Trzeba też zauważyć, że sama okoliczność, w jakim celu oskarżony zarejestrował działalność gospodarczą pod firmą PPHU (...), ma drugorzędne znaczenie, gdyż istotne jest, w jaki sposób działalność tej firmy została w rzeczywistości wykorzystana. Zatem nawet przy akceptacji twierdzenia zawartego w zarzucie co do motywacji założenia firmy, błąd w ustaleniach faktycznych sądu meriti w tym zakresie nie mógł mieć wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia.
\nWniosek O zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego K. A. od popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nBezzasadność zarzutu powodowała niemożność uwzględnienia alternatywnych wniosków odwoławczych.
\n3.30.
\nZarzut z punktu 1 tiret pierwsze apelacji obrońcy oskarżonego M. C.: obrazy przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, a to art. 258 § 1 k.k. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie albowiem z zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustalonego na tej podstawie stanu faktycznego w żaden sposób nie wynika aby oskarżony wyczerpał znamiona wskazanego czynu zabronionego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd I instancji ustalił, że oskarżony M. C. podpisując za wynagrodzeniem nierzetelne faktury VAT godził się na to, że udziela pomocy w wyłudzeniu podatku od towarów i usług oraz musiał sobie zdawać sprawę, że wymaga to współdziałania z innymi osobami w ramach zorganizowanego procederu. Przy takich ustaleniach faktycznych przyjęcie, że M. C. - w okresie ograniczonym krótką działalnością zarejestrowanego na niego firmy - brał udział w działalności zorganizowanej grupy przestępczej i zrealizował znamiona przestępstwa z art. 258 § 1 k.k., nie stanowiło obrazy tegoż przepisu prawa materialnego.
\nRozpatrując natomiast ten zarzut pod kątem ewentualnego błędu w ustaleniach sądu meriti dotyczących M. C. prowadzących do przypisania mu udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, również nie sposób dopatrzyć się rzeczywistych uchybień sądu I instancji. Wyjaśnienia oskarżonego M. C. słusznie zostały uznane tylko za częściowo wiarygodne, m.in. z uwagi na chwiejność jego wypowiedzi procesowych, gdy w niektórych z nich zaprzeczał, aby osobą, która kontaktowała się z nim w sprawie faktur był S. Z., a podczas konfrontacji z nim w postępowaniu przygotowawczym twierdził, że sam znalazł go przez internet i zgłosił się do niego z ofertą sprzedaży złota, przy czym nie potrafił wytłumaczyć na rozprawie, dlaczego tak wyjaśniał w toku konfrontacji (k. 5880-5882).
\nJednocześnie z wyjaśnień M. C. wynikało, że z pewnością znał S. Z., a także M. L., który, jak się okazało, w podobnym czasie zaangażowany został do analogicznego udziału w wystawianiu pustych faktur i wyjaśniał o swej ograniczonej roli oraz aktywnościach S. Z. i W. D. w działalności związanej z wystawianiem fikcyjnych faktur VAT dokumentujących rzekomy obrót złotem. Dodać do tego trzeba, że M. C. wskazywał, iż jedynie podpisywał podsuwane mu faktury wystawiane przez jego firmę i inkasował za to umówioną zapłatę, podczas gdy cała działalność z jego udziałem wymagała dopełnienia formalności związanych ze zgłoszeniem prowadzenia działalności gospodarczej przez oskarżonego pod fikcyjnym adresem w Ł., koordynacji w zakresie ujmowanych w fakturach wartości i ilości rzekomo sprzedawanych przedmiotów, a także dokonywania rozliczeń z fiskusem, które to czynności musiał ktoś za oskarżonego wykonać.
\nW przedstawionych okolicznościach oskarżony M. C. musiał zdawać sobie sprawę i akceptować to, że uczestniczył w procederze związanym z wyłudzaniem VAT przy użyciu fikcyjnych faktur przez niego firmowanych, prowadzonego przez wiele osób w sposób skoordynowany, w ramach istniejącej już, względnie trwałej zorganizowanej struktury nastawionej na popełnianie tego typu przestępstw. Jej schemat oraz cechy przemawiające za uznaniem za zorganizowaną grupę przestępczą przedstawiono w punkcie 3.9 niniejszego uzasadnienia.
\nProste zaprzeczenia oskarżonego M. C., że nie brał udziału w zorganizowanej grupie przestępczej i oparty na nich zarzut odwoławczy nie mogły więc zostać uwzględnione.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie 36 poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nWobec niestwierdzenia wadliwości w zakresie przypisania M. C. zrealizowania znamion przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. nie było podstaw do uniewinnienia go od zarzutu popełnienia tego czynu.
\n3.31.
\nZarzut z punktu 1 tiret drugie apelacji obrońcy oskarżonego M. C.: obrazy przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, a to art. 65 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż oskarżony uczynił sobie z czynów opisanych w punkcie 32 i 35 stałe źródło dochodu, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustalonego na tej podstawie stanu faktycznego brak jest podstaw do wskazania aby oskarżony wyczerpał znamiona wskazanej normy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Z wyjaśnień samego oskarżonego M. C. (k. 2664-2665), w części, w której można uznać je za wiarygodne, wynikało, że za plik podpisanych faktur dostawał od 400 do 1.000 złotych. Było to działanie periodyczne, które wystąpiło, wg znajdujących się w aktach dokumentów, co najmniej w grudniu 2012 i sierpniu 2013 roku. Przywołać tutaj trzeba godne zaakceptowania poglądy, wyrażone w orzecznictwie (np. post. SN z 8 stycznia 2015 r., sygn. V KK 165/14, OSNKW 2015/6/49) i doktrynie (J. Majewski w: W. Wróbel (red.), A. Zoll (red.) i in., Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Część II. Komentarz do art. 53-116, WK 2016, teza 10 do art. 65) sprowadzające się do twierdzenia, że jeżeli sprawca, popełniając przestępstwo, zakłada, że prowadzenie procederu przestępnego będzie dla niego odpowiednio trwałym źródłem w miarę regularnych dochodów, to jest \"sprawcą, który z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu\" w rozumieniu art. 65 § 1 k.k., chociażby nawet ostatecznie ów zamysł sprawcy nie został urzeczywistniony z takich czy innych powodów. Zatem przy ustaleniu, czy sprawca uczynił sobie z przestępstwa stałe źródło dochodów w mniejszym stopniu liczy się fakt, ilokrotnie taki dochód rzeczywiście został osiągnięty, natomiast należy brać pod uwagę, czy działalność przestępcza zorganizowana została w taki sposób, aby taki dochód co jakiś czas przez pewien okres przynosić, co zdaniem sądu odwoławczego zostało wykazane w ramach tego postępowania w stosunku do M. C..
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie 32 poprzez wyeliminowanie z opisu czynu art. 65 § 1 k.k. oraz wyeliminowanie z podstawy skazania art. 33 § 2 i 3 k.k., a w rezultacie obniżenie kary jednostkowej pozbawienia wolności do dolnej granicy ustawowego zagrożenia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby i uchylenie rozstrzygnięcia w przedmiocie wymierzenia oskarżonemu kary grzywny. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nNie było podstaw do wyeliminowania z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu M. C. w tym punkcie zaskarżonego wyroku przepisu art. 65 § 1 k.k. i w związku z tym obniżenia wymiaru kary pozbawienia wolności, gdyż jak wskazano powyżej oskarżony w istocie uczynił sobie z popełniania przestępstwa opisanego w tym punkcie stałe źródło dochodów, a nadto dopuścił się go działając w zorganizowanej grupie przestępczej. Nie było też podstaw do odstąpienia od orzeczenia kary grzywny obok kary pozbawienia wolności, ponieważ sprawca ewidentnie podjął się działań przestępczych opisanych we wskazanym punkcie zaskarżonego wyroku i wykonywał je, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.
\n3.32.
\nZarzut z punktu 1 tiret trzecie apelacji obrońcy oskarżonego M. C.: obrazy przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, a to art. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s. i art. 38 § 1 pkt 2 k.k.s. poprzez niewłaściwe zastosowanie instytucji nadzwyczajnego obostrzenia kary, podczas gdy oskarżony nie uczynił sobie z popełnienia tego przestępstwa skarbowego stałego źródła dochodu, ani nie działał w zorganizowanej grupie przestępczej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W punkcie 3.30 przedstawiono argumentację przemawiającą za uznaniem, że M. C. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, natomiast w punkcie 3.31 wskazano powody uzasadniające przyjęcie, iż uczynił sobie z tej działalności stałe źródło dochodów. Rozważania zawarte w wymienionych punktach niniejszego uzasadnienia odnoszą się w całej rozciągłości do przestępstwa skarbowego przypisanego oskarżonemu M. C. w punkcie 35 wyroku sądu I instancji, który zresztą stanowił ten sam czyn, co przestępstwo ujęte w punkcie 32 zaskarżonego orzeczenia. Dlatego nie można stwierdzić, że Sąd Okręgowy w Katowicach dopuścił się obrazy wskazanych w zarzucie przepisów kodeksu karnego skarbowego, stosując nadzwyczajne obostrzenie kary ze względu na występowanie okoliczności wymienionych w art. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie 35 poprzez wyeliminowanie z opisu czynu znamienia, że oskarżony uczynił sobie z popełnienia tego przestępstwa skarbowego stałe źródło dochodu oraz wyeliminowanie art. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s. oraz wyeliminowanie z podstawy skazania art. 38 § 1 pkt 2 k.k.s. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nPonieważ sąd odwoławczy uznał, że zasadnie przyjęto, iż M. C. dopuścił się popełnienia przypisanego mu przestępstwa skarbowego, biorąc udział w zorganizowanej grupie przestępczej i czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, nie było powodów do dokonania postulowanych przez obrońcę zmian zaskarżonego wyroku.
\n3.33.
\nZarzut z punktu 2 apelacji obrońcy oskarżonego M. C.: rażącej niewspółmierności kary jednostkowej, o której mowa w pkt 35 zaskarżonego wyroku, albowiem jak wynika z wyjaśnień oskarżonego oraz pozostałego zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie ziściły się przesłanki materialnoprawne do nadzwyczajne obostrzenia kary jednostkowej, co czyni tę karę rażąco niesprawiedliwą. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Jak wskazano powyżej w punktach 3.30-3.32, w odniesieniu do oskarżonego M. C. zachodziły podstawy do nadzwyczajnego obostrzenia kary za przypisane mu przestępstwo skarbowe, gdyż zaistniały przesłanki wymienione w punktach 2 i 5 przepisu art. 37 § 1 k.k.s. Dlatego wymierzenie kar pozbawienia wolności i grzywny, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 38 § 1 pkt 2 k.k.s. nie może być uznane w tym przypadku jako kara rażąco, niewspółmiernie surowa bądź rażąco niesprawiedliwa.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie 35 poprzez wyeliminowanie z opisu czynu znamienia, że oskarżony uczynił sobie z popełnienia tego przestępstwa skarbowego stałe źródło dochodu oraz wyeliminowanie art. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s. oraz wyeliminowanie z podstawy skazania art. 38 § 1 pkt 2 k.k.s. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nNie było podstaw do uwzględnienia tego wniosku także przy rozpatrywaniu go w oparciu o zarzut rażącej niewspółmierności kary.
\n3.34.
\nZarzut z punktu 3 apelacji obrońcy oskarżonego M. C.: rażącej niewspółmierności środka karnego poprzez orzeczenie wobec oskarżonego zakazu prowadzenia działalności gospodarczej związanej z obrotem towarowym na okres 5 lat, podczas gdy postawa oskarżonego w trakcie procesu oraz jego warunki i właściwości osobiste nie uzasadniają wymierzenia środka karnego w takim wymiarze. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut obrońcy M. C. dotyczący orzeczonego wobec tego oskarżonego w punkcie 33 wyroku środka karnego nie był zasadny.
\nZgodnie z przepisem art. 41 § 2 k.k. sąd I instancji mógł orzec zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej w razie skazania za przestępstwo popełnione w związku z prowadzeniem takiej działalności, jeżeli dalsze jej prowadzenie przez sprawcę zagrażało istotnym dobrom chronionym prawem. Przesłanki orzeczenia tego środka zostały w przypadku M. C. spełnione. Oskarżony, będąc pracownikiem piekarni w I., rozpoczął i prowadził przez pewien okres działalność gospodarczą jako osoba fizyczna, a głównym przejawem tej działalności było wystawianie przez niego fikcyjnych faktur VAT poświadczających niezgodnie z prawdą sprzedaż złota na rzecz firmy PPHU (...). Oskarżony uczynił to w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uzyskując przez - jak się okazało - niedługi okres niewysokie gratyfikacje za podpisywane przez siebie faktury umożliwiające, po ich wykorzystaniu przez inne osoby, wyłudzenie nienależnego zwrotu VAT od Skarbu Państwa. M. C. nie miał przy tym ani doświadczenia, ani umiejętności potrzebnych do w pełni samodzielnego prowadzenia działalności gospodarczej. Swoimi działaniami wykazał natomiast, że dalsze prowadzenie przez niego działalności gospodarczej w sferze handlu towarami zagraża prawidłowości i bezpieczeństwu obrotu gospodarczego oraz narusza wiarygodność dokumentów występujących w obrocie gospodarczym.
\nIstniały zatem przesłanki do zastosowania wobec M. C. omawianego środka karnego, zaś postawa oskarżonego w toku postępowania karnego wcale nie przemawiała za orzeczeniem tego środka w możliwie jak najniższym wymiarze. Co prawda oskarżony twierdził, że przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów, ale wyłącznie co do podpisywania i pieczętowania faktur, nie przyznając się do zarzucanych mu przestępstw w pozostałym zakresie i składając wyjaśnienia, które uznane zostały przez sąd meriti za wiarygodne tylko w części. Dało się przy tym stwierdzić, że wyraźnie nie chciał składać wyjaśnień obciążających współoskarżonego S. Z., próbując go chronić przed odpowiedzialnością karną. Nie jest jasne, jakie właściwości i warunki osobiste oskarżonego miałyby przemawiać za koniecznością orzeczenia omawianego zakazu w niższym wymiarze, a wskazane już umiejętności i doświadczenie w ogóle nie predestynowały go do prowadzenia takiej działalności.
\nW myśl przepisu art. 43 § 1 k.k. w najkorzystniejszym dla sprawcy brzmieniu sprzed 1 lipca 2015 r., można było orzec ten środek w wymiarze od roku do 10 lat. Ustanowienie w opisanych okolicznościach tego zakazu na okres 5 lat nie może zatem być uznane za określenie go w rażąco wysokim wymiarze, niewspółmiernym do okoliczności, które należało brać w tej kwestii pod uwagę. Dlatego ten zarzut apelacyjny obrońcy M. C. także nie został uwzględniony.
\nWniosek O uchylenie środka karnego ujętego w punkcie 33 zaskarżonego wyroku. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nZ powodu bezzasadności zarzutu odwoławczego odnoszącego się do środka karnego nie było podstaw do uwzględnieniu wniosku o uchylenie zastosowanego środka.
\n3.35.
\nZarzut z punktu 4 apelacji obrońcy oskarżonego M. C.: rażącej niewspółmierności kary łącznej pozbawienia wolności wymierzonej wobec oskarżonego w wymiarze 2 lat z zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 5, w sytuacji gdy kara ta jawi się jako nadmiernie dolegliwa dla oskarżonego i przekraczająca stopień jego winy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd odwoławczy nie stwierdził, aby wymierzona M. C. kara łączna dwóch lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na pięcioletni okres próby cechowała się rażącą surowością. Również kary jednostkowe wymierzone temu oskarżonemu za poszczególne przypisane mu przestępstwa nie były niewspółmierne do stopnia społecznej szkodliwości jego czynów i uwzględniały wszystkie okoliczności, jakie należało brać pod uwagę w rozpatrywanym przypadku. Wymierzając karę za występek ujęty w punkcie 32 zaskarżonego wyroku należało uwzględniać, że wyczerpywał on jednocześnie znamiona dwóch różnych rodzajowo typów przestępstw - z art. 286 § 1 k.k. w postaci pomocnictwa oraz art. 271 § 3 k.k. w formie sprawstwa, a nadto był popełniony czynem ciągłym, zaś z uwagi na zastosowanie przepisu art. 65 § 1 k.k. kara musiała zostać orzeczona w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowej, tj. powyżej 6 miesięcy pozbawienia wolności, przy czym górna granica zagrożenia karą sięgała 12 lat pozbawienia wolności.
\nW tej sytuacji i biorąc pod uwagę okoliczności wpływające na wymiar kary wymienione w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, orzeczonej za ten występek kary jednostkowej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności nie można uznać za niewspółmiernie surową. Wymierzona za przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. kara jednostkowa 1 roku pozbawienia wolności, przy uwzględnieniu podrzędnej roli, jaką odegrał w działalności grupy przestępczej M. C., trafnie została określona na poziomie zdecydowanie bliższym dolnego ustawowego zagrożenia karą (6 miesięcy pozbawienia wolności) aniżeli górnego (5 lat pozbawienia wolności), co sprawia, że nie można jej uznać za nadmiernie surową w stopniu rażącym. Przy orzekaniu kary łącznej nie było podstaw do zastosowania tzw. pełnej absorpcji, z uwagi na odmienność rodzajową przestępstw, za które wymierzone kary podlegały łączeniu, zaś kara łączna 2 lat pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono, nie może być uznana za dotkliwą dla sprawcy w rażąco nadmiernym stopniu.
\nZ tych wszystkich powodów omawiany zarzut nie nadawał się do uwzględnienia.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie 32 poprzez obniżenie kary jednostkowej pozbawienia wolności do dolnej granicy ustawowego zagrożenia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby, a także w punkcie 36 poprzez uniewinnienie oskarżonego zarzucanego mu czynu, w punkcie 37 poprzez uchylenie rozstrzygnięcia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary łącznej na okres próby i w punkcie 40 poprzez odpowiednią zmianę zaliczenia na poczet kary okresu pozbawienia wolności. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nWnioski odwoławcze dotyczące kar nie mogły zostać uwzględnione z powodu bezzasadności zarzutów odwoławczych, z których wynikały.
\n3.36.
\nZarzut z punktu 5 apelacji obrońcy oskarżonego M. C.: obrazy przepisów prawa procesowego, tj. art. 424 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k. poprzez nienależyte uzasadnienie przez Sąd I instancji przyczyn orzeczenia wobec oskarżonego obowiązku naprawienia szkody oraz niewskazanie w oparciu o jakie okoliczności faktyczne ustalono wysokość środka kompensacyjnego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Jak już wskazano wyżej w odniesieniu do zarzutów podnoszących obrazę przepisu art. 424 k.p.k., nie mogły one stać się skuteczne z uwagi na tę zasadniczą okoliczność, że ewentualne wadliwości sporządzonego uzasadnienia wyroku mogły wystąpić dopiero po jego podpisaniu i ogłoszeniu, więc nie można stwierdzić, by uchybienia w zakresie pisemnego uzasadnienia miały wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia.
\nOrzeczony względem M. C. środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody wynikającej z przestępstwa przypisanego mu w punkcie 32 ograniczony został tylko do częściowego naprawienia szkody - w kwocie 20.000 złotych, podczas gdy wysokość nienależnie zwróconego przez Skarb Państwa podatku od towarów i usług, do czego przyczynił się jako pomocnik oskarżony, wynikała z ujętej w opisie czynu przypisanego M. C. sumy VAT ujętego w wystawionych przez niego fikcyjnych fakturach w kwocie przekraczającej 87 tysięcy złotych. Orzeczenie przez sąd meriti wobec M. C. środka kompensacyjnego w odniesieniu jedynie do części nie sięgającej nawet 1/4 wysokości przyjętej szkody wynikała zapewne (choć rzeczywiście nie wyjaśnił tego sąd I instancji w pisemnym uzasadnieniu swego wyroku) z drugoplanowej roli tego oskarżonego w całym procederze przestępczego wyłudzania VAT.
\nZ tych powodów zarzut odnoszący się do środka kompensacyjnego, o którym orzeczono w punkcie 34 zaskarżonego wyroku, nie został przez sąd odwoławczy uwzględniony.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie 34 poprzez uchylenie środka kompensacyjnego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nNietrafność zarzutu implikowała brak konieczności zmiany rozstrzygnięcia w zakresie środka kompensacyjnego orzeczonego względem M. C..
\n3.37.
\nZarzut z punktu 1 apelacji obrońcy oskarżonego P. K. - adw. J. K.: naruszenia prawa procesowego, mającego wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 7 k.p.k. w związku z art. 410 k.p.k., polegającego na przekroczeniu granic swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiały dowodowego, co doprowadziło do dowolnego, a więc nie pozostającego pod ochroną normy prawnej wynikającej z art. 7 k.p.k. przyjęcia, że oskarżony P. K. dopuścił się sprawstwa przypisanych jemu przestępstw powszechnych i przestępstw skarbowych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd II instancji stwierdził, że podniesiony na wstępie apelacji pierwszego z obrońców P. K. zarzut naruszenia przepisów postępowania przy ocenie dowodów, na podstawie których rozstrzygano o sprawstwie i winie tego oskarżonego, nie był zasadny.
\nSąd I instancji dokonał bowiem trafnej, zgodnej z logiką i wskazaniami doświadczenia życiowego, całościowej oceny materiału dowodowego odnoszącego się do przestępstw powszechnych i przestępstwa skarbowego zarzucanych temu oskarżonemu, którą da się odtworzyć i skontrolować w oparciu o pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku.
\nGłównym dowodem we wskazanym zakresie były wyjaśnienia samego P. K., który potwierdził, że podpisywał i stemplował pieczątką swej firmy faktury VAT, z których niektóre były wypisane, a część nie, przedkładane mu do podpisu przez mężczyznę o nazwisku J., który nakłonił go do rozpoczęcia takiej działalności i założył mu biuro firmowe w P.. Czynił to w zamian za uzyskiwaną za wystawianie faktur zapłatę w wysokości 1% kwot, na które opiewały faktury. Nadto oskarżony wyjaśniał, że nigdy nie otrzymywał pieniędzy w ramach płatności za faktury w takiej wysokości, jaka na nich figurowała, nie znał P. G., na rzecz którego miały być dokonywane transakcje sprzedaży potwierdzane fakturami. J. polecił mu, że ma mówić, iż złoto, którego dotyczyły transakcje na fakturach, miał kupić od J.
\nS., którego nigdy nie widział, poza tym nie miał konta firmowego, a dokumentację firmową spalił po wykonaniu jej kopii przez pracowników Urzędu Skarbowego. Słusznie sąd meriti dał wiarę wyjaśnieniom P. K. w części dotyczącej okoliczności zarejestrowania i prowadzenia jako osoba fizyczna działalności gospodarczej i wystawiania tzw. pustych faktur, nie związanych z rzeczywistym obrotem towarowym w zamian za uzyskiwane wynagrodzenie, natomiast nie dał wiary twierdzeniom tego oskarżonego, że nie wiedział, w jakim celu podpisywał fikcyjne faktury VAT, nie zdawał sobie sprawy, jak zostaną wykorzystane i nie brał udziału w zorganizowanej grupie przestępczej. Wyjaśnienia w tym zakresie nie zasługiwały na wiarę ze względów trafnie wskazanych przez sąd I instancji.
\nPrzeciwko temu, że P. K. nie wiedział, jak zostaną wykorzystane podpisane przez niego faktury VAT i że oskarżony miałby się tu kierować jakimś bliżej nieokreślonym zamiarem ogólnym, co sugeruje w uzasadnieniu apelacji obrońca, przemawiał fakt, że P. K. wiedział, że faktury dotyczą rzekomej sprzedaży złota, wszakże miał w razie potrzeby tłumaczyć, że nabywał złoto od J. S., ponadto część faktur wg swych własnych słów podpisywał, gdy były już w całości wypełnione, a przede wszystkim, jak podkreślał to również sąd I instancji, oskarżony podpisywał także deklaracje VAT-7 składane w Urzędzie Skarbowym P. w P., zatem musiał wiedzieć dokładnie, czego dotyczyły faktury VAT przez niego podpisywane. Zamiarem swym musiał też obejmować okoliczność, że zostaną one wykorzystane do celów niezgodnych z prawem, skoro poświadczały transakcje w rzeczywistości nie istniejące, a on sam otrzymywał niemałe wynagrodzenie za czynności nie wymagające żadnego nakładu pracy oraz jakichkolwiek umiejętności poza składaniem własnoręcznego podpisu i odciskaniem firmowej pieczątki.
\nDoświadczenie życiowe wskazuje jednoznacznie, że skoro były to nierzetelne faktury VAT oraz składano deklaracje podatkowe VAT-7, to w opisanych okolicznościach faktury zostaną wykorzystane do bezprawnego wyłudzenia VAT od Skarbu Państwa. Za pełną świadomością oskarżonego co do nielegalności działalności, w której podjął się uczestniczyć przemawiały dodatkowo okoliczności, że zataił przed swoją żoną fakt prowadzenia działalności gospodarczej jako osoba fizyczna oraz spalił dokumentację firmową wbrew obowiązkowi jej przechowywania. Z kolei o istnieniu zorganizowanej grupy przestępczej, do której przystąpił świadomie P. K. przemawiało prowadzenie całego skomplikowanego procederu w sposób skoordynowany, przy zaangażowaniu wielu osób, przy czym oskarżony wiedział, ze biorą w tym udział oprócz niego co najmniej mężczyzna o nazwisku J. i P.
\nG., którego firma figurowała na fikcyjnych fakturach jako kupująca oraz J. S., który miał być wskazany jako jego dostawca.
\nWszystkie przedstawione okoliczności wskazują, że, wbrew twierdzeniom apelującego, sąd I instancji w oparciu o prawidłowo oceniony całokształt materiału dowodowego przyjął, że P. K. dopuścił się przypisanych mu występków powszechnych oraz przestępstwa skarbowego.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku na korzyść oskarżonego P. K. i uniewinnienie go od popełnienia przypisanych jemu czynów, ewentualnie zmianę wyroku i wymierzenie kary łagodniejszej, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nZarzut odwoławczy okazał się niezasadny, więc nie było podstaw w związku z nim do ingerencji w treść wyroku sądu I instancji.
\n3.38.
\nZarzut z punktu 2 apelacji obrońcy oskarżonego P. K. - adw. J. K.: naruszenia prawa materialnego, tj. art. 286 § 1 k.k. poprzez błędną jego wykładnię, skutkującą bezzasadnym jego przypisaniem, polegającą na uznaniu, że zachowanie oskarżonego P. K., o którym mowa w części dyspozytywnej wyroku wypełnia znamiona występku oszustwa powszechnego, stypizowanego w art. 286 § 1 k.k., podczas gdy prawidłowa wykładnia normy prawnej zawartej w powyższym przepisie nakazuje przyjęcie, że ustawowe upoważnienie udzielone organowi podatkowemu (organowi kontroli skarbowej) do zaniechania sprawdzenia prawidłowości samoobliczenia podatku w deklaracji (art. 21 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, t.j. Dz. U. 2017 r., poz. 201 ze zm. i art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, t.j. Dz. U. 2018, poz. 2174 ze zm.), w której podatnik zaniżył podatek należny, wyklucza realizację przez niego znamion z art. 286 § 1 k.k. w postaci doprowadzenia tego organu do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez zaniechanie pobrania podatku należnego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Należy zgodzić się z tezą zawartą w tym punkcie apelacji pierwszego z obrońców oskarżonego P. K., że zaniżenie przez podatnika VAT w ramach procedury samoobliczania podatku kwoty podatku należnego w sposób nie prowadzący do dokonania zwrotów nadpłaconego podatku towarów i usług od Skarbu Państwa, nie realizuje znamion przestępstwa oszustwa z uwagi na brak w takim przypadku elementu rozporządzenia mieniem przez podmiot wprowadzany w błąd. Takie stanowisko zajął też Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24 czerwca 2015 r. (sygn. akt I KZP 2/15, OSNKW z 2015 r., z. 7, poz. 56) i jest to pogląd zasługujący na aprobatę.
\nNiemniej jednak przytoczony pogląd nie znajduje zastosowania w niniejszym postępowaniu w sprawie przeciwko P. K., podobnie jak przedstawiona w uzasadnieniu środka odwoławczego zasadniczo trafna, rozbudowana analiza prowadząca do wniosku o możliwości przyjęcia w takich przypadkach przestępstwa skarbowego z art. 76 k.k.s. Stwierdzić tak trzeba dlatego, że sąd I instancji zmienił opis czynu przypisanego oskarżonemu P. K. - w stosunku do opisu czynu zarzucanego w akcie oskarżenia - w ten sposób, że wyeliminował z niego wprowadzenie w błąd pracowników Urzędu Skarbowego K. co do faktu zakupów produktów przez firmę (...) P. G. i doprowadzenie pracowników tego Urzędu do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości Skarbu Państwa w łącznej wysokości 811.542,56 zł w postaci zaniechania pobrania podatku naliczonego VAT wynikającego z fikcyjnych faktur uwzględnianych w składanych deklaracjach VAT-7, a z kwalifikacji prawnej usunął dokonanie w postaci sprawstwa oszustwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i in., uznając oskarżonego P.
\nK. za winnego jedynie pomocnictwa do oszustwa w odniesieniu do mienia znacznej wartości połączonego z wystawianiem i posługiwaniem się poświadczającymi nieprawdę fakturami VAT, zakwalifikowanego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i z art. 271 § 3 k.k. i art. 273 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k. Po tych zmianach czyn przypisany P. K. nie dotyczył już zaniżenia podatku należnego Skarbowi Państwa, ale dokonanego w zamiarze ewentualnym pomocnictwa do oszustwa polegającego na doprowadzeniu przedstawicieli Urzędów Skarbowych w P. i w B. do zwrotu nadwyżki VAT firmie (...) sp. z o.o. Przy takiej konstrukcji wykazane zostało spełnienie wszystkich znamion przestępstwa przez P.
\nK., który musiał zdawać sobie sprawę i godzić się na to, że podpisywane przez niego faktury poświadczające fikcyjne transakcje posłużą organizatorom całego procederu do uzyskania od Skarbu Państwa nienależnych zwrotów VAT, gdyż jedynie taki właśnie cel racjonalnie uzasadniał płacenie oskarżonemu pokaźnych kwot za li tylko podpisywanie poświadczających nieprawdę faktur VAT. Przedmiotem ochrony przestępstwa oszustwa jest mienie należące do wszystkich podmiotów, a więc także Skarbu Państwa, wobec czego nie ma podstaw do upatrywania niemożności przypisania tego przestępstwa oskarżonemu z uwagi na rodzaj dobra chronionego prawem, bez względu na to, czy taki czyn może być równocześnie kwalifikowany jako przestępstwo skarbowe z art. 76 k.k.s. lub art. 56 k.k.s.
\nZ tych wszystkich powodów nie uwzględniono omawianego zarzutu odwoławczego.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku na korzyść oskarżonego P. K. i uniewinnienie go od popełnienia przypisanych jemu czynów, ewentualnie zmianę wyroku i wymierzenie kary łagodniejszej, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nWobec niepotwierdzenia się zasadności zarzutu, wynikające z niego wnioski odwoławcze nie podlegały uwzględnieniu.
\n3.39.
\nZarzut z punktu 3 apelacji obrońcy oskarżonego P. K. - adw. J. K.: naruszenia prawa materialnego, tj. art. 56 § 1 k.k.s. i art. 62 § 1 k.k.s., wyrażającego się w błędnej jego interpretacji, polegającej na przyjęciu, że z wyczerpaniem znamion rzeczonych typów czynów zabronionych mamy do czynienia również wówczas, gdy - jak ustalił to sąd a quo - podmiot posługuje się nierzetelnymi (pustymi) fakturami, tj. nieodzwierciedlającymi rzeczywistego stanu faktycznego, podczas gdy wystawienie i posługiwanie się nierzetelnymi (pustymi) fakturami realizuje znamiona art. 56 § 1 k.k.s. i art. 62 § 2 k.k.s. jedynie wówczas, gdy chodzi o uniknięcie lub zmniejszenie podatku, a więc gdy godzi w obowiązek podatkowy, a nie jeśli działanie finguje (pozoruje) powstanie takiego obowiązku. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W ocenie sądu odwoławczego nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego przez sąd I instancji w sposób ujęty w rozpatrywanym zarzucie odwoławczym obrońcy P. K.. Do analogicznie brzmiącego zarzutu sąd drugiej instancji odnosił się już w punkcie 3.26 niniejszego uzasadnienia i celem uniknięcia niepotrzebnych powtórzeń należy w tym miejscu odesłać do przedstawionych tam wywodów, które odpowiednio trzeba zaaplikować do sytuacji faktycznej dotyczącej P. K., przy uwzględnieniu, że dzięki jego działaniu fikcyjnymi fakturami VAT posłużył się w rozliczeniach z Urzędem Skarbowym P. G.. Powtórzyć więc trzeba, że od dnia 1 maja 2004 r. zgodnie z przepisem art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, już sam fakt wystawienia przez osobę fizyczną faktury, w której wykazano kwotę podatku, wiąże się z obowiązkiem jego zapłaty, więc wystawianie i posługiwanie się w rozliczeniach podatkowych fakturami VAT nie dokumentującymi rzeczywistych transakcji również godzi w obowiązek podatkowy, który w takim przypadku wykreowany jest z mocy wymienionego wyżej przepisu ustawy samym faktem wystawienia faktury, a nie wystąpieniem zdarzenia gospodarczego dotyczącego obrotu towarami lub usługami.
\nNie ma podstaw do wyłączania z pojęcia obowiązku podatkowego obowiązku zapłaty podatku wynikającego na podstawie przepisu ustawy podatkowej z samego faktu wystawienia faktury, co zdaje się wynikać z poglądów, zwłaszcza sądów administracyjnych, przytaczanych przez autora apelacji w jej uzasadnieniu, skoro z definicji obowiązku podatkowego zawartej w art. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 zpóźn. zm.) wynika, że obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. Takim zdarzeniem jest w myśl art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług także samo wystawienie faktury VAT.
\nZ tych powodów omawiany zarzut nie został uznany za zasadny.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku na korzyść oskarżonego P. K. i uniewinnienie go od popełnienia przypisanych jemu czynów, ewentualnie zmianę wyroku i wymierzenie kary łagodniejszej, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nNiepotwierdzenie zasadności zarzutu odwoławczego podniesionego w apelacji uniemożliwiało przychylenie się do zawartych w niej, sformułowanych alternatywnie wniosków odwoławczych.
\n3.40.
\nZarzut z punktu 4 apelacji obrońcy oskarżonego P. K. - adw. J. K.: naruszenia prawa materialnego, tj. art. 8 § 1 k.k.s. poprzez błędną jego wykładnię, skutkującą bezzasadnym jego zastosowaniem, polegającą - jak się wydaje - na przyjęciu, iż reguły wyłączenia wielości ocen mają zastosowanie jedynie w wypadku wewnętrznego zbiegu przepisów ustawy, natomiast nie stosuje się ich w razie idealnego zbiegu czynów zabronionych na styku prawa karnego skarbowego i prawa karnego powszechnego, podczas gdy na powyższą konstatację nie pozwala prawidłowa interpretacja rzeczonej normy prawnej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut uznany został przez sąd odwoławczy za bezzasadny.
\nJak już wskazano w punkcie 3.25 niniejszego uzasadnienia sąd odwoławczy podziela co do zasady pogląd wyrażony w uchwale składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2013 r. (sygn. I KZP 19/12, OSNKW z 2013 r., z. 2 poz. 13), że reguły wyłączania wielości ocen mają zastosowanie jedynie w wypadku zbiegu przepisów ustawy, natomiast nie stosuje się ich w razie idealnego zbiegu czynów zabronionych, o którym mowa w art. 8 § 1 k.k.s., zdając sobie sprawę z licznych głosów krytycznych ze strony doktryny prawa karnego odnośnie do trafności rzeczonego poglądu, w tym pochodzącego od autora rozpatrywanej apelacji, wskazujących m.in., że w przepisach poszczególnych paragrafów artykułu 8 k.k.s. mowa o zbiegu przepisów, a nie czynów zabronionych. Jednakże treść art. 8 § 1 k.k.s., jeśli nie miałby on być pozbawiony de facto normatywnego znaczenia, wskazuje na konieczność stosowania w przypadku wystąpienia zbiegu przepisu zwykłej ustawy karnej i przepisu kodeksu karnego skarbowego konstrukcji tzw. idealnego zbiegu przepisów, z wyłączeniem stosowania konstrukcji prawnych zbiegu pozornego lub pomijalnego między tymi dwoma odrębnymi reżimami odpowiedzialności karnej. Dlatego po wydaniu rzeczonej uchwały m.in. Sąd Apelacyjny w Katowicach w przywoływanym już wyroku z dnia 8 sierpnia 2014 r. (sygn. akt II AKa 200/14, LEX nr 1500762) stwierdzał, że wystawienie nierzetelnej faktury jest przestępstwem skarbowym z art. 62 § 2 k.k.s. stanowiącym lex specialis w stosunku do przepisu art. 271 § 1 k.k., jednakże w myśl przepisu art. 8 § 1 k.k.s. wykluczone jest w takim przypadku wyparcie na zasadzie specjalności przepisu k.k. przez przepis k.k.s. Tym samym konieczne i prawidłowe staje się orzeczenie o winie i karze zarówno za przestępstwo skarbowe z art. 62 § 2 k.k.s., jak i za występek z art. 271 § 1 albo 3 k.k., a następnie wydanie rozstrzygnięć o wykonaniu kar, stosownie do przepisów art. 8 § 2 i 3 k.k.s. Ponieważ w takich przypadkach wykonywana może być tylko i wyłącznie jedna kara orzeczona za przestępstwo powszechne albo za przestępstwo skarbowe, osłabieniu ulegają krytyczne wobec wspomnianej uchwały siedmiu sędziów SN argumenty natury konstytucyjnej i konwencyjnej odwołujące się do naruszenia zakazu ne bis in idem. Stanowisko akceptujące co do zasady rzeczoną uchwałę nie zdezaktualizowało się i nadal jest podzielane przez sąd odwoławczy.
\nZ tych powodów nie przychylono się do omawianego zarzutu odwoławczego.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku na korzyść oskarżonego P. K. i uniewinnienie go od popełnienia przypisanych jemu czynów, ewentualnie zmianę wyroku i wymierzenie kary łagodniejszej, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nWobec nieuwzględnienia zarzutu odwoławczego nie było podstaw do orzeczenia zgodnie ze złożonymi wnioskami.
\n3.41.
\nZarzut z punktu 5 apelacji obrońcy oskarżonego P. K. - adw. J. K.: naruszenia prawa materialnego, tj. art. 1 § 1 k.k. oraz art. 7 ust. 1 EKPC w związku z art. 4 § 1 k.k. wyrażające się w błędnej jego interpretacji, polegającej - jak się wydaje - na uznaniu, że reguły wyłączania wielości ocen podczas wartościowania zachowań na styku prawa karnego skarbowego i prawa karnego powszechnego nie mają zastosowania również do czynów popełnionych przed opublikowaniem uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2013 r. (I KZP 19/12), podczas gdy do daty podjęcia przez powiększony skład Sądu Najwyższego powyższej uchwały powszechnie w judykaturze, jak również w piśmiennictwie przyjmowano, że reguły wyłączania wielości ocen mają zastosowanie na przedpolu instytucji idealnego zbiegu czynów zabronionych, o której mowa w art. 8 § 1 k.k.s. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Przedstawiony powyżej zarzut odwoławczy należy ocenić jako chybiony. Oskarżonemu P. K. przypisano popełnienie przestępstwa powszechnego w punkcie 57, jak i przestępstwa skarbowego w punkcie 58 zaskarżonego wyroku w postaci czynu ciągłego, którego moment końcowy ustalono na 20 czerwca 2013 r., kiedy już znana była powszechnie uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego przywoływana przez obrońcę. W orzecznictwie wskazywano (np. wyrok SN z dnia 15 kwietnia 2002 r., sygn. II KKN 387/01, LEX nr 52943), że za czas popełnienia przestępstw rozciągniętych w czasie, wieloczynowych, trwałych, a także o charakterze ciągłym, traktować należy ostatni moment działania sprawcy, w tym czas dokonania ostatniego z czynów składających się na realizację przestępstwa ciągłego. Ta okoliczność temporalna w znacznej mierze podważa zasadność podniesionego zarzutu. Nadto w ocenie sądu odwoławczego cytowana uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego nie miała charakteru prawotwórczego, a wskazywała jedynie na konieczność określonej wykładni przepisu art. 8 § 1 k.k., jaka winna być stosowana od początku obowiązywania rzeczonego przepisu.
\nZ obu wymienionych powodów nie uwzględniono również i tego zarzutu odwoławczego.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku na korzyść oskarżonego P. K. i uniewinnienie go od popełnienia przypisanych jemu czynów, ewentualnie zmianę wyroku i wymierzenie kary łagodniejszej, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nNie można było uwzględnić wniosków odwoławczych w oparciu o zarzut, który nie został uznany za zasadny.
\n3.42.
\nZarzut z punktu 6 apelacji obrońcy oskarżonego P. K. - adw. J. K.: naruszenia prawa procesowego, tj. art. 8 § 1 k.p.k., mającego wpływ na jego treść, polegającego na zaniechaniu poczynienia przez sąd pierwszej instancji ustaleń w przedmiocie wysokości rzekomego uszczuplenia czy też narażenia na uszczuplenie zobowiązania podatkowego i oparcie w tym zakresie - jak się wydaje - wyłącznie na ustaleniach poczynionych prze organy podatkowe i organy kontroli podatkowej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut nie był trafny.
\nSąd I instancji ustalając kwotę niekorzystnego rozporządzenia mieniem Skarbu Państwa w punkcie 57 zaskarżonego wyroku oraz wysokość narażonego na uszczuplenie podatku pod towarów i usług w punkcie 58 tegoż wyroku oparł się nie tyle na ustaleniach organów podatkowych lub kontroli podatkowej, ile po prostu na zliczeniu łącznej wartości VAT ujętego w 81 fakturach podpisanych przez oskarżonego P. K., będących przedmiotem niniejszego postępowania. Trudno w tym kontekście dopatrzyć się rzeczywistego naruszenia zasady samodzielności jurysdykcyjnej sądu orzekającego w sprawach karnych, której obrazę zarzuca obrońca.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku na korzyść oskarżonego P. K. i uniewinnienie go od popełnienia przypisanych jemu czynów, ewentualnie zmianę wyroku i wymierzenie kary łagodniejszej, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nBrak było podstaw uwzględnienia wniosków odwoławczych na podstawie zarzutu uznanego za niezasadny.
\n3.43.
\nZarzut z punktu 7 apelacji obrońcy oskarżonego P. K. - adw. J. K.: rażącej niewspółmierności kar jednostkowych oraz kary łącznej, podczas gdy warunki podmiotowe i przedmiotowe czynów przypisanych oskarżonemu P. K. nakazywały przyjęcie, iż wystarczające dla osiągnięcia celów kary jest orzeczeni kary łagodniejszej z równoczesnym zastosowaniem środka probacyjnego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd odwoławczy nie uznał tego zarzutu za zasadny.
\nNie można przyjąć, aby wymierzona P. K. kara łączna trzech lat pozbawienia wolności cechowała się surowością rażącą w stosunku do wszystkich okoliczności, które należało uwzględnić przy jej wymierzeniu. Również kary jednostkowe wymierzone temu oskarżonemu za poszczególne przypisane mu przestępstwa nie były niewspółmierne do stopnia społecznej szkodliwości jego czynów i były adekwatne do wszystkich okoliczności, jakie należało brać pod uwagę w rozpatrywanym przypadku. Przy wymierzaniu kary za występek ujęty w punkcie 57 zaskarżonego wyroku należało uwzględniać, że dotyczył on niekorzystnego rozporządzenia mieniem Skarbu Państwa o wartości przekraczającej 800 tysięcy złotych, a także iż wyczerpywał on jednocześnie znamiona różnych rodzajowo typów przestępstw - z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w postaci pomocnictwa oraz art. 271 § 3 k.k. i art. 273 k.k. w formie sprawstwa, a nadto był popełniony czynem ciągłym, zaś z uwagi na zastosowanie przepisu art. 65 § 1 k.k. kara musiała zostać orzeczona w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowej, tj. powyżej 1 roku pozbawienia wolności, przy czym górna granica zagrożenia karą sięgała 15 lat pozbawienia wolności.
\nW tej sytuacji i biorąc pod uwagę okoliczności wpływające na wymiar kary wymienione w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, orzeczonej za ten występek kary jednostkowej 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności nie można uznać za niewspółmiernie surową. Wymierzona za przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. kara jednostkowa 1 roku pozbawienia wolności, przy uwzględnieniu roli, jaką odegrał w działalności grupy przestępczej P. K. będącej pochodną ilości podpisanych przez niego poświadczających nieprawdę faktur VAT wykorzystanych przez osoby kierujące przestępnym procederem, także uplasowana została na poziomie zdecydowanie bliższym dolnego ustawowego zagrożenia karą (6 miesięcy pozbawienia wolności) aniżeli górnego (5 lat pozbawienia wolności), co sprawia, że nie można jej uznać za nadmiernie surową w stopniu rażącym w odniesieniu do tego oskarżonego.
\nPrzy orzekaniu kary łącznej nie było podstaw do zastosowania tzw. pełnej absorpcji, z uwagi na odmienność rodzajową przestępstw, za które wymierzone kary podlegały łączeniu, zaś kara łączna 3 lat pozbawienia wolności może być uznana za dotkliwą dla sprawcy i surową, jednakże nie w rażąco nadmiernym stopniu. Wobec niemożności wymierzenia kary łącznej pozbawienia wolności w niższym wymiarze w świetle wskazanych okoliczności obciążających, które należało uwzględnić, a także przy wzięciu pod uwagę roli oskarżonego w całym procederze w zestawieniu z innymi współoskarżonymi - dla zachowania tzw. wewnętrznej sprawiedliwości wyroku, nie było podstaw do rozważania możliwości zastosowania wobec P. K. środka probacyjnego.
\nI choć przyznać trzeba, że bezwzględna kara pozbawienia wolności stosowana być powinna jako ostateczność, to taki przypadek w odniesieniu do P. K. zachodził.
\nZ tych wszystkich powodów ostatni z zarzutów odwoławczych obrońcy z wyboru oskarżonego P. K. nie został uwzględniony.
\nZgodzić się można z apelującym, że pisemne uzasadnienie wyroku sądu I instancji nie było wolne od wad i nie spełniało wszystkich wymogów określonych w art. 424 k.p.k., jednak, jak to już wielokrotnie podkreślano w niniejszym uzasadnieniu, były to okoliczności, które nie mogły mieć istotnego wpływu na treść kwestionowanego orzeczenia.
\nWniosek Ewentualny - o zmianę wyroku i wymierzenie łagodniejszej kary. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nNie podzielono argumentacji obrońcy zawartej we wniosku odwoławczym, zatem nie było podstaw do uwzględnienia tego wniosku odwoławczego.
\n3.44.
\nZarzut z punktu 1 apelacji obrońcy oskarżonego P. K. - adw. P. S.: obrazy przepisów postępowania karnego, mającej wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegającej na dowolnej, a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego, dokonanej z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania, poprzez uznanie, iż oskarżony dopuścił się sprawstwa przypisanych jemu przestępstw. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Do podobnie sformułowanego zarzutu odwoławczego pierwszego z obrońców oskarżonego P. K. odniesiono się wyczerpująco w punkcie 3.37 niniejszego uzasadnienia i należy tu do nich odesłać.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku na korzyść oskarżonego P. K. i uniewinnienie go od zarzucanych mu czynów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nNie było podstaw do uwzględnienia wniosku odwoławczego, skoro zarzut odwoławczy, na którym opierał się wniosek, nie został uznany za zasadny.
\n3.45.
\nZarzut z punktu 2 apelacji obrońcy oskarżonego P. K. - adw. P. S.: naruszenia prawa materialnego, a to art. 286 § 1 k.k. poprzez błędne jego zastosowanie, w sytuacji, w której sprawca nie obejmował swoją świadomością i zamiarem wprowadzenia w błąd innej osoby lub instytucji, oraz nie zamierzał doprowadzić kogokolwiek do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Nie uznano tego zarzutu za zasadny.
\nDo ustaleń poczynionych przez sąd I instancji w odniesieniu do działalności P. K. prawidłowo zastosowano przepisy art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. Nie popełnił też błędu w ustaleniach faktycznych sąd I instancji przyjmując, że wymieniony oskarżony co najmniej godził się na to, że podpisywane przez niego faktury VAT wykorzystane zostaną do wyłudzenia zwrotu podatku od towarów i usług od Skarbu Państwa. Przeciwko temu, że P. K. nie wiedział, jak zostaną wykorzystane podpisane przez niego faktury VAT przemawiała okoliczność, że znakomicie zdawał sobie sprawę, iż poświadczały one transakcje w rzeczywistości nie istniejące, a on sam otrzymywał wysokie wynagrodzenie za czynności nie wymagające żadnego nakładu pracy oraz jakichkolwiek umiejętności poza składaniem własnoręcznego podpisu i odciskaniem firmowej pieczątki.
\nDoświadczenie życiowe wskazuje jednoznacznie, że skoro były to nierzetelne faktury VAT oraz składano deklaracje podatkowe VAT-7, to w opisanych okolicznościach faktury zostaną wykorzystane do bezprawnego wyłudzenia VAT od Skarbu Państwa, gdyż w innym przypadku opłacanie oskarżonego za wykonanie takich czynności było nieracjonalne. Za pełną świadomością oskarżonego co do nielegalności działalności, w której podjął się uczestniczyć, przemawiały dodatkowo okoliczności, że przed swoją żoną zataił fakt prowadzenia działalności gospodarczej jako osoba fizyczna oraz spalił dokumentację swojej firmy, chociaż powinien ją przechowywać przez co najmniej 5 lat od zakończenia roku podatkowego, w którym faktury wywoływały skutki podatkowe.
\nCo prawda sam oskarżony nie zamierzał doprowadzać nikogo do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, jednakże godził się na to, że swymi działaniami pomaga organizatorom całego przedsięwzięcia do doprowadzenia urzędników Urzędów Skarbowych do niekorzystnych rozporządzeń mieniem Skarbu Państwa.
\nZ tych przyczyn nie uwzględniono zarzutu odwoławczego.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku na korzyść oskarżonego P. K. i uniewinnienie go od zarzucanych mu czynów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nZ uwagi na bezzasadność zarzutu, oparty na nim wniosek odwoławczy także nie mógł zostać uwzględniony.
\n3.46.
\nZarzut z punktu 3 apelacji obrońcy oskarżonego P. K. - adw. P. S.: naruszenia prawa materialnego, a to art. 271 § 1 i 3 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., poprzez ich zastosowanie i przyjęcie, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona tych przestępstw, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika, aby oskarżony miał działać umyślnie, czy to z zamiarem bezpośrednim czy też ewentualnym. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ten zarzut również należy rozpatrywać w kategoriach podnoszonego w ten sposób błędu w ustaleniach faktycznych sądu I instancji. Sąd Okręgowy w Katowicach jednak nie popełnił błędu, przypisując oskarżonemu P. K. umyślne popełnienie przestępstw z art. 271 § 3 k.k. (§ 1 tego artykułu zastosowano nieprawidłowo) oraz z art. 273 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. Z wyjaśnień samego oskarżonego wynika wprost, że podpisywał i opieczętowywał faktury VAT poświadczające transakcje sprzedaży, których faktycznie jako właściciel firmy PW (...) nie dokonywał. Sam przyznał, że nigdy nie trafiły do niego środki finansowe w wysokościach ujętych w fakturach. Czynił to w celu uzyskania wynagrodzenia w kwocie odpowiadającej 1% wartości transakcji ujętej na każdej z faktur i wiedział, że zostaną one wykorzystane przez firmę (...) w rozliczeniach podatkowych ze Skarbem Państwa, współdziałając z nim w tym zakresie. Ta działalność stanowiła dla niego przez pewien okres - od października 2012 r. do czerwca 2013 r. stałe źródło dochodów i podjęta została w ramach zorganizowanej struktury przestępczej, o której wiedział, że składa się z co najmniej kilku osób. Wszystkie te twierdzenia znajdują należyte potwierdzenie w zebranych w toku postępowania dowodach, w tym wyjaśnieniach P. K. w części, w której zostały uznane za wiarygodne. Dlatego nie było podstaw do przychylenia się do tego zarzutu odwoławczego.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku na korzyść oskarżonego P. K. i uniewinnienie go od zarzucanych mu czynów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nNiezasadność zarzutu implikowała niemożność uwzględnienia wniosku odwoławczego.
\n3.47.
\nZarzut z punktu 4 apelacji obrońcy oskarżonego P. K. - adw. P. S.: naruszenia prawa materialnego, a to art. 56 § 1 k.k.s. i art. 62 § 2 k.k.s. poprzez błędne ich zastosowanie, w sytuacji, w której przepisy te mają zastosowanie jedynie, gdy podmiot pragnie uniknąć lub zmniejszyć podatek, a nie gdy jedynym zamiarem oskarżonego jest \"markowanie\" powstania takowego obowiązku. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Na temat analogicznie brzmiącego zarzutu zawartego w apelacji pierwszego z obrońców oskarżonego P. K. sąd odwoławczy wypowiadał się już w punkcie 3.39 niniejszego uzasadnienia. Ze względów wskazanych w ww. punkcie podniesiony zarzut nie zasługuje na uwzględnienie.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku na korzyść oskarżonego P. K. i uniewinnienie go od zarzucanych mu czynów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nBrak było podstaw do uwzględnienia wniosku odwoławczego opartego na zarzucie, który uznano za niezasadny.
\n3.48.
\nZarzut z punktu 5 apelacji obrońcy oskarżonego P. K. - adw. P. S.: rażącej niewspółmierności kary, orzeczonej w wysokości 3-ch (trzech) lat pozbawienia wolności, w sytuacji, w której postawa oskarżonego oraz warunki podmiotowe i przedmiotowe czynów wskazują, iż wystarczające dla osiągnięcia celów kary jest orzeczenie kary łagodniejszej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny O tym, że zarówno kary jednostkowe, jak i kara łączna pozbawienia wolności, wymierzone oskarżonemu P. K., nie mogą być uznane za rażąco, niewspółmiernie surowe, sąd odwoławczy wypowiedział się szczegółowo w punkcie 3.43 niniejszego uzasadnienia i aby uniknąć zbędnych powtórzeń należy w całości odesłać do przedstawionych tam rozważań.
\nWniosek O zmianę wyroku i wymierzenie kary łagodniejszej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nPonieważ nie przychylono się do zarzutu podnoszącego rażącą niewspółmierność kar orzeczonych wobec oskarżonego P. K., brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku na jego korzyść i orzeczenia kary łagodniejszej.
\n4.
\nOKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1.
\nZwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5.
\nROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.7.
\nUtrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1.
\nPrzedmiot utrzymania w mocy Wyrok sądu I instancji utrzymano w mocy w pozostałym zakresie - poza dokonanymi zmianami dotyczącymi kwalifikacji prawnej niektórych czynów oraz podstawy wymiaru kary w punkcie 15 zaskarżonego wyroku.
\nZwięźle o powodach utrzymania w mocy Nie zostały uwzględnione apelacje, oprócz tego punktu w apelacji oskarżyciela publicznego, który doprowadził do ww. zmiany, a brak było innych okoliczności, poza wzmiankowanymi wyżej a odnoszącymi się do kwalifikacji prawnej przestępstw z art. 271 § 3 k.k. i in., które sąd odwoławczy powinien uwzględnić z urzędu poza granicami wniesionych środków odwoławczych.
\n1.8.
\nZmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1.
\nPrzedmiot i zakres zmiany W punktach 4, 15, 24, 32, 50 i 57 zaskarżonego wyroku z kwalifikacji prawnej przestępstw przypisanych oskarżonym wyeliminowano § 1 artykułu 271 Kodeksu karnego.
\nZwięźle o powodach zmiany Zmiany dokonano w oparciu o przepis art. 455 k.p.k. Przyjęta przez sąd I instancji, w ślad za aktem oskarżenia, kwalifikacja prawna tego samego czynu jednocześnie z art. 271 § 1 k.k. i art. 271 § 3 k.k. jest oczywiście błędna, gdyż jeden i ten sam czyn nie może być jednocześnie typem podstawowym i typem kwalifikowanym tego samego przestępstwa, albowiem zakresy zastosowania przepisów określających typ podstawowy i typ kwalifikowany tego samego przestępstwa wzajemnie się logicznie wykluczają. Nie ma też potrzeby wskazywania na związek przepisu art. 271 § 3 k.k. z jego § 1 (zawarty już w treści przepisu art. 271 § 3 k.k.), skoro typ kwalifikowany odwołuje się tylko i wyłącznie do jednego typu podstawowego.
\n5.2.2.
\nPrzedmiot i zakres zmiany W punkcie 15 zaskarżonego wyroku w podstawie wymiaru kary przepis art. 271 § 1 k.k. zastąpiono przepisem art. 271 § 3 k.k.
\nZwięźle o powodach zmiany Zmiana dokonana została z powodów przedstawionych w punkcie 3.3 niniejszego uzasadnienia.
\n1.9.
\nUchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.7.
\nPrzyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ☐ art. 439 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1.
\nKonieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1.
\nKonieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia 1.1.8.
\nZapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.10.
\nInne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6.
\nKoszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 3 Zasądzono od Skarbu Państwa wynagrodzenie na rzecz adw. K. S. za obronę udzieloną oskarżonemu M. L. z urzędu w postępowaniu odwoławczym w kwocie 885,60 zł z VAT. Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowią przepisy art. 619 § 1 k.p.k. w zw. z art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. oraz przepisy § 2, § 4 ust. 1 i 3 oraz § 17 ust. 2 pkt 5 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 18), przy czym uwzględniono stawiennictwo obrońcy na rozprawach odwoławczych w dwóch dniach.
\n4 Zwolniono oskarżonych od zapłaty kosztów sądowych za II instancję w oparciu o przepis art. 624 § 1 k.p.k. z uwagi na względy słuszności, uznając, że przy długotrwałym postępowaniu karnym, które toczyło się w tej sprawie, dodatkowe obciążanie oskarżonych kosztami postępowania odwoławczego jest niecelowe.
\nW części dotyczącej oskarżonej K. Z. w oparciu o przepis art. 636 § 1 in fine k.p.k. obciążono kosztami procesu Skarb Państwa, z uwagi na prawomocne uniewinnienie oskarżonej.
\n7.
\nPODPIS SSO (del.) Rafał Doros SSA Robert Kirejew SSA Karina Maksym 1.11.
\nGranice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżyciel publiczny Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rozstrzygnięcia uniewinniające K. Z. i S. Z. od popełnienia wspólnie i w porozumieniu zarzucanego im przestępstwa z art. 299 § 1 k.k., rozstrzygnięcia o karach jednostkowych, karach łącznych oraz środkach karnych orzeczonych wobec wszystkich oskarżonych poza K. Z.
\n1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.12.
\nGranice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego S. Z.
\nRozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja w całości rozstrzygnięcia o winie i karze dotyczące wszystkich przypisanych mu przestępstw, bez objęcia zakresem zaskarżenia rozstrzygnięcia uniewinniającego od popełnienia wspólnie i w porozumieniu z K. Z. przestępstwa z art. 299 § 1 k.k.
\n1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.13.
\nGranice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 3 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego P. G.
\nRozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja w całości rozstrzygnięcia o winie i karze dotyczące P. G.
\n1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☐ zmiana 1.14.
\nGranice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 4 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego K. A.
\nRozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja w całości rozstrzygnięcia o winie i karze dotyczące K. A.
\n1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.15.
\nGranice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 5 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego M. C.
\nRozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Rozstrzygnięcia o:
\n1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.16.
\nGranice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 6 Podmiot wnoszący apelację obrońca z wyboru oskarżonego P. K.
\nRozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja w całości rozstrzygnięcia dotyczące tego oskarżonego 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.17.
\nGranice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 7 Podmiot wnoszący apelację obrońca z urzędu oskarżonego P. K.
\nRozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja w całości rozstrzygnięcia dotyczące tego oskarżonego 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana