-oskarżeni P. L. (1) i T. B. (1) udzielili P. S. (4), pełniącemu funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą we W. obietnicę udzielenia korzyści majątkowych, a następnie udzielił mu korzyści majątkowych w postaci pieniędzy w łącznej kwocie nie mniejszej niż 750.00 zł oraz oddania w nieodpłatne użytkowanie samochodów ciężarowych marki N. (...) o nr rej. (...) oraz S. (...) o nr rej. (...), w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla firmy (...), podczas gdy jak wynika z zeznań świadka P. K. (4) byłego Prezesa (...) z dnia 22.01.2015 r. oraz S. Z. – Właściciela (...) z dnia 5.10.2012 r., „nie ma takiej możliwości aby pracownik Spółki, lub jej przedstawiciel, oferował lub udzielał korzyści majątkowych lub osobistych P. S. (1)” w imieniu Spółki (...), a w/w świadkom nie przedstawiono zarzutów korupcji czynnej;
\n
-oskarżeni P. L. (1) i T. B. (1) wspólnie i w porozumieniu z I. S. (1) udzielili P. S. (1), pełniącemu funkcję kierownicza w Spółce (...) z siedziba we W., obietnice udzielenia korzyści majątkowych, a następnie udzielili mu korzyści majątkowe w postaci pieniędzy w łącznej kwocie nie mniejszej niż 750.000 zł oraz oddania w nieodpłatne użytkowanie samochodów ciężarowych marki N. (...) o nr rej. (...) oraz S. (...) o nr rej. (...), w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla firmy (...), podczas gdy jak wynika z zeznań świadka I. S. (1), wobec którego postępowanie karne zostało warunkowo umorzone, w związku z tą współpraca miał postępowanie karne, które zakończyło się warunkowym umorzeniem postępowania, a nadto wg świadka nie popełnił przestępstwa. Nie przyznał się wtedy do winy … (…)… Nic mu nie wiadomo na temat łapówek, a przesłuchany w dniu 12 sierpnia 2019 r. na rozprawie zeznał, iż (...) w firmie (...) zajmowała się wyłącznie merchendeisingiem, a zatem wykładaniem towarów (...) na półki w wielu sieciach handlowych (.m.in. (...)), natomiast ni prowadziła żadnych negocjacji z (...) i nie nie słyszał na temat wręczania łapówek;
\n
-oskarżeni P. L. (1) i T. B. (1) wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1), R. L. (1) udzielili P. S. (1), pełniącemu funkcję kierowniczą w spółce (...) z siedzibą we W. obietnicę udzielenia korzyści majątkowej, a następnie udzielili mu korzyści majątkowych w postaci pieniędzy w łącznej kwocie nie mniejszej niż 750.000 zł oraz oddania w nieodpłatne użytkowanie samochodów ciężarowych marki N. (...) o nr rej. (...) oraz S. (...) o nr rej. (...), w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla firmy (...) Sp. z o.o., (...) oraz (...), podczas gdy zarówno A.
\n
S. (1), jak i R. L. (1), jak i wymienione podmioty, nigdy nie współpracowały z oskarżonymi i (...) Sp. z o.o., lecz ze spółką … (...) Sp. z o.o., będącą zupełnie odrębnym bytem prawnym, z którym nic nigdy oskarżonych P. L. (1) i T. B. (1) nie łączyło, podobnie jak z wymienionymi spółkami, o czym świadczy nie tylko dokumentacja księgowa, na którą zresztą sąd się bezrefleksyjnie powołuje w uzasadnieniu wyroku, ale także zeznania świadka M. S. (1) z dnia 24 września 2018 r., M. L. (3) z dnia 9.07.2018 r., który zeznał, iż nie kojarzy spółki (...), natomiast świadek T. G. (1) oraz M. S. (2) z ramienia spółki (...) potwierdzili współpracę wyłącznie z firmą (...) Sp. z o.o., a przesłuchana na rozprawie w dniu 25 czerwca 2018 r. świadek A.
\n
K. (4) zeznała, iż (...) współpracował także ze spółką (...), co z uwagi na podobieństwo nazw zapewne zaburzyło Sądowi ich rozróżnienie, a także nie wiedziała dlaczego firma (...) zdecydowała się na pośrednictwo we współpracy z (...), przejęła tę umowę po tym jak przyjęła pracę (…) nie wiem na czym miałaby polegać pomoc w kontaktach z panem S., jaką oferował Pan T. L.;
\n
-oskarżony M. T. (1) od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 maja 2010 r. w W., K. i Z. orz innych miejscowościach, jako pełniący funkcję kierowniczą w Spółce (...) przyjął od W. W. (1), P. K. (1) i D. G. (1), korzyści majątkowe w łącznej kwocie 363.932,79 zł w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interesy Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkowa Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla spółki, w tym wyborze oferty handlowej Spółki (...), niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółki (...), przy świadczeniu usług przez spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną w sytuacji gdy zgromadzone w sprawie dowody, a w szczególności wyjaśnienia oskarżonego M. T. (1), W. W. (1) i D. G. (3) oraz zeznania P. K. (1), który przesłuchany na rozprawie w dniach 21 grudnia 2017 r. i 22 stycznia 2018 r. zeznał, iż „dobrowolnie poddał się karze, albowiem był zmęczony i wyczerpany tą sytuacją (…) nie wręczał M. T. (1) korzyści majątkowej poza prezentami: alkoholem okazyjnie, winem”, czynią powyższe ustalenia dowolnymi;
\n
-oskarżony M. T. (1) w okresie od dnia 1 stycznia 2008 r. a 15 września 2008 r. w W., jako pełniący funkcję kierownicza w Spółce (...) i mający istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), przyjął od M. L. (1) – przedstawiciela Spółki (...), korzyść majątkowa w kwocie 10.000 zł, w zamian za zachowanie będące nadużyciem udzielonym mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interesy Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkowa Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla Spółki (...), w tym wyborze oferty handlowej Spółki (...), niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółki (...), przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną w sytuacji, gdy zgromadzone w sprawie dowody, a w szczególności wyjaśnienia oskarżonego M. T. (1), zeznania świadka A. C. (1) i D. P. oraz zakres obowiązków M. T. (1) zaprzeczają jego sprawstwu i winie;
\n
-oskarżony M. T. (1) brał udział w negocjacjach w imieniu Spółki (...) ze spółką (...), podczas gdy z zakresu obowiązków M. T. (1) znajdujących się w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że nie prowadził on negocjacji ze spółką (...), albowiem te prowadzone były przez podmiot zewnętrzny – (...), a rozpoczęły się przed podjęciem przez oskarżonego pracy w (...);
\n
-oskarżony M. T. (1) przyjął od M. L. (1) – przedstawiciela Spółki (...) korzyść majątkową w kwocie 10.000 zł, podczas gdy jak wynika z zeznań M. L. (1) miał on wręczyć M. T. (1) kwotę 7-8 tys. zł, a nie jak przyjął Sąd 10.000 zł, a nadto do przekazania w/w kwoty miało nastąpić na 2 lata przed podjęciem przez oskarżonego pracy w (...), albowiem w 2006 r. co czyni powyższą sytuację abstrakcyjną, a zeznania nieprawdziwymi;
\n
-(...) i (...) poniosły jakąkolwiek szkodę na skutek działania oskarżonych w sytuacji, gdy jeżeli przyjąć, iż doszło do wręczenia korzyści majątkowych P. S. (1) i M. T. (1) to wymienione środki pieniężne nie stanowiły elementu ceny określonej w umowie o współpracy między podmiotami, a miały charakter od ceny niezależny i nie miały być przekazane P. S. (1) i M. T. (1) działając jako Pełnomocnicy Pokrzywdzonych, a nadto skoro wymienione środki pieniężne pozostawały poza podmiotem Pokrzywdzonych, to stan majątku Pokrzywdzonych przed rzekomym przekazaniem wymienionych środków, jak i po przekazaniu rzekomych środków pieniężnych P. S. (1) i M. T. (1) pozostawał taki sam, a zatem nie została poniesiona przez Pokrzywdzone zarówno szkoda rzeczywista (dammum emergens), jak i Pokrzywdzone nie utraciły jakichkolwiek potencjalnych korzyści (lucrum cessans);
\n
-oskarżony M. T. (1) przyjął korzyść majątkową od M. L. (1) w zamian za złagodzenie stanowiska przy negocjowaniu rocznych warunków handlowych oraz preferencyjne traktowanie produktów (...), podczas gdy oskarżony nie brał udziału w jakikolwiek negocjacjach z udziałem przedstawicieli (...), nie podejmował w tym zakresie żadnej decyzji, nie podpisywał umowy, a także brak jest jakichkolwiek ustaleń pozwalających na określenie kiedy i w jakich okolicznościach miało dojść do wręczenia korzyści majątkowej, na czym miało polegać owo złagodzenie stanowiska i o jakie stanowisko chodziło.
\n
III. rażącą niewspółmierność kary wynikającej z nieuwzględnienia wszystkich okoliczności łagodzących, które wystąpiły w odniesieniu do oskarżonego T. B. (1) i P. L. (1) przejawiającą się w orzeczeniu wobec oskarżonych kary roku pozbawienia wolności, której wykonanie Sąd warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat oraz kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 400 złotych, a w przypadku M. T. (1) na kwotę 300 zł w związku z błędnym zastosowaniem w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 k.k. oraz 58 kk. i art. 33 § 3 k.k., podczas gdy ustalone przez Sąd okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonych, a w szczególności właściwości i warunki osobiste oraz sposób życia oskarżonych przed popełnieniem przestępstwa i po jego popełnieniu, fakt: a) niekaralności oskarżonych, b) prawidłowej postawy społecznej oskarżonych, c) pozytywnej opinii środowiskowej prowadzą do wniosku, iż karą adekwatną jest kara grzywny, a zatem taka która została orzeczona przez Sąd wobec oskarżonych pozostających pod tożsamymi zarzutami, np. L. G. (1), choć suma wręczonej korzyści majątkowej przewyższała tę, przypisaną oskarżonym.
\n
Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca wniósł o:
\n
-zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonych od wszystkich zarzuconych im czynów; ewentualnie:
\n
-uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; ewentualnie:
\n
-zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie kary grzywny jako kary samoistnej.
\n
Obrońca oskarżonych K. S. (1) i D. K. (1), adw. P. W. (2), zaskarżył wyrok co do pkt II, III, XXXVIII, XLIX, LI części dyspozytywnej wyroku w całości na korzyść oskarżonych, zarzucając:
\n
I. naruszenie prawa materialnego, a to:
\n
1.art. 296a § 2 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, przez co wyrok nie odpowiada prawu, poprzez :
\n
1)zaniechanie ustalenia, jakie konkretnie zachowanie P. S. (1) miało być ekwiwalentem rzekomo otrzymanego przysporzenia majątkowego oraz istnienia związku przyczynowego pomiędzy rzekomym zachowaniem K. S. (1) a P. S. (1), podczas gdy przestępstwo popełnienia, kto udziela lub obiecuje korzyść majątkowa osobie pełniącej funkcję kierowniczą w jednostce organizacyjnej wykonującej działalność gospodarczą lub pozostając z nią w stosunku pracy, umowy zlecenia lub umowy o dzieło w zamian za nadużycie udzielonych mu uprawnień lub niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku mogące wyrządzić tej jednostce szkodę majątkowa albo stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji lub niedopuszczalną czynność preferencyjną na rzecz nabywcy lub odbiorcy towaru, usługi lub świadczenia;
\n
2)przyjęcia, że P. S. (1) mógł być podmiotem zarzucanego czynu, podczas gdy podmiotem czynu może być wyłącznie osoba pełniąca funkcję kierowniczą, w tym pod względem formalnym.
\n
2.art. 12 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, przez co wyrok nie odpowiada prawu, poprzez zaniechanie wskazania przez Sąd poszczególnych zachowań składających się na przyjęty czyn ciągły, a to czasu, miejsca, sposobu i okoliczności jego popełnienia oraz skutków, a zwłaszcza wysokości powstałej szkody, podczas gdy obowiązkiem Sądu było ustalenie wszystkich zachowań składających się na przestępstwo ciągłe.
\n
3.art. 46 § 1 i 2 k.k. poprzez jego błędną wykładnię, przez co wyrok nie odpowiada prawu, i uznanie, że rzekome zachowanie K. S. (1) miało spowodować szkodę po stronie (...) i w efekcie orzeczenie wobec oskarżonych nawiązki, w sytuacji gdy doktryna i judykatura zgodnie wskazują metodę dyferencyjną (różnicową) jako sposób określenia wysokości szkody majątkowej, której zastosowanie polega na tym, że porównuje się dwie wartości, a mianowicie stan majątku poszkodowanego istniejący po zdarzeniu, z którego szkoda wynikła, z hipotetycznym stanem majątku poszkodowanego, który istniałby, gdyby owo zdarzenie nie nastąpiło, a wysokość szkody jest różnicą pomiędzy wartością tych stanów majątkowych, w okolicznościach sprawy zaś oczywistym jest, że rzekome przekazanie środków pieniężnych P. S. (1) nie miało żadnego wpływu na stan składników majątkowych pokrzywdzonego, wymienione środki pieniężne nie stanowiły przecież elementu ceny określonej w umowie o współpracy między podmiotami, a miały charakter od ceny niezależny, miały być one zgodnie z aktem oskarżenia, przekazane P. S. (1), a nie P. S. (1) działającemu jako Pełnomocnik pokrzywdzonej.
\n
II. naruszenie przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to:
\n
1.art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. poprzez zaniechanie wskazania w części dyspozytywnej wyroku czasu, miejsca, sposobu i okoliczności jego popełnienia oraz skutków, a zwłaszcza wysokości powstałej szkody, podczas gdy obowiązkiem Sądu było ustalenie wszystkich zachowań składających się na przestępstwo ciągłe.
\n
2.art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez:
\n
1)ustalenie, że D. K. (1) miał popełnić zarzucany mu czyn, podczas gdy nie został przeprowadzony żaden dowód w sprawie, który by wskazywał, że D. K. (1) miałby popełnić jakiekolwiek przestępstwo, tak dowód o charakterze osobowym, jak i rzeczowym;
\n
2)ustalenie, że K. S. (1) miał popełnić zarzucany mu czyn, podczas gdy w całym materiale dowodowym dotyczącym okresu od 1 lipca 2005 r. do 22 kwietnia 2010 r. P. S. (1) raz wspominał o K. S. (1) w wyjaśnieniach z dnia 27 kwietnia 2010 r. stwierdzając: (…) „nie pamiętam kto mi wręczył pieniądze, mógł to być K. S. (1) (…) wydaje mi się, że to był K. S. (1) (…) z S. widziałem się 3-4 razy (…)”, podczas gdy K. S. (1) zaprzeczył powyższym wyjaśnieniom, przy czym uwagę zwraca, że sam pomawiający P. S. (1) nie był pewny, czy to była rzeczywiście jego osoba,
\n
3)ustalenie, że K. S. (1) i D. K. (1) mieli działać wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, podczas gdy brak jest jakiegokolwiek dowodu takiego porozumienia, a oskarżeni mieli dopuścić się zarzucanych czynów w okresie od 1 lipca 2005 r. do 22 kwietnia 2010 r. we W., podczas gdy jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, K. S. (1) podpisali umowę spółki (...) Spółka z o.o. dopiero w dacie 26 września 2005 r., a spółka została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego w dacie 8 listopada 2005 r., nadanie numeru NIP nastąpiło jeszcze później, ponieważ w dacie 21 listopada 2005 r., założycielami Spółki byli K. S. (1) i D. K. (1), natomiast T. B. (1) został wspólnikiem Spółki w dacie 11 czerwca 2007 r., a P. L. (1) nigdy nie został wspólnikiem Spółki, a zatem w/w oskarżeni nie mogli od 1 lipca 2005r.,
\n
4)ustalenie w części 3.1 uzasadnienia wyroku, że „(…) ekwiwalentem otrzymanego przysporzenia miały być zachowania P. S. (1) będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkowa Spółce (...). Polegały one na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla podmiotów gospodarczych, których dotyczyły wręczane przysporzenia w zakresie ich ofert niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu ich przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną (…)”, co stanowi błąd określany jako idem per idem („to samo przez to samo”) lub błędne koło bezpośrednie, a w efekcie przyjęcie przez Sąd I instancji, że „czynność preferowana, która miała być dokonana jako rzekomy ekwiwalent czynności sprawczej K. S. (1) i D. K. (1) to czynność preferowana”,
\n
5)dokonanie dowolnej oceny wyjaśnień oskarżonego P. S. (1) złożonych w toku postępowania przygotowawczego i uznanie, że są one w zakresie, w jakim obciążają K. S. (1) i D. K. (1) logiczne i konsekwentne, a następnie dokonanie na ich podstawie ustaleń faktycznych, podczas gdy przywołane wyjaśnienia oskarżonego złożone w określonej sytuacji procesowej były koniunkturalne, noszą cechy pomówienia, które nie stanowią wiarygodnego dowodu, do K. S. (1) odnoszą się wyłącznie w dwóch fragmentach wyjaśnień z dnia 27 kwietnia 2010 r. i opierają się na przypuszczeniu, do D. K. (1) w ogóle się nie odnoszą, a w szczególności są niespójne, niejasne, sprzeczne wewnętrznie, oraz zewnętrznie, w odniesieniu do pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przy jednoczesnym bezzasadnym odmówieniu wiary konkretnym i konsekwentnym wyjaśnieniom K. S. (1) i D. K. (1),
\n
6)dokonanie dowolnej oceny zeznań świadków D. Ż., R. W. (1), I. S. (1), M. C., J. K. (1), D. L. (1), G. Z., M. D., A. K. (2), A. W., J. I., P. K. (3), K. W. z których jednoznacznie wynika, iż oskarżeni P. L. (1) i T. B. (1) wbrew stanowisku Sądu prowadzili działalność legalną, nie dopuszczali się popełniania jakichkolwiek przestępstw, a dokumentacja księgowa (...) Sp.z o.o., będąca przedmiotem licznych kontroli organów skarbowych obrazowała rzeczywiste i legalne zdarzenia gospodarcze realizowane przez Spółkę, natomiast z zeznań w/w świadków w żaden sposób nie wynika, aby oskarżeni udzielili P. S. (1) obietnicy udzielenia korzyści majątkowych, a następnie by udzielili mu korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w łącznej kwocie nie mniejszej niż 750.000 zł oraz oddania w nieodpłatne użytkowanie samochodów ciężarowych marki N. (...) o nr rej. (...) oraz S. (...) o nr rej. (...) w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...) tym bardziej, że: a) świadek D. D. (1) firmy (...) zeznał, iż nie uczestniczył i nie wie nic o przekazywaniu środków pieniężnych komukolwiek, nic nie wie na temat łapówek, b) świadek I. zeznał, iż jako Dyrektor firmy (...) nie ma wiedzy na lemat korumpowania pracowników (...) przez pracowników (...) ani Grupy Dynamie i byli zadowoleni ze współpracy z (...), natomiast a w stosunku do niego samego oraz pracow ników (...) nie toczyło się żadne postępowanie karne, c) świadek A. W., choć przywołany przez Sąd jako dowód obciążający oskarżonych, zeznawał na okoliczność (...) S.A., która została przez Sąd wyeliminowana z opisu czynu z pkt II, jako nie uczestnicząca w przestępczym procederze, d) świadek I. S. (1), wobec którego postępowanie karne zostało warunkowo umorzone wskazał, iż w związku z tą współpracą miał postępowanie karne, zakończyło się warunkowym umorzeniem postępowania, ale Wg niego nie popełnił przestępstwa. Nie przyznał się wtedy do winy...Nic mu nie wiadomo na temat łapówek, a przesłuchany w dniu 12 sierpnia 2019r. na rozprawie zeznał, iż (...) w firmie (...) zajmowała się wyłącznie merchendeisingiem, a zatem wykładaniem towarów' (...) na półki w wielu sieciach handlowych (m.in. (...)), natomiast nie prowadziła żadnych negocjacji z (...) i nic nie słyszał na temat wręczania „łapówek”, e) świadek L. W. i B. K. jednoznacznie zeznali, iż oskarżony P. L. (1), który na ich prośbę przekazywał przesyłkę P. S. (1) nie był informowany o jej zawartości, do przesyłki nie zaglądał, a fakt jej przekazania nie miał żadnego wpływu na podejmowanie przez P. S. (1) decyzji i nadużycia udzielonych mu uprawnień i niedopełnienia ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), a nadto zarówno P. L. (1), jak i osoby związane z Grupą (...) sp. z o.o. nie prowadziły współpracy z powiązanymi ze świadkami podmiotami (...) i (...),
\n
f)świadek A. K. (3) (właściciel firmy (...)), który w dniu 16 grudnia 2014r. zeznał, że P. P. L. (1) był jedyną osobą, z którą miał kontakt i nigdy nie było mowy o przekazywaniu jakichkolwiek korzyści majątkowych P. S. (1),
\n
7)pominięcie zeznań świadka: a) K. w zakresie dotyczącym współpracy firmy (...) i świadka A. w zakresie współpracy firmy (...).j. ze spółką Grupa (...) SP. z o.o. oraz pism kierowanych przez przedstawicieli w/w podmiotów w odpowiedzi na postanowienia o wydaniu rzeczy z dnia 25 sierpnia 2014 r., w którym zawarte zostało żądanie wydania dokumentów dotyczących współpracy firmy (...) z Grupą Dynamie, Dynamie B. i P. L. w zakresie, w jakim świadkowie zeznali, iż nigdy nie współpracowali z Grupą (...) Sp. z o.o., a także nie znają ani P. L. (1) ani T. B. (1), a także wobec nich samych nie toczyło się żadne postępowanie karne, co przeczy dowolnym ustaleniom Sądu, by w/w oskarżeni w imieniu (...) i (...) Sp. j. mieli wręczać P. S. (1) korzyści majątkowe, b) G. Z. z dnia 1 kwietnia 2019 r. zrządzającego spółką (...), który kategorycznie zeznał, iż (...) charakteryzowała się największym profesjonalizmem na rynku, była skuteczna w działaniu, umowa która była zawarta pomiędzy firmami polegała na tym, że nie było odpłatności za nic, tylko musiał być efekt sprzedażowy, a (...), który się rozwijał, nie chciał ryzykować zatrudnianiem nowych ludzi, w związku z czym korzystał z (...), która oferowała profesjonalną obsługę, a nadto świadek, w stosunku do którego nie było prowadzone żadne postępowanie karne nie spotkał się z taką sytuacją, żeby (...) miał korumpować przedstawicieli firm kontrahentów za pośrednictwem spółki (...); c) wyjaśnień G. J. (1), który podczas przesłuchania w dniach 3 września 2010 r. oraz 5 października 2017 r., zaprzeczył działaniom korupcyjnym i wyjaśnił rolę T. B. (1) jako zewnętrznego doradcy, natomiast o (...) Sp. z s o.o. G. J. (1) wyjaśniał jako o „profesjonalnie dobrze zorganizowanej firmie, z którą współpraca trwając na wielu płaszczyznach trwała wzorowo przez wiele lat i dotyczyła wielu sieci handlowych”, natomiast współpraca dotyczyła nie tylko świadczenia przez (...) usług pośrednictwa handlowego, ale także produkcji piwa na licencji przez browar (...) dla (...) Sp.z o.o., d) W. K. (1), przedstawiciela firmy (...), który jak wynika z jego zeznań nigdy nie współpracował z firmą (...) i nie znał przedstawicieli tej firmy, a przy tym (...) nigdy nie miała żadnych relacji z tym przedsiębiorstwem, a zatem nie mogło wbrew treści orzeczenia dochodzić w tej konfiguracji do popełniania przestępstw; e) P. K. (4) byłego Prezesa (...) z dnia 22 stycznia 2015 r., oraz S. W. (...) z dnia 5 października 2012 r., którzy jednoznacznie zeznali, iż „nie ma takiej możliwości aby pracownik Spółki, lub jej przedstawiciel, oferował lub udzielał korzyści majątkowych, lub osobistych P. S. (1)” w imieniu Spółki (...);
\n
f)M. S. (1) z dnia 24 września 2018 r., M. L. (3) z dnia 9 lipca 2018 r., dotyczących spółki (...); g) T. G. (1) oraz M. S. (2) którzy z ramienia spółki (...) potwierdzili współprace wyłącznie z firmą (...) Sp. z o.o., z których to zeznań jednoznacznie wynika, iż Sad na błędnie utożsamiał działania T. L. ze spółki (...) Sp. z o.o. z działaniami (...) Sp.z o.o., które to podmioty nie miały żadnego związku ze sobą; h) A. K. (4) przesłuchanej na rozprawie w dniu 25 czerwca 2018 r., która zeznała, iż (...) współpracował także ze spółką (...), a także nie wiedziała dlaczego firma (...) zdecydowała się na pośrednictwo we współpracy z (...), przejęła tę umowę po tym jak przyjęła pracę (…) nie wie na czym miałaby polegać pomoc w kontaktach z panem S., jaką oferował Pan T. L., co jednoznacznie wskazuje, iż to nie T. B. (1) i P. L. (1) oraz (...) Sp. z o. o. działała na rzecz (...), lecz T. L. ze spółki (...) Sp. z o.o.
\n
8)pominięcie wyjaśnień K. S. (1), D. K. (1), T. B. (1), P. L. (1) mimo że były one logiczne, spójne i zgodne zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie.
\n
3.art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. poprzez wadliwe sporządzenie pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, polegające na oderwaniu ustaleń faktycznych dokonanych przeze Sąd od źródeł dowodowych, w sposób uniemożliwiający prześledzenie i skontrolowanie wydanego w sprawie orzeczenia Sądu, a w szczególności poprzez:
\n
1)zaniechanie wskazania, na jakich dowodach osobowych, i w jakim zakresie, oparł się Sąd czyniąc ustalenia obciążające oskarżonego w sytuacji, gdy przywołane przez Sąd w uzasadnieniu dowody osobowe i rzeczowe nie potwierdzają sprawstwa i winy oskarżonego,
\n
2)zaniechanie wyjaśnienia na jakiej podstawie ustalona została kwota rzekomo wręczonych P. S. (1) przez oskarżonych korzyści majątkowych, skąd miałyby pochodzić środki pieniężne przekazywane rzekomo P. S. (1), czy wymienione środki pieniężne w ogóle istniały, kiedy konkretnie, w jaki sposób i w jakich wysokościach miały być przekazywane, i co konkretnie zostało miało zostać uzyskane w zamian za rzekomo przekazane środki pieniężne,
\n
3)zaniechanie wskazania poszczególnych zachowań składających się na przyjęty w kwalifikacji prawnej czyn ciągły, a to czasu, miejsca, sposobu i okoliczności jego popełnienia, czynności, która została uzyskana w zamian za wymienione zachowania oraz związku przyczynowego pomiędzy tymi zachowaniami a wymienioną czynnością, a wreszcie skutków tych rzekomych zachowań, w sytuacji gdy przedmiotem rozpoznania sprawy przez Sąd jest zarzucany oskarżonemu czyn zabroniony, a więc obowiązkiem Sądu jest ustalenie wszystkich zachowań oskarżonego składających się na taki czyn, a Sąd rozpoznający sprawę nie może w takim wypadku ograniczać się wyłącznie do zachowań opisanych przez oskarżyciela, tym bardziej, że w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd I instancji nie przedstawił żadnych dowodów, które pozwoliłyby na ustalenie przywołanych wyżej zachowań w sposób przewidziany prawem, skutkiem czego oskarżony nie wie, jakie zachowania zostały mu przypisane wyrokiem i w jaki sposób w istocie miał rzekomo naruszyć prawo,
\n
4)zaniechanie wyjaśnienia, kiedy i w jaki sposób K. S. (1) i D. K. (1) mieli działać wspólnie i w porozumieniu ze sobą, czy innymi osobami trzecimi,
\n
5)poprzez zaniechanie wskazania w treści wyroku i uzasadnienia jaki stan prawny dla przepisu art. 296a k.k. został zastosowany w rozstrzygani w sprawie, zważywszy na zmianę przepisów prawa karnego od 1 lipca 2003 roku do 18 grudnia 2008 roku i do 29 lipca 2016 roku – i przyjęcie jednolitego stanu prawnego dla całokształtu okresu popełnionych czynów zabronionych w okresie od 2006 r. do 2010 r. – co skutkowało brakiem jakichkolwiek rozważań dotyczących wypełnienia znamion typu czynu zabronionego w określonym czasie i miejscu wg obowiązującego prawa – co ma istotne znaczenie dla ustalenia odpowiedzialności prawno-karnej oskarżonych;
\n
6)sporządzenie uzasadnienia wyroku z pominięciem logicznego uzasadnienia, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, w szczególności braku spójnego i logicznego wyjaśnienia istotnych różnic w treści wyjaśnień istotnych różnic w treści wyjaśnień oskarżonego P. S. (1), w sytuacji, gdy wyjaśnienia te złożone na etapie postępowania przygotowawczego pozostawały w kolizji z zasadami logicznego rozumowania oraz zeznaniami świadków, którzy kwestionowali swoją znajomość z oskarżonymi, którzy w świetle wyjaśnień mieli wręczać w imieniu świadków korzyści majątkowe i w istocie stanowiły wyłączną podstawę ustalenia przez Sąd sprawstwa i winy oskarżonych;
\n
7)niewyjaśnienie sprzeczności w wyeliminowaniu z opisu w pkt II części dyspozytywnej wyroku rzekomo nielegalnych działań podejmowanych na rzecz spółki (...) S.A.”, przy jednoczesnym wskazaniu w treści uzasadnienia w rubryce 1.1.1. spółki (...) S.A.” jako podmiotu na rzecz którego miały być wręczane korzyści majątkowe, a nadto przyczyn dla których wyeliminowanie z opisu czynu w/w podmiotu nie wpłynęło na zmniejszenie kwoty rzekomo wręczonej P. S. (1) korzyści majątkowej;
\n
8)niewyjaśnienie sprzeczności części dyspozytywnej wyroku z jego uzasadnieniem z zakresie w jakim Sąd przyjął w części 4 formularza uzasadnienia wyroku, iż oskarżeni uczynili sobie z przestępstwa stale źródło dochodów choć brak powyższego w przyjętej przez Sąd kwalifikacji, a także poczynionych przez Sąd ustaleniach, albowiem dochód z powyższego miał osiągnąć P. S. (1), a nie oskarżeni.
\n
4.art. 5 § 2 k.p.k. poprzez naruszenie zakazu czynienia niekorzystnych domniemań w sytuacji, gdy stan dowodów nie pozwala na ustalenie faktów, iż oskarżeni w okresie od 1 lipca 2005 r. do 22 kwietnia 2010 r. we W., J. i innych miejscowościach na terenie kraju, działając wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), G. J. (1) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), K. S. (4) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), B. K. i A. N. – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), A. S. (2) i R. W. (1) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), R. L. (1) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), W. K. (1) – w zakresie dotyczącym towarów przedsiębiorstwa (...) oraz I.
\n
S. (1) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...) udzielili P. S. (1), pełniącemu funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą we W., mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...) oraz pozostającemu w stosunku pracy ze Spółka (...), obietnicy udzielenia korzyści majątkowych, a następnie udzielili mu korzyści majątkowych w postaci pieniędzy w łącznej kwocie nie mniejszej niż 750.000 zł oraz oddania w nieodpłatne użytkowanie samochodów ciężarowych marki N. (...) o nr rej. (...) oraz S. (...) o nr rej. (...), w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) Sp. z o. o., (...) SP. z o.o., (...) Sp. z o.o. sp.k., (...) sp.j., (...) sp.j., (...) S.A., (...) sp. j., (...) SP. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) S.A., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., Zakładu Produkcji (...), (...), w tym wyborze ofert (...) Sp. z o.o., (...) sp.j., (...) sp.j., (...) S.A., (...) sp.j., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o.sp.k., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) S.A., (...) Sp. z o.o., (...) S.A., (...) Sp. z o.o., Zakładu Produkcji (...), (...), niezależnie od jakości ofert konkrencyjnych oraz preferowaniu (...) SP. z o.o., (...) sp.j., (...) sp.j., (...) S.A., (...) sp.j., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o.; (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. sp.k., (...) Sp. z o.o., (...) S.A., (...) Sp. z o.o., Towarzystwa (...) Sp. z o.o., (...) S.A., (...) Sp. z o.o., Zakładu Produkcji (...), (...) przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), w sytuacji gdy: a) ustalenia Sądu opierają się wyłącznie na wyjaśnieniach P. S. (1), które złożone w określonej sytuacji procesowej były koniunkturalne, noszą cechy pomówienia, które nie stanowią wiarygodnego dowodu, a w szczególności są niespójne, niejasne, sprzeczne wewnętrznie, oraz pozostają w sprzeczności z całym pozostałym materiałem dowodowym, a jednocześnie w żadnym stopniu nie odnoszą się do D. K. (1), a co do K. S. (1) odnoszą się tylko do jednego zachowania i w tym zakresie opierają się wyłącznie na przypuszczeniu; b) nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, skąd miałyby pochodzić środki pieniężne przekazywane rzekomo P. S. (1), czy wymienione środki pieniężne w ogóle istniały, kiedy konkretnie, w jaki sposób i w jakich wysokościach miały być przekazywane, i co konkretnie zostało miało zostać uzyskane w zamian za rzekomo przekazane środki pieniężne;
\n
c)nie można ustalić na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zachowań składających się na przyjęty w kwalifikacji prawnej czyn ciągły, a to czas, miejsce, sposób i okoliczności jego popełnienia, czynności, które zostały uzyskane w zamian za wymienione zachowania oraz związek przyczynowy pomiędzy tymi zachowaniami a wymienioną czynnością, a wreszcie skutki tych rzekomych zachowań; d) nie sposób ustalić na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dlaczego i w jaki sposób oskarżeni mieliby działać wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami; tym samym dowody, a w zasadzie dowód, któremu Sąd dał wiarę z pominięciem wszystkich pozostałych dowodów, stworzył „lukę” co do istnych elementów czynu, natomiast Sąd tak powstałą „lukę”, wobec braku możliwości jej realnego usunięcia, przy braku w tym zakresie poszlak, dowodów pośrednich, a tym bardziej dowodów bezpośrednich, usunął w formie domniemania wystąpienia w/w zdarzeń, a więc rozstrzygnął powstałe wątpliwości na niekorzyść oskarżonych.
\n
III. spowodowany licznymi i poważnymi uchybieniami natury procesowej – błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść orzeczenia, polegający na bezprawnym i nieuzasadnionym przyjęciu, że oskarżeni w okresie od 1 lipca 2005 r. do 22 kwietnia 2010 r. we W., J. i innych miejscowościach na terenie kraju, działając, wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), G. J. (1) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), K. S. – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), B. K. i A. N. – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), A. S. (2) i R. W. – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), R. L. (1) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), W. K.
\n
(2)– w zakresie dotyczącym towarów przedsiębiorstwa (...) oraz I. S. (1) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...) udzielili P. S. (1), pełniącemu funkcję kierownicza w Spółce (...) z siedziba we W., mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...) oraz pozostającemu w stosunku pracy ze Spółką (...), obietnicy udzielenia korzyści majątkowych, a następnie udzielili mu korzyści majątkowych w postaci pieniędzy w łącznej kwocie nie mniejszej niż 750.000 zł oraz oddania w nieodpłatne użytkowanie samochodów ciężarowych marki N. (...) o nr rej. (...) oraz S. (...) o nr rej. (...), w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) Sp. z o. o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. sp.k., (...) sp.j., (...) sp.j., (...) S.A., (...) sp.j., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) SP. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) S.A., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., Zakładu Produkcji (...), (...), w tym wyborze ofert (...) Sp. z o.o., (...) sp.j., (...) sp.j., (...) S.A., (...) sp.j., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. sp.k., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) S.A., (...) Sp. z o.o., (...) S.A., (...) Sp.z o.o., Zakładu Produkcji (...), (...), niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu (...) Sp. z o.o., (...) sp.j., (...) sp.j., (...) S.A., (...) sp.j., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) SP. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. sp.k., (...) Sp. z o.o., (...) S.A., (...) Sp. z o.o., Towarzystwa (...) Sp. z o.o., (...) S.A., (...) Sp. z o.o.
\n
Zakładu Produkcji (...), (...) przy świadczeniu usług przez Spółkę (...).
\n
IV. rażącą niewspółmierność kary wynikającej z nieuwzględnienia wszystkich okoliczności łagodzących, które wystąpiły w odniesieniu do oskarżonego K. S. (1) i D. K. (1) przejawiającą się w orzeczeniu wobec oskarżonych kary roku pozbawienia wolności, której wykonanie Sąd warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat oraz kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 400 złotych, podczas gdy ustalone przez Sąd okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonych, a w szczególności właściwości i warunki osobiste oraz sposób życia oskarżonych przed popełnieniem przestępstwa i po jego popełnieniu, fakt: a) niekaralności oskarżonych; b) prawidłowej postawy społecznej oskarżonych; c) pozytywnej opinii środowiskowej prowadzą do wniosku, iż karą adekwatną jest kara grzywny, a zatem taka która została orzeczona przez Sąd wobec oskarżonych pozostających pod tożsamymi zarzutami, np. L. G. (1), choć suma wręczonej korzyści majątkowej przewyższała tę, przypisaną oskarżonym.
\n
Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący obrońca wniósł o:
\n
1)zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonych od wszystkich zarzuconych im czynów; ewentualnie:
\n
2)uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; ewentualnie:
\n
3)zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie kary grzywny jako kary samoistnej.
\n
Obrońca oskarżonego J. B. (1), adw. A. B. (2), zaskarżył wyrok w pkt. VI, X, XLII lit. b), XLIV lit. b), L, LI lit. f) zarzucając:
\n
I. błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za postawę wyroku mających wpływ na treść orzeczenia, polegających na następujących stwierdzeniach Sądu I instancji:
\n
1)przyjęciu przez Sąd I instancji, że fakt przyjęcia od T. K. (1) – przedstawiciela Spółki (...) korzyści majątkowych w kwocie 1.000.000 zł, wynika z dowodu w postaci zeznań świadka T. K. (1) pomimo, że świadek ten nie zeznał, aby przekazywał korzyści majątkowe oskarżonemu J. B. (1), który miałby je przyjmować.
\n
2)pominięciu przez Sąd I instancji kolejnych zeznań świadka T. K. (1) przeczącego spotkaniom z oskarżonym J. B. (1) poza jednym przypadkiem w nieokreślonym roku z okresu objętego zarzutem, poświęconym zawarciu umowy handlowej.
\n
3)pominięciu zeznań świadka T. K. (1), który zaprzeczył kwocie łapówki 1.000.000 zł oraz posiadaniu przez tego świadka wiedzy o kwotach wręczanych łapówek oraz o przypadkach przekazywania pieniędzy oskarżonemu J. B. (1).
\n
4)pominięciu przez Sąd I instancji okoliczności wynikającej z akt osobowych J. B. (2) oraz jego oświadczenia, że działem napoje zajmował się do stycznia 2007 r. i po tym terminie nie prowadził działalności w tym zakresie.
\n
5)pominięciu okoliczności, że świadek M. K. (1) zeznając o rzekomym spotkaniu z oskarżonym J. B. (1) w maju 2007 r. nie znał jego stanowiska w Spółce (...), ani że świadek M. K. (1) nie był przedstawicielem firmy (...) wyłącznego dystrybutora win marki G., a miał ustalać łapówkę za korzystne decyzje handlowe dla Spółki (...).
\n
6)pominięciu przez Sąd I instancji zeznań świadka S. Ł. (1), który jako przedstawiciel firmy (...) negocjował warunki handlowe ze Spółką (...) i stwierdził, że M. K. (1) nie mógł tych warunków negocjować, ponieważ nie był pracownikiem firmy (...) wyłącznego dystrybutora win (...).
\n
7)przyjęciu zgodnie z zeznaniami świadka M. K. (1), że w dniu 5.05.2007 r. miało miejsce spotkanie z udziałem oskarżonego J. B. (1) i innych osób, pomimo występowania okoliczności przeczących, aby to spotkanie miało miejsce.
\n
8)przyjęciu przez Sąd I instancji, aby w następstwie spotkania z dnia 5.05.2007 r., na którym według świadka M. K. (1) miano ustalić warunki handlowe wprowadzenia win Spółki (...), wystawione 3 miesiące później faktury przez trzeci podmiot, służyły pozyskaniu pieniędzy na łapówkę przeznaczoną m.in. dla oskarżonego J. B. (1).
\n
9)stwierdzeniu przez Sąd I instancji, na podstawie zeznań P. I., iż oskarżony J. B. (1) przyjął od tego świadka korzyści majątkowe pomimo, że świadek P. I. zeznał, że ani nie współpracował z oskarżonym J. B. (1) ani nie miał wiedzy, aby kwoty przekazywane przez świadka osobie trzeciej trafiały do oskarżonego J. B. (1).
\n
II. obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia – art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. przez brak wskazania w uzasadnieniu wyroku, jakie fakty Sąd I instancji uznał za udowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych.
\n
Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o :
\n
1)zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego czynu; ewentualnie:
\n
2)uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
\n
Obrońca oskarżonego T. S. (1), adw. A. B. (2), zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
\n
I. błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za postawę wyroku mających wpływ na treść orzeczenia, polegających na następujących stwierdzeniach Sądu I instancji:
\n
1)przyjęciu przez Sąd I instancji, że fakt przyjęcia od T. K. (1) – przedstawiciela Spółki (...) korzyści majątkowych w kwocie 1.000.000 zł, wynika z dowodu w postaci zeznań świadka T. K. (1) pomimo, że świadek ten nie zeznał, aby przekazywał korzyści majątkowe oskarżonemu T. S. (1), który miałby je przyjmować.
\n
2)pominięciu przez Sąd I instancji kolejnych zeznań świadka T. K. (1) przeczącego spotkaniom z oskarżonym T. S. (1) poza jednym przypadkiem w nieokreślonym roku z okresu objętego zarzutem, poświęconym zawarciu umowy handlowej.
\n
3)pominięciu zeznań świadka T. K. (1), który zaprzeczył kwocie łapówki 1.000.000 zł oraz posiadaniu przez tego świadka wiedzy o kwotach wręczanych łapówek oraz o przypadkach przekazywania pieniędzy oskarżonemu T. S. (1).
\n
4)pominięciu okoliczności, że świadek M. K. (1) zeznając o rzekomym spotkaniu z oskarżonym T. S. (1) w maju 2007 roku nie znał jego stanowiska w Spółce (...), ani że świadek M. K. (1) nie był przedstawicielem firmy (...) wyłącznego dystrybutora win marki (...), a miał ustalać łapówkę za korzystne decyzje handlowe dla Spółki (...).
\n
5)pominięciu przez Sąd I instancji zeznań świadka S. Ł. (1), który jako przedstawiciel firmy (...) negocjował warunki handlowe ze Spółką (...) i stwierdził, że M. K. (1) nie mógł tych warunków negocjować ponieważ nie był pracownikiem firmy (...) wyłącznego dystrybutora win (...).
\n
6)przyjęciu, zgodnie z zeznaniami świadka M. K. (1), że w dniu 5.05.2007 r. oraz w dniu 6.11.2007 r. miały miejsce spotkania z udziałem oskarżonego T. S. (1) i innych osób, pomimo występowania okoliczności przeczących, aby te spotkania miały miejsce.
\n
7)przyjęciu przez Sąd I instancji, aby w następstwie spotkania z dnia 5.05.2007 r., na którym według świadka M. K. (1) miano ustalić warunki handlowe wprowadzenia win Spółki (...), wystawione 3 miesiące później faktury przez trzeci podmiot, służyły pozyskaniu pieniędzy na łapówkę przeznaczoną m.in. dla oskarżonego T. S. (1).
\n
8)stwierdzeniu przez Sąd I instancji, na podstawie zeznań P. I., iż oskarżony T. S. (1) przyjął od tego świadka korzyści majątkowe pomimo, że świadek P. I. zeznał, że ani nie współpracował z oskarżonym T. S. (1) ani nie miał wiedzy, aby kwoty przekazywane przez świadka osobie trzeciej trafiały do oskarżonego T. S. (1).
\n
9)pominięciu przez Sąd I instancji zeznań świadka P. S. (5), który szczegółowo opisał proces podejmowania decyzji handlowych w Spółce (...) oraz ścieżkę wymaganej akceptacji, wykluczającą podejmowanie decyzji jednoosobowo, a nadto opisał szczegółowo, jak wyglądał proces składania zamówień do sklepów sieci (...) i kto był za ten proces odpowiedzialny.
\n
II. obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia – art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. przez brak wskazania w uzasadnieniu wyroku, jakie fakty Sąd I instancji uznał za udowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych.
\n
Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o :
\n
1)zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego czynu; ewentualnie:
\n
2)o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
\n
Obrońca oskarżonych P. N. (1) i D. G. (1), adw. M. K. (3), zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonych zarzucając:
\n
W zakresie dotyczącym oskarżonego P. N. (1):
\n
I. obrazę prawa materialnego a to art. 296a § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 1 § 1 k.k. poprzez niewskazanie w treści wyroku i uzasadnieniu jaki stan prawny dla przepisu art. 296a został dopasowany w rozstrzyganiu w sprawie, tj. wg. jakich zmian przepisów i ich faktycznego obowiązywania od 1 lipca 2003 r. do 18 grudnia 2008 r. i do 29 lipca 2016 r. normy prawnej Sąd orzekał – oraz w konsekwencji przyjęcie przez Sąd I instancji wyrokował na podstawie jednolitego stanu prawnego (opis znamion) na dzień wydania wyroku – dla całokształtu okresu popełnionych czynów zabronionych w okresie od 2006 r. do 2010 r. – bez ustalenia czy zostały spełnione znamiona typu czynu zabronionego w określonym czasie i miejscu wg obowiązującego prawa w czasie naruszenia normy art. 296a k.k. - które to braki wg obrony nie pozwalają na pozostawanie orzeczenia w obrocie prawnym i winny skutkować uniewinnieniem oskarżonego P. N. (1).
\n
II. obrazę prawa materialnego a to art. 296a § 1 k.k. wg stanu prawnego na okres rzekomego popełnienia czyn zabronionego a to wg stanów prawnych obowiązujących od 1 lipca 2003 r. do 18 grudnia 2008 r. i do 29 lipca 2016 r. poprzez przyjęcie, w treści zarzutu, że w okresie od 2006 r. do 2010 r. w W. i innych miejscowościach, oskarżony P. N. (1) działając wspólnie i w porozumieniu z J. B. (1) i T. S. (1), pełniącymi funkcje kierownicze w Spółce (...) z siedzibą w W. i mającymi istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu zażądał, a następnie przyjął od: T. K. (1) – przedstawiciela Spółki (...) korzyści majątkowe w kwocie 1.000.000 zł, M.
\n
K. (1) – przedstawiciela Spółki (...) – korzyści majątkowe w kwocie 115.000 zł, P. I. działającego wspólnie i w porozumieniu z W. F. (1) – przedstawiciela Spółki (...) – korzyści majątkowe w kwocie 200.000 zł, w zamian za zachowania J. B. (1) i T. S. (1), będące nadużyciem udzielonych im uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nich obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowani decyzji handlowych korzystnych dla Spółek: (...), (...) i (...), w tym wyborze ofert handlowych Spółek: (...), (...) i (...), niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółek: (...), (...) i (...), przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną, wówczas gdy:
\n
1.oskarżony P. N. (1) nie sprawował żadnej funkcji wymienionych w art. 296a § 1 k.k. w spółce (...) – a zatem nie pełniąc funkcji wynikającej z treści ww. przepisu – nie mógł być on podmiotem mogącym realizować znamiona typu czynu zabronionego z art. 296a § 1 k.k.;
\n
2.w obrocie gospodarczym nie ma takich podmiotów jak: (...), (...), (...) i (...) – albowiem zarzucanego czynu można dopuścić się jedynie wobec podmiotów wskazanych w art. 296a § 1 k.k. – zatem wskazane w zarzucie i w części dyspozytywnej wyroku nazwy nie są opisane we właściwych rejestrach – zatem skoro ich tam nie ma to nie można popełnić przestępstwa z art. 296a § 1 k.k.;
\n
3.w okresie popełnienia zarzucanego czynu zabronionego obowiązywały 3 różne redakcje przepisu art. 296a k.k. – a Sąd nie określił wg której treści przepisu dokonał subsumcji stanu faktycznego i prawa, ani też nie podzielił ewentualnego zarzutu w taki sposób, aby można było dokonać jego przypisania do właściwie obowiązującego prawa;
\n
4.braku wskazania, jaki przepis stanowił podstawę do przyjęcia, że doszło do naruszenia norm znamiona „nieuczciwej konkurencji lub niedopuszczalnej czynności preferencyjnej” – albowiem opis ewentualnego zachowania, nie stanowi w ocenie oskarżonego podstawy do przyjęcia, że faktycznie doszło do złamania przepisów ustawy o nieuczciwej konkurencji – a taki zapis nie normatywny znalazł się w treści zarzutu i sentencji skazania wówczas gdy definicja „czynu nieuczciwej konkurencji” wynika z art. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, zaś za „czyn uznany za niedopuszczalną czynność preferencyjną na rzecz nabywcy lub odbiorcy towaru, usługi lub świadczenia” należy uznać zachowanie, które jest sprzeczne z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, regulaminami wewnętrznymi czy wreszcie ogólnym obowiązkiem dbania o powierzony majątek, mienie czy kondycje firmy wynikającym – przy czym Sąd I instancji nie wykazał jakie przepisy prawa powszechnie obowiązującego zostały naruszone.
\n
III. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 § 2 zd. II k.k. w zw. z art. 296a § 1 k.k. poprzez wadliwą wykładnię – a w jej rezultacie niewłaściwe zastosowanie – polegająca na przyjęciu, iż znamiona występku korupcji menadżerskiej popełnionego w postaci zjawiskowej współsprawstwa zrealizowane są nawet wówczas, gdy: a) nie ustalono choćby jednego zachowania sprawcy wskazującego na działanie przezeń wspólnie z osobami, których zachowania realizują znamiona tego typu przestępnego oraz b) nie ustalono choćby jednego zachowania sprawcy wskazującego na istnienie porozumienia co do wspólnego wykonania czynu pomiędzy nim, a osobami, których zachowania realizują znamiona tego typu przestępnego – a ponad to nie wskazanie w wyroku Sądu I instancji jaki był rzeczywisty mechanizm działalności wspólnie i w porozumieniu współoskarżonych P. N. (1), J. B. (1) i T. S. (1).
\n
IV. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za postawę tego wyroku i mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż oskarżony P. N. (1) w okresie od 2006 do 2010 roku, w W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z J. B. (1) i T. S. (1), pełniącymi funkcje kierownicze w Spółce (...) z siedzibą w W. i mającymi istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, zażądał, a następnie przyjął od: T. K. (1) – przedstawiciela Spółki (...) korzyści majątkowe w kwocie 1.000.000 zł, M. K. (1) – przedstawiciela Spółki (...) – korzyści majątkowe w kwocie 1150.000 zł, P. I. działającego wspólnie i w porozumieniu z W. F. (1) – przedstawiciela Spółki (...) – korzyści majątkowe w kwocie 200.000 zł, w zamian za zachowania J. B. (1) i T. S. (1), będące nadużyciem udzielonych im uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nich obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkowa Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla Spółek: (...), (...) i (...), w tym wyborze ofert handlowych Spółek: (...), (...) i (...), niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółek: (...), (...) i (...), przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną, wówczas gdy:
\n
1.
\n
Sąd I instancji nie dokonał analizy krytycznej zeznań świadka M. K. (1) reprezentującego inkryminowanym okresie spółkę (...), a który to w toku postępowania przygotowawczego przedłożył do akt sprawy rachunek za posiłek w dnia 5 maja 2007 r. w W. na S. przy udziale oskarżonych P. N. (1) i B. – wówczas gdy nie ulega wątpliwości, że we wskazanej dacie i miejscu ani J. B. (1) ani P. N. (1) nie było w Polsce – przy czym mimo, że P. N. (1) złożył zdjęcia wraz z wnioskami dowodowymi (również osobowe źródła dowodowe), Sąd nie zbadał ww. okoliczności celem weryfikacji prawdziwości zeznań świadka M. K. (1) (…) zatem świadek wiarygodny dla Sądu nie wiedział ani z kim ani kiedy miał się spotkać, ani czy rzeczywiście osoba podająca się lub przedstawiona była P. N. (1).
\n
2.bezpodstawnym ustaleniu wysokości korzyści majątkowych jakie miałby otrzymać oskarżony P. N. (1) – wówczas gdy analiza treści zeznań świadków którzy rzekomo mieli wręczać wskazane korzyści majątkowe w ramach procesu kontradyktoryjnego doprowadziło do utraty ich wiarygodności, a to: a) T. K. (1) – nie miał możliwości przekazać kwoty 1.000.000 zł na rzekome korzyści majątkowe dla P. N. (1) i współoskarżonych, a nadto na rozprawie w dniu 21 maja 2018r. zeznał: „Nie wiem skąd wzięła się kwota 1.000.000 zł łapówki, ja chyba tak nie zeznawałem. Nie znam kwoty łapówek (..) Nie pamiętam jaką łączną kwotę otrzymałem, na pewno dużo więcej niż setki złotych. To było z 200-300.000 zł”- zatem obrona kwestionuje błędne nie ustalono kwoty rzekomych korzyści majątkowych – albowiem sam dający T. K. (1) nie wie komu i ile dał tych łapówek; b) M. K. (1) – nie znał P. N. (1), nie potrafił przypisać osoby do nazwiska, a tym bardziej nie potrafił wyjaśnić sprzeczności w ramach własnych zeznań; c) wadliwego przyjęcia działania P. I. wspólnie i w porozumieniu z W. F. (1) – wówczas gdy z dostępnego materiału dowodowego nie wynika wskazane działanie ani tym bardziej brak jest podstaw do przyjęcia, że zeznania P. I. polegają na prawdzie – wobec istotnych i niewyjaśnionych sprzeczności.
\n
3.błędnym przyjęciu, że zeznania P. I., T. K. (1) i M. K. (1) polegają na prawdzie, wówczas gdy wskazani świadkowie zostali skazani na relatywnie niskie kary w związku z ugodą procesową zawartą z organem prokuratorskim – a nadto prawdopodobną okolicznością jest to, że kwoty które rzekomo mieli przekazać P. N. (1) i współoskarżonym – w rzeczywistości o ile przyjąć, że zostały wyprowadzone ze spółek – to nigdy nie zostały przekazane ww. osobom oskarżonych i być może (co stanowi domniemanie analogiczne do domniemań Sądu) ww. osoby mając możliwości wynikające ze sprawowanych funkcji same przywłaszczyły kwoty pieniężne o których zeznają, że przekazały P. N. (1).
\n
4.błędnym przyjęciu, że wyjaśnienia P. S. (1) polegają na prawdzie, wówczas gdy z treści wyjaśnień ww. oskarżonego wynika, że dochodziło do negocjacji procesowych w celu obniżenia wymiaru kary jaką zaproponuje mu oskarżyciel – wówczas gdy z zeznań świadka M. R. (Prezesa (...)) który był przesłuchiwany przez Policje w dniu 18 września 2014 r. i wynika: „Gdybym się dowiedział o takich praktykach firma sama podjęłaby odpowiednie kroki, Takie praktyki nie były tolerowane” – co wyklucza możliwość przypisania oskarżonemu czynu wyłącznie na podstawie obarczonych błędem co do intencji wyjaśnień oskarżonego P. S. (1).
\n
V. obrazę prawa procesowego, a to:
\n
1.art. 167 k.p.k. (w brzmieniu ustalonym przez ustawę z dnia 27 września 2013 r., Dz.U. z 2013 r. poz. 1247) w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 i 3 k.p.k. a contrario w zw. z art. . 410 k.p.k. i art. 4 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. i 7 k.p.k. poprzez: a) oddalenie wniosków dowodowych związanych z obaleniem tez wynikających z zeznań M. K. (1) i przedstawionego przeze niego dokumentu – faktury za posiłek z 5 maja 2007 r., który miał rzekomo spożywać z oskarżonym P. N. (1), a to w szczególności: i.
\n
Uzupełniających wyjaśnień oskarżonego P. N. (1): ii. zdjęcia wykonanego na ww. wyjeździe wraz z metryką JPG z dni 4 maja 2007 r. na którym widoczny jest oskarżony oraz zdjęcia z dnia 5 maja 2007 r. które wykonał oskarżony; (...). opinii biegłego z dziedziny technik audiowizualnych celem zbadania karty pamięci oraz aparatu fotograficznego (celem wykazania daty wykonania fotografii); iv. zwrócenie się do (...) (...) H., = hotelu w Austrii gdzie przebywał oskarżony – o przesłanie dokumentacji potwierdzającej jego pobyt we wskazanym okresie czasu oraz jeśli to możliwe o przekazanie kart meldunkowych; v. przesłuchania świadków: W. S., I. S. (2), P. S. (6), M. P. (1), B. P., M. P. (2), A. M., U. M. na okoliczność wykazania, iż P. N. (1) w określonym czasie i miejscu nie było w Polsce – co w konsekwencji doprowadziłoby do sytuacji gdy oczywiście nieprawdziwe zeznania świadka M. K. (1) zostałyby uznane za nieprawdziwe – jednak Sąd I instancji, odmówił możliwości ich obalenia poprzez obiektywny materiał dowodowy, z którego wynika, że oskarżony P. N. (1) nie mógł być w Polsce – skoro był za granicą w Austrii; b) pominięcia we wnioskowaniu dowodowym dowodu z opinii biegłego ds. rachunkowości, dokumentów (...) sp. z o.o. oraz treści zeznań świadka L. K. (1), przesłuchanego w trybie pomocy prawnej, który był w okresie objętym zarzutem oskarżonego P. N. (1) – syndykiem spółki (...) sp. z o.o. i wskazał, że nie było możliwości wyprowadzania kwot ze spółki na potrzeby rzekomych łapówek, a wszystkie rozliczenia były w sposób właściwy udokumentowane – co stoi w istotnej sprzeczności z zeznaniami świadka. Świadek stwierdził, że nie było też możliwości wystawiania tzw. pustych faktur – co wynika z treści dokumentacji finansowej spółki – której Sąd I instancji nie pozyskał.
\n
2.art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez nie przeprowadzenie dowodu z dokumentacji (...) sp. z o.o. i w konsekwencji opinii biegłego z dziedziny rachunkowości na okoliczność wykazania czy w okresie od 2006 r. do 2010 r. w dokumentacji spółki (...) sp. z o.o. widniały transakcje gotówkowe i na jaką kwotę, które mogłyby stanowić podstawę dla przyjęcia, że ze spółki były wyprowadzane środki pieniężne wskazane przez P. I. i T. K. (1) wobec treści zeznań L. K. (1) – przesłuchanego w drodze pomocy prawnej – który jako syndyk ww. spółki wykluczył jakiekolwiek możliwości udzielania „łapówek” czy to gotówkowo lub bezgotówkowo.
\n
3.art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z 410 k.p.k. poprzez nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny rachunkowości na okoliczność ustalenia czy w stosunku do podmiotów rzekomo pokrzywdzonych doszło do powstania szkody w związku z zarzucanymi oskarżonego czynami.
\n
W zakresie jakie dotyczy oskarżonego D. G. (1):
\n
I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę tego wyroku i mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż oskarżony D. G. (1) w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 31 maja 2008 r. w W., K. Z., i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z W. W. (1) i P. K. (1), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru udzielił M. T. (1), pełniącemu funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą w W. i mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), korzyści majątkowych w kwocie nie mniejszej niż 100.000 zł, w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla Spółki (...), w tym wyborze oferty Spółki (...) niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółki (...) przy świadczeniu usług przez Spółkę (...) stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną wówczas gdy:
\n
1.w toku postępowania sądowego prokurator nie ujawnił i nie odczytał całości wyjaśnień oskarżonego – w szczególności tej części, gdzie rzekomo oskarżony miał się przyznać do zarzucanego mu czynu – zatem nie istnieje ona w obrocie prawnym.
\n
2.oskarżony M. T. (1) nie potwierdził, że miał otrzymać jakiekolwiek środki pieniężne od D. G. (1).
\n
3.zeznania P. K. (1) obarczone są dwiema wadami: a) schorzeniami psychicznymi nie zweryfikowanymi w toku postępowania sądowego – co wyklucza możliwość przypisania tym zeznaniom waloru prawdziwości; b) układem procesowym z prokuratorem, który to pakt jeszcze na etapie składania aktu oskarżenia w niniejszej sprawie był negocjowany – co potwierdza mechanizm prowadzenia postępowania przygotowawczego ujawniony przez P. S. (1).
\n
II. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 § 2 zd. II k.k. w zw. z art. 296a § 2 k.k., poprzez wadliwą wykładnię – a w jej rezultacie niewłaściwe zastosowanie – polegającą na przyjęciu, iż znamiona występku korupcji menadżerskiej popełnionego w postaci zjawiskowej współsprawstwa zrealizowane są nawet wówczas, gdy: a) nie ustalono choćby jednego zachowania sprawcy wskazującego na działanie przezeń wspólnie z osobami, których zachowania realizują znamiona tego typu przestępnego oraz b) nie ustalono choćby jednego zachowania sprawcy wskazującego na istnienie porozumienia co do wspólnego wykonania czynu pomiędzy nim, a osobami, których zachowania realizują znamiona tego typu przestępnego – a ponadto nie wskazanie w wyroku Sądu I instancji jaki był rzeczywisty mechanizm działalności wspólnie i w porozumieniu z współoskarżonymi i świadkami w sprawie.
\n
Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca wniósł o:
\n
1)uniewinnienie oskarżonych P. N. (1) i D. G. (1); a z najdalej idącej ostrożności procesowej o:
\n
2)uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
\n
Obrońca oskarżonego D. Ś. (1), adw. A. P. (2), zaskarżył wyrok w całości na korzyść tego oskarżonego zarzucając: obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a to:
\n
I. art. 424 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. w zw. z art. 6 ust. 1-3 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku, skutkujące ograniczeniem prawa do obrony, naruszeniem standardów rzetelnego procesu przejawiające się w:
\n
-osadzaniu uzasadnienia wyroku wyłącznie na selektywnych fragmentach zebranego w sprawie materiału dowodowego, przy pominięciu tych przemawiających na korzyść oskarżonej i nie odniesieniu się do ich oceny dowodowej;
\n
-powoływaniu dowodów mających świadczyć o wykazaniu oznaczonego faktu, nie mającego w rzeczywistości żadnego z nim związku;
\n
-zbiorczym powoływaniu dowodów mających wykazywać dany fakt bez wskazania w ocenie tych dowodów dlaczego i w jakim zakresie odnoszą się do osoby oskarżonego;
\n
-powoływaniu dowodów i przyporządkowywaniu im waloru wiarygodności w sposób nie odnoszący się do osoby oskarżonego;
\n
-nieprecyzyjnym i ogólnikowym określeniu działań oskarżonego, sprowadzających się w rzeczywistości do przytoczenia charakteru i oceny czynności bez wskazania samego działania czyli substratu materialnego opisu czynu;
\n
-uznaniu za wiarygodne i bezsporne okoliczności, którym następnie Sąd a quo przeczy w podstawie prawnej skazania;
\n
-braku oceny poszczególnych dowodów w zakresie mającym wykazywać fakty przemawiające na niekorzyść oskarżonego, co w konsekwencji uniemożliwia, w przeważającym stopniu, zrekonstruowanie toku rozumowania logicznego Sądu meriti w fazie wyrokowania oraz przeprowadzenie kontroli prawidłowości postępowania;
\n
-nie odniesienie się do oceny i treści dowodów przyjętych za podstawę ustalenia faktów;
\n
-przyjęcie za wiarygodne dowodów w sekcji 2, nie wskazanych jako podstawa dokonania ustaleń faktycznych, a posiadających jedynie numeryczne odwołanie do liczby porządkowej z sekcji 1, w konsekwencji czego oskarżony nie wie czy stanowiły one podstawę dokonywania określonych ustaleń czy też nie, w szczególności, iż ocena wiarygodności nie odwołuje się do zarzucanego mu czynu;
\n
-wskazanie nr kart dowodów, nie posiadających swojej reprezentacji w aktach sprawy przy braku jednoczesnego wskazania w jakim alternatywnym zbiorze mogą się znajdować; podczas gdy uzasadnienie wyroku powinno zawierać precyzyjne ustalenia okoliczności faktycznych oraz szczegółową analizę całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku postępowania sądowego i jego wszechstronną i wnikliwą ocenę, bowiem tylko w ten sposób możliwa będzie realizacja funkcji kontrolnej zapadłego rozstrzygnięcia, i zagwarantowanie prawa do obrony oskarżonego oraz urzeczywistnienie prawa do rzetelnego procesu.
\n
II. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, wbrew zasadzie obiektywizmu, przy nieuwzględnieniu zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, i uwzględniając jednie dowody przemawiające na niekorzyść oskarżonego i przydając im nieproporcjonalne znaczenie dla wykazania faktów oraz uznając za bezsporne i wiarygodne fakty, którym następnie Sąd meriti przeczy w postaci:
\n
-bezzasadnego przyjęcia, iż oskarżony, legitymuje się szczególnymi przymiotami podmiotowymi wskazanymi w art. 296a § 1 k.p.k., w sytuacji gdy powyższe nie zostało w żaden sposób wykazane, zaś zebrany w sprawie materiał dowodowy uniemożliwia przyjęcia tego faktu, w szczególności, iż Sąd a quo w sekcji 2.2 uzasadnienia wyroku uznał wyjaśnienia oskarżonego, względem jego uprawnień i obowiązków, których zakres wyklucza go z kręgu interesów typu czynu z art. 296a § 1 k.k. za okoliczności bezsporne; podczas gdy poprawne ustalenie znamion podmiotowych sprawcy stającego pod zarzutem z art. 296a § 1 k.k. warunkuje możliwość ponoszenia przezeń odpowiedzialności karnej, i winno być ustalone w sposób niebudzący wątpliwości na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego, względem okresu każdego z zarzucanych mu czynów, w odpowiedzialności karnej, nie zaś domniemywane lub zakładane jako aksjomat;
\n
-poczynienie ustaleń w zakresie czynu przypisanego w pkt XV części dyspozytywnej wyroku, w sekcji 1.1.8 uzasadnienia, na podstawie depozycji świadków nie posiadających wiedzy w zakresie przypisanego oskarżonemu czynu, bądź mających ją zapośredniczoną w relacjach innych osób w sposób ogólny i uniemożliwiający identyfikacje osoby oskarżonego, nadto wywodzenie wykazania wskazanych faktów na podstawie dowodów bądź nieprzydatnych do ich stwierdzenia, bądź im wprost przeczącym; podczas gdy prawidłowe, transparentne i komunikatywne ustalenie faktów mających znaczenie dla przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za zarzucany czyn, posiada fundamentalne znaczenie dla przedmiotu rozstrzygnięcia, co powinno być czynione zgodnie z zasadami logiki w sposób spójny, konsekwentny i obiektywny;
\n
-poczynienie ustaleń w zakresie czynu przypisanego w pkt XVI części dyspozytywnej wyroku w sekcji 1.1.9 uzasadnienia, na podstawie depozycji świadków nie posiadających wiedzy w zakresie przypisanego oskarżonemu czynu, bądź opierając swoje depozycje jedynie na domniemaniach i supozycjach nie posiadających swego dowodnego potwierdzenia w ze branym w sprawie materiale dowodowym, nadto wywodzenie wykazania wskazanych faktów na podstawie dowodów bądź nieprzydatnych do ich stwierdzenia, bądź im wprost przeczącym; podczas gdy prawidłowe, transparentne i komunikatywne ustalenia faktów mających znaczenie dla przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za zarzucany czyn posiada fundamentalne znaczenie dla przedmiotu rozstrzygnięcia, co powinno być czynione zgodnie z zasadami logiki w sposób spójny, konsekwentny i obiektywny;
\n
-poczynienie ustaleń w zakresie czynu przypisanego w pkt XV części dyspozytywnej wyroku, w sekcji 1.1.8 uzasadnienia, na podstawie środków dowodowych co do których znaczenia dla ustalenia wykazywanego faktu Sąd nie poczynił żadnej refleksji jak również nie odniósł się do ich oceny dowodowej; podczas gdy prawidłowe, transparentne i komunikatywne ustalenie faktów mających znaczenie dla przypisania oskarżonej odpowiedzialności za zarzucany czyn posiada fundamentalne znaczenie dla przedmiotu rozstrzygnięcia, co powinno być czynione zgodnie z zasadami logiki w sposób spójny, konsekwentny i obiektywny;
\n
-poczynienie ustaleń w zakresie czynu przypisanego w pkt XVI części dyspozytywnej wyroku, w sekcji 1.1.9. uzasadnienia, na podstawie środków dowodowych co do których znaczenia dla ustalenia wykazywanego faktu Sąd nie poczynił żadnej refleksji jak również nie odniósł się do ich oceny dowolnej; podczas gdy prawidłowe, transparentne i komunikatywne ustalenie faktów mających znacznie dla przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za zarzucany czyn posiada fundamentalne znaczenie dla przedmiotu rozstrzygnięcia, co powinno być czynione zgodnie z zasadami logiki w sposób spójny, konsekwentny i obiektywny;
\n
-przydanie wiarygodności, w sekcji 2 uzasadnienia, częściowym wyjaśnieniom oskarżonego M. T. (1) z postępowania przygotowawczego, w którym częściowo przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów jako rzutujących na przypisanie sprawstwa zarzucanych czynów oskarżonemu D. Ś. (1), bowiem ten dowód został odniesiony do liczby porządkowej 1.1.8 i 1.1.9, odnoszących się odpowiednio do czynu przypisanego w pkt XVI XVI dyspozytywnej części wyroku; podczas gdy oskarżony M. T. (1) nie składał depozycji odnoszących się do czynów zarzucanych oskarżonemu D. Ś. (1) i nie posiada on w tym obszarze żadnej wiedzy, co czyni ten dowodów całkowicie nieprzydatnym dla ustalenia okoliczności mogących mieć wpływ na ocenę prawną i faktyczną oskarżonego D. Ś. (1), w szczególności, iż niedopuszczalne jest projektowanie odpowiedzialności jednego oskarżonego per analogiam do odpowiedzialności drugiego;
\n
-przyznanie wiarygodności w sekcji 2 uzasadnienia, częściowym wyjaśnieniom oskarżonego D. G. (1), złożonym na etapie postępowania przygotowawczego, w których częściowo przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów jako rzutujących na przypisanie sprawstwa zarzucanego czynu oskarżonemu D. Ś. (1), bowiem ten dowodów został odniesiony do liczby porządkowej 1.1.8 odnoszącej się do czynu przypisanego w pkt XV części dyspozytywnej wyroku; podczas gdy oskarżony D. G. (1) nie składał depozycji odnoszących się do czynów zarzucanych oskarżonemu D. Ś. (1) i nie posiada on w tym obszarze żadnej wiedzy, co czyni ten dowód całkowicie nieprzydatnym dla ustalenia okoliczności mogących mieć wpływ na ocenę prawną i faktyczną oskarżonego D. Ś. (1), w szczególności, iż niedopuszczalne jest projektowanie odpowiedzialności jednego oskarżonego per analogiam do odpowiedzialności drugiego;
\n
-przyznanie wiarygodności, w sekcji 2 uzasadnienia, zeznaniom świadka A. C. (1), B. K., R. W. (2), L. W., W. M. (1), A. B. (1) i M. B. (2) w zakresie czynu odniesionego do liczby porządkowej 1.1.9 odnoszącej się do czynu przypisanego w pkt XVI dyspozytywnej części wyroku, w sytuacji gdy wymienieni nigdy nie zeznawali w tym wątku postępowania gdyby zaś odnosić ich depozycje do liczby porządkowej 1.1.8. odnoszącej się do czynu przypisanego w pkt XV dyspozytywnej części wyroku, to nie posiadają one dla dokonania ustaleń faktycznych w zakresie przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzucanego czynu znaczenia, bowiem wprost wskazują oni, iż albo nie posiadają wiedzy w tym zakresie, bądź jest ona zapośredniczona i oparta na niezweryfikowanych informacjach osoby trzeciej - M.
\n
L. (1), co więcej w powodach uznania wiarygodności tych dowodów Sąd a quo odniósł się wyłącznie do okoliczności związanych z oskarżonym P. S. (1), nie odwołując się w jakimkolwiek stopniu do oceny ich wiarygodności w prymacie zarzutów formułowanych wobec oskarżonego D. Ś. (1); podczas gdy w perspektywie całokształtu dowodów zgromadzonych w sprawie oczywistym jest, iż wskazani świadkowie bądź nie mają jakiegokolwiek znaczenia dla dokonywania ustaleń relewantnych dla przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za zarzucany czyn albo te ich wiedza jest w zasadzie iluzoryczna i stanowi echo przekazywanych im informacji pochodzących od M. L. (1), co więcej żaden z tych świadków nigdy nie wskazał oskarżonego D. Ś.
\n
(1)jako osoby otrzymującej korzyści majątkowe w zamian za realizację znamienia czasownikowego z art. 286a § 1 k.k.;
\n
-przyznanie wiarygodności, w sekcji 2, zeznaniom świadków J. M. (2), P. K. (1), R. U. (1), P. I., M. J. (1), L. W., D. K. (2), A. J. (2), W. M. (2), P. G., I. S. (1), T. K. (1), K. K. (1), R. (...) , (...), M. P. (3), D. G. (4), W. D. i W. G. w zakresie czynu odniesionego do liczby porządkowej 1.1.8 odnoszącej się do czynu przypisanego w pkt XV dyspozytywnej części wyroku w sytuacji gdy dowody z zeznań wymienionych nie tylko nie zostały wymienione jako podstawa dokonywania ustaleń faktycznych we wskazanym czynie, ale nadto powodu uznania dowodu z ich zeznań odnoszą do czynów zarzucanych oskarżonemu P. S. (1), nie zaś do osoby oskarżonego D. Ś. (1), co więcej jedyny z wymienionych – P. K. (1), który złożył wyjaśnienia w postępowaniu przygotowawczym, które odnoszą się do osoby oskarżonego, złożył je w zakresie innego zarzutu, nadto depozycje te są nie tylko niewiarygodne, ale również wewnętrznie sprzeczne, i co najistotniejsze oparte wyłącznie na zasłyszanych informacjach, podczas gdy dokonywanie ustaleń w sprawie winno się odznaczać pryncypialnym podejściem do przyporządkowania konkretnemu oskarżonego, dokładnie oznaczonych środków dowodowych mających wykazywać fakty relewantne ze względu na formułowane zarzuty i co więcej winny one być uzasadnione co do waloru wiarygodności, zaś depozycje oparte li tylko na wiedzy zasłyszanej, przekazanej przez inną osobę podlegać muszą zweryfikowaniu, zaś tylko i wyłącznie gdy ta weryfikacja okaże się pozytywna, to taki dowód pośredni może stanowić ogniwo dowodzenia zaistnienia określonego faktu, co w niniejszej sprawie w żaden sposób nie zostało zrealizowane;
\n
-przyznanie wiarygodności, w sekcji 2 uzasadnienia, zeznaniom świadka M. L. (1) w zakresie czynu odniesionego do liczby porządkowej 1.1.9 odnoszącej się o czynu przypisanego w pkt XVI części dyspozytywnej wyroku, w sytuacji gdy wskazany świadek nigdy nie składał zeznań w zakresie tego zarzutu, co więcej powody uznania wiarygodności depozycji świadka, wskazane w sekcji 2 uzasadnienia, odnoszą się wyłącznie do zarzutów formułowanych wobec oskarżonych M. T. (1) i T. S. (1), nadto odnosząc depozycje M. L. (1) do liczby porządkowej 1.1.8 odnoszącej się do czynu przypisanego w pkt XV dyspozytywnej części – nie wskazanego w treści uzasadnienia jako wykazanego za pomocą tego środka dowodowego – wskazać należy, iż są one skrajnie wręcz niewiarygodne, wewnętrznie sprzeczne, nadto stoją w klarownej opozycji do zasad logiki oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego i jako takie nie mogą stanowić podstawy czynienia ustaleń faktycznych; podczas gdy przesłankami sine qua non nadania określonym depozycjom atrybutu wiarygodności winna być ich wewnętrzna spójność, konsekwencja, logiczność oraz możliwość ich weryfikacji przy użyciu innych środków dowodowych;
\n
-przyznanie wiarygodności, w sekcji 2 uzasadnienia, zeznaniom świadków P. S. (3), P. W. (1) oraz K. K. (3) w relacji do liczby porządkowej 1.1.8 i 1.1.9, odnoszących się odpowiednio do czynu przypisanego w pkt XV i XVI dyspozytywnej części wyroku, bowiem łączne rozpoznawanie tych depozycji stanowi sui generis nadużycie, P. S. (3) nie tylko nie pracował w firmie (...) w okresie objętym zarzutem dla oskarżonego D. Ś. (1), ale wręcz sam zeznał, iż wiedzy na temat zarzucanego oskarżonemu czynu nie posiada, podobnie jak K. K. (3), natomiast depozycje P. W. (1), które można relacjonować wyłącznie do czynu oznaczonego liczbą porządkowa 1.1.9, odnosząca się do czynu przypisanego w pkt XVI dyspozytywnej części wyroku, oparte są wyłącznie na supozycjach i hipotezach świadka, co więcej odznaczają się wewnętrzną sprzecznością oraz nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym; podczas gdy nie ulega wątpliwości, iż ocena wiarygodności określonych środków dowodowych winna być dokonywana indywidualnie nie poprzez zestawienie wybranych, konsekutywnych fragmentów zeznań, i wywodzenie na tej podstawie ich generalnej wiarygodności, w szczególności w sytuacji gdy oczywistym się jawi, iż treść zeznań jest z jednej strony co najmniej wątpliwa, z drugiej poprzez odnoszenie się do okoliczności marginalnych nieprzydatna dla czynienia ustaleń faktycznych w sferze sprawstwa oskarżonego;
\n
-uznaniu za wiarygodne, w sekcji 2 uzasadnienia wyroku, opinii biegłych z zakresu informatyki w zakresie czynu odniesionego do liczby porządkowej 1.1.9 odnoszącej się do czynu przypisanego w pkt XVI części dyspozytywnej wyroku, w sytuacji gdy opinia ta nie tylko nie została wskazana jako dowód stanowiący podstawę ustaleń faktycznych we wskazanym zarzucie, ale co więcej nawet gdyby odnosić ją do liczby porządkowej 1.1.8 odnoszącej się do czynu przypisanego w pkt XV części dyspozytywnej wyroku, to pozostaje ona całkowicie irrelewantna dla czynienia na jej podstawie jakichkolwiek ustaleń faktycznych, bowiem w swojej treści w żaden sposób nie odnosi się do zarzucanego oskarżonemu typu czynu zabronionego; podczas gdy swobodna ocena materiału dowodowego jest bezpośrednio sprzężona z faktami, które na ich podstawie mają być wykazane lub zweryfikowane, uznawaniu za wiarygodny dowód nie korespondujący w żaden sposób z faktem mającym być na jego podstawie wykazanym i czynieniu na tej podstawie ustaleń w sposób jednoznaczny narusza zasadę sędziowskiej swobody ufundowanej na treści art. 7 k.p.k.;
\n
-bezzasadnym i nieuprawnionym uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego D. Ś. (1) jako pozostającymi w rzekomo rażącej sprzeczności z zeznaniami świadków, w tym A. C. (1), D. P., D. L. (2), M. K. (2), M. M. (1), N. G., wynikami przeszukań, oględzin, zabezpieczonymi dowodami rzeczowymi, jak również ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją, w tym bankową oraz zgromadzonymi w sprawie opiniami biegłych; podczas gdy depozycje wymienionych świadków w żaden sposób nie podważają wyjaśnień oskarżonego bowiem żaden z wymienionych świadków nie wskazywał go jako sprawcy przestępstwa z art. 296a § 1 k.k., nie dysponowali bowiem oni w tej materii nieodzowną wiedza poza ogólnikową i abstrakcyjną świadomością istnienia procederu korupcyjnego zaś względem świadka A. C. (1) cały zasób, niesprecyzowanej wiedzy, osadzony był na niewiarygodnych informacjach pochodzących od osoby trzeciej, nadto wskazana w treści uzasadnienia dokumentacja również w żaden sposób nie podważa wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, bowiem nie potwierdza ona popełnienia przezeń zarzucanego czynu;
\n
-bezzasadnym i nieuprawnionym uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonej M. Ś. jako pozostającymi w rzekomo rażącej sprzeczności z zeznaniami świadków, w tym A. C. (1), D. P., D. L. (2), M. K. (2), M. M. (1), N. G., wynikami przeszukań, oględzin, zabezpieczonymi dowodami rzeczowymi, jak również ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją, w tym bankową oraz zgromadzonymi w sprawie opiniami biegłych; podczas gdy wymienieni świadkowie nigdy nie zeznawali w sposób mogący choćby hipotetycznie pozostawać w kolizji z wyjaśnieniami oskarżonej, zaś materialne środki dowodowe zgromadzone w sprawie w żaden sposób nie podważają jej wiarygodności w tej mierze.
\n
III. art. 413 § 1 pkt 4 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 332 § 1 pkt 2 i 4 poprzez:
\n
-recypowanie wadliwego opisu zarzucanych oskarżonemu czynów zawartych w akcie oskarżenia w pkt X przejawiające się w przyjęciu, iż czynność ekwiwalentna dla korzyści majątkowej z art. 296a § 1 k.k. stanowią „zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegając na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) Sp. z o.o., w tym wyborze oferty handlowej Spółki (...) niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółki (...) przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną”; podczas gdy nie powinno ulegać wątpliwości, iż powyższe stanowi wyłącznie abstrakcyjną ocenę i charakterystykę niesprecyzowanych zachowań uniemożliwiające poprawne określenie rzeczywistego zdarzenia historycznego mającego być oskarżonemu przypisanemu, nie wskazuje on bowiem jakie decyzje były podejmowane i w jaki sposób spółka (...) miała być preferowana, a rozstrzygnięciem sądu może być wyłącznie konkretne zdarzenie faktyczne nie zaś jego abstrakcyjna ocena i charakterystyka;
\n
-recypowanie wadliwego opisu zarzucanych oskarżonemu czynów zawartych w akcie oskarżenia w pkt XI przejawiające się w przyjęciu, iż czynność ekwiwalentna dla korzyści majątkowej z art. 296a § 1 k.k. stanowią „zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegając na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) Sp. z o.o., w tym wyborze oferty handlowej Spółki (...) niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółki (...) przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną”; podczas gdy nie powinno ulegać wątpliwości, iż powyższe stanowi wyłącznie abstrakcyjną ocenę i charakterystykę niesprecyzowanych zachowań uniemożliwiające poprawne określenie rzeczywistego zdarzenia historycznego mającego być oskarżonemu przypisanemu, nie wskazuje on bowiem jakie decyzje były podejmowane i w jaki sposób spółka (...) miała być preferowana, a rozstrzygnięciem sądu może być wyłącznie konkretne zdarzenie faktyczne nie zaś jego abstrakcyjna ocena i charakterystyka;
\n
-nie dokonaniu sprecyzowania czasu zarzucanego oskarżonemu przestępstwa wskazanego w akcie oskarżenia w pkt XI i oznaczonego jako okres od 2008 r. do 2009 r., w sytuacji gdy oskarżonej M. Ś. oskarżonej o działanie wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym przy realizacji danego przestępstwa skonkretyzowano ramy czasowe na 1 lipca 2008 r. do 31 sierpnia 2009 r. Natomiast oskarżonemu W. W. (1) oskarżonemu o wręczanie korzyści majątkowych wymienionym, czyli o tzw. czyn lustrzany koniec czynności sprawczej oznaczono na dzień 31 sierpnia 2009 r.; podczas gdy wskazanie konkretnych ram czasowych w opisie czynu stanowi fundamentalny obowiązek Sądu w szczególności w pryzmacie przestępstw znamiennych podmiotowo, gdzie legitymowanie się przez sprawcę szczególnymi cechami podmiotowymi musi odnosić się do całego zarzucanego mu okresu przestępnego działania, zaś jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oskarżony D. Ś. (1) rozwiązał stosunek pracy ze spółką (...) w dniu 31 maja 2009 r.;
\n
-nie wskazanie od kogo oskarżony miał przyjmować korzyści majątkowe w zakresie zarzucanego czynu z pkt XI aktu oskarżenia; podczas gdy w pkt XXV aktu oskarżenia o wręczanie korzyści majątkowych oskarżonemu D. Ś. (1) oskarżono W. W. (1).
\n
W konsekwencji obrazy w/w norm postępowania – na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. oraz art. 438 ust. 3 k.p.k. – zarzucił dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez:
\n
-bezzasadne i nie polegające na prawdzie przyjęcie, iż oskarżony D. Ś. (1) legitymował się szczególnymi przymiotami podmiotowymi nadającymi mu status zdolnego do ponoszenia odpowiedzialności karnej z art. 296a § 1 k.k.;
\n
-nie znajdujące oparcia w materiale dowodowym, przyjęcie, iż oskarżony zrealizował swoim zachowaniem znamiona strony przedmiotowej typu czynu zabronionego z art. 296a § 1 k.k.;
\n
-bezzasadne przyjęcie, iż oskarżony przyjmował korzyści majątkowe od M. L. (1) w zakresie czynu wskazanego w pkt X aktu oskarżenia;
\n
-bezzasadne przyjęcie, iż oskarżony przyjmował korzyści majątkowe od W. W. (1) w zakresie czynu wskazanego w pkt XI aktu oskarżenia.
\n
Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu; ewentualnie, z daleko posuniętej ostrożności procesowej o przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
\n
Obrońca oskarżonej M. Ś., adw. A. P. (2), zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonej zarzucając: obrazę przepisów postępowania, mający wpływ na treść tego orzeczenia, a to:
\n
I. art. 424 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. w zw. z art. 6 ust. 1-3 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku, skutkujące ograniczeniem prawa do obrony, naruszeniem standardów rzetelnego procesu przejawiające się w:
\n
-osadzaniu uzasadnienia wyroku wyłącznie na selektywnych fragmentach zebranego w sprawie materiału dowodowego, przy pominięciu tych przemawiających na korzyść oskarżonej i nie odniesieniu się do ich oceny dowodowej;
\n
-powoływaniu dowodów mających świadczyć o wykazaniu oznaczonego faktu, nie mającego w rzeczywistości żadnego z nim związku;
\n
-zbiorczym powoływaniu dowodów mających wykazywać dany fakt bez wskazania w ocenie tych dowodów dlaczego i w jakim zakresie odnoszą się do osoby oskarżonej;
\n
-powoływaniu dowodów i przyporządkowywaniu im waloru wiarygodności w sposób nie odnoszący się do osoby oskarżonej;
\n
-nieprecyzyjnym i ogólnikowym określeniu działań oskarżonej, których miała dopuścić się z oskarżonym D. Ś. (1), działając zeń wspólnie i w porozumieniu, sprowadzających się w rzeczywistości do przytoczenia charakteru i oceny czynności bez wskazania samego działania czyli substratu materialnego opisu czynu;
\n
-brak oceny poszczególnych dowodów w zakresie mającym wykazywać fakty przemawiające na niekorzyść oskarżonej, co w konsekwencji uniemożliwia, w przeważającym stopniu, zrekonstruowanie toku rozumowania logicznego Sądu meriti w fazie wyrokowania oraz przeprowadzenie kontroli prawidłowości postępowania;
\n
-nie odniesienie się do oceny i treści dowodów przyjętych za podstawę ustalenia faktów;
\n
-przyjęcie za wiarygodne dowodów w sekcji 2, nie wskazanych jako podstawę dokonania ustaleń faktycznych, a osiadających jedynie numeryczne odwołanie do liczby porządkowej z sekcji 1, w konsekwencji czego oskarżony nie wie czy stanowiły one podstawę dokonywania określonych ustaleń czy też nie, w szczególności, iż ocena wiarygodności nie odwołuje się do zarzucanego mu czynu;
\n
-wskazanie nr kart dowodów, nie posiadających swojej reprezentacji w aktach sprawy przy braku jednoczesnego wskazania w jakim alternatywnym zbiorze mogą się znajdować; podczas gdy uzasadnienie wyroku powinno zawierać precyzyjne ustalenia okoliczności faktycznych oraz szczegółową analizę całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku postępowania sądowego i jego wszechstronną i wnikliwą ocenę, bowiem tylko w ten sposób możliwa będzie realizacja funkcji kontrolnej zapadłego rozstrzygnięcia, i zagwarantowanie prawa do obrony oskarżonego oraz urzeczywistnienie prawa do rzetelnego procesu.
\n
II. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, wbrew zasadzie obiektywizmu, przy nieuwzględnieniu zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, i uwzględniając jednie dowody przemawiające na niekorzyść oskarżonego i przydając im nieproporcjonalne znaczenie dla wykazania faktów oraz uznając za bezsporne i wiarygodne fakty, którym następnie Sąd meriti przeczy w postaci:
\n
-bezzasadnego przyjęcia, iż oskarżony D. Ś. (1), z którym oskarżona miała wspólnie i w porozumieniu popełnić czyn przypisany jej w pkt XIX wyroku, legitymuje się szczególnymi przymiotami podmiotowymi wskazanymi w art. 296a § 1 k.p.k., w sytuacji gdy powyższe nie zostało w żaden sposób wykazane, zaś zebrany w sprawie materiał dowodowy uniemożliwia przyjęcia tego faktu, w szczególności, iż Sąd a quo w sekcji 2.2 uzasadnienia wyroku uznał wyjaśnienia oskarżonego, względem jego uprawnień i obowiązków, których zakres wyklucza go z kręgu intraneusów typu czynu z art. 296a § 1 k.k. za okoliczności bezsporne; podczas gdy poprawne ustalenie znamion podmiotowych sprawcy stającego pod zarzutem z art. 296a § 1 k.k. warunkuje możliwość ponoszenia odpowiedzialności karnej, zarówno przez oskarżonego D. Ś. (1), jak i oskarżoną i winno być ustalone w sposób niebudzący wątpliwości na podstawie całego zgromadzenia materiału dowodowego, względem okresu każdego z zarzucanych mu czynów, w odpowiedzialności karnej, nie zaś domniemywane lub zakładane jako aksjomat;
\n
-bezzasadnego i nie znajdującego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym przyjęcia, iż usługi realizowane przez (...) na rzecz spółki (...) miały charakter fikcyjny w konsekwencji czego oskarżona poświadczyła nieprawdę w wystawionych fakturach VAT; podczas gdy przesłane przez M. D. spółce (...) raporty z realizacji przedmiotu umowy jednoznacznie temu przeczą, a w sprawie nie wykazano by ich materialna treść nie odpowiadała prawdzie;
\n
-poczynienie ustaleń w zakresie czynu przypisanego w pkt XIX części dyspozytywnej wyroku, w sekcji 1.1.0 uzasadnienia, na podstawie depozycji świadków nie posiadających wiedzy w zakresie przypisanego oskarżonemu czynu, bądź opierając swoje depozycje jedynie na domniemaniach i supozycjach nie posiadających swego dowodnego potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym, nadto wywodzenie wykazania wskazanych faktów na podstawie dowodów, bądź nieprzydatnych do ich stwierdzenia bądź im wprost przeczącym; podczas gdy prawidłowe, transparentne i komunikatywne ustalenie faktów mających znaczenie dla przypisania oskarżonej odpowiedzialności za zarzucany czyn, posiada fundamentalne znaczenie dla przedmiotu rozstrzygnięcia, co powinno być czynione zgodnie z zasadami logiki w sposób spójny, konsekwentny i obiektywny;
\n
-poczynienie ustaleń w zakresie czynu przypisanego w pkt XIX części dyspozytywnej wyroku w sekcji 1.1.10 uzasadnienia, na podstawie środków dowodowych co do których znaczenia dla ustalenia wykazywanego faktu Sad nie poczynił żadnej refleksji jak również nie odniósł się do ich oceny dowodowej; podczas gdy prawidłowe, transparentne i komunikatywne ustalenia faktów mających znaczenie dla przypisania oskarżonej odpowiedzialności za zarzucany czyn posiada fundamentalne znaczenie dla przedmiotu rozstrzygnięcia, co powinno być czynione zgodnie z zasadami logiki w sposób spójny, konsekwentny i obiektywny;
\n
-poczynienie ustaleń w zakresie czynu przypisanego w pkt XX części dyspozytywnej wyroku, w sekcji 1.1.11 uzasadnienia, na podstawie środków dowodowych co do których znaczenia dla ustalenia wykazywanego faktu Sąd nie poczynił żadnej refleksji jak również nie odniósł się do ich oceny dowodowej; podczas gdy prawidłowe, transparentne i komunikatywne ustalenie faktów mających znaczenie dla przypisania oskarżonej odpowiedzialności za zarzucany czyn posiada fundamentalne znaczenie dla przedmiotu rozstrzygnięcia, co powinno być czynione zgodnie z zasadami logiki w sposób spójny, konsekwentny i obiektywny;
\n
-przyznanie wiarygodności, w sekcji 2 uzasadnienia, zeznaniom świadka A. C. (1), B. K., R. W. (2), L. W., W. M. (1), A. B. (1) i M. B. (2) w zakresie czynu odniesionego do liczby porządkowej 1.1.10 odnoszącej się do czynu przypisanego w pkt XIX części dyspozytywnej wyroku w sytuacji gdy wymienieni nigdy nie zeznawali w tym wątku postępowania nie dysponują wiedzą w tej materii; podczas gdy w perspektywie całokształtu dowodów zgromadzonych w sprawie oczywistym jest, iż wskazani świadkowie nie mają jakiegokolwiek znaczenia dla dokonywania ustaleń relewantnych dla przypisania oskarżonej odpowiedzialności za zarzucany czyn;
\n
-przyznanie wiarygodności, w sekcji 2 uzasadnienia, zeznaniom świadków P. S. (3), P. W. (1) oraz K. K. (3) w relacji do liczby porządkowej 1.1.11, odnoszącej się do czynu przypisanego w pkt XIX dyspozytywnej części wyroku, bowiem łączne rozpoznawanie tych depozycji stanowi sui generis nadużycie, P. S. (3) nie tylko nie pracował w firmie (...) w okresie objętym zarzutem dla oskarżonej M. Ś., ale wręcz sam zeznał, iż wiedzy na temat zarzucanego oskarżonej czynu nie posiada, podobnie jak K. K. (3), natomiast depozycje P. W. (1), oparte są wyłącznie na supozycjach i hipotezach świadka, co więcej odznaczają się wewnętrzną sprzecznością oraz nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym; podczas gdy nie ulega wątpliwości, iż ocena wiarygodności określonych środków dowodowych winna być dokonywana indywidualnie nie poprzez zestawienie wybranych, konsekutywnych fragmentów zeznań, i wywodzenie na tej podstawie ich generalnej wiarygodności, w szczególności w sytuacji gdy oczywistym się jawi, iż treść zeznań jest z jednej strony co najmniej wątpliwa, z drugiej poprzez odnoszenie się do okoliczności marginalnych nieprzydatna dla czynienia ustaleń faktycznych w sferze sprawstwa oskarżonej;
\n
-przyznanie wiarygodności, w sekcji 2 uzasadnienia, zeznaniom świadka D. P., D. L. (2), M. M. (1), R. G. (1) i M. K. (2), w zakresie czynu odniesionego do liczby porządkowej 1.1.10 odnoszącej się do czynu przypisanego w pkt XIX dyspozytywnej części wyroku w sytuacji gdy wymienieni nigdy nie zeznawali w tym wątku postępowania i nie dysponują wiedzą w tej materii, podczas gdy w perspektywie całokształtu dowodów zgromadzonych w sprawie oczywistym jest, iż wskazani świadkowie nie mają jakiegokolwiek znaczenia dla dokonywania ustaleń relewantnych dla przypisania oskarżonej odpowiedzialności za zarzucany czyn;
\n
-uznaniu za wiarygodną, w sekcji 2 uzasadnienia wyroku, opinii biegłych z zakresu informatyki w zakresie czynu odniesionego do liczby porządkowej 1.1.10 odnoszącej się do czynu przypisanego w pkt XIX dyspozytywnej części wyroku, w sytuacji gdy opinia ta nie tylko nie została wskazana jako dowód stanowiący podstawę ustaleń faktycznych we wskazanym zarzucie i pozostaje ona całkowicie irrelewantna dla czynienia na jej podstawie jakichkolwiek ustaleń faktycznych, bowiem w swojej treści w żaden sposób nie odnosi się do zarzucanego oskarżonej typu czynu zabronionego; podczas gdy swobodna ocena materiału dowodowego jest bezpośrednio sprzężona z faktami, które na ich podstawie mają być wykazane lub zweryfikowane, uznawaniu za wiarygodny dowód nie korespondujący w żaden sposób z faktem mającym być na jego podstawie wykazanym i czynieniu na tej podstawie ustaleń w sposób jednoznaczny narusza zasadę sędziowskiej swobody ufundowanej na treści art. 7 k.p.k.;
\n
-bezzasadnym i nieuprawnionym uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonej M. Ś. jako pozostającymi w rzekomo rażącej sprzeczności z zeznaniami świadków, w tym A. C. (1), D. P., D. L. (2), M. K. (2), M. M. (1), N. G., wynikami przeszukań, oględzin, zabezpieczonymi dowodami rzeczowymi, jak również ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją, w tym bankową oraz zgromadzonymi w sprawie opiniami biegłych; podczas gdy wymienieni świadkowie nigdy nie zeznawali w sposób mogący choćby hipotetycznie pozostawać w kolizji z wyjaśnieniami oskarżonej, zaś materialne środki dowodowe zgromadzone w sprawie w żaden sposób nie podważają jej wiarygodności w tej mierze.
\n
III. art. 413 § 1 pkt 4 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 332 § 1 pkt 2 i 4 poprzez:
\n
-recypowanie wadliwego opisu zarzucanych oskarżonej czynów, których miała dopuścić się wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym D. Ś. (1), zawartych w akcie oskarżenia w pkt XIX przejawiające się w przyjęciu, iż czynność ekwiwalentna dla korzyści majątkowej z art. 296a § 1 k.k. stanowią „zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegając na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) Sp. z o.o., w tym wyborze oferty handlowej Spółki (...) niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółki (...) przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną”, podczas gdy nie powinno ulegać wątpliwości, iż powyższe stanowi wyłącznie abstrakcyjną ocenę i charakterystykę niesprecyzowanych zachowań uniemożliwiające poprawne określenie rzeczywistego zdarzenia historycznego mającego być oskarżonemu przypisanemu, nie wskazuje on bowiem jakie decyzje były podejmowane i w jaki sposób spółka (...) miała być preferowana, a rozstrzygnięciem sądu może być wyłącznie konkretne zdarzenie faktyczne nie zaś jego abstrakcyjna ocena i charakterystyka.
\n
W konsekwencji obrazy w/w norm postępowania – na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. oraz art. 438 ust. 3 k.p.k. – zarzucił dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez:
\n
-bezzasadne i nie polegające na prawdzie przyjęcie, iż oskarżony D. Ś. (1) legitymował się szczególnymi przymiotami podmiotowymi nadającymi mu status zdolnego do ponoszenia odpowiedzialności karnej z art. 296a § 1 k.k., co wprost rzutuje na możliwość przypisania sprawstwa oskarżonej;
\n
-nie znajdujące oparcia w materiale dowodowym, przyjęcie, iż oskarżona obejmowała soją wolą i świadomością działanie wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym D. Ś. (1), w zakresie czynu przypisanego jej w pkt XIX dyspozytywnej części wyroku;
\n
-brak jakichkolwiek ustaleń w zakresie strony podmiotowej zarzucanych oskarżonej czynów wskazanych w pkt XIX i XX dyspozytywnej części wyroku;
\n
-bezzasadne przyjęcie, iż oskarżona poświadczyła nieprawdę w wystawionych fakturach VAT nr (...), (...), (...), (...) i (...) wystawionych przez (...) sp. z o.o. na rzecz (...) sp. z o.o., w sytuacji gdy realizacja przedmiotu umowy w postaci raportów znajduje materialne potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.
\n
Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu; ewentualnie, z daleko posuniętej ostrożności procesowej o przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
\n
Obrońca oskarżonego B. B. (1) , adw. R. T., zaskarżył wyrok w całości i zarzucił:
\n
1)obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a w szczególności art. 7, 410 i 424 § 1 pkt 1 k.p.k. polegająca na niezasadnym nadaniu przymiotu wiarygodności obciążającym oskarżonego wyjaśnieniom współoskarżonego P. S. (1) wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, oparciu się na dowodach takich jak wyniki przeszukań, oględzin oraz połączeń telefonicznych potwierdzających jedynie fakt posiadania gotówki przez oskarżonego P. S. (1), ale nie wskazujących na pochodzenie części tej gotówki od oskarżonego B. B. (1) oraz braku wyjaśnienia w uzasadnieniu w jakim zakresie dowody takie poza werbalnym ich przywołaniem tworzą podstawę uzasadnionego przyjęcia przekazania przez oskarżonego B. B. (1) korzyści majątkowej P. S. (1).
\n
2)błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku i mających wpływ na jego treść, polegający na niezasadnym uznaniu, że oskarżony B. B. (1) we wskazanym w wyroku okresie przekazał oskarżonemu P. S. (1) gotówkę w łącznej wysokości 67.000 zł podczas gdy w świetle prawidłowej oceny zebranego w tym zakresie materiału dowodowego brak było uzasadnionych podstaw do takiego ustalenia.
\n
3)obrazę art. 7 k.p.k. polegającą na dowolnej a nie swobodnej ocenie dowodów a w szczególności wyjaśnień P. S. (1) oraz zeznań świadka M. L. (2), który Sąd nie dał wiary, a także pominięciu części zeznań świadka T. K. (2) w zakresie, w jakim przestawiali oni zakres decyzyjności P. S. (7), co w rezultacie skutkowało błędnymi ustaleniami faktycznymi w zakresie uznania w/w za osobę spełniającą przesłanki podmiotu występku z art. 296a § 1 k.k. oraz, że zaistniały pozostałe elementy tego czynu stanowiące ekwiwalent czynności korupcyjnych.
\n
4)błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za postawę zaskarżonego wyroku i mających wpływ na jego treść polegający na niesłusznym uznani, że przyjmując od oskarżonego B. B. (1) domniemane korzyści majątkowe oskarżony P. S. (1) z racji pełnionej funkcji w Spółce (...) oraz uprawnień z nią związanych był osobą, o jakiej mowa w dyspozycji art. 296a § 1 k.k., a jego zachowania wypełniły przesłanki składające się na określony w tym przepisie ekwiwalent za przyjęcie korzyści majątkowych, podczas gdy w świetle prawidłowej oceny zebranego w tej sprawie materiału dowodowego brak było podstaw do takiego uznania.
\n
Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego B. B. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu.
\n
Obrońca oskarżonego Z. B. (1), adw. J. F., zaskarżyła wyrok w całości w zakresie dotyczącym oskarżonego, tj. w zakresie:
\n
•punktu XXXVII ppkt b sentencji wyroku, tj. w zakresie w jakim Sąd warunkowo na okres próby 2 lat umorzył postępowanie wobec oskarżonego Z. B. (1);
\n
•punktu XXXIX ppkt b sentencji wyroku, tj. w zakresie w jakim Sąd orzekł od oskarżonego Z. B. (1) na rzecz (...) Sp. z o.o., Sp.k nawiązkę w wysokości 10.000 złotych;
\n
•punktu XLIX sentencji wyroku, tj. w zakresie w jakim Sąd zasądził solidarnie od oskarżonych: P. S. (1), P. L. (1), T. B. (1), D. K. (1), K. S. (1), P. N. (1), T. D. (1), W. F. (1), P. B., G. J. (1), S. G. (2), B. B. (2), Z. B. (1), M. G. (1), R. L. (1), G. P. oraz P. T. (1) na rzecz pokrzywdzonego Spółki (...) Sp. z o.o. kwotę 7.920 zł netto tytułem wydatków z tytułu ustanowienia pełnomocnika;
\n
•punktu LI ppkt t sentencji wyroku, tj. w zakresie w jakim Sąd zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w częściach równych oraz wymierzył oskarżonemu Z. B. (1) opłatę w wysokości 100 zł. i na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zarzuciła:
\n
1)mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania, tj. art. 410 k.p.k. w zw. z art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. oraz z art. 7 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, a przez to dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, tj. oceny nie uwzględniającej całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej skutkującej błędnym uznaniem, że oskarżony Z. B. (1) dopuścił się czynu opisanego w akcie oskarżenia z art. 296a § 2 k.k., podczas gdy: a. z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu meriti w zakresie ustaleń faktycznych, tj. faktów uznanych za udowodnione nie wynika, aby którykolwiek dowód wskazany jako podstawa czynienia ww. ustaleń (pkt. 1.1.13 uzasadnienia) dotyczył wprost i bezpośrednio oskarżonego Z. B. (1) (protokół przeszukania pomieszczeń oskarżonego P. S. (1), umowa wynajęcia skrytki sejfowej przez oskarżonego P. S., rejestr udostępniania skrytki sejfowej przez oskarżonego P. S. (1), protokół zatrzymania oskarżonego Z. B. (1), protokół oględzin, opinia biegłego z zakresu wyceny kamieni szlachetnych i kosztowności dotycząca oskarżonego P. S. (1), opinia biegłego z zakresu informatyki dotycząca oskarżonego P. S. (1), pisemne oświadczenie P. S. (1), dokumentacia skarpowa dotycząca oskarżonego P. S. (1), protokół sporządzenia kopii danych z dysków dotyczący oskarżonego P. S. (1), umowy K./(...), wykazy połączeń telefonicznych dotyczące oskarżonego P. S. (1), historia rachunku bankowego dotyczącą oskarżonego P. S. (1), co oznacza, że zarówno w toku postępowania przygotowawczego, jak i sadowego nie zgromadzono materiału dowodowego wskazującego na dopuszczenie się przez oskarżonego czynów opisanych w akcie oskarżenia; b. jedynym dowodem, który wprost odnosił się do oskarżonego Z. B. (1) były pomówienia przez współoskarżonego P. S. (1) na etapie postępowania przygotowawczego, których Sąd meriti nie poddał jakiejkolwiek analizie pod kątem ich rozbieżności z wyjaśnieniami oskarżonego Z. B. (1), jak również pod kątem ich ewentualnej zgodności z innymi nie budzącymi wątpliwości dowodami zgromadzonymi w aktach sprawy, które by potwierdzały wersję P. S. (1); nadto wyjaśnienia obciążające Z. B. (1) zostały przez oskarżonego P. S. (1) odwołane na etapie postępowania sądowego, co również nie znalazło odzwierciedlenia w analizie stanu faktycznego oraz materiału dowodowego dokonanej przez Sąd I instancji, pomimo iż żadne inne dowody nie wskazywały na istnienie jakiejkolwiek sprzecznej z prawem relacji pomiędzy P. S. (1) a przedsiębiorstwem (...), którego właścicielem jest Z. B. (1);
\n
c. oskarżony P. S. (1) dopiero od 1 kwietnia 2009 r. awansował na stanowisko dyrektora działu kupieckiego, wobec czego w okresie objętym aktem oskarżenia, tj. 2005-2007 nie mógł popełnić przestępstwa z art. 296a § 1 k.k., albowiem w ww. okresie nie pełnił funkcji kierowniczej w Spółce (...) z siedzibą we W. i nie miał decydującego wpływu na podejmowanie decyzji, a tym samym oskarżonemu Z. B. (1) nie można przypisać czynu z art. 296a § 2 k.k.; d. oskarżony Z. B. (1) przedstawił na etapie postępowania sądowego dowody z dokumentów dotyczących współpracy handlowej (...) (...)oraz (...) Sp. z o.o. na okoliczność przeczącą zasadności postawionego w stosunku do niego zarzutu z art. 296a § 2 k.k. dowodzące braku wypełnienia przez niego znamion czynu opisanego w ww. zarzucie, a w szczególności rzekomego preferowania firmy przez oskarżonego P. S. (1) oraz podejmowaniu przez P. S. (1) decyzji korzystnych dla (...) (...), jednakże Sąd I instancji w całości pominął ww. dowody jako podstawę orzekania.
\n
2)mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania, tj. art. 5 § 2 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego wątpliwości, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym, a brak było innych stanowczych dowodów świadczących o winie oskarżonego; wątpliwości pojawiły się w następujących kwestiach: a. na czym miało polegać podejmowanie przez oskarżonego P. S. (1) decyzji handlowych korzystnych dla (...) (...), skoro z dowodów z dokumentów przedłożonych przez Z. B. (1) wynika, iż warunki handlowe pogarszały się w każdym kolejnym roku na niekorzyść (...) (...), albowiem przewidywały coraz większe obciążenia dla przedsiębiorstwa (...) i coraz większe zyski dla (...) Sp. z o.o., na czym miał polegać wybór oferty (...) (...), niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych, skoro oskarżyciel publiczny nie przedstawił ani jednego przykładu potwierdzającego brak wyboru przez (...) Sp. z o.o. oferty konkurencyjnej i wybór właśnie produktów (...) (...); nadto w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd meriti ani jednym słowem nie wypowiedział się na temat tego znamienia czynu przypisanego oskarżonemu P. S. (1) nie opisując również na czym miały polegać ww. czynności wykonawcze, co czyni wyrok w powyższym zakresie nieudowodnionym; b. na czym miał polegać czyn nieuczciwej konkurencji w zachowaniu oskarżonego P. S. (1) oraz oskarżonego Z. B. (1) skoro opisane zachowanie oraz zgromadzone dowody nie wyczerpały przesłanek opisanych w ustawie z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji; c. na czym miała polegać niedopuszczalna czynność preferencyjna i które ze zgromadzonych dowodów na to wskazują.
\n
Podnosząc powyższe zarzuty, apelująca wniosła o:
\n
1)zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego Z. B. (1) od zarzucanych mu czynów; ewentualnie o:
\n
2)uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;
\n
3)zasądzenie na podstawie art. 632 pkt 2 KPK w zw. z art. 634 KPK od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego Z. B. (1) kosztów procesu, w tym kosztów ustanowienia obrońcy w postępowaniu przed sądem I instancji oraz w postępowaniu odwoławczym.
\n
Obrońca oskarżonego T. D. (1), adw. T. M. (1), zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego i zarzucił:
\n
1.na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. – obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, przeprowadzoną z naruszeniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, ujawniającą się w nieuzasadnionym odmówieniu waloru wiarygodności wyjaśnieniom T. D. (1) złożonym przed Sądem, podczas gdy wyjaśnienia te charakteryzowały się precyzyjnością, rzetelnością a także pozostawały tożsame w stosunku do wyjaśnień złożonych przez oskarżonego T. D. (1) w toku postępowania przygotowawczego – a nadto potraktowanie tych wyjaśnień przez Sąd I instancji jako niewiarygodnych, z uwagi na brak przyznania się oskarżonego T. D. (1) do popełnienia zarzucanych mu czynów;
\n
2.na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. – obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, przeprowadzoną z naruszeniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, poprzez brak oceny dowodu w postaci części wyjaśnień oskarżonego P. S. (1) złożonych w postępowaniu przygotowawczym, tj. wyjaśnień złożonych w toku drugiego przesłuchania (k. 1882), co doprowadziło do błędnego ustalenia, że współpraca między (...) a firmą (...) miała charakter wyłącznie korupcyjny, podczas gdy oskarżony P. S. (1) wyjaśnia, iż (...) Sp. z o.o. w czasie nawiązania współpracy poszukiwał firmy, która mogłaby być przeciwwagą dla dotychczasowego dostawcy (...);
\n
3.na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. – obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, przeprowadzoną z naruszeniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, poprzez brak oceny dowodu w postaci zeznań świadka J. C. złożonych zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i rozprawy głównej, który to dowód ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyż z zeznań tych wynika obowiązujący w (...) SP. z o.o. mechanizm kontroli finansowej, w tym jej charakter, częstotliwość oraz wyniki z niej osiągane, a nadto obowiązek akceptacji przez Zarząd (...) Sp. z o.o. każdorazowej czynności podejmowanej ze strony pracowników Spółki, w tym oskarżonego T. D. (1) jako pełniącego funkcję D. sprzedaży;
\n
4.na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. – obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj. art. 4 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. oraz art. 366 § 1 k.p.k. poprzez niezbadanie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego T. D. (1), tj. zaniechanie przeprowadzenia dowodu przez Sąd I instancji przepływów finansowych na rachunkach bankowych należących do firmy (...) Sp. z o.o., bądź prywatnych rachunkach bankowych należących do oskarżonego T. D. (1), celem zweryfikowania wysokości kwot wypłacanych z w/w rachunków w okresie objętym treścią zrzutów wobec oskarżonego T. D. (1), która to analiza mogłaby zweryfikować istnienie lub nieistnienie czynności korupcyjnych we współpracy między (...) Sp. z o.o. a (...) Sp. z o.o.;
\n
5.na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. – obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj. art. 4 k.p.k., poprzez nieuwzględnienie wyjaśnień oskarżonego P. S. (1) złożonych przed sądem, poza okolicznościami bezspornymi, dotyczącymi organizacji pracy na stanowisku kupca, zakresu uprawnień i obowiązków P. S. (1), procedur prowadzenia negocjacji i zawierania kontraktów, podczas gdy wyjaśnienia oskarżonego P. S. (1) pozostają tożsame i logiczne w stosunku do drugich wyjaśnień złożonych w toku prowadzonego postępowania przygotowawczego, z których wprost wynika motywacja oskarżonego P. S. (1) do nawiązania stosunków gospodarczych z (...) Sp. z o.o. działająca przez oskarżonego T. D. (1).
\n
Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o:
\n
-uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego T. D. (1) i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów; ewentualnie:
\n
-uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego T. D. (1) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu.
\n
Obrońca oskarżonego W. F. (1) – adw. A. B. (2) - zaskarżył wyrok w pkt. XXIV, XXV, XXVI, XXXVIII lit. h), XLII lit. d), XLIX, L, LI. lit. m) zarzucając:
\n
I. błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za postawę wyroku mających wpływ na treść orzeczenia, polegających na następujących stwierdzeniach Sądu I instancji:
\n
1)przyjęciu przez Sąd I instancji, że zeznania świadka P. I. potwierdzają działanie oskarżonego W. F. (1) wspólnie i w porozumieniu z tym świadkiem, polegające na opisanym w zarzutach aktu oskarżenia udzielaniu korzyści majątkowych wskazanym osobom, w warunkach w których udział oskarżonego W. F. (1) w tych czynach, zgodnie z zeznaniami świadka P. I., polegała na rzekomym uzyskaniu od świadka informacji przez oskarżonego W. F. (1) o wręczaniu pieniędzy, która nie spotkała się ze sprzeciwem.
\n
2)przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzucanych czynów w okresie od 1.01.2008 r. do 22.04.2010 r. pomimo, że w tym okresie, w czasie w sumie obejmującym połowę tego okresu, nie sprawował funkcji kierowniczych w Spółce (...).
\n
3)przyjęciu, na podstawie zeznań świadka P. I., że oskarżony uczestniczył w działaniach polegających na pozyskaniu pieniędzy z przeznaczeniem na łapówki, poprzez akceptowanie tzw. pustych faktur przedkładanych przez świadka P. I., podczas gdy świadek ten zeznał, że nie potrafi wskazać, czy oskarżony miał możliwość odróżnienia tzw. faktury pustej od faktury rzeczywistej i w oparciu o jakie kryteria miałby dokonać takiego odróżnienia.
\n
4)pominięciu przez Sąd I instancji oświadczenia oskarżonego W. F. (1), że świadek P. I. nigdy nie informował oskarżonego o przekazywaniu pieniędzy poprzez fikcyjne umowy, a umowy m.in. z firmami (...), których było nawet od kilkudziesięciu do kilkaset w miesiącu, oskarżony akceptował po rozliczeniu i opisaniu ich przez pracowników, a świadek P. I. samodzielnie zarządzał i rozliczał powierzony mu dział.
\n
5)przyjęciu przez sąd I instancji ustaleń polegających na stwierdzeniu, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów w oparciu o zeznania świadka T. G. (2), pomimo że świadek T. G. (2) zeznał, iż on oraz P. I., jako dyrektorzy odpowiedzialni za sprzedaż mieli bardzo dużą samodzielność, a kontrola ze strony oskarżonego W. F. (1) jako dyrektora generalnego, przy braku możliwości nadzorowania wszystkich operacji, dokonywana była po potwierdzeniu czynności przez podwładnych pracowników.
\n
6)pominięciu przez Sąd I instancji okoliczności, że w dniu 29.10.2015 r. zostało zawarte pomiędzy Spółką (...) Spółka z o.o. sp.k. a oskarżonym W. F. (1) porozumienie zawierające oświadczenie stron, w celu uniknięcia jakichkolwiek wątpliwości co do stanu relacji prawnych pomiędzy stronami o wzajemnym zrzeczeniu się wobec siebie jakichkolwiek roszczeń oraz pretensji, jakie mogą wynikać z dotychczasowych stosunków prawnych między stronami, zaistniałych do dnia 15.10.2015 r.
\n
II. obrazy przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia – art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. przez brak wskazania w uzasadnieniu wyroku, jakie fakty Sąd I instancji uznał za udowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych.
\n
Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o :
\n
1)zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od obu zarzucanych mu czynów, ewentualnie:
\n
2)o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
\n
Obrońca oskarżonego W. F. (1) – adw. M. W. - zaskarżył wyrok w zakresie punktów XXIV i XXV, XXVI, XVIII lit. h, XLII lit. d, XLIXL, LI lit. m., na korzyść oskarżonego, zarzucając:
\n
1)obrazę przepisów prawa procesowego mająca wpływ na treść orzeczenia, tj.: a) naruszenie przepisu art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., polegająca na dokonaniu przez Sad dowolnej, a przez to wadliwej oceny zgromadzonych w niniejszej sprawie dowodów skutkującej nieuzasadnionym przypisaniem oskarżonemu W. F. (1) odpowiedzialności za popełnienie zarzucanych mu czynów – przy jednoczesnym:
\n
-pominięciu okoliczności, iż W. F. (1) wiedział i akceptował bezprawne zachowanie P. I. w sytuacji, gdy żadne inne dowody poza zeznaniami P. I. nie obciążają W. F. (1)
\n
-pominięciu przez sąd okoliczności, iż W. F. (1) w okresie od istopada 2008 r. do czerwca 2009 r. zajmował stanowisko menedżera w (...) Sp. z o.o. i tym samym nie mógł popełnić zarzucanych mu czynów jako funkcjonariusz w spółce (...) sp. z o.o.;
\n
-pominięciu przez Sąd okoliczności, iż W. F. (1) zawarł ze spółką (...) sp. z o.o. sp.k., ugodę na mocy której spółka (...) sp. z o.o., sp.k., zrzekła się jakichkolwiek roszczeń wobec W. F. (1), które mogły powstać do dnia 15 października 2015 r., a więc w okresie stawianego oskarżonemu zarzutu;
\n
-wadliwe przyznanie waloru wiarygodności zeznaniom P. I. w zakresie, w którym P. I. wskazuje na wiedzę oraz świadomość oskarżonego co do popełnionych przez świadka czynów, podczas gdy zeznania T. G. (2) wskazują że W. F. (1) nie miał realnego mechanizmu weryfikacji działań P. I. poza weryfikacja wskaźnikową stosowaną w przypadku odchyleń przyjętych w spółce wskaźników weryfikacyjnych;
\n
-wadliwe przyznanie waloru wiarygodności zeznaniom P. I. w zakresie, w którym P. I. wskazuje, że „wszyscy tak naprawdę kontrolowali te usługi” podczas gdy świadek T. G. (3) wprost wskazuje, że taka kontrola nie była możliwa;
\n
-pominięcie zeznań syndyka L. K. (2), który w swoich zeznaniach zanegował możliwość wystawiania „pustych faktur” w spółce (...) sp. z o.o. oraz niekontrolowanego wypływu środków pieniężnych z uwzględnieniem, że syndyk pełnił swoją funkcję w okresie stawianych oskarżonemu zarzutów.
\n
2)błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia, mające wpływ na jego treść, tj.:
\n
-przyjęcie przez Sąd, iż oskarżony miał wiedzę o bezprawnych czynach P. I. przy braku jakichkolwiek innych dowodów niż dowód z zeznań P. I.;
\n
-przyjęcie, że oskarżony W. F. (1) w okresie stawianych mu zarzutów pełnił funkcje kierownicze w spółce (...) sp. z o.o.
\n
Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego W. F. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu; ewentualnie – uchylenie wydanego orzeczenia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
\n
Obrońca oskarżonego L. G. (1) – adw. W. M. (3) – zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego i zarzucił:
\n
1.obrazę przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
\n
1)art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. i art. 4 k.p.k. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, wbrew zasadzie obiektywizmu, przy nieuwzględnianiu zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, co do sprawstwa i winy oskarżonego L. G. (1): a) poprzez nieobiektywne uznanie, iż wyjaśnienia oskarżonego P. S. (1) złożone w toku postępowania przygotowawczego są wystarczającym dowodem winy oskarżonego L. G. (1), podczas gdy nie stanowią one dowodu pełnowartościowego i spójnego z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, ponieważ nie zostały złożone bezinteresownie, ani konsekwentnie i nie są ze sobą zgodne w kolejnych fazach postępowania, a nadto nie znajdują potwierdzenia w żadnych innych, choćby posiłkowych dowodach, co doprowadziło do skazania osoby niewinnej – L. G. (1); b) bezzasadnej odmowie wiarygodności wyjaśnień oskarżonego L. G. (1), w sytuacji, gdy wyjaśnienia te są spójne na każdym etapie postępowania, konsekwentne, szczegółowo wyjaśniają proceder stosowany przez oskarżyciela posiłkowego (pokrzywdzonego spółkę (...)) w zakresie współpracy z dostawcami, a ponadto wyjaśnienia L. G. (1) korespondują z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie; co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych, które miały wpływ na wynik postępowania, a mianowicie: a) błędne ustalenie, iż oskarżony L. G. (1) swoim zachowaniem wypełnił ustawowe znamiona czynu zabronionego stypizowanego w art. 296a § 2 k.k.; b) błędne ustalenie, iż oskarżony L. G. (1) w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 31 marca 2010 r. udzielił oskarżonemu P. S. (1) korzyści majątkowej w łącznej kwocie nie mniejszej niż 800.000 zł w zamian za zachowanie będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnienia ciążącego na nim obowiązku dbania o interes spółki (...); c) błędne ustalenie, iż oskarżony L. G. (1) podejmował działania mające na celu narażenie Spółki (...) sp. z o.o. na powstanie szkody; d) błędne ustalenie, iż oskarżony P. S. (1) podejmował decyzje handlowe korzystne dla spółki (...) z pokrzywdzeniem spółki (...); e) błędne ustalenie, iż oskarżony P. S. (1) preferował spółki (...) S.A. przy świadczeniu usług przeze (...) sp. z o.o. z pominięciem innych dostawców; f) pominięcie w ustaleniach faktycznych, iż spółka (...) w okresie współpracy ze spółką (...) tj. od 1 stycznia 2006 r. do 31 marca 2010 r. wypracowała duży zysk w związku z nałożeniem na spółkę (...) wysokich opłat marketingowych (opłaty promocyjne, półkowe);
\n
g)pominięcie w ustaleniach faktycznych, że oferowana przez spółkę (...) cena sprzedaży alkoholu była najniższa na rynku; h) błędne ustalenie, iż oskarżony P. S. (1) samodzielnie podejmował decyzje w zakresie wprowadzania dostawców, asortymentu, promocji oraz wszelkich działań handlowych w spółce (...).
\n
2)