{"html": "

po połączeniu orzeczonych w w/w punkcie oraz w punktach LXII (za przypisane przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.), LXIII (za przypisane przestępstwo z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 306 k.k. w zw. z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.), LXIV (za przypisane przestępstwo z art. 258 § 3 k.k.), LXV (za przypisane przestępstwo z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.) i LXVI (za ciąg dwóch przestępstw z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.) kar jednostkowych (pozbawienia wolności i grzywny) na podstawie art. 85 k.k., art. 86 § 1 i 2 k.k. i art. 91 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego J. S. (1) kary łączne 6 lat pozbawienia wolności i grzywny w liczbie 200 stawek dziennych w wysokości po 40 zł każda, zaliczając w pkt LXIX na poczet orzeczonej wobec tego oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego jego pozbawienia wolności w sprawie w dniach od 12.05.2009 r. do 10.11.2010 r. a w pkt LXX na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego J. S. (1) na rzecz Skarbu Państwa przepadek korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa opisanego w pkt XV części wstępnej wyroku w kwocie 2010 zł, co stanowi równowartość 600 euro liczonej po kursie 3,35 zł a nadto na podstawie art. 46 § 1 k.k.: w pkt LXXXII zobowiązał oskarżonych J. S. (1) i M. U. (1) do zapłaty tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwami opisanymi w pkt. XII i XXIV części wstępnej wyroku pokrzywdzonemu R. F. solidarnie kwoty 5.000 zł, w pkt LXXXIII zobowiązał oskarżonych B. R. (1) i A. B. do zapłaty tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwami opisanymi w pkt. XXXVI i XCVIII części wstępnej wyroku pokrzywdzonemu J. S. (2) solidarnie kwoty 20.000 zł, w pkt LXXXIV zobowiązał oskarżonych B. R. (1) i A. B. do zapłaty tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwami opisanymi w pkt. LXXIV i CXIV części wstępnej wyroku pokrzywdzonemu P. R. (3) solidarnie kwoty 19.220 zł, w pkt LXXXV zobowiązał oskarżonego B. R. (1) do zapłaty tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem opisanym w pkt. XLI części wstępnej wyroku pokrzywdzonemu R. W. (1) kwoty 32.000 zł, w pkt LXXXVI zobowiązał oskarżonego B. R. (1) do zapłaty tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem opisanym w pkt. LI części wstępnej wyroku pokrzywdzonemu M. B. (4) kwoty 21.000 zł,

\n

w pkt LXXXVII zobowiązał oskarżonych B. R. (1) i A. B. do zapłaty tytułem naprawienia części szkody wyrządzonej przestępstwami opisanymi w pkt. LIII i CIII części wstępnej wyroku pokrzywdzonemu (...) SA solidarnie kwoty 25.000 zł, w pkt LXXXVIII zobowiązał oskarżonych B. R. (1) i A. B. do zapłaty tytułem naprawienia części szkody wyrządzonej przestępstwami opisanymi w pkt. CXIII, LXXIII części wstępnej wyroku pokrzywdzonemu (...) SA solidarnie kwoty 1.755,23 zł, w pkt LXXXIX zobowiązał oskarżonych B. R. (1) , J. S. (1), Ł. O. (1) do zapłaty tytułem naprawienia części szkody wyrządzonej przestępstwami opisanymi w pkt. XVII, LXXV ,XCIII części wstępnej wyroku pokrzywdzonemu (...) SA solidarnie kwoty 25.000 zł, w pkt XC zobowiązał oskarżonych B. R. (1) i A. B. do zapłaty tytułem naprawienia części szkody wyrządzonej przestępstwami opisanymi w pkt. LX i CVI części wstępnej wyroku pokrzywdzonemu (...) SA solidarnie kwoty 34.550 zł, w pkt XCI zobowiązał oskarżonego B. R. (1) do zapłaty tytułem naprawienia części szkody wyrządzonej przestępstwem opisanymi w pkt. XLIV części wstępnej wyroku pokrzywdzonemu (...) SA kwoty 29.900 zł, w pkt XCII zobowiązał oskarżonego J. S. (1) do zapłaty tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem opisanymi w pkt. XX części wstępnej wyroku pokrzywdzonemu L. S. C. de S. y (...) SA Oddział w Polsce kwoty 24.400 zł, w pkt XCIII zobowiązał oskarżonego J. M. (1) do zapłaty tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem opisanym w pkt. CXXIII części wstępnej wyroku pokrzywdzonemu L. S. C. de S. y (...) SA Oddział w Polsce kwoty 87.263,52 zł, w pkt XCIV zobowiązał oskarżonych J. S. (1) , M. U. (1) i Ł. O. (1) do zapłaty solidarnie tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem opisanymi w pkt. XIII, XXV i XCII części wstępnej wyroku pokrzywdzonemu D. Z. (2) kwoty 34.400 zł, w pkt XCV zobowiązał oskarżonych J. S. (1) i B. R. (1) do zapłaty solidarnie tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem opisanymi w pkt. XXI i LXXXI części wstępnej wyroku pokrzywdzonej E. B. kwoty 35.000 zł, w pkt XCVI zobowiązał oskarżonego B. R. (1) do zapłaty tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem opisanym w pkt. L części wstępnej wyroku pokrzywdzonemu Z. F. kwoty 23.000 zł, w pkt XCVII zobowiązał oskarżonego B. R. (1) do zapłaty tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem opisanym w pkt. LXI części wstępnej wyroku pokrzywdzonemu P. S. (1) kwoty 1.000 zł, w pkt XCVIII zobowiązał oskarżonych A. B. i B. R. (1) do zapłaty solidarnie tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem opisanymi w pkt. LVIII i CV części wstępnej wyroku pokrzywdzonemu K. W. kwoty 20.000 zł,

\n

nadto w punktach XCIX-CII orzekł w przedmiocie kosztów związanych z udzieloną przez adwokatów obroną z urzędu a nie opłaconą w żadnej części i w pkt CIII obciążył oskarżonych M. U. (1), B. R. (1) , A. B., J. S. (1) kosztami sądowymi w kwocie po 2000 zł , T. H. i R. P. w kwocie 200 zł , A. K. (2) , W. R. (1), P. R. (1), A. G. (1) M. W. , J. M. (1), w kwocie po 700 zł, zwalniając w/w oskarżonych od kosztów sądowych przekraczających tą kwotę.

\n

Obrońca oskarżonego M. W. apelacją zaskarżył ten wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego w całości, tj. w punktach CXXIV, CXXV, CXXVI, XXVII, XXVIII, XXIX, XXX, CIII, zarzucając mu:

\n

A. obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

\n

I. art. 80 k.p.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 27 września 2013 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 1247) o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego i niektórych innych ustaw w związku z art. 34 tej ustawy w zw. z art. 6 k.p.k. – poprzez prowadzenie postępowania sądowego w sprawie przeciwko oskarżonemu, który w okresie od 17 marca 2016 r. do 28 maja 2019 r. był pozbawiony wolności i nie miał obrońcy, mimo tego, że zostały spełnione przesłanki obrony obligatoryjnej, co w świetle art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą;

\n

II. art. 134 § 2 k.p.k., art. 133 § 1 i 2 k.p.k., art. 138 k.p.k., art. 139 § 1 k.p.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej w/w ustawą zmieniającą w zw. z art. 38 ust. 1 tej ustawy – poprzez kierowanie pism procesowych zawierających zawiadomienie o terminie rozpraw w czasie odbywania przez M. W. kary pozbawienia wolności na terenie Republiki Federalnej N. na jego dotychczasowy adres zamieszkania w Polsce, co skutkowało brakiem należytego zawiadomienia wyżej wymienionego o terminach rozprawy, począwszy od 17 marca 2016 r., albowiem w stosunku do osób pozbawionych wolności:

\n
1)ustawodawca przewidział bezwzględny obowiązek doręczenia wszelkich pism za pośrednictwem administracji zakładu karnego w trybie art. 134 § 2 k.p.k.,
\n
2)fikcja doręczenia z art. 133 § 1 i 2 k.p.k. nie znajduje zastosowania do przypadków długotrwałego pozbawienia wolności,
\n
3)fikcja doręczenia z art. 139 § 1 k.p.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 27 września 2013 r. nie znajdowała zastosowania do oskarżonych pozbawionych wolności, wobec których postępowanie sądowe zostało wszczęte przed datą wejścia w życie wyżej wymienionej nowelizacji k.p.k.;
\n

III. art. 374 § 1 k.p.k. w zw. z art. 117 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. polegającą na tym, że przewód sądowy w postępowaniu od dnia 17 marca 2016 r. był prowadzony pod nieobecność oskarżonego, który nie był prawidłowo zawiadomiony o terminach poszczególnych rozpraw, co w konsekwencji stanowiło naruszenie prawa do obrony oskarżonego, gdyż uniemożliwiało oskarżonemu realizację przysługujących mu uprawnień strony;

\n

IV. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. polegającej na dowolnej, sprzecznej ze wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego, zasadami prawidłowego rozumowania i nie obejmującej całokształtu okoliczności ujawnionych w sprawie, ocenie materiału dowodowego w zakresie:

\n
1)oceny zeznań P. R. (2) i ustalenia na ich podstawie, że oskarżony popełnił zarzucane mu treścią aktu oskarżenia czyny w sytuacji, w której świadek ten nie rozpoznał oskarżonego M. W. jako sprawcy zarzucanych mu treścią aktu oskarżenia przestępstw, mimo tego, że ten w toku postępowania przygotowawczego oświadczył, że widział osoby, które miały dokonać kradzieży pojazdu mechanicznego opisanego w pkt CXXV części wstępnej wyroku (kradzież pojazdu A. (...)),
\n
2)oceny wyjaśnień B. R. (1) i ustalenia na ich podstawie, że oskarżony popełnił zarzucane mu treścią aktu oskarżenia czyny w sytuacji, w której:
\n
a)są one niespójne i wewnętrznie sprzeczne,
\n
b)nie znajdują one potwierdzenia w innym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w tym w szczególności w wyjaśnieniach oskarżonych Ł. O. (1) oraz A. B., którzy wykluczyli udział oskarżonego M. W. w popełnieniu zarzucanych mu przestępstw,
\n
c)nie znajdują one potwierdzenia w innym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w tym w szczególności w zeznaniach świadka W. S., który wykluczył udział oskarżonego M. W. w popełnieniu zarzucanych mu czynów,
\n
d)z przeprowadzonego badania osmologicznego śladów na pojeździe marki A. (...) wynika, że oskarżony nie miał jakiejkolwiek styczności z wyżej wymienionym pojazdem, który to dowód został pominięty przez Sąd I instancji w procesie wyrokowania,
\n
3)dokumentu w postaci sprawozdania analizy kryminalnej (k. 13664-13648) i ustalenia na podstawie tego dokumentu, że oskarżony M. W. znajdował się w nocy z (...) r. w zasięgu stacji przekaźnikowych w Z. w sytuacji, w której:
\n
a)z literalnego brzmienia tego dokumentu wynika, że wobec braku połączeń z numeru wychodzącego 788-426-864 wynika, że ustalenie lokalizacji osoby posługującej się tym numerem telefonu nie jest możliwe,
\n
b)z treści pisma operatora telefonii komórkowej wynika, że przypisywany M. W. numer telefonu został zarejestrowany w systemie przedpłatowym, w związku z czym operator nie dysponuje danymi abonenta;
\n

B. stanowiący konsekwencję obrazy przepisów prawa procesowego wskazanych w pkt A.IV błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że oskarżony M. W. popełnił zarzucane mu aktem oskarżenia czyny i w oparciu o te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dot. oskarżonego M. W. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o zmianę tego wyroku w części dotyczącej oskarżonego M. W. w całości i uniewinnienie oskarżonego od wszystkich zarzucanych mu czynów.

\n

Obrońca oskarżonego P. R. (1) apelacją zaskarżył ten wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego, zarzucając mu:

\n
1.obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a w szczególności:
\n
-art. 4, 5 § 2 i 7 k.p.k. poprzez nieprawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego, dokonaną z lekceważeniem zasad prawidłowego rozumowania i wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego i w konsekwencji wybiórcze przyjęcie, że na podstawie zeznań dwóch świadków, co do których nie ma pewności, że są w pełni wiarygodne, z racji ich zmiany w toku procesu oraz zasłanianie się przez świadków niepamięcią są wystarczające dla przyjęcia, iż oskarżony działał w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw,
\n
-art. 5 § 2 i art. 7 k.p.k. poprzez zupełnie dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i w konsekwencji wybiórcze przyjęcie, że oskarżony popełnił zarzucane mu w akcie oskarżenia czyny oraz nie rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, w postaci choćby wyjaśnień samego oskarżonego, które korelowały z wyjaśnieniami oskarżonego G., a ponadto przyjęcie za całkowicie wiarygodne zeznań świadków (wcześniej oskarżonych), które były różne na każdym etapie postępowania, w zależności od tego w jakim charakterze osoby te występowały w sprawie;
\n
2.błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treść wyroku a polegający w szczególności na:
\n
-błędnym przyjęciu, że oskarżony P. R. (1) był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej oraz popełnił zarzucane jemu w akcie oskarżenia czyny w sytuacji, gdy oskarżony kategorycznie i konsekwentnie temu zaprzecza a brak jest jakichkolwiek dowodów w materiale dowodowym sprawy oprócz niekompletnych, lakonicznych i niewiarygodnych zeznań świadków P. i Ż.,
\n
-niesłusznym ustaleniu, że A. G. (1), P. R. (1) i inni stanowili zorganizowaną grupę przestępczą w sytuacji, gdy wszyscy wymienieni temu zaprzeczają, brak jest na to oczywistych dowodów i w oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
\n

Obrońca oskarżonego A. G. (1) apelacją zaskarżyła ten wyrok w całości, zarzucając mu istotne błędy w ustaleniach faktycznych, przyjęte za podstawę orzeczenia, polegające na uznaniu oskarżonego za winnego zarzucanych mu czynów, wynikające z dowolnej i wybiórczej oceny dowodów, w tym z pominięcia zeznań świadków i wyjaśnień współoskarżonych i w oparciu o ten zarzut wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów.

\n

Obrońca oskarżonego A. B. apelacją zaskarżyła ten wyrok w całości, zarzucając mu:

\n
1.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę tego orzeczenia, mający istotny wpływ na treść orzeczenia, polegający na wadliwym w świetle analizy całości zebranego w sprawie materiału dowodowego przyjęciu, że oskarżonemu A. B. można przypisać winę i sprawstwo w zakresie założenia i kierowania zorganizowaną grupą przestępczą, tj. występku z art. 258 § 3 k.k., co skutkowało przyjęciem sprawstwa i winy oskarżonego także co do czynów opisanych w punktach XCVIII, XCIX, CI, CIII, CV, CVI, CIX, CXI, CXII, CXIII, CXIV, CXV, CXVI, CXVII części wstępnej wyroku, w oparciu o wybiórcze pomówienia współoskarżonych B. R. (1) oraz P. R. (2), którzy wyjaśniali odmiennie na kolejnych etapach postępowania, chcąc skorzystać z dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary;
\n
2.błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że w oparciu o zebrany materiał dowodowy można oskarżonemu przypisać sprawstwo i winę w zakresie czynu opisanego w pkt CXIX i CXX części wstępnej wyroku, tj. występków z art. 263 § 2 k.k., podczas gdy w świetle przeprowadzonych dowodów nie można ustalić sprawstwa i winy oskarżonego, zwłaszcza, że ustalenia faktyczne Sądu zostały przeprowadzone wyłącznie w oparciu o pomówienia współoskarżonych Ł. O. (1) i B. R. (1), które winny być ocenione jako niewiarygodne;
\n
3.w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w punktach XCVII, CII, CIV i CXVII części wstępnej wyroku obrazę prawa materialnego a mianowicie art. 65 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że oskarżony uczynił sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, podczas gdy w realiach niniejszej sprawy, kiedy działalność grupy przestępczej miała się rozpocząć w pierwszej połowie (...) r. a oskarżony miał wypadek (był połamany), nie mógł w tym czasie dokonywać wskazanych przez siebie pozostałych przestępstw a następnie został on tymczasowo aresztowany, brak jest wobec tego długotrwałości, nawet przyjmując, że działalność ta miała zakończyć się w (...)r., nie miał on także świadomości, że auta pochodzą z przestępstwa;
\n
4.obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na jego treść, w postaci art. 4 i art. 7 k.p.k. poprzez jednostronną i nieuwzględniającą wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, subiektywną ocenę jako wiarygodnych wyjaśnień współoskarżonych B. R. (1), P. R. (2) oraz Ł. O. (1) i dokonanie w oparciu o nie ustaleń faktycznych, dotyczących założenia i kierowania przez oskarżonego zorganizowaną grupą przestępczą oraz popełnianiem występków opisanych powyżej, gdy wyjaśnienia tych współoskarżonych, zmieniane wielokrotnie w toku postępowania, nie są wiarygodne;
\n
5.(z ostrożności procesowej) rażącą niewspółmierność kar cząstkowych oraz kary łącznej w wymiarze 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz środków karnych i w oparciu o te zarzuty wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przez niego czynów opisanych w pkt 1 i 2 petitum apelacji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku do ponownego rozpoznania, ewentualnie (z ostrożności) o złagodzenie wymierzonych oskarżonemu kar cząstkowych oraz kary łącznej i środków karnych.
\n

Obrońca oskarżonego M. U. (2) apelacją zaskarżył ten wyrok w całości, zarzucając mu:

\n
1)naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k., co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, wskazaną w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. – polegające na wydaniu wyroku skazującego na karę pozbawienia wolności, co wykracza poza granice uzyskanego od państwa wykonania europejskiego nakazu aresztowania – B. z dnia (...) zezwolenia na ściganie M. U. (1),
\n
2)naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 279 § 1 k.k., wynikającą z uznania, że M. U. (1) dopuścił się występków określonych w tym przepisie, ujętych w pkt 93, 96, 97 aktu oskarżenia, gdy w rzeczywistości tych przestępstw nie popełnił,
\n
3)naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 258 § 1 k.p.k., wynikającą z uznania, że M. U. (1) dopuścił się w występku określonego w tym przepisie, ujętego w pkt 99 aktu oskarżenia, gdy w rzeczywistości tego przestępstwa nie popełnił,
\n
4)obrazę przepisów prawa procesowego, która zaważyła na treści wyroku, mianowicie art. 5 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. polegającą na tym, że nie dające się usunąć wątpliwości zostały rozstrzygnięte na niekorzyść oskarżonego, a Sąd uwzględnił jedynie okoliczności przemawiające na niekorzyść oskarżonego, oceniając zebrane w ten sposób dowody w sprawie nie w sposób swobodny a dowolny,
\n
5)błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na tym, że na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego można stwierdzić, że oskarżony uczestniczył w działaniu zorganizowanej grupy przestępczej oraz w zaborze samochodów opisanych w pkt 93, 96, 97 aktu oskarżenia,
\n
6)rażącą niewspółmierność kary, wynikającą z wymierzenia oskarżonemu za popełnienie czynów określonych w art. 279 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k. kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 80 stawek dziennych po 40 zł, z art. 258 § 1 k.k. kary 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzeczenia na tej podstawie kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności i w oparciu o te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę tego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzutu popełnienia przypisanych mu przestępstw opisanych w pkt 93, 96, 97, 99 aktu oskarżenia i wymierzenie M. U. (1) kary 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby.
\n

Obrońca oskarżonego B. R. (1) apelacją zaskarżył ten wyrok w odniesieniu do tego oskarżonego – co do czynu z art. 258 § 1 k.k. w całości, co do pozostałych czynów w części dotyczącej kary, zarzucając mu:

\n
1.naruszenie art. 258 § 1 k.k. poprzez błędne przyjęcie, iż zachowanie oskarżonego B. R. (1) wyczerpało przesłanki brania udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, 2. rażące naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k., wynikające z faktu nienależytej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego a mianowicie wyjaśnień oskarżonego B. R. (1), 3. rażącą niewspółmierność (surowość) wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych oraz kary łącznej, wynikającą z niezastosowania przy jej wymierzaniu instytucji warunkowego zawieszenia wykonania w oparciu o przepis art. 60 § 3 k.k. i w oparciu o te zarzuty wniósł:
\n
-w odniesieniu do czynu z art. 258 § 1 k.k. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego a z ostrożności procesowej o wymierzenie kary z zastosowaniem warunkowego jej zawieszenia,
\n
-w odniesieniu do wszystkich pozostałych czynów tego oskarżonego o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej kary łącznej i zawieszenie wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności przy zastosowaniu art. 60 § 3 k.k., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w tym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
\n

Obrońca oskarżonego J. S. (1) apelacją zaskarżył ten wyrok w punktach LXIV, LXV, LXVI części dyspozytywnej wyroku w całości oraz w punkcie LXVII części dyspozytywnej wyroku w zakresie czynów opisanych w punktach IV, V, XII, XIII, XVIII, XIX części wstępnej wyroku w całości, ponadto w punktach LXII, LXIII oraz w punkcie LXVII części dyspozytywnej wyroku w zakresie czynów opisanych w punktach VI, IX, X, VIII, XI, XIV, XVII, XX, XXI części wstępnej wyroku oraz pkt LXVIII części dyspozytywnej wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucając mu:

\n
1.obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. polegającą na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów i uwzględnieniu przy wyrokowaniu wyłącznie wyjaśnień oraz zeznań przemawiających na niekorzyść J. S. (1) i tym samym pominięciu dowodów dla niego korzystnych;
\n
2.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na dokonaniu szeregu ustaleń stojących w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym skutkujących błędnym przyjęciem, iż oskarżony J. S. (1) dopuścił się czynów opisanych w pkt LXIV, LXV, LXVI oraz LXVII części dyspozytywnej wyroku, podczas gdy szczegółowa analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przede wszystkim wyjaśnień oskarżonego J. S. (1), zeznań G. P. i W. S., wyjaśnień współoskarżonych A. G. (1) i R. P. oraz zasad doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku przeciwnego i w oparciu o te zarzuty wniósł:
\n
1.o zmianę zaskarżonego wyroku w punktach LXIV, LXV, LXVI części dyspozytywnej wyroku oraz w punkcie LXVII części dyspozytywnej wyroku w zakresie czynów opisanych w punktach IV, V, XII, XIII, XVIII, XIX części wstępnej wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, 2. o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt LXVII części dyspozytywnej wyroku w zakresie czynu opisanego w pkt VI, IX, X, VIII, XI, XIV, XVII, XX, XXI części wstępnej wyroku, przy przyjęciu, że stanowią one ciąg przestępstw z art. 91 § 1 k.k. poprzez wymierzenie kary 2 lat pozbawienia wolności i w konsekwencji kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności, 3. (ewentualnie z ostrożności procesowej) o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez stosowne obniżenie kar jednostkowych za zarzucane oskarżonemu czyny i w konsekwencji kary łącznej w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności.
\n

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

\n

Apelacja obrońcy oskarżonego M. W. podnosząca występowanie tzw. bezwzględnej przyczyny odwoławczej okazała się uzasadniona.

\n

Również uzasadnione okazały się apelacje obrońców oskarżonych A. G. (1) i P. R. (1) w zakresie kwestionowania przypisania tym oskarżonym udziału w zorganizowanej grupie przestępczej.

\n

Zasadną okazała się również apelacja obrońcy oskarżonego A. B. w zakresie kwestionowania przypisania temu oskarżonemu przestępstwa z art. 263 § 1 k.k., przy czym wydanie przez Sąd Apelacyjny w tym zakresie orzeczenia uniewinniającego nastąpiło z innych przyczyn, niż podnoszonych w apelacji.

\n

Celową okazała się apelacja obrońcy oskarżonego B. R. (1), gdyż doprowadziła ona do wydania przez Sąd Apelacyjny z urzędu orzeczenia umarzającego postępowanie z powodu przedawnienia o zarzucane (i przypisane) temu oskarżonemu przestępstwo skarbowe.

\n

Wreszcie wniesione apelacje okazały się o tyle celowe, że umożliwiły Sądowi odwoławczemu uściślenie przyjętych przez Sąd I instancji kwalifikacji prawnych przypisanych oskarżonym przestępstw poprzez ich uzupełnienie o przepis art. 4 § 1 k.k. i wskazanie przepisów względniejszych, które w przypadku oskarżonych zostały w tej sprawie zastosowane.

\n

W pozostałym zakresie, zwłaszcza dotyczącym kwestionowania dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych oraz kwestionowania dokonanej przez ten Sąd oceny zebranych dowodów, zwłaszcza pomawiających poszczególnych oskarżonych wyjaśnień (zeznań) P. R. (2) a także i wyjaśnień B. R. (1) apelacje te nie zasługują na uwzględnienie.

\n

Praktycznie apelujący podnoszą wszystkie z możliwych zarzutów określonych w art. 438 k.p.k., w tym kwestionując ocenę zebranych dowodów, zarzucając tej ocenie tzw. „dowolność”, więc na wstępie należy zawrzeć kilka uwag natury ogólnej w zakresie prawidłowego procedowania w każdej sprawie, także tej, gdy jedynymi dowodami obciążającymi są wyjaśnienia czy zeznania, stanowiące tzw. pomówienie i to niezależnie od tego, czy pomówienie to pochodzi od świadka posiadającego status świadka koronnego czy świadka incognito, czy wreszcie tzw. „małego świadka koronnego”, który to status w związku z działalnością przestępczą mającą miejsce w niniejszej sprawie posiadał wskazany wyżej P. R. (2), który swoimi wyjaśnieniami (i zeznaniami) obciążył poszczególnych oskarżonych i wobec którego Sąd Okręgowy w Z. wydał w sprawie o sygn. (...) r. wyrok skazujący, stosując wobec niego przepis art. 60 § 3 k.k. (k. 16123-16168).

\n

Zarzut błędu “dowolności” jest tylko wtedy słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, przy czym dla swej skuteczności wymaga on od apelującego wykazania, jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego a nie tylko ograniczenia się do własnej oceny tego materiału (por. wyrok SN z 20.02.1975 r., II K 355/74, OSNPG 1975, nr 9, poz. 84; wyrok SN z 22.01.1975 r., I Kr 197/74, OSNKW 1975, nr 5, poz. 58).

\n

Sąd I instancji rozpoznając zarzuty stawiane w akcie oskarżenia powinien wszechstronnie w oparciu o konkretne dowody wyjaśnić sprawę poprzez ustalenie czy dany czyn przestępczy został popełniony przez oskarżonego a jeżeli tak to jaka powinna być jego kwalifikacja prawna, jakie były pobudki i motywy działania sprawcy, by w ten sposób przy ustaleniu sprawstwa oskarżonego dokonać odpowiedniego doboru kar i środków karnych, które pozostawałyby w pełnej zgodzie z zasadami wymiaru kary określonymi w art. 53 kk.

\n

Jednakże, aby takie ustalenia zostały poczynione prawidłowo, niezbędne jest dokładne przeprowadzenie postępowania, zwłaszcza w zakresie dowodów, i oczywiście w zgodzie ze wszelkimi regułami zawartymi w kodeksie postępowania karnego. Przy takim ustalaniu, jeżeli w sprawie pojawiają się sprzeczne wersje tego samego zdarzenia i zgłasza się wnioski o przeprowadzenie dowodów na poparcie każdej z tych wersji, należy tak przeprowadzić postępowanie dowodowe, by w sposób jednoznaczny rozstrzygnąć, która z prezentowanych wersji jest prawdziwa a którą należy odrzucić.

\n

Dopiero poprawnie przeprowadzone postępowanie pozwoli sądowi orzekającemu na właściwe rozpoznanie stawianych w akcie oskarżenia zarzutów przeciwko konkretnemu oskarżonemu, by nie narazić się na zarzuty obrazy prawa procesowego, jak i błędu w ustaleniach faktycznych o charakterze dowolności i braku.

\n

Motywy, jakimi kierował się sąd orzekający, powinny znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku, z tym że powinno ono zostać sporządzone ze wszelkimi wymogami art. 424 k.p.k. W niniejszym przypadku jest to o tyle istotne, iż Sąd I instancji sporządził pisemne uzasadnienie w formie tradycyjnej, co tym bardziej umożliwiało w sposób należyty wywiązanie się z tego zadania. Tym samym uzasadnienie to ma stanowić dokument o charakterze sprawozdawczym i powinno polegać na przedstawieniu w sposób uporządkowany wyników narady z dokładnym wskazaniem – gdy chodzi o podstawę faktyczną wyroku – co sąd uznał za udowodnione, jak ocenił poszczególne dowody i dlaczego oparł się na jednych, odrzucając inne.

\n

Uzasadnienie więc powinno wskazywać logiczny proces myślowy, który doprowadził sąd do wniosku o winie lub niewinności oskarżonego.

\n

Niedopuszczalne jest globalne powoływanie się przez sąd na przeprowadzone na rozprawie dowody, lecz konieczne jest ustalenie zależności każdego z nich, w całości lub konkretnym fragmencie, od poszczególnych okoliczności faktycznych, które w sprawie wymagają udowodnienia i uzasadnienia. W razie zaistnienia sprzeczności między dowodami sąd powinien wyjaśnić w uzasadnieniu, na których z nich się oparł oraz dlaczego odrzucił inne.

\n

Dodać też należy, że kodeks postępowania karnego, ani żadna ustawa nie przewidują żadnych dodatkowych reguł dotyczących oceny zeznań świadka, którego depozycje stanowią tzw. pomówienie. Zeznania te więc podlegają ocenie zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7 k.p.k. tak jak każdy inny dowód ujawniony w toku rozprawy. Nie jest przy tym prawdziwe stwierdzenie, że taki świadek, pomawiając fałszywie inne osoby o popełnianie przestępstw niczym nie ryzykuje, zwłaszcza swoją bezkarnością, gdy zwłaszcza przy okazji sam się obciąża popełnieniem takiego przestępstwa popełnionego wespół z osobą pomówioną, gdyż w przypadku zeznania nieprawdy bądź zatajenia prawdy co do istotnych okoliczności sprawy świadek taki nie mógłby skorzystać z dobrodziejstw, jakie choćby wynikają z treści art. 60 § 3 k.k.

\n

Dowodem w postępowaniu karnym może być wszystko, co umożliwia wyrobienie sobie przekonania sądu o winie lub niewinności oskarżonego, jeśli zostanie przeprowadzone w trybie przewidzianym przez prawo procesowe. Dowodem takim może być zatem także pomówienie. Co do zasady dowód taki powinien być badany szczególnie wnikliwie, z jednoczesnym rozważeniem, czy istnieją dowody potwierdzające choćby pośrednio wyjaśnienia pomawiającego, a nadto - czy wyjaśnienia te są logiczne i nie wykazują chwiejności albo czy nie są wręcz nieprawdopodobne (wyrok SN z 6 lutego 1970 r., IV KR 249/69, OSNKW 4-5/1970, poz. 46). Jednakże pomówienie, czyli obciążanie w złożonych wyjaśnieniach innej osoby odpowiedzialnością za przestępstwo jest w ujęciu prawa karnego procesowego dowodem podlegającym swobodnej ocenie na równi z innymi dowodami (por. wyrok SN z dnia 12 stycznia 2006 r., II KK 29/05, OSNKW 2006/4/41).

\n

Sam fakt oparcia orzeczenia skazującego na zeznaniach tylko jednego świadka, nawet w sytuacji nieprzyznania się oskarżonego do winy, samo przez się nie może stanowić podstawy do zarzutu dokonania błędnych czy dowolnych ustaleń faktycznych w sprawie. Nie istnieje żadna reguła dowodowa, która uzasadniałaby pogląd, że zeznania jedynego świadka są niewystarczającą podstawą skazania i to bez względu na to jaką świadek zajmuje funkcję, pozycję w życiu społecznym bądź czy korzysta z jakichś szczególnych uprawnień procesowych (jak świadek koronny, tzw. „mały świadek koronny” czy świadek incognito). Orzecznictwo przyjmuje jednak, że tego rodzaju \"jedyny\" dowód nie może stać w sprzeczności z innymi dowodami, które nie mają wprawdzie decydującego znaczenia dla kwestii odpowiedzialności karnej, stanowią jednak podstawę do dokonania lub weryfikacji ustaleń faktycznych odnoszących się do określonych fragmentów zdarzenia (patrz wyrok SN z dnia 11 stycznia 1996 r., II KRN 178/95, Mon. Prawn. 1996/10/376).

\n

Rzecz jednak w tym, że ocena poszczególnych dowodów dokonywana jest w konkretnej sprawie, w której występują przeróżne, trudne do uogólnienia okoliczności a tym samym nie można do każdego przypadku sprawy dopasowywać bardziej ogólnych zasad oceny dowodów wyrażanych w orzecznictwie sądowym lub w doktrynie. Zasady te zresztą również były artykułowane na tle konkretnych stanów faktycznych ustalonych w indywidualnych sprawach.

\n

W związku z powyższym należy pamiętać, że w ocenie dowodów organy procesowe kierują się swoim przekonaniem ukształtowanym wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego i zasad prawidłowego rozumowania. P. system procesowy nie zna reguł dowodowych dotyczących legalnej oceny dowodów. Zasada swobodnej oceny dowodów oznacza wolność wewnętrznego przekonania organu procesowego w kwestii oceny dowodów i wyciągania z nich racjonalnych wniosków, a tym samym wolność od schematycznych skrępowań w tym zakresie (por. Jan Grajewski – red., Lech K. Paprzycki, Sławomir Steinborn: „Komentarz aktualizowany do art. 1-424 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. 97.89.555)”, LEX/el., 2011, teza 1 do art. 7). Oczywistym jest przy tym, że zasada swobodnej oceny dowodów, leżąca u podstaw prawidłowego wyrokowania a wyrażona w art. 7 k.p.k., nie może prowadzić do dowolności ocen i takiego wyboru dowodów, którego prawidłowości nie dałoby się skontrolować w trybie odwoławczym. Ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia (por. wyrok SN z dnia 5 września 1974 r., II KR 114/74, OSNKW 1975/2/28).

\n

Mając na uwadze realia niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż co do zasady analiza zebranych dowodów w trakcie rozprawy, jak i uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwalają w sposób jednoznaczny przyjąć, iż Sąd I instancji dołożył wszelkich starań, by postąpić zgodnie z przytoczonymi wyżej wymogami, tj. by wyjaśnić zarzuty stawiane poszczególnym oskarżonym, zaś ocenę zebranych dowodów zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, spełniającego wszelkie wymogi art. 424 k.p.k.

\n

Co do ustalenia sprawstwa i winy oskarżonych (bądź braku możliwości przypisania sprawstwa a tym samym i winy) w popełnieniu przypisanych im różnych przestępstw co do zasady nie można mieć żadnych zastrzeżeń, za wyjątkiem ustaleń dotyczących sprawstwa i winy oskarżonych P. R. (1) i A. G. (1) w popełnieniu przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. przypisanego im w punktach XIV i XXI, sprawstwa i winy oskarżonego A. B. w popełnieniu przestępstwa z art. 263 § 1 k.k. przypisanego w pkt XLV.

\n

Sąd Okręgowy bardzo dokładnie przeprowadził na rozprawie postępowanie dowodowe, przesłuchując wszystkich świadków, którzy mogli w tej sprawie wnieść okoliczności niezbędne dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Ten materiał dowodowy, szczegółowo omówiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dawał pełną podstawę do dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych odnośnie przebiegu poszczególnych zdarzeń, sprawstwa i zamiarów poszczególnych oskarżonych w zakresie popełnienia poszczególnych przestępstw będących przedmiotem osądu w niniejszym postępowaniu. Jedynie co do oskarżonego M. W. Sąd I instancji nie ustrzegł się uchybień, które skutkowały przyjęciem bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., która doprowadziła do uchylenia zaskarżonego wyroku w części dotyczącej tego oskarżonego i przekazania w tej części sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

\n

Mając więc na uwadze powyższe okoliczności należy przejść do omówienia poszczególnych apelacji, uwzględniając zakres niniejszego uzasadnienia zakreślony złożonymi w tej sprawie wnioskami a także koniecznością sporządzenia uzasadnienia z urzędu w części uchylającej zaskarżony wyrok i umarzającej postępowanie, co dotyczy oskarżonego B. R. (1) w zakresie czynu przypisanego w pkt LXXVIII.

\n

I.

\n

Apelacja obrońcy oskarżonego M. W. – bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.

\n

Należy na wstępie podnieść, iż akt oskarżenia w niniejszej sprawie wpłynął do Sądu Okręgowego w Z. w dniu (...) r. (k. 15059 akt (...)) i początkowo sprawa ta była prowadzona pod sygn. akt (...). Postanowieniami Sądu Okręgowego z dnia (...) r. (k. 3 i 4 akt (...)) wyłączono sprawy oskarżonych M. W., W. R. (2), B. R. (1), A. B., M. U. (1), J. S. (5), Ł. O. (1), P. R. (1), A. G. (1), A. K. (2), J. M. (1), T. H., R. P. oraz T. E. do odrębnego rozpoznania, z tym że wobec tego ostatniego postępowanie zakończyło się prawomocnym wyrokiem w sprawie o sygn. akt (...) (k. 1049 akt (...)).

\n

Analizując sam przebieg niniejszego postępowania, mając na uwadze sytuację faktyczną i prawną oskarżonego M. W. należy stwierdzić, co następuje:

\n

Oskarżony M. W. wskazał miejsce swojego zamieszkania (jak i adres dla doręczeń) w Polsce, tj. ul. (...) (...)-(...) L. i w toku postępowania sądowego na ten adres była wysyłana do oskarżonego wszelka korespondencja, w tym wezwania i zawiadomienia o terminach rozprawy.

\n

Na rozprawie w dniu(...) r. oskarżony W. był obecny (k. 541-548), na rozprawie w dniu(...). oskarżony W. wnosił o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu (k. 680-682), ale na kolejnym terminie rozprawy w dniu(...). odmówiono mu wyznaczenia obrońcy (k. 784-804).

\n

Na rozprawie w dniu (...) r. oskarżony M. W. złożył wyjaśnienia (k. 938-944), zaś kolejne terminy rozprawy miały miejsce w dniach (...) r. (k. 962-966),(...). (k. 1389-1391). O terminach tych rozpraw, jak wspomniano wyżej, M. W. był zawiadamiany na podany przez niego adres będący jego miejscem zamieszkania w kraju, co wynika z przykładowych potwierdzeń odbioru (bądź awizowania) takiej korespondencji (k. 1025, 1084, 1170, 1235, 1364).

\n

Następne terminy rozprawy miały miejsce w dniach(...)r. na terminie publikacyjnym wydano wyrok (k. 2582-2584).

\n

W tych terminach rozprawy oskarżony M. W. nie był obecny a nadto w dalszym ciągu zawiadomienia o terminie rozprawy były wysyłane na wskazany wyżej adres, przy czym oskarżony ani razu nie podjął takiego zawiadomienia i było ono awizowane (k. 1426, 1508, 1587, 1853, 2148, 2195, 2265, 2349, 2513).

\n

Oskarżony M. W. w toku całego postępowania przed Sądem I instancji nie korzystał z pomocy obrońcy.

\n

Sąd I instancji już w toku rozprawy dysponował danymi o karalności oskarżonego M. W. według stanu na(...) r., z których wynikało m.in., iż oskarżony ten został skazany przez sąd niemiecki wyrokiem z dnia (...)Js (...) na karę 3 lat pozbawienia wolności (k. 2459-2461). Natomiast po wydaniu przez Sąd Okręgowy wyroku okazało się, iż oskarżony M. W. od dnia (...)r., kiedy to został zatrzymany na terenie R. N. i następnie tymczasowo aresztowany, odbywał karę pozbawienia wolności nieprzerwanie do dnia (...) r., co wynika z przedłożonego przez wyznaczonego przez oskarżonego w dniu (...) r. (k. 2931) obrońcę zaświadczenia Zakładu Karnego w C.-D. o zwolnieniu z zakładu karnego (k. 2932, 2934).

\n

Jak już wspomniano wyżej, akt oskarżenia w niniejszej sprawie wpłynął do Sądu Okręgowego w Z. w dniu (...)r. a więc pod rządami kodeksu postępowania karnego w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. Wówczas m.in. kodeks postępowania karnego w przepisie art. 80 wymagał posiadania przez oskarżonego obligatoryjnego obrońcy przed sądem okręgowym jako sądem pierwszej instancji jeżeli zarzucono mu zbrodnię lub jest pozbawiony wolności. W takim zaś przypadku udział obrońcy w rozprawie głównej był obowiązkowy.

\n

Z dniem(...) r. nastąpiła istotna zmiana przepisów kodeksu postępowania karnego w wyniku nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia (...) r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2013.1247 ze zm. – art. 56). Zgodnie z art. 1 pkt 22 ustawy przepis art. 80 k.p.k. uległ zmianie, gdyż od wskazanego dnia oskarżony musi mieć obrońcę w postępowaniu przed sądem okręgowym jeżeli zarzucono mu zbrodnię i to w takim przypadku udział tego obrońcy w rozprawie głównej jest obowiązkowy. Jednak ta ustawa zmieniająca w art. 34 (przepis przejściowy) stanowi, iż w sprawach wszczętych przed dniem wejścia jej w życie, do zakończenia postępowania w danej instancji, przepis art. 80 k.p.k. stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Zapis ten więc jasno wskazuje, iż jeżeli akt oskarżenia w sprawie wpłynął przed (...) r. to do zakończenia postępowania przed sądem okręgowym, jako sądem pierwszej instancji oskarżony musiał mieć obrońcę, jeżeli był na etapie tego postępowania pozbawiony wolności a w takim przypadku udział takiego obrońcy w rozprawie był obligatoryjny.

\n

Wprawdzie z dniem (...) r. nastąpiła kolejna „duża” nowelizacja kodeksu postępowania karnego ustawą z dnia 1 kwietnia 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2016.437 – art. 28), ale przepis art. 80 k.p.k. nie był już przedmiotem tej nowelizacji, natomiast żaden przepis przejściowy tej ustawy (bądź jakiejkolwiek innej ustawy) nie zaingerował (nie zmienił ani nie uchylił) w treść art. 34 cyt. wyżej ustawy zmieniającej z dnia 27 września 2013 r.

\n

Notabene ta sama okoliczność dotyczy treści art. 139 § 1 k.p.k. Przepis ten bowiem w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015 r. zakładał, że jeżeli strona, nie podając nowego adresu zmienia miejsce zamieszkania lub nie przebywa pod wskazanym przez siebie adresem, to pismo wysłane pod tym adresem uważało się za doręczone, przy czym wówczas zgodnie przyjmowano, iż nie dotyczyło to jednak osoby, której nieprzebywanie we wskazanym przez nią miejscu pobytu nastąpiło w związku z pozbawieniem jej wolności w innej sprawie. Jak bowiem wywodzono, z samej istoty pozbawienia wolności wynika, że jest ono niezależne od woli osoby pozbawionej wolności zarówno co do czasu trwania, jak i miejsca pobytu, a ponadto, że niejednokrotnie może ono ograniczać swobodę w podaniu do wiadomości wspomnianego organu miejsca pobytu w czasie pozbawienia wolności (patrz: Paprzycki Lech Krzysztof (red.), „Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz do art. 1-424”, wyd. III, LEX 2013, teza 5 do art. 139 i przytoczone tam orzecznictwo).

\n

Wprawdzie z dniem 1 lipca 2015 r. przepis art. 139 § 1 k.p.k. uległ nowelizacji (art. 1 pkt 42 ustawy zmieniającej z dnia 27 września 2013 r.) i wymagał już od strony podania zmienionego miejsca pobytu także z powodu pozbawienia wolności w innej sprawie, ale przejściowy przepis art. 38 ust. 1 tej ustawy jasno stanowił, iż w sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, w postępowaniu przygotowawczym do czasu wniesienia aktu oskarżenia a postępowaniu sądowym do zakończenia postępowania w danej instancji przepis art. 139 § 1 k.p.k. znajdował zastosowanie w brzmieniu dotychczasowym. Również i ten przepis nie został poddany żadnej dodatkowej nowelizacji ustawą zmieniającą z dnia 11 marca 2016 r. ani też przepisy przejściowe tej ustawy bądź żaden inny przepis ustawowy nie zmieniły wskazanego wyżej art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 27 września 2013 r.

\n

Rację ma więc apelujący, odwołując się do tych uregulowań, iż oskarżony M. W. nie miał obowiązku prawnego zawiadomienia Sądu I instancji o osadzeniu go na terenie N. i o odbywaniu tam w zakładzie karnym orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności. Tym samym ta okoliczność (niezawiadomienie przez oskarżonego o pozbawieniu wolności na terenie N.) nie może rzutować w żaden sposób na ocenę występowania w tej sprawie przesłanki określonej w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., stanowiącej bezwzględną przyczynę odwoławczą. Trzeba przy tym przyznać rację apelującemu, iż, cyt.: „ sam fakt kolejnej nowelizacji przepisów k.p.k. dokonany ustawą z dnia 11 marca 2016 r. nie miał jakiegokolwiek wpływu na obowiązywanie wyżej wymienionej (w art. 34 ustawy z dnia 27 września 2013 r. – przyp. SA) reguły intertemporalnej dotyczącej zakresu przedmiotowego zastosowania art. 80 ustawy k.p.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 27 września 2013 r.”. Odwołując się bowiem do przekonująco przedstawionego stanowiska Sądu Najwyższego zawartego w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów z dnia 29 listopada 2016 r., I KZP 10/16, OSNKW 2016/12/79 apelujący zasadnie wywiódł, iż, cyt.: „ reguły intertemporalne usankcjonowane nowelizacją z 27 września 2013 r. pozostawały w mocy mimo dalszej nowelizacji dokonanej ustawą z 11 marca 2016 r. pod warunkiem, że przepisy, których dotyczyła wcześniejsza nowelizacja a które – wcześniejszą nowelizacją – były objęte określonymi regułami przejściowymi nie były przedmiotem nowelizacji dokonanej nową ustawą” (str. 5 apelacji).

\n

Jak zaś wyżej wskazano, przepis art. 80 k.p.k. nie tylko nie był ponownie nowelizowany ustawą z dnia (...) r., to również przepis przejściowy art. 34 ustawy z 27 września 2013 r. nie został w żaden sposób znowelizowany (ani uchylony). Tym samym rację ma skarżący, iż w realiach niniejszego postępowania oskarżony M. W., z racji pozbawienia go wolności w innej sprawie (nie jest przy tym istotne, czy to pozbawienie wolności miało miejsce w Polsce czy za granicą – tu: w innym państwie Unii Europejskiej, bowiem art. 80 k.p.k. w brzmieniu do 30.06.2015 r. tej sytuacji nie rozróżniał) w toku prowadzonego przez Sąd I instancji postępowania musiał mieć obrońcę a udział tego obrońcy w rozprawie głównej był obligatoryjny. Skoro zaś oskarżony w wypadku określonym w art. 80 k.p.k. nie miał obrońcy, jak i obrońca ten nie brał udziału w rozprawie przed Sądem Okręgowym, który to udział był obowiązkowy, to w sprawie tej wystąpiła bezwzględna przyczyna odwoławcza określona w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.

\n

Mając zaś powyższe na uwadze oraz jasną treść art. 439 § 1 k.p.k., Sąd odwoławczy był zobligowany, i to niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia, do uchylenia zaskarżonego wyroku w części skazującej oskarżonego M. W., co dotyczy punktów XXVII, XXVIII, XXIX, XXX oraz CIII – tu w części orzeczenia o kosztach sądowych dotyczących tego oskarżonego – i w tym zakresie do przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu w Z. do ponownego rozpoznania, o czym też Sąd Apelacyjny orzekł w pkt 1 wyroku.

\n

Sąd Okręgowy będzie więc przy ponownym rozpoznaniu sprawy zobligowany do przeprowadzenia postępowania w zakresie dotyczącym w niniejszym postępowaniu oskarżonego M. W..

\n

Mając zaś na uwadze przyczyny, które doprowadziły do uchylenia w przedmiotowym zakresie zaskarżonego wyroku Sąd odwoławczy nie znajduje podstaw, by ustosunkowywać się do pozostałych zarzutów apelacyjnych, gdyż byłoby to przedwczesne (art. 436 k.p.k.).

\n

Dodać tylko trzeba, iż konsekwencją w/w orzeczenia w stosunku do M. W. było wyeliminowanie jego danych personalnych zawartych w opisach czynów przypisanych oskarżonemu A. B. w pkt XLIV (dot. czynu z pkt CIV części wstępnej), w pkt XLI (dot. czynu z pkt CIII części wstępnej) i w pkt XLI (dot. czynu z pkt CXVI części wstępnej), przy czym w przypadku czynu z pkt CIII (części wstępnej) należało zastąpić te dane personalne określeniem „inna osoba”. Ta same okoliczności dotyczą czynów przypisanych oskarżonemu B. R. (1) (dot. czynów przypisanych w pkt LXXII – czyn z pkt LIII części wstępnej, w pkt LXXII – czyn z pkt LXXVIII części wstępnej, w pkt LXXIV – czyn z pkt LIX części wstępnej). O powyższym Sąd Apelacyjny orzekł w pkt 3 lit. j oraz k wyroku.

\n

II.

\n

Apelacja obrońcy oskarżonego B. R. (1) – dot. wydania przez Sąd Apelacyjny z urzędu orzeczenia uchylającego i umarzającego postępowanie o przestępstwo skarbowe przypisane w pkt LXXVIII.

\n

Sąd Apelacyjny z urzędu podnosi, iż przypisane oskarżonemu B. R. (1) w pkt LXXVIII przestępstwo skarbowe z art. 65 § 1 k.k.s. zostało popełnione w okresie od (...) r. Przestępstwo to w chwili jego popełnienia było zagrożone karą grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie. Tymczasem z dniem 1 maja 2021 r. przepis ten uległ nowelizacji (ustawą z dnia 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw – Dz.U.2021.694 – art. 5 pkt 9a i art. 39), bowiem m.in. występek ten podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie, co oznacza, iż przestępstwo to jest zagrożone m.in. karą pozbawienia wolności do lat 5 (art. 27 § 1 k.k.s.). To zaś oznacza, iż względniejsza dla oskarżonego jest ustawa obowiązująca w chwili popełnienia tego występku skarbowego a tym samym zastosowanie winien znaleźć przepis art. 2 § 2 k.k.s., co znalazło wyraz w treści orzeczenia Sądu Apelacyjnego w pkt 2 wyroku. Ta okoliczność zaś ma istotne znaczenie przy obliczeniu terminu przedawnienia karalności tego czynu.

\n

Zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 k.k.s. karalność tego przestępstwa skarbowego (zagrożonego karą grzywny lub karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3 lat) ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło 5 lat. W realiach niniejszej sprawy skoro wobec oskarżonego w tym czasie wszczęto postępowanie o ten czyn, to karalność ta ustaje z upływem dodatkowych 5 lat a więc łącznie po upływie 10 lat (art. 44 § 5 k.k.s.). Dodać należy, iż terminu tego nie wydłuża fakt popełnienia przez oskarżonego przestępstwa polegającego na narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej – akcyzy (art. 44 § 3 k.k.s.), skoro ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym zarówno w wersji pierwotnej, jak i obecnie obowiązującej (Dz.U.2023.1542 t.j.) przewiduje płatność tego podatku do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy a więc od dnia nabycia wyrobów akcyzowych. Tym samym bieg przedawnienia rozpoczyna się z końcem roku, w którym upłynął termin płatności tej należności (art. 44 § 3 zd. 1 k.k.s.) a więc z końcem (...).

\n

To zaś oznacza, w świetle wskazanych wyżej przepisów, iż z dniem 1 stycznia 2020 r. nastąpiło już przedawnienie karalności tego występku a tym samym, na etapie postępowania apelacyjnego, na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. zaszła konieczność uchylenia w tym zakresie zaskarżonego orzeczenia i umorzenia postępowania o ten czyn zarzucony w pkt CXXX aktu oskarżenia, z uzupełnieniem podstawy prawnej tego czynu o przepis art. 2 § 2 k.k.s., o czym już wyżej wspomniano.

\n

Orzeczenie w tym przedmiocie zostało zawarte przez Sąd Apelacyjny w wyroku w pkt 2.

\n

III.

\n

Apelacja obrońcy oskarżonego A. B. – dotyczy przestępstwa z art. 263 § 1 k.k. przypisanego oskarżonemu w pkt XLV.

\n

Obrońca oskarżonego w apelacji zarzuciła w tym zakresie błąd w ustaleniach faktycznych, odwołując się do błędnej oceny zebranych w sprawie dowodów: tu dokładniej mówiąc wyjaśnień samego oskarżonego B. i wyjaśnień Ł. O. (1). Apelująca jednak nie zwróciła uwagi na to, iż Sąd I instancji skazał A. B. za czyn, który nie stanowi przestępstwa.

\n

Jak to wynika z opisu przypisanego oskarżonemu przestępstwa z art. 263 § 1 k.k. A. B. został uznany za winnego tego, że we wskazanym okresie „ sprzedał Ł. O. (1) nie mniej, niż 25 naboi śrutowych do strzelby myśliwskiej za kwotę nie mniejszą niż 125 zł”. Tymczasem należy wyraźnie podnieść, iż sprzedaż takich naboi sama w sobie nie jest przez prawo zakazana. Sprzedaż taka staje się dopiero przestępstwem, gdy następuje „ bez wymaganego zezwolenia”, co jasno wynika z treści art. 263 § 1 k.k.

\n

Powyższe zaś skłania Sąd odwoławczy do podjęcia działania z urzędu na podstawie art. 433§1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k., gdyż w tym zakresie zaskarżony wyrok dotknięty jest rażącą niesprawiedliwością w zakresie przypisania oskarżonemu A. B. winy w popełnieniu zarzuconego mu przestępstwa z art. 263 § 1 k.k., czym Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisu art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., która to obraza miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku.

\n

Abstrahując bowiem od poprawności w tym względzie ustaleń faktycznych, przytoczonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji dopuścił się rażącego uchybienia przy konstruowaniu orzeczenia o winie oskarżonego B. w popełnieniu tego czynu.

\n

Zgodnie z art. 413§2 pkt 1 k.p.k. wyrok skazujący powinien zawierać dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu oraz jego kwalifikację prawną.

\n

Opis czynu przypisanego to dokładny opis wszystkich elementów czynu mających znaczenie dla prawidłowej jego kwalifikacji, niepomijający żadnego aspektu zachowania należącego do ustawowych znamion danego typu przestępstwa (por. wyrok SN z 16 lutego 1995 r., III KRN 206/94, OSNKW 1995, nr 5-6, poz. 38; postanowienie SN z dnia 28.02.2008 r., III KK 278/07, Biul. PK 2008, nr7, poz.23).

\n

Jak już wskazano wyżej, sama sprzedaż naboi do broni palnej (handel nimi) nie jest zabroniona. Penalizacji bowiem podlega handel amunicją do broni palnej, ale wtedy, gdy jest prowadzony bez wymaganego zezwolenia. Co także istotne, Sąd I instancji w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nawet nie zawarł ustalenia czy A. B. posiadał zezwolenie na handel takiej amunicji (str. 38 uzasadnienia). Sąd ten natomiast jedynie przy ocenie prawnej tego czynu wskazuje, iż, cyt.: „ przypisał oskarżonemu A. B. także przestępstwo z art. 263 § 1 k.k. ”, zauważając, iż, cyt.: „ popełnia je każdy, kto bez wymaganego zezwolenia wyrabia broń palną albo amunicję lub nią handluje” (str. 166 uzasadnienia). Powyższy fragment uzasadnienia wyroku zdaje się prowadzić do wniosku, iż Sąd Okręgowy dostrzega fakty, iż oskarżony B. nie posiadał wymaganego zezwolenia na handel amunicją do broni palnej a więc nie miał prawa dokonać sprzedaży 25 nabojów śrutowych do strzelby myśliwskiej. Problem jednak w tym, że uzasadnienie wyroku nie może zastąpić samego wyroku, bowiem jest to dokument o charakterze sprawozdawczym, który jedynie ma za zadanie wyjaśnienie wszystkich rozstrzygnięć zawartych w wyroku. Skoro zaś w zaskarżonym wyroku skazano oskarżonego A. B. za przestępstwo z art. 263 § 1 k.k., pomijając w opisie tego czynu znamię handlowania amunicją „bez wymaganego zezwolenia”, to Sąd Okręgowy dopuścił się naruszenia prawa procesowego – art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., które niewątpliwie miało rażący charakter i istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, uznającego oskarżonego za winnego popełnienia występku z art. 263 § 1 k.k. (por: wyrok SN z dnia 15 lutego 2005 r., III KK 310/04, LEX nr 146278; postanowienie SN z dnia 20 lipca 2005 r., I KZP 20/05, OSNKW 2005/9/76; wyrok SN z dnia 26 stycznia 2012 r., IV KK 326/11, LEX nr 1119563; wyrok SN z dnia 22 marca 2012 r., IV KK 375/11, OSNKW 2012/7/78).

\n

Z uwagi na to, że apelacja została wniesiona wyłącznie na korzyść oskarżonego A. B. a przepis art. 434 § 1 k.p.k. nie pozwala Sądowi odwoławczemu na uzupełnienie opisu czynu o brakujące znamię, bowiem byłaby to niewątpliwie zmiana na niekorzyść oskarżonego, jak również w grę nie wchodzi uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, bowiem również przepis art. 443 k.p.k. nie pozwala takiemu Sądowi wydać orzeczenia dla oskarżonego surowszego, niż uchylone, to Sąd Apelacyjny z urzędu na podstawie art. 440 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 437 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok w tym zakresie i uniewinnił oskarżonego A. B. od popełnienia zarzuconego mu przestępstwa z art. 263 § 1 k.k., opisanego w pkt CXIX części wstępnej wyroku a przypisanego w pkt XLV. Konsekwencją takiego rozstrzygnięcia było również uchylenie orzeczenia o karze łącznej zawartego w punkcie XLVII zaskarżonego wyroku. Powyższe rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego znalazło wyraz w pkt 3 lit. d wyroku. Natomiast w zakresie wymierzenia „nowej” kary łącznej Sąd Apelacyjny wypowie się przy ustosunkowaniu się do pozostałych zarzutów tej apelacji.

\n

IV.

\n

Apelacje obrońców oskarżonych P. R. (1) i A. G. (1) – dotyczy przestępstwa z art. 258 § 1 k.k.

\n

Sąd I instancji zaskarżonym wyrokiem w punktach XIV i XXI uznał oskarżonych P. R. (1) i A. G. (1) za winnych tego, że w okresie od co najmniej (...) r. w N., S. i innych miejscowościach województwa (...) oraz kraju do (...) r. brali udział w zorganizowanej grupie przestępczej założonej i kierowanej przez J. S. (1), mającej na celu popełnianie przestępstw kradzieży z włamaniami pojazdów w ten sposób, że po dokonanych kradzieżach w ramach ustalonego podziału ról brali udział w przetransportowywaniu pojazdów do miejsc ich przechowywania oraz demontażu, tj. popełnienia przestępstwa z art. 258 § 1 k.k.

\n

Przed wykazaniem niezasadności takiego orzeczenia skazującego w stosunku do tych dwóch oskarżonych należy zawrzeć kilka uwag dotyczących udziału w zorganizowanej grupie przestępczej w rozumieniu art. 258 § 1 k.k.

\n

Trzeba podkreślić wyraźnie, że nie każda grupa ludzi ze sobą w jakiś sposób powiązanych, choćby z uwagi na więzi towarzyskie czy rodzinne, a nawet nie każdy zespół współsprawców popełniających przestępstwo, choćby mieli precyzyjnie podzielone role, skoordynowane działania itd., są \"zorganizowaną grupą\" z art. 258 § 1 k.k., ale te tylko co najmniej trzyosobowe zespoły ludzkie, w których istnieje jakaś struktura wewnętrzna o pewnym stopniu trwałości oraz widoczne przywództwo (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2007 r., II AKa 181/07, KZS 2008/3/34). Nie trzeba przecież nikogo przekonywać, że skazanie za udział w zorganizowanej grupie przestępczej wymaga ustalenia, że taka grupa w ogóle istniała, co jest warunkiem koniecznym do przypisania oskarżonemu popełnienia przestępstwa z art. 258§1 k.k.

\n

Samo współdziałanie oskarżonego z osobami, których działania się skoordynowane i którzy przynależą do zorganizowanej grupy przestępczej nie jest jeszcze wystarczające do przyjęcia, że oskarżony ten miał świadomość, że uczestniczy w takiej grupie przestępczej, jak nie jest także wystarczające do logicznego wnioskowania, iż oskarżony ten akceptował również cele tej grupy i co najmniej godził się na udział w niej (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 3 grudnia 2014 r., II AKa 192/14, LEX nr 1602929).

\n

Jakkolwiek dla odpowiedzialności z art. 258 § 1 k.k., nie jest konieczna wiedza sprawcy o szczegółach organizacji grupy, zaś znamiona przynależności do zorganizowanej grupy przestępczej wypełnia samo przystąpienie do niej i pozostawanie w jej strukturach z gotowością do popełniania przestępstw (lub przestępstwa), dla których ta grupa została stworzona, to przecież należy pamiętać, że przestępstwo to, jak wyżej wskazano, może być popełnione tylko umyślnie i przy świadomości sprawcy, że do takiej grupy należy, chociażby ta przynależność była krótkotrwała. Nie ulega też wątpliwości, że nawet współdziałanie kilku osób w popełnieniu przestępstwa nie decyduje samo w sobie o istnieniu przesłanek uzasadniających przypisanie im udziału w grupie przestępczej. Niezbędne jest wykazanie, że w realiach procesowych konkretnej sprawy i przy uwzględnieniu wszystkich dowodów, rzeczywiście występują wystarczające przesłanki pozwalające na przypisanie sprawcy tego rodzaju przestępstwa. Istnienia grupy przestępczej w ujęciu ww. przepisu nie można domniemywać ani jedynie się domyślać. Należy więc wykazać w sposób nie budzący wątpliwości, że dana osoba miała świadomość istnienia zorganizowanej grupy przestępczej oraz zamiar działania w jej ramach (por. wyrok SN z dnia 28 marca 2014 r., III KK 443/13, LEX nr 1458680; wyroki Sądów Apelacyjnych: w K. z dnia 26 kwietnia 2012 r., II AKa 72/12, KZS 2012, Nr 7-8, poz. 84 i w B. z dnia 27 lutego 2013 r., II AKa 263/12, Lex nr 1293575).

\n

Jednorazowe działanie, nawet w zmowie z innymi, choćby uczestnikami zorganizowanej grupy przestępczej, dające podstawę do stwierdzenia współsprawstwa, działania w grupie przestępczej, doraźnej czy trwalszej, nie jest tożsame z działaniem w grupie zorganizowanej, czy choćby ze świadomością istnienia takiej grupy, organizmu o pewnej stabilności, strukturze, przestępczym programie czy przeznaczeniu. Skoro występek z art. 258 § 1 k.k. można popełnić tylko umyślnie, to świadomość istnienia takiej grupy jest niezbędnym warunkiem przypisania udziału w grupie. Nie można należeć do grupy przestępczej, nie wiedząc, że taka grupa istnieje. Nie wystarcza, że istnienia grupy i współdziałania z nią sprawca mógł i powinien się był domyślać. Powinność (i możliwość) domyślania się są bowiem znamionami nieumyślności (art. 9 § 2 k.k.), zatem nie spełniają znamienia umyślności występku z art. 258 § 1 k.k. (por. wyrok SN z dnia 24 marca 2010 r., II KK 199/09, Lex nr 843107; wyrok Sądu Apel. w K. z dnia 8 lipca 2009 r., II AKa 132/00, KZS 2009, Nr 9, poz. 43).

\n

Możliwa więc jest taka sytuacja, gdy następuje wykorzystanie przez członków grupy przestępczej innych osób, spoza jej kręgu, do wykonania różnych, choćby najbardziej ryzykownych czynności w przestępczym procederze, wiążących się chociażby m.in. z przewożeniem towaru będącego przedmiotem przestępstwa. Jednak taki kontakt osoby spoza struktur grupy przestępczej z jej członkami, nie może automatycznie przesądzać o jej przynależności do tej grupy, lecz musi być oceniany wnikliwie na gruncie realiów procesowych danej sprawy (por. wyrok SN z dnia 23 kwietnia 2013 r., V KK 405/12, Lex nr 1314496).

\n

Przypisanie udziału w zorganizowanej grupie przestępczej wymaga ustalenia czy sprawca był członkiem grupy, akceptował przestępcze cele takiej grupy, czy też jedynie z taką grupą współdziałał (por. wyrok Sądu Apel. w K. z dnia 8 listopada 2013 r., II AKa 220/13, KZS 2013, nr 12, poz. 39) nie mówiąc już o wykazaniu, czy w ogóle taka grupa przestępcza istniała.

\n

Tymczasem w realiach niniejszej sprawy Sąd I instancji jednoznacznie i przekonywująco wykazał, iż istniała zorganizowana grupa przestępcza, założona i kierowana przez J. S. (1), co zresztą znajduje odbicie w takich dowodach jak wyjaśnienia samego J. S. (1), K. P., Ł. O. (1), T. E., P. R. (2), K. Ż. czy G. P..

\n

T. E. w swoich wyjaśnieniach wskazał na elementy struktury tej grupy, podnosząc, iż on sam był w tej grupie, ale stał niżej w hierarchii niż U. i T.-R. i przyjmował od nich polecenia a nadto zauważył, iż U. stał wyżej niż T.-R.. Zresztą na to hierarchiczne zorganizowanie tej grupy wskazują także okoliczności rozliczeń za kradzione samochody. Te okoliczności wynikające z wyjaśnień T. E. zostały dostrzeżone przez Sąd I instancji, który zasadnie dla odmiany nie dał wiary późniejszym depozycjom T. E., który wprawdzie wymieniał skład tej grupy, ale zaprzeczał, by osoby te stanowiły zorganizowaną grupę przestępczą (str. 98-99 uzasadnienia).

\n

K. Ż. wprost wskazał, iż ta działalność była zorganizowana, zarządzał wszystkim J. S. (1) i to on mówił mu, co ma robić, uprzedzając go o przyjeździe samochodu i o konieczności jego rozebrania (k. 3955v).

\n

Zapoznając się jednak zarówno z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku, jak i z wyjaśnieniami T. E. (k. 1208-1210, 12161219, 1220-1223, 1255-1256, 1264, 1331-1334, 1349-1357, 1358-1361, 1997-1999, 2814-2815, 3378-3380, 3574-3576, 4485-4488, 9997-9998, 11047-11048, 12312-12314, 12735-12740, 15952v-15954 akt (...) oraz k. 542-544, 546-547) trudno w nich poszukiwać jakichkolwiek treści, które pozwalałyby na wysunięcie jednoznacznego wniosku, iż zarówno A. G. (1), jak i P. R. (1) należeli do struktur zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez J. S. (1). To samo dotyczy zresztą wyjaśnień Ł. O. (1), B. R. (1), wyjaśnień (zeznań) P. R. (2), G. P., K. Ż., W. S. i W. R. (3), wskazanych w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku na str. 2-3.

\n

Trzeba zauważyć, iż, jak to wynika z treści zaskarżonego wyroku, w ramach działalności w tej grupie przestępczej P. R. (1) i A. G. (1) w (...)r. na polecenie J. S. (1) przyjęli a następnie przejechali z nieustalonej miejscowości do S. skradzionym w N. samochodem marki V. (...), przekazując ten pojazd K. Ż. i K. P. oraz w okresie od (...) r. w miejscowości D. i w innych na terenie woj. (...) na polecenie J. S. (1) przyjęli od nieustalonej osoby skradziony w dniu(...) r. samochód marki A. (...) i następnie samochód ten przetransportowali na posesję W. S., pomagając w ukryciu tego pojazdu.

\n

K. Ż. w swoich wyjaśnieniach potwierdził fakt przyprowadzenia V. (...) na swoją posesję przez G. i R. wskazując, iż jeden z nich, przyprowadzając ten samochód, powiedział, iż jest „ od J. i że zostawia tego golfa” (k. 357-358 akt (...)), co także znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach na k. 379, 1919, 3956, 6358-6359 akt (...), gdzie rozpoznał ze zdjęć P. R. (1), k. 11343-11344 i k. 15770-15772 akt (...) oraz k. 1030-1035 i k. 1038-1040, potwierdzając również fakt, że tych mężczyzn, tj. oskarżonych R. i G. rozpoznał w toku rozprawy. Zeznania te zresztą zostały prawidłowo ocenione na str. 77-80 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

\n

K. P. potwierdził fakt przyprowadzenia przez oskarżonych G. i R. tego V. (...) na posesję K. Ż. (k. 2701-2709, 2713-2714, 2718-2720, 3290-3293, 4651-4652, 6375-6377, 6378-6379, 15895-15896 akt (...) i k. 1986-1989a), których treść znajduje odbicie w ich ocenie przeprowadzonej przez Sąd I instancji na str. 73-76 uzasadnienia.

\n

G. P., w złożonych obszernych wyjaśnieniach (zeznaniach) wskazał na działalność J. S. (1) w obrocie częściami od skradzionych samochodów a także na osoby P. R. (1) oraz A. G. (1), na co szczegółowo zwraca uwagę Sąd I instancji przy ocenie tych relacji procesowych na str. 111-114 uzasadnienia wyroku. Jednak z wyjaśnień G. P. co do osób J. R. i A. G. (1) wynika jedynie tyle, że rozpoznanemu przez siebie P. R. (1) na stacji paliw w Ś. przekazywał 500 zł (k. 5076 akt (...)), zaś rozpoznanego w toku rozprawy oskarżonego A. G. (1), którego poznał w (...) r., na jego prośbę zawiózł do J. S. (1) i u niego zostawił a nadto wcześniej raz go poznał w towarzystwie (...) (k. 4904 akt (...) i k. 1057).

\n

Odnośnie zaś drugiego z samochodów i udziału w jego przyprowadzeniu na posesję W. S. wyjaśnił (zeznał) W. S.. Sąd I instancji, oceniając jego depozycje procesowe złożone na kartach wskazanych w treści uzasadnienia wyroku na str. 10 wskazał na rozpoznanie przez niego ze zdjęć P. R. (1) (tego rozpoznał w 100%) i A. G. (1) (tego rozpoznał na 70%) jako tych, którzy wstawili u niego kradzionego A. (...) (k. 2317 akt (...)), przy czym już nie miał wątpliwości, iż jedną z tych osób był A. G. (1), gdy mu go okazano „na żywo” a drugą P. R. (1), którego rozpoznawał w trakcie konfrontacji na k 4666-4667 akt (...) (str. 80-84). Sąd I instancji jednocześnie, oceniając te wyjaśnienia w sposób przekonywujący wskazał, dlaczego nie dał wiary tym relacjom, w których W.

\n

S. w sposób odmienny relacjonował zdarzenia, w tym rozpoznanie obu oskarżonych. Abstrahując jednak od tych okoliczności trudno w tych relacjach procesowych W. S. doszukiwać się jakichkolwiek informacji na temat przynależności tych obu oskarżonych do zorganizowanej grupy przestępczej. Oskarżony ten bowiem w swoich wyjaśnieniach przekazał swoją wiedzę jedynie na temat przyprowadzenia przez oskarżonych R. i G. tego samochodu marki A. (...), mówiąc przy tym jedynie tyle, że ten samochód przyprowadzili a także wskazując, iż nastąpiło to na prośbę „A. ps. (...), czyli A. B. (k. 1854v akt (...)). Dodać przy ty trzeba, iż w tych wyjaśnieniach pojawia się także samochód marki V. (...), który także mieli przyprowadzić do niego ci obaj mężczyźni, przy czym W.

\n

S. wskazał, że rozpoznani przez niego P. R. (1) i A. G. (1) przyprowadzili te samochody, ale na prośbę J. S. (1), jak i A. B. (k. 12746 akt (...)).

\n

Powyższa okoliczność natomiast w sposób oczywisty poddaje w wątpliwość ustalenie Sądu I instancji, mając też na uwadze ustalenia Sądu I instancji na temat funkcjonowania dwóch zorganizowanych grup przestępczych, tj. grupy kierowanej przez J. S. (1) i grupy kierowanej przez A. B., by oskarżeni R. i G. rzeczywiście, przyprowadzając samochody do K. Z. (2) i W. S. faktycznie czynili to, przynależąc do zorganizowanej grupy przestępczej.

\n

Trzeba przy tym zaznaczyć, iż okoliczności dotyczące przyprowadzenia samochodu V. (...) nie są objęte zarzutem aktu oskarżenia, jak i nie zostały osądzone przez Sąd I instancji a tym samym nie mogą być one uwzględnione na niekorzyść obu oskarżonych.

\n

Również w zakresie przynależności obu oskarżonych do zorganizowanej grupy przestępczej niczego nie wnoszą wyjaśnienia Ł. O. (1), który zajmował się demontażem kradzionych pojazdów i wskazał na funkcjonowanie dwóch zorganizowanych grup przestępczych zajmujących się tym samym: tj. grupy J. S. (1) i grupy A. B., co wynika ze złożonych przez niego wyjaśnień wskazanych na str. 2 uzasadnienia wyroku a ocenionych przez Sąd I instancji w tym uzasadnieniu na str. 84-89. To samo zresztą należy odnieść do wskazanych na str. 2 wyjaśnień i zeznań B. R. (1) i P. R. (2), które zostały ocenione przez Sąd I instancji na str. 54-62 oraz str. 101-111, przy czym ten ostatni wprost wypowiadał się na temat tych dwóch grup przestępczych, ale już nie o udziale w którejkolwiek z nich oskarżonych G. i R..

\n

Trudno zaś w pozostałym materiale dowodowym doszukiwać się udziału tych obu oskarżonych w zorganizowanej grupie przestępczej założonej i kierowanej przez J. S. (1), jak i jakichkolwiek innych okoliczności związanych z przyprowadzeniem na posesje K. Ż. i W. S. wcześniej skradzionych samochodów.

\n

Oskarżony P. R. (1) w wyjaśnieniach zanegował swoje sprawstwo i winę, przyjmując co do zasady postawę bierną, ale przyznając się do znajomości z J. S. (1) oraz przedstawiając na rozprawie korzystną dla siebie wersję wydarzeń, w tym zwłaszcza na temat przyprowadzonego samochodu marki V. (...) (k. 4649-4650, 4660-4661, 4666-4667, 4686-4687, 8060-8062, 11140-11142, 11410-11412, 11413, 12850-12852 akt (...) i k. 651-653).

\n

Oskarżony A. G. (1) również w wyjaśnieniach zanegował swoje sprawstwo i winę, przyznając jedynie swoją znajomość koleżeńską z zatrzymanymi z nim wspólnie P. R. (1) i J. S. (1) oraz zaprzeczając niekorzystnym dla niego okolicznościom wynikającym z wyników przeszukania jego mieszkania a także z wyjaśnień K. P., K. Ż. i W. S. (k. 4645-4647, 4651-4652, 4694-4696, 7736-7738, 12870-12872 akt (...) i k. 642-645).

\n

Sąd I instancji dokonał oceny wyjaśnień obu oskarżonych, słusznie podchodząc do nich krytycznie, jeżeli chodzi o dokonanie obu zarzucanych im przestępstw paserstwa (str. 71-72), gdyż w tym zakresie ocena ta jest logiczna, wskazuje na absurdalność wersji prezentowanych przez obu oskarżonych, jak i ich sprzeczność z pomawiającymi ich w/w depozycjami procesowymi innych osób. Natomiast Sąd Okręgowy, dokonując oceny wyjaśnień obu oskarżonych, jak i oceny wyjaśnień (zeznań) osób, które wskazywały zarówno na funkcjonowanie zorganizowanej grupy przestępczej, jak i na przedmiotowe paserstwa samochodów w ogóle nie dokonał oceny tych dowodów pod kątem przynależności do tej grupy kierowanej przez J. S. (1) oskarżonych R. i G.. Jest to o tyle istotne, bowiem Sąd I instancji nawet takiej oceny nie dokonał analizując wyjaśnienia J. S. (1), który akurat na temat samej struktury założonej przez siebie grupy, jak i udziału w niej różnych osób, w tym oskarżonych R. i G. wypowiada się. J. S. (1) złożył w tej sprawie bardzo obszerne wyjaśnienia na k. 6934-6936, 6949, 2082-2084, 2089-2090, 2819-2820, 3367-3369, 3694-3697, 6020-6022, 6323, 8579-8580, 9163-9164, 10949-10954, 11407-11409, 11413, 11414-11417, 12957-12960, 13307-13308 akt (...) i k. 646-650.

\n

Oskarżony J. S. (1) w tych wyjaśnieniach przyjął postawę zmienną, początkowo w ogóle nie przyznając się do zarzucanych mu przestępstw a jedynie potwierdzając swoją znajomość z A. G. (1), z którym został zatrzymany i wspominając o jeszcze jednym mężczyźnie im towarzyszącym w zajeździe (...) w T., tj. P. R. (1) (k. 2083). Natomiast na temat funkcjonowania jego przestępczej działalności i innych współdziałających z nim osób, w tym także zorganizowania tej działalności w ramach grupy przestępczej wyjaśnił na k. 3694-3697 akt (...), nie wspominając w ogóle o P. R. (1) i A. G. (1), na k. 9164 akt (...), przecząc, by dokonał przestępstwa paserstwa z P. R. (1) i A. G. (1). Na temat swojej działalności przestępczej, w tym funkcjonowania kierowanej przez siebie zorganizowanej grupy przestępczej wyjaśnił także na k. 10951-10953 akt (...). W tych wyjaśnieniach m.in. przyznał, iż A. G. (1) zna od bardzo dawna, jak również zna P. R. (1) i to im zlecił przyprowadzenie do K. Ż. samochodu marki V. (...), który był kradziony, potwierdzając przyprowadzenie dla niego tego samochodu podczas konfrontacji z P. R. (1) na k. 11413 akt (...). Nie pamiętał wprawdzie dokładnie w jaki sposób dowiedział się o tym samochodzie i jak go od nich kupił, ale wskazał jednoznacznie i kategorycznie, iż, cyt.: „ oni nie wchodzili w skład mojej grupy” (k. 10952), nie wykluczając jeszcze, że mogli wstawić na niego jakiś inny samochód do którejś z dziupli, ale już nie dokonywali kradzieży aut na jego polecenie, jak inni. Nieco odmiennie na temat przyprowadzenia tego samochodu z N. wyjaśnił na k. 11416-11417 akt (...), nie wspominając nic o grupie. Natomiast na k. 12959-12960 akt (...) częściowo przyznał się do stawianych mu zarzutów, zaprzeczając jednak, by miał związek z zarzucanym oskarżonym R. i G. samochodem marki A. (...). W toku rozprawy oskarżony J. S. (1), przyznając się po części do zarzucanych mu czynów, jak i zaprzeczając, by organizował grupę przestępczą wyjaśnił w sposób odmienny na temat nabycia i przywiezienia V. (...) do K. Ż., dostosowując wersję do wersji prezentowanej na rozprawie przez P. R. (1) a także potwierdzając swoją znajomość z P. R. (1) i A. G. (1) (k. 646-650). Na rozprawie wprawdzie oskarżony S. nie potwierdził wyjaśnień z k. 10949-10954, ale to niepotwierdzenie dotyczy zorganizowania i kierowania grupą przestępczą (k. 648).

\n

Sąd I instancji, oceniając te wyjaśnienia na str. 62-70 uzasadnienia wyroku, dostrzegł, iż J. S. (1) wyjaśnił, iż, cyt.: „ G. i R. nie wchodzili w skład jego grupy i nie kradli na jego polecenie jak inni” (str. 66 uzasadnienia). Sąd Okręgowy zauważa niespójność relacji procesowej oskarżonego dotyczącej oskarżonych A. G. (1) i P. R. (1), ale ta niespójność dotyczy przyprowadzenia V. (...), jak i istnienia zorganizowanej grupy przestępczej (str. 68-69 uzasadnienia). Sąd I instancji daje przy tym wiarę tym wyjaśnieniom oskarżonego, w których wprost obciążył A. G. (1) i P. R. (1) przyprowadzeniem kradzionego samochodu marki V. (...), jak i w których przyznał się do kierowania grupą przestępczą, przytaczając na poparcie tej oceny logiczną i zasadną w świetle zasad art. 7 k.p.k. argumentację, odwołując się przy tym do wyjaśnień B.

\n

R. (1), Ł. O. (1) oraz zeznań P. R. (2), W. R. (3), K. Ż., G. P., W. S. i innych osób. Sąd I instancji w rzeczywistości jednak uchylił się od oceny, czy za prawdziwe uznać należy te wyjaśnienia oskarżonego S. ze śledztwa, w których wprost stwierdził, iż A. G. (1) i P. R. (1) nie należeli do jego grupy przestępczej. Tymczasem przecież, jak to wyżej wykazano, poza dowodami na istnienie tejże grupy przestępczej żaden dowód nie wskazuje na to, by członkami tej grupy kierowanej przez J. S. (1) byli ci obaj oskarżeni. Nie ma więc dowodu na to, by oskarżeni po pierwsze wiedzieli, że taka grupa faktycznie istnieje, jak i nie ma dowodu na to, nawet przy przyjęciu, że oskarżeni taką świadomość co do istnienia grupy posiadali, by faktycznie oskarżeni w pełni czuli się członkami tej grupy, znali jej zasady, jak i swoje w niej miejsce.

\n

Wręcz przeciwnie, przedstawione wyżej dowody nie wskazują w żaden sposób na to, by A. G. (1) i P. R. (1) brali udział w strukturach zorganizowanej grupy przestępczej założonej i kierowanej przez J. S. (1). Przyprowadzenie na użytek J. S. (1) (jego grupy) dwóch samochodów nie oznacza jeszcze, że obaj oskarżeni byli członkami tej grupy, ale oznacza, iż w zakresie tych dwóch pojazdów współpracowali na zasadzie współsprawstwa z oskarżonym J. S. (1) i ewentualnie z osobami, które fizycznie im te samochody wydały i które następnie te samochody przyjęły.

\n

Wreszcie znamienne jest i to, że Sąd I instancji przytaczając w treści uzasadnienia ustalony stan faktyczny a zwłaszcza skład personalny członków tejże grupy założonej i kierowanej przez J. S. (1) nie wymienił w ogóle A. G. (1) i P. R. (1), by byli członkami tej grupy i by w związku z tą przynależnością mieli wyznaczone role (str. 1-2 uzasadnienia). Jednak brak tego ustalenia nie może dziwić, skoro Sąd I instancji na poparcie tych ustaleń odwołuje się do omówionych wyżej wyjaśnień T. E., B. R. (1), Ł. O. (1), zeznań P. R. (2), G. P., K. Ż., W. S. i W. R. (3) (str. 2-3 uzasadnienia). Skoro zaś z żadnego dowodu ocenionego przez Sąd I instancji nie wynika, by członkami tej grupy byli A. G. (1) i P. R. (1), to nasuwa się oczywista konstatacja, iż wyjaśnienia oskarżonego J. S. (1), w których podkreślił, iż do jego grupy nie należeli A. G. (1) i P. R. (4), uznać należy za w pełni wiarygodne.

\n

Nie mogą przy tym przekonywać twierdzenia Sądu I instancji, iż powyższe stwierdzenie J. S. (1), cyt.: „ nie może automatycznie prowadzić do uniewinnienia tych dwóch oskarżonych od zarzutu z art. 258 § 1 k.k. ” (str. 134 uzasadnienia). To, że Sąd I instancji, na podstawie opisanych przez K. P. i K. Ż., jak i W. S. zachowań oskarżonych, przyprowadzających do S. samochód marki V. (...), przyjmuje, że, cyt.: „ mieli oni świadomość, że istnieje zorganizowana grupa przestępcza, zajmująca się handlem częściami pochodzącymi z samochodów pozyskiwanych z przestępstwa” nie oznacza przecież, że oskarżeni dopuścili się dwóch przestępstw w ramach tej grupy, wskazując w ten sposób, że akceptują przestępcze cele grupy oraz pobierając wynagrodzenie od J. S. (1) (str. 134 uzasadnienia). Takie rozumowanie Sądu I instancji uznać już należy za dowolne, gdyż właśnie takim ustaleniom przeczy wskazany wyżej materiał dowodowy i przytoczona przez Sąd I instancji jego ocena. Trzeba bowiem wyraźnie raz jeszcze nadmienić, iż przyprowadzenie samochodów J. S. (1) i innym osobom, stanowiącym zorganizowaną grupę przestępczą, jak i otrzymanie od J. S. (1) za to zapłaty oznacza tylko tyle, że przyprowadzili te pojazdy dla tej grupy, co automatycznie nie oznacza, że oskarżeni ci byli członkami tej grupy.

\n

Przytoczone wyżej a przywoływane także przez Sąd I instancji dowody nie dawały więc podstaw do przypisania oskarżonym P. R. (1) i A. G. (1) przestępstwa z art. 258 § 1 k.k., co świadczy o zasadności w tym względzie zarzutów apelacyjnych. Zresztą zarówno obrońca oskarżonego G., jak i obrońca oskarżonego R. zasadnie podnoszą, iż w tym zakresie zebrane dowody są niewystarczające do uznania winy oskarżonych w popełnieniu tego przestępstwa (tak obrońca oskarżonego R. na str. 3-4 apelacji) a przy tym Sąd I instancji co do przynależności tych oskarżonych do zorganizowanej grupy przestępczej nie poczynił żadnych ustaleń faktycznych (tak obrońca oskarżonego G. na str. 9 apelacji).

\n

Tym samym Sąd Apelacyjny, uznając zasadność stawianych w tym względzie zarzutów dokonania błędnych ustaleń faktycznych, na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 437 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, iż uniewinnił oskarżonego P. R. (1) od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z art. 258 § 1 k.k., opisanego w pkt CXXXII części wstępnej wyroku a przypisanego w pkt XIV oraz uniewinnił oskarżonego A. G. (1) od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z art. 258 § 1 k.k., opisanego w pkt CXXIX części wstępnej a przypisanego w pkt XXI. Konsekwencją zaś tych orzeczeń uniewinniających było również wyeliminowanie z opisów czynów przypisanych obu oskarżonym w punktach XIII i XX a dotyczących czynów opisanych w punktach CXXX i CXXXI oraz CXXVII i CXXVIII tych sformułowań, które miały związek z popełnieniem tych czynów w ramach kierowanej przez J.

\n

S. (1) zorganizowanej grupy przestępczej a także i sformułowania dotyczące uczynienia sobie z popełnienia każdego z tych obu przestępstw paserstwa „stałego źródła dochodu” i w ostateczności wyeliminowania z podstaw prawnych tych czynów i z podstawy prawnej wymierzonych kar przepisu art. 65 § 1 k.k. Należy tylko dodać, iż Sąd I instancji również nie ustalił dlaczego przyjął, iż w przypadku dokonania każdego z tych przestępstw paserstwa każdy oskarżony uczynił sobie z ich popełnienia stałe źródło dochodu. Trzeba nadmienić, iż oskarżeni dopuścili się tylko dwóch przestępstw paserstwa, osiągając z tego tytułu określoną „zapłatę” (korzyść majątkową). Nie oznacza to jednak, że przywiezienie przez nich dwóch kradzionych samochodów, przy braku podstaw do przyjęcia rozleglejszej działalności przestępczej, jak i przy wyeliminowaniu ich uczestnictwa w zorganizowanej grupie przestępczej świadczy już o uczynieniu sobie przez oskarżonych z popełnienia tych przestępstw „stałego źródła dochodu” w rozumieniu art. 65 § 1 k.k.

\n

Dalszą konsekwencją tych zmian było uchylenie orzeczeń o karach łącznych wymierzonych oskarżonym R. i G. w punktach XV i XXII. To zaś znów spowodowało uznanie, iż orzeczenie z pkt XVI o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego R. odnosi się do orzeczonej w pkt XIII kary pozbawienia wolności, zaś orzeczenie z pkt XXIII o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego G. odnosi się do orzeczonej w pkt XX kary pozbawienia wolności. Wreszcie wyeliminowanie z podstawy prawnej rozstrzygnięć zawartych w punktach XIII i XX przepisu art. 65 § 1 k.k. spowodowało uchylenie orzeczeń z punktów XVII i XXIV o oddaniu obu oskarżonych pod obligatoryjny dozór kuratora, gdyż brak jest podstaw do orzeczenia takiego dozoru.

\n

O powyższym Sąd Apelacyjny orzekł w pkt 3 pod literami b oraz c wyroku.

\n

V.

\n

Apelacja obrońcy oskarżonego M. U. (1).

\n

Zarzut ad. 1 Apelujący postawił zaskarżonemu wyrokowi zarzut bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k., gdyż w jego ocenie w przypadku M. U. (1) brak było podstaw do prowadzenia wobec niego postępowania rozpoznawczego, gdyż prowadzenie to wykraczało poza granice uzyskanego od państwa wykonania europejskiego nakazu aresztowania zezwolenia na jego ściganie.

\n

Na wstępie, przed ustosunkowaniem się do tego zarzutu należy zwrócić uwagę na realia faktyczne prowadzonej przez Sąd I instancji rozprawy, mając właśnie na uwadze postawę samego oskarżonego M. U. (1).

\n

Jeszcze podczas prowadzonej rozprawy w dniu (...)r. oskarżony M. U. (1) był obecny (k. 541-549), choć nie przejawiał szczególnego zainteresowania jej przebiegiem, skoro w jej trakcie opuścił salę rozpraw, ale już nie stawił się na rozprawę w dniu (...) r. oskarżony U. był obecny i złożył wyjaśnienia (k. 794-804). Na kolejnych terminach rozprawy w dniach (...) r. (k. 1708-1711) oskarżony M. U. (1) nie stawił się ani razu, mimo prawidłowego jego zawiadamiania o terminie, w tym, poprzez przesłanie zawiadomienia na dotychczas znany (a podany przez niego) adres zamieszkania.

\n

W dniu (...) r. wpłynęło do Sądu Okręgowego pismo z tego dnia obrońcy oskarżonego, w którym poinformował, iż oskarżony zawiadomił go telefonicznie, że jest pozbawiony wolności – że został zatrzymany w N. na podstawie (...) do odbycia kary pozbawienia wolności w Polsce oraz że aktualnie oskarżony przebywa w Zakładzie Karnym we F. i że do P. zostanie przekazany najprawdopodobniej w terminie 1 miesiąca i wobec powyższego oskarżony nie wyraża zgody na prowadzenie sprawy pod jego nieobecność (k. 1776). Z uwagi na treść tego pisma Sąd Okręgowy odroczył termin rozprawy z dnia (...) r. a także odwołał wyznaczony wcześniej termin z dnia (...) r. Ostatecznie kolejny (skuteczny) termin rozprawy miał miejsce (...) r. Wówczas oskarżony nie oświadczył w żaden sposób, że korzysta z zasady specjalności i że się jej nie zrzeka ani nawet nie ustalono, czy faktycznie to przekazanie nastąpiło w wyniku wykonania (...) (k. 1916-1920). Kolejne terminy rozprawy, na których przeprowadzono czynności dowodowe, miały miejsce w dniach (...)r. wydano wyrok (k. 2585-2586). W toku całego postępowania sądowego, od chwili ujawnienia przez obrońcę oskarżonego M. U. (1) o jego przekazaniu do P. w celu odbycia kary pozbawienia wolności orzeczonej w innej sprawie w wyniku wykonania europejskiego nakazu aresztowania oskarżony (ani jego obrońca) nie powołał się na żadną okoliczność, z której miałoby wynikać, iż zachodzi przeszkoda formalna w prowadzeniu przed Sądem I instancji postępowania wobec oskarżonego.

\n

Taka okoliczność została dopiero przywołana przez obrońcę oskarżonego w treści wywiedzionej od zaskarżonego wyroku apelacji.

\n

Należy podnieść za skarżącym, iż Sąd Okręgowy w Z., postanowieniem z dnia (...) wydał wobec ściganego M. U. (1) europejski nakaz aresztowania w celu wykonania wobec niego kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Z. w sprawie o sygn. akt (...) (k. 22, 24-28 akt Sądu Okręgowego w Z. o sygn. (...)). M. U. (1), w związku z jego poszukiwaniami w w/w sprawie, został zatrzymany w N. w dniu (...) r. (k. 43 akt (...)). Odpowiedni organ sądowy R.

\n

N. wydał zgodę na przekazanie ściganego na terytorium Rzeczypospolitej P. w celu wykonania w/w kary, które to przekazanie faktycznie nastąpiło w dniu (...) r., przy czym ścigany nie zgodził się na to przekazanie ani też nie zrezygnował z zasady specjalności (k. 98, 105-106, 108-109, 120 akt (...)).

\n

Powyższe jednak, wbrew zarzutowi apelacji, nie oznacza, iż w niniejszej sprawie zaistniała przeszkoda w dalszym prowadzeniu postępowania, po przekazaniu w wyniku wykonania (...) oskarżonego na terytorium Rzeczypospolitej P. w celu wykonania wskazanej kary pozbawienia wolności, orzeczonej w innej sprawie. Trzeba przyznać rację skarżącemu, iż przepis art. 607e § 1 k.p.k. wskazuje na niemożność ścigania osoby przekazanej w wyniku wykonania (...) za przestępstwa inne, niż te, które stanowiły podstawę przekazania ani wykonać orzeczonych wobec niej za te przestępstwa kar pozbawienia wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu wolności. Jednak należy zauważyć, iż zgodnie z art. 607e § 3 pkt 4 k.p.k., który w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie, wskazanego wyżej przepisu nie stosuje się, jeżeli postępowanie karne (tu: prowadzone przez Sąd Okręgowy w Z. pod sygn. akt (...) – przyp.

\n

SA) nie wiąże się ze stosowaniem wobec osoby ściganej środka polegającego na pozbawieniu wolności. Tym samym zgodnie z tym przepisem zasada specjalności nie obowiązuje, jeżeli postępowanie karne nie wiąże się ze stosowaniem wobec osoby ściganej środka polegającego na pozbawieniu wolności. Jeżeli więc osoba ścigana będzie odpowiadać z wolnej stopy, możliwe jest prowadzenie przeciwko niej postępowania w sprawie o przestępstwo, które nie stanowiło podstawy przekazania w trybie europejskiego nakazu aresztowania. Chodzi tu więc o wymóg, by w realiach niniejszego postępowania, po przekazaniu oskarżonego w wyniku wykonania europejskiego nakazu aresztowania, nie były stosowane wobec oskarżonego środki polegające na pozbawieniu go wolności, co w praktyce sprowadza się do stosowania tymczasowego aresztowania.

\n

Dopiero wykonanie prawomocnie orzeczonej kary pozbawienia wolności, jeśli zostanie orzeczona, wymaga uzyskania zgody organu sądowego państwa wykonania nakazu, co wynika z treści art. 607e § 3 pkt 8 k.p.k. (patrz: Świecki Dariusz (red.), „Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany”, LEX/el. 2023, tezy 17 i 18 do art. 607e; postanowienie SN z dnia 15.07.2020 r., V KK 680/19, LEX nr 3277061; postanowienie SN z dnia 6 maja 2010 r., V KK 222/09, LEX nr 603810; wyrok SN z dnia 22 stycznia 2022 r., II KK 341/20, LEX nr 3342242). Tym samym, wbrew należytego odczytania w/w normy prawnej, apelujący błędnie podnosi, iż wymierzenie kary pozbawienia wolności w przedmiotowej sprawie wykracza poza granice uzyskanego od państwa wykonania europejskiego nakazu aresztowania zezwolenia na ściganie M.

\n

U. (1).

\n

Powyższe więc przekonuje o niezasadności postawionego zarzutu.

\n

Dodatkowo należy podkreślić, iż analogiczna sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie już w toku prowadzonego postępowania apelacyjnego. Obrońca oskarżonego bowiem pismem z dnia (...) r. wniósł o wyłączenie sprawy M. U. (1) do odrębnego postępowania i zawieszenie postępowania karnego przeciwko wymienionemu, gdyż oskarżony został wydany na podstawie (...) wydanego przez Sąd Okręgowy w G. W.. z dnia (...) a nie zgodził się na uproszczoną procedurę przekazania ani nie zrzekł się zasady specjalności (k. 3257), dołączając do pisma dokumenty potwierdzające te okoliczności (k. 3258-3266). Tymczasem niniejsze postępowanie apelacyjne nie wiązało się ze stosowaniem wobec oskarżonego U. środka polegającego na pozbawieniu wolności (tu: ze stosowaniem tymczasowego aresztowania) a tym samym nie było żadnych podstaw do uwzględnienia złożonego przez obrońcę oskarżonego wniosku, o czym Sąd Apelacyjny orzekł na rozprawie w dniu 12 października 2023 r. (k. 3323).

\n

Zarzuty ad. 2-5.

\n

Wprawdzie skarżący w punktach tych stawia zarzuty obrazy przepisu prawa materialnego, tj. art. 279 § 1 k.k., jak i art. 258 § 1 k.k. oraz obrazy prawa procesowego, tj. art. 5 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. a także błędu w ustaleniach faktycznych o charakterze „dowolności”, ale w rzeczywistości wszystkie te zarzuty sprowadzają się do kwestionowania dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych w związku z błędną, wedle skarżącego, oceną wyjaśnień samego oskarżonego M. U. (1), który do popełnienia tych czynów nie przyznał się, jak i wyjaśnień T. E., R. B. i M. K. (4), jeżeli chodzi o dokonanie samych kradzieży samochodów z włamaniem, opisanych w punktach 93, 96 i 97 aktu oskarżenia (dotyczy przestępstw opisanych w punktach XXII, XXV i XXVI części wstępnej wyroku, które zostały przypisane oskarżonemu w pkt LVIII) oraz wyjaśnień T. E. i J. S. (1), jeżeli chodzi o udział w zorganizowanej grupie przestępczej (opisanej w pkt XXVIII części wstępnej wyroku a przypisanej w pkt LIX).

\n

Tymczasem, wbrew sugestiom skarżącego, Sąd I instancji dokonał wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i na jej podstawie wykazał jednoznacznie sprawstwo i winę oskarżonego M. U. (1) w popełnieniu przypisanych mu przestępstw.

\n

Odnośnie udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, założonej i kierowanej przez J. S. (1), oskarżony M. U. (1) faktycznie nie przyznał się do winy. Jednak już w przypadku dokonywania kradzieży z włamaniem samochodów jego stanowisko było różne. Trzeba zauważyć, iż oskarżony ten w pierwotnych wyjaśnieniach nie przyznał się do żadnego z zarzucanych mu czynów (ani do udziału w grupie, ani do kradzieży z włamaniem, które to kradzieże nie dotyczyły czynów kwestionowanych w apelacji), ale przyznał się do znajomości z T. E., który był jego kolegą, z R. B. i (...), czyli rozpoznanym ze zdjęcia M. K. (4), przyznając również, iż nie był z żadnym z nich skonfliktowany, zaprzeczając jednak, by znał się z J. S. (1) (k. 1740-1741 akt (...)), zmieniając już jednak swoje stanowisko w toku posiedzenia aresztowego co do zarzucanych wówczas kradzieży, bowiem do nich się przyznał (k. 1744 akt (...)) i podtrzymując to zmienione stanowisko w toku przesłuchania na k. 2269v akt (...). Podczas przesłuchania w dniu (...) r., oskarżony nie przyznał się do popełnienia kradzieży z włamaniem na szkodę K. R. (czyn opisany w pkt XXII części wstępnej wyroku – przyp. SA) i nie przyznał się do udziału w grupie a przyznał się do tych trzech kradzieży, jak poprzednio. Oskarżony jednak nie chciał więcej odnieść się do tych czynów, przecząc jedynie, by kradzieży tych dokonywał na polecenie J. S. (1), gdyż w ogóle go nie zna (k. 5604-5607 akt (...)).

\n

Podczas kolejnego przesłuchania w dniu (...) r., gdy postawiono mu dodatkowo zarzut kradzieży samochodu na szkodę D. Z. (2), co dot. czynu z pkt XXV części wstępnej wyroku (k. 8084-8085 akt 69/12) oskarżony nie przyznał się do tego czynu, ani do czynu popełnionego na szkodę K. R., zaś przyznał się do pozostałych kradzieży, które mu poprzednio zarzucano, odmawiając złożenia wyjaśnień (k. 8086-8087v akt 69/12). Wreszcie podczas ostatniego przesłuchania w śledztwie nie przyznał się do tych trzech kradzieży z włamaniem, jakie są kwestionowane przez skarżącego obrońcę, jak i do udziału w grupie a przyznał się do pozostałych czynów, odmawiając złożenia wyjaśnień (k. 13163-13164 akt 69/12). Na rozprawie wreszcie oskarżony podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko procesowe, potwierdzając powyższe wyjaśnienia (k. 799-800) a także wyjaśnił na temat okoliczności dokonywania poszczególnych kradzieży samochodów, przy czym z treści tych wyjaśnień wynika, że nie czynili tego w ramach jakiejkolwiek grupy przestępczej, nikt mu nie wydawał żadnych poleceń, kradzieże te były dokonywane przypadkowo, bez żadnego planu, co dalej zrobić z kradzionym pojazdem. Jednocześnie wskazał, iż tych kradzieży dokonywał tylko z E., B. i K., natomiast zaprzeczył, by z nimi mieli coś wspólnego J. S. (1) i P. R. (2), nie potrafiąc jednak wyjaśnić, z jakiego tytułu J. S. (1) przelał mu pieniądze, jak i wskazując, iż nie rozmawia obecnie z E., K. i B., gdyż ci go nieprawdziwie pomówili (k. 800-801).

\n

Trzeba jednak podkreślić, iż Sąd I instancji, oceniając te wyjaśnienia zasadnie dał im wiarę tylko częściowo, to jest w tej części, w której przyznał się do dokonanych przestępstw z E., B. i K.. P. bowiem w świetle wskazanych wyjaśnień T. E., B. R. (1) i J. S. (1) wywiódł, iż wyjaśnienia te nie zasługują na wiarę w tej części, gdy zaprzeczał, by dokonał tych kradzieży w ramach przynależności do grupy przestępczej J. S. (1) i by nie miał z tymi kradzieżami niczego wspólnego J. S. (1), którego dobrze znał, co wynika z przywołanych przez Sąd I instancji rozmów telefonicznych, jak i dokonanego przez J. S. (1) przelewu (str. 93-94 uzasadnienia).

\n

Trzeba bowiem powtórzyć, co już nadmieniono wyżej przy ocenie istnienia zorganizowanej grupy przestępczej przy ustosunkowaniu się do apelacji obrońców oskarżonych A. G. (1) i P. R. (1) (w pkt IV), iż w realiach niniejszej sprawy Sąd I instancji jednoznacznie i przekonywująco wykazał, iż istniała zorganizowana grupa przestępcza, założona i kierowana przez J. S. (1), co znajduje odbicie w takich dowodach jak wyjaśnienia samego J. S. (1), K. P., Ł. O. (1), T. E., P. R. (2), K. Ż. czy G. P.. Nie zachodzi więc tu konieczność ponawiana przytoczonej wyżej argumentacji w tym względzie. Również we wskazanej części niniejszego uzasadnienia wskazano także na dowody, z których wynikała rola oskarżonego M.

\n

U. (1) w tej grupie. Jak bowiem to wyjaśnił T. E., on sam był w tej grupie, ale stał niżej w hierarchii niż M. U. (1) i P. R. (2) i przyjmował od nich polecenia a nadto zauważył, iż M. U. (1) stał wyżej niż T.-R.. Zresztą, jak słusznie nadmienił Sąd I instancji, na to hierarchiczne zorganizowanie tej grupy wskazują także okoliczności rozliczeń za kradzione samochody. Również z tymi wyjaśnieniami korespondują wyjaśnienia J. S. (1), w których wprost wskazał, iż „Mały z K.” (czyli M. U. (1) – przyp. SA) należał do jego grupy. Nie dość bowiem, iż J. S. (1) przyznał, iż znał M. U. (1), który miał odpowiednie narzędzia do kradzieży samochodów (k. 10951 akt (...)) i to m.in. on (określany jako „Mały z K.”) a także P.

\n

R. (2) kradli na jego polecenie konkretne samochody (k. 10952 akt (...)). Nie ma więc podstaw do kwestionowania wiarygodności tych wyjaśnień, tym bardziej, że w zakresie funkcjonowania tej grupy przestępczej znajdują one także odbicie w wyjaśnieniach (zeznaniach) P. R. (2), który znał M. U. (1), poprzez którego zresztą zapoznał T. E., co trafnie spostrzega Sąd I instancji na str. 100 uzasadnienia wyroku. Zresztą na działania zorganizowane M. U. (1) w ramach takiej struktury związane z kradzieżami pojazdów wskazują wyjaśnienia R. B. i M. K. (4), z których jasno wynika a co także zasadnie dostrzega Sąd I instancji, iż te kradzieże były dokonywane na zlecenie J. S. (1), który był beneficjentem tych kradzieży, przy czym to zorganizowanie także polegało na tym, iż na odbiór poszczególnych samochodów, celem ich ukrycia, były przygotowane określone „dziuple” a nadto M.

\n

U. (1), choć wśród nich był najważniejszy, to sam nie podejmował określonych decyzji, ale w tym celu kontaktowa się z kimś innym a ponadto płacił im za te kradzieże, ale nie od ręki, ale dopiero po otrzymaniu samemu pieniędzy (str. 95-96 uzasadnienia wyroku).

\n

Mając zaś na uwadze niewątpliwe ustalenia Sądu I instancji co do przynależności oskarżonego U. do zorganizowanej grupy przestępczej założonej i kierowanej przez J. S. (1), nie budzą także wątpliwości ustalenia Sądu I instancji co do przyjęcia, iż oskarżony U. nie tylko dokonał kradzieży, do których się przyznał, w ramach tejże zorganizowanej grupy przestępczej, ale i dokonał tych trzech kradzieży z włamaniem samochodów, do czego w toku śledztwa i rozprawy nie przyznał się.

\n

Odnośnie kradzieży V. (...), co do której Sąd I instancji ustalenia, jak i dowody na ich poparcie przedstawił na str. 9 uzasadnienia, Sąd ten przekonywująco wskazał, iż okoliczności tej kradzieży na szkodę D. Z. (2), w tym udziału w tej kradzieży M. U. (1) wynikają wprost z wyjaśnień R. B. z k. 6586-6588 i J. S. (1) z k. 10952 (str. 94-96 uzasadnienia).

\n

W przypadku kradzieży samochodu marki V. (...) na szkodę K. R., Sąd I instancji ustalenia, jak i dowody na ich poparcie przedstawił na str. 3 uzasadnienia wyroku. Udział w tym zdarzeniu M. U. (1) wprost wynika z wyjaśnień T. E. i P. R. (2), co trafnie zauważa Sąd I instancji na str. 94 uzasadnienia. T. E. zresztą przedstawił bardzo dokładnie okoliczności nawiązania „współpracy” w dokonywaniu kradzieży samochodów z (...) z K. (M. U. (1) – przyp. SA) oraz (...) (P. R. (2) – przyp. SA), mechanizm tej współpracy a w tym okoliczności dokonania kradzieży samochodu marki V. (...) i uczestnictwa w tym zdarzeniu M. U. (1), który osobiście w samych czynnościach kradzieży nie brał udziału (k. 1208-1209), którego wyjaśnienia znajdują oparcie w wyjaśnieniach P. R. (2), tyle że ten nie pamiętał już szczegółów związanych z tym zdarzeniem na temat osoby U., na co zasadnie zwraca uwagę Sąd I instancji na str. 96-97 oraz 105 uzasadnienia wyroku.

\n

Natomiast na temat próby dokonania kradzieży z włamaniem samochodu marki V. (...) na szkodę nieustalonej osoby wskazywał T. E. (str. 94 uzasadnienia). Sąd I instancji ustalenia w tym zakresie, jak i dowody na ich poparcie przytoczył na str. 38-39 uzasadnienia, przy czym T. E. wprost swoimi zeznaniami obciążył oskarżonego U., wskazując miejsce tego zdarzenia w czasie eksperymentu procesowego (k. 1351).

\n

Mając zaś na uwadze wskazane wyżej dowody, jak i ich ocenę dokonaną przez Sąd I instancji stwierdzić należy jednoznacznie, iż rację ma Sąd I instancji, uznając, iż oskarżony M. U. (1) dopuścił się przypisanych mu przestępstw. Ocena tych dowodów bowiem jest jasna, pełna, nie zawiera w sobie sprzeczności oraz logicznie wykazuje niewiarygodność zarówno samego oskarżonego, przeczącemu tym zdarzeniom, jak i zmiennym w tym zakresie depozycjom procesowym składanym przez osoby wymienione przez apelującego. Dodać przy tym trzeba, iż osoby te, jak T. E., R. B., M. K. (4) i M. S. (4) także pomówili oskarżonego U. o kradzieże, do których w swoich wyjaśnieniach przyznał się. Tym samym trudno wręcz z logicznego punktu widzenia dopatrywać się przyczyn fałszywego obciążenia przez te osoby oskarżonego U. o popełnienie dodatkowych przestępstw, do których oskarżony nie przyznał się.

\n

Niezasadnie przy tym brzmią powtórzone przez apelującego za oskarżonym argumenty, iż pomówienia te wynikają z uwagi na niechęć do niego i skłócenie się z nim T. E., R. B. i M. K. (4). Trzeba przy tym pamiętać, iż sam oskarżony U. na etapie śledztwa wyraźnie wskazał, iż z tymi osobami żył w zgodzie a przecież było to w czasie, gdy już był przez nich pomawiany o dokonanie poszczególnych czynów. Tym samym podnoszenie tej okoliczności przez oskarżonego dopiero na rozprawie głównej uznać należy wyłącznie za element obranej przez niego linii obrony, która z przyczyn wyżej wskazanych nie mogła okazać się skuteczną. Tym samym przekonuje dokonana przez Sąd I instancji ocena wyjaśnień oskarżonego U. oraz wyjaśnień (zeznań) wskazanych wyżej osób w przedmiotowym zakresie dokonana na str. 92-99 uzasadnienia wyroku.

\n

Skoro zaś ustalenia Sądu I instancji uznać należy za jednoznaczne, poparte należytą ocenę dowodów, przeprowadzoną w pełni w zgodzie z wymogami art. 7 k.p.k., przy zauważeniu zmiennych depozycji procesowych zeznających świadków, jak i wyjaśnień J. S. (1) oraz samego oskarżonego U., to brak jest podstaw nie tylko do zasadnego podniesienia zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, ale i naruszeń przepisów procesowych, wymienionych w zarzucie 4. Poza tym, skoro Sąd I instancji nie dopatrzył się żadnych niedających się usunąć wątpliwości, to odwoływanie się do reguły z art. 5 § 2 k.p.k. nie zasługuje na uwzględnienie.

\n

Jednocześnie Sąd I instancji, mając na uwadze poprawnie zrekonstruowany stan faktyczny zastosował do niego prawidłową kwalifikację prawną, w tym właściwie kwalifikując zachowanie się oskarżonego w ramach przepisu art. 258 § 1 k.k., jak i przepisu art. 279 § 1 k.k. Sąd I instancji dał zresztą temu jednoznaczny wyraz w omówieniu zastosowanej podstawy prawnej skazania m.in. M. U. (1), co znajduje pełne odzwierciedlenie w treści uzasadnienia wyroku na str. 129-130, 133-134 w zakresie art. 258 § 1 k.k. oraz na str. 141-144 w zakresie pozostałych przestępstw.

\n

Powyższe więc wskazuje na niezasadność omawianych tu zarzutów apelacyjnych.

\n

Zarzut z pkt 6.

\n

Sąd I instancji za przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności a za ciąg 6 przestępstw dotyczących kradzieży z włamaniem samochodów (w dwóch przypadkach ich usiłowania) wymierzył mu kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 80 stawek dziennych w wysokości po 40 zł każda.

\n

W przypadku pierwszego przestępstwa Sąd I instancji słusznie nie dopatrzył się żadnych okoliczności łagodzących, wskazując za to trafnie na jego niekorzyść na znaczny stopień społecznej szkodliwości tego przestępstwa, mając na uwadze wieloosobowość tej grupy, jej znaczny stopień zorganizowania, cel działania grupy, długi okres trwania przestępstwa, jak i aktywnego w niej udziału samego oskarżonego, który nadto miał dość znaczącą pozycję w tej grupie. Nadto trafnie na niekorzyść oskarżonego wzięto pod uwagę jego dotychczasową wielokrotną karalność – k. 3246-3248 (str. 134 uzasadnienia wyroku).

\n

Natomiast w przypadku ciągu przestępstw dotyczących kradzieży z włamaniem Sąd I instancji na niekorzyść trafnie przyjął działanie w ramach zorganizowanej grupy przestępczej – odpowiadanie w warunkach art. 65 § 1 k.k., skierowanie tej działalności na przedmioty o dużej wartości materialnej, jaką są samochody a także wskazaną już wyżej wielokrotną karalność oskarżonego.

\n

Trzeba przy tym także pamiętać o ustawowych granicach zagrożenia za te przestępstwa karą. Tym samym te kary jednostkowe w żadnym stopniu nie mogą zostać uznane za rażące w świetle wymagań art. 53 k.k., nie mówiąc już o rażącej ich niewspółmierności w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k.

\n

Te same okoliczności dotyczą także nie tylko grzywny, którą uznać wręcz należy za wyjątkowo łagodną, ale i orzeczonej kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności, którą, przy tak rozleglej działalności przestępczej oskarżonego uznać należy za dość łagodną. Sąd I instancji zresztą i te orzeczenia uzasadnił należycie (str. 145-146 uzasadnienia wyroku), więc nie zachodzi jakakolwiek konieczność by w nie ingerować.

\n

Apelujący w ogóle nie wykazał żadnej wadliwości powyższego rozumowania przy kształtowaniu orzeczonych wobec oskarżonego kar jednostkowych i łącznej. Próba wykazania, iż oskarżony nie zasługuje na bezwzględną karę pozbawienia wolności, mimo dotychczasowej wielokrotnej karalności oskarżonego, bo, cyt.: „ wolność stanowi oprócz życia i zdrowia najbardziej cenne dobro dla każdego człowieka” (str. 4 apelacji) może co najwyżej budzić zdziwienie. To bowiem oskarżony swoim wysoce nagannym przestępczym zachowaniem, wiedząc o jego możliwych konsekwencjach, w tym także z racji działalności w ramach zorganizowanej grupy przestępczej sam pokazał, iż nie zasługuje w tej sprawie na żadne pobłażanie i nie może liczyć na żadne dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania jeszcze znacznie łagodniejszej kary, proponowanej we wnioskach przez apelującego. Taka kara dopiero oddziaływałaby na oskarżonego wysoce demoralizująco, mając przy tym na uwadze jego dotychczasową wielokrotną karalność, i dawałaby mu, jak i jego otoczeniu do zrozumienia, iż jednak popełnianie przestępstw się opłaca, gdyż nie grozi za to surowa odpowiedzialność. Tymczasem to rozumienie, z punktu widzenia wychowawczego i zapobiegawczego kary ma być odmienne a tym samym to orzeczone przez Sąd I instancji kary dopiero osiągną stawiane przed nią cele, dając właśnie oskarżonemu do myślenia, iż taki sposób życia nie może się opłacać, gdyż wiedzie wprost do pozbawienia go wolności.

\n

Powyższe więc także wskazuje, iż tenże zarzut apelacyjny nie zasługuje na uwzględnienie.

\n

VI.

\n

Apelacja obrońcy oskarżonego A. B.

\n

Zarzuty z pkt 1 i 4.

\n

Należy podnieść, iż A. B. w toku śledztwa od początku nie przyznawał się do popełnienia żadnego czynu i odmawiał złożenia wyjaśnień (k. 230-231, 334, 2255-2256, 8150-8152, 10712-10714, 11074-11075, 11711-11712, 12857-12859 akt (...)). Na pierwszym terminie rozprawy również nie przyznał się do popełnienia żadnego czynu, potwierdzając swoją postawę ze śledztwa i odmówił złożenia wyjaśnień (k. 581-582). Dopiero na rozprawie w dniu 23 listopada 2018 r. złożył wyjaśnienia (k. 2547-2551), nie przyznając się do założenia i kierowania zorganizowaną grupą przestępczą, jak i do popełnienia czynów, co do których ustalenia Sądu I instancji są kwestionowane w apelacji obrońcy. Oskarżony jednak w tych wyjaśnieniach nie złożył swobodnej relacji procesowej a przede wszystkim ustosunkowywał się do obciążających go depozycji procesowych D. D., B. R., K. S., M. S., W. R., P. R. a nadto wskazał na zarzucane mu przestępstwa, do których się przyznał, przy czym również w tych przypadkach negował, by działał w ramach grupy przestępczej.

\n

Sąd I instancji przytoczył w uzasadnieniu wyroku dokładną treść tych wyjaśnień (str. 89-191 uzasadnienia), słusznie podnosząc, iż przyjęta przez oskarżonego taktyka procesowa, gdzie wielokrotnie odmówił złożenia wyjaśnień, zaś składając je na sam koniec postępowania, praktycznie po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, dostosowywał swoje wyjaśnienia do tych dowodów, miała na celu umniejszenie swojej roli w ujawnionym przestępczym procederze, w tym sprowadzając tę rolę praktycznie do paserstwa niektórych zarzucanych mu aktem oskarżenia samochodów. Sąd I instancji trafnie przy tym wskazuje na te dowody, które jednoznacznie przemawiają za istnieniem zorganizowanej grupy przestępczej należącej do A. B. (str. 91-92 uzasadnienia), jak i na dowody, przemawiające za popełnieniem kwestionowanych przez apelującą poszczególnych czynów przestępczych. To więc, że oskarżony na koniec postępowania złożył obszerne wyjaśnienia, zaś od początku postępowania konsekwentnie nie przyznawał się do winy nie oznacza, iż oskarżony ten w swoich relacjach procesowych jest wiarygodny, jak to stara się wywieść apelująca.

\n

Na temat popełnienia przestępstwa dotyczącego udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, w tym dokonania ustalenia istnienia takiej grupy wypowiedziano się już wyżej w pkt IV przy omówieniu apelacji obrońców oskarżonych A. G. (1) i P. R. (1), więc nie zachodzi tu konieczność powielania tych wywodów. Sąd I instancji poza tym dostrzega również istotę przestępstwa dotyczącego założenia a zwłaszcza kierowania taką grupą, tj. przestępstwa kwalifikowanego w art. 258 § 3 k.k. wyjaśniając przy tym przekonywująco, dlaczego akurat do działania oskarżonego A. B. (jak i zresztą oskarżonego J. S. (1)) przyjął tę kwalifikację prawną (str. 126-128 uzasadnienia wyroku). Sąd I instancji właściwie rozumuje pojęcie „założenia” grupy, jak i „kierowania” nią, więc Sąd odwoławczy, odwołując się do tej argumentacji, przyjmuje ją za własną.

\n

Sąd I instancji trafnie odwołuje się do wyjaśnień B. R. (1), P. R. (2), W. S. i Ł. O. (1). Na strukturę organizacyjną tej grupy, cel jej działania, jak i jej członków wskazują jasno przywołane przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne wraz z dowodami na ich poparcie na str. 18-19 uzasadnienia.

\n

Mając na uwadze wyjątkową obszerność wyjaśnień B. R. (1), Ł. O. (1) oraz wyjaśnień (zeznań) P. R. (2) i W. S., Sąd odwoławczy zwróci uwagę na te ich treści, jakie zostały wyeksponowane przez Sąd I instancji a które dowodzą prawidłowości dokonania ustaleń faktycznych w zakresie funkcjonowania tej grupy przestępczej.

\n

Przytoczone przez Sąd I instancji wyjaśnienia Ł. O. (1) jasno wskazują nie tylko na okoliczności nawiązania współpracy z A. B. w zakresie dokonywania kradzieży samochodów, jak i postępowania z kradzionymi samochodami, ale jednoznacznie też wskazują na podporządkowanie się konkretnych osób poleceniom A. B., na ich role w tym zorganizowanym procederze, jak i na decydujący głos A. B. w zakresie popełniania poszczególnych czynów (str. 84-88 uzasadnienia wyroku). W tym zakresie wyjaśnienia te korespondują z wyjaśnieniami B. R. (1), który co prawda zaprzeczał, by był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej. Oskarżony ten bowiem wskazał na zorganizowanie tejże działalności, polegające na dokonywaniu kradzieży pojazdów przez konkretne osoby, zwłaszcza jego samego oraz jego brata P. R. (2) a następnie na ich przywożenie do przygotowanych miejsc („dziupli”), gdzie były rozmontowywane na części, jak i również wskazał na inne zachowania mające związek z przejętymi wcześniej we władanie samochodami na tzw. „układ”, przy czym głównym organizatorem tej całej działalności przestępczej był A. B. (str. 54-61 uzasadnienia wyroku). Sąd I instancji przy tym poddał te obszerne wyjaśnienia należytej ocenie, wskazując przy tym na dowody, które z tymi wyjaśnieniami korespondują, w tym także wyjaśnienia A. B. w części, w której przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów (str. 61-62 uzasadnienia).

\n

Z wyjaśnieniami B. R. (1) znów korespondują wyjaśnienia (zeznania) jego brata – P. R. (2), dokładnie zresztą przytoczone w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku na str. 100-110. Z tych depozycji jasno wynika, iż dokonywał on kradzieży samochodów „dla A. B.”, co też czynił wspólnie z B. R. (1), przy czym z A. B. miał porozumienie na kradzież samochodów i to B. wskazywał mu telefonicznie miejsce, gdzie taki samochód miał zostać dostarczony po kradzieży. Poza tym P. R. (2) wskazał także na role w tym procederze J. T., D. D. (2), W. S.. Przy czym, co istotne, P. R. (2) nie miał żadnych wątpliwości, iż cała ta działalność zorganizowana wokół A. B. (tak samo zresztą jak działalność zorganizowana wokół J. S. (1)) miała miejsce „w grupie”, wyrażając się, że, cyt.: „ wszystko to było robione w grupie” (k. 8881 akt (...)), przy czym te kradzieże zlecał właśnie A. B. a także rozróżniał to, co działo się poza tą grupą, jak choćby pozyskanie pojazdu przez W. R. (2) poza strukturami grupy i rozmontowanie tego pojazdu już w ramach struktur grupy (k. 12339-12340 akt (...)). Sąd I instancji tym wyjaśnieniom zasadnie dał wiarę, gdyż nie tylko co do zasady są one konsekwentne, ale i znajdują liczne odniesienia w treści szeregu wskazanych przez Sąd I instancji dowodów (str. 110-111 uzasadnienia). Wreszcie, o czym wyżej wspomniano, z wyjaśnień (zeznań) W. S., które Sąd I instancji przytoczył na str. 80-84 uzasadnienia wyroku, wynika jasno, iż u niego wstawiane były samochody zarówno dla A. B., jak i dla J. S. (1), co koresponduje z wyjaśnieniami przede wszystkim P. R. (2), iż w tym samym czasie funkcjonowały dwie, niezależne od siebie zorganizowane grupy przestępcze A. B. oraz J. S. (1) (k. 11291-11295). Wprawdzie W. S. sam nie przyznawał się do udziału w tych grupach a nawet prezentował oceny, że takie grupy nie istniały, ale jednocześnie wskazywał na bardzo dobre zorganizowanie tego procederu, cyt.: „ widzę i wtedy też to zrozumiałem, że kto inny wstawiał samochody, kto inny rozbierał samochody i jeszcze kto inny odbierał części” a tym wszystkim, cyt.: „ rządzili S. lub B. ” (k. 11292). Ewidentnie więc W. S. wskazuje w swoich wyjaśnieniach na takie elementy strukturalne tych działań i na takie ich zorganizowanie, w tym podział ról oraz „przywódczą” rolę A. B., iż nie może być żadnych wątpliwości, iż w rzeczywistości jest tu mowa właśnie o zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez A. B.. Zresztą te wyjaśnienia znów znajdują odbicie w wyjaśnieniach (zeznaniach) J. T., który konsekwentnie wskazywał na swój udział (swoją przynależność) w zorganizowanej grupie przestępczej A. B., jak i na zorganizowanie procederu związanego z rozbiórką samochodów przez A. B. (k. 3856-3857v, 3929-3935, 3969, 3972-3973, 4475, 4480, 5049-5050, 625, 6590-6591, 10417-10418, 10573-10575, 12717-12718, 13508-13509, 14406 akt (...) oraz k. 1546-1549). Sąd I instancji i te relacje procesowe poddał należytej ocenie, której wnioski logicznie zaprezentował na str. 115-116 uzasadnienia wyroku.

\n

Apelująca nie zdołała skutecznie podważyć oceny w/w dowodów przeprowadzonej przez Sąd I instancji. To, jak już wskazano wyżej, iż oskarżony nie przyznał się do winy nie oznacza, iż złożył on wiarygodne wyjaśnienia. Próba podważenia pomawiających wyjaśnień oskarżonego nie może również przynieść apelacji szans powodzenia. To, że takie osoby jak choćby P. R. (2) czy B. R. (1) chcieli skorzystać z dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary nie oznacza, iż fałszywie złożyli wyjaśnienia na niekorzyść A. B.. Skoro bowiem osoby te chciały skorzystać z takiego dobrodziejstwa, mimo, że ich depozycje procesowe składane na wcześniejszym etapie śledztwa były odmienne, to wiedziały, iż są zobligowani do wyjaśniania na temat prawdziwych okoliczności zdarzeń ze wskazaniem osób, biorących w nich udział, bowiem w przeciwnym razie nie mogliby liczyć na wskazane dobrodziejstwo. Tym samym nie może przekonywać zarzut, iż oskarżeni (świadkowie) ci są niewiarygodni z racji posiadania własnego interesu procesowego w pomawianiu innych osób, w tym A. B.. Co jednak istotne, przecież relacje tych osób, w których pomawiają A. B., znajdują odbicie w innych dowodach, na które celnie zwraca uwagę Sąd I instancji i co też powyżej podkreślono, co tym bardziej wskazuje na ich wiarygodność.

\n

Tym samym za polemiczne jedynie uznać należy uwagi skarżącej, iż dowody te nie pozwalają na uznanie, iż w ogóle istniała zorganizowana grupa przestępcza a przy tym to oskarżony A. B. był jej założycielem a jednocześnie nią kierował w sposób opisywany przez Sąd I instancji zarówno w opisie czynu z pkt XCVI części wstępnej wyroku, jak i w sposób wynikający z ustaleń na str. 18 uzasadnienia wyroku. Tym samym Sąd ten prawidłowo do tak ustalonego zachowania się oskarżonego A. B. przyjął kwalifikację prawną przestępstwa z art. 258 § 3 k.k., wyczerpująco to uzasadniając na str. 126-128.

\n

Co do zaś popełnienia poszczególnych czynów związanych z kradzieżami z włamaniem samochodów, na które w tym zarzucie zwraca uwagę skarżąca, Sąd I instancji przytoczył w treści uzasadnienia ustalenia faktyczne, oparte na wskazanych przez ten Sąd dowodach. Abstrahując przy tym od zeznań pokrzywdzonych czy opinii mechanoskopijnych bądź protokołów oględzin, które w tej sprawie nie są podważane, oczywistym jest, z przyczyn zresztą również podanych wyżej, iż pomawiające o te przestępstwa depozycje procesowe poszczególnych osób zasługują na pełną wiarę.

\n

Powyższe więc dotyczy:

\n
-czynu z pkt XCVIII – kradzież samochodu marki A. (...) – stan faktyczny przedstawiony na str. 20 uzasadnienia, znajdujący oparcie w wyjaśnieniach B. R. (1) i P. R. (2),
\n
-czynu z pkt XCIX – kradzież samochodu marki A. (...) – stan faktyczny przedstawiony na str. 21 uzasadnienia, znajdujący oparcie w wyjaśnieniach B. R. (1), P. R. (2), Ł. O. (1) i J. T.,
\n
-czynu z pkt CI – usiłowanie kradzieży samochodu marki V. (...) – stan faktyczny przedstawiony na str. 21 uzasadnienia, znajdujący oparcie w wyjaśnieniach B. R. (1) i P. R. (2),
\n
-czynu z pkt CIII – kradzież samochodu marki A. (...) – stan faktyczny przedstawiony na str. 22-23 uzasadnienia, znajdujący oparcie w wyjaśnieniach B. R. (1) i P. R. (2),
\n
-czynu z pkt CV – kradzież samochodu marki A. (...) – stan faktyczny przedstawiony na str. 25-26 uzasadnienia, znajdujący oparcie w wyjaśnieniach B. R. (1) i P. R. (2),
\n
-czynu z pkt CVI – kradzież samochodu marki A. (...) – stan faktyczny przedstawiony na str. 26 uzasadnienia, znajdujący oparcie w wyjaśnieniach B. R. (1), P. R. (2) i J. T.,
\n
-czynu z pkt CIX – kradzież samochodu marki V. (...) – stan faktyczny przedstawiony na str. 28 uzasadnienia, znajdujący oparcie w wyjaśnieniach B. R. (1), P. R. (2) i T. E.,
\n
-czynu z pkt CXI – kradzież samochodu marki V. (...) – stan faktyczny przedstawiony na str. 30 uzasadnienia, znajdujący oparcie w wyjaśnieniach B. R. (1), P. R. (2) i D. D. (2),
\n
-czynu z pkt CXII – usiłowanie kradzieży samochodu marki A. (...) – stan faktyczny przedstawiony na str. 30 uzasadnienia, znajdujący oparcie w wyjaśnieniach B. R. (1) i P. R. (2),
\n
-czynu z pkt CXIII – kradzież samochodu marki V. (...) – stan faktyczny przedstawiony na str. 31 uzasadnienia, znajdujący oparcie w wyjaśnieniach B. R. (1), P. R. (2) i D. D. (2),
\n
-czynu z pkt CXIV – kradzież samochodu marki S. (...) – stan faktyczny przedstawiony na str. 31-32 uzasadnienia, znajdujący oparcie w relacjach procesowych B. R. (1), P. R. (2), D. D. (2) a także K. O. i M. D.,
\n
-czynu z pkt CXV – kradzież samochodu marki S. (...) – stan faktyczny przedstawiony na str. 32 uzasadnienia, znajdujący oparcie w relacjach procesowych B. R. (1), P. R. (2), D. D. (2) a także K. O. i M. D.,
\n
-czynu z pkt CXVI – kradzież samochodu marki A. (...) – stan faktyczny przedstawiony na str. 33 uzasadnienia, znajdujący oparcie w wyjaśnieniach B. R. (1) i P. R. (2),
\n
-czynu z pkt CXII – kradzież samochodu marki V. (...) – stan faktyczny przedstawiony na str. 34 uzasadnienia, znajdujący oparcie w wyjaśnieniach i zeznaniach B. R. (1), P. R. (2), D. D. (2) i W. R. (2).
\n

Apelująca tych ustaleń skutecznie nie zakwestionowała, co już zresztą wynika z w/w przedstawionych wywodów dotyczących dowodów z pomówienia oskarżonego. Przy czym nie mogą w tej ocenie, w tym zwłaszcza w zakresie funkcjonowania zorganizowanej grupy przestępczej niczego zmienić przytoczone przez apelującą fragmentaryczne zeznania (wyjaśnienia) B. R. (1), D. D. (2), J. T., K. S. (4), M. S. (6), W. R. (2) (str. 5 apeleacji), gdyż nie jest istotne, dla wykazania istnienia tej grupy, kierowanej przez A. B. ustalenie, kto kogo namówił do świadczenia określonych „usług” („rozkręcania”, „rozbierania” aut). Istotne jest bowiem to, iż na czele, jako kierujący grupą, stał A. B., która wydawał polecenia określonym osobom dokonania kradzieży czy też rozebrania pojazdu i miał świadomość tego, że właśnie w ten sposób „podwładni” mu w grupie te polecenia wykonują. Natomiast oskarżony B. nie musiał osobiście do tej grupy werbować określonych osób, skoro na jego polecenie czyniły to inne, podporządkowane już mu osoby.

\n

Powyższe więc przekonuje o niezasadności zarzutów z punktów 1 i 4 apelacji. Twierdzenia skarżącej, iż nie można na podstawie tych pomawiających wyjaśnień (zeznań) budować na niekorzyść oskarżonego stanu faktycznego i przypisać mu w/w czynów należy traktować jedynie w kategoriach nieuprawnionej polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji, co tym zarzutom nie może przynieść szans powodzenia.

\n

Zarzut z pkt 3.

\n

Mając na uwadze okoliczności przypisanej oskarżonemu A. B. działalności przestępczej, która przecież w swojej istocie i z uwagi na jej zorganizowanie była nastawiona na osiąganie określonych korzyści majątkowych, z których sam oskarżony czerpał wymierne zyski, nie ulega wątpliwości, iż popełnianie w ramach tej grupy przez oskarżonego przestępstw stanowiło dla niego stałe źródło dochodu. Ta okoliczność dotyczy więc czynów nie tylko wymienionych wyżej przy omówieniu poprzednich zarzutów, ale i czynów z punktów XCVII i CXVII.

\n

Tym samym nie mogą przekonywać sugestie obrońcy, iż w realiach tej sprawy nie można zasadnie twierdzić o regularności i powtarzalności przestępnych zachowań oraz o ich długotrwałości. Wszak działalność przestępcza oskarżonego miała miejsce w dość długim okresie czasu od pierwszej połowy (...) r. To zaś, iż oskarżony przez pewien czas nie mógł osobiście (fizycznie) dokonywać przestępstw nie oznacza przecież, że ich nie dokonywał w rozumieniu art. 18 § 1 k.k. i że nie osiągał z nich określonych dochodów.

", "next": 239649}