art. 191 § 2 k.p.k. w zw. z art. 182 § 1 k.p.k. i art. 186 § 1 k.p.k. poprzez nieuprzedzenie świadka – pokrzywdzonej A. O. (2) o przysługującym jej prawie odmowy zeznań zarówno podczas jej pierwszego przesłuchania dokonanego w 2014 r. w ramach postępowania przygotowawczego, jak i podczas drugiego przesłuchania przed Sądem w postępowaniu jurysdykcyjnym w 2016 r., a w konsekwencji odebranie od pokrzywdzonej zeznań bez spełnienia przesłanek warunkujących dopuszczalność tej czynności, a w dalszej kolejności także art. 192 § 2 k.p.k. poprzez pominięcie obowiązku ustalenia w trybie przez ten przepis przewidzianym, czy pokrzywdzona działała z należytym rozeznaniem również w zakresie oświadczenia woli o składaniu, czy też odmowie zeznań, co skutkowało oparciem wyroku na dowodzie niedopuszczalnym; b. art. 192 § 3 k.p.k. poprzez dopuszczenie biegłych z zakresu psychologii do opiniowania na podstawie art. 192 § 2 k.p.k. na temat zeznań złożonych przez A. O. (2) w sytuacji, w której było to niedopuszczalne wobec braku uprzedzenia pokrzywdzonej o prawie odmowy zeznań; c. art. 51 § 2 k.p.k. w zw. z art. 98 § 2 pkt 2 k.r.o. i art. 98 § 3 k.r.o. poprzez niepodjęcie czynności zmierzających do wyznaczenia dla pokrzywdzonej kuratora i dopuszczenie J. O. (2) oraz wyznaczonego przez nią fachowego pełnomocnika procesowego do działania w charakterze przedstawicieli pokrzywdzonej A. O. (2) w sytuacji, w której J. O. (2) była małżonką oskarżonego w dacie złożenia oświadczeń o wykonywaniu praw swojej małoletniej córki jako pokrzywdzonej oraz jako oskarżycielki posiłkowej, a zatem nie miała prawa reprezentować pokrzywdzonej oraz występować na jej rzecz lub w jej imieniu w niniejszym procesie na jakimkolwiek jego etapie, jak również pełnić funkcji oskarżyciela posiłkowego w zastępstwie A. O. (2); d. art. 174 k.p.k. poprzez dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z prywatnych nagrań dokonanych przez J. O. (2), na których zarejestrowała ona swoją rozmowę z córką, podczas, gdy nagrania prywatne mogą być dopuszczone do materiału dowodowego jedynie w sytuacji, gdy stanowią rejestrację czynu przestępnego; e. art. 147 § 1 k.p.k., art. 147 § 3 a k.p.k. i art. 156 § 1 k.p.k. w zw. z art. 152 k.p.k. i art. 6 k.p.k. poprzez dokonanie faktycznego utrwalenia przebiegu szczególnie istotnych dla obrony rozpraw z dnia 12 grudnia 2017 r., 6 marca, 7 marca i 28 maja 2018 r. za pomocą urządzenia rejestrującego obraz i dźwięk w trybie nieznanym procedurze karnej („na potrzeby własne sądu”), a następnie włączenie tak dokonanych nagrań do akt sprawy z jednoczesnym pozbawieniem oskarżonego i jego obrońców możliwości zapoznania się z tymi nagraniami w zakresie trzech pierwszych wymienionych rozpraw, złożenia wniosków o sprostowanie protokołów rozprawy, jak i również kompleksowego ustosunkowania się do opinii biegłych składanych w toku tych rozpraw;
\nf. art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez pozbawienie oskarżonego prawa do rzetelnego procesu na skutek uczynienia podstawą wyroku oraz orzekanie w oparciu o: ⚫ dowody pozyskane w sposób rażąco niezgodny z warunkami ich przeprowadzania określonymi w wyżej wymienionych przepisach postępowania, a to dowody z zeznań pokrzywdzonej, ⚫ czynności procesowe i ich skutki dokonane w imieniu pokrzywdzonej przez osoby nie mające praw tychże czynności dokonywać, tj. przez J. O. (2) oraz wyznaczonego przez nią fachowego pełnomocnika procesowego, ⚫ nagrania prywatne dokonane przez J. O. (2), na których zarejestrowała ona swoje rozmowy z córką, a które wobec braku na nich rejestracji czynu przestępczego nie mogły zostać dopuszczone w żadnych ich aspekcie do materiału dowodowego, ⚫ rodzaj i formę utrwalenia materiału dowodowego niedostępną dla oskarżonego i jego obrońców. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut ten jest w częściowo zasadny, przy czym dotyczy to zaistnienia pewnych uchybień procesowych, jednakże nie miały one wpływu na treść wyroku, a przede wszystkim nie można mówić o tym, iż doprowadziły one do zniweczenia podstawy prawnej wyroku, jak też, że skutkowały pozbawieniem oskarżonego prawa do rzetelnego procesu w rozumieniu art. 6 EKPCziPW. Z uwagi na to, iż część z elementów składających na ten zarzut stanowi powtórzenie podniesionych w apelacji adw. J. O. i omówionych w ramach odniesienia do tej apelacji, wszelkie rozważania powyżej zawarte pozostają aktualne i Sąd Odwoławczy odsyła do nich, uznając za zbędne ich powielanie. W tej części uzasadnienia zostaną omówione jedynie te kwestie, które nie były przedmiotem zarzutów wskazanej powyżej apelacji i rozważań odnośnie ich.
\nI tak w zakresie zarzutów oznaczonych jako 4a i 4b, odesłać należy do rozważań zawartych powyżej. Dodać jedynie należy, iż brak było podstaw do stosowania trybu określonego w art. 192 § 2 k.p.k. odnośnie złożenia przez pokrzywdzoną w odpowiedzi na wezwanie Sądu oświadczenia, co do tego, iż nie zamierzała skorzystać z prawa do odmowy składania fałszywych zeznań. Zgromadzony materiał dowodowy, w tym uzyskane po zarządzeniu przesłuchania pokrzywdzonej z udziałem biegłych psychologów opinie, nie wskazują, aby istniały jakiekolwiek wątpliwości, co do tego, iż pokrzywdzona działała z należytym rozeznaniem składając pisemne oświadczenie. Nieuprawnione, nie znajdujące jakiekolwiek uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym są wskazania apelacji, iż pokrzywdzona składając zeznania działała „pod przymusem”, czy też, iż doszło do „określonych czynności intencjonalnych (np. ze strony matki AO) nakierowanych chociażby pośrednio na spowodowanie odstąpienia od właściwego poinformowania pokrzywdzonej o prawie do odmowy składania zeznań” (k. 1890 – 1891).
\nSposób skierowania pisma do pokrzywdzonej wynikał z sposobu jej reprezentacji w procesie, a sposób redakcji odpowiedzi wynika z tego, iż stanowiła ona odniesienie do treści pisma Sądu. Nie można zatem uznać, iż pismo to jest dowodem braku swobody i samodzielności działania pokrzywdzonej w procesie. Konsekwencją wyrażenia przez pokrzywdzoną stanowiska, iż nie korzysta ona z prawa do odmowy składania zeznań, dopuszczalne było wykorzystanie opinii biegłych wydanych w trybie art. 192 § 2 k.p.k. W związku z sposobem sformułowania uzasadnienia tego zarzutu sugerującym, iż brak stosownego pouczenia wynika z intencjonalnego działania organu prowadzącego postępowanie, podnieść należy, że w toku posiedzenia z dnia 2 września 2016 roku, Sędzia prowadząca przesłuchanie zwróciła się do stron z pytaniem, czy należy świadka jeszcze o czymś pouczyć. Żadna z obecnych stron nie zareagowała na to.
\nOczywiście nie zwalniało, to z obowiązku odpowiedniego pouczenia organu prowadzącego postępowanie, ale wskazuje na omyłkowe, a nie intencjonalne pominięcie pouczenia.
\nOdnośnie zarzutu sformułowane w punkcie 4c wskazać należy, iż art. 51 § 2 k.p.k. stanowi, że, jeżeli pokrzywdzonym jest małoletni albo ubezwłasnowolniony całkowicie lub częściowo, prawa jego wykonuje przedstawiciel ustawowy, albo osoba, pod której stałą pieczą pokrzywdzony pozostaje.
\nArt. 98 § 1 k.r.o. stanowi, iż przedstawicielami ustawowymi małoletniego są jego rodzice. Analiza orzecznictwa, w szczególności uchwały 7 Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2010 roku (I KZP 10/10, Lex nr 602769, w którym wskazano, iż rodzic małoletniego nie może, działając w charakterze przedstawiciela ustawowego, wykonywać praw tego małoletniego jako pokrzywdzonego w postępowaniu karnym w tym także z oskarżenia prywatnego, jeżeli oskarżonym jest drugi z rodziców), czy też wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 stycznia 2014 roku (SK 5/12, Lex nr 1415468) wskazuje, iż w realiach niniejszej sprawy, kiedy oskarżony nie był rodzicem pokrzywdzonej nie istniała potrzeba ustanowienia kuratora celem reprezentacji w postępowaniu A.
\nO. (2). Skarżący powołując treść art. 98 § 2 pkt 2 k.r.o. pomija tą kwestię, jak i okoliczność, że na dalszym etapie postępowania zastosowanie miał przepis art. 51 § 3 k.p.k. Niezależnie od tego wskazać również należy, iż przepis dotyczący reprezentacji małoletniego ma charakter gwarancyjny, ale w zakresie prawidłowej reprezentacji małoletniej pokrzywdzonego. Nieuzasadnione są zatem wskazania, iż powołane w apelacji działania, a to dopuszczenie do działaniu w postępowaniu przedstawicielki ustawowej małoletniej pokrzywdzonej, złożenia oświadczenia o działaniu w charakterze oskarżycielki posiłkowej i wykonywania tych uprawnienia stanowiło naruszenie uprawnień procesowych oskarżonego. Nadto sprawa zainicjowana została zawiadomieniem skierowanym przez instytucję, toczyła się z oskarżenia publicznego.
\nZatem nie można mówić o nieważności czynności prawnych, bądź bezskuteczności czynności procesowych dokonanych przez przedstawicielkę ustawową małoletniej pokrzywdzonej bądź jej pełnomocnika.
\nNieuzasadniony jest zarzut 4d dotyczący obrazy art. 174 k.p.k. W realiach niniejszej sprawy nie można bowiem przyjąć, aby dowód z przedmiotowych nagrań zastępował treść, czy to wyjaśnień oskarżonego, czy też zeznań świadków J. O. (2) i A. O. (2). Sąd pierwszej instancji wskazał, w jakim zakresie czynił ustalenia faktyczne na podstawie tego dowodu, a to na okoliczność, że J. O. (2) odbyła z A. O. (2) taką rozmowę. Pozostałe okoliczności powoływane w apelacji (k. 1896) zostały ustalone na podstawie pozostałego, wskazanego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku materiału dowodowego. Skoro nagranie to zostało włączone w poczet materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, iż mogło ono zostać przekazane opiniującym biegłym. Wskazania apelacji, iż nagrania zostały przekazane biegłym w celu „zasugerowania im jakie powinni wyciągnąć wnioski” stanowi niczym nie uzasadnioną spekulację. Nagranie zostało sporządzone przed wszczęciem postępowania karnego w niniejszej sprawie i dokumentowało przeprowadzoną z pokrzywdzoną rozmowę. Nie można zatem uznać, iż w tym zakresie istniał zakaz dowodowy i konieczne było wydanie w tej materii postanowienia o oddaleniu wniosku dowodowego na podstawie art. 170 § 1 pkt 1 k.p.k.(por. też wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 19 grudnia 2019 r., II AKa 216/19).
\nCo do rzekomej luki w ustaleniach Sądu dotyczących wydarzeń z maja 2013 roku, a to wykonania przez psycholog B. W. na zlecenie J. O. (2) badań psychologicznych pokrzywdzonej oraz wydaniu w oparciu o nie „opinii” wskazać należy, iż ustalenia faktyczne mają dotyczyć okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Dowód z tego dokumentu (powstałego również poza postępowaniem karnym) i z przesłuchania B. W. zostały dopuszczone na określone okoliczności. Również w tym zakresie nieuzasadnione są wskazania, iż dowody te miały zasugerować opiniujących biegłych.
\nOdnosząc się do kolejnego zarzutu oznaczonego jako 4e, wskazać należy, iż formułując go skarżący pomija pełne okoliczności dokonania rejestracji przebiegu rozpraw w tym trybie, jak i kwestie udostępnienia tychże nagrań, ale przede wszystkim w sposób nieprawidłowy przedstawia skutki dla realizacji prawa do obrony oskarżonego. Skarżący pomija, iż rozprawy w dniach 12 grudnia 2017 roku, 6 i 7 marca oraz 28 maja 2018 roku prowadzone były z wyłączeniem jawności z uwagi na prowadzone przesłuchania biegłych, wydano zarządzenie oparciu w treść art. 147 § 1 i 2 b k.p.k. o odstąpieniu od utrwalania za pomocą urządzenia rejestrującego obraz i dźwięk w systemie R., wskazując powody takiej decyzji procesowej.
\nJednocześnie Przewodniczący zarządził rejestrację przesłuchania biegłych za pomocą zwykłej kamery sądowej celem ułatwienia sporządzenia protokołu z przeprowadzenia tej czynności (k. 915, 934, 936, 1009). Każdorazowo w rozprawie uczestniczyli obrońcy oskarżonego i sporządzano pełen protokół rozprawy. Po złożeniu wniosku o wydanie zapisów audiowizualnych, w sytuacji, gdy Sąd nie dysponował ich kopią, jak i nie prowadził czynności dowodowych, poinformowano strony, iż rejestracja przebiegu przesłuchania biegłych nastąpiła na potrzeby Sądu, aby wszystkie depozycje biegłych zamieszczone w protokole, zamieszczane były z możliwą dokładnością, po myśli art. 147 § 3 a k.p.k. przekład zapisu dźwięku nie stał się w tym przypadku załącznikiem do protokołu, albowiem protokół pisemny nie został ograniczony do najbardziej istotnych oświadczeń osób, ale był protokołem pełnym (k. 1119 tom VIII).
\nPo ponownym złożeniu wniosku obrońca oskarżonego został poinformowany, iż jest to niemożliwe z uwagi na to, iż akta główne pozostają w Instytucie Ekspertyz Sądowych (k. 1345). Po złożeniu kolejnego wniosku obrońca oskarżonego adw. I. P. został po raz kolejny poinformowany o trybie postępowania w tym zakresie i niemożności wykonania kopii pism (k. 1476 – 1377). Obronie została wydana płyta z nagraniem przebiegu rozprawy z dnia 12 grudnia 2017 roku. Co jednak istotne to protokoły rozprawy odzwierciedlają, zgodnie z art. 147 k.p.k. Do tychże protokołów zarówno obrońcy oskarżonego, jak i sam oskarżony, a także pozostałe strony miały dostęp. To, co do ich treści strony mogły składać wnioski w przedmiocie sprostowania, czy formułować inne oświadczenia procesowe, np. zarzuty, co do opinii biegłych i takie wnioski dowodowe były składane.
\nNie doszło zatem do naruszenia prawa do obrony. Zwrócić przy tym należy uwagę na treść art. 147 § 4 k.p.k., który mówi o tym, iż prawo stron i ich przedstawicieli procesowych do otrzymania jednej kopii zapisu obrazu lub dźwięku nie dotyczy rozprawy toczącej się z wyłączeniem jawności.
\nW konsekwencji nieuzasadniony jest również zarzut sformułowany w punkcie 4f. W żaden sposób nie można uznać, iż doszło do wszystkich podniesionych uchybień procesowych, a w sytuacji, gdy część z nich zaistniała, że pozbawiły one oskarżonego prawa do rzetelnego procesu. „Gwarancje zawarte w art. 6 ust. 3 Konwencji, łącznie z gwarancjami z lit. d), są częściami składowymi koncepcji rzetelnego procesu z art. 6 ust. 1. (…) Dopuszczalność dowodu należy przede wszystkim do regulacji prawa krajowego.” (wyrok (...) z dnia 7 czerwca 2018 r., (...), K. v. Gruzja, Lex nr 2497960). Podobnie, co do tej kwestii wypowiedział się ETPCz w wyroku z dnia 24 maja 2016 roku Przydział v. Polska ( (...), Lex nr 2044148).
\nWniosek Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego w całości od obu zarzucanych mu czynów, ewentualnie, z daleko posuniętej ostrożności procesowej, o: uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nWniosek i to w zakresie wydania rozstrzygnięcia reformatoryjnego i kasatoryjnego z przyczyn wskazanych powyżej jest niezasadny.
\nLp.
\nZarzut 8.
\nApelacja obrońcy oskarżonego adw. I. P. – zarzut obrazy przepisów prawa procesowego mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to: a. art. 410 k.p.k. w zw. z art. 404 § 2 k.p.k. w zw. z art. 93 § 1 k.p.k. poprzez nieprzeprowadzenie w nowym terminie od początku postępowania dowodowego w sytuacji podjęcia decyzji – na skutek odstąpienia od wydania stosownego postanowienia – o nieskorzystaniu z przewidzianego w art. 404 § 2 zd. 2 k.p.k. – uprawnienia do prowadzenia rozprawy odroczonej w dalszym ciągu, a tym samym nie uczynienie podstawą wyroku całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej; b. art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 192 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. poprzez dopuszczenie, przeprowadzenie i niewłaściwą ocenę dowodów z opinii biegłych psychologów E. K. (1) oraz Instytutu Ekspertyz Sądowych w K. na okoliczność wiarygodności zeznań A. O. (2), a następnie oparcie rozstrzygnięcia na tych dowodach w sytuacji, w której biegli wyszli poza zakreśloną im dyspozycją tych przepisów rolę procesową i poczynili ustalenia leżące w wyłącznej gestii Sądu; c. art. 7 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów wyrażające się w całkowitym odstąpieniu od – pozbawionej cech arbitralności, logicznej, zgodnej z zasady wiedzy i doświadczenia życiowego, opartej na całokształcie ujawnionych okoliczności, samodzielnej, krytycznej i uwzględniającej w jednakowym stopniu oraz w pełnym zakresie argumenty oskarżonego i jego obrońców – analizy i oceny dowodów z: zeznań pokrzywdzonej, opinii psychologicznych wydanych przez biegłą E. K. (1) oraz biegłych opiniujących w ramach Instytutu Ekspertyz Sądowych w K., zeznań J. O. (2), wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków A. K., A. W. (1), J. P. (1); d. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. i art. 410 k.p.k. oraz w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez: ⚫ brak jakiegokolwiek merytorycznego ustosunkowania się przez Sąd do zastrzeżeń złożonych przez oskarżonego i jego obrońców do treści opinii wydanych przez biegłą E. K. oraz biegłych z Instytutu Ekspertyz Sądowych, ⚫ brak jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia powodów przyjęcia stanowiska, w myśl którego dowody wymienione w uzasadnieniu wyroku jako „nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy” nie były istotne do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych oraz nie miały znaczenia dla treści orzeczenia; e. art. 171 § 6 k.p.k. i art. 370 § 4 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. poprzez niewłaściwe kierowanie rozprawą i nie znajdujące uzasadnienia w treści tych przepisów uchylanie pytań obrońcy oskarżonego do pokrzywdzonej, świadków oraz do biegłych z zakresu psychologii, skutkujące brakiem wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz pozbawieniem oskarżonego prawa do obrony w zakresie koniecznym do wykazania braku wiarygodności i mocy dowodowej dowodów go obciążających;
\nf. art. 196 k.p.k. w zw. z art. 40 § 1 pkt 1 k.p.k. i art. 6 k.p.k. poprzez niezgodne z dyspozycją tych przepisów dopuszczenie i uznanie za dowód pisemnej uzupełniającej opinii biegłych z Instytutu Ekspertyz Sądowych w K. na okoliczność oceny prawidłowości ich własnej opinii pierwotnej, skutkujące naruszeniem zasady nemo iudex in causa sua, a tym samym wydaniem opinii nie mogącej posiadać cech obiektywizmu i przez to niedopuszczalnej; g. art. 169 § 2 k.p.k., art. 193 § 1 k.p.k., art. 196 § 3 k.p.k. i art. 170 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k., art. 6 k.p.k. i art. 4 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z opinii innych biegłych z zakresu psychologii (tzw. metaopinii) na okoliczność ustalenia prawidłowości opinii wydanych przez biegłych z Instytutu Ekspertyz Sądowych w K. w sytuacji, w której wykazana została rażąca nierzetelność, niejasność, niepełność i sprzeczność tych opinii, a zgodnie z art. 169 § 2 k.p.k. wniosek dowodowy może zmierzać do oceny właściwego dowodu, w konsekwencji czego zasadne i konieczne było przeprowadzenie danego środka dowodowego mającego wykazać fałszywość innego, h. art. 193 § 1 k.p.k., art. 196 § 3 k.p.k., art. 201 k.p.k. i art. 170 § 1 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. i art. 6 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z opinii innych biegłych z zakresu psychologii na okoliczność psychologicznej oceny zeznań złożonych przez A. O. (2), podczas gdy opinie biegłych E. K. (1) oraz biegłych opiniujących w ramach Instytutu Ekspertyz Sądowych w K. – wobec ich rażącej nierzetelności, niepełności, niejasności, sprzeczności i wątpliwości, które nie zostały rozwiązane oraz niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy – nie mogły stanowić podstawy orzekania; i. art. 198 § 1 k.p.k. w pierwotnym brzmieniu w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. poprzez sprzeczne z celem tego przepisu udostępnienie biegłym z zakresu psychologii (w tym (...) w K.) oraz biegłym z zakresu psychiatrii i seksuologii akt sprawy skutkujące dopuszczeniem ich do opiniowania na podstawie materiałów zgromadzonych w toku postępowania, które: ⚫ nie zostały włączone w poczet materiału dowodowego stanowiące podstawę wyrokowania Sądu, ⚫ objęte są zakazem dowodowym, ⚫ przez swój charakter i treść doprowadzić musiały do zniekształcenia opinii właściwej; j. art. 201 k.p.k. w zw. z art. 172 k.p.k. poprzez przeprowadzenie dowodu z ustnej uzupełniającej opinii biegłej E. K. łącznie (jednocześnie) z dowodem z ustnej uzupełniającej opinii biegłych z Instytutu Ekspertyz Sądowych w K. w sytuacji, w której pierwotne pisemne opinie tych biegłych zostały wydane odrębnie (rozłącznie) na różnych etapach postępowania, na których biegli ci ze sobą nie współpracowali zarówno w zakresie prowadzonych badań, jak i samego opiniowania, wobec czego niedopuszczalne było łączenie tych opinii w sposób właściwy dla konfrontacji, która może być stosowana wyłącznie dla osób przesłuchiwanych, a zatem nie biegłych składających opinie;
\nk. art. 170 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 6 k.p.k. poprzez naruszenie zasad obiektywizmu, bezstronności i równości broni polegające na: ⚫ dopuszczeniu dowodu z zeznań świadka B. W., która wydała opinię prywatną na zlecenie J. O. (2), na okoliczność „okoliczności sporządzenia tego dokumentu, depozycji składanych przez osobę badaną, wyciągniętych wniosków”, a oddalenie wniosku dowodowego obrońcy o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka M. B. (3), który wydał analogiczną opinię prywatną na zlecenie oskarżonego, ⚫ dopuszczenie dowodu z prywatnej opinii psychologicznej sporządzonej przez świadka B. W. na okoliczność, że dokument taki został przez świadka sporządzony, a oddalenie wniosku dowodowego obrońcy o dopuszczenie dowodu z posiadającej analogiczny charakter opinii sporządzonej przez M. B. (3), ⚫ całkowitym pominięciu i nie poddaniu jakiejkolwiek ocenie, jako rzekomo nie posiadających znaczenie, treści zeznań świadka A. K., ⚫ dopuszczeniu na okoliczność „właściwości i warunków osobistych oskarżonego” tylko tych dowodów – świadków z miejsca pracy oskarżonego, które zawnioskowane zostały przez stronę oskarżenia; l. art. 170 § 1 k.p.k. i art. 170 § 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k. i art. 4 k.p.k. poprzez pozbawienie oskarżonego prawa do obrony, naruszenie zasady obiektywizmu i bezstronności oraz obowiązku wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy na skutek nie znajdującego uzasadnienia w treści tych przepisów oddalenia wniosków dowodowych obrońcy oskarżonego o przeprowadzenie dowodów na okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego, a to dowodów: ⚫ z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy rozwodowej oskarżonego i J. O. (2) celem wykazania istotnych rozbieżności w depozycjach i zachowaniu matki pokrzywdzonej w zakresie dotyczącym istotnych okoliczności zarzuconych oskarżonemu czynów w stosunku do depozycji i zachowań prezentowanych przez nią w sprawie niniejszej; ⚫ z dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania karnego o sygn. 3 Ds. 1815/13 nadzorowanego przez Prokuraturę Rejonową K. – P. w K. w sprawie o przestępstwo z art. 190a § 1 k.k. celem wykazania istotnych dla prawidłowej oceny zeznań pokrzywdzonej rozbieżności w jej depozycjach i zachowaniu oraz ich przyczyn w zakresie relacjonowania zdarzeń, w których pokrzywdzona uczestniczyła w stosunku do depozycji i zachowań prezentowanych przez A. O. (2) w sprawie niniejszej, ⚫ z przesłuchania świadka A. W. (2) celem wykazania, że pokrzywdzona w inkryminowanym okresie nie przejawiała jakichkolwiek cech charakterystycznych dla osoby będącej ofiarą typów czynów zabronionych zarzuconych oskarżonemu,
\n⚫ z przesłuchania świadków – funkcjonariuszy Policji biorących udział w interwencji w mieszkaniu przy ul. (...) w K. w dniu 6 czerwca 2013 r. celem weryfikacji prawidłowości relacjonowania i interpretowania przez pokrzywdzoną zdarzeń, w których uczestniczyła, ⚫ z oględzin miejsca zdarzenia w postaci budynku mieszkalnego położonego w Z. zajmowanego przez oskarżonego i jego ówczesną rodzinę celem wykazania, że cechy tego miejsca wykluczały możliwość popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu czynów w sposób niewidoczny/niesłyszalny dla matki pokrzywdzonej, ⚫ z opinii biegłego z zakresu informatyki również (tj. niezależnie od zlecenia Sądu) na okoliczność wyodrębnienia z zapisów monitoringu wszelkich nagrań i zdjęć obrazujących charakter interakcji zachodzących pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzoną, które wykluczały stwierdzenie jakiegokolwiek negatywnego stosunku pokrzywdzonej do oskarżonego, ⚫ z pełnej dokumentacji medycznej, psychologicznej i pedagogicznej wytworzonej dla pokrzywdzonej z udziałem J. O. (2) w okresie, w którym nie informowano organów ścigania o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez oskarżonego, tj. w okresie od kwietnia do listopada 2013 r. na okoliczność wykazania, iż w dokumentacji tj. zawarte są informacje niezbędne dla prawidłowej oceny zeznań pokrzywdzonej, ⚫ z przesłuchania świadków w osobach M. Ł., R. I. (1), M. P. oraz A. D. – pracowników Szpitala (...) w K. na okoliczność przyczyn odstąpienia od niezwłocznego zawiadomienia organów ścigania o podejrzeniu popełnienia przestępstwa na szkodę A. O. (2), a tym samym wykazania braku wiarygodności i mocy dowodowej dowodu z zeznań pokrzywdzonej, ⚫ z opinii biegłego sądowego z zakresu neurologii na okoliczność ustalenia stanu zdrowia pokrzywdzonej, ewentualnych schorzeń o charakterze neurologicznym, prowadzonej terapii i przyjmowanych leków w zakresie niezbędnym do: zbadania ich wpływu na przebieg przesłuchania pokrzywdzonej oraz dokonania prawidłowej oceny jej zeznań, ⚫ z opinii biegłych sądowych z zakresu psychiatrii na okoliczność ustalenia stanu zdrowia psychicznego pokrzywdzonej, stwierdzonych schorzeń, prowadzonej terapii oraz przyjmowanych leków w zakresie niezbędnym do: zbadania ich wpływu na przebieg przesłuchania pokrzywdzonej oraz dokonania prawidłowej oceny jej zeznań, ⚫ z zeznań świadków z miejsca pracy oskarżonego w osobach M. A., M. W., J. B. (1) na okoliczność właściwości i warunków osobistych oskarżonego w sytuacji, w której dowody z zeznań świadków z miejsca pracy oskarżonego na tę samą okoliczność przeprowadzone zostały na wniosek J. O. (2) oraz ustanowionego przez nią pełnomocnika procesowego;
\nm. art. 193 § 1 k.p.k. i art. 366 § 1 k.p.k. poprzez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu seksuologii na okoliczność ustalenia poziomu rozwoju seksuologicznego pokrzywdzonej, adekwatności jej zeznań do tegoż poziomu, istnienia ewentualnych zaburzeń lub nieprawidłowości oraz ich etiologii mogących mieć wpływ na depozycje składane przez pokrzywdzoną w sytuacji, w której stwierdzenie tych okoliczności wymaga wiadomości specjalnych, a tym samym nie mogło być oparte na dowolnych rozważaniach Sądu w tym przedmiocie; n. art. 366 § 1 k.p.k. poprzez brak należytego uwzględnienia w rozważaniach nad wyrokiem opinii psychiatrycznych, psychologicznych i seksuologicznych dotyczących oskarżonego wskazujących – przez wzgląd ujawnienia u oskarżonego jakichkolwiek cech mogących świadczyć o jego niezgodnych z prawem skłonnościach – na zerowe prawdopodobieństwo popełnienia zarzuconych mu czynów; o. art. 185a § 4 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. poprzez bezpodstawne i sprzeczne z dyspozycją tych przepisów ograniczenie oskarżonemu prawa do obrony na skutek przesłuchania A. O. (2) w dniu 2 września 2016 r. w warunkach przez ten przepis określonych, albowiem nie zostały spełnione przesłanki dopuszczające zastosowanie tego trybu przesłuchania, a to wobec faktu, iż w jego dacie pokrzywdzona była osobą pełnoletnią, jak również do momentu rozpoczęcia tego przesłuchania, ani po nim nawet nie została we właściwy sposób stwierdzona obawa, że przesłuchanie pokrzywdzonej w innych warunkach mogłoby wywrzeć negatywny wpływ na jego stan psychiczny. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut jest niezasadny. Kwestie podniesione w punkcie 5a do 5c (w zakresie oceny zeznań pokrzywdzonej, J. O. (2), J. P. (1), wyjaśnień oskarżonego, jak i opinii wydanych przez biegłą E. ę K. i biegłych Instytutu Ekspertyz Sądowych), a także 5f-5g ora 5o zostały omówione powyżej, albowiem były one przedmiotem zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego adw. J. O., jak i w zakresie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych zawartego w apelacji adw. I. P.. Aby nie powielać zawartej powyżej dokumentacji w tym miejscu Sąd odniesie się tylko i wyłącznie do tych kwestii, które w ramach powołanych zarzutów nie były powoływane.
\nTak, jak wyżej wskazano, ocena zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zeznań pokrzywdzonej, opinii psychologicznych, zeznań J. O. (2), wyjaśnień oskarżonego, jak i zeznań świadków: A. K., A. W. (1), J. P. (1) była zgodna z art. 7 k.p.k., a zatem miała charakter swobodny, a nie dowolny. Co do pokrzywdzonej, jak i świadków J. O. (2), Sąd podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, jak i odsyła do stanowiska zawartego we wcześniejszych fragmentach uzasadnienia. Przytoczone w uzasadnieniu apelacji okoliczności i zeznania świadka A. W. (1) wskazują, iż Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy ocenił, iż jej depozycje miały w ograniczonym zakresie znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Jej zeznania dotyczą okresu późniejszego, a, co do sposobu zachowania oskarżonego stanowią w znacznej części oceny.
\nRównież ocena wyjaśnień oskarżonego nie narusza art. 7 k.p.k. Ocena ta nie odnosi się tylko i wyłącznie do podnoszonych przez oskarżonego kwestii, iż J. O. (2) już od jesieni 2012 roku do osób trzecich miała wypowiadać insynuacje o molestowaniu seksualnym. W dalszej części uzasadnienia (str. 60 – 63, k. 1656 – 1658) znajduje się bowiem odniesienie do dalszych elementów składających się na linie obrony oskarżonego. Wbrew odmiennym wskazaniom apelacji ocena ta została dokonana zgodnie ze wskazaniami logiki, zasad doświadczenia życiowego, w kontekście całości zgromadzonego materiału dowodowego, istotnego z punktu widzenia zarzucanego oskarżonemu czynu. Dla oceny prawidłowości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji kwalifikacji jako niewiarygodnych wyjaśnień oskarżonego nie mają znaczenia kwestie, czy to braku rozważań odnośnie okoliczności, które miały być ujawnione w toku postępowania rozwodowego, skoro nie było to przedmiotem postępowania dowodowego, czy też liczba argumentów podnoszonych przez oskarżonego, mających przeczyć wiarygodności zeznań pokrzywdzonej.
\nI w świetle tej części uzasadnienia, w której Sąd meriti odnosi się do wyjaśnień oskarżonego, jak i w zakresie oceny zeznań J. O. (2) oraz J. P. (1) ocena dokonana nie może zostać uznana za dowolną. To, iż obrona stara się wyciągnąć inne wnioski z zgromadzonego materiału dowodowego, wiążąc z tymi wnioskami określone konsekwencje nie podważa w kontekście całości zgromadzonego materiału dowodowego dokonanej przez Sąd oceny. Dotyczy to w szczególności tych wskazań, jakoby J. O. (2) miała wcześniej (przed kwietniem 2013 roku) posiadać potwierdzone informacje wskazujące na podejrzenie molestowania seksualnego córki i nie reagować, co w konsekwencji miałoby prowadzić do wniosku, że skoro od razu nie zareagowała, to wiedziała, że córce nie dzieje się krzywda.
\nDepozycje J. O. (2) dotyczące momentu, kiedy uzyskała potwierdzone informacje odnośnie molestowania córki i, jakie podjęła działania są stanowcze i znajdują potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym. Co do podnoszonej przez oskarżonego okoliczności, iż niemożliwym jest, aby matka pokrzywdzonej przez tak długi okres molestowania nie zauważyła żadnych jego oznak lub symptomów ani w zachowaniu oskarżonego ani pokrzywdzonej wskazać należy, iż J. O. (2) podnosiła, że zauważyła pewne zmiany w zachowaniu córki, lecz nie wiązała ich z molestowaniem odnośnie którego nie posiadała wiedzy. Nadto z zeznań A. O. (2) wynika, iż chcąc chronić matkę nie mówiła o tych sytuacjach, udawała, że nic się nie dzieje, starając się zachowywać normalnie.
\nZachowanie oskarżonego, kiedy znajdował się w towarzystwie nie tylko pokrzywdzonej, ale i innych osób nie dawało podstaw do przyjęcia, iż w innych sytuacjach podejmuje on niezgodne z prawem działania względem pokrzywdzonej.
\nNieuzasadniony jest zarzut sformułowany w punkcie 5d. Wskazać należy, iż art. 410 k.p.k. nakazujący uwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie nie może być rozumiany w ten sposób, iż każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń sądu. Jak podkreśla się w judykaturze, rolą przewodniczącego rozprawy (sądu) w ramach art. 366 § 1 k.p.k. jest wyjaśnienie „istotnych okoliczności sprawy”, ocenianych przez pryzmat realizacji zasady prawdy materialnej, a więc poprzez ocenę dokonanych ustaleń faktycznych. Przewodniczący nie tylko formalnie kieruje rozprawą, ale powinien także oddziaływać na przebieg postępowania dowodowego, aby doprowadził on do obiektywnego odtworzenia zdarzeń, zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem.
\nNaruszenie art. 366 § 1 k.p.k. musi być rozstrzygane przez pryzmat realizacji prawdy materialnej, a więc poprzez ocenę dokonanych ustaleń faktycznych (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 28 września 2017 r., II AKa 91/17, LEX nr 2566571). W przedmiotowej sprawie obrońca niezasadnie podnosi, iż doszło do zaniechania wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Sąd pierwszej instancji rozpoznał wnioski dowodowe stron, a w postanowieniach ich dotyczących wskazał podstawy decyzji procesowych. Te pisma procesowe, które takich wniosków nie zawierały zostały załączone do akt sprawy, jako zawierające stanowisko procesowe stron, jak i stały się podstawą dopuszczenia dowodu z opinii uzupełniającej (...).
\nCo do wskazania w uzasadnieniu wyroku, iż pewne dowody nie były podstawą ustaleń faktycznych, gdyż nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, taki sposób formułowania wynika ze sporządzenia go na formularzu. Przepis art. 424 § 1 k.p.k. zobowiązuje do „zwięzłego” przedstawiania wywodów uzasadnienia w zakresie dotyczącym przewidzianych w dalszej części tego przepisu składników treściowych uzasadnienia. Uzasadnienie musi obejmować całokształt okoliczności faktycznych i prawnych istotnych dla rozstrzygnięcia, a sąd nie może w nim pomijać analizy dowodów, w oparciu o które zbudował faktyczną podstawę rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie wskazane dowodowy zostały omówione. Niezależnie od tego wskazać należy na treść art. 455 a k.p.k.
\nAnaliza protokołów rozpraw, jak i treści pytań, co do których wydano decyzje o ich uchyleniu – na co już wyżej wskazywano – nie wskazuje, iż doszło do naruszenia art. 171 § 6 k.p.k., art. 370 § 4 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k., co skutkować miało naruszeniem prawa do obrony. W ramach zadawanych pytań poruszone były bowiem wszelkie kwestie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym związane z możliwością oceny zgromadzonego materiału dowodowego.
\nNieuzasadniony jest również zarzut sformułowany w punkcie 5f. Formułując go apelujący pomija bowiem okoliczności, na które dopuszczono dowód z uzupełniającej opinii (...) postanowieniem z dnia 3 grudnia 2018 roku, jak i jakich okoliczności dotyczyła opinia z dnia 30 sierpnia 2019 roku, a to prawidłowości przeprowadzenia (przez Sąd) z punktu widzenia psychologicznego przesłuchania pokrzywdzonej w dniu 2 września 2016 roku, jak i zastosowanych metod badawczych (k. 1386 tom IX). Związane to było z podnoszonymi zarzutami w tym zakresie. Nie można zatem zasadnie twierdzić, aby biegli dokonali oceny własnej opinii pierwotnej.
\nNiezasadne są również zarzuty sformułowane w punktach 5g-5f. W tym miejscu – z uwagi, iż część uwag odnośnie opinii psychologicznych – została zawarta już powyżej – dodać należy, iż oczywiście wniosek dowodowy może zmierzać do oceny zasadności przeprowadzenia właściwego dowodu, ale w realiach niniejszej sprawy nie było zasadne sięganie po tzw. metaopinie, czy opinie innych biegłych z zakresu psychologii. Tak, jak wyżej wskazywano, w orzecznictwie podkreśla się, iż opinia biegłego jest niejasna, jeżeli jej sformułowanie nie pozwala na zrozumienie wyrażonych w niej ocen i poglądów, a także sposobu dochodzenia do nich, albo jeżeli zawiera wewnętrzne sprzeczności, czy posługuje się nielogicznymi argumentami.
\nKwestionowanie dowodu z opinii biegłych bezsprzecznie wymaga od Sądu, bądź stron, wykazania, że była ona oparta na błędnych przesłankach, bądź nie odpowiada aktualnemu stanowi wiedzy w danej dziedzinie lub też jest sprzeczna z zasadami logicznego rozumowania. Procedura karna nie daje ani organowi procesowemu ani stronom prawa do jednostronnego, arbitralnego zdyskwalifikowania opinii biegłego bez wykazania, że jest ona niepełna lub niejasna albo została sporządzona nierzetelnie. Jednocześnie, to biegły w pierwszej kolejności jest zobowiązany do wyboru adekwatnej metodologii swoich badań i dopasowania tejże do istniejących możliwości i potrzeb procesowych. O ile nie zostanie wykazane, że biegły postąpił wbrew wskazaniom wiedzy i doświadczenia zawodowego, nie sposób zakładać, że samo twierdzenie strony o konieczności przyjęcia innych metod badawczych uzasadnia dopuszczanie kolejnych opinii na podstawie art. 201 k.p.k. (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 1 marca 2018 r., II AKa 568/17, LEX nr 2480854).
\nWskazuje się również (tak: postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 21 czerwca 2012 r., II AKz 386/12,LEX nr 1220228), iż „przepisy procedury karnej nie określają i nie mogą określać zakresu i metod badań specjalistycznych przeprowadzonych przez biegłych, w tej bowiem materii zasadnicze znaczenie mają specjalistyczne kwalifikacje biegłych. W orzecznictwie i piśmiennictwie procesowym ugruntowane jest stanowisko, że o zastosowaniu zakresu i metod badawczych decydują autonomicznie biegli, wykorzystując wiadomości specjalne (wyrok SN z dnia 5 sierpnia 2008 r., III KK 228/07, OSNKW 2008/10/85). Sąd z natury nie może ingerować w te kwestie, albowiem nie posiada wiadomości specjalnych, warunkujących zajmowanie stanowiska w tej kwestii.
\nJednocześnie jednak należy przyjąć, że autonomia biegłych w zakresie wyboru metod badawczych jest ograniczona przez wskazania wiedzy współczesnej, opartej na wynikach aktualnych badań naukowych, oraz tym, że efektem pracy biegłych winny być opinie pełne, jasne i niezawierające sprzeczności (por. W. Juchacz: Glosa do wyroku SN z dnia 5 sierpnia 2008 r., III KK 228/07, \"Państwo i Prawo\" 2010 r., nr 5, s. 138), a nadto pozostające w zakresie wyznaczonym postanowieniem sądu o zasięgnięciu opinii biegłego. Gdy opinie odpowiadają tym kryteriom, można przyjąć, że zastosowane metody były właściwe i nie ma potrzeby ingerencji ze strony sądu. Jedynie w szczególnych sytuacjach, gdy zakres przeprowadzonych badań zdaje się wykraczać poza obszar zakreślony postanowieniem o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego, bądź też sąd poweźmie wątpliwość co do zasadności lub przydatności poszczególnych czynności biegłego składających się na przeprowadzoną ekspertyzę, może podjąć działania zmierzające do zweryfikowania i wyjaśnienia powyższych kwestii”.
\nW niniejszej sprawie opisana sytuacja nie zaistniała, a zatem brak było podstaw dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego, tylko w celu oceny prawidłowości wyboru metody oraz zasadności przeprowadzonych czynności, opisanych i wyjaśnionych w przedłożonej w sprawie opinii. Uzyskane opinie były przy tym pełne, jasne i niezawierające sprzeczności, a zatem brak było podstaw do sięgania po opinie innych biegłych. Dla oceny wartości dowodowej opinii biegłych (...) nie ma znaczenia kwestia, iż badanie psychologiczne pokrzywdzonej (z przyczyn obiektywnych, a to wyjazdu wymienionej) miało miejsce już po przesłuchaniu, albowiem biegła uczestniczyła w przesłuchaniu, miała możliwość obserwacji zachowania pokrzywdzonej, zadawania jej pytań, co w powiązaniu z danymi uzyskanymi podczas późniejszego wywiadu, badań, jak i z akt sprawy pozwoliło na odniesienie się, co do kwestii określonych w art. 192 § 2 k.p.k.
\nCzęściowo zasadny był zarzut sformułowany w punkcie 5i. W orzecznictwie na gruncie poprzednio obowiązującego brzmienia art. 198 § 1 k.p.k., wskazywano, iż „Organ procesowy powinien dążyć do tego, aby biegli dysponowali materiałem niezbędnym do wydania opinii i uwzględniać tę okoliczność przy jej ocenie, a zwłaszcza uznania ją za pełną” (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 2002 r., III KK 207/02). Przed nowelizacją art. 198 k.p.k., wprowadzoną ustawą z 19.07.2019 r., w literaturze prezentowane były poglądy, że udostępnianie w całości akt biegłemu może działać na niego sugerująco przy sporządzaniu opinii, ale podkreśla się również, że zapoznanie się biegłego z okolicznościami sprawy może mu ułatwić wydanie opinii.
\nPrzyjmowano, że kodeksowe rozwiązanie było w tym względzie kompromisowe, pozwalając na udostępnianie biegłym akt sprawy, w wyjątkowych przypadkach odmawiając lub ograniczając zakres udostępnienia. Nieuzasadniona jest zatem ta część zarzutu, w której wskazano, iż biegłym udostępniono dokumenty, które zostały objęte zakazem dowodowym, a także „przez swój charakter i treść doprowadzić musiały do zniekształcenia opinii właściwej”. Ani w przypadku nagrań rozmowy J. O. (2) z pokrzywdzoną (, o czym była mowa przy omówieniu wcześniejszego dowodu), ani dowodu z dokumentu w postaci „opinii psychologicznej” sporządzonej przez B. W. nie stanowiło naruszenia zakazu dowodowego. Przedmiotowa ekspertyza stanowiła dowód z dokumentu, dopuszczalny na gruncie obowiązujących przepisów, w tym art. 393 k.p.k.
\nNiezasadne było przekazanie biegłym dokumentacji z innych postępowań, zalegającej w aktach sprawy, co do której oddalono wniosek dowodowy, jednakże uchybienie to, pomimo powołania jej w części opinii, z uwagi na zakres opiniowania, treść opinii, nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
\nZarzut oznaczony jako 5j jest w całości niezasadny, albowiem Sąd pierwszej instancji wydając w zakresie takiego sposobu opiniowania ustnego podał przyczyny takiego stanowiska. Biegli nie byli konfrontowani, opiniowali oddzielnie, a ich obecność w trakcie opiniowania umożliwiała bieżące odniesienie do poruszanych kwestii. Art. 384 § 2 k.p.k. pozwala na pozostanie na sali rozpraw biegłych. Nadto w żaden sposób nie wykazano, aby ten sposób procedowania miał wpływ na treść rozstrzygnięcia i to w sposób niekorzystny dla oskarżonego.
\nPodobnie niezasadne są zarzuty oznaczone jako 5k i 5l. Wydane w przedmiocie składanych wniosków dowodowych postanowienia o ich oddaleniu zawierały wskazanie podstawy prawnej, jak i uzasadnienie. Sąd Odwoławczy nie znalazł podstawy do ich kwestionowania, w sytuacji, gdy apelacja nie zawiera argumentów podważających ich zasadność, jak i zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje na potrzebę sięgania po inne dowody. Co do dopuszczenia dowodu z zeznań świadka B. W. na okoliczność „sporządzenia dokumentu, depozycji składanych przez osobę badaną, wyciągniętych wniosków”, a oddalenie dowodu z zeznań świadka M. B. (3), który wydał „analogiczną opinię prywatną na zlecenie oskarżonego”, jak i dopuszczenia dowodu z „opinii psychologicznej” sporządzonej przez B.
\nW., a oddania dowodu z ekspertyzy M. B. (3), zwrócić uwagę należy po pierwsze, iż B. W. miała kontakt z pokrzywdzoną przed rozpoczęciem postępowania karnego, jej depozycje miały odnosić się również do relacji pokrzywdzonej i wyciągniętych z kontaktu z nią wniosków, a M. B. (3) ekspertyzę sporządził o przekazane dane z akt sprawy na zlecenie strony postępowania, w trakcie trwania postępowania i na jego potrzeby. Charakter tego wnioskowanego dowodu obrazują słowa oskarżonego, który sam stwierdził, że, gdyby ekspertyza była dla niego niekorzystna, to by jej nie przedłożył. Skarżący pomija również, iż zeznania B. W. nie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych, jako nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy (k. 1659 tom XI).
\nAnaliza depozycji świadka A. K. wskazuje, iż trafnie oceniono, że nie miały one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a apelujący nie wskazuje na nietrafność dokonanej w tym zakresie oceny. Analiza treści apelacji wskazuje, iż brak było podstaw do sięgania po wskazany tam materiał dowodowy, a – tak jak wyżej wskazano – postanowienia oddalające wnioski dowodowe w tym zakresie były uzasadnione. Co do materiałów dowodowych z innych postępowań, a to rozwodowego oraz w sprawie o sygn. 3 Ds. 1815/13, poza okolicznościami powyżej wskazanymi, zwrócić należy uwagę na treść art. 8 k.p.k. Przesłuchanie A. W. (2) miałoby dotyczyć „wykazania, że pokrzywdzona w inkryminowanym okresie nie przejawiała jakichkolwiek cech charakterystycznych dla osoby będącej ofiarą typów czynów zabronionych zarzuconych oskarżonemu”, a zatem nie relacji, co do stanu faktycznego, ale ocen i to z kategorii wiedzy o charakterze specjalistycznym.
\nRównież przesłuchanie funkcjonariuszy Policji biorących udział w interwencji w dniu 6 czerwca 2013 roku na okoliczność wskazaną w apelacji (k. 1884) było niezasadne, a nadto nie posiadali oni informacji istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Podobnie prawnie irrelewantne były okoliczności, na które przesłuchani zostać mieli M. Ł., R. I. (2), M. P. oraz A. D. (tj. przyczyn odstąpienia od niezwłocznego zawiadomienia organów ścigania o popełnieniu przestępstwa na szkodę A. O. (2)). Brak było podstaw do sięgania po zeznania M. A., M. W. i J. B. (2) na wnioskowane okoliczności, a apelujący pomija, iż nie tylko ma wniosek oskarżenia posiłkowego przeprowadzane były dowody z przesłuchań świadków – osób zatrudnionych u oskarżonego na wskazane okoliczności.
\nCo do braku podstaw do przeprowadzenia oględzin Sąd Odwoławczy podziela argumentację Sądu pierwszej instancji, a skarżący zarzucając opieszałość w rozpoznaniu wniosku pomija kwestie, iż mając świadomość, że pozostaje on nie rozpoznany nie wskazywał na to, jak i na fakt przeprowadzania remontu. Brak było również podstaw po sięgania po dodatkowe opinie biegłych, czy też wskazywaną, dodatkową dokumentacje. Dodać należy, iż opiniujący w trybie art. 192 § 2 k.p.k. biegli nie wskazywali na potrzebę uzupełniania dokumentacji, czy przeprowadzania dalszych badań o opiniowania pokrzywdzonej przez biegłych z zakresu neurologii i psychiatrii. Nie ujawniły się też takie okoliczności, które skutkowałyby sięganiem po takie opinie, w szczególności nie są nimi podnoszone kwestie przyjmowania leków, czy leczenia.
\nPrzeprowadzenie tych dowodów było nieuzasadnione (nie były one potrzebne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie). W związku z wskazaniem, jako podstawy wskazany zarzutów w apelacji również art. 4 k.p.k., podnieść należy, iż norma zawarta w art. 4 k.p.k. jest dyrektywą o charakterze ogólnym, nakazującą uwzględnienie okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Zarzut naruszenia tego przepisu powinien ukazywać naruszenie norm tworzących konkretne zakazy lub nakazy (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2019 r., II KK 224/19, Lex 2751806). Jak wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie odrzucenie przez sąd jednych dowodów, przy jednoczesnym uwzględnieniu innych dowodów stanowi uprawnienie sądu dokonującego ustaleń faktycznych z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów i nie może być uznane za przejaw złamania zasady obiektywizmu.
\nRównież odmówienie wiary zeznaniom określonych świadków, czy też wyjaśnieniom oskarżonego, podobnie jak podzielenie stanowiska określonych biegłych, nie może być utożsamiane z pominięciem okoliczności, których te dowody dotyczą i nie jest wyrazem złamania zasady bezstronności sądu.
\nBrak było również podstaw do podjęcia przez Sąd inicjatywy dowodowej i dopuszczenia z urzędu dowodu z opinii biegłego z zakresu seksuologii (zarzut 5 m). Art. 167 k.p.k. nakłada na Sąd meriti obowiązek przeprowadzenia dowodów z urzędu, ale tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy - innymi słowy - w jakim jest to niezbędne dla prawidłowego wyrokowania. Tym samym sąd orzekający ma obowiązek dochodzenia do prawdy obiektywnej również w sytuacji, gdy strony nie wnioskują o przeprowadzenie nowych dowodów, ale dopiero wówczas, gdy dokonując oceny dowodów uzna, że materiał dowodowy jest niepełny i nasuwa wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy i tym samym wymaga uzupełnienia (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2019 r., IV KK 95/19, LEX nr 2650697). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Wskazywane na uzasadnienie tego zarzutu okoliczności (k. 1949 – 1950) nie wskazują na potrzebę sięgania po taki dowód, albowiem kwestia wypowiedzi pokrzywdzonej w tym zakresie, podobnie, jak treści opinii biegłych nie wymaga wiadomości specjalnych. Pozostałe powołane okoliczności, co do których miałby wypowiedzieć się biegły seksuolog nie mają znaczenia – w świetle pozostałego materiału dowodowego – dla rozstrzygnięcia sprawy.
\nNiezasadny jest również zarzut oznaczony jako 5n, a skarżący nie uwzględnia całości treści opinii psychiatryczno – seksuologiczno – psychologicznej i wywodzi z niej nieprawidłowe wnioski. Brak stwierdzenia u oskarżonego przez biegłych zaburzeń seksualnych stanowiących pedofilię nie wyklucza stwierdzenia, że w zachowaniu oskarżonego zaistniały wszystkie elementy typowego zachowania osób popełniających przestępstwa pedofilskie (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2017 r., IV KK 204/17, LEX nr 2382429). We wskazanej opinii pisemnej wskazano, iż oskarżony „ nie wykazuje zaburzeń preferencji seksualnych, w tym nimfofilii i pedofilii. Zarzucane czyny mogą być uznane jako sytuacyjne czyny nimfofilne (k. 1189 – 1191). Nie prowadzi to jednak i w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie może prowadzić do wniosku, iż „prawdopodobieństwo popełnienia zarzuconych czynów” przez oskarżonego jest zerowe.
\nWniosek Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego w całości od obu zarzucanych mu czynów, ewentualnie, z daleko posuniętej ostrożności procesowej, o: uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nWniosek ten jest niezasadny, albowiem nie doszło do podnoszonych obrazy przepisów postępowania, a, jeśli doszło do pewnych uchybień, to nie wpłynęły one na treść zaskarżonego orzeczenia, w tym w sposób niekorzystny dla oskarżonego.
\nLp.
\nZarzut 9.
\nApelacja oskarżonego zarzuty:
\n1.
\nPoczynienia dowolnego ustalenia, iż podłożem całej sprawy nie był szantaż ze strony J. O. (2) a według Sądu 10 000 000 żądane przez nią w 2013 r. miało być „rekompensatą” za molestowanie;
\n15.
\nSąd błędnie nie wziął pod uwagę, że sposób wypowiedzi A. O. (2) w czasie jej słuchania przez Sąd w 2014 roku wskazuje na to, że jej relacja jest kłamliwa;
\nCzęść „wstępna” apelacji, w której oskarżony odniósł się do swojego doświadczenia zawodowego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii jego odpowiedzialności za przypisany czyn, a została uwzględniona w ramach okoliczności wpływających na wymiar kary (apelacja obrońcy oskarżonego adw. J. O.). I z relacji oskarżonego i pokrzywdzonej i świadków (przykładowo J. P.) wynika przy tym, iż wykonywanie obowiązków zawodowych oskarżonego nie powodowało tego, iż był on zasadniczo nieobecny w miejscu zamieszkania. Były też takie okresy – po wykonanym zabiegu, podczas których przebywał w domu i stamtąd prowadził firmę.
\nTak, jak wyżej wskazano nie można uznać, iż Sąd pierwszej instancji poczynił dowolne ustalenia faktyczne odnośnie motywów, dla których miały być zainicjowane wysuwanie zarzutów o molestowanie. Działania podejmowane przez J. O. (2) interpretowane przez oskarżonego jako nękanie były przedmiotem postępowania i rozważań w zakresie, w jakim było to konieczne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego, jak i uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, iż kwestia rzekomego wpływu matki na depozycje pokrzywdzonej, „przygotowania”, czy zasugerowania zeznań A. O. (2) były przedmiotem rozważań, a w świetle i treści zeznań pokrzywdzonej, nagrań, jak i opinii psychologicznych wskazana oskarżonego odnośnie tego, iż A.
\nO. (2) godzi się uczestniczyć w planie J. O. (2) i obciąża oskarżonego fałszywymi zeznaniami mają charakter wyłącznie polemiczny. Brak podstaw do kwestionowania oceny wiarygodności zeznań świadka A. O. (2) dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, a przytoczone w apelacji fragmenty wypowiedzi świadka (odnośnie reakcji na zachowanie oskarżonego, czy też podglądania pokrzywdzonej w łazience na ul. (...)) nie negują prawidłowości tej oceny. Dodać należy, iż Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka J. O. (2) w zakresie, w jakim relacjonowała ona, że przyłapała oskarżonego na poglądami córki w łazience, a nie ustalał, że takie zachowania, jak podglądanie nie miały miejsca. Kwestia działań podejmowanych przez J.
\nO. (2) po przeprowadzeniu rozmowy z córką w kwietniu 2013 roku, a raczej nadawane im znaczenia były już przedmiotem rozważań, a przytaczana w apelacji sekwencja gromadzenia dowodów (k. 1678 – 1681) pomija, iż po złożeniu zawiadomienia postępowanie toczyło się z urzędu i na tok, czy zakres przeprowadzonych czynności matka pokrzywdzonej nie miała wpływu.
\nDalsza część apelacji odnosząca się do ustaleń Sądu pierwszej instancji i mająca na celu wykazanie, iż „Sąd w uzasadnieniu wyroku tworzy alternatywny opis rzeczywistości, prezentując przebieg rozprawy sądowej w sposób odmienny od faktycznego przebiegu tej rozprawy” ma charakter wyłącznie polemiczny, a poszczególne elementy składające się na tenże zarzut, w tym odnoszące się do orzeczonego środka karnego w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości zostały omówione w ramach odniesienia się do apelacji obrońców oskarżonego. Sama spójność wewnętrzna wyjaśnień oskarżonego, czy stanowczość nie świadczy o ich prawdziwości Dodać należy, iż oskarżony składał wyjaśnienia (oczywiście w ramach swoich uprawnień procesowych), kiedy zgromadzono już pozostały materiał dowodowy i mógł odnieść się do jego treści.
\nNie można uznać, aby Sąd pierwszej instancji uznał za prawdziwą wersję wydarzeń, która nie została przedstawiona przez A. O. (2), ale „wykreowana przez osoby zadające jej pytania”, albowiem to w zeznaniach pokrzywdzonej zostały przedstawione działania oskarżonego składające się na realizacje przypisanego czynu. W tym zakresie należy również odnieść się do rozważań odnośnie zarzutów pozostałych apelacji. Dodać należy, iż oskarżony dokonuje błędnej oceny, bądź interpretacji zgromadzonego materiału dowodowego, powołując go w sposób wybiórczy.
\nOkoliczności i podstawy oddalenia wniosków dowodowych, zasadność tych decyzji procesowych były również przedmiotem rozważań. Sąd karny dokonywał przy tym samodzielnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i nie było potrzeby sięgania po dodatkowy, w tym wskazywany w apelacji materiał dowodowy, czy posiłkowania się oceną dokonaną w toku postępowania rozwodowego, czy innego postępowania karnego. Z uwagi na zakres opiniowania (...) (na podstawie art. 192 § 2 k.p.k.) brak było podstaw do uzupełnienia opiniowania o zapoznanie się z powoływanym materiałem dowodowym (k. 1704), który zresztą w znacznej części był znany biegłym (kwestie jego udostępnienia podnosiła obrona). Co do kolejności przeprowadzenia dowodów wynikała ona z toku prowadzonego postępowania i konieczności sięgania po dalszy materiał dowodowy, w tym w związku z wnioskami stron.
\nOdmówienie wiary niektórym zeznaniom złożonym przez niektórych świadków lub wyjaśnieniom oskarżonego, a w rezultacie ich pominięcie jako podstawy dowodowej podczas dokonywanych ustaleń faktycznych, nie może być utożsamiane ani z brakiem oceny okoliczności, których tego rodzaju dowód dotyczy w kontekście finalnego rozstrzygnięcia, ani też nie jest wyrazem złamania zasady bezstronności sądu, bowiem odmowa przyznania waloru wiarygodności niektórym z przeprowadzonych dowodów, przy jednoczesnej aprobacie i uwzględnieniu innych dowodów, jest realizacją przysługującego sądowi orzekającemu uprawnienia w ramach czynienia ustaleń faktycznych, z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów wymienionej w art. 7 k.p.k.
\nOceny tej nie zmienia powołany artykuł M. S. (k. 1696) i przekonanie, iż oskarżonego, że A. O. (2) została zaindukowana przez matkę. Co do oceny depozycji pokrzywdzonej zwrócić ponownie należy uwagę na treść jej zeznań, jak i opinii psychologicznych ich dotyczących. Nie ma podstaw do przyjmowania, iż molestowanie zawsze ma następować jednorazowo, ujawnienie sytuacji molestowania musi następować w określonych momentach. Nie można też przyjąć, aby świadek w sposób nie wynikający z upływu czasu zasłaniała się niepamięcią odnośnie okoliczności istotnych. Poinformowanie o zaistniałym zdarzeniu dotyczyło nie powierzenia „tajemnicy” jednej osobie, ale relacji osobom uczestniczącym w procesie leczniczym, czy związanym z niniejszą sprawą.
\nPokrzywdzonej zadano też pytania dotyczące istoty sprawy, a mające na celu uszczegółowienie jej relacji. Odpowiedzi pozwalały na określenie ram czasowych czynu, miejsc i przebiegu zdarzeń. Niewykonanie obdukcji pokrzywdzonej w kontekście przypisanych czynności sprawczych nie stanowi o brakach postępowania dowodowego, ani o niewiarygodności zeznań, czy pokrzywdzonej, czy J. O. (2). Brak podstaw do przyjmowania, iż do wykonania nagrań rozmowy z pokrzywdzoną przez J. O. (2) doszło w innym niż ustalony czasie. W szczególności samo porównanie oznaczeń numerów nagrań, w sytuacji użytkowania wskazanego dyktafonu nie świadczy o tym, że inny był czas nagrań. Okoliczności takie, jak kontakt J. O. (2) z innymi świadkami, charakter i sposób tego kontaktu były Sądowi pierwszej instancji znane.
\nPodobnie w sposób swobodny, zgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, ocenione zostały kwestionowane przez oskarżonego zeznania świadków – byłych pracowników oskarżonego, w tym J. K.. Obrazy art. 7 k.p.k. nie stanowi także fakt, że w ocenie strony poczynione ustalenia faktyczne i ocena dowodów jest dla oskarżonego niekorzystna i nie spełnia jego oczekiwań, a do tego sprowadzała się większość tez apelacji oskarżonego.
\nNie doszło również do obrazy zasad logiki i doświadczenia życiowego w odniesieniu do oceny „możliwości” dokonania przez oskarżonego przypisanego czynu, jak i jego „motywacji”. Dla dokonanej oceny nie ma znaczenia kwestia „normalności” (k. 1718) popędu oskarżonego, aspektu fizjologicznego, czy psychicznego, skoro nie stwierdzono deficytów w tym zakresie, oskarżony znając rozkład domu, zwyczaje domowników czuł się na tyle pewnie, iż taki zachowań się dopuszczał. Sytuacje miały miejsce również pod nieobecność J. O. (2) w domu, a opisana sytuacja reakcji na wskazania pokrzywdzonej nie uwzględnia całości jej relacji i świadczy o tym, iż oskarżony nie obawiał się tych wskazań (co zresztą wyraził słownie). Tak, jak wskazano powyżej, motywem zachowania oskarżonego nie była dewiacja seksualna, a kontekst sytuacyjny, dostępność „ofiary”, chęć zaspokojenia popędu, co nie wyklucza również tego, iż oskarżony pozostawał w relacjach intymnych (współżył) z innymi osobami.
\nW związku z zarzutami odnoszącymi się do treści uzasadnienia wskazać należy, iż przedmiotem kontroli odwoławczej jest wyrok, a nie samo uzasadnienie, ewentualne nieprawidłowości w jego sporządzeniu nie oznaczają nieprawidłowości wyroku, to materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, stanowiący podstawę dowodową wyroku, powinien decydować o trafności zawartych w nim rozstrzygnięć, a nie sam dokument w postaci uzasadnienia.
\nPodkreślić należy, iż odrzucenie przez Sąd jednych dowodów, przy jednoczesnym uwzględnieniu innych dowodów stanowi uprawnienie sądu dokonującego ustaleń faktycznych z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów i nie może być uznane za przejaw złamania zasady obiektywizmu. Również odmówienie wiary zeznaniom określonych świadków, czy też wyjaśnieniom oskarżonego, podobnie jak podzielenie stanowiska określonych biegłych, nie może być utożsamiane z pominięciem okoliczności, których te dowody dotyczą i nie jest wyrazem złamania zasady bezstronności sądu. Zarzut naruszenia zasady in dubio pro reo może być skutecznie podnoszony jedynie w sytuacji, w której nie jest kwestionowana ocena materiału dowodowego (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2021 r., IV KK 505/20, LEX nr 3106169). W niniejszej sprawie kwestionowana jest i ocena materiału dowodowego i podnoszony zarzut naruszenia art. 5 § 2 k.p.k.
\nNiezależnie od tego podnieść należy, iż naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy na gruncie konkretnej sprawy wystąpią takie niewiadome, których nie można usunąć w procesie oceny dowodów. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Analiza i zgromadzonego materiału dowodowego i pisemnych motywów wyroku prowadzi do wniosku, iż Sąd pierwszej instancji nie powziął wątpliwości, które rozstrzygnąłby na niekorzyść oskarżonego. Dla oceny, czy nie doszło do naruszenia reguły in dubio pro reo, nie są miarodajne wątpliwości zgłaszane przez stronę procesową, ale to, czy sąd rozstrzygający sprawę powziął wątpliwości co do ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec braku możliwości ich usunięcia, rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, względnie to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien powziąć.
\nAnaliza przebiegu postępowania, na co wskazywano również powyżej, nieuzasadnionym czyni zarzut obrazy art. 6 k.p.k. Z orzecznictwa wynika, iż przepis art. 6 k.p.k. statuuje jedną z podstawowych gwarancji procesowych oskarżonego, jaką jest prawo do obrony w sensie materialnym, rozumiane jako prawo przeciwstawiania się tezie oskarżenia, jak i prawo do obrony w sensie formalnym, rozumiane jako prawo do korzystania z pomocy obrońcy. Szczególną wagę wspomnianego przepisu obrazuje fakt, iż przenosi on na grunt Kodeksu postępowania karnego unormowanie zawarte w art. 42 ust. 2 Konstytucji RP, jak też w art. 6 ust. 3 lit. c Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Oskarżony korzystał bowiem z pomocy obrońców, składał wyjaśnienia, mógł wypowiedzieć się, co do przeprowadzanych dowodów. Oddalając wnioski dowodowe, czy zarządzając sporządzenie listy pytań do świadka, jak i uchylając część z pytań Sąd pierwszej instancji działał w oparciu o obowiązujące przepisy i swoje stanowisko należycie uzasadnił. Obrońcy znając termin przesłuchania pokrzywdzonej przygotowywali się do niego, a zatem czas do przedłożenia listy pytań był wystarczający. Dowody były przeprowadzane i na wniosek oskarżenia, jak i obrony, a także z urzędu. Pozostałe kwestie były przedmiotem rozważań w ramach odniesienia się do zarzutów obrońców. Oskarżony w toku prowadzonego postępowania mógł zatem korzystać w nieograniczonym stopniu z prawa do obrony w aspekcie materialnym i formalnym.
\nNadto i kwalifikacja prawna czynu przypisanego, jak i wymiar kary – poza modyfikacjami omówionymi powyżej – są zasadne.
\nWniosek Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nZ przyczyn wskazanych powyżej brak podstaw do uwzględnienia wskazanych wniosków.
\n1OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1.
\nBrak jest przesłanek określonych w art. 439 § 1 k.p.k. i art. 440 k.p.k., których wystąpienie musiałoby skutkować uchyleniem bądź zmianą zaskarżonego wyroku niezależnie od podniesionych zarzutów i wpływu uchybienia na treść orzeczenia.
\nZwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 1ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.11.
\nPrzedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 11 grudnia 2020 roku, sygn. akt II K 1081/14/S – w części, co do punktów I- III oraz w całości odnośnie punktów V- VI Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Mając na uwadze wskazane powyżej argumenty oraz uznając, że w wywiedzionych w niniejszej sprawie apelacjach obrońców oskarżonego i oskarżonego nie podniesiono zasadnych zarzutów, które skutkować mogłyby uchyleniem bądź zmianą wyroku Sądu pierwszej instancji w szerszym zakresie niż wskazano powyżej oraz wobec braku przesłanek określonych w art. 439 § 1 k.p.k. i art. 440 k.p.k., których wystąpienie musiałoby skutkować uchyleniem w całości bądź zmianą zaskarżonego wyroku niezależnie od podniesionych zarzutów i wpływu uchybienia na treść orzeczenia, Sąd Okręgowy, na zasadzie art. 437 § 1 k.p.k., utrzymał w mocy przedmiotowy. Brak było bowiem podstaw do uwzględnienia wniosków apelacji o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów bądź o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
\n0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.11.
\nPrzedmiot i zakres zmiany wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 11 grudnia 2020 roku, sygn. akt II K 1081/14/S – w części, co do punktów I- III, IV Zwięźle o powodach zmiany Z przyczyn wskazanych w części 3 (punkty 3-4) uzasadnienia zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, iż:
\n0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1.
\nNie dotyczy ☐ art.439 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia Nie dotyczy 2.1.
\nKonieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia Nie dotyczy 3.1.
\nKonieczność umorzenia postępowania ☐art. 437 § 2 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia Nie dotyczy 4.1.
\nNie dotyczy ☐ art. 454 § 1 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia Nie dotyczy 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Nie dotyczy 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Nie dotyczy Nie dotyczy 1Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Punkt III Na zasadzie art. 636 § 1 k.p.k. i na mocy i § 11 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800) zasądzono od oskarżonego A. Ś. na rzecz oskarżycielki posiłkowej A. O. (2) kwotę 840 (osiemset czterdzieści) złotych tytułem wydatków związanych z udziałem jej pełnomocnika w postępowaniu przed Sądem drugiej instancji;
\nPunkt IV Na zasądzone na zasadzie art. 636 § 1 k.p.k. od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze złożyły się kwoty:
\n1PODPIS Sędzia Sądu Okręgowego Sędzia Sądu Okręgowego Sędzia Sądu Okręgowego E. M. B. M. R.
\nSygn. akt IV Ka 940/21 Zarządzenia:
\nSędzia SO Małgorzata Rokosz 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego adw. J. O.
\nRozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 11 grudnia 2020 roku, sygn. akt II K 1081/14/S – w całości 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐na niekorzyść ☒w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ Zmiana 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego adw. I. P.
\nRozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 11 grudnia 2020 roku, sygn. akt II K 1081/14/S – w całości 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐na niekorzyść ☒w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ Zmiana 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 3 Podmiot wnoszący apelację oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 11 grudnia 2020 roku, sygn. akt II K 1081/14/S – w całości 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐na niekorzyść ☒w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
\n☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ Zmiana