została zatem wbrew zapatrywaniom apelacji podjęta zgodnie z przepisami prawa powszechnego oraz regulacjami wewnętrznymi Rady Pracowników pozwanej. Tym samym spełniony został wymóg z art. 17 ust. 1 Ustawy, a zarzuty naruszenia prawa materialnego wywiedzione w tym zakresie w apelacji uznać należało za nieuprawnione.
\nW konsekwencji w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia bezcelowym było czynienie ustaleń co do składu rady pracowników względem składu tzw. Komitetu rady pracowników. Tym samym i w tej materii stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, nie może zostać uwzględnione.
\nPonadto podnieść należy, iż w ocenie Sądu Okręgowego pracodawca mający zamiar rozwiązania umowy o prace z członkiem rady pracowników nie ma prawa ani możliwości weryfikowania legalności podejmowania uchwał przez radę pracowników. Pozostaje to w sferze autonomicznej rady i nie może obciążać pracodawcy.
\nAkceptacja wszystkich powyższych okoliczności czyni bezzasadnym apelacyjny zarzut naruszenia art. 45 kp. Brak podstaw do uznania, iż wypowiedzenie stosunku pracy powodowi było nieuzasadnione lub naruszało przepisy o wypowiadaniu umów o pracę Podkreślenia wymaga, iż wypowiadając umowę o pracę pracodawca może wskazać kilka przyczyn uzasadniających rozwiązanie stosunku pracy w tym trybie. Złożone w ten sposób wypowiedzenie jest uzasadnione, gdy choćby jedna ze wskazanych przyczyn jest usprawiedliwiona (wyr. SN z 5.10.2005 r., I PK 61/05, OSNP 2006, Nr 17-18, poz. 265). Wypowiedzenie umowy o pracę jest przy tym zwykłym sposobem rozwiązania bezterminowego stosunku pracy, stąd nie jest wymagane, by przyczyna wypowiedzenia miała szczególną wagę, była nadzwyczaj doniosła czy powodowała szkody po stronie pracodawcy. Nie jest też konieczne udowodnienie zawinionego działania pracownika (por. wyrok SN z dnia 3 sierpnia 2007 roku, I PK 79/07, M.
\nP. Pr. (...); wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 1997 r. I PKN 419/97, OSNP 1998/20/598; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 1996 r., I PRN 69/96, OSNP 1997/10/163). Pracodawca ma prawo do takiego doboru pracowników do pracy, który zapewni najlepsze wykonywanie realizowanych zadań. (wyrok SN z dnia 2 października 1996 r., I PRN 69/96, OSNAPiUS 1997, nr 10, poz. 163). Pracodawca może również zasadnie wypowiedzieć umowę o pracę w ramach realizacji zasady doboru pracowników w sposób zapewniający najlepsze wykonywanie realizowanych zadań, jeżeli może przewidywać, że zatrudnienie nowych pracowników pozwoli na osiąganie lepszych rezultatów pracy. (wyrok SN, 1996-10-02, I PRN 69/96 OSNP 1997/10/163).
\nZnamiennym jest także, że jeżeli wypowiedzenie pracownikowi umowy o pracę jest podyktowane rzeczywistym, realizowanym w dobrej wierze i znajdującym usprawiedliwienie w konkretnych okolicznościach faktycznych dążeniem pracodawcy do usprawnienia pracy w jego zakładzie pracy i jednocześnie nie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i nie narusza formalnych wymogów prawa, wypowiedzenie takie jest uzasadnione w rozumieniu przepisów KP, choćby nie likwidowało wszystkich nieprawidłowości kadrowych, istniejących w zakładzie (por. wyr. SN z 28.9.1976 r., I PRN 59/76, OSP 1978, Nr 2, poz. 18; wyr. SN z 2.8.1985 r., I PRN 61/85, OSNC 1986, Nr 5, poz. 76; wyr. SN z 10.4.1997 r., I PKN 90/97, OSNAPiUS 1998, Nr 3, poz. 81; wyr.
\nSN z 2.10.2002 r., I PKN 374/01, OSNP 2004, Nr 9, poz. 156). Brak zaufania do pracownika można uznać za uzasadnioną przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę. Pracodawca może utracić zaufanie do pracownika nie tylko wówczas, gdy zasadnie przypisuje mu winę w niedopełnieniu obowiązków, lecz także gdy jego zachowanie jest obiektywnie nieprawidłowe, budzące wątpliwości co do rzetelności postępowania, nawet gdy nie dochodzi do naruszenia obowiązków pracowniczych (vide wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 1997 r., I PKN 385/97, OSNAPiUS 1998 nr 18, poz. 538, z dnia 10 sierpnia 2000 r., I PKN 1/00, OSNAPiUS 2002 nr 5, poz. 112, z dnia 31 maja 2001 r., I PKN 441/00, OSNP 2003 nr 7, poz. 176 i z dnia 5 marca 1999 r., I PKN 623/98, OSNAPiUS 2000 nr 9, poz. 353).
\nJednocześnie nie jest nawet tak bardzo istotna sama utrata zaufania pracodawcy do pracownika, jak przyczyny, które ją spowodowały. Jeśli są one prawdziwe, obiektywne i racjonale, to mogą uzasadniać wypowiedzenie, przy czym utrata zaufania do pracownika zajmującego stanowisko kierownicze lub samodzielne uzasadnia wypowiedzenie nawet wtedy, gdy pracownikowi nie można przypisać winy w określonym zachowaniu, które obiektywnie nosi cechy naruszenia obowiązku dbałości o dobro lub mienie pracodawcy (por. też wyroki SN: z dnia 5 czerwca 2008 r., III PK 5/08, LEX nr 494088; z dnia 14 października 2004 r., I PK 697/03, OSNP 2005, nr 11, poz. 159).
\nNa gruncie rozpoznawanej sprawy pracodawca wypowiadając umowę o pracę powodowi z zachowaniem przewidzianych wymogów formalnych ( m.in. po uzyskaniu zgody Rady pracowniczej, przy braku istnienia ochrony związkowej – na co wskazywano powyżej) powołał przyczyny wskazujące na naruszenie obowiązków pracowniczych, które w przeważającym zakresie nie były przez powoda kontestowane, które częściowo legły także u podstaw jego odpowiedzialności porządkowej - której zasadności nie negował, lub stanowiły podstawę wypowiedzenia zmieniającego, które degradowało go ze stanowiska kierowniczego i z którym się zgodził. Już zasadność jednej przyczyny sprawiała, iż wypowiedzenie umowy o prace powodowi było uzasadnione. Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia zgłoszonego przez niego roszczenia przywrócenia do pracy w związku z nieuprawnionym rozwianiem jego stosunku pracy.
\nW kwestii apelacyjnego zarzutu naruszenia art. 18 3a § 2 w związku z art. 11 3 kodeksu pracy poprzez jego błędne niezastosowanie, podczas gdy jego prawidłowe zastosowanie winno prowadzić do stwierdzenia stosowania dyskryminacji z tytułu przynależności związkowej powoda , leżącej u podstaw rozwiązania z nim umowy o pracę podkreślenia wymaga na co wskazał także sam apelujący, iż powód nigdy w procesie nie domagał się stwierdzenia dyskryminacji i nierównego traktowania przy wypowiedzeniu mu umowy o pracę. Jak wskazał skarżący wskazany zarzut podniósł jedynie z ostrożności procesowej wobec poczynienia przez Sąd Rejonowy ustaleń co do braku naruszeń pozwanej w tym zakresie. W ocenie Sądu Okręgowego wobec braku wywiedzenia jakichkolwiek roszczeń w tej materii przez powoda w kontekście dokonanego wypowiedzenia, analiza poprawności rozstrzygnięcia w tej części jest całkowicie zbędna. Na marginesie jedynie podnieść należy, iż stwierdzenie braku uchybień przy wypowiedzeniu powodowi umowy o pracę wyklucza uznanie, że powód mógłby być jakkolwiek dyskryminowany z uwagi na przynależność związkową w ramach dokonanego wypowiedzenia.
\nReasumując żaden z zarzutów apelacji dotyczących zarówno naruszenia prawa procesowego art. 233 § 1 k.p.c. 227 k.p.c. art. 232 k.p.c. art. 235 2 kpc, jak i prawa materialnego - art. 17 ust. 1 i 2 ustawy o informowaniu pracowników i prowadzeniu z nimi konsultacji, art. 45 kodeksu pracy art. 18 3a § 2 w związku z art. 11 3 kodeksu pracy nie zasługiwał na uwzględnienie. Rozumowanie Sądu pierwszej instancji było logiczne i spójne. Sąd I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie, dokonał prawidłowych ustaleń i na tej podstawie wywiódł trafnie wnioski, w zakresie zastosowania prawa materialnego.
\nBiorąc powyższe pod uwagę Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację strony powodowej, jako bezzasadną.
\nO zwrocie kosztów zastępstwa procesowego za II instancję, orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. a także § 10 ust. 1 pkt 1 oraz § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1800 j.t.).
\nPrzewodnicząca: Sędziowie:
\nZARZĄDZENIE Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanego.
\n17 V 2021 roku.
\nJ.L.