Dla stwierdzenia, że w treści stosunku prawnego występuje pracownicze podporządkowanie pracownika pracodawcy, z reguły wskazuje się na takie elementy jak: określony czas pracy i miejsce wykonywania czynności, podpisywanie listy obecności, podporządkowanie pracownika regulaminowi pracy oraz poleceniom kierownictwa co do miejsca, czasu i sposobu wykonywania pracy oraz obowiązek przestrzegania norm pracy, obowiązek wykonywania poleceń przełożonych, wykonywanie pracy zmianowej i stała dyspozycyjność, dokładne określenie miejsca i czasu realizacji powierzonego zadania oraz ich wykonywanie pod nadzorem kierownika itp. /II UK 202/18 - postanowienie Sądu Najwyższego - Izby Pracy z dnia 29 maja 2019 roku/.
\nNależy w tym miejscu podkreślić, iż zatrudnienie pracownicze odwołuje się do staranności, a nie rezultatu. Przyjęcie, że pracownik wykonuje pracę pod kierownictwem pracodawcy oznacza, że przejawy takiego kierownictwa będą mieć miejsce w trakcie realizacji procesu pracy. Pracodawca wskazuje zadania oraz proces ich realizacji. Wykonywanie poleceń jest fundamentem wzajemnych relacji między stronami stosunku pracy. Innymi słowy, istotą pracy umownie podporządkowanej jest możliwość codziennego konkretyzowania pracownikowi jego obowiązków, a w szczególności określania czynności mieszczących się w zakresie uzgodnionego rodzaju pracy i sposobu ich wykonywania. Przy tym, pracowniczego podporządkowania nie można utożsamiać z permanentnym nadzorem (obserwacją) przełożonego nad sposobem, czy też właściwym tempem wykonywanych czynności, wystarczy bowiem wskazanie zadania i zakreślenie terminu jego wykonania, a następnie kontrola jakości i terminowości wykonanej pracy.
\nIstotne natomiast jest to, że pracownik nie ma samodzielności w określaniu bieżących zadań, ponieważ to należy do sfery pracodawcy organizującego proces pracy. Wyznaczanie osobie zatrudnionej w sposób jednostronny miejsca, w którym ma ona wykonywać pracę, a także określanie godzin jej pracy, wskazuje na istnienie cechy charakterystycznej dla umowy o pracę. Codzienne stawianie się do pracy, bez z góry określonych czynności do wykonania i realizowanie na bieżąco poleceń przełożonych, zwykle świadczy o wykonywaniu pracy pod kierownictwem pracodawcy /II PK 27/18 - wyrok Sądu Najwyższego - Izby Pracy z dnia 16 maja 2019 roku/.
\nW ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I instancji prawidłowo ustalił, iż pozwany nie sprawował nad powodem ciągłego, bezpośredniego nadzoru i kontroli. Powodowi, na takich samych zasadach, jak S. S. oraz M. D. (1) pozwany wskazywał, jakie konkretnie prace mają zostać wykonane. Pozwany nadzorował ich wykonanie. Świadkowie w trakcie zeznań podnosili, iż pozwany zjawiał się na miejscu montażu i wspomagał ich w pracy. Nadzór S. J. (2) polegał jednak głównie na zlecaniu konkretnych montaży i odbiorze gotowych prac. Pozwany ponosił bowiem odpowiedzialność za końcowy rezultat pracy wykonywanej przez powoda i świadków. Trzeba przy tym również podkreślić, iż wykonywane przez powoda czynności były tożsame z zadaniami, jakie zostały nałożone na podwykonawców, a ich realizacja odbywała się na tych samych zasadach, co w przypadku S. S. i M. D. (1).
\nW konsekwencji właściwie przeprowadzonych wywodów, Sąd Rejonowy w sposób zasadny uznał, iż w stosunku do powoda nie zostały spełnione przesłanki skutkujące uznaniem, iż w okresie od dnia 2 listopada 2017 roku do dnia 31 maja 2018 roku łączył go z pozwanym stosunek prawny noszący konstytutywne cechy stosunku pracy.
\nStosownie do treści art. 171 k.p., w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny.
\nUprawnienie pracownika do otrzymania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy jest bezpośrednią konsekwencją związania tegoż pracownika z pracodawcą ważnym stosunkiem pracy. Negatywne ustalenia Sądu Okręgowego w tym zakresie nie pozwoliły zatem na zasądzenie od pozwanego na rzecz R. Ś. ww. ekwiwalentu, stałoby to bowiem w sprzeczności z postanowieniami Kodeksu pracy wyposażającego pracownika w szereg świadczeń pracowniczych, których sens leży jedynie w rzeczywistym świadczeniu pracy na podstawie zawartej umowy o pracę.
\nW rezultacie powyższych ustaleń, Sąd I instancji nie był władny rozstrzygać w kwestii żądania powoda o zasądzenie na jego rzecz wynagrodzenia za pracę za okres od dnia 2 listopada 2017 roku do dnia 31 maja 2018 roku, a zgłoszone w tym zakresie roszczenie należało przekazać do Wydziału Cywilnego właściwego Sądu z uwagi na to, iż w relacji łączącej powoda oraz pozwanego przeważały cechy umowy cywilnoprawnej. W tym przedmiocie Sąd I instancji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 3 sentencji wyroku.
\nW dalszej kolejności apelant zarzucał Sądowi I instancji naruszenie art. 740 k.c. poprzez przyjęcie, iż zleceniodawca jest uprawniony do polecania zleceniobiorcy wykonania innych prac, niż określonych w umowie zlecenia oraz art. 735 k.c. poprzez uznanie, iż umowa zlecenie daje zleceniodawcy prawo wyznaczania zleceniobiorcy godzin pracy i miejsca, jeżeli to wynika z istoty zlecenia.
\nNa podstawie art. 735 § 1 k.c., jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie.
\nJeżeli nie ma obowiązującej taryfy, a nie umówiono się o wysokość wynagrodzenia, należy się wynagrodzenie odpowiadające wykonanej pracy (§ 2).
\nW świetle art. 735 § 1 k.c. zasadą jest odpłatność zlecenia. Zleceniobiorcy należy się stosowne wynagrodzenie, jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że zobowiązał się wykonać zlecenie bez wynagrodzenia. D. charakter zlecenia stanowi wyjątek i wynikać może z postanowień zawartej umowy lub okoliczności, w jakich zlecenie jest wykonywane /wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 19 listopada 2019 roku, III AGa 138/19, LEX nr 3127699/.
\nZgodnie z art. 740 k.c., przyjmujący zlecenie powinien udzielać dającemu zlecenie potrzebnych wiadomości o przebiegu sprawy, a po wykonaniu zlecenia lub po wcześniejszym rozwiązaniu umowy złożyć mu sprawozdanie. Powinien mu wydać wszystko, co przy wykonaniu zlecenia dla niego uzyskał, chociażby w imieniu własnym.
\nIntencją ustawodawcy, przyświecającą wprowadzeniu regulacji z art. 740 k.c., było niewątpliwie stworzenie zleceniodawcy możliwości obserwowania przebiegu działania przyjmującego zlecenie i korygowania jego postępowania wskazówkami. Przyjmujący zlecenie ma więc informować o wykonaniu lub niemożności wykonania zleconej czynności oraz udzielać informacji o wszystkich takich okolicznościach, które mogą uzasadniać podjęcie decyzji co do dalszego istnienia lub treści stosunku prawnego. Niezależnie jednak od przyjętej in casu interpretacji zakresu pojęciowego obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 740 k.c., nie sposób przyjąć, że oznacza on również spełnienie świadczenia będącego przedmiotem stosunku umownego. Wypada wskazać, że naruszenie kodeksowego obowiązku udzielania wiadomości o przebiegu sprawy może ewentualnie stanowić o nienależytym wykonaniu zobowiązania, a w konsekwencji prowadzić do odpowiedzialności odszkodowawczej przyjmującego zlecenie (art. 471 k.c.) lub stanowić ważny powód wypowiedzenia umowy na mocy. Nie jest natomiast przesłanką odstąpienia od umowy przez dającego zlecenie.
\nObowiązek informacyjny wynikający dla przyjmującego zlecenie z art. 740 k.c. obejmuje wszelkie istotne okoliczności zaistniałe w sprawie. Do kategorii tej niewątpliwie należy zaliczyć m.in. takie okoliczności, które: mogą mieć istotny wpływ na realizację przedmiotu zlecenia, wymagają podjęcia decyzji przez przyjmującego zlecenia, mogą mieć wpływ na wysokość wynagrodzenia przyjmującego zlecenie, na rozmiar kosztów potrzebnych do realizacji zlecenia /wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 23 grudnia 2019 roku, III ACa 593/18, LEX nr 3170918/.
\nW ocenie Sądu Okręgowego wysnute przez powoda zarzuty nie zasługują na aprobatę, a wręcz świadczą o braku zrozumienia przez apelanta tej części uzasadnienia wyroku, w której Sąd I instancji skupił się na zasadniczych cechach umowy cywilnoprawnej, jaką jest umowa zlecenia. Sąd Rejonowy prawidłowo podniósł, iż przy umowie zlecenia zasadą jest, że zleceniobiorca wykonuje powierzone mu zadanie osobiście, o czym stanowi treść art. 738 § 1 zd. 1 k.c. Zleceniobiorca ma także na podstawie art. 740 k.c. obowiązek informowania zleceniodawcy o przebiegu sprawy a zleceniodawca może udzielać zleceniobiorcy wiążących wskazówek (art. 737 k.c.), a co za tym idzie kontrolować prawidłowość wywiązywania się ze zlecenia, wskazywać dni, godziny i sposób wykonania powierzonych czynności, z art. 737 k.c. wynika bowiem prawo dającego zlecenie do wskazania zleceniobiorcy sposobu wykonania zlecenia.
\nWydawanie takich poleceń z kolei może stwarzać pozory podporządkowania zleceniobiorcy w stosunku do zleceniodawcy. Zlecenie, co do zasady, jest umową odpłatną, o czym stanowi art. 735 § 1 k.c. Sąd meriti, wbrew twierdzeniom powoda, nie stwierdził, jakoby zleceniodawca jest uprawniony do polecania zleceniobiorcy wykonania innych prac, niż określonych w umowie zlecenia. Sąd I instancji pochylił się nad regulacjami zawartymi w Kodeksie cywilnym, a dotyczącymi umowy zlecenia w tym celu, aby zobrazować, iż umowa o pracę oraz umowa zlecenia są ze sobą zbieżne na wielu płaszczyznach, podobny jest również sposób ich wykonania, dopiero dokładna analiza konkretnych okoliczności faktycznych, przy uwzględnieniu treści złożonych oświadczeń woli, tudzież zgodnej woli stron pozwala na zakwalifikowanie danego stosunku prawnego, jako stosunku pracy.
\nBiorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy oraz poczynione rozważania prawne, apelacja, na podstawie art. 385 k.p.c. podlegała oddaleniu, jako bezzasadna, o czym orzeczono, jak w punkcie 1 sentencji wyroku.
\nW punkcie 2 sentencji wyroku Sąd Okręgowy orzekł o kosztach procesu za II instancję na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych /tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 265 z poźn. zm./ biorąc pod uwagę wartość przedmiotu zaskarżenia.
\nI.S .