Ad.1.a. tiret pierwsze. Zarzut nie jest trafny. Skarżący (poza wskazaniem na wyjaśnienia oskarżonego B. M.) nie podał z jakiego materiału dowodowego wprost ma wynikać jakoby podawana przez oskarżoną K. L. (M.) kwota miesięcznych dochodów uzyskiwanych z prostytucji była znacząco zawyżona. Podnieść zatem należy, że Sąd Okręgowy w części motywacyjnej zaskarżonego orzeczenia wskazał na czym opiera owo ustalenie (str.33-34 uzasadnienia wyroku). Wyjaśnienia oskarżonego B. M. w zakresie dochodów jakie uzyskiwała z własnej prostytucji oskarżona K. L. (M.) nie mogą skutecznie trafności tych rozważań zdyskredytować, gdyż oskarżony nie podał jaką – jego zdaniem – uzyskał korzyść majątkową ani z prostytucji oskarżonej K.
\nL. (M.), ani z prostytucji każdej innej kobiety objętej niniejszym postępowaniem. Składając zeznania w toku postępowania przygotowawczego wprost powiedział, że nie wie ile zarobił na „domówkach” (k.1303v-1306 akt sprawy). Podkreślenia również wymaga, że oskarżony B. M. twierdził, że do czasu śmierci M. P. (w 2014r. – uwaga SA), - był jedynie jego kierowcą, nie zaś wspólnikiem w sutenerskim interesie. Tymczasem Sąd Okręgowy poczynił odmienne ustalenia w tym zakresie uznając, że oskarżony czerpał korzyści majątkowe z cudzego nierządu już od maja 2010r., przy czym w tym też czasie „pracę w zawodzie” rozpoczęła oskarżona K. L. (M.). Odmienne twierdzenia oskarżonego w zakresie rozpoczęcia pracy przez oskarżoną K.
\nL. (M.), na które wskazuje skarżący (str.7 apelacji) są całkowicie gołosłowne. Oskarżona ta bowiem – jak wynika z jej wyjaśnień - przyjechała z E. do T. w celu uprawiania prostytucji, po uprzednim telefonicznym ustaleniu warunków pracy i odebraniu jej z dworca w G. (1) przez oskarżonego B. M., który zawiózł ją do miejsca pracy na ul. (...) w G. (1). Ustaleń owych (str.1 uzasadnienia wyroku) skarżący nie kwestionuje w wywiedzionej apelacji). Nie ma również racji twierdząc, że kwota podanych dochodów uzyskiwanych przez oskarżoną K. L. (M.) z prostytucji znacznie odbiegała od dochodów innych kobiet prostytuujących się dla grupy. Świadek M. C. zeznała bowiem, że miesięcznie zarabiała dla siebie około 7.000 zł., tyle samo oddawała (k.2367-2370 akt sprawy), świadek K.
\nK. zeznała, że za zarobione w ciągu 2 lat pieniądze (z których połowę oddała) kupiła sobie mieszkanie za 200.000 zł. i spłaciła długi. (k.5464v-5469v, k.5556v-5559 akt sprawy), co wskazuje że miesięczne zarobki, które zachowywała dla siebie wynosiły ponad 8.000 zł. Znalazło to potwierdzenie w zeznaniach jej koleżanki – świadka J. O., która podała, że od K. K. ma wiedzę o jej zarobkach rzędu 10-15.000 zł miesięcznie (k.3248-3250 akt sprawy). Świadek J. K. zeznała (k.23-27 akt sprawy), że przez pierwsze cztery miesiące pracy pracował codziennie, przez kolejne 4 miesiące już tylko 10 dni w miesiącu i w tym okresie zarobiła 50.000 zł. drugie tyle oddając grupie. Świadek M. L. (obecnie W.) zeznała (k.18v-20, k.173-174 akt sprawy), że miesięcznie zarabiała około 10.000,-zł. drugie tyle oddając grupie. Świadek E. M. zeznała (k.3449-3452 akt sprawy), że dziennie mogła zarobić około 1000 zł. Świadek M. M. (1) zeznała (k.11-15 akt sprawy), że przez miesiąc pracy w mieszkaniu przy ul. (...) w G. (1) zarobiła 7.000zł. i drugie tyle przekazała dla grupy). Świadek I. R. zeznała (k.715v-716 akt sprawy) zeznała, że w okresie od 27/28 lipca do 15 sierpnia 2018r. (niespełna 3 tygodnie – uwaga SA) zarobiła 2000 euro i drugie tyle oddała grupie.
\nŚwiadek S. R. zeznała (k.556v-558v akt sprawy), że miesięcznie zarabiała około 10.000 zł. Świadek J. W. zeznała (k.4099-4102 akt sprawy), że pracując w mieszkaniu na ul. (...) w G. (1) zarobiła około 15.000 dla siebie (udało jej się spłacić dług 10.000 zł.), drugie tyle oddała dla grupy. W mieszkaniu na ul. (...) zaś zarobiła około 50.000 zł. dla siebie, drugie tyle oddając grupie. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do niekwestionowanych okoliczności, że nie udało się ustalić, a w konsekwencji i przesłuchać właściciela mieszkania przy ul. (...) blok (...)klatka (...) mieszkanie (...) w G. (1) oraz świadczącej w tym mieszkaniu, razem z oskarżoną K. L. (M.), usługi seksualne kobiety o imieniu K.. Skarżący bowiem nie zdołał wykazać, że uznane za wiarygodne co do okresu uprawiania tam prostytucji przez wskazane kobiety wyjaśnienia oskarżonej K. L. (M.) na walor wiarygodności nie zasługują. Nie ma racji skarżący twierdząc (str.8 apelacji), że w tej lokalizacji nie było telefonistki i kierowcy. Sąd Okręgowy bowiem takich ustaleń nie poczynił wskazując (str.1-2 uzasadnienia wyroku), że w tej lokalizacji praca prostytutek odbywała się na dotychczasowych zasadach, z tą jedynie różnicą, że pracowały tam jedynie te dwie kobiety, a jedynymi kierowcami, w razie konieczności podwiezienia którejś z nich do klienta byli oskarżeni B.
\nM. i P. M.. Przypomnieć należy w tym miejscu, że jedną z zasad działania „domówek” było to, że prostytuujące się tam kobiety oddawały połowę zarobku na potrzeby grupy, a obsługą połączeń telefonicznych zajmowały się tzw. telefonistki. Z ustaleń Sądu Okręgowego – wbrew twierdzeniom skarżącego – nie wynika aby w omawianej lokalizacji te zasady nie obowiązywały. Wszak nie chodziło o to aby ukryć rodzący się związek pomiędzy oskarżonymi K. L. (M.), a B. M., ale aby zminimalizować ryzyko wyjścia na jaw tego, że oskarżona K. L. (M.) prostytuuje się. W mieszkaniu na ul. (...) w G. (1) pracowało wiele prostytutek, co w opinii K. L. (M.) zwiększało niebezpieczeństwo ujawnienia sposobu jej zarobkowania.
\nOdnosząc się natomiast do podniesionej przez skarżącego kwestii pracy w charakterze telefonistki w mieszkaniu przy ul. (...) blok (...) klatka (...) mieszkanie (...) w G. (1) oskarżonej M. M. wskazać należy, że skarżący nie posiada gravamen do podnoszenia zarzutów dotyczących tej oskarżonej, zaś apelacja co do niej objęła swym zakresem jedynie orzeczone wobec niej kary. Podkreślenia jednak wymaga, że oskarżona M. M. w swoich wyjaśnieniach odnosiła się do „domówki” zlokalizowanej na ul. (...) w G. (1) (w tym co do kobiet tam pracujących i kierowców (k. k.4712v, k.5386 akt sprawy), czym potwierdzone zostało, że sama również tam pracowała, jako telefonistka. Znalazło to potwierdzenie w zeznaniach świadków: K. K. (k.5464v-5469v akt sprawy) i J. W. (k.4099-4102 akt sprawy) oraz wyjaśnieniach oskarżonych: A. M. (k.5387v-5389 akt sprawy) i L. T. (k.4688v-4689, k.5539v-5542 akt sprawy).
\nAd.1.a. tiret drugie. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, że oskarżony B. M. nie chciał aby w okresie kiedy pozostawali w konkubinacie oskarżona K. L. (M.) uprawiała prostytucję nie implikuje uznania, że oskarżona spełniła to życzenie oskarżonego. Już choćby z zarzutu podniesionego w poprzednim tirecie wynika, że będąc w tym związku uprawiała prostytucję w „domówce” zlokalizowanej w mieszkaniu przy ul. (...) blok (...) klatka (...) mieszkanie (...) w G. (1); i to na dotychczasowych zasadach, do których m.in. należało oddawanie połowy zarobku osobom, które czerpały z tego korzyści, do których należał również oskarżony B. M.. Nie bez znacznia pozostaje, że oskarżony ten przyznał, że K. L. (M.) oraz jej koleżanka uprawiały prostytucję w mieszkaniu przy ul. (...) blok 2 klatka I mieszkanie (...) w G. (1), przekazywały mu w związku z tym pieniądze, które zawoził M. P. raz w miesiącu (k.1303v-1306 akt sprawy). Twierdził jednocześnie, że wówczas był jedynie kierowcą M. P. i dostawał za to około 2.500 zł. miesięcznie. Sąd Okręgowy jednak ustalił, że rola oskarżonego B. M. w tym procederze, jeszcze za życia M. P. była inna, tj. był on jedną z trzech osób (obok M. P. i oskarżonego D. P.), które dzieliły zysk z nierządu uprawianego przez inne osoby. Podkreślenia wymaga, że poza omawianą lokalizacją, B. M. przypisano czerpanie korzyści majątkowej z prostytucji uprawianej przez oskarżoną K.
\nL. (M.) w mieszkaniu na ul. (...) w G. (1) (było to przed nawiązaniem między nimi relacji konkubenckiej) oraz w G. (1) na ul. (...).
\nAd.1.a. tiret trzecie. Zarzut nie jest trafny. Odwołanie się w tym zakresie jedynie do wyjaśnień oskarżonego B. M. nie może przynieść oczekiwanych przez skarżącego rezultatów. W polskim procesie karnym oskarżony wprawdzie nie ma obowiązku dostarczania dowodów swej winy, ma swobodę w kształtowaniu swojej linii obrony. Wyjaśnienia jego jednak, jak każdy inny dowód podlegają swobodnej ocenie sądu, również w odniesieniu do innych dowodów zgromadzonych w sprawie. A dowody te, wskazane przez Sąd Okręgowy (str.21-22 uzasadnienia wyrku) przeczą twierdzeniom oskarżonego B. M. w tym zakresie. Z uwagi na fakt, że skarżący nie odniósł się do nich nie przedstawiając przy tym argumentacji na poparcie subiektywnej opinii o wiarygodności wyjaśnień oskarżonego w tym zakresie wystarczającym będzie odwołanie się w tym miejscu do argumentacji Sądu Okręgowego, którą Sąd odwoławczy w pełni akceptuje.
\nZe swojej strony pragnie nadto wskazać na brak logiki w tym aby oskarżony B. M. – rzekomo jedynie pracownik i kierowca M. P. - po jego śmierci miał przejąć znaczny udział w tak dużych dochodach jakie przynosiły organizowane „domówki”. Zasady logicznego rozumowania nie pozwalają uznać aby oskarżony D. P. zgodził się na utratę dużych zysków na rzecz pracownika zmarłego, tym bardziej, że po śmierci M. P. 1/3 dochodu z części domówek otrzymywała wdowa po nim – oskarżona A. P.. Okoliczność, że w przypadku A. P. (1) nie doszło do ustalenia wysokości korzyści majątkowej jaką oskarżony B. M. uzyskał w związku z uprawianiem przez nią prostytucji nie implikuje uznania, że w tym zakresie brak jest podstaw do uznania winy tego oskarżonego.
\nPozostaje również bez żadnego wpływu na ustalenia tej korzyści w związku z pracą oskarżonej K. L.. Świadek A. P. (1) składała zeznania jedynie w toku postępowania przygotowawczego (k.543-553 akt sprawy), na etapie postępowania jurysdykcyjnego nie zdołano bowiem ustalić jej miejsca pobytu (k.5648 akt sprawy). Zeznając świadek potwierdziła, że pracowała dla B. M., nie podała jednak wysokości uzyskanych w ten sposób korzyści, czego nie sposób było sprecyzować na dalszym etapie postępowania. Nie stanowi to błędu organów procesowych, a wręcz przeciwnie – świadczy o nie czynieniu ustaleń w sytuacji, gdy brak jest ku temu wystarczających podstaw dowodowych.
\nAd.1.a. tiret czwarte. Zarzut nie jest zasadny. Skarżący odwołując się do „całokształtu materiału dowodowego”, który miał wskazywać na to, że „domówkę” na ul. (...) w G. prowadziła i czerpała z niej korzyści tylko oskarżona K. L. (M.) odwołał się jedynie do wyjaśnień oskarżonych: B. M., A. M. i K. L. (M.), przy tym do tej ostatniej jedynie w części. Oskarżona K. L. (M.) bowiem konsekwentnie, zarówno będąc 3-krotnie przesłuchiwaną (k.573v-574v, k.3847v-3849, k.5381v-5383v akt sprawy) oraz w czasie konfrontacji z oskarżonym B. M. (k.2594-2595 akt sprawy) podawała, że korzyścią z tej „domówki” dzieliła się z oskarżonym B. M.. Nie jest zatem tak jak twierdzi skarżący (str.9 apelacji), że oskarżona K.
\nL. (M.) nie złożyła wyjaśnień, z których wynikałoby, że przekazywała oskarżonemu B. M. korzyści z tej „domówki”. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do wyjaśnień oskarżonej A. M. zacytowanych na str.9 omawianej apelacji. Oskarżona K. L. (M.) wskazała, że nie mówiła swojej matce o tym, że dochodem z tej domówki dzieli się z oskarżonym B. M., gdyż nie chciała jej mówić, że jej facet chce od niej pieniądze (k.3847v-3849 akt sprawy). W ocenie Sąd Apelacyjnego ta argumentacja pozostaje w zgodzie z zasadami logicznego rozumowania. Był to bowiem okres, kiedy oskarżeni K. L. (M.) i B. M. ponownie nawiązali relację konkubencką i oskarżona K. L. (M.) mogła mieć nadzieję, że jej konkubent nie będzie od niej żądał udziału w korzyściach z „domówki”, na założenie której przez oskarżoną wyraził zgodę.
\nNieziszczenie się tego oczekiwania mogła zatem chcieć ukryć przez swoją matką aby nie stawiać swojego konkubenta w niekorzystnym świetle. Nie bez znaczenia pozostaje również – w ocenie Sądu Apelacyjnego - dowód całkowicie pominięty przez skarżącego, a mianowicie zeznania świadka E. W. – właścicielki mieszkania na ul. (...) w G.. Świadek zeznała bowiem, że wynajmowała to mieszkanie K. M. (obecnie L. – uwaga SA), która przyszła razem z B. M. (rozpoznała go na zdjęciu - k.315-318 akt sprawy). Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może również przynieść zarzut nieprzesłuchania kobiet o imionach: N., E. i S., które pracowały na tej domówce na okoliczność dochodu jaki osiągnęły, a co za tym idzie uzyskanej przez oskarżonego korzyści majątkowej.
\nPodkreślenia bowiem wymaga, że w odniesieniu do tych zarzutów zarówno prokurator w akcie oskarżenia, jak i sąd w zaskarżonym wyroku posłużyli się określeniem „nieustalonej kwoty”. To natomiast, że korzyść (choć w nieustalonej kwocie) została przez oskarżonego B. M. uzyskana świadczą zarówno wyjaśnienia K. L. (M.), jak i zasady logiki. Oczywistym bowiem wydaje się, że przestępczy proceder nie miał charakteru charytatywnego.
\nAd.1.a. tiret piąte. Zarzut nie jest trafny.
\nNa wstępie podkreślenia wymaga, że oskarżonemu B. M. nie przypisano czerpania korzyści majątkowej z cudzego nierządu w „domówce”, która miałby być prowadzona w G. na ul.(...). Już choćby z tego powodu zarzut w tym zakresie jest całkowicie chybiony.
\nW odniesieniu do „domówki” prowadzonej w G. przy ul.(...) skarżący nie dostrzega wszystkich dowodów przeprowadzonych w sprawie, na których Sąd Okręgowy oparł ustalenia w tym zakresie, nieuprawnionym zatem jest odwoływanie się również i w tym miejscu do „całokształtu materiału dowodowego”, który miałby – w ocenie skarżącego – przeczyć winie oskarżonego B. M. w tym zakresie. Poza konsekwentnymi wyjaśnieniami oskarżonych: K. L. (M.) – k.573v-574v, k.3847v-3849, k.5381v-5383v akt sprawy i A. M. (k.537v-540, k.3698v-3700, k.5387v-5389 akt sprawy) o winie oskarżonego B. M. w omawianym zakresie świadczą zeznania świadka S. R. (556v-558v akt sprawy). Skutku oczekiwanego przez skarżącego, tj. zdeprecjonowanie ich jako wiarygodnego dowodu nie może przynieść odwoływanie się do uzależnień świadka.
\nDostrzegł to również Sąd Okręgowy i poddał ten dowód wnikliwej ocenie (str.26-27 uzasadnienia wyroku), którą Sąd odwoławczy w pełni akceptuje. Podkreślenia zatem wymaga, że świadek wprost zeznała, że oskarżony B. M. zaproponował jej uprawianie nierządu na „domówce” w G. przy ul. (...). Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do tego, że świadek A. P., która uprawiała prostytucję w tej lokalizacji nie widziała oskarżonego B. M. w tym mieszkaniu. Podkreślenia bowiem wymaga, że świadek w ogóle nie przyznała się do dzielenia się zarobkami z innymi osobami, zaprzeczyła funkcjonowaniu tam na stałe tzw. telefonistek. Zeznania jej zostały ocenione przez Sąd Okręgowy (str.27 uzasadnienia wyroku) i ocena ta znalazła akceptację Sądu odwoławczego.
\nLakoniczna (jednozdaniowa) argumentacja skarżącego w odniesieniu do tego dowodu (str.11 apelacji) nie stanowi skutecznej przeciwwagi dla wnikliwej oceny dokonanej przez Sąd I instancji. Podkreślenia wymaga, że sam oskarżony B. M. miał wiedzę na temat „domówki” przy ul. (...) w G.. W swoich wyjaśnieniach (k.1303v-1306 akt sprawy), podtrzymanych na późniejszym etapie postępowania (k.3766v akt sprawy) podał czas funkcjonowania tej „domówki”, liczbę pracujących tam prostytutek, osobę telefonistki oraz to, że płacił jej 150 zł. dziennie. Nielogicznym byłoby uznanie, że oskarżony ponosił wydatki, tj. wypłacał wynagrodzenie oskarżonej A. M. niejako z własnej kieszeni, bez czerpania korzyści z uprawianego tam nierządu.
\nPogląd zatem skarżącego, że obecność oskarżonego B. M. w mieszkaniu na ul. (...) nie miała żadnego związku z funkcjonującą tam „domówką” i nie wiązała się z pozyskiwaniem z niej korzyści, a była li tylko związana z konkubinatem, w jakim wówczas pozostawał z oskarżoną K. L. (M.) nie zasługuje na aprobatę.
\nRównież zarzuty związane z „domówką” prowadzoną na ul.(...) w G. nie zyskały aprobaty Sądu odwoławczego. O czerpaniu korzyści przez oskarżonego B. M. z uprawianego tam nierządu świadczą wyjaśnienia oskarżonej K. L. (M.) - k.573v-574v, k.5381v-5383v akt sprawy. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do tego, że świadek M. T., która uprawiała prostytucję w tej lokalizacji nie widziała oskarżonego B. M. w tym mieszkaniu. Podkreślenia bowiem wymaga, że świadek w ogóle nie przyznała się do dzielenia się zarobkami z innymi niż również tam uprawiającymi prostytucję osobami (k.444v-447v akt sprawy). Zeznania jej zostały ocenione przez Sąd Okręgowy (str.29 uzasadnienia wyroku) i ocena ta znalazła akceptację Sądu odwoławczego. Lakoniczna argumentacja skarżącego w odniesieniu do tego dowodu (str.11 apelacji) nie stanowi skutecznej przeciwwagi dla wnikliwej oceny dokonanej przez Sąd I instancji.
\nReasumując zatem - nie jest zatem tak jak twierdzi skarżący (str.11 apelacji), że „jedynymi dowodami wskazującym udział oskarżonego B. M. w organizacji w/wym. trzech „domówek” są de facto wyjaśnienia K. L. i jej matki A. M.”. Po pierwsze – jak już wyżej wskazano – organizacja i czerpanie korzyści majątkowej z „domówki” na ul. (...) w G. nie jest przedmiotem zarzutu przypisanego oskarżonemu B. M.. Odnośnie zaś pozostałych dwóch wymienionych „domówek” (w G. na ul. (...)), wyjaśnienia wymienionych przez skarżącego oskarżonych nie są jedynymi dowodami winy oskarżonego B. M..
\nAd.1.b. Zarzut nie jest trafny. Na wstępie podkreślenia wymaga, że zarzut jest błędnie skonstruowany. Obraza przepisu prawa procesowego nie może bowiem zostać dokonana poprzez błędne ustalenie faktyczne. Ustalenie faktyczne bowiem może być ewentualnie konsekwencją obrazy przepisów postępowania. Nie doszło do obrazy wskazanego w zarzucie przepisu art.413 § 2 pkt 1 kpk, gdyż zgodnie z jego treścią zaskarżony wyrok zawiera dokładne określenia przypisanego oskarżonemu czynu oraz jego kwalifikację prawną. Nadto wskazać należy, że dokumentem wiążącym w postępowaniu karnym jest wyrok, nie zaś jego uzasadnienie. W omawianej aktualnie części zaskarżonego orzeczenia Sąd Okręgowy przypisał oskarżonemu czerpanie korzyści z nierządu świadka M. L. (obecnie W.) w okresie od maja 2015r. do 5 kwietnia 2017r. Należy mieć na uwadze i te zeznania świadka, w których podała, że z miesięcznymi przerwami pracowała tam (tj. w G. (1) na ul. (...) – uwaga SA) przez okres około 2 lat – k.18v-20 akt sprawy (tak zatem jak określono w zarzucie w pkt. 4 tiret drugie aktu oskarżenia i nie zmieniono w pkt. 7 zaskarżonego orzeczenia). Zarzucając Sądowi I instancji w istocie błąd w ustaleniach faktycznych dotyczący „czasokresu czerpania korzyści majątkowej z prostytucji M. L.”, skarżący nie wykazał aby ustalenie owo miało wpływ na treść orzeczenia; co jest również niezbędne do uznania zasadności zarzutu opartego na art.438 pkt 3 kpk. Wskazać zatem w tym miejscu należy, że niewątpliwie przez cały wskazany w zarzucie okres, tj. od maja 2015 do 5 kwietnia 2017r. oskarżony B. M. czerpał korzyści majątkowe z cudzego nierządu; nie był to jedynie prostytucja uprawiana przez świadka M. L. (obecnie W.). Okres ten występuje bowiem również w zarzutach dotyczących K. L. (M.) – pkt 4 tiret pierwsze aktu oskarżenia (pkt 7 wyroku) i K. P. (1) – pkt 4 tiret piąte aktu oskarżenia (pkt 7 wyroku); również w całym czynie zakwalifikowanym z art.204 § 1 i 2 kk w zw. z art.12 kk (od maja 2010r. do 11 października 2018r.).
\nKwestionowane przez skarżącego ustalenie w żaden zatem sposób nie wpływa na treść zaskarżonego orzeczenia. Przypisany oskarżonemu B. M. zarzut popełnienia czynu z art.204 § 1 i 2 kk wiąże się z określeniem korzyści majątkowej jaką w związku z tym osiągnął. Odnosząc się do przypisanej oskarżonemu korzyści majątkowej związanej z uprawianiem prostytucji przez M. L. (obecnie W.) wskazać należy z jednej strony na jej zeznania (miesięcznie zarabiała około 10.000 zł. dla siebie, drugie tyle oddawała grupie – k.18v-20 akt sprawy), z drugiej zaś na kwotę korzyści ustaloną w zaskarżonym orzeczeniu (50.000 zł.). Z porównania tych dwóch wartości (nawet biorąc pod uwagę, że ta sama kwota korzyści z prostytucji uprawianej przez M.
\nL. (obecnie W.) została przypisana oskarżonemu D. P.) wynika jednoznacznie, że również i w tym aspekcie kwestionowany przez skarżącego czasookres uprawiania prostytucji przez M. L. (obecnie W.) pozostaje bez wpływu na treść orzeczenia. Określona bowiem w wyroku kwota korzyści majątkowej jest niższa niż wynikające z zeznań świadka korzyści jakie oskarżony B. M. uzyskał z jej prostutucji.
\nAd.1.c. Zarzut nie jest trafny. W zakresie zarzutu obrazy art.4 kpk Sąd Apelacyjny odwołuje się do rozważań natury ogólnej poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu, które zachowują pełną aktualność. Brak jest zatem podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Wbrew stanowisku skarżącego, nie doszło również do obrazy art.192 § 2 kpk. Przepis ten daje organowi prowadzącemu postępowanie możliwość, nie stanowi natomiast nakazu słuchania świadka w obecności biegłego lekarza lub biegłego psychologa. Nie sposób czynić Sądowi Okręgowemu skutecznego zarzutu nieprzesłuchania świadka A. P. (1) na rozprawie skoro nie zdołano ustalić na tym etapie postępowania miejsca jej pobytu (k.5648 akt sprawy). W związku z tym, z oczywistych względów całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia przez ten sąd przepisu art.192 § 2 kpk. Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że zarówno obszerność (świadek była przesłuchiwana od godz.15.30 do godz.19.00), jak i szczegółowość zeznań złożonych przez świadka A. P. (1) (k.543-553 akt sprawy) świadczy o tym, że nawet jeżeli – jak wskazał skarżący (str.2, 9 apelacji) – w inkryminowanym czasie „ćpała i piła” nie wpłynęło to na możliwość składania zeznań.
\nNiezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że skarżący popada w wewnętrzną sprzeczność w zarzutach związanych z czerpaniem przez oskarżonego B. M. korzyści z nierządu uprawianego przez świadka A. P. (1). Z cytowanych bowiem przez skarżącego zeznań świadka (str.9 apelacji) wynika, że świadek miała nadużywać alkoholu i środków odurzających w czasie gdy uprawiała prostytucję w latach 2016 – 2018. Czas ten objęty jest zarzutem w pkt. 4 tiret ósme aktu oskarżenia, którego skarżący nie kwestionuje (podkreślenie SA) – str.8 apelacji. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do uznania, że w czasie uprawiania prostytucji w mieszkaniu na ul. (...) w G. (1) w okresie 2011-2014 świadek była uzależniona od jakichkolwiek używek mających wpływ na postrzeganie przez nią rzeczywistości. Podobnie jak w okresie składania zeznań (11 października 2018r.) skoro – jak sama podała w cytowanych przez skarżącego zeznaniach (str.9 apelacji) – leczenie z uzależnienia miała podjąć 3 lata wcześniej. Wspomnieć również godzi się, że w swych zeznaniach świadek utrzymywała, że pieniądze, które zostawiała w „domówce” były przeznaczone na mieszkanie, tj. opłaty i utrzymanie czystości. Sąd Okręgowy dokonał oceny wiarygodności zeznań świadka A. P. (1) (str.30 uzasadnienia wyroku) i ocena ta zyskała pełną aprobatę Sądu II instancji. Z uznanych za wiarygodne dowodów, do których Sąd odwoławczy odnosił się już w niniejszym uzasadnieniu, wynika bowiem, że połowa wynagrodzenia prostytutek stanowiła korzyść majątkową dla oskarżony działających w grupie przestępczej.
\nSkutku oczekiwanego przez skarżącego nie może również przynieść odwoływanie się do braku w zeznaniach świadka szczegółowych informacji o czynnościach jakie w ramach inkryminowanego procederu podejmował oskarżony B. M. i jego w nim roli. Ustalenia w tym zakresie zostały poczynione bowiem w oparciu o inne, liczne, opisane już w niniejszym uzasadnieniu dowody. Nie bez znaczenia pozostają wyjaśnienia samego oskarżonego B. M., który w pewnym zakresie przyznał się do czerpania korzyści z cudzego nierządu (k.1303v-1306, k.3766v, k.5384v akt sprawy), co potwierdził sam skarżący (str.8 apelacji). Również rola M. P. została w zaskarżonym orzeczeniu prawidłowo ustalona, poparta rzeczową i przekonującą argumentacją w jego części motywacyjnej. Sąd odwoławczy odnosił się już do osoby M. P. w niniejszym uzasadnieniu i do rozważań tych odsyła nie stwierdzając konieczności powtarzania ich w tym miejscu. Również Sąd I instancji ocenił wiarygodność zeznań świadka A. P. (1) (str.30 uzasadnienia wyroku) i ocena ta zyskała akceptację Sądu II instancji.
\nReasumując zatem – brak jest jakichkolwiek podstaw do wyeliminowania z opisu czynu przypisanego oskarżonemu B. M. w pkt. 7 zaskarżonego wyroku tiretu siódme zawartego w pkt. 4 zarzutów aktu oskarżenia.
\nAd.2. tiret pierwsze. Zarzut nie jest trafny. Sąd odwoławczy odnosił się już do tej kwestii przy omawianiu zarzutów o charakterze procesowym (zarzut w pkt. 1.a. tiret pierwsze) i do poczynionych tam rozważań odwołuje się. W tym miejscu wskazać zatem jedynie należy, że ustalenia poczynione w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu B. M. w pkt. 7 tiret pierwsze zaskarżonego orzeczenia są trafne, znajdują oparcie w przeprowadzonych i swobodnie ocenionych dowodach w sprawie.
\nAd.2. tiret drugie. Zarzut nie jest trafny. Na wstępie wskazać należy, że świadek E. G. była przesłuchiwana 11 października 2018r. (k.480-482 akt sprawy), nie zaś 11 października 2017r. (jak wskazał skarżący na str.10 apelacji). Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może również przynieść odwoływanie się do zeznań świadka, w których podała, że z nikim nie dzieliła się zarobkiem. Jak już bowiem wskazano w niniejszym uzasadnieniu, w swoich pierwszych zeznaniach w zasadzie wszystkie przesłuchiwane prostytutki utrzymywały, że pracują na własny rachunek. Sąd Okręgowy dokonał wnikliwej oceny tego dowodu (str.25-26 uzasadnienia wyroku), która zyskała akceptację Sądu II instancji. Nie sposób również za trafny uznać zarzutu niedookreślenia czasu świadczenia usług seksualnych przez świadka na ul. (...), skoro świadek wprost zeznała, że trwało to około 2 miesiące (k.4581-4584 akt sprawy). Również dochód tam osiągnięty został przez nią wskazany. Zeznała bowiem, że na ul. (...) zarobiła około 9.000 zł., z czego połowę (czyli 4.500 zł. – uwaga SA) oddała. Prosty z tego wniosek, że oskarżony B. M. osiągnął z tego tytułu korzyść majątkową w wysokości 2.250 zł. Nie ma bowiem racji skarżący twierdząc, że korzyść uzyskana z nierządu świadka E. G. świadczonego na ul. (...) w G. (1) była dzielona na 3 części. Jak wynika bowiem z treści zaskarżonego orzeczenia, „domówki” tej nie ma w czynie przypisanym oskarżonej A. P., a zatem kwota korzyści majątkowej była dzielona na 2, nie zaś na 3.
\nAd.2. tiret trzecie. Zarzut nie jest trafny. Na wstępie podkreślić należy, że skarżący myli dwie lokalizacje „domówek”. W G. bowiem mieściła się ona na ul. (...), nie zaś na ul. (...) (str.3 apelacji). „Domówka” na ul. (...) mieściła się natomiast w G. (1). Podkreślenia nadto wymaga, że z uznanych za wiarygodne zeznań świadka E. Ć. nie wynika aby pracowała ona w charakterze prostytutki na „domówce” przy ul. (...) w G. (1) od połowy września. Podała bowiem (k.5703v-5707 akt sprawy), że pracowała tam około 2 miesiące przed zatrzymaniem (11 października 2018r. – k.492v-493 akt sprawy). Wskazana w pkt. 4 tiret dwudzieste aktu oskarżenia – pkt. 7 wyroku data rozpoczęcia pracy w charakterze prostytutki na tej „domówce” mieści się zatem w okresie podanym przez świadka w tych depozycjach. Świadek wprawdzie mówiła o połowie września 2018r. (k.4095-4096 akt sprawy) ale zeznań tych nie sposób uznać za wiarygodne, świadek twierdziła bowiem, że pracowała tam na własny rachunek i z nikim nie dzieliła się swoich dochodem, co – w oparciu o omówiony zarówno przez Sąd I instancji, jak i w niniejszym uzasadnieniu materiał dowodowy - uznać należy za oczywiście nieprawdziwe.
\nW uzasadnieniu apelacji skarżący odniósł się również do wysokości korzyści majątkowej jaką uzyskał oskarżony B. M. w związku z nierządem uprawianym przez świadka J. W. (str.11-12 apelacji), mimo że kwestia ta nie jest przedmiotem zarzutu spośród wskazanych w części wstępnej apelacji. Sąd odwoławczy odniesie się do tej kwestii, gdyż bada zarzuty podniesione w całej apelacji (a zatem również w jej uzasadnieniu) ale zwraca uwagę na to, że od profesjonalnych reprezentantów stron oczekuje formułowania wewnętrznie spójnych pism procesowych. Zarzut nie jest trafny. Skarżący bowiem po pierwsze odwołuje się tylko do stwierdzenia świadka wypowiedzianego na rozprawie, że podana wcześniej kwota przekazanej grupie korzyści, tj. 50.000 zł. jest „chyba za duża”.
\nPomija jednak okoliczność, że w toku postępowania przygotowawczego świadek nie miała wątpliwości co do tego, że na „domówce” przy ul. (...) w G. (1) zarobiła 50.000 zł., a drugie tyle oddała grupie (k.4099-4102 akt sprawy). Zeznania tego świadka zostały wnikliwe ocenione przez Sąd I instancji (str.25 uzasadnienia wyroku). Nadto podkreślenia wymaga, o czym zapomina skarżący, że świadek uprawiała prostytucję nie tylko w mieszkaniu przy ul. (...) w G. (1), ale również przy ul. (...) w G. oraz przy ul. (...) w G. (1). Wszystkie te lokalizacje zostały objęte zarzutem w pkt. 4 tiret dwudzieste drugie aktu oskarżenia (pkt 7 zaskarżonego wyroku), ze wszystkich oskarżony B. M. czerpał korzyści majątkowe, a jednocześnie nie ze wszystkich korzyści te czerpała oskarżona A.
\nP..
\nAd.3. Zarzut nie jest trafny. Kary pozbawienia wolności, zarówno jednostkowe, jak i łączna orzeczona bowiem wobec oskarżonego B. M. nie noszą cech rażącej surowości, wręcz przeciwne, uznane zostały przez Sąd odwoławczy za rażąco łagodne, co skutkowało ich podwyższeniem, wobec wniesienia w tym zakresie apelacji na niekorzyść tego oskarżonego przez oskarżyciela publicznego.
\nNa wstępie wskazać należy, że kara to środek przymusu państwowego wyrażający potępienie zarówno popełnionego czynu, jak i jego sprawcy, stosowany przez Sąd, a więc organ państwowy o konstytucyjnie zagwarantowanej niezawisłości, w regulowanym przez prawo karne postępowaniu, w którym zapewnione są prawa osoby postawionej w stan oskarżenia (w tym możliwość obrony) i zapewniona jest bezstronność rozstrzygnięć (nulla poena sine iudicio). Wyrazem aktualnej filozofii karania jest systematyka obecnie obowiązującego Kodeksu karnego, a jej istotę w największym skrócie ująć można następująco: „traktuj karę jako środek ostateczny (ultima ratio) i bacz, aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, a po surowszy środek represji karnej sięgaj tylko wtedy, gdy za pomocą łagodniejszego nie da się osiągnąć w stosunku do sprawcy przestępstwa zapobiegawczych i wychowawczych celów kary bądź zadośćuczynić należycie potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa”. (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 5 lipca 2019r. w sprawie II AKa 178/19). Sąd I instancji ma ustawowo zagwarantowaną swobodę w ferowaniu wyroku, w tym kształtowaniu wymiaru kary. Rolą zaś Sądu odwoławczego w tym zakresie jest kontrola, czy granice swobodnego uznania sędziowskiego, stanowiącego zasadę sądowego wymiaru kary nie zostały przekroczone w rozmiarach nie dających się zaakceptować. Ustawa traktuje jako podstawę odwoławczą tylko taką niewspółmierność kary, która ma charakter rażący (art.438 pkt.4 kpk), a która zachodzić może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można byłoby przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji, a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary. Przepis art.53 kk określa cztery ogólne dyrektywy wymiaru kary.
\nPierwszą z nich jest dyrektywa winy - Sąd przy wymiarze kary zobowiązany jest baczyć, aby jej dolegliwość „nie przekraczała stopnia winy”. Stopień winy wyznacza górną granicę dolegliwości związanej z wymierzeniem kary. Nie można, zatem orzec kary, której dolegliwość przekraczałaby stopień winy, chociażby za takim orzeczeniem przemawiały inne dyrektywy, np. prewencji ogólnej czy indywidualnej. Wina pełni w tym ujęciu, funkcję limitującą - wyznaczając górną granicę konkretnej kary.
\nKolejną dyrektywą sądowego wymiaru kary wymienioną w art.53 § 1 kk jest uwzględnienie stopnia społecznej szkodliwości czynu. Na ocenę zaś stopnia społecznej szkodliwości wpływają okoliczności wymienione w art.115 § 2 kk i są to okoliczności przedmiotowe (do nich należą: rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar grożącej lub wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności działania, waga naruszonych obowiązków) oraz podmiotowe (tj. postać zamiaru, motywacja), jednakże wszystkie związane są z czynem sprawcy. Motywacja i postać zamiaru, mają również wpływ na stopień winy. Natomiast na stopień społecznej szkodliwości czynu nie mają wpływu - jak wynika to z treści art.115 § 2 kk - okoliczności dotyczące sprawcy niezwiązane z czynem przestępczym. Dyrektywa stopnia społecznej szkodliwości ma sprzyjać wymierzeniu kary sprawiedliwej i powinna nie tylko wyznaczyć górny pułap kary współmiernej do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, ale i przeciwdziałać wymierzeniu kary zbyt łagodnej w przypadku znacznej społecznej szkodliwości czynu.
\nTrzecią dyrektywą sądowego wymiaru kary jest dyrektywa prewencji indywidualnej, tj. uwzględnienie celów zapobiegawczych lub wychowawczych, które ma kara osiągnąć w stosunku do sprawcy. Kara wymierzona zgodnie z dyrektywą prewencji indywidualnej powinna osiągnąć cel zapobiegawczy, a zatem zapobiec popełnieniu w przyszłości przestępstwa przez sprawcę.
\nOstatnią dyrektywą sądowego wymiaru kary jest prewencja ogólna, tj. „kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa”. Jest to dyrektywa pozytywnej prewencji ogólnej, która nie może być pojmowana wyłącznie jako odstraszanie społeczeństwa, a więc wymierzanie konkretnemu sprawcy surowej kary, nawet ponad stopień winy. Tylko, bowiem kara sprawiedliwa, współmierna do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, a przy tym wymierzona w granicach winy sprawcy, może mieć pozytywny wpływ na społeczeństwo, budzić aprobatę dla wymierzonych kar oraz zaufanie do wymiaru sprawiedliwości - i w ten sposób stwarzać warunki do umacniania, i kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Orzeczone kary mają bowiem za zadanie wzbudzenie w społeczeństwie przekonania o nieuchronności kary za naruszenie dóbr chronionych prawem i nieopłacalności zamachów na te dobra.
\nSkarżący podnosząc zarzut rażącej niewspółmierności (surowości) kar orzeczonych wobec oskarżonego B. M. odwołuje się jedynie do kar jednostkowych (str.12-14 apelacji). Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do tego, że oskarżony ten „zajmował się wyłącznie ułatwianiem innym osobom prostytucji i czerpanie korzyści majątkowej z uprawiania prostytucji przez inne osoby.” Taki bowiem zarzut postawiono oskarżonemu; tym również zajmowała się zorganizowana grupa przestępcza, do której oskarżony B. M. należał. Niczym wyjątkowym jest również fakt, że poza przypisaną mu działalnością przestępczą prowadził życie zgodne z prawem. Uprzednią niekaralność oskarżonego Sąd poczytał jako okoliczność łagodzącą przy wymiarze kar (str.36-37 uzasadnienia wyroku). Podobnie jako podniesioną przez skarżącego (str.12, 13 apelacji) okoliczność dobrego traktowania kobiet świadczących zawodowo usługi seksualne (str.36 uzasadnienia wyroku). Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do okoliczności, że oskarżony nie zrobił żadnej z nich krzywdy.
\nGdyby bowiem miało to miejsce, inna byłaby kwalifikacja prawna czynu, a w konsekwencji – surowsze zagrożenie karne. Z tożsamych względów skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do okoliczności, że oskarżony B. M. nikogo nie nakłaniał do świadczenia usług seksualnych (str.13 apelacji); wówczas bowiem byłby mu postawiony zarzut stręczycielstwa. Podobnie chybiony jest argument legalności prostytucji w Polsce. Oskarżonemu bowiem przypisano sutenerstwo (czyli czerpanie korzyści z cudzego nierządu), co jest penalizowane w czynie przypisanym oskarżonemu B. M. w pkt. 7 zaskarżonego wyroku. Podkreślenia wymaga, że poza sporem pozostaje, że kobiety dobrowolnie uprawiały prostytucję, co m.in. oskarżony B.
\nM. im ułatwiał oraz czerpał z tego korzyści majątkowe. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może zatem przynieść odwoływanie się do poglądów komentatora (str.13 apelacji) i wskazywanie, że oskarżony nie naruszał wolności kobiet w tym zakresie. Zmuszanie do uprawiania prostytucji jest bowiem unormowane w innym, nie przypisanym oskarżonemu B. M. przestępstwie z art.203 kk. Sąd odwoławczy w pełni akceptuje stanowisko Sądu Okręgowego, że oskarżony wykazywał się pracowitością i zaangażowaniem w prowadzeniu przestępczego procederu. Nie jest to jednak okoliczność mogąca mieć łagodzący wpływ na wymiar kary. Sąd odwoławczy nie podziela również poglądu skarżącego (str.14 apealcji), że niewyrządzenie komukolwiek krzywdy przestępstwem zawsze winno mieć wpływ na wymiar kary.
\nIstnieją bowiem przestępstwa, do znamion których nie należy wyrządzenie komukolwiek krzywdy. Wskazać również w tym miejscu należy, że oskarżonemu B. M. przypisano nie tylko ułatwianie, ale również czerpanie korzyści z cudzego nierządu.
\nWobec tego, że oskarżyciel publiczny, którego apelacja w zakresie wnioskowania o podwyższenie orzeczonych wobec oskarżonego B. M. kar okazała się częściowo zasadna, a nie złożył on wniosku o uzasadnienie wyroku Sądu odwoławczego, Sąd ten ograniczy się w tym miejscu do stwierdzenia, że orzeczone wobec tego oskarżonego kary nie cechuje rażąca surowość, a są rażąco łagodne, co skutkowało zmianą zaskarżonego orzeczenia w tym zakresie.
\nApelacja obrońcy oskarżonego K. P..
\nAd.1.a) Zarzut nie jest trafny. W realiach rozpoznawanej sprawy zachowanie oskarżonych (poza oskarżoną A. P., której zarzutu takiego nie postawiono) wypełniło znamiona działania w zorganizowanej grupie przestępczej. Do kwestii tej Sąd Apelacyjny odnosił się już w niniejszym uzasadnieniu rozpoznając zarzuty apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego D. P. i do poczynionych tam rozważań odsyła nie stwierdzając podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu.
\nSkutku oczekiwanego przez skarżącego, tj. zdeprecjonowania ustaleń Sądu Okręgowego co do istnienia zorganizowanej grupy przestępczej nie mogą przynieść dywagacje skarżącego co do tego, że nie postawiono jakichkolwiek zarzutów pracownikowi o imieniu R. lub właścicielom mieszkań, w których funkcjonowały „domówki” zaś zarzutu działania w zorganizowanej grupie przestępczej oskarżonej A. P. (str.4 apelacji). Argument, że skoro wskazanej oskarżonej nie postawiono takiego zarzutu, brak jest podstaw do uznania, że zorganizowana grupa istniała jest bowiem całkowicie chybiony i nieznajdujący oparcia w zgromadzonych dowodach, do których Sąd Apelacyjny odnosił się już w niniejszym uzasadnieniu. Wskazać również w tym miejscu należy, że o treści aktu oskarżenia, tak w sferze podmiotowej, jak i przedmiotowej decyduje oskarżyciel publiczny, zgodnie z zasadą skargowości określoną w art.14 § 1 kpk. Nie sposób zatem takich zarzutów skutecznie stawiać Sądowi.
\nAprobaty Sądu II instancji nie zyskał również pogląd skarżącego, że w odniesieniu do oskarżonego K. P. nie było zorganizowanej grupy przestępczej (str.4 apelacji). Prawidłowo Sąd Okręgowy określił strukturę grupy (str.31-33 uzasadnienia wyroku). Sąd II instancji odwołuje się o tych rozważań, które w pełni akceptuje, a których skarżący nie zdołał zdeprecjonować.
\nAd.1.b) Zarzut nie jest trafny. Skarżący wskazując na to jakie warunki „pracy” zapewniali prostytutkom organizatorzy „domówek” (str.4 apelacji) zdaje się nie dostrzegać, że zachowania te stanowią znamiona przestępstwa kuplerstwa (ułatwiania innym osobom uprawiania nierządu), które przypisano m.in. oskarżonemu K. P.. Z uwagi na fakt, że czerpał również z tego korzyści przypisany mu czyn trafnie został zakwalifikowany z art.204 § 1 i 2 kk. Bez jakiegokolwiek znaczenia pozostaje w tym kontekście podnoszona również przez skarżącego okoliczność, że prostytutki świadczyły usługi seksualne całkowicie dobrowolnie (Sąd Apelacyjny odnosił się już do tej kwestii w niniejszym uzasadnieniu) oraz, że uzyskiwane wynagrodzenie byłoby, z uwagi na ich kwalifikacje, nieosiągalne dla nich w „przypadku innych usług”. Jak już wskazano w niniejszym uzasadnieniu, część z kobiet trudniących się nierządem nie ukrywała, że zarobki przez nich uzyskiwane w ramach zdarzeń będących przedmiotem niniejszego postępowania były wyższe (nawet po oddaniu ich połowy) niż te, które osiągałby „pracując” na własną rękę. Żadną miarą nie stanowi to jednak okoliczności ekskulpującej oskarżonych, w tym oskarżonego K. P..
\nNie ma racji skarżący (str.5 apelacji), że oskarżony K. P. będący jednym z kierowców podwożących prostytuujące się kobiety, o których mowa w przypisanym mu w pkt. 47 zaskarżonego wyroku czynie na tzw. „wyjazdy” winien zostać potraktowany jak każdy inny taksówkarz, kierowca komunikacji miejskiej, fryzjer czy lekarz ginekolog, czyli osoby, które również oferowały tym kobietom określone usługi w ramach wykonywanego przez siebie zawodu. Apelujący zdaje się bowiem nie dostrzegać dowodów (nie kwestionując jednocześnie ich wiarygodności), które pozwoliły Sądowi Okręgowemu na ustalenie, że oskarżony K. P. przypisane mu zachowania wykonywał zgodnie z określonym podziałem ról w zorganizowanej grupie przestępczej.
\nPodkreślenia bowiem wymaga, że nie był on przypadkowym kierowcą taksówki, który w ramach wykonywanej działalności gospodarczej lub obowiązków zawodowych zawozi w określone miejsca osoby, wśród których znajdują się również kobiety parające się prostytucją. Z uwagi na fakt, że skarżący nie podjął jakiejkolwiek polemiki z oceną dowodów dokonaną przez Sąd I instancji, Sąd odwoławczy odwołuje się do niej (str.20 uzasadnienia wyroku), do czego jest w pełni uprawniony z powodów wskazanych już w niniejszym uzasadnieniu. Wskazać nadto należy, że korzyści majątkowe osiągane przez oskarżonego K. P. nie ograniczały się jedynie do wynagrodzenia za kurs. Jak wynika bowiem z dowodów uznanych za wiarygodne (wyjaśnienia oskarżonych: K.
\nL. (M.) - k.3847v-3849, k.5381v-5383v akt sprawy, P. M. (1) - k.3650-3651, k.5387v akt sprawy, M. S. (1) - k.5385v akt sprawy, D. S. - k.5383v-5384 akt sprawy; zeznania świadków: J. O. k.3248-3250 akt sprawy, J. W. - k.4099-4102 akt sprawy) otrzymywał on również (tak jak pozostali oskarżeni pełniący rolę kierowców-ochroniarzy), tzw. dniówkę czyli 150 zł., za samo pozostawanie w gotowości do przewiezienia prostytutki na tzw. wyjazd. Nie bez znaczenia również pozostaje, że wynagrodzenie za kurs nie było takie jak wynikające z taryfikatora korporacji taksówkarskiej a były to określone kwoty: 50 zł. za wyjazd do G. (1), 70 zł. do S. i 100 zł. do G.. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może również przynieść podkreślanie (str.4-5 apelacji), że żaden z kierowców nie podjął nigdy interwencji, co ma – w ocenie apelującego – deprecjonować ustalenie Sądu I instancji, że oskarżony K. P. pełnił w grupie funkcję kierowcy-ochroniarza. Bez znaczenia bowiem pozostaje, czy zaistniały okoliczności zmuszające oskarżonych kierowców do interweniowania w obronie prostytutek. W tym zakresie również kluczowym była owa gotowość do podjęcia interwencji w razie potrzeby. Nie bez znaczenia pozostaje, że zdarzało się, że to kierowcy-ochroniarze właśnie inkasowali zapłatę od klientów oraz czekali na prostytutki w razie uprawiania przez nich prostytucji na tzw. wyjeździe (tak: wyjaśnienia oskarżonych: M. D. (D.) - k.5386v-5387 akt sprawy, B. M. - k.1303v-1306 akt sprawy, M. S. (1) - k.5385v akt sprawy, D. S. - k.5383v-5384 akt sprawy; zeznania świadków: M. M. (1) - k.5481v-5484 akt sprawy, J. W. - k.4099-4102 akt sprawy).
\nReasumując – nie ma racji skarżący twierdząc (str.5 apelacji), że korzyść majątkowa jaką uzyskał oskarżony K. P. nie była czerpaniem korzyści z cudzego nierządu lecz wynagrodzeniem za pracę. Przeczy bowiem temu omówiony przez sądy obu instancji materiał dowodowy zgromadzony w sprawie.
\nAd.2. tiret pierwsze. Zarzut nie jest zasadny. Podkreślenia na wstępie wymaga, że skarżący w istocie nie kwestionuje w nim treści nagrań i wiadomości tekstowych zabezpieczonych w podsłuchach operacyjnych, a brak ogłoszenia i umożliwienia oskarżonemu zaskarżenia orzeczenia o zalegalizowaniu owych podsłuchów. Już z tego powodu zarzut nie może być uznany za trafny. Przedmiotem postępowania odwoławczego jest bowiem co do zasady procedowanie przez Sąd I instancji i uchybienia, które miały miejsce w toku postępowania jurysdykcyjnego, nie zaś w toku postępowania przygotowawczego. Podkreślenia również wymaga, że dowody pozyskane poprzez kontrolę operacyjną zostały ujawnione w toku rozprawy, czego żadna ze stron (w tym skarżący) nie kwestionowała, a następnie ocenione przez Sąd Okręgowy. Dywagacje zatem skarżącego co do tego „co by było gdyby” Sąd Apelacyjny uchylił postanowienie o zarządzeniu kontroli operacyjnej są całkowicie bezprzedmiotowe. Podkreślenia również wymaga, że wyniki kontroli operacyjnej nie są jedynymi, a nawet głównymi dowodami, w oparciu o które Sąd Okręgowy uznał winę oskarżonego K. P.. Zarówno bowiem Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, jak i Sąd Apelacyjny w niniejszym uzasadnieniu wskazały na inne dowody świadczące o jego winie.
\nAd.2 tiret drugie. Zarzut jest całkowicie bezzasadny. Opiera się bowiem na fałszywym założeniu, że w ramach przypisanych mu w zaskarżonym wyroku zarzucie z art.204 § 1 i 2 kk oskarżony K. P. nie działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Jak bowiem wyżej wskazano, oskarżony nie tylko działał w celu osiągnięcia ale również korzyść taką osiągnął. Z uwagi na fakt, że jest to jedyny argument skarżącego mający potwierdzać jego stanowisko o braku podstaw do uznania, że oskarżony K. P. działał w warunkach art.64 § 1 kk, dalsze rozważania Sądu Apelacyjnego w tym temacie są bezprzedmiotowe. Wystarczającym będzie odwołanie się do argumentacji Sądu I instancji (str.12 uzasadnienia wyroku).
\nAd.3. Zarzut nie jest trafny. Na wstępie Sąd Apelacyjny pragnie odwołać się do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu uwag natury ogólnej dotyczących sądowych dyrektyw wymiaru kary oraz zarzutu jej rażącej niewspółmierności. Zachowują one bowiem aktualność w odniesieniu do apelacji wywiedzionej na korzyść oskarżonego K. P., stąd brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu.
\nW ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd I instancji wymierzył oskarżonemu K. P. jednostkowe kary pozbawienia wolności adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów; karę łączną zaś odpowiadającą sądowym dyrektywom jej wymiaru. Podkreślenia wymaga, że orzekając karę łączną Sąd I instancji zastosował zasadę asperacji zbliżoną do zasady absorbcji. Odwołując się do argumentacji skarżącego wskazującej na brak penalizacji samej prostytucji, co zdaniem apelującego przenosi się na stopień społecznej szkodliwości działań „okołoprostytucyjnych” (str.6 apelacji) podnieść należy, że jednym z ważnych kryteriów stopnia społecznej szkodliwości czynu przyjętych przez ustawodawcę jest stopień zagrożenia karą.
\nPrzypisane oskarżonemu K. P. przestępstwo z art.258 § 1 kk w stanie prawnym mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie zagrożone było karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Nie sposób zatem uznać aby, biorąc pod uwagę trafnie wskazane przez Sąd Okręgowy (str.40 uzasadnienia wyroku) okoliczności mające wpływ na wymiar kary, kara w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności była karą rażąco niewspółmiernie surową; jest bowiem bliższa dolnej niż górnej granicy ustawowego zagrożenia. Podobnie rzecz się ma z karą pozbawienia wolności wymierzoną oskarżonemu K. P. za czyn przypisany mu w pkt. 47 zaskarżonego orzeczenia. Czyn ten zagrożony jest karą pozbawienia wolności również w wymiarze od 3 miesięcy do 5 lat.
\nBiorąc pod uwagę fakt, że w zakresie tego czynu oskarżony działał w warunkach art.64 § 1 kk, górna granica kary pozbawienia wolności możliwej do orzeczenia wobec niego to 7 lat i 6 miesięcy. Oskarżonemu K. P. wymierzona została za ten czyn kara 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Żadną miarą nie sposób uznać aby nosiła ona cechy rażącej surowości. Żadnego przy tym znaczenia nie ma zasygnalizowana przez skarżącego okoliczność, że są kraje w jakich działalność przypisana oskarżonemu K. P. jest legalna. Sąd bowiem, zarówno I instancji, jak i odwoławczy obowiązany jest orzekać na podstawie porządku prawnego obowiązującego w naszym kraju.
\nSkutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do kar orzeczonych wobec pozostałych oskarżonych, w szczególności „założycieli, organizatorów, wspólników” (str.6 apelacji). Kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonych: D. P. i B. M. zostały bowiem podwyższone przez Sąd odwoławczy odpowiednio: do 5 lat oraz 4 lat i 6 miesięcy (kary jednostkowe) i 7 lat pozbawienia wolności (kara łączna) oraz 3 lat i 6 miesięcy oraz 4 lat (kary jednostkowe) i 5 lat pozbawienia wolności (kara łączna). Istniejąca zatem w istocie dysproporcja kar orzeczonych wobec tych oskarżonych została zniwelowana. Nie sposób natomiast uznać aby kary orzeczone wobec oskarżonego K. P. pozostawały w rażącej dysproporcji z karami orzeczonymi wobec pozostałych oskarżonych. Po pierwsze skarżący całkowicie pomija tę istotną okoliczność, że oskarżony K. P. poza byciem kierowcą-ochroniarzem pełnił szczególną rolę w procederze będącym przedmiotem niniejszego postępowania. Jak wynika bowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (którego wiarygodności skarżący nie zakwestionował w wywiedzionej apelacji), oskarżony ten był niejako łącznikiem między oskarżonymi jawnie zaangażowanymi w przestępczy proceder, a oskarżonym D. P., który tym procederem kierował (patrz: zeznania świadków: K. K. - k.5467v, k.5556v-5559 akt sprawy; SMS-y ze świadkiem K. K. – załącznik nr (...) – k.55-56, nagrania świadka G. S. z załącznika nr (...) z płyty (...) rozmowa (...); wyjaśnienia oskarżonej A. M. - k.5387v-5389 akt sprawy). Sam oskarżony D. P. podał, że zna oskarżonego K. P. od kilkunastu lat (k.3938v-3839, k.5420-5421 akt sprawy). Wskazane wyżej dowody pozwalają w pełni na potwierdzenie takiej roli K. P.. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (którego również skarżący nie kwestionuje w wywiedzionej apelacji) pozwala na uznanie za trafną konstatację Sądu I instancji (str.40 uzasadnienia apelacji), że kobiety uprawiające nierząd, z którego korzyści czerpali członkowie zorganizowanej grupy przestępczej obawiały się oskarżonego K. P., (tak: wypowiedź świadka E. Ć. – treść SMS-ów załącznika nr (...) płyty (...), wyjaśnienia oskarżonej M. D. (D.) - k.3611v-3613 akt sprawy, SMA-y ze świadkiem K. K. - Nr(...) – k.55-56; zeznania świadka K. K. - k.5464v-5469v akt sprawy).
\nNie sposób również za trafne uznać stanowiska skarżącego, że kary wymierzone wobec oskarżonego K. P. są „drakońskie” (str.6 apelacji) na tle kary wymierzonej wobec oskarżonej A. P.. Wobec braku argumentacji skarżącego w tym zakresie wskazać jedynie należy, że: oskarżonej A. P. nie zarzucono popełniania czynu z art.258 § 1 kk; nie odpowiadała ona również w warunkach art.64 § 1 kk. Z uwagi na fakt, że oskarżony K. P. w czasie popełnienia przypisanych mu w przedmiotowej sprawie przestępstw karany był na karę pozbawienia wolności (a zastosowanie w przedmiotowej sprawie mają przepisy obowiązujące po 1 lipca 20215r.), całkowicie bezprzedmiotowym jest odwoływanie się do współoskarżonych, wobec których orzeczono kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania. W odniesieniu do oskarżonego K. P. brak jest bowiem również spełnienia tej przesłanki formalnej dla orzeczenia kary łącznej pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
\nApelacja obrońcy oskarżonego P. M..
\nAd.I.1. Zarzut nie jest trafny. Na wstępie Sąd Apelacyjny odwołuje się do rozważań natury ogólnej poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu, a dotyczących zarzutu obrazy art.4 kpk i art.2 § 2 kpk, gdyż zachowują one pełną aktualność w omawianej apelacji. Brak jest zatem podstaw do ponownego przytaczania poczynionych tam rozważań. Aktualność zachowują również rozważania dotyczące wypełnienia przez część z oskarżonych znamion przestępstwa z art.258 § 1 kk; odnoszą się one również do oskarżonego P. M., który w zorganizowanej grupie przestępczej będącej przedmiotem niniejszego postępowania pełnił rolę kierowcy – ochroniarza. Osobę kierującą ową grupą ustalił prawidłowo Sąd I instancji, a skarżąca w wywiedzionej apelacji nie zdołała skutecznie zdeprecjonować owych ustaleń, zwłaszcza że nie podniosła żadnych konkretnych zarzutów o charakterze procesowym, w szczególności dotyczących oceny dowodów. Wskazać zatem należy, że ustalenia Sądu Okręgowego dotyczące wypełnienia przez oskarżonego P. M. znamion przypisanych mu przestępstw znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadków: E. Ć. (k.5703v-5707 akt sprawy), K. K. (k.5464v-5469v akt sprawy), J. K. (k.23-27, k.176-177 akt sprawy), M. L. (obecnie W.) - k.18v-20 akt sprawy, E. M. (k.3449-3452 akt sprawy), M. M. (1) ( k.11-15, k.5481v-5484 akt sprawy), K. P. (1) (k.1058-1061, k.5614v-5616 akt sprawy); wyjaśnieniach oskarżonych: M. D. (D.) – k.3611v-3613, k.5386v-5387akt sprawy, B. M. (k.1303v-1306 akt sprawy), S. M. (k.294v-298v, k.691v-692 akt sprawy), K. L. (M.) - k.573v-574v, k.3847v-3849, k.5381v-5383v akt sprawy), M. S. (1) (k.5385v sprawy), D. S. (k.5383v-5384 akt sprawy). Nie jest zatem tak jak twierdzi skarżąca, że przypisanie oskarżonemu przestępstw wynika li tylko z faktu znajomości oskarżonego z niektórymi z oskarżonych (k.4-5 apelacji). Ze względów wskazanych już w niniejszym uzasadnieniu (przy omawianiu zarzutów apelacji wniesionej na korzyść oskarżonego K. P.) nie sposób uznać aby brak zarzutów aktu oskarżenia co do udziału w zorganizowanej grupie przestępczej wobec oskarżonej A. P. miał bezpośredni wpływ na odpowiedzialność karną oskarżonego P. M..
\nZarzucając Sądowi I instancji dokonanie wybiórczej oceny dowodów skarżąca nie wskazała jakich dowodów, istotnych dla poczynienia ustaleń w omawianym zakresie nie ocenił Sąd Okręgowy. Uniemożliwia to Sądowi odwoławczemu odniesienie się do tego zarzutu. W jego ocenie bowiem wszystkie tego rodzaju dowody zostały przeprowadzone i ocenione zgodnie z dyrektywami zawartymi w art.7 kpk. Być może skarżąca utożsamia zarzut pominięcia dowodu z kwestią uznania go za wiarygodny lub niewiarygodny. Należy zatem wskazać, że Sąd ma obowiązek ocenić przydatność procesową wszystkich dowodów przeprowadzonych w sprawie, dokonać oceny wiarygodności tych, które mają znaczenie dla rozpoznania sprawy ale stan faktyczny ustala na podstawie dowodów uznanych za wiarygodne.
\nAd.I.2. Zarzut nie jest trafny. Ogólność jego sformułowania powoduje, że nie sposób rzeczowo się do niego odnieść. Jak już wskazywano w niniejszym uzasadnieniu, Sąd odwoławczy rozpoznając apelację wniesioną przez podmiot profesjonalny nie dokonuje „totalnej” kontroli zaskarżonego orzeczenia, a – zgodnie z treścią art.433 § 1 kpk w zw. z art.427 § 2 kpk – w granicach podniesionych zarzutów. Jak już wspomniano w niniejszym uzasadnieniu, w sprawie przesłuchano kilkudziesięciu świadków, a zatem nie sposób za poddający się kontroli instancyjnej uznać zarzut dowolnej oceny „zeznań świadków” bez precyzowania których świadków i na jakie okoliczności. W tej sytuacji Sąd Apelacyjny stwierdza, że aprobuje dokonaną przez Sąd I instancji ocenę dowodów w postaci zeznań świadków i do niej w tym miejscu odwołuje się. Nadto odsyła do tej części niniejszego uzasadnienia, w którym rozpoznając zarzuty wywiedzione przez obrońcę oskarżonego K. P. wskazał dowody na których trafnie Sąd Okręgowy oparł ustalenie, że kierowcy-ochroniarze uzyskiwali z ułatwiania prostytucji stały, określony dochód; dotyczy to również oskarżonego P. M.. Wobec powyższego brak jest podstaw do ponownego przytaczania poczynionych już rozważań. Tym bardziej przy braku precyzji w formułowaniu zarzutów apelacyjnych przez skarżącą.
\nSkutku oczekiwanego przez skarżącą nie może również przynieść odwoływanie się do tych zeznań kobiet uprawiających prostytucję, w których podawały, że zajmowały się tym na własną rękę. Sąd odwoławczy odnosił się już do tej kwestii w niniejszym uzasadnieniu i do poczynionych tam rozważań odsyła nie dostrzegając potrzeby odnoszenia się do nich w tym miejscu. Zachowują one bowiem pełną aktualność również w odniesieniu do oskarżonego P. M.. Wskazać jedynie należy, że odwoływanie się (str.5 apelacji) w tym zakresie do wyjaśnień oskarżonej K. M. (obecnie L.), J. K., M. L. (obecnie W.), A. P. (1) (nie zaś P., jak zapewne na skutek oczywistej omyłki pisarskiej wskazała skarżąca), K. P. (1) i S. R. jest całkowicie chybione, gdyż wszystkie w swoich depozycjach przyznały, że nie uprawiały prostytucji jedynie na własny rachunek, gdyż połowę zarobków oddawały osobom prowadzącym „domówki”.
\nOdwołując się natomiast do zeznań świadka M. M. (1) (str.5 apelacji) skarżąca całkowicie pomija pełną ich treść, co w zasadniczy sposób wypacza ich sens. Świadek ta bowiem od pierwszych złożonych zeznań (k.11-15 akt sprawy) mówiła o dzieleniu się zarobkiem oraz o innych zasadach obowiązujących na „domówkach” prowadzonych przez oskarżonych. Odnośnie zaś oskarżonego P. M. zeznała, że to on przywiózł ją z B. do G. (1) na ul. (...), na jedną z „domówek”. To z nim miała się rozliczać, to m.in. on woził dziewczyny do klientów i był ochroniarzem. Poza tym jeździł po pieniądze do innych „domówek”. Zeznania te podtrzymała na rozprawie (k.5483 akt sprawy). Nadto na rozprawie zeznała (k.5481v-5484 akt sprawy), że po wykonaniu usługi „na wyjeździe” przekazywała pieniądze kierowcy, a jeździła głównie z oskarżonym P.
\nM., czasami z oskarżonym M. S. (1). Wskazała nadto, zgodnie z zeznaniami innych świadków na kwoty jakie kierowcy otrzymywali za kurs. Wskazuje to w sposób niebudzący wątpliwości Sądu Apelacyjnego na trafność przypisania oskarżonemu P. M. czynu z art.204 § 1 i 2 kk. Nie zmienia tego podkreślany przez skarżącą fakt, że czasami świadek M. M. (1) korzystała z korporacyjnych taksówek, jak nie było kierowcy, a klientowi zależało na czasie (podkreślenie SA). Wspomnieć zatem w tym miejscu również należy, że świadek również i na piechotę chodziła do klientów, jeżeli hotel był blisko, co wynika z jej zeznań.
\nAd.II. tiret pierwsze Wobec braku podstaw do uznania za trafne zarzutów o charakterze procesowym, chybione są również zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych, które to ustalenia poczynione zostały po prawidłowym zgromadzeniu i ocenie dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym również w odniesieniu do oskarżonego P. M..
\nAd.II. tiret drugie. Zarzut nie jest trafny. Za chybione uznać bowiem należy kwestionowanie wysokości korzyści majątkowej jaką uzyskał oskarżony P. M.. Jedyny argument podniesiony w tym zakresie to wskazanie czasu w jakim oskarżona K. M. (obecnie L.) przyjechała do G. (1) i zaczęła uprawiać nierząd, z którego korzyści czerpał m.in. oskarżony P. M. (str.5 apelacji). Jest to argument całkowicie chybiony. Oskarżona wyjaśniła bowiem (k.573v-574v akt sprawy), że jako prostytutka zaczęła pracować w G. (1) na ul. (...) w wieku 19 lat. Wyjaśnienia te podtrzymała na rozprawie 8 lutego 2021r. (k.5383 akt sprawy) wskazując, że były składane na bieżąco. Nie sposób zatem w tym zakresie opierać się na wyjaśnieniach złożonych w czasie swobodnej wypowiedzi na rozprawie 8 lutego 2021r., że zaczęła się prostytuować w 2012 lub 2013 roku. Skoro bowiem oskarżona urodziła się w (...)r., a uprawianie nierządu zaczęła w wieku (...) lat, to miało to miejsce w 2010 roku, nie zaś w 2012 lub 2013. Sąd Okręgowy precyzyjnie wskazał sposób obliczenia wysokości korzyści majątkowej jaką oskarżony P. M. uzyskał z cudzego nierządu (str.38 uzasadnienia wyroku). Zyskało to aprobatę Sądu odwoławczego, a skarżąca w wywiedzionej apelacji nie zdołała skutecznie zdyskredytować tych ustaleń.
\nAd.III. Zarzut nie jest trafny. Na wstępie Sąd Apelacyjny pragnie odwołać się do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu uwag natury ogólnej dotyczących sądowych dyrektyw wymiaru kary oraz zarzutu jej rażącej niewspółmierności. Zachowują one bowiem aktualność w odniesieniu do apelacji wywiedzionej na korzyść oskarżonego P. M., stąd brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu.
\nW ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd I instancji wymierzył oskarżonemu P. M. jednostkowe kary pozbawienia wolności adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów; karę łączną zaś odpowiadającą sądowym dyrektywom jej wymiaru. Podkreślenia wymaga, że orzekając karę łączną Sąd I instancji zastosował zasadę asperacji zbliżoną do zasady absorbcji. Odwołując się do argumentacji skarżącej wskazującej na uprzednią niekaralność oskarżonego podkreślenia wymaga, że Sąd Okręgowy miał to na uwadze kształtując wymiar kary wobec oskarżonego P. M. (str.38 uzasadnienia wyroku). Całkowicie chybionym jest odwoływanie się do samego faktu toczącego się postępowania karnego, gdyż nie stanowi to okoliczności łagodzącej przy wymiarze kary.
\nOczywistym bowiem jest, że wydanie wyroku poprzedzone jest postępowaniem karnym. Rację ma skarżąca podnosząc (str.7 apelacji), że brak skruchy w wypadku nieprzyznania się do popełnienia zarzuconego czynu nie może stanowić okoliczności obciążającej przy wymiarze kary. W realiach przedmiotowej sprawy, w szczególności w odniesieniu do oskarżonego P. M. nie może to jednak skutkować obniżeniem orzeczonych wobec niego kar jednostkowych pozbawienia wolności, a co za tym idzie, kary łącznej. Skarżąca bowiem całkowicie pomija istniejącą okoliczność obciążającą, trafnie dostrzeżoną przez Sąd I instancji, tj. czas funkcjonowania w grupie przestępczej i czerpania korzyści z cudzego nierządu (8 lat i 1 miesiąc – uwaga SA).
\nPrzypisane oskarżonemu P. M. przestępstwo z art.258 § 1 kk w stanie prawnym mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie zagrożone było karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Nie sposób zatem uznać aby kara w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności była karą rażąco niewspółmiernie surową; jest bowiem bliższa dolnej niż górnej granicy ustawowego zagrożenia. Podobnie rzecz się ma z karą pozbawienia wolności wymierzoną oskarżonemu P. M. za czyn przypisany mu w pkt. 26 zaskarżonego orzeczenia. Czyn ten zagrożony jest karą pozbawienia wolności również w wymiarze od 3 miesięcy do 5 lat. Oskarżonemu P. M. wymierzona została za ten czyn kara 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Żadną miarą nie sposób uznać aby nosiła ona cechy rażącej surowości.
\nSkutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do kar orzeczonych wobec pozostałych oskarżonych, w szczególności oskarżonego D. P. (str.7-8 apelacji). Zostały one bowiem podwyższone przez Sąd odwoławczy: do 5 lat oraz 4 lat i 6 miesięcy (kary jednostkowe) i 7 lat pozbawienia wolności (kara łączna). Istniejąca zatem w istocie dysproporcja kar orzeczonych wobec tych oskarżonych została zniwelowana. Nie sposób natomiast uznać aby kary orzeczone wobec oskarżonego P. M. pozostawały w rażącej dysproporcji z karami orzeczonymi wobec pozostałych oskarżonych, w szczególności tych, którzy w grupie przestępczej pełnili również rolę kierowców-ochroniarzy. Nie sposób również za trafne uznać stanowisko skarżącej, porównującej kary wymierzone wobec oskarżonego P.
\nM. z karami orzeczonymi wobec oskarżonych: D. S. i P. M. (2) (str.8 apelacji). Przypomnieć bowiem należy, że oskarżony P. M. działał w grupie przestępczej i czerpał korzyści z cudzego nierządu przez 8 lat i 1 miesiąc, podczas gdy oskarżony D. S. przez rok i 11 miesięcy (wymierzono mu kary jednostkowe po roku pozbawienia wolności i karę łączną roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności), zaś oskarżony P. M. (1) jedynie przez 7 miesięcy (wymierzono mu kary jednostkowe pozbawienia wolności: 6 miesięcy i 8 miesięcy oraz karę łączną roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na 3 lata). Nie sposób zatem uznać – w ocenie Sądu Apelacyjnego – aby w odniesieniu do tych oskarżonych kary wymierzone oskarżonemu P.
\nM. były rażąco niewspółmiernie surowe, a zaskarżony wyrok nie był wewnętrznie spójny w zakresie orzeczonych kar. Wobec wskazanych wyżej okoliczności mających wpływ na wymiar kary skutku oczekiwanego przez skarżącą nie może przynieść odwoływanie się do tego, że oskarżony wykonuje pracę zarobkową i realizuje obowiązek alimentacyjny. Okoliczności te mogłyby mieć znaczenie gdyby sąd rozważał zasadność warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności. Jej wymiar jednak (powyżej roku), wobec treści art.69 § 1 kk, bezprzedmiotowym czyni rozważania w tej kwestii.
\nApelacja obrońcy oskarżonego D. S..
\nAd.I.1.a) Zarzut nie jest trafny. Na wstępie podkreślenia wymaga, że oskarżonemu D. S. przypisano zachowania polegające na: wykonywaniu funkcji kierowcy i ochroniarza (tego ostatniego, w razie zaistnienia potrzeby), przekazywanie utargu dziennego z usług seksualnych kobiet je świadczących B. M. oraz wypłacaniu dniówki kobietom świadczącym usługi seksualne. Nie przypisano mu zatem „prowadzenia ewidencji Klientów obsłużonych przez daną prostytutkę”. Zarzut w tym zakresie uznać zatem należy za z gruntu chybiony. Poza sporem wydaje się (skarżący nie podniósł bowiem zarzutów w tym zakresie) pozostaje, że oskarżony D. S. w grupie przestępczej wykonywał funkcję kierowcy-ochroniarza kobiet trudniących się nierządem, z czego czerpał korzyści majątkowe. Do pełnienia funkcji kierowcy-ochroniarza i czerpania korzyści z cudzego nierządu sam się przyznał (k.586v, k.5383v-5384 akt sprawy). Znalazło to również potwierdzenie w zeznaniach wskazanych w omawianym zarzucie świadków: M. L. (obecnie W.) – k.18v-20 k.173-174, k.5483v-5485 akt sprawy, oraz wyjaśnień oskarżonych: K. L. (M.) - k.573v-574v, k.591v-592, k.5381v-5383v akt sprawy. Nadto w zeznania świadków, którzy nie zostali wskazani w omawianym zarzucie: E. G. - k.4581-4584 akt sprawy, K. K. (k.5464v-5469v akt sprawy), E. M. (k.3449-3452 akt sprawy), K. P. (1) (k.1058-1061 akt sprawy), S. R. (k.556v-558v akt sprawy) oraz wyjaśnień oskarżonych: P. M. (k.605v akt sprawy), S. M. (k.294v-298v akt sprawy), P. M. (1) (k.3650-3651 akt sprawy), M. S. (1) (k.5385-5386 akt sprawy).
\nPozostaje zatem jedynie kwestia przekazywaniu utargu dziennego B. M. i wypłacaniu dniówek kobietom świadczącym usługi seksualne. Na wstępie tej części rozważań wskazać należy, że - jak wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego – mechanizm funkcjonowania grupy był taki, że dzienny utarg kobiety prostytuujące się pozostawiały w skrzynkach znajdujących się w mieszkaniu albo przekazywały telefonistkom albo przekazywały kierowcom-ochroniarzom. Z tych kwot połowę otrzymywały z powrotem jako zarobek dla siebie. O tym, że kierowcom-ochroniarzom, w tym również oskarżonemu D. S. kobiety zajmujące się nierządem przekazywały zarobione pieniądze aby potem odzyskać ich połowę, resztę zaś przekazywana była oskarżonemu B. M. świadczą zeznania świadka M. L. (obecnie W.) – k.18v-20, k.173-174, k.5483v-5485 akt sprawy, oraz wyjaśnienia oskarżonej K. L. (M.) - k.573v-574v, k.5383 akt sprawy.
\nOdnosząc się do wskazanego w tym zarzucie świadka J. K. wskazać należy, że świadek zeznała, że za jej „kadencji” oskarżony D. S. pracował krótko i nie wie ile razy z nim jeździła (k.176-177 akt sprawy). Biorąc powyższe pod uwagę, a nadto wskazany wyżej schemat działania grupy oraz fakt, że oskarżony D. S. był jednym z siedmiu kierowców działających w grupie przestępczej zeznania tego świadka nie mogą przesądzać o tym, że oskarżony ten nie wykonywał kwestionowanych czynności. Świadek M. M. (1) – jak wynika z treści czynu przypisanego oskarżonemu D. S. w pkt. 30 zaskarżonego orzeczenia uprawiała prostytucję około jednego miesiąca. Okoliczność ta oraz wskazane powyżej inne względy powodują, że również i zeznania tego świadka nie mogą skutkować uznaniem omawianego zarzutu za zasadny. Oskarżona M. M. przyznała się do czerpania korzyści z cudzego nierządu wspólnie i w porozumieniu m.in. z oskarżonym D. S. (k.637, k.3707v , k.4712v, k.5386 akt sprawy). Lakoniczność wyjaśnień jakie złożyła powodują, że również i one same w sobie nie mogą skutecznie zdeprecjonować ustaleń poczynionych przez Sąd i instancji w odniesieniu do oskarżonego D. S..
\nAd.I.1.b) Zarzut nie jest trafny. Z zeznań wskazanych w nim świadków nie wynika bowiem kiedy oskarżony D. S. przestał być kierowcą w zorganizowanej grupie, a tym samym przestał czerpać korzyści z cudzego nierządu. Świadek J. K. wskazała, że pracowała na „domówce” w G. (1) przy ul. (...) od 21 sierpnia 2016r. do 5 kwietnia 2017r., przy czym w okresie od 21 sierpnia do 24 grudnia 2016r. codziennie, potem – około 10 razy w miesiącu (k.23-27 akt sprawy). O czasie „pracy” oskarżonego D. S. powiedziała jedynie tyle, że „za jej kadencji był krótko” (k.176-177 akt sprawy). Nie wynika z nich zatem aby świadek potwierdziła wyjaśnienia oskarżonego, że współpracę zakończył w listopadzie 2016r. Świadek M. L. (obecnie W.) również nie zeznawała na okoliczność czasu kiedy oskarżony D. S. zakończył pracę kierowcy w grupie przestępczej wskazując jedynie (k.18v-20 akt sprawy), że sama zaprzestała uprawiać nierząd na „domówce” w G. (1) przy ul. (...) w kwietniu 2017r., kiedy jeden z klientów wyskoczył z okna (świadek M. G. - 5 kwietnia 2017r. – uwaga SA). Również świadek K. P. (1) (nie zaś P. jak – zapewne na skutek oczywistej omyłki pisarskiej - wskazał skarżący na str.2 apelacji) w swoich zeznaniach nie odnosiła się do okresu zakończenia „pracy” przez oskarżonego D. S.. Na rozprawie zaprzeczyła aby go znała wskazując jedynie, że może ze dwa razy przyjechał z oskarżonym B. M., który miał naprawić jakąś usterkę (k.5614v-5616 akt sprawy); a zatem w ogóle nie wiązała tej wizyty z działalnością przestępczą oskarżonego D. S.. Nie sposób uznać tych zeznań w kontekście omawianego zarzutu za wiarygodne, gdyż – jak już wyżej wskazano w niniejszym uzasadnieniu – sam oskarżony nie kwestionował tego, że woził kobiety uprawiające nierząd. Świadek S.
\nR. w swoich zeznaniach również nie wypowiadała się na temat tego kiedy oskarżony D. S. przestał być kierowcą w zorganizowanej grupie. Wyjaśnienia natomiast wskazujące na trafność zakwestionowanego w omawianym zarzucie ustalenia złożyła oskarżona K. L. (M.). Podała ona bowiem, że „S. odszedł jak się skończyła (...)” (k.591v-592) . Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy niekwestionowany w omawianej apelacji wskazuje jednoznacznie, że miało to miejsce 5 kwietnia 2017r., kiedy jeden z klientów – świadek M. G. wyskoczył z okna „domówki” przy ul. (...) w G. (1). Wskazać w tym miejscu należy, że oskarżonemu D. S. postawiono zarzut ułatwiania i czerpania korzyści z cudzego nierządu tylko na tej właśnie „domówce”. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść podkreślenie (str.8 apelacji), że pięciu świadków i oskarżony wskazują na to, że nie mógł on funkcjonować w grupie w 2017r., rzecz bowiem nie w ilości a w jakości wskazanych dowodów. O ile bowiem istotnie oskarżony koniec współdziałania z grupą łączy ze śmiercią M. P. o tyle wskazani w zarzucie świadkowie albo nie wskazywali precyzyjnie tego czasu, albo w ogóle na ten temat nie zeznawali. Tymczasem pominięte przez skarżącego wyjaśnienia oskarżonej K. L. (M.) wskazują wprost na określone zdarzenie jako koniec przestępczej działalności oskarżonego D. S., które miało miejsce 5 kwietnia 2017r. Podkreślenia również wymaga, że M. P. zmarł w 2014r. (patrz: wyjaśnienia jego żony – A. P.), nie zaś w 2014r.
\nCałkowicie chybione jest zarzucanie Sądowi I instancji nieprawdziwego ustalenia, że korzyść uzyskana z cudzego nierządu stanowiła dla oskarżonego główne źródło dochodu. Sąd Okręgowy bowiem takiego ustalenia nie poczynił, wskazując, że owo źródło miało charakter stały, tj. regularny w określonym czasie (str.34 uzasadnienia wyroku). Skarżący zdaje się nie dostrzegać istoty art.65 § 1 kk. Podkreślenia zatem wymaga, że zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym w orzecznictwie, które reprezentuje również Sąd Apelacyjny orzekający w niniejszej sprawie, „stałe źródło dochodu” o jakim mowa w tym przepisie nie musi być ani źródłem jedynym, ani najistotniejszym, ani największym; istotne bowiem jest aby było stałe, niezależnie od jego wysokości ani stopnia udziału w ogólnych dochodach oskarżonego (tak: Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z 7 lutego 2018r. w sprawie II AKa 94/17;
\nSąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z 22 maja 2018r. w sprawie II AKa 24/18; Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z 12 lipca 2017r. w sprawie II AKa 143/17; Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyrokach z: 29 czerwca 2017r. w sprawie II AKa 124/17, 25 października 2016r. w sprawie II AKa 140/16; Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z 3 listopada 2016r. w sprawie II AKa 211/16). Taką cechę natomiast bez wątpienia nosiło czerpanie korzyści z cudzego nierządu, którym przez okres roku i 11 miesięcy parał się oskarżony D. S.. To, że skarżący wskazuje (str.6 apelacji), że zajęcie to miało charakter „dorabiania”, bowiem oskarżony miał stałą, inną pracę nie zmienia faktu, że również i owo „dorabianie” miało charakter stały w okresie przypisanym w zaskarżonym wyroku.
\nAd.I.2.a), I.2.b), I.2.c), I.2.e) Zarzuty nie są trafne. Z uwagi na fakt, że są one częścią zarzutu podniesionego w pkt. 1.b), do którego odnosił się już Sąd Apelacyjny w niniejszym uzasadnieniu, do poczynionych tam rozważań Sąd II instancji odwołuje się nie dostrzegając podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu.
\nAd.I.2.d) Zarzut nie jest trafny. Świadek M. M. (1) nie wypowiadała się bowiem w swoich zeznaniach o czasie zakończenia współpracy oskarżonego D. S. ze zorganizowaną grupą przestępczą. Nie sposób zatem z jej zeznań wnioskować, że potwierdza ona wyjaśnienia oskarżonego co do okresu zakończenia działalności przestępczej.
\nAd.I.3. Zarzut jest całkowicie chybiony. Zastosowanie art.64 § 2 kk przy wymiarze kary za czyn przypisany oskarżonemu D. S. w pkt. 30 zaskarżonego orzeczenia nie jest bowiem konsekwencją uznania, że oskarżony działał w warunkach art.64 § 2 kk (istotnie nie był bowiem uprzednio karany), jest natomiast konsekwencją uznania, że oskarżony z popełnienia przestępstwa z art.204 § 1 i 2 kk uczynił sobie stałe źródło dochodu w rozumieniu art.65 § 1 kk. Zgodnie natomiast z treścią tego przepisu, przepisy dotyczące wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z poddaniem sprawcy próbie, przewidziane wobec sprawcy określonego w art.64 § 2 kk, stosuje się także do sprawcy, który z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu. Stąd trafnie Sąd Okręgowy w podstawie prawnej wymiaru kary w pkt. 30 zaskarżonego wyroku wskazał również art.64 § 2 kk.
\nAd.II. Zarzut nie jest trafny. Orzeczoną bowiem wobec oskarżonego D. S. karę miesiąca pozbawienia wolności za czyn przypisany mu w pkt. 31 zaskarżonego wyroku nie sposób uznać za rażąco niewspółmiernie surową. Całkowicie nieskuteczne jest odwoływanie się do stanowiska oskarżonego, że posiadał środki psychoaktywne na własny użytek. Gdyby bowiem takie ustalenia poczyniono, znalazłoby to odzwierciedlenie również w kwalifikacji prawnej czynu. Tymczasem czynu przypisanego oskarżonemu D. S. nie zakwalifikowano z art.62a ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Podkreślenia wymaga, że skarżący w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. 31 zaskarżonego wyroku nie kwestionuje ustaleń faktycznych oraz kwalifikacji prawnej czynu.
\nSąd Okręgowy uwzględnił fakt, że ilość narkotyku była niewielka, skoro zakwalifikował czyn polegający na jej posiadaniu jako wypadek mniejszej wagi i wymierzył za to oskarżonemu karę miesiąca pozbawienia wolności przy górnej granicy sięgającej roku. Nadto, czego zdaje się nie dostrzegać skarżący kara ta (obok dwóch kar po roku pozbawienia wolności) została objęta karą łączną w wymiarze roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Uznać zatem należy, że została w pełni zaabsorbowana przez wymierzoną karę łączną. Nie sposób abstrahować od tego faktu. Stąd całkowicie chybionym jest odnoszenie się do sytuacji gdyby byłby to jedyny zarzut postawiony oskarżonemu D. S. i jedno skazanie w zaskarżonym orzeczeniu.
\nNie sposób bowiem skutecznie podnosić, że wymierzenie za ten czyn kary bezwzględnej spotkałoby się z brakiem społecznej aprobaty. Skoro kara orzeczona za ten czyn została objęta karą łączną przekraczającą rok pozbawienia wolności, to brak było jednej z określonych w art.69 § 1 kk przesłanek formalnych do warunkowego zawieszenia jej wykonania.
\nApelacja obrońcy oskarżonej K. L..
\nAd.1. Zarzut nie jest zasadny. Rację bowiem ma Sąd Okręgowy stwierdzając (str.37 uzasadnienia wyroku), że treść wyjaśnień oskarżonej K. L. (M.) nie obligowała do zastosowania wobec niej instytucji tzw. małego świadka koronnego z art.60 § 3 kk. Oskarżona bowiem nie od początku, a dopiero na dalszym etapie postępowania karnego (przy czwartym przesłuchaniu w charakterze podejrzanej) złożyła wyjaśnienia, które pozwoliły na ustalenie stanu faktycznego w sprawie, w szczególności dały podstawę do pociągnięcia do odpowiedzialności kierującego zorganizowaną grupą przestępczą oskarżonego D. P.. Trafnie wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z 15 października 2020r. w sprawie II KK 290/20: „Regulacja zawarta w art. 60 § 3 k.k. przewiduje kwalifikowane warunki dla jej zastosowania. Nie spełnia tego warunku złożenie wyjaśnień, choćby obszernych, które nawet w znacznej części stanowią podstawę ustaleń faktycznych, gdy wyjaśnienia te nie w całości są prawdziwe, a także gdy wiedza, jaką posiada oskarżony jest udostępniana organom ścigania w zależności od zmieniającej się jego sytuacji procesowej.” Wbrew twierdzeniom skarżącej (str.2 apelacji) ten argument Sądu Okręgowego jest prawidłowy i zrozumiały. Skutku oczekiwanego przez skarżącą nie może zatem przynieść cytowanie wyjaśnień złożonych przez K. L. (M.) podczas przesłuchania 5 lutego 2020r. (skarżąca na str.3-4 apelacji błędnie wskazała datę 5 grudnia 2020r., gdyż tego dnia K. L. (M.) nie była przesłuchiwana), gdyż było to właśnie owo czwarte przesłuchanie, w toku którego dopiero oskarżona (wówczas podejrzana) zdecydowała się ujawnić wszystkie istotne okoliczności i osoby uczestniczące w przestępczym procederze. Cytowanie zatem uchwały Sądu Najwyższego z 25 lutego 1999r. w sprawie I KZP 38/98 (str.3) nie może przynieść oczekiwanego przez skarżącą rezultatu, gdyż oskarżona pierwotnie nie podawała wszystkich (podkreślenie SA) istotnych informacji o osobach współdziałających z nią w popełnieniu przestępstwa. Wobec powyższego skutku oczekiwanego przez skarżącą nie może przynieść odwoływanie się do tego, że ostateczna postawa procesowa oskarżonej K. L. (M.) świadczy o odcięciu się jej od dotychczasowego środowiska (str.2 apelacji) i skutkowało uznaniem przez Sąd I instancji wyjaśnień oskarżonej za wiarygodne. Samo bowiem uznanie wyjaśnień oskarżonego za wiarygodne nie implikuje uznania, że zastosowanie winien mieć przepis art.60 § 3 kk. Miało to natomiast znaczenie przy wymiarze kar, stanowiło bowiem istotną okoliczność łagodzącą. Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie w pełni aprobuje niekwestionowane obecnie poglądy wskazywanych na str.3 apelacji komentatorów i wyrażonych we wskazanych orzeczeniach dotyczące kwestii „ujawniania”. Nie ma to jednak przełożenia na realia rozpoznawanej sprawy, gdyż istota braku podstaw do zastosowania wobec oskarżonej K. L. (M.) instytucji tzw. małego świadka koronnego z art.60 § 3 kk tkwi w braku przekazania przez nią od początku postępowania wszystkich istotnych informacji dotyczącej osób współsprawców, nie zaś w rozbieżnościach co do interpretacji określenia „ujawnia” w rozumieniu art.60 § 3 kk.
\nAd.2. Zarzut nie jest trafny. Na wstępie Sąd Apelacyjny odwołuje się do rozważań natury ogólnej dotyczących zarzutu rażącej niewspółmierności kary poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu, gdyż zachowują one aktualność również w odniesieniu do oskarżonej K. L. (M.); brak jest bowiem podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Uzasadnienie tego zarzutu ogranicza się w zasadzie do ponownego odwołania się do braku zastosowania wobec oskarżonej K. L. (M.) art.60 § 3 kk. Okoliczności, które skarżąca wskazała na str.4-5 apelacji zostały uwzględnione przez Sąd Okręgowy, który wymierzył oskarżonej K. L. (M.) kary jednostkowe pozbawienia wolności w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, a wykonanie kary łącznej orzeczonej w oparciu o najkorzystniejszą dla oskarżonej zasadę absorbcji warunkowo zawiesił na okres próby. Nie sposób zatem uznać aby kara orzeczona wobec oskarżonej K. L. (M.) była rażąco niewspółmiernie surowa.
\nWnioski Apelacja obrońcy oskarżonego D. P.. zmiana wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonego D. P. od zarzucanych mu czynów, ewentualnie: uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Gdańsku w zmienionym składzie.
\nApelacja obrońcy oskarżonego B. M..
\nZmiana wyroku w pkt.:
\n7 (zarzut 4 aktu oskarżenia) tiret 1 poprzez uniewinnienie B. M. od zarzucanego mu czynu lub zmniejszenie uzyskanej przez niego korzyści majątkowej do kwoty 75.000 zl, 7 tiret 1 poprzez wyeliminowanie z opisu czynu ustalenia, iż czyn ten został popełniony w okresie od listopada 2010 roku do maja 2014 roku wspólnie i w porozumieniu z oskarżoną M. M., 7 tiret 2 poprzez przyjęcie, iż czyn został popełniony w okresach od maja 2015 roku do listopada 2015 roku i od czerwca 2016 roku do 5 kwietnia 2017 roku, 7 tiret 6, 7, 10, 11, 17, 18 i 19 poprzez uniewinnienie (wyeliminowanie z opisu czynu), 7 tiret 15 poprzez ustalenie, iż uzyskana przez B. M. z prostytucji E. G. korzyść majątkowa wynosiła pomiędzy 366 zł a 1.500 zł, 7 tiret 20 poprzez ustalenie, iż czyn popełniony był od połowy września 2018 roku, 6 poprzez uniewinnienie oskarżonego B. M. lub wymierzenie mu kary 10 miesięcy pozbawienia wolności, 7 poprzez wymierzenie oskarżonemu B. M. kary 10 miesięcy pozbawienia wolności,
\nApelacja obrońcy oskarżonego K. P. uniewinnienie oskarżonego od stawianych mu zarzutów ewentualnie: obniżenie oskarżonemu kary do rozmiarów pozwalających na warunkowe zawieszenie jej wykonania i orzeczenie takiego zawieszenia.
\nApelacja obrońcy oskarżonego P. M. zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego P. M. od zarzucanych mu czynów, względnie w przypadku nieuwzględnienia wskazanych zrzutów 2. zmiana zaskarżonego rozstrzygnięcia i orzeczenie względem oskarżonego P. M. kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
\nApelacja obrońcy oskarżonego D. S. zmiana orzeczenia w zakresie pierwszego z zarzucanych czynów poprzez przyjęcie, że oskarżony brał udział w zorganizowanej grupie w okresie do listopada 2016 r. oraz wyeliminowanie z opisu czynu informacji o tym, że: „ przekazywał utarg dzienny z usług seksualnych B. M. i wypłacał dniówki kobietom świadczącym usługi seksualne...’’ oraz orzeczenie za czyn pierwszy kary 5 miesięcy pozbawienia wolności. zmiana orzeczenia w zakresie drugiego z zarzucanych czynów poprzez przyjęcie, że oskarżony ułatwiał prostytucję w okresie do listopada 2016 r. działając w ramach zorganizowanej grupy oraz wyeliminowanie z opisu czynu informacji o tym, że: „ przekazywał utarg dzienny z usług seksualnych B. M. oraz wypłacał dniówki kobietom świadczącym usługi seksualne”, a nadto wyeliminowanie z opisu czynu informacji o ułatwianiu prostytucji S. R., K. P. (1), M. M. (1) i A. P. (1) oraz zmianę okresu ułatwiania prostytucji M. L. i J. K., a w konsekwencji orzeczenie za drugi czyn kary 5 miesięcy pozbawienia wolności i kary grzywny w wymiarze 80 stawek dziennych z ustaleniem, że jedna stawka będzie wynosił 50 zł.
\nOrzeczenie kary grzywny w wymiarze 40 stawek dziennych z ustaleniem, że jedna stawka wynosić będzie 50 zł zamiast kary 1 miesiąca pozbawienia wolności za trzeci z zarzuconych czynów.
\nOrzeczenie kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat oraz 100 stawek dziennych grzywny z ustaleniem wysokości jednej stawki na 50 zł.
\nApelacja obrońcy oskarżonej K. L.
\nZmiana zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i jego złagodzenie poprzez wymierzenie K. L. kary łagodniejszej uwzględniającej zastosowanie w stosunku do Oskarżonej K. L. instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie art. 60 § 3 KK.
\nApelacja obrońcy oskarżonej M. D. zmiana wyroku Sądu I instancji w zaskarżonej części poprzez obniżenie kwoty orzeczonego przepadku korzyści do 19.500 zł przyznanie na rzecz obrońcy oskarżonej - adwokat M. S., kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej ww. oskarżonej w postępowaniu apelacyjnym z urzędu, które to koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części.
\nApelacja obrońcy oskarżonej M. M.
\nZmiana zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonej kary łagodniejszej, ewentualnie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
\nApelacja obrońcy oskarżonej S. M.. zmiana zaskarżonego wyroku w całości, poprzez uniewinnienie oskarżonej od zarzucanych jej czynów, ewentualnie 2. zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej od czynu z pkt 9 wyroku, 3. w zakresie czynu z pkt 10 wyroku wyeliminowanie z opisu czynu, że „oskarżona działała w ramach zorganizowanej grupy przestępczej”
\nApelacja obrońcy oskarżonej L. T.
\nZmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej od czynu zarzucanego jej w punkcie 56 wyroku (zarzut 24 aktu oskarżenia) i w konsekwencji obniżenie wymierzonej oskarżonej kary łącznej.
\nApelacja obrońcy oskarżonego M. K.
\nZmiana zaskarżonego wyroku w pkt 72, 73, 74, 75 i 77 poprzez: orzeczenie wobec oskarżonego - M. K. kary 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności, w stosunku do pierwszego z zarzucanych czynów, orzeczenie wobec oskarżonego kary 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz odstąpienie przez Sąd od wymierzenia kary grzywy, w stosunku do drugiego z zarzucanych czynów, orzeczenie wobec oskarżonego łącznej kary w wysokości 6 miesięcy pozbawienia wolności, jednocześnie zawieszając wykonanie tej kary na okres próby wynoszącej 2 lata, uchylenie pkt 77 wyroku;
\nApelacja oskarżyciela publicznego Zmiana zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze pozbawienia wolności:
\nOskarżony D. P. za przestępstwo z art.258 § 1 i 3 kk orzeczenie kary 6 lat pozbawienia wolności, za przestępstwo z art.204 § 1 i 2 kk w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art.64 § 1 kk i art.65 § 1 kk orzeczenie kary 6 lat pozbawienia wolności, na podstawie art. 85 § lkk w zw. z art.86 § 1 kk orzeczenie kary łącznej 10 lat pozbawienia wolności, Oskarżony B. M. za przestępstwo z art.258 § 1 kk orzeczenie kary 3 lat pozbawienia wolności, za przestępstwo z art.204 § 1 i 2 kk w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art.65 § 1 kk orzeczenie kary 4 lat pozbawienia wolności, na podstawie art. 85 § lkk w zw. z art.86 § 1 kk orzeczenie kary łącznej 6 lat pozbawienia wolności w pozostałej części utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadne ☐ częściowo zasadne ☒ niezasadne ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadne ☐ częściowo zasadne ☒ niezasadne ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadne ☐ częściowo zasadne ☒ niezasadne ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosków za zasadne, częściowo zasadne albo niezasadne.
\nApelacja obrońcy oskarżonego D. P..
\nAd. tiret pierwsze. Niezasadność zarzutów apelacyjnych.
\nAd. tiret drugie. Brak jest podstaw do uznania, że zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniosek o charakterze kasatoryjnym nie jest zasadny wobec niezasadności podniesionych zarzutów. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że wniosek ten nie został w żaden sposób umotywowany. Podkreślenia tymczasem wymaga, że zgodnie z aktualnym oraz mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie brzmieniem przepisu art.437 § 2 kpk, uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art.439 § 1 kk (skarżący nie podniósł takiego zarzutu, a Sąd odwoławczy nie stwierdza zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej) i art.454 kk (nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie) lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości (skarżący nie wskazał okoliczności świadczących o takiej potrzebie, a Sąd odwoławczy nie stwierdza ich zaistnienia).
\nApelacja obrońcy oskarżonego B. M..
\nNiezasadność zarzutów apelacyjnych.
\nApelacja obrońcy oskarżonego K. P..
\nAd.I., II. Niezasadność zarzutów apelacyjnych.
\nApelacja obrońcy oskarżonego P. M..
\nAd.1., 2. Niezasadność zarzutów apelacyjnych.
\nApelacja obrońcy oskarżonego D. S..
\nAd.1., 2., 3., 4. Niezasadność zarzutów apelacyjnych.
\nApelacja obrońcy oskarżonej K. L..
\nNiezasadność zarzutów apelacyjnych.
\nApelacja obrońcy oskarżonej M. D..
\nAd.1. Niezasadność zarzutu apelacyjnego.
\nAd.2. Wniosek o zasądzenie kosztów obrony z urzędu jest zasadny, natomiast nie jest to wniosek apelacyjny, gdyż nie jest konsekwencją zarzutu apelacyjnego.
\nApelacja obrońcy oskarżonej M. M..
\nZasadność zarzutu apelacyjnego rażącej niewspółmierności kar jednostkowych i kary łącznej pozbawienia wolności.
\nApelacja obrońcy oskarżonego S. M..
\nAd.1., 2., 3., 4., 5.Niezasadność zarzutów apelacyjnych.
\nAd.6. Zasadność zarzutu apelacyjnego.
\nApelacja obrońcy oskarżonej L. T..
\nNiezasadność zarzutu apelacyjnego.
\nApelacja obrońcy oskarżonego M. K..
\nAd.1., 2., 3., 4. Niezasadność zarzutów apelacyjnych.
\nApelacja oskarżyciela publicznego.
\nAd. tiret pierwsze i drugie. Częściowa zasadność zarzutów apelacyjnych.
\nAd. tiret trzecie. Wniosek jest zasadny.
\nOKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1.
\nNie dotyczy Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności Nie dotyczy ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1.
\nPrzedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok poza częścią zmienioną.
\nZwięźle o powodach utrzymania w mocy Niezasadność dalszych zarzutów apelacyjnych; brak przesłanek z art.439 § 1 kpk i art.440 kpk.
\n5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1.
\nPrzedmiot i zakres zmiany 1. uchylenie orzeczenia o karach łącznych zawarte w pkt. 3, 8, 19, 23, 2. w pkt. 1 podwyższenie orzeczonej kary pozbawienia wolności do 5 lat, 3. w pkt. 2 podwyższenie orzeczonej karę pozbawienia wolności do 4 lat i 6 miesięcy, 4. w pkt. 6 podwyższenie orzeczonej kary pozbawienia wolności do 3 i 6 miesięcy, 5. w pkt. 7 podwyższenie orzeczonej kary pozbawienia wolności do 4 lat, 6. w pkt. 17 obniżenie orzeczonej kary pozbawienia wolności do roku, 7. w pkt. 18 obniżenie orzeczonej kary pozbawienia wolności do roku i 2 miesięcy, 8. w pkt. 21 obniżenie orzeczonej kary pozbawienia wolności do 10 miesięcy, 9. w pkt. 22 obniżenie orzeczonej karę pozbawienia wolności do roku, 10. uchylenie pkt 83 a., b., d., e.;
\nZwięźle o powodach zmiany 1. Jak w Rubryce 5.
\n5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1.
\nNie dotyczy ☐ art. 439 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia Nie dotyczy 2.1.
\nKonieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia Nie dotyczy 3.1.
\nKonieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia Nie dotyczy 4.1.
\nNie dotyczy ☐ art. 454 § 1 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia Nie dotyczy 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Nie dotyczy 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III.
\nIV.
\nV.
\nVI.
\nIX.
\nPrzy zastosowaniu art.4 § 1 kk na mocy art.85 § 1 kk i art.86 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym bezpośrednio przed dniem 24 czerwca 2020r., połączenie orzeczonych wobec oskarżonego D. P. w pkt. I.3 i I.4 wyroku Sądu II instancji kar jednostkowych i wymierzenie kary łącznej 7 lat pozbawienia wolności;
\nPrzy zastosowaniu art.4 § 1 kk na mocy art.85 § 1 kk i art.86 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym bezpośrednio przed dniem 24 czerwca 2020r., połączenie orzeczonych wobec oskarżonego B. M. w pkt. I.5 i I.6 wyroku Sądu II instancji kar jednostkowych i wymierzenie kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności;
\nPrzy zastosowaniu art.4 § 1 kk na mocy art.85 § 1 kk i art.86 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym bezpośrednio przed dniem 24 czerwca 2020r., połączenie orzeczonych wobec oskarżonej M. M. w pkt. I.17 i I.18 wyroku Sądu II instancji kar jednostkowych i wymierzenie kary łącznej roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
\nPrzy zastosowaniu art.4 § 1 kk na mocy art.85 § 1 kk i art.86 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym bezpośrednio przed dniem 24 czerwca 2020r., połączenie orzeczonych wobec oskarżonej S. M. w pkt. I.21 i I.22 wyroku Sądu II instancji kar jednostkowych i wymierzenie kary łącznej roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności;
\nNa mocy przepisów § 2, § 4 ust.1 i 3, § 17 ust.2 pkt.5 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3.10.2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu przy uwzględnieniu § 11 ust.2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie orzeczono o kosztach obrony z urzędu udzielonej oskarżonym: L. T. i M. D. w postępowaniu odwoławczym.
\nKoszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności VII.
\nVIII.
\nNa mocy przepisu art.626 § 1 kpk, art. 1, art.2 ust. 1 pkt 4, 5, 6, art.3 ust.1, art.6, art.10 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawcach karnych Sąd Apelacyjny wymierzył oskarżonym: D. P., B. M., M. M. i S. M. opłaty za obie instancje w wysokości odpowiednio 6.600 zł., 6.000 zł., 1.100 zł., 1.100 zł. oraz obciążył ich wydatkami postępowania odwoławczego w częściach związanych z ich w nim udziałem. Uznał bowiem, że brak jest podstaw do zwolnienia ich od obowiązku ich ponoszenia.
\nNa mocy przepisu art.626 § 1 kpk, art. 1, art.2 ust. 1 pkt 3, 4, 5, art.6 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawcach karnych Sąd Apelacyjny wymierzył oskarżonym: K. L., P. M., D. S., K. P., L. T., M. D. i M. K. opłaty za drugą instancję w wysokości odpowiednio: 1.180 zł., 1.400 zł., 1.100 zł., 2.000 zł., 380 zł., 1.380 zł i 1.180 zł. oraz obciążył ich wydatkami postępowania odwoławczego w częściach związanych z ich w nim udziałem. Uznał bowiem, że brak jest podstaw do zwolnienia ich od obowiązku ich ponoszenia.
\nPODPISy 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego D. P.
\nRozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wina 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k.
\nPodmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego B. M.
\nRozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wina, kara 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k.
\nPodmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego K. P.
\nRozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wina, kara 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k.
\nPodmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego P. M.
\nRozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wina 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k.
\nPodmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego D. S.
\nRozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wina, kara 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k.
\nPodmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonej K. L.
\nRozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Kara 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonej ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k.
\nPodmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonej M. D.
\nRozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Przepadek korzyści majątkowej 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do przepadku 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonej ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k.
\n