Zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 11 ust. 2 ustawy o służbie więziennej w związku ze wskazanymi przez skarżącego przepisami Instrukcji nr (...) Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 13 sierpnia 2020 roku w sprawie przeciwdziałania samobójstwom osób pozbawionych wolności – został już zasadniczo omówiony we wcześniejszej części uzasadnienia, gdyż apelujący w poszczególnych zarzutach naruszenia art. 233 § 1 kpc zarzucał jednocześnie naruszenie objętych omawianym zarzutem naruszenia prawa materialnego, regulacji wskazanej Instrukcji, stąd poza powtórzeniem konkluzji o bezzasadności omówionych już zarzutów powoda naruszenia art. 233 § 1 kpc powiązanych z zarzutami naruszenia wymienionych regulacji Instrukcji, ponowne ich przytaczanie w tym miejscu jest zbyteczne.
\nApelujący zarzucił Sądowi I instancji ponadto naruszenie przepisu art. 361 § 1 kc poprzez nieprzyjęcie przez Sąd Okręgowy związku przyczynowego pomiędzy zachowaniem pozwanego, a śmiercią P. P. (1), w sytuacji, gdy według apelującego, z materiału dowodowego sprawy wynika, że taki związek występuje.
\nEwentualna odpowiedzialność deliktowa Skarbu Państwa oparta na art. 417 kc powstaje wówczas, gdy spełnione są łącznie trzy ustawowe przesłanki: bezprawność działania lub zaniechania sprawcy, szkoda oraz normalny związek przyczynowy między bezprawnym zachowaniem sprawcy a szkodą. W pierwszej kolejności konieczne jest ustalenie działania (zaniechania), z którego wynikła szkoda oraz dokonanie oceny jego bezprawności, następnie ustalenie czy wystąpiła szkoda i jakiego rodzaju i dopiero po stwierdzeniu, że obie te przesłanki zachodzą, możliwe jest zbadanie istnienia między nimi normalnego związku przyczynowego. Nie sposób oceniać zaistnienia adekwatnego związku przyczynowego nie wskazując uprzednio, że doszło do zarzucanego bezprawnego zachowania oraz do szkody.
\nObowiązek wykazania wszystkich, wskazanych wyżej, przesłanek ewentualnej odpowiedzialności pozwanego spoczywa na powodzie, gdyż wynikająca z art. 6 kc zasada odnosząca się do rozkładu ciężaru dowodowego ma zastosowanie również do spraw o odszkodowanie ( zadośćuczynienie) dochodzone od władzy publicznej. To osoba dochodząca odszkodowania musi więc wykazać, że zachowanie władzy publicznej było bezprawne, że wystąpiła szkoda określonego rodzaju i rozmiarów oraz że zachodzi normalny związek przyczynowy pomiędzy tym zachowaniem a wystąpieniem szkody. Jedynie w przypadku dochodzenia zadośćuczynienia z powodu naruszenia dóbr osobistych poszkodowany nie musi wykazywać, że działanie sprawcy było bezprawne, gdyż przepis art. 24 § 1 kc wprowadza domniemanie bezprawności zachowania osoby naruszającej dobra osobiste innego podmiotu.
\nW ocenie Sądu odwoławczego strona powodowa temu obowiązkowi nie sprostała, gdyż nie wykazała przesłanek odpowiedzialności pozwanego, w szczególności przesłanki bezprawność działania lub zaniechania pozwanego w ustalonych okolicznościach rozpoznanej sprawy. Brak wykazania już chociażby jednej koniecznej przesłanki odpowiedzialności deliktowej, czyni dochodzone roszczenie niewykazanym i taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.
\nWobec powyższego bezzasadny jest zarzut apelującego naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisu art. 361 § 1 kc w sytuacji niewykazania bezprawność działania lub zaniechania pozwanego, stanowiących źródło ewentualnej szkody, czyli jednej z przesłanek koniecznych do rozważania istnienia związku przyczynowego.
\nWyrażając zrozumienie dla uczuć i tragedii powoda oraz rodziny, mając na uwadze, że śmierć dziecka, nawet już pełnoletniego, jest wydarzeniem niezwykle bolesnym i traumatycznym, jak też przyjmując, że powód mógł być subiektywnie przekonany o słuszności swego stanowiska, obowiązkiem Sądu jest wszechstronne zbadanie i rozważanie okoliczności sprawy, a w rozpoznanej sprawie zadaniem Sądu było zbadanie, czy śmierć syna powoda wynika z zawinionego zachowania pozwanego, a to w toku procesu nie zostało wykazane.
\nMając na uwadze powyższe, apelacja powoda podlegała oddaleniu jako bezzasadna na podstawie art. 385 k.p.c.
\nZ uwagi na wynik postępowania apelacyjnego oraz brak zajęcia przez stronę pozwaną stanowiska w postępowaniu apelacyjnym, wobec wniesionego przez powoda środka odwoławczego, brak było podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia o kosztach tego postępowania.
\nMaciej Rozpędowski