W odniesieniu do tego żądania powód nie przedstawił w pozwie żadnych twierdzeń, powołał się jednak na zawezwanie do próby ugodowej z którego wynika, że jest to odszkodowanie za zniszczony materiał tynkarski w ilości 9000 kg. Jak już wspomniano (omawiając zarzut przedawnienia) dopiero w piśmie procesowym z 19 grudnia 2019 r. powód uzupełnił twierdzenia stanowiące podstawę faktyczną tego żądania wskazując w tabeli (wiersze oznaczone datą 07.05.2012 i 08.05.212.), że 7 maja 2012 r. powód stawił się na budowie oraz sporządził i podpisał m.in. dokument zatytułowany „protokół”, w którym stwierdził, że dostarczył na plac budowy 2 silosy tynkarskie zapełnione materiałem tynkarskim w ilości 9.000 kg, silosy zostały zlokalizowane za tymczasowym ogrodzeniem, które było zdaniem powoda nieprawidłowo zamontowane. Dalej powód wskazał, że w nocy z 3 na 4 maja 2012 r. nastąpiło wysypanie materiału tynkarskiego przez osoby trzecie, ale kierownik budowy K. N. odmówił podpisania sporządzonego przez powoda „protokołu” opisującego taki przebieg wydarzeń.
\nRoszczenie powoda można rozważać w oparciu o art. 471 k.c. (jako szkodę z tytułu nienależytego wykonania zobowiązania przez pozwaną) bądź art. 416 k.c. (jako szkodę wyrządzoną z winy organów pozwanej przez popełnienie czynu niedozwolonego).
\nPowód nie wykazał przesłanek z art. 471 k.c., w szczególności nie wskazał na czym miałoby polegać nienależyte wykonywanie zobowiązania przez pozwaną. Z pism, które sporządził sam powód 7 maja 2012 r. - zatytułowanych „protokół przekazania frontu robót” oraz „protokół” - wynika, że powód zostawił na budowie 2 silosy tynkarskie zapełnione materiałem tynkarskim jeszcze przed wydaniem mu frontu robót. W dokumencie zatytułowanym „protokół” i niepodpisanym przez zleceniodawcę powód wskazuje, że silosy zostały umieszczone za ogrodzeniem wykonanym tymczasowo przez pozwaną w sposób nieprawidłowy i umożliwiający łatwy dostęp do zaworów spustowych silosów. Nawet gdyby fakty przedstawione przez powoda w niepodpisanym protokole były zgodne z prawdą, to i tak pozwanej nie można postawić zarzutu nienależytego wykonania umowy, z umowy nie wynikało bowiem ażeby pozwana miała obowiązek dozoru materiałów budowlanych zostawionych przez powoda na placu budowy i to przed przekazaniem wykonawcy frontu robót. Przeciwnie - w § 6 ust. 6 umowy wskazano, że to wykonawca jest odpowiedzialny za zabezpieczenie (w szczególności przed kradzieżą i dewastacją) maszyn, narzędzi, materiałów wykorzystywanych przy realizacji umowy. Powyższe uzasadnia brak odpowiedzialności pozwanej za szkodę spowodowaną wysypaniem materiału tynkarskiego, który powód zostawił na budowie przed wydaniem mu frontu robót.
\nZ kolei rozważając odpowiedzialność pozwanej z czynu niedozwolonego wskazać trzeba, że powód nie wskazał na czym miałby polegać bezprawny i zawiniony czyn popełniony przez członków zarządu pozwanej. Wobec braku jakichkolwiek twierdzeń powoda w tym zakresie dalsze rozważania na tej płaszczyźnie są bezprzedmiotowe. Dodać jeszcze trzeba, że do tożsamych wniosków prowadzą rozważania na tle art. 429 k.c. i art. 430 k.c. zmierzające do oceny, czy po stronie powoda mogła powstać szkoda wyrządzona przez osoby, którym pozwana powierzyła wykonywanie określonych czynności. Czyn bezprawny, w wyniku którego po stronie powoda i jego wspólnika powstała szkoda, popełniła osoba, która wysypała materiał tynkarski. Powód nie przedstawił jednak żadnych twierdzeń co do tego, kto był sprawcą tej kradzieży bądź dewastacji (zarząd pozwanej, pracownicy pozwanej, osoby wykonujące na rzecz pozwanej określone czynności na podstawie umów cywilnoprawnych czy też osoby trzecie). Tym samym nie można przyjąć, że po stronie pozwanej powstała odpowiedzialność z tytułu czynu niedozwolonego za zniszczony materiał tynkarski.
\nOdnośnie wysokości roszczenia o zapłatę kwoty 4.095 zł powód również nie przedstawił żadnych twierdzeń, nie wiadomo wg jakich kryteriów powód liczy wysokość tego roszczenia, powołane w pozwie dowody z zeznań świadków i stron dotyczyły jedynie niespornego faktu utracenia przez pozwaną materiałów pozostawionych na placu budowy przez powoda jako wykonawcę, nie dotyczyły natomiast wysokości poniesionej szkody. Dodać trzeba, że przesłuchanie świadków w celu ustalenia faktu utraty materiału tynkarskiego nie było potrzebne, pozwana temu faktowi nie przeczyła, linia obrony pozwanej opierała się bowiem o zapis § 6 ust. 6 umowy i tym samym brak obowiązku dozoru po stronie pozwanej.
\nTym samym roszczenie powoda o zapłatę kwoty 4.095 zł podlegało oddaleniu w całości, po pierwsze jako przedawnione (co wyjaśniono już wcześniej), po drugie z uwagi na brak twierdzeń powoda jak również dowodów dla ich poparcia zarówno w zakresie faktów pozwalających ustalić ewentualną podstawę odpowiedzialności pozwanej, jak i wysokość ewentualnej szkody po stronie powoda.
\nŻądanie o zapłatę kwoty 70.000 zł - utracone wynagrodzenie W pozwie powód nie przedstawił żadnych twierdzeń, które pozwoliłyby ustalić stan faktyczny w zakresie tego żądania, poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że w związku z niezasadnym odstąpieniem od umowy przez pozwaną utracił wynagrodzenie, które szacuje na 70.000 zł.
\nTak sformułowane roszczenie podlega oddaleniu już z tej przyczyny, że powód bezpodstawnie twierdzi, że odstąpienie od umowy przez pozwaną miałoby być „niezasadne”. W istocie bowiem odstąpienie od umowy przez pozwaną nie było „niezasadne”. Rozważania w tym temacie przedstawione zostały przy ocenie żądania powoda o zapłatę kary umownej, do których należy się w tym miejscu odwołać.
\nW pozwie powód odwołał się również do dokumentu w postaci zawezwania do próby ugodowej, z którego wynika, że powód wiąże roszczenie o zapłatę kwoty 70.000 zł z innymi faktami, mianowicie z tym, że po zawarciu umowy z 13 kwietnia 2012 r. powód i jego wspólnik już 18 kwietnia 2012 r. byli gotowi przystąpić do realizacji prac, jednakże otrzymali pismo pozwanej z 18 kwietnia 2012 r., w którym dokonała ona przesunięcia terminu rozpoczęcia prac wstępnie określając go na dzień 7 maja 2012 r. W wyniku tego zdarzenia powód jego wspólnik – jak twierdzi powód w niniejszym procesie – ponieśli koszty związane z przygotowaniem do rozpoczęcia prac oraz utracili zarobek związany z przestojem prac. W piśmie procesowym z 19 grudnia 2019 r. powód uzupełnił te twierdzenia w wierszach tabeli oznaczonych datą 16.04.2012 i 18.04.2012. W piśmie procesowym z 19 grudnia 2019 r. powód wskazał, że pozwana swoimi działaniami spowodowała przestój prac powoda, co wywołało utratę zarobku, ponadto powód podniósł koszty związane z przygotowaniem do rozpoczęcia prac.
\nRoszczenie to należy rozważyć w oparciu o art. 471 k.c. Powód domagając się odszkodowania od pozwanej powinien przytoczyć fakty wskazujące na nienależyte wykonanie zobowiązania przez pozwaną, wskazać fakty, z których wynika wysokość szkody oraz fakty potwierdzające adekwatny związek przyczynowy między nienależytym wykonaniem zobowiązania przez pozwaną i szkodą. Z materiału dowodowego istotnie wynika, że wydanie frontu robót przez pozwaną nastąpiło później niż określono to w umowie, pozwana przedstawiła jednak przyczyny tego stanu rzeczy w piśmie z 18 kwietnia 2012 r. wyjaśniając, że mimo zapewnień T. P. brygady tynkarskie nie stawiły się na budowie, co miało wpływ na kolejność innych prac budowlanych, w związku z opóźnieniem po stronie powoda jego (...) spółka (...) postanowiła bowiem najpierw wykonać posadzki, a następnie prace tynkarskie. Opóźnienie na wstępie wykonywania prac nastąpiło więc z przyczyn leżących po stronie przedsiębiorstwa powoda.
\nW odniesieniu do wysokości ewentualnej szkody, szacowanej przez powoda na 70.000 zł, powód nie przedstawił żadnych twierdzeń ani nie powołał żadnych dowodów. Nie wiadomo co powód rozumie przez utracone wynagrodzenie, czy jest to utracony zysk przedsiębiorstwa powoda, a jeżeli tak, to w jaki sposób (w oparciu o jakie dane rachunkowe) powód wyliczył tą kwotę. Wobec braku jakichkolwiek twierdzeń w tym zakresie dalsze rozważania nad tym roszczeniem są bezprzedmiotowe.
\nRoszczenie powoda o zapłatę kwoty 70.000 zł należało więc uznać za nieuzasadnione z uwagi na brak twierdzeń i dowodów potwierdzających szkodę po stronie powoda tak co do zasady, jak i co do wysokości, jak również z uwagi skutecznie podniesiony zarzut przedawnienia, co omówiono we wcześniejszej części rozważań.
\nPodsumowując tą część rozważań: roszczenie powoda okazało się zasadne jedynie w zakresie: - części należności z faktury nr (...), tj. co do połowy kwoty, wobec której pozwana nieskutecznie powołuje się na „uregulowanie potrąceniem”, tj. co do kwoty 5.793,86 zł z odsetkami od 31 lipca 2012 r. - części należności z faktury nr (...), tj. co do połowy kwoty wobec której pozwana nieskutecznie powołuje się na „uregulowanie potrąceniem” wierzytelności z tytułu kary umownej, tj. 13.587,55 zł z odsetkami od 7 września 2012 r.
\nŁącznie na rzecz powoda podlegała zasądzeniu suma tych kwot, tj. 19.381,41 zł.
\nW pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu.
\nKoszty procesu rozliczono stosunkowo, mając na uwadze zasadę odpowiedzialności za wynik sprawy (art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 99 i art. 100 k.p.c.). Powód został zwolniony od kosztów sądowych postanowieniem z 8 kwietnia 2019 r. (opłata od pozwu wynosi 10.133 zł). Koszty procesu poniesione przez obie strony obejmują koszty zastępstwa procesowego w wysokości 10.800 zł oraz 17 zł z tytułu opłaty sądowej od pełnomocnictwa.
\nPowód dochodził w niniejszym procesie kwoty 202.646,97 zł, jego roszczenia okazały się zasadne do kwoty 19.381,41 zł, tj. w 9,56%.
\n9,56% z 10.817 zł wynosi 1.034,11 zł, zaś 90,44 % z 10.817 zł wynosi 9.782,89 zł, na rzecz pozwanej zasądzeniu podlegała więc różnica w wysokości 8.748,79 zł.
\n9,56% z 10.133 zł (opłata od pozwu) wynosi 9.697 zł (po zaokrągleniu do pełnych groszy), taką też kwotę należało na podstawie art. 113 ust. 2 pkt 1 u.k.s.c. ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Szczecinie z roszczenia zasądzonego powodowi A. W. tytułem kosztów sądowych nie obciążających przeciwnika.
\nPozostała część opłaty sądowej - stanowiąca koszty sądowe, których powód jako wygrywający sprawę nie miał obowiązku uiścić - obciąża przeciwnika. Należało zatem obciążyć pozwaną na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Szczecinie kwotą 436 zł (10.133 - 9.697= 436 zł).
\nOcena dowodów i pominięcie wniosków dowodowych:
\nStan faktyczny sprawy ustalony został w oparciu o dowody z dokumentów złożone przez obie strony, przy czym dokumentami są również wydruki korespondencji elektronicznej oraz dokumenty zapisane na nośniku informacji w postaci płyty załączonej przez powoda do pozwu. Dokumenty te zostały przez Sąd ocenione jako dowody wiarygodne, nie było bowiem podstaw do kwestionowania ich autentyczności.
\nZarazem wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 243 2 k.p.c. dokumenty znajdujące się w aktach sprawy lub do nich dołączone (w rozumieniu art. 243 1 k.p.c., to jest dokumenty zawierające tekst umożliwiające ustalenie ich wystawców) stanowią dowody bez wydawania odrębnego postanowienia, przy czym w świetle art. 77 3 k.c. dokumentem na gruncie prawa cywilnego jest każdy nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z jej treścią, w tym płyta CD.
\nTym samym dokumenty znajdujące się na płycie CD stanowiły dowody podlegające ocenie pod kątem ich wiarygodności jak również przydatności dla ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia. Dowody te zostały przeprowadzone bez potrzeby drukowania dokumentów z nośnika informacji, jaki stanowią płyty CD. Powód złożył do akt sprawy wraz z pozwem płytę, na której znajduje się dokumentacja projektowa, rzuty budynków oraz fotografie wykonane w 2012 r. przed rozpoczęciem budowy bądź jej początkowej fazie, w następujących datach: 31 stycznia, 7-8 maja, 23 maja, 5 czerwca (brak jest natomiast fotografii z późniejszego etapu budowy oraz z dnia odstąpienia od umowy, to jest 24 sierpnia 2012 r.). Dokumentacja projektowa nie pozostawała w związku z żądaniami pozwu, co więcej powód nie powołał się na ten dowód ani w uzasadnieniu pozwu, ani w uzasadnieniu późniejszego pisma procesowego precyzującego uzasadnienie pozwu, datowanego na 19 grudnia 2019 r. Z kolei dowody z fotografii wykonanych w początkowej fazie budowy (na które powód również nigdzie się nie powoływał) potwierdzały stan rzeczy wynikający z innych dowodów z dokumentów.
\nPostanowieniem z 15 lutego 2021 r. na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c. pominięto powołane przez stronę dowody z zeznań świadków, z opinii biegłego oraz z przesłuchania stron, zostały bowiem one powołane dla wykazania faktów albo niespornych, albo nieistotnych dla rozstrzygnięcia sprawy bądź też udowodnionych dokumentami.
\nSpecyfika niniejszej sprawy wyraża się w tym, że obie strony powołały cały szereg dowodów dotyczących faktów nieistotnych dla sprawy (w istocie rozstrzygnięcie opiera się na ocenie kwestii prawnych, takich jak np. ocena skuteczności przedawnienia bądź ocena skuteczności potrącenia w sytuacji braku oświadczenia o potrąceniu).
\nJednocześnie strony w sposób nieuporządkowany przedstawiały twierdzenia dotyczące faktów, z których wychodziły skutki prawne, wprowadzając do procesu nowe wątki (nieistotne z punktu widzenia żądań powoda), zarazem strony reprezentowane przez zawodowych pełnomocników (pozwana od momentu złożenia odpowiedzi na pozew, zaś powód od pierwszej rozprawy, która miała miejsce 2 czerwca 2020 r.) po części nie wypowiadały się w ogóle co do twierdzeń zawartych w pismach procesowych przeciwnika, co implikowało zastosowanie w niniejszej sprawie art. 230 k.p.c., zgodnie z którym: gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd mając na uwadze wyniki całej rozprawy może fakty te uznać za przyznane.
\nJak wyjaśniono na wstępie uzasadnienia - z uwagi na specyfikę pism procesowych składanych przez powoda - przed przystąpieniem do rozstrzygnięcia Sąd musiał przystąpić do skompletowania wyrażonych w różnych pismach procesowych twierdzeń powoda uzasadniających jego osiem żądań. Jak już sygnalizowano w procesie cywilnym obowiązuje wyrażona w art. 321 § 1 k.p.c. i będąca podstawową zasadą postępowania cywilnego zasada dyspozycyjności, która oznacza, że Sąd jest związany żądaniem zgłoszonym przez powoda i nie ma prawa orzekać ponad zgłoszone żądanie [por. rozważania na wstępie niniejszego uzasadnienia]. Aby ustalić nieprecyzyjnie określony zakres żądań powoda i ich podstawę faktyczną Sąd posiłkował się m.in. załączonym do pozwu zawezwaniem do próby ugodowej, co wyjaśniono już wcześniej.
\nOstatecznie trzeba przypomnieć, że stanowisko procesowe powoda zostało wyrażone w pozwie (sprecyzowanym co do żądania dotyczącego odsetek w piśmie procesowym z 3 marca 2020 r.), w piśmie procesowym z 19 grudnia 2019 r. oraz w piśmie procesowym datowanym na 29 czerwca 2020 r. (złożonym po pierwszej rozprawie). Stanowisko to jest chaotyczne, w zakresie niektórych żądań pozwu w odniesieniu do ich wysokości powód nie przytacza w ogóle żadnych twierdzeń o faktach istotnych dla rozstrzygnięcia.
\nZ kolei pozwana przedstawiła swoje stanowisko w odpowiedzi na pozew datowanej na 29 kwietnia 2019 r., w piśmie procesowym z 10 marca 2020 r. oraz w piśmie procesowym z 12 lipca 2020 r. Jak już uzasadniono na wstępie rozważań (do których należy się w tym miejscu odwołać w zakresie przedstawionych tam argumentów) w sprawie dopuszczone zostały nowe dowody powołane przez pozwaną w piśmie procesowym z 12 lipca 2020 r. z uwagi na zasadę równości stron (uwzględnione zostały bowiem również twierdzenia oraz dopuszczone dowody powoływane przez powoda w różnych momentach procesu).
\nPo tych wstępnych uwagach należy odnieść się kolejno do powoływanych przez stronę dowodów (innych niż z dokumentów) i przedstawić motywy ich pominięcia: - w pozwie powód powołał dowód z zeznań świadków i stron w celu ustalenia: treści stosunku zobowiązaniowego między stronami [fakt ten został wykazany za pomocą pisemnej umowy], faktów stanowiących przeszkodę w terminowym wykonaniu prac przez wykonawcę i zakresu prac, których wykonawca nie mógł wykonać [fakty te zostały wykazane dokumentami obrazującymi przyczyny rozpoczęcia przez powoda i jego wspólnika prac z opóźnieniem, a następnie - po rozpoczęciu robót - dokumentami w postaci korespondencji obu stron, przy czym kluczowe znaczenie miało to, że wspólnik powoda T. P. przyznawał w tej korespondencji, że przyczyną opóźnień jest niezdyscyplinowanie jego własnych brygad tynkarskich, które powinny być w całości wymienione], faktu utracenia przez pozwaną materiałów dostarczonych przez wykonawcę [teza ta dotyczy - jak należy domniemywać mając na uwadze późniejsze stanowisko powoda oraz stanowisko wyrażone w wezwaniu do próby ugodowej - utracenia przez pozwaną 9000 kg należącego do powoda i jego wspólnika materiału tynkarskiego, pozwana nie przeczyła jednak faktowi utraty tego materiału, linia obrony pozwanej opierała się bowiem o § 6 pkt 6 umowy, ponadto powód nie przedstawił żadnych twierdzeń dla wykazania poniesionej z tego tytułu szkody, jak również jego roszczenie w całości okazało się przedawnione - w tej sytuacji nie było potrzeby przesłuchiwania świadków w celu wykazania faktu utracenia przez pozwaną materiałów tynkarskich, ich przesłuchanie nie przyczyniłoby się do wyjaśnienia żadnych nowych faktów, a jedynie zmierzałoby do przedłużenia postępowania]; - w pozwie powód powołał dowód z opinii biegłego z zakresu budownictwa w celu ustalenia zakresu wykonanych przez wykonawcę prac i wysokości należnego wykonawcy wynagrodzenia [zakres prac wykonanych przez spółkę cywilną powoda był niesporny w odniesieniu do trzech faktur będących podstawą trzech pierwszych żądań pozwu, sporny pozostawał natomiast zakres prac co do których powód nie wystawił faktur VAT - roszczenie o zapłatę nie objętego fakturami wynagrodzenia powód sformułował w pkt 6 i 7 pozwu, zostało ono jednak oddalone z uwagi na brak wymagalności spowodowany niewystawieniem faktur VAT (§ 4 ust. 3 i § 4 ust. 13 umowy), a także z uwagi na to, że na obecnym etapie sprawy - wobec dokończenia tynkowania przez innego wykonawcę i wobec upływu wielu lat od wykonywania tych prac realizowanych w 2012 r., przy braku jakiejkolwiek dokumentacji w postaci inwentaryzacji robót sporządzonej w momencie odstąpienia od umowy - nie jest możliwe przedstawienie biegłemu jakiegokolwiek materiału badawczego będącego podstawą do wydania opinii w oczekiwanym przez powoda zakresie; należy również wspomnieć, że powód mógł zabezpieczyć swoje interesy procesowe składając po odstąpieniu przez pozwaną od umowy wniosek o zabezpieczenie dowodu przed wszczęciem postępowania poprzez przeprowadzenie dowodu z oględzin z udziałem biegłego sądowego, czego powód zaniedbał; wobec tego zaniedbania na obecnym etapie sprawy ze względu na brak materiału źródłowego nie jest możliwe zlecenie biegłemu, ażeby ustalił zakres prac tynkarskich przerwanych przez powoda w toku ich wykonywania];
\nnadto powód powołał dowód z opinii biegłego z zakresu budownictwa w celu ustalenia utraconego świadczenia w związku z niemożnością dokończenia prac pierwotnie umówionych [teza ta dotyczy - jak należy domniemywać mając na uwadze późniejsze stanowisko powoda oraz stanowisko wyrażone w wezwaniu do próby ugodowej - roszczenia o zapłatę 70.000 zł, twierdzenia powoda dotyczące tego świadczenia są jednak tak dalece enigmatyczne, że nie jest jasne czy powód dochodzi utraconego zysku spowodowanego opóźnieniem prac bądź też ich przerwaniem – wówczas powód winien powołać biegłego z zakresu ekonomiki przedsiębiorstw i przedstawić swoje księgi rachunkowe w celu przedstawienia biegłemu materiału badawczego, czego powód nie uczynił; co więcej żadne roszczenie odszkodowawcze związane z przerwaniem prac, to jest odstąpieniem od umowy przez pozwaną powodowi nie przysługuje z uwagi na to, że pozwana zasadnie odstąpiła od umowy; podsumowując: powołanie biegłego z dziedziny budownictwa w celu ustalenia „wartości utraconego świadczenia” jest na obecnym etapie sprawy niemożliwe z uwagi na brak dokumentacji źródłowej od powoda, jak też z uwagi na brak jego twierdzeń konkretyzujących to roszczenie]; - pozwana powołała w odpowiedzi na pozew dowody ze świadków oraz z przesłuchania stron w celu wykazania faktów związanych z wstrzymaniem się z wykonywaniem robót w początkowym etapie realizacji umowy, bezczynności spółki cywilnej powoda w kwietniu 2012 r., przyczyn generujących opóźnienia w wykonywaniu prac przez powoda (którymi wg twierdzeń pozwanej była nieodpowiednia jakość i ilość brygad tynkarskich), braku nadzoru nad brygadami tynkarskimi, wprowadzenia wykonawcy zastępczego, przyczyn odstąpienia od umowy, powstania szkody po stronie pozwanej w wysokości 79.915,91 zł [wszystkie te fakty - z wyjątkiem szkody w wysokości 79.915,91 zł - zostały wykazane za pomocą dokumentów przedstawionych przez pozwaną i niekwestionowanych przez powoda i tym samym fakty te zostały ustalone przez Sąd na podstawie dokumentów zgodnie z twierdzeniami pozwanej; w zakresie dowodów powołanych w celu wykazania szkody po stronie pozwanej w wysokości 79.915,91 zł wskazać trzeba natomiast, że nie było potrzeby ich przeprowadzenia, dowody te były bowiem nieistotne dla rozstrzygnięcia z uwagi na to, że pozwana nie złożyła nigdy oświadczenia o potrąceniu swojej wierzytelności z tytułu szkody w wysokości 79.915,91 zł, tym samym fakt jej poniesienia jest irrelewantny dla sprawy]; - pozwana powołała w odpowiedzi na pozew dowód z opinii biegłego o specjalności „roboty wykończeniowe w budownictwie” w celu wykazania rzeczywistej ilości robót wykonanych przez spółkę cywilną powoda w ramach umowy oraz rzeczywistej ilości robót wykonanych przez osoby trzecie - wykonawców zastępczych wprowadzonych na budowę przez pozwaną w celu dokończenia robót po spółce cywilnej powoda [pominięcie tak sformułowanego dowodu z opinii biegłego jest uzasadnione tym, że ustalenie zakresu robót wykonanych przez podwykonawców zastępczych jest faktem irrelewantnym dla rozstrzygnięcia, jak już bowiem wskazano pozwana nie złożyła oświadczenia o potrąceniu swojej szkody w wysokości 79.915,91 zł, natomiast dowód z opinii biegłego w celu ustalenia zakresu robót wykonanych przez spółkę cywilną powoda - co do którego ciężar dowodu spoczywa na stronie powodowej - nie mógł być przeprowadzony z przyczyn wskazanych przy ocenie dowodu z opinii biegłego powołanego przez powoda, tj. z uwagi na brak jakiejkolwiek dokumentacji źródłowej, np. inwentaryzacji robót z dnia odstąpienia, pozwalającej ustalić stan budowy w momencie jej przerwania w sierpniu 2012 r.];
\nZ przyczyn powyżej opisanych (w odniesieniu do każdego wniosku dowodowego) pominięte zostały powołane przez strony dowody z zeznań świadków, z przesłuchania stron oraz opinii biegłych.
\nDodatkowo należy wskazać (w odniesieniu do wszystkich wniosków dowodowych), że nie jest dopuszczalna sytuacja, w której strony powołują dowody ze świadków bądź przesłuchania stron w celu zastąpienia twierdzeń, których nie przedstawiły i których przedstawienie stanowi obowiązek powoda, a także obowiązek strony pozwanej w zakresie podstawy faktycznej podnoszonych przez nią zarzutów. Sąd działał w niniejszej sprawie w poszanowaniu zasady dyspozycyjności i kontradyktoryjności, co nie pozwala na dopuszczenie dowodów w celu ustalenia faktów, które nie zostały przytoczone przez strony - większość dowodów powoływanych przez powoda w istocie zmierzała do ustalenia właśnie takich faktów, których powód w ogóle nie przytoczył (tym samym pozwana nie miała możliwości wypowiedzenia się co do tych faktów, zaś Sąd nie miał możliwości oceny czy są one niesporne bądź istotne dla rozstrzygnięcia). Przeprowadzenie dowodów w celu wyręczenia powoda w przedstawieniu tych faktów jest niedopuszczalne w kontekście przepisów regulujących zasady rządzące procesem cywilnym, w szczególności postępowaniem dowodowym.
\nRozpoznanie niniejszej sprawy - w zakresie twierdzeń przedstawionych przez obie strony - w istocie wymagało oceny prawnej w aspekcie przedawnienia, nieskuteczności potrącenia wobec braku oświadczenia pozwanej w tym przedmiocie jak również skutków braku twierdzeń i dowodów co do w wysokości części roszczeń dochodzonych przez powoda.
\nPonadto z doświadczenia procesowego wynika, że przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków i przesłuchania stron w celu ustalenia faktów, które miały miejsce w 2012 r., nie przyczyniłoby się do rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na to, że przesłuchiwanie świadków i stron na temat faktów obrazujących szczegółowo przebieg procesu budowlanego (z uwzględnieniem zakresu wykonanych robót przez podwykonawcę w dniu odstąpienia) nie prowadzi w procesach cywilnych do ustalenia tych faktów, żaden świadek w oparciu o swoją pamięć nie jest bowiem w stanie złożyć zeznań w celu określenia zakresu wykonanych robót budowlanych w określonych jednostkach miary (np. w m 2 w odniesieniu do powierzchni wykonanych tynków), zwłaszcza jeżeli zdarzenia te miały miejsce w odległej przeszłości. W tej sytuacji przeprowadzenie wnioskowanych przez strony dowodów przyczyniłoby się do nieuzasadnionego przedłużenia procesu oraz zwiększenia jego kosztów. Stan faktyczny sprawy ustalony został zatem w oparciu o dokumenty złożone przez obie strony, ułożone w porządku chronologicznym i pozwalające na odtworzenie przebiegu zdarzeń będących podstawą rozstrzygnięcia.