Za uzasadniony natomiast należało uznać zarzut braku solidarności czynnej po stronie powodowej. Z istoty roszczenia o zwrot nienależycie spełnionego świadczenia wynika bowiem, iż przysługuje ono osobie, która to świadczenie spełniła. Małoletni w chwili zaciągania przez A. i R. K. powodowie J. i M. K. bez wątpienia nie spłacali kredytu zamiast rodziców. Natomiast od chwili śmierci R. K. kredyt spłacała A. K.. Małoletni nabyli jedynie spadek po ojcu w udziałach do 1/3 co wprost wynika z aktu poświadczenia dziedziczenia. Tym samym ich roszczenie należy oceniać wyłącznie w kontekście uszczuplenia masy spadkowej po ojcu tj. w kontekście jaka kwota pieniężna nie weszła do masy spadkowej na skutek spełniania przez R.
\nK. świadczenia nienależnego oraz o ile uszczuplona została masa spadkowa na skutek konieczności spłaty całości kredytu celem wykreślenia hipoteki. Jak wynika z zaświadczenia wystawionego przez samego pozwanego do chwili śmierci R. K. kredytobiorcy spłacili łącznie 83 342, 01 zł. Biorąc pod uwagę, że kredytobiorcy byli małżeństwem należało przyjąć, że połowa tej kwoty weszła w skład masy spadkowej po R. K., tym samym na skutek bezpodstawnego wzbogacenia banku masa spadkowa po zmarłym została uszczuplona o kwotę 41671 zł., a udział każdego ze spadkobierców o kwotę 13 890,34 zł. Natomiast spłata kredytu umożliwiająca wykreślenie hipoteki wyniosła 173 505, 19 zł., obniżyła wartość masy spadkowej po zmarłym o kwotę 86 752, 60 zł., a więc udział każdego ze spadkobierców o kwotę 28 917,53 zł.
\nBiorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 386§1 k.p.c. doszło do zmiany punktu pierwszego wyroku Sądu Okręgowego, na skutek której jedynie kwoty obniżonych wartości udziałów zasądzono na rzecz małoletnich J. i M. K., natomiast pozostałą część roszczenia zasądzono na rzecz A. K., oddalając powództwa ponad zasądzone świadczenia.
\nNatomiast w pozostałej części apelację oddalono na podstawie art. 385 k.p.c.
\nO kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c. biorąc pod uwagę, że każda ze stron częściowo wygrała apelację.
\nNa koniec Sąd Apelacyjny wskazuje, że z obowiązku ustanowionego w art. 378 § 1 k.p.c. nie wynika konieczność osobnego omówienia w uzasadnieniu wyroku każdego argumentu podniesionego w apelacji, ale wystarczające jest odniesienie się do nich w sposób wskazujący, że zostały przez sąd drugiej instancji rozważone (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 2010 r., V CSK 296/09, z dnia 26 kwietnia 2012 r., III CSK 300/11, z dnia 4 września 2014 r., II CSK 478/13, i dnia 22 sierpnia 2018 r., III UK 119/17). Sąd odwoławczy w pełni podziela pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy, wedle którego sąd drugiej instancji jest obowiązany zamieścić w swoim uzasadnieniu wyłącznie takie elementy, które ze względu na treść apelacji i zakres rozpoznania są potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy, ale nie ma zarazem obowiązku wyrażania szczegółowego stanowiska do wszystkich poglądów prezentowanych przez strony, jeżeli nie mają one istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2012 r., sygn. IV CSK 373/11, czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 października 1998 r., sygn. II UKN 282/98).
\nSSA Edyta Buczkowska-Żuk