Ad.I.4.a.xii. Zarzut nie jest zasadny. Opinia biegłego z zakresu wynalazczości i ochrony własności przemysłowej Z. S. dotyczyła ogólnych złożeń dotyczących budowy mobilnej biogazowni na terenie (...) sp. z o.o. w G. (1) i kosztów jej opracowania (k.3334-3349, 4425-4442 akt sprawy). Biegły nie doszukał się innowacji produktowych oraz procesowych ich przydatności dla biogazowni, które wynikały z wniosku o dofinansowanie, co – ocenie Sądu II instancji – świadczy o wypełnieniu przez oskarżonego R. S. znamienia oszustwa (wprowadzenie pokrzywdzonego w błąd w zakresie istotnym dla rozporządzenia przez niego mieniem). Wskazał nadto, że wniosek miał zapisy o innowacjach, natomiast nie było praktycznych aspektów innowacyjnych.
\nLaboratorium było innowacyjne ale dokumentacja projektu biogazowni nie wskazywała na zamiar wykorzystania innowacji o których mowa we wniosku. Wniosek natomiast winien odpowiadać złożonej dokumentacji. Argumentacja skarżącego przedstawiona w omawianym zarzucie jest – zdaniem Sądu II instancji – chybiona. Nie sposób bowiem uznać za logiczne rozumowania, że biegły winien odnieść się do skończonego projektu (który nie osiągnął tego etapu z powodu wycofania dotacji), a skoro tego nie uczynił to opinia jest nieprzydatna w sprawie. Wszak bowiem projekt miał być tworzony w oparciu o przedłożone dokumenty (których przydatność dla projektu będącego przedmiotem dotacji zakwestionował nie tylko biegły Z.
\nS., ale również biegły M. K.) i owe dokumenty były przedmiotem oceny biegłych.
\nAd.I.4.a.xiii. Zarzut nie jest zasadny. Brak jest bowiem podstaw do kwestionowania dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny wiarygodności opinii sporządzonej przez biegłego J. D.. Odnosząc się do argumentu skarżącego, że biegły nie dokonał oględzin nieruchomości przy ul. (...) w G. (1)na wstępie wskazać należy, że powodem tego było to, że nie miał go kto tam wpuścić i wskazać wykonane roboty (opinia biegłego – k.4230 akt sprawy; zeznania biegłego - k.4893v akt sprawy). Odnosząc się zatem do zarzutu oparcia tej opinii wyłącznie na ustaleniach dokonanych w opinii sporządzonej na zlecenie Pokrzywdzonego, który może mieć interes w uzyskaniu opinii niekorzystnej dla Oskarżonego, co – w ocenie skarżącego - przemawia za odmówieniem wiary tejże opinii stwierdzić należy, że taki sam zarzut (interes prawny, tyle że w uzyskaniu opinii korzystnej dla siebie) można byłoby postawić oskarżonemu, skoro – jak twierdzi biegły, a co nie jest kwestionowane w omawianej apelacji – nie został on wpuszczony na teren nieruchomości, a w spółce (...) należącej do oskarżonego odmówiono biegłemu udzielenia jakichkolwiek informacji. Całkowicie chybionym jest zarzut dotyczący ogrodzenia nieruchomości. Skarżącemu, który wskazuje (skądinąd słusznie), że ogrodzenie terenu o powierzchni 2.500 m2 nie może mieć jedynie 16,8 metra umknęła wydaje się ta istotna okoliczność, że biegły odnosi się do długości ogrodzenia nowego (podkreślenie SA), wykonanego w ramach prac objętych dotacją wypłaconą przez pokrzywdzonego. To jest bowiem istota zarzutu postawionego oskarżonemu R. S. w tym zakresie; tj. zażądanie zwrotu kosztów poniesionych rzekomo za ogrodzenie całego 0,25 hektarowego terenu, podczas gdy rzeczywiste prace dotyczyły jedynie ogrodzenia o długości 16,8 metra. Pozostałe zaś ogrodzenie nie uległo zmianie od września 2011r. (k.4271 akt sprawy). W tym zakresie trafnie oparto się o mapę (...), która pozwalała na ocenę w jakim stanie znajdowało się ogrodzenie nieruchomości zanim wynajął ją oskarżony R. S., a co ca tym idzie – jaką jego część stanowiło ogrodzenie wykonane w ramach projektu. Świadek J. K. (1), do zeznań którego odwołuje się skarżący i do których również odnosił się Sąd Apelacyjny w niniejszym uzasadnieniu (zarzut I.1.b.omawianej apelacji) składał zeznania w grudniu 2016r. (k.3501-3503 akt sprawy) mówiąc, że całość terenu jest ogrodzona. Brak oceny przez Sąd Okręgowy zeznań tego świadka pozostaje bez wpływu na treść orzeczenia, gdyż zeznania te dotyczą stanu z kilku lat po inkryminowanych zdarzeniach, opinia techniczna dotyczy zaś stanu ogrodzenia w czasie gdy były składane wnioski o wypłatę transz dotacji. Rzecz bowiem w tym, że oskarżony wniósł o zwrot kosztów wykonania całego ogrodzenia, podczas gdy poniósł je tylko w niewielkim jego fragmencie, tj. 16,8 metra (całość ogrodzenia 2.500 m2 obszaru wymagałaby co najmniej 200 metrów ogrodzenia).
\nAd.I.4.b.i.1),2),3). Zarzuty nie są zasadne, a opisane w pkt 1) i 2) szczątkowo wręcz uzasadnione.
\nW pkt. 1) skarżący oparł zarzut na kwestionowaniu wiarygodności niekorzystnych dla oskarżonego R. S. opinii biegłych, co – jak już wyżej wskazano – nie zasługuje na aprobatę. Nie sposób również odwoływać się do aktualnego stanu wiedzy wywodząc, że obecnie koszty przedsięwzięcia jakiego podjął się oskarżony R. S. byłyby dużo niższe, skoro opinie na których Sąd I instancji oparł ustalenia o winie oskarżonego powstały w niewielkim czasie po inkryminowanych zdarzeniach; zarzuty związane z przedkładaniem pokrzywdzonemu celem realizacji zawyżonych faktur dotyczą bowiem okresu grudzień 2012 – listopad 2013, zaś opinie datowane są na: grudzień 2013/styczeń 2014 (opinia techniczna (...) Sp. z o.o. sporządzona przez T. B., A. B. i F. K.), listopad 2018 (opinia biegłego J. D. i biegłej M. B.); wyrok Sądu I instancji zapadł natomiast pod koniec 2021r. Argumentacja przedstawiona zatem przez skarżącego nie jest w stanie skutecznie zdeprecjonować dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego R. S., która odnosi się do wszystkich okoliczności mających na nią wpływ (str.41-43 uzasadnienia wyroku). Sąd Apelacyjny odwołuje się do niej w tym miejscu nie widząc podstaw do powtarzania przedstawionej tam argumentacji.
\nKwestionując w pkt. 2) dokonaną przez Sąd Okręgowy ocenę wiarygodności wyjaśnień oskarżonej I. S. skarżący wskazał, że wystawienie faktury lub zawarcie umowy nie przesądza o tym, że obejmowała swoją świadomością okoliczności zawyżenia wartości tych umów. Nie sposób uznać tej argumentacji za przekonującą, skoro oskarżona wielokrotnie była stroną zawieranej umowy. Nie sposób zatem uznać aby nie miała świadomości na jakich warunkach są one zawierane.
\nO świadomości oskarżonego R. S. co do tego, że faktury mające pochodzić rzekomo od J. K. (2) i K. B. nie odpowiadają prawdzie świadczą depozycje P. A.. Zeznał, że nie organizował faktur wystawionych rzekomo przez J. K. (2) i K. B., a jedynie je odebrał na polecenie oskarżonego R. S. (k.3032-3034/16 akt sprawy). Dla kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego R. S. nie ma pierwszorzędnego znaczenia kto pozyskał nierzetelne faktury mające pochodzić rzekomo od świadków J. K. (2) i K. B.. Istotne jest bowiem czy miał świadomość ich nierzetelności. Wprawdzie świadek J. K. (2) zaprzecza zarówno znajomości z oskarżonym R. S., jak i z P. A., to jednak K. B. zeznał, że przyjechali do niego mężczyźni związani z oskarżonym P.
\nS. (1), powiedzieli, że nie może zeznawać bo dużo straci, zaś P. A. nie przekazywał mu pieniędzy (k.4893/25 akt sprawy). Nie ma racji skarżący twierdząc, że z zeznań świadka K. J. wynika, że współpraca jaka miała rzekomo być z K. B. i J. K. (2) została nawiązana za pośrednictwem P. A.. Świadek bowiem – księgowy oskarżonego R. S. podał, że nie wie jak doszło do pozyskania faktur od J. K. (2) i K. B. (k.4971 akt sprawy). Świadek R. T. w ogóle nie odnosił się do tych faktur w swoich zeznaniach, wskazał natomiast, że oskarżony R. S. był zaangażowany w projekt, że odbywały się cykliczne spotkania dotyczące projektu (k.4895v-4896 akt sprawy). Do kwestii roli świadka W. N. – kierownika projektu oraz oskarżonego R.
\nS. reprezentującego podmiot, który zawarł z pokrzywdzonym umowę o dofinansowanie Sąd Apelacyjny odnosił się już w niniejszym uzasadnieniu i do poczynionych tam rozważań odsyła. Będzie to również przedmiotem rozważań w dalszej części niniejszego uzasadnienia. Wskazać w tym miejscu zatem jedynie ponownie należy na zaangażowanie osobiste oskarżonego R. S. w ten projekt, szczegółową o nim wiedzę (co wynika choćby z aktywności procesowej tego oskarżonego i częściowo jego wyjaśnień, gdzie podał, że był jego pomysłodawcą (k.4537 akt sprawy), jak również z zeznań świadka E. J. – pracownika oskarżonego R. S., która podała, że projekt był pomysłem tego oskarżonego, który bardzo się w niego angażował i wszystko było z nim konsultowane (k.5011 akt sprawy) oraz świadka J.
\nD. (1) – pracownika Uniwersytetu (...) w O., który podał, że W. N. nie był osobą decyzyjną w projekcie (k.5012-5013 akt sprawy), co przez pryzmat zasad logicznego rozumowania nie pozwala na podzielenie poglądu skarżącego, że osobą decyzyjną był świadek W. N., nie zaś oskarżony R. S..
\nAd.I.4.b.ii. Zarzut nie jest zasadny. Na wstępie podkreślenia wymaga, że wyjaśnienia oskarżonej I. S. ograniczają się w zasadzie do stwierdzenia, że wszystkim zajmował się mąż, a ona składała podpisy w dobrej wierze (k.4529-4530 akt sprawy). Oskarżona poza tym korzystała z prawa do odmowy składania wyjaśnień (k.3012, 3711-3712, 4713 akt sprawy), jedynie raz wyraziła wolę odpowiadania tylko na pytania swojego obrońcy (k.4529-4530 akt sprawy). W ten sposób oskarżona pozbawiła się możliwości przedstawienia szerzej swojego punktu widzenia, a wyjaśnienia które złożyła Sąd Okręgowy ocenił przez pryzmat innych dowodów przeprowadzonych w sprawie i zasad logicznego rozumowania (str.43 uzasadnienia wyroku), które zyskały aprobatę Sądu Apelacyjnego. Ocena ta jest zwięzła ale wobec braku wyjaśnień oskarżonej brak było możliwości czynienia szerszych rozważań w tym zakresie. Skarżący zaś po raz kolejny odwołuje się do opinii biegłych subiektywnie uznanych za niewiarygodne, którym natomiast Sąd I instancji przydał walor wiarygodności.
\nAd.I.4.b.iii. Zarzut ten nie jest trafny. Skarżący poza odwołaniem się do zarzutu związanego z oceną zeznań świadka F. K. złożonych w postępowaniu przygotowawczym (które uznał za niewiarygodne) nie wykazał aby ocena tych zeznań dokonana przez Sąd była sprzeczna z dyrektywami określonymi w art.7 kpk. Tymczasem, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, nie jest to wystarczające do skutecznego zakwestionowania oceny dowodów dokonanej przez Sąd. Skarżący winien bowiem wykazać jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego, a nie tylko ograniczać się do własnej oceny tego materiału (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 27 października 2021r. w sprawie II AKa 149/21; postanowienia Sądu Najwyższego z: 8 września 2022r. w sprawie II KK 196/22, 27 maja 2021r. w sprawie V KK 189/21, 24 lutego 2021r. w sprawie II KK 172/20). Sąd Apelacyjny odnosił się już w niniejszym uzasadnieniu do dokonanej przez Sąd Okręgowy, a kwestionowanej przez skarżącego oceny dowodu w postaci zeznań świadka F. K. (przy zarzucie I.4.a.iv.,v. omawianej apelacji) i do poczynionych tam rozważań odsyła nie dostrzegając potrzeby ponownego przytaczania ich w tym miejscu.
\nAd.I.4.b.iv. Zarzut nie jest zasadny. Po pierwsze opiera się na poglądzie, że opinia wydana przez biegłego Z. S. nie jest wiarygodna, co nie zyskało aprobaty Sądu II instancji, który już odnosił się do tej kwestii w niniejszym uzasadnieniu (zarzut I.4.a.xii omawianej apelacji) i do poczynionych tam rozważań odsyła nie dostrzegając powodów ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Nie sposób również skutecznie odwoływać się do wolnego rynku pozwalającego przedsiębiorcom na swobodne ustalanie cen, skoro oskarżony finalnie nie miał ponosić kosztów tego opracowania, skoro fakturę za jego sporządzenie przedłożył pokrzywdzonemu celem realizacji przyznanej dotacji. Za logiczne zatem uznać należy stanowisko Sądu I instancji (str.43-44 uzasadnienia wyroku), że w interesie oskarżonego R. S. było zawyżanie płatności, skoro nie on je miał ostatecznie realizować. Za całkowicie niewiarygodne, sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania uznać należy twierdzenia oskarżonego P. S., że nie wiedział, że jego faktura zostanie przestawiona do rozliczenia projektu, skoro jednocześnie przyznał, że wiedział o dofinansowaniu projektu (k.3660 akt sprawy). Nie sposób również odmówić racji Sądowi Okręgowemu, który wskazał, że oskarżony P. S. musiał mieć wiedzę na temat kosztów jakie winny być związane z wykonaniem przedmiotowego opracowania, skoro taką działalnością się zajmował, a które to koszty – jak wynika z wiarygodnej opinii biegłego Z. S. zostały znacznie zawyżone.
\nAd.I.4.b.v. Zarzut nie jest zasadny. Na wstępie podkreślenia wymaga, że tożsamy w argumentacji został już podniesiony w pkt. 1.d. omawianej apelacji i do poczynionych tam rozważań Sąd II instancji odsyła. Godzi się zatem wskazać skarżącemu, że powtarzanie tych samych w istocie zarzutów nie wzmocni ich wymowy i nie uczyni ich z tego powodu trafnymi. Wskazać zatem jedynie w tym miejscu należy, że czynności podejmowane przez P. A. nie ekskulpują oskarżonego R. S.. Jak wynika bowiem choćby z treści zeznań świadka W. N., całością projektu kierował oskarżony R. S., który dostarczał dane, które świadek wpisywał do generatora danych (k.4859-4860v akt sprawy). Świadek podał również, że oskarżony akceptował wnioski o rozliczenie dotacji. Brak jest podstaw do przyjęcia, że nie miał świadomości co akceptuje, skoro był zaangażowany w prace, co wynika – jak już wcześniej wskazano w niniejszym uzasadnieniu zarówno z jego wyjaśnień, jak i z zeznań świadków.
\nAd.I.4.b.vi. Zarzut nie jest trafny. Po raz kolejny skarżący odwołuje się do rzekomego przerzucania się autorów odpowiedzialnością za opinię sporządzoną przez F. K., A. B. i T. B.. Po raz kolejny zatem Sąd Apelacyjny stwierdza, że jest to twierdzenie chybione i odsyła do rozważań czynionych już na ten temat w niniejszym uzasadnieniu nie widząc potrzeby kolejny raz przytaczania ich w tym miejscu.
\nPo raz kolejny wskazać również należy, że M. H. wydając opinię na zlecenie oskarżonego R. S. poczynił założenia niezgodne z trafnie ustalonym przez Sąd Okręgowy stanem faktycznym oraz dokonał własnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. Najlepszym tego przykładem jest oparcie opinii na tezie, że przed wydaniem opinii technicznej nie doszło do oględzin miejsca, które było jej przedmiotem. Jest to teza błędna. Zgromadzony bowiem w sprawie materiał dowodowy, do którego Sąd Apelacyjny odnosił się już w niniejszym uzasadnieniu wskazuje bez wątpliwości, że oględziny miejsca miały miejsce. M. H. ocenia wiarygodność innych ekspertów, ich fachowość, co jest wyłączną domeną sądu, której sąd dokonuje po zgromadzeniu i ocenie całokształtu przeprowadzonych dowodów.
\nNie sposób również uznać za niewłaściwe posiłkowanie się przez autorów ekspertyzy mapą (...), skoro miało to na celu ocenę stanu nieruchomości (m.in. jej ogrodzenia) w kontekście złożonego wniosku o zrefundowanie kosztów rzekomo wykonanego ogrodzenia. Bez wpływu na ocenę wiarygodności ekspertyzy ocenianej przez M. H. pozostaje wpływ morskiego klimatu na korodowanie elementów metalowych; autor opinii takiego związku w odniesieniu do realiów rozpoznawanej sprawy nie wykazał, a Sąd Okręgowy nie stwierdza jego zaistnienia. Podkreślenia wymaga, czego zdaje się nie dostrzegać M. H., że kwestionowana przez niego ekspertyza miała na celu ustalenie czy to co oskarżony R. S. przedstawił na rachunkach przedłożonych pokrzywdzonemu jest zgodne ze stanem faktycznym.
\nM. H. zdyskwalifikował zatem ekspertyzę A. B., T. B. i F. K. opierając się na błędnych założeniach i nie dokonując oględzin miejsca, co nie może skutkować uznaniem jej za wiarygodną i skutecznie deprecjonującą wskazaną wyżej ekspertyzę.
\nAd.I.5. Zarzut nie jest zasadny. Z uwagi na fakt, że skarżący w wywiedzionej apelacji złożył tożsamy z opisanym w zarzucie wniosek dowodowy, Sąd odwoławczy odnosił się do niego (k.5761v akt sprawy) i do postanowienia wydanego w tym zakresie odwołuje się nie stwierdzając konieczności ponownego przytaczania przedstawionej tam argumentacji.
\nAd.II. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie jest trafny. Na wstępie wskazać należy, że zarzut ten może zostać skutecznie podniesiony wyłącznie wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd I instancji z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada zasadom logicznego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, bądź jest rezultatem oceny obarczonej nieuprawnioną dowolnością. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom Sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych (por. wyroki: Sądu Apelacyjnego w Lublinie z: 27 lipca 2021r. w sprawie II AKa 109/21, 30 grudnia 2019r. w sprawie II AKa 55/19; wyrok sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 22 kwietnia 2021r. w sprawie II AKa 29/21; postanowienie Sądu Najwyższego z 9 kwietnia 2008r. w sprawie V KK 301/07; wyroki Sądu Najwyższego z: 10 maja 2005r. w sprawie WA 10/05, 20 lutego 1975r.
\nOSNPG 1975/9/84, 22 stycznia 1975r., OSNKW 1976/2/64). Skarżący pozornie przypisał pierwszoinstancyjnemu orzeczeniu szereg różnorodnych naruszeń i to niezwykle drobiazgowo wymieniając je w petitum apelacji, których część nie została nawet szerzej umówiona w części motywacyjnej apelacji. Taki sposób redakcji środka odwoławczego nie mógł jednak obligować Sądu odwoławczego do równie kazuistycznego odpierania wszystkich, najdrobniejszych nawet zarzutów i ustosunkowania się do każdej, nawet całkowicie ubocznej kwestii tam zasygnalizowanej. Tak więc Sąd odwoławczy w swoim uzasadnieniu, pewne zagadnienia omawia w sposób zbiorczy, nie odnosząc się expressis verbis do wszystkich wskazywanych przez obrońcę domniemanych naruszeń realizując jednocześnie obowiązek wynikający z art.433 § 2 kpk. Skarżący na ośmiu stronach apelacji wymienia szczegółowo różne ustalenia, jakie – w jego ocenie zostały poczynione błędnie, tracąc zdaje się z pola widzenia istotę zarzutów stawianych oskarżonemu R. S.. Wskazać zatem należy, że oskarżonemu R. S. przypisano poświadczenie nieprawdy mające na celu pozyskanie dotacji od pokrzywdzonego oraz oszustwo na szkodę (...) polegające na przedłożeniu wniosków o płatność zawierających nierzetelne rozliczenie się z poprzednich dotacji lub odnoszących się do prac, które nie zostały wykonane w sposób wskazany we wnioskach, czym doprowadził pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem.
\nAd.II.1.a. Zarzut nie jest trafny. Sąd Okręgowy ustalił bowiem jakie niezgodne z prawdą informacje zawarł oskarżony R. S. we wniosku o dofinansowanie realizacji swojego projektu (str.7-8 uzasadnienia wyroku). Dla Sądu Apelacyjnego oczywistym jest, że skoro we wniosku wskazano m.in., że projekt przewiduje zaangażowanie Uniwersytetu (...), Politechniki (...) i Uniwersytetu (...) (pkt 15 wniosku – k.15 załącznika nr 2), a w umowie o dofinansowanie spółka (...), której jedynym udziałowcem był oskarżony R. S. zobowiązała się do realizacji projektu w pełnym zakresie, informacja o pomiotach zaangażowanych w realizację projektu miała istotne znaczenie dla podpisania umowy o dotację. Zgodnie bowiem z § 3 ust.2 pkt 6) umowy o dofinansowanie projektu, beneficjent zobowiązany jest do realizowania projektu zgodnie z umową i jej załącznikami, a w szczególności z wnioskiem o dofinansowanie (k.5v załącznika nr 1).
\nAd.II.1.b.i., ii., iii., iv., v., vi., vii., viii., ix., x., xi. Zarzut jest niezasadny. Skarżący zdaje się nie dostrzegać istoty przestępstwa oszustwa. Wskazać zatem należy, że przy przestępstwie oszustwa istotne jest to czy pokrzywdzony rozporządziłby swoim mieniem gdyby wiedział jaki jest rzeczywisty stan rzeczy (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 29 grudnia 2022r. w sprawie II AKa 258/22; wyrok Sądu Najwyższego z 3 marca 2021r. w sprawie V KK 609/19). Bez znaczenia zatem pozostaje podnoszona przez skarżącego okoliczność, że oskarżony poniósł pewne koszty w związku z realizacją projektu. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem (patrz: postanowienie Sądu Najwyższego z 10 grudnia 2020r. w sprawie V KK 212/20; wyroki Sądu Najwyższego z: 17 czerwca 2020r. w sprawie II KK 21/19, 21 maja 2020r. w sprawie III KK 313/19) przy przestępstwie z art.286 § 1 kk nie jest istotna wartość szkody (ostatecznie bowiem do powstania szkody po stronie pokrzywdzonego może nawet w ogóle nie dojść).
\nIstotne jest natomiast to czy pokrzywdzony na skutek wprowadzenia go w błąd rozporządził swoim mieniem. Wobec powyższego skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do kwot jakie oskarżony poniósł w związku z realizacją projektu. Całkowicie bezskuteczne jest powoływanie się na to, że oskarżony we wniosku o rozliczenie jedynie złożył oświadczenie o poniesionych wydatkach bez wskazania, że wydatki te zostały poniesione. Wymienianie w apelacji faktur jakie oskarżony przedłożył pokrzywdzonemu stanowi jedynie kolejny przykład tego, że celem skarżącego było zdaje się sporządzenie jak najobszerniejszej apelacji, co nie przekłada się na zasadność podniesionych w niej zarzutów.
\nWystarczy bowiem wskazać, że skoro oskarżony przedłożył pokrzywdzonemu wniosek o zwrot poniesionych kosztów (związanych z wymienionymi na str.13-14 apelacji czynnościami) i faktury na ich potwierdzenie, które okazały się nierzetelne, nie dokumentowały bowiem rzeczywiście poniesionych kosztów, na podstawie czego pokrzywdzony dokonał wypłaty kwot wskazanych w zaskarżonym orzeczeniu, to doszło do popełnienia przestępstwa oszustwa z art.286 § 1 kk a z uwagi na wartość mienia jakim rozporządził w związku z tym pokrzywdzony, również z art.294 § 1 kk. Za całkowicie absurdalną Sąd Apelacyjny uznaje argumentację, że skoro oskarżony nie złożył oświadczenia, że wskazane przez niego wydatki są zgodne z faktyczną wartością dóbr na które zostały poniesione to nie doszło do przedłożenia nierzetelnych dokumentów.
\nCzym wszakże jest bowiem wniosek o zwrot podniesionych wydatków połączony z przedłożeniem faktury jak nie oświadczeniem, że taki wydatek został poniesiony i w związku z tym druga strona umowy ma wywiązać się z niej i dokonać zwrotu poniesionych kosztów? Sam skarżący wskazał na wymóg celowości poniesionych wydatków. Równie absurdalnym byłoby uznanie za trafne twierdzenia, że pokrzywdzony miał obowiązek świadczenia na rzecz oskarżonego w wysokości przez niego wskazanej, a bez znaczenia było czy przedłożone faktury są rzetelne, prace na nich wskazane zostały wykonane. Byłoby to sprzeczne nie tylko z treścią umowy (§ 8, który określa kwalifikowalność kosztów i przejrzystość finansową – k.9v załącznika nr 1) ale i ze zdrowym rozsądkiem.
\nAd.II.c. i., ii., iii., d. Zarzuty nie są trafne. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść wskazanie, że w treści zarzutu dotyczącego pkt I aktu oskarżenia nie podano jakie osoby miały być zatrudnione. Ta informacja bowiem znajduje się w dokumencie przedłożonym pokrzywdzonemu przez oskarżonego w związku z ubieganiem się o dofinansowanie. Nie sposób zarzucać oskarżycielowi publicznemu, a dalej również sądowi, że nie przytoczono w treści zarzutu całości założonego wniosku. Za w pełni wystarczającą i jasno wskazującą na istotę zarzutu należy uznać formułę zastosowaną w przedmiotowej sprawie, tj. wskazanie, że oskarżony przedkładając biznes plan o jakim mowa w pkt. I zarzutów poświadczył nieprawdę m.in. co do tego kto ma projekt konsultować i kogo oskarżony ma zatrudnić w związku z jego realizacją.
\nOdnosząc się do osób wymienionych przez skarżącego – w ocenie Sądu Apelacyjnego żadną miarą nie sposób uznać aby doszło do ich zaangażowania w projekt w sposób spełniający wskazany we wniosku, tj. realizację projektu w Katedrze (...) Uniwersytetu (...), w Wydziale (...) Politechniki (...) oraz w Katedrze (...) Uniwersytetu (...) w O., a nadto że prace badawcze będą realizowane lub konsultowane przez wskazane we wniosku osoby. Propozycji udziału w tym projekcie nie dostali w ogóle świadkowie: M. D. – pracownik Uniwersytetu (...) w O. (k.2279v, 4858 akt sprawy), J. H. – Pracownik Politechniki (...) (k.2283v, 4858v akt sprawy), M. K. (2) - pracownik Uniwersytetu (...) w O. (k.2281v, 4858v akt sprawy). Świadek M.
\nZ. – pracownik Uniwersytetu (...) w O. zeznał, że firma oskarżonego zwróciła się do nich o wykonanie badań ale nie doszło do podpisania umowy i wykonania badań (k.2277v, 4340v akt sprawy). Świadek M. R. – pracownik Uniwersytetu (...) była zaangażowana w tworzenie wniosków, które zostały odrzucone przez (...); nie brała natomiast udziału w projekcie, który został przyjęty i jest przedmiotem niniejszego postępowania (k.3416-3417, 5085v-5086 akt sprawy). Z dwiema ze wskazanych przez skarżącego osób oskarżony podjął pewną współpracę w zakresie projektu ale ostatecznie do jej kontynuacji nie doszło z uwagi m.in. na to, że oskarżony nie płacił im za wykonane prace (tak świadkowie związani z Uniwersytetem (...): T.
\nZ. – k.5058 akt sprawy, A. R. – k.2273, 4840v-4841 akt sprawy).
\nWobec powyższego bez wpływu na odpowiedzialność karną oskarżonego R. S. w zakresie przypisanego mu czynu pozostaje, że nie została w sprawie ustalona rola T. M. i J. B.. Już bowiem wykazana nierzetelność wniosku w zakresie rzekomej współpracy przy projekcie ze wskazanymi wyżej osobami zarzut przypisany oskarżonemu czyni zasadnym. Omawiana okoliczność nie wymaga również zmiany opisu czynu, gdyż nie wymieniono w nim – co już wyżej wskazano – imiennie osób mających rzekomo współpracować z oskarżonym przy projekcie będącym przedmiotem niniejszego postępowania.
\nW wykazie nazwisk przedstawionych przez skarżącego brak jest A. G. , który również został wymieniony we wniosku o dofinansowanie projektu. Wskazać zatem należy, że również i ten świadek zaprzeczył współpracy z oskarżonym w ramach tego projektu. Zeznał bowiem, że na podstawie wcześniejszej współpracy oskarżony R. S. chciał zaangażować świadka w projekt, ale ten domagał się podpisania nowej umowy w związku z tym, do czego nie doszło. Ostatecznie z uwagi na zaleganie z płatnościami firma świadka zerwała całkowicie współpracę z oskarżonym (k.2944, 4757v-4858, 4970v akt sprawy).
\nW wykazie nazwisk nie został również ujęty świadek J. D. (1) reprezentujący Uniwersytet (...) w O., który zeznał (k.5012-5013 akt sprawy), że wprawdzie zrobili badania dla spółki (...) ale nie dostali za nie wynagrodzenia. Nie sposób uznać aby oskarżony mógł liczyć na dalszą współpracę ze świadkiem, skoro świadek stwierdził, że „miał nieprzyjemność współpracy” z R. S..
\nReasumując zatem tę część apelacji, uprawnioną w ocenie Sądu odwoławczego jest konstatacja, że oskarżony mając jakieś wcześniejsze kontakty ze wskazanymi we wniosku osobami, w tym pracownikami naukowymi wykorzystał ich nazwiska dla osiągnięcia swojego celu, tj. podpisania z pokrzywdzonym umowy o dofinansowanie, podczas gdy osoby te albo ogóle nie miały wiedzy o projekcie oskarżonego albo z różnych względów do tej współpracy nie doszło. Tak czy inaczej, poświadczeniem nieprawdy było wskazanie przez oskarżonego, że projekt będzie realizowany przy ich udziale i konsultacji, w placówkach naukowych wskazanych we wniosku.
\nAd.II.1.e. Zarzut nie jest zasadny. Tożsama argumentacja, tyle że dla uzasadnienia zarzutu obrazy art.7 kpk i art.410 kpk została już podniesiona w omawianej apelacji, tj. w jej pkt. I.4.b.i.3) i była przedmiotem rozważań w niniejszym uzasadnieniu. Do nich Sąd Apelacyjny odsyła nie widząc powodów dla ponownego przytaczania ich w tym miejscu. W sytuacji gdy autor środka odwoławczego nie traktuje błędu w ustaleniach faktycznych jako samoistnego uchybienia w obszarze określenia podstawy odpowiedzialności karnej, zarzut takiego błędu wiąże się z obszarem procesowym, tj. kompletnością materiału dowodowego (np. art.167 kpk i art.366 kpk) lub wadliwą i niepełną jego oceną (art.7 kpk i art.410 kpk). Zarzut ten w zakresie, w jakim jest powiązany z uchybieniami procesowymi, może mieć zatem postać błędu „dowolności” lub błędu „braku”. W omawianej apelacji błąd w ustaleniach faktycznych miałby być w istocie konsekwencją uchybień procesowych, jako pierwotnych; to one bowiem miały generować wadliwe ustalenia faktyczne. Wskazać zatem należy, że skoro nie doszło do błędów w zakresie gromadzenia i oceny dowodów, nie doszło również do błędów w ustaleniach faktycznych, które to ustalenia Sąd poczynił po ocenie dowodów.
\nAd.II.1.f. Zarzut nie jest zasadny. Tożsama argumentacja, tyle że dla uzasadnienia zarzutu obrazy art.7 kpk i art.410 kpk została już podniesiona w omawianej apelacji, tj. w jej pkt. I.4.a.i. i była przedmiotem rozważań w niniejszym uzasadnieniu. Do nich Sąd Apelacyjny odsyła nie widząc powodów dla ponownego przytaczania ich w tym miejscu odwołując się również do rozważań poczynionych powyżej, przy ocenie zarzutu z pkt. II.1.e. omawianej apelacji.
\nAd.II.1.g. Zarzut nie jest zasadny. Kwestia rzekomego zaangażowania świadka M. R. w projekt będący przedmiotem niniejszego postępowania była już rozważania w uzasadnieniu Sądu Apelacyjnego (przy omawianiu zarzutu z pkt. II.c.ii) i do nich Sąd odwoławczy w tym miejscu odsyła nie widząc potrzeby ponownego ich czynienia.
\nAd.II.1.h.,i.,j.,2. Wskazywane już wielokrotnie w niniejszym uzasadnieniu zaangażowanie oskarżonego R. S. w projekt będący przedmiotem niniejszego postępowania niezasadnymi czyni zarzuty oparte o twierdzenie, że oskarżony nie miał świadomości zawyżanych kosztów przestawianych pokrzywdzonemu do zwrotu. Ogólnikowość tego zarzutu zwalnia Sąd odwoławczy od czynienia szerszych rozważań w tym zakresie i pozwala na odwołanie się do ustaleń poczynionych przez Sąd Okręgowy, które uznaje za trafne. Sąd Apelacyjny bowiem w pełni aprobuje pogląd Sądu Najwyższego zwarty w postanowieniu z 2 marca 2022r. w sprawie II KK 58/22, zgodnie z którym dokonanie przez Sąd I instancji wszechstronnej oceny wszystkich istotnych okoliczności, tak w zakresie ustaleń faktycznych, jak i argumentacji prawnej, co wynika z uzasadnienia wyroku, uprawnia Sąd odwoławczy do ograniczenia swojego uzasadnienia w tym zakresie do odesłania do tej argumentacji.
\nPrzedmiotem rozważań w niniejszym uzasadnieniu była już również argumentacja skarżącego dotycząca roli świadka W. N. w projekcie będącym przedmiotem postępowania, przy czym argumentacja dotycząca faktur wystawionych rzekomo przez J. K. (2) i K. B. (pkt II.2.a.) była już przedmiotem czterech wcześniej podniesionych zarzutów w omawianej apelacji (pkt I.1.d., I.4.b.i.3), I.4.b.v., II.1.e.). Jak już wcześniej wskazano, powtarzanie zarzutów samo w sobie nie uczyni ich zasadnymi, a taki sposób konstruowania apelacji pozwala Sądowi odwoławczemu na odwołanie się do wcześniej poczynionych rozważań bez narażenia się na zarzut obrazy art.433 § 2 kpk. Wskazać zatem jedynie w tym miejscu należy, że podnoszona przez skarżącego okoliczność podpisania wniosku z 15 kwietnia 2013r. przez świadka W. N., nie zaś przez oskarżonego R. S. nie może skutkować uniewinnieniem oskarżonego, skoro to oskarżony – jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego - był jedynym udziałowcem spółki (...) i osobą w decyzyjną i bardzo aktywną w zakresie realizacji projektu objętego dotacją pokrzywdzonego.
\nAd.III. Zarzut jest całkowicie bezzasadny. W treści zarzutu w pkt. I zaskarżonego orzeczenia wskazano bowiem rodzaj wsparcia o jakie ubiegał się oskarżony R. S., tj. dotacja (treść zarzutu in fine).
\nUzupełnienie apelacji adw. J. P.:
\nAd. I. Zarzut jest całkowicie chybiony. Wprowadzenie pokrzywdzonego w błąd co do poniesionych kosztów będące w przedmiotowej sprawie znamieniem oszustwa przypisanego oskarżonemu R. S. polegało właśnie na zawyżaniu kosztów faktycznie poniesionych lub, które - zgodnie z wynikającą z umowy z pokrzywdzonym (§ 8 ust.1 pkt 6) zasadą racjonalnej gospodarki finansowej i ponoszenia nakładów współmiernych do rezultatów - powinny zostać poniesione. Nie doszło zatem – wbrew twierdzeniom skarżącego – do wewnętrznej sprzeczności w zaskarżonym orzeczeniu skutkującym koniecznością uniewinnienia oskarżonego R. S..
\nAd. II.a. Zarzut jest całkowicie chybiony. Zgodnie z literalnym brzmieniem art.297 § 1 kk, wypełnieniem znamion tego przestępstwa jest przedłożenie nie tylko dokumentu ale jakiegokolwiek pisemnego oświadczenia, co do okoliczności istotnych dla pozyskania określonego instrumentu finansowego. Zwalnia to Sąd Apelacyjny od rozważania zarzutu, że przedłożony przez oskarżonego biznesplan (k.77-105 załącznika nr 2) nie jest dokumentem w rozumieniu art.115 § 14 kk. Sąd Apelacyjny w niniejszym uzasadnieniu, odnosząc się do pkt. II.c.i.,ii.,iii.,d zarzutów apelacji adw. J. P. wskazywał, jakie okoliczności wskazane w biznesplanie dołączonym do wniosku i samym o dotację były nieprawdziwe i że miały one wpływ na decyzję pokrzywdzonego o udzieleniu owej dotacji. Podkreślenia wymaga, że w pkt C.4. wskazano m.in. na M. D., M. Z., M. R. i A. G. jako wykonawców (podkreślenie SA) projektu, nie zaś jedynie jako jego konsultantów.
\nAd.II.b.i. Zarzut jest całkowicie chybiony. Jego autor zdaje się nie dostrzegać warunków na jakich udzielona została dotacja. Otóż beneficjent nie otrzymał od razu jej całości, a była ona wypłacana w transzach, na podstawie wniosków o wypłatę uzupełnionych o faktury mającego dokumentować poniesione koszty. Nie jest zatem tak jak twierdzi autor uzupełnienia apelacji, że oskarżony najpierw uzyskał środki, a następnie przedkładał nierzetelne oświadczenia mające wpływ na uzyskanie dotacji. O przedstawionym wyżej przez Sąd Apelacyjny sposobie dysponowania środkami przez pokrzywdzonego świadczy również fakt, że wypłata środków została wstrzymana po stwierdzeniu nieprawidłowości.
\nAd.II.b.ii. Zarzut jest całkowicie chybiony. Nie sposób bowiem podzielić zapatrywania skarżącego, że przedmiotowe rozliczenia nie miały znaczenia dla uzyskania dotacji, skoro stanowiły podstawę do wypłat jej kolejnych transz (§ 9 ust.8 umowy o dofinansowanie – k.11 załącznika nr (...)). Odniósł się również do tego Sąd Okręgowy w poczynionych ustaleniach faktycznych (str.8 uzasadnienia wyroku).
\nAd.II.b.iii. Zarzut nie jest zasadny. Sąd Apelacyjny odwołuje się do zachowujących pełną aktualność rozważań poczynionych przy ocenie zarzutu podniesionego w pkt II.a. niniejszego uzupełnienia apelacji nie stwierdzając potrzeby ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Wskazać zatem jedynie należy, że przedkładane pokrzywdzonemu przez oskarżonego R. S. wnioski o płatności są co najmniej pisemnymi oświadczeniami o jakich mowa w przepisie art.297 § 1 kk. Nie bez znaczenia pozostaje również pominięta przez autora uzupełnienia apelacji okoliczność, że oskarżony wraz z wnioskami o płatność przedkładał także faktury, które – co wydaje się być bezsporne – są dokumentami w rozumieniu art.115 § 14 kk.
\nWskazać również godzi się, że konstrukcja zarzutów przedstawionych w omawianym uzupełnieniu apelacji (odnoszenie się do pkt I i II wyroku) wskazuje na niedostrzeżenie przez jego autora, że oskarżonemu R. S. w ramach zarzucanych mu w akcie oskarżenia czynów przypisano popełnienie jednego przestępstwa (pkt I zaskarżonego orzeczenia), jego pkt II dotyczy natomiast oskarżonej I. S..
\nApelacja obrońcy oskarżonego R. S., adw. A. W.:
\nPrzed przystąpieniem do omawiania zarzutów podniesionych w apelacji drugiego z obrońców oskarżonego R. S. podkreślenia wymaga, że większość z nich jest tożsama tak w treści jak i argumentacji z zarzutami podniesionymi w omówionej już apelacji adw. J. P.. Wobec powyższego Sąd II instancji będzie odwoływał się do poczynionych już rozważań nie stwierdzając podstaw do ich powtarzania. Aktualność zachowuje również wyrażony przez Sąd Apelacyjny w niniejszym uzasadnieniu pogląd, że kilkukrotne podnoszenie takich samych zarzutów żadną miarą nie powoduje samo w sobie, że staną się trafne oraz, że obszerność apelacji wynikająca m.in. z drobiazgowego podnoszenia okoliczności nie zawsze mających wpływ na rozstrzygnięcie nie obliguje Sądu odwoławczego do równie drobiazgowego odwoływania się do nich.
\nAd.I. Zarzut nie jest zasadny. Sąd Okręgowy nie pominął bowiem roli kierownika projektu, W. N.. Zarzuty związane z osobą świadka W. N. były już przedmiotem rozważań w niniejszym uzasadnieniu, przy omawianiu zarzutów pkt I.1.d), I.4.b.i.3, I4.b., II.1. tiret piąte, II.2.a. apelacji wywiedzionej przez drugiego z obrońców oskarżonego R. S. i do nich Sąd Apelacyjny odsyła nie widząc potrzeby powtarzania ich w tym miejscu. Odwołując się do dalszej argumentacji przedstawionej w omawianej apelacji, tj. dotyczącej tego kim jest kierownik projektu, w ocenie Sądu Apelacyjnego skarżącemu umknęła istota zarzutu przypisanego oskarżonemu R. S.. Przypomnieć zatem należy, że zarzut ten dotyczy mi.in. przedkładania nierzetelnych faktur, mających dokumentować czynności, których w ogóle nie wykonano albo wykonano ale ich wartość znacznie przekraczała celowy koszt ich pozyskania, nie zaś technicznego aspektu uruchamiania biogazowni, do której odwołuje się skarżący (str.11, 16 apelacji).
\nTrafnie Sąd i instancji ustalił, że to oskarżony R. S. jako jedyny udziałowiec beneficjenta umowy z pokrzywdzonym, tj. spółki (...) oraz osoba decyzyjna dopuścił się przypisanego mu przestępstwa. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może zatem przynieść cytowanie zeznań świadka, skoro nie tylko z jego depozycji wynika, że składane pokrzywdzonemu wnioski odwoływały się do nierzetelnych faktur, czego pełną świadomość miał oskarżony R. S.. Wobec powyższego na jego odpowiedzialność karną nie ma wpływu świadomość świadka co do rzetelności tych faktur. To oskarżyciel jest gospodarzem postępowania przygotowawczego i to on zakreśla krąg oskarżonych, co pozostaje poza kognicją sądu. Wobec powyższego, a nadto mając na uwadze wskazane w niniejszym uzasadnieniu okoliczności świadczące o stanie świadomości oskarżonego R.
\nS., świadomość świadka W. N. co do rzetelności przedkładanych pokrzywdzonemu faktur pozostaje bez wpływu na odpowiedzialność karną oskarżonego R. S.. Stąd odwoływanie się do zeznań świadków: K. J., P. A. i R. T. (str.14-15 apelacji) nie może przynieść oczekiwanego przez skarżącego rezultatu. Sąd Apelacyjny w niniejszym uzasadnieniu również odwoływał się do zeznań tych świadków (omawiając zarzuty I.4.ii, I.4b.i, 1), 2), 3) apelacji drugiego z obrońców oskarżonego R. S. i do poczynionych tam rozważań odsyła.
\nAd.II.,III. Zarzut nie jest zasadny. Również i w tym zakresie odwołać należy się do omówionych już w niniejszym uzasadnieniu dowodów wskazujących na pełne zaangażowanie, świadomość i decyzyjność oskarżonego R. S. w projekt będący przedmiotem niniejszego postępowania. Odnosząc się do zarzutu wybiórczej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów Sąd odwoławczy pragnie wskazać, że jego rolą nie jest jedynie zapoznanie się z wyrokiem i uzasadnieniem Sądu I instancji ale ma prawo a nawet obowiązek zapoznania się z całością akt sprawy i na tej podstawie dokonania oceny prawidłowości zaskarżonego orzeczenia. Zarzucając Sądowi Okręgowemu wybiórczość w ocenie zgromadzonych dowodów sam skarżący dokonuje takiej selektywnej oceny dowodów.
\nNa str.18-20 omawianej apelacji odwołuje się do zarzutu przypisanego oskarżonemu R. S. w pkt. I. zaskarżonego orzeczenia i związanymi z nim dowodami, tj. osobami związanymi z instytucjami naukowymi, które rzekomo miały współpracować z oskarżonym w projekcie biogazowni. Rozważania dotyczące tych świadków, w szczególności wymienionych w omawianym zarzucie: J. D. (1), M. D., M. Z., A. R., A. G. oraz wypełnienia przez oskarżonego R. S. znamion czynu przypisanego mu w pkt. I zaskarżonego orzeczenia znajdują się już w niniejszym uzasadnieniu, w związku z omawianiem zarzutów II.1.h.i.,j.,2.j, II.1.e apelacji wywiedzionej przez drugiego z obrońców oskarżonego R. S. i do nich Sąd Apelacyjny w tym miejscu odsyła.
\nWynika z nich jednoznacznie, że to do oskarżonego R. S., nie zaś świadka W. N. świadkowie ci odnoszą się w swoich zeznaniach. Sąd Apelacyjny nie podziela poglądu skarżącego, że kontakty jakie świadkowie owi mieli z oskarżonym R. S. pozwalały na wskazanie w biznesplanie jaki oskarżony złożył do (...), że projekt będzie realizowany we wskazanych we wniosku placówkach naukowych i przez wskazanych w nim pracowników naukowych. Jak już wskazano w niniejszym uzasadnieniu, okoliczność ta miała istotne znaczenie dla pozyskania dotacji od pokrzywdzonego, a zatem oskarżony R. S. dopuścił się przestępstwa z art.297 § 1 kk. Nie jest również zatem tak jak twierdzi skarżący, że powodem zakończenia współpracy oskarżonego z podmiotami naukowymi było cofnięcie dotacji przez pokrzywdzonego.
\nSąd odwoławczy w pełni aprobuje przestawione na str.20 omawianej apelacji poglądy na temat znamion przestępstwa z art.286 § 1 kk. Nie może to jednak przyjąć oczekiwanego przez apelacyjnego rezultatu, gdyż nie mają one przełożenia na realia rozpoznawanej sprawy. Błędnym jest bowiem odwoływanie się przy zarzucie dotyczącym zarzuconego oskarżonemu R. S. przestępstwa z art.286 § 1 kk do zawartej we wniosku informacji o podmiotach jakie rzekomo miały współpracować przy realizacji projektu i oceny wiarygodności zeznań świadków przesłuchiwanych na te okoliczności (str.21-22, 25 apelacji). Informacja ta bowiem dotyczy tylko czynu zarzuconego oskarżonemu w pkt. I aktu oskarżenia, tj. czynu z art.297 § 1 kk. W zakresie przestępstwa oszustwa zarzut odnosi się natomiast do przedkładanych wniosków dotyczących wypłaty dotacji i nierzetelnych faktur, które miały potwierdzać zasadność dokonywania przez pokrzywdzonego tych płatności na rzecz oskarżonego.
\nSkutku oczekiwanego przez skarżącego nie może również przynieść odwoływanie się do zeznań potwierdzających przygotowywanie się do projektu, w szczególności organizowania laboratorium (str.21-22 apelacji). Istotą zarzutu przypisanego oskarżonemu R. S. w pkt. II wyroku jest bowiem nie to, że projekt nie miał być realizowany a to, że przedkładał pokrzywdzonemu do realizacji faktury za prace które nie zostały wykonane w stopniu, na jaki wskazywała faktura lub ponoszenie tak wysokich kosztów jak w nich wskazano było niecelowe, gdyż ich wartość była wiele niższa. Zapis w umowie wskazujący na konieczność ponoszenia kosztów w sposób zgodny z zasadami racjonalnej gospodarki finansowej, w szczególności najkorzystniejszej relacji nakładów do rezultatów (§ 8 ust.1 pkt 6) umowy o dofinansowanie projektu – załącznik nr 1) wskazuje zatem jednoznacznie na to, że przedkładając takie wnioski i faktury oskarżony działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadzając pokrzywdzonego w błąd doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem.
\nSkutku oczekiwanego przez skarżącego nie może również przynieść odwoływanie się do okoliczności, że oskarżony K. C. nie miał bezpośredniego kontaktu z oskarżonym R. S.. Procedura karna nie przewiduje bowiem jedynie dowodów bezpośrednich, pozwala na oparcie ustaleń faktycznych również na dowodach pośrednich, a nawet bez istnienia dowodów bezpośrednich (w procesach poszlakowych). Skoro za wiarygodne w zakresie zamiaru z jakim dział oskarżony R. S. Sąd Okręgowy uznał zeznania P. A., miał również podstawy do uznania za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego K. C., który wiedzę w tym zakresie pozyskał od P. A.. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do odmiennych w treści zeznań P. A., skoro Sąd w ramach swobodnej oceny dowodów może dać wiarę jedynie części zeznań świadka.
\nWbrew twierdzeniom skarżącego bez wpływu na odpowiedzialność karną oskarżonego R. S. ma niekwestionowana okoliczność, że dotacja nie miała obejmować całości kosztów poniesionych w związku z realizacją projektu, a ich część, tj. 75,5 %. Fakt zatem, że oskarżony R. S. poniósł pewne koszty związane z projektem w żaden sposób nie wpływa na prawnokarną ocenę jego zachowania, w szczególności nie ekskulpuje go od przypisanych mu przestępstw. Stosunek kosztów jakie miały podlegać refundacji do kosztów które miał ponieść oskarżony (75,5% do 24,5 %) powoduje, że nie sposób postępowania oskarżonego uznać za sprzeczne za doświadczeniem życiowym. Nadto nie sposób uznać aby oskarżony podejmując inkryminowane działania zakładał, że pokrzywdzony zorientuje się, że jest oszukiwany i zaprzestanie wypłacać dotacje.
\nStąd argument, że oskarżony nie mógł dopuścić się przypisanych mu przestępstw, gdyż cofnięcie dotacji było jednoznaczne z przerwaniem projektu, w który zaangażował własne środki jest całkowicie chybiony. Sąd Apelacyjny nie kwestionuje stanowiska skarżącego, że oskarżony R. S. składając wniosek i podpisując umowę chciał zrealizować projekt; nie podziela jednak poglądu skarżącego, że nie miał zamiaru wprowadzić w błąd pokrzywdzonego. Przeciwko tej tezie przemawia bowiem całokształt zgromadzonych i ocenionych w sposób swobodny dowodów. Krótko mówiąc – oskarżony zapewne miał zamiar zrealizować projekt ale poprzez oszukańcze działania wobec pokrzywdzonego, który na skutek wprowadzania go w błąd przez oskarżonego R.
\nS. przesyłał mu tytułem dotacji kwoty, które żadną miarą nie spełniały przesłanek racjonalnej gospodarki finansowej i najkorzystniejszej relacji nakładów do rezultatów, które to przesłanki, jak już wskazano w niniejszym uzasadnieniu, były warunkiem wypłat kolejnych transz dofinansowania.
\nAd. IV. Zarzut nie jest zasadny. Sąd Apelacyjny 3-krotnie już odnosił się do przydatności opinii sporządzonej przez M. H. (omawiając zarzuty I.1.c., I.4.ix., I.4.b.vi. apelacji drugiego z obrońców oskarżonego R. S.) i do poczynionych tam rozważań odsyła. Wielokrotnie również (w tym także w omawianej apelacji – pkt I) odnosił się do zeznań świadka W. N., w szczególności w kontekście pełnione przez niego funkcji kierownika projektu. Odwołuje się zatem w tym miejscu do poczynionych już rozważań. Przedmiotem kontroli instancyjnej (również w omawianej apelacji były zeznania świadka E. J. (pkt I.4.b.i. zarzutów apelacji drugiego z obrońców oskarżonego R. S.). Podobnie jak zeznań świadka T. Z. i kwestii powstawania laboratorium (pkt II.1.c.ii.f) apelacji wywiedzionej przez drugiego z obrońców oskarżonego P.
\nS. (1)). Brak szerszej argumentacji tych zarzutów zwalnia Sąd odwoławczy od dalszych rozważań w tym zakresie pozwalając na odwołanie się do rozważań już poczynionych. Sąd Apelacyjny odnosił się również do zarzutu związanego z oceną wiarygodności wyjaśnień oskarżonego P. S. (pkt I.4.b.iv. zarzutów apelacji drugiego z obrońców oskarżonego P. S. (1)). W ocenie Sądu odwoławczego argument przedstawiony w tym zakresie przez skarżącego (str.4 apelacji) nie jest trafny. Kwestia czy oskarżony R. S. sugerował oskarżonemu P. S. wystawienia faktury na kwotę wyższą niż faktyczna wartość wykonanej usługi nie ma znaczenia dla odpowiedzialności karnej oskarżonego R. S. w przedmiotowej skoro ustalono, że posłużył się on tą fakturą mając świadomość, że wskazana na niej kwota wielokrotnie przewyższa wartość usługi wykonanej przez oskarżonego P.
\nS. (2).
\nAd.V. Zarzut nie jest zasadny. Sąd odwoławczy czynił już w niniejszym uzasadnieniu rozważania dotyczące opinii wydanej przez biegłą M. B. oceniając zarzut z pkt I.4.a.xi. apelacji drugiego z obrońców oskarżonego R. S., które zachowują aktualność, gdyż w obecnie omawianej skarżący podnosi te same argumenty. Wskazać nadto należy, że nie jest zasadny zarzut nieodwołania się przez Sąd Okręgowy do każdej z faktur za najem nieruchomości przedłożonych przez oskarżonego pokrzywdzonemu. Było to zbędne, skoro miesięczne czynsze najmu, a zatem i związane z nimi faktury opiewają na kwoty znacznie wyższe niż zgodne z zasadami racjonalnego gospodarowania stawkami określonymi w opinii biegłej. Przedmiotem rozważań w niniejszym uzasadnieniu była również kwestia nieuwzględnienia mającego być prowadzonym w jednej z nieruchomości laboratorium, i do nich w tym miejscu Sąd odwoławczy odsyła ponowne zwracając uwagę na fakt, że laboratorium nie działało.
\nAd.VI. Zarzut nie jest zasadny. Sąd odwoławczy czynił już w niniejszym uzasadnieniu rozważania dotyczące opinii wydanej przez biegłego M. K. oceniając zarzut z pkt. I.4.a.x. apelacji drugiego z obrońców oskarżonego R. S., które zachowują aktualność, gdyż w obecnie omawianej skarżący podnosi częściowo tożsame argumenty. Również i w tym zakresie zbędnym było odnoszenie się do każdej z faktur z osobna skoro istotne są łączne koszty wskazanych ekspertyz, znacznie odbiegające od kosztów określonych przez biegłego. Aprobaty Sądu odwoławczego nie zyskała również krytyczna ocena kwalifikacji biegłego i wartości merytorycznej sporządzonej przez niego opinii. Podkreślenia wymaga, że głównym zarzutem biegłego odnoszącym się do „technologii biogazowni” była niska wartość merytoryczna opracowania, oparta na wiedzy z internetu, zaś „procedura pracy laboratorium” ogólny jej charakter, nie wymagający wiedzy specjalistycznej.
\nUznał pracę na poziomie studenta I roku (k.4894v-4895 akt sprawy). Biegły podał, że opracowując opinię opierał się na własnym doświadczeniu (czego skarżący w wywiedzionej apelacji nie zakwestionował), z którego czerpie również wiedzę co do cen takich opracowań. Stąd skutku oczekiwanego przez skarżącego, tj. zakwestionowania rzetelności i przydatności opinii nie może przynieść wskazanie na brak powołania się na fachową literaturę i opracowania naukowe. Sąd II instancji w niniejszym uzasadnieniu odwoływał się już do kwestii nie uwzględnienia know-how (pkt I.4.a.x. apelacji drugiego z obrońców oskarżonego R. S.) i do poczynionych tam uwag odwołuje się. Brak jest również podstaw do uznania aby biegły celowo zaniżał wartość ocenianych projektów, sam skarżący w wywiedzionej apelacji nie zarzuca biegłemu stronniczości.
\nAd.VII. Zarzut nie jest zasadny. Sąd odwoławczy czynił już w niniejszym uzasadnieniu rozważania dotyczące opinii wydanej przez biegłego Z. S. oceniając zarzut z pkt. I.4.a.xii. apelacji drugiego z obrońców oskarżonego R. S., które zachowują aktualność, gdyż w obecnie omawianej skarżący częściowo tożsame argumenty. Zarzuty nadto częściowo pokrywają się z podniesionymi przy ocenie opinii biegłego M. K..
\nAd.VIII. Zarzut nie jest zasadny. Sąd odwoławczy czynił już w niniejszym uzasadnieniu rozważania dotyczące opinii technicznej wydanej przez A. B., T. B. i F. K. oceniając zarzut z pkt. I.1.a. apelacji drugiego z obrońców oskarżonego R. S., które zachowują aktualność, gdyż w obecnie omawianej skarżący podnosi te same argumenty. Wskazać jedynie ponownie należy, że była wizja lokalna, zdjęcia map (...) służył do porównania stanu aktualnego ze stanem poprzednim, opinii nie dyskwalifikuje sam w sobie fakt, że została sporządzona na zlecenie pokrzywdzonego.
\nAd.IX. Zarzut nie jest zasadny. Sąd odwoławczy czynił już w niniejszym uzasadnieniu rozważania dotyczące opinii wydanej przez biegłego J. D. oceniając zarzut z pkt. I.4.a.xiii. apelacji drugiego z obrońców oskarżonego R. S., które zachowują aktualność, gdyż w obecnie omawianej skarżący podnosi te same argumenty.
\nAd.X. Zarzut nie jest zasadny. Sąd odwoławczy czynił już w niniejszym uzasadnieniu rozważania dotyczące opinii prywatnej wydanej przez M. H. do czego odniósł się w pkt. IV omawianej apelacji, które zachowują aktualność, gdyż w obecnie omawianym zarzucie skarżący podnosi te same argumenty.
\nAd.XI. Zarzut jest zasadny. Również i do niego odnosił się Sąd Apelacyjny w niniejszym uzasadnieniu (pkt 2 i 3 zarzutów apelacyjny wywiedzionej przez drugiego z obrońców oskarżonego R. S.) i do poczynionych tam rozważań odwołuje się nie dostrzegając potrzeby ponownego czynienia ich w tym miejscu.
\nAd.XII. Zarzut nie jest skuteczny o tyle, że nie może skutkować wzruszeniem zaskarżonego orzeczenia. Wprawdzie jego uzasadnienie jest dość zwięzłe ale pozwala prześledzić tok rozumowania Sądu w sposób wystarczający dla oceny trafności zaskarżonego orzeczenia. Ponownie należy wskazać, że rolą Sądu odwoławczego nie jest ocena słuszności orzeczenia jedynie przez pryzmat jego części motywacyjnej. Sąd II instancji bowiem dysponuje aktami sprawy i również ich treść daje podstawy do oceny słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z oczywistych względów Sąd Apelacyjny prezentuje stanowisko, że braki w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, aktualnie, gdy obowiązuje art.455a kpk, ale również wcześniej, przed 1 lipca 2015r., w zasadzie nie mogły być samoistną przesłanką do uchylenia wyroku Sądu I instancji.
\nWynika to stąd, że uzasadnienie wyroku jest mimo wszystko dokumentem wtórnym w stosunku do jego sentencji, sporządzanym już po jej ogłoszeniu, dlatego w istocie nie może ono mieć wpływu treść rozstrzygnięć, o których mowa w art.413 § 1 i 2 kpk. W świetle poglądów doktryny i orzecznictwa, wyrażonych jeszcze przed wejściem w życie nowelizacji Kodeksu postępowania karnego obowiązujących od 1 lipca 2015r., uzasadnienie wyroku nie determinuje prawidłowości rozstrzygnięć istniejących w jego sentencji (patrz: postanowienia Sądu Najwyższego z: 19 stycznia 2012r. sygn. akt V KK 425/11, 10 sierpnia 2011r., sygn. akt III KK 444/10; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 17 września 2009r. sygn. akt II AKa 232/09).
\nNie oznacza to jednak, że obraza art.424 kpk nie może być podstawą zarzutu zwykłego środka odwoławczego. Sąd odwoławczy, w przypadku postawienia takiego zarzutu, musi go rozważyć i nie może być zwolniony od przeanalizowania motywacyjnej części wyroku pod kątem ewentualnych braków argumentacyjnych, czy też błędów logicznych w nim zawartych - i w razie takiej konieczności - wątpliwości te uzupełnić i wyjaśnić we własnym zakresie. Jest to pochodną tego, że postępowanie apelacyjne ma to do siebie, że sąd dokonuje kontroli instancyjnej wyroku nie tylko na podstawie samego jego uzasadnienia, ale również w oparciu o analizę materiału aktowego i analizę dowodów tam zebranych. I tak po dokonaniu analizy całości akt sprawy Sąd odwoławczy nie stwierdza podstaw do poczynienia innych ustaleń faktycznych w zakresie winy oskarżonego R.
\nS. niż te jakie poczynił Sąd I instancji. Podnoszona przez skarżącego (str.8-9 apelacji) kwestia braku odniesienia się przez Sąd Okręgowy odrębnie do każdej z faktur nie może skutkować wzruszeniem zaskarżonego orzeczenia. Na wstępie wskazać należy, że Sąd i instancji za nierzetelne uznał wszystkie faktury zawarte w treści zarzucanego oskarżonemu R. S. w pkt II aktu oskarżenia czynu. Uzasadnienie takiego stanowiska znajduje natomiast wyraz w dokonanej ocenie dowodów. Nie ma również racji skarżący, że Sąd I instancji nie odwołał się do opinii biegłych; uczynił to bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia (str.17, 32, 39-40, 45-46).
\nAd.XIII. Zarzut nie jest trafny, Sąd odwoławczy podziela bowiem ustalony przez Sąd I instancji stan faktyczny i przyjętą kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonemu R. S.. Przekonującą dla Sądu odwoławczego jest argumentacja przedstawiona na str.46-49 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, do której sąd ten odwołuje się w tym miejscu. Brak odniesienia się przez skarżącego do przedstawionej tam argumentacji zwalnia bowiem Sąd odwoławczy od konieczności czynienia szerszych rozważań w tym zakresie i pozwala na odwołanie się do wskazanych rozważań Sądu I instancji, które w pełni podziela. Sąd Apelacyjny bowiem w pełni aprobuje pogląd Sądu Najwyższego zwarty w postanowieniu z 2 marca 2022r. w sprawie II KK 58/22, zgodnie z którym dokonanie przez Sąd I instancji wszechstronnej oceny wszystkich istotnych okoliczności, tak w zakresie ustaleń faktycznych, jak i argumentacji prawnej, co wynika z uzasadnienia wyroku, uprawnia Sąd odwoławczy do ograniczenia swojego uzasadnienia w tym zakresie do odesłania do tej argumentacji.
\nNie sposób natomiast podzielić argumentacji skarżącego, że składając wniosek o dotację zawierający nierzetelne oświadczenia mające wpływ na jej pozyskanie oskarżony R. S. nie działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Wszak celem złożenia wniosku było właśnie uzyskanie dotacji w postaci zwrotu 75,5% wydatków poniesionych na przedstawiony projekt. Wobec powyższego – na co już wskazano w niniejszym uzasadnieniu – bez znaczenia dla prawnokarnej oceny zachowania oskarżonego R. S. pozostaje, że sam również musiał ponieść część tych wydatków (24,5%). Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może również przynieść ponowne (było to już bowiem przedmiotem pkt I.4.a.i. zarzutów apelacji drugiego z obrońców oskarżonego R.
\nS.) odwoływanie się do wyjaśnień K. C.. Sąd II instancji odsyła do poczynionych tam rozważań nie dostrzegając potrzeby ponownego czynienia ich w tym miejscu. Wskazać zatem jedynie należy, że Sąd Okręgowy uzasadniając przyjętą kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonemu R. S. (str.46-49 uzasadnienia wyroku) nie odwoływał się do wyjaśnień oskarżonego K. C.. Akcentując okoliczność istniejącego po stronie oskarżonego R. S. zamiaru zrealizowania projektu objętego wnioskiem o dotację oraz wskazując, że oskarżony nie wykorzystał środków finansowych niezgodnie z ich przeznaczeniem, a zakwestionowanie wysokości kosztów nie ma wpływu na prawnokarną ocenę zachowania oskarżonego R. S. (str.59, 60 apelacji) skarżący zdaje się nie dostrzegać istoty zarzutu przypisanego oskarżonemu R.
\nS.. Oskarżonemu bowiem nie zarzucono braku zamiaru wywiązania się z realizacji projektu, a zarzucono: przedłożenie dokumentu poświadczającego nieprawdę w zakresie okoliczności istotnych dla pozyskania dotacji, a następnie przedkładanie refundowanych przez pokrzywdzonego faktur opiewających na kwoty wielokrotnie wyższe niż wynikające z racjonalnej gospodarki lub dotyczące prac, których nie wykonano. Wprowadzenie w taki sposób pokrzywdzonego w błąd doprowadziło do niekorzystnego rozporządzenia przez niego mieniem na łączną kwotę wskazaną w pkt II aktu oskarżenia. Jak już wielokrotnie wskazywano w niniejszym uzasadnieniu, rola kierownika projektu – świadka W. N. nie ekskulpuje oskarżonego R. S..
\nAd.XIV. Niezasadność zarzutu związanego z kwalifikacją prawną czynu przypisanego oskarżonemu R. S. skutkuje brakiem zasadności zarzutu obrazy art.53 kpk, gdyż kwalifikacja prawna obejmuje również art.286 § 1 kk. Brak podstaw do zasądzenia odszkodowania w trybie art.46 § 1 kpk ma swoje źródło w klauzuli antykumulacyjnej, nie zaś w statusie pokrzywdzonego.
\nApelacja obrońcy oskarżonej I. S.
\nPrzed przystąpieniem do oceny podniesionych zarzutów, Sąd Apelacyjny odwołuje się do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu (w związku z oceną pkt. I.4. zarzutów podniesionych przez adw. J. P. – obrońcę oskarżonego R. S.), a zachowującym swą aktualność rozważań natury ogólnej dotyczących obrazy art.7 kpk, który jest przedmiotem dziewięciu z dziesięciu (nie zaś trzynastu, na co wskazywałby numer ostatniego – str.7 apelacji; nastąpił bowiem błąd w numeracji zarzutów: po pkt. III, występuje pkt VI zamiast IV – str.2-3 apelacji; nie ma również zarzutu oznaczonego numerem XII – str.7 apelacji) zarzutów podniesionych w omawianym środku odwoławczym.
\nAd.I.,II. Zarzuty nie są trafne.
\nNie ma racji skarżący twierdząc, że ustalenia co do winy oskarżonej I. S. Sąd I instancji oparł jedynie o fakt, że jest ona żoną oskarżonego R. S.. Przeczy bowiem temu uzasadnienie wyroku (str.51). Fakt ten był wprawdzie jednym z argumentów Sądu I instancji, ale równie istotnym jak pozostałe. Nie sposób bowiem pozostając w zgodzie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczeniem życiowym twierdzić, że małżonkowie nie rozmawiali o tak istotnym dla oskarżonego R. S. (trzykrotnie ubiegał się o uzyskanie dotacji) projekcie. Podkreślenia również wymaga, że oskarżona na przestrzeni ośmiu miesięcy (od 1 października 2012r. do 1 lipca 2013r.) wystawiła nie jedną lub kilka, lecz 39 faktur dotyczących różnych prac i umów związanych z projektem.
\nSąd Apelacyjny nie podziela poglądu skarżącego (str.9 apelacji), że oskarżona nie miała świadomości, że wystawione przez nią faktury są nierzetelne. Stwierdzone w uznanych za wiarygodne opiniach biegłych zawyżanie ich wartości w stosunku do kosztów jakie winny zostać poniesione gdyby miało dojść do wypełnienia warunków otrzymania dotacji, tj. zgodności z zasadami racjonalnej gospodarki finansowej oraz najkorzystniejszej relacji nakładów do rezultatów, w połączeniu z dużym doświadczeniem w zajmowaniu się sprawami spółek powoduje, że stanowisko Sądu I instancji co do świadomości oskarżonej zarówno co do nierzetelności faktur, jak i sposobie ich wykorzystania przez oskarżonego R. S. uznać należy za trafne.
\nW świetle powyższego podnoszona przez skarżącego okoliczność, że żaden świadek nie potwierdził, że I. S. brała udział w projekcie lub miała wiedzę na jego temat nie może skutkować wzruszeniem zaskarżonego orzeczenia w postulowanym przez skarżącego kierunku. Za branie udziału w projekcie można bowiem uznać również wystawianie faktur z nim związanych; poza sporem zdaje się pozostaje, że oskarżona wymienione w przypisanym jej zarzucie wystawiła. Argument natomiast, że nie miała ona wiedzy na jego temat świadczy wręcz na jej niekorzyść; można bowiem z tego wywodzić, że wystawiała faktury za określone prace (np. wykonanie koncepcji technologii biogazowni utylizacyjnej przy oczyszczalni ścieków, wykonanie ogrodzenia nieruchomości przy ul. (...) w G. (1), realizacje prac związanych z przygotowaniem instalacji elektrycznej i wodnokanalizacyjnej, realizacje prac ziemnych, opracowanie procedur pracy laboratorium badawczego, instalacji i uzbrojenia zestawu kontenerowego) podczas gdy nie miała na ich temat jakiejkolwiek wiedzy. Okoliczność ta pozostaje również w sprzeczności z innym twierdzeniem skarżącego, że działanie oskarżonej było jedynie wykonywaniem obowiązku w ramach pełnienia funkcji Prezesa Zarządu Spółki (str.2 apelacji). Skoro bowiem nie miała żadnej wiedzy, to dlaczego wystawiała faktury jako prezes spółki legitymizując tym samym wskazane w nich czynności i prace. Podnoszona przez skarżącego okoliczność działania oskarżonej w ramach przysługujących jej kompetencji (str.2 apelacji) żadną miarą nie zmienia faktu, że wystawiała nierzetelne faktury mając świadomość celu w jakim będą wykorzystane.
\nSąd odwoławczy w niniejszym uzasadnieniu odnosił się już do zarzutów związanych z rolą oskarżonych oraz świadków: P. A. i R. T. i do poczynionych tam rozważań odsyła nie widząc powodu dla ponownego przytaczania ich w tym miejscu.
\nSkutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do swobody umów i swobody cen (str.10 apelacji). Argument ten mógłby być trafny, gdyby oskarżony w pełni pokrywał koszty projektu. Poza sporem natomiast pozostaje, że większa ich część miała być refundowana przez pokrzywdzonego (i oskarżony otrzymał część dotacji), a z umowy o dotację wynika jasno, że wydatki mają być zgodnie z zasadami racjonalnej gospodarki finansowej oraz najkorzystniejsze z punktu widzenia relacji nakładów do rezultatów.
\nAd.III. Zarzut nie jest trafny. Zasadność przypisania oskarżonemu R. S. winy w popełnieniu czynu z art.286 § 1 kk była już przedmiotem rozważań w niniejszym uzasadnieniu, przy omawianiu apelacji wywiedzionych na jego korzyść i do nich Sąd II instancji odwołuje się nie widząc powodów ponownego przytaczania przedstawionej już argumentacji.
\nAd.VI.,VII.,VIII.,IX.,X.,XI. Zarzuty nie są trafne. Sąd odwoławczy czynił już w niniejszym uzasadnieniu rozważania dotyczące opinii wydanych przez M. B., M. K., Z. S., A. B., F. K. i T. B., J. D. i M. H. oceniając zarzuty apelacji obrońców oskarżonego R. S., w szczególności adw. A. W., które zachowują aktualność, gdyż w obecnie omawianej skarżący podnosi te same argumenty, co w apelacji wywiedzionej w odniesieniu do oskarżonego R. S..
\nAd.XIII. Zarzut nie jest zasadny. Z uwagi na fakt, że jest tożsamy z zarzutem podniesionym w pkt. XII apelacji sporządzonej przez tego samego obrońcę ale w odniesieniu do oskarżonego R. S., Sąd Apelacyjny odsyła do zachowujących aktualność rozważań już poczynionych w niniejszym uzasadnieniu. Nie stwierdza bowiem konieczności ponownego przytaczania ich w tym miejscu.
\nApelacja Prokuratora Na wstępie wskazać należy, że zapewne na sutek oczywistej omyłki pisarskiej apelujący podał, że przedmiotem zaskarżenia jest wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie (str.1 apelacji).
\nZarzut nie jest zasadny. Biorąc bowiem pod uwagę czas popełnienia przestępstwa, względniejsze dla oskarżonych było zastosowanie przepisów wówczas obowiązujących. W dacie popełnienia przypisanych oskarżonym czynów nałożenie obowiązków związanych z warunkowym zawieszeniem wykonania kary nie miało charakteru obligatoryjnego. Brak było zatem podstaw do uznania, że brak owych obowiązków stanowił obrazę prawa materialnego. Wystarczającym natomiast było uzupełnienie w pkt II, V, i VII podstawy prawnej orzeczenia o art.4 § 1 kk, co uczynił Sąd Apelacyjny.
\nApelacja obrońcy oskarżonego P. S.
\nSkarżąca nie złożyła wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego co, w związku z treścią art.423 § 1a kpk w zw. z art.458 kpk, zwalnia Sąd Apelacyjny od czynienia rozważań odnośnie tego środka odwoławczego.
\nWnioski Apelacja obrońcy oskarżonego R. S., adw. J. P.:
\nNadto o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu finansów i rachunkowości na okoliczność ustalenia, czy kwoty wydatków wymienione w opisie czynu zarzucanego R. S. pod punktem II wyroku, były zgodne z dołączonym do umowy o udzielenie dotacji harmonogramem rzeczowo-finansowym.
\nNadto o przeprowadzenie dowodu z załączonych do apelacji dokumentów:
\nUzupełnienie apelacji adw. J. P.:
\nApelacja obrońcy oskarżonego R. S., adw. A. W.:
\nApelacja obrońcy oskarżonej I. S.
\nApelacja Prokuratora zmiana zaskarżonego wyroku poprzez:
\nApelacja obrońcy oskarżonego P. S.
\nZ ostrożności procesowej, 2. zmiana wyroku w zakresie orzeczonej kary poprzez wymierzenie oskarżonemu P. S. kary łagodniejszego rodzaju - wyłącznie kary grzywny w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, ewentualnie kary pozbawienia wolności w wymiarze niższym od dolnej granicy ustawowego zagrożenia wraz z zastosowaniem dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary w najniższym wymiarze okresu próby. ☐ zasadne ☐ częściowo zasadne ☒ niezasadne ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☒ zasadne ☐ częściowo zasadne ☐ niezasadne nieprzydatny nieprzydatny ☐ zasadne ☐ częściowo zasadne ☒ niezasadne ☐ zasadne ☐ częściowo zasadne ☒ niezasadne ☐ zasadne ☐ częściowo zasadne ☒ niezasadne ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosków za zasadne, częściowo zasadne albo niezasadne.
\nApelacja obrońcy oskarżonego R. S., adw. J. P.:
\nAd. tiret pierwsze. Niezasadność zarzutów apelacyjnych, poza zarzutem uznanym za zasadny, który jednak nie znalazł odzwierciedlenia we wnioskach apelacji.
\nAd. tiret drugie. Brak jest podstaw do uznania, że zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniosek o charakterze kasatoryjnym nie jest zasadny wobec niezasadności podniesionych zarzutów. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że wniosek ten nie został w żaden sposób umotywowany. Podkreślenia tymczasem wymaga, że zgodnie z aktualnym oraz mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie brzmieniem przepisu art.437 § 2 kpk, uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art.439 § 1 kk (skarżący nie podniósł takiego zarzutu, a Sąd odwoławczy nie stwierdza zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej) i art.454 kk (nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie) lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości (skarżący nie wskazał okoliczności świadczących o takiej potrzebie a Sąd odwoławczy nie stwierdza ich zaistnienia).
\nUzupełnienie apelacji adw. J. P.:
\nAd.1. Niezasadność zarzutów apelacyjnych.
\nAd.2. Argumentacja tożsama z tą wskazaną przy ocenie zarzutu z tiretu drugie apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego R. S. – adw. J. P..
\nApelacja obrońcy oskarżonego R. S., adw. A. W.:
\nAd.1. Niezasadność zarzutów apelacyjnych, poza zarzutem uznanym za zasadny, który jednak nie znalazł odzwierciedlenia we wnioskach apelacji.
\nAd.2. Argumentacja tożsama z tą wskazaną przy ocenie zarzutu z tiretu drugie apelacji wywiedzionej przez drugiego z obrońców oskarżonego R. S..
\nApelacja obrońcy oskarżonej I. S.
\nAd.1. Niezasadność zarzutów apelacyjnych.
\nAd.2. Argumentacja tożsama z tą wskazaną przy ocenie zarzutu z tiretu drugie apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego R. S. – adw. J. P..
\nApelacja Prokuratora Ad.1), 2), 3) Niezasadność zarzutów apelacyjnych.
\nApelacja obrońcy oskarżonego P. S.
\nAd.1, 2. Niezasadność zarzutów apelacyjnych.
\n1OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1.
\nZwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności Ad.1., 2. Jak w rubryce 3.
\nAd.3. W ocenie Sądu Apelacyjnego kara pozbawienia wolności wymierzona oskarżonemu R. S. jest rażąco surowa. Wobec braku zarzutów w tym zakresie w apelacjach obu obrońców oskarżonego oraz uzupełnieniu apelacji jednego z nich, należało zastosować art.440 kpk aby nie doszło uprawomocnienia wyroku rażąco niesprawiedliwego w zakresie wymierzonej temu oskarżonemu kary pozbawienia wolności.
\nNa wstępie wskazać należy, że kara to środek przymusu państwowego wyrażający potępienie zarówno popełnionego czynu, jak i jego sprawcy, stosowany przez Sąd, a więc organ państwowy o konstytucyjnie zagwarantowanej niezawisłości, w regulowanym przez prawo karne postępowaniu, w którym zapewnione są prawa osoby postawionej w stan oskarżenia (w tym możliwość obrony) i zapewniona jest bezstronność rozstrzygnięć . Wyrazem aktualnej filozofii karania jest systematyka obecnie obowiązującego Kodeksu karnego, a jej istotę wyraża zasada ultima ratio, która nakazuje sięganie po surowszy środek represji karnej tylko wtedy, gdy za pomocą łagodniejszego nie da się osiągnąć w stosunku do sprawcy przestępstwa zapobiegawczych i wychowawczych celów kary bądź zadośćuczynić należycie potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 5 lipca 2019r. w sprawie II AKa 178/19). Sąd I instancji ma ustawowo zagwarantowaną swobodę w ferowaniu wyroku, w tym kształtowaniu wymiaru kary. Rolą zaś Sądu odwoławczego w tym zakresie jest kontrola, czy granice swobodnego uznania sędziowskiego, stanowiącego zasadę sądowego wymiaru kary nie zostały przekroczone w rozmiarach nie dających się zaakceptować.
\nUstawa traktuje jako podstawę odwoławczą tylko taką niewspółmierność kary, która ma charakter rażący (art.438 pkt.4 kpk), a która zachodzić może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można byłoby przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji, a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary. Przepis art.53 kk określa cztery ogólne dyrektywy wymiaru kary. Pierwszą z nich jest dyrektywa winy - Sąd przy wymiarze kary zobowiązany jest baczyć, aby jej dolegliwość „nie przekraczała stopnia winy”. Stopień winy wyznacza górną granicę dolegliwości związanej z wymierzeniem kary.
\nNie można, zatem orzec kary, której dolegliwość przekraczałaby stopień winy, chociażby za takim orzeczeniem przemawiały inne dyrektywy, np. prewencji ogólnej czy indywidualnej. Wina pełni w tym ujęciu, funkcję limitującą - wyznaczając górną granicę konkretnej kary. Kolejną dyrektywą sądowego wymiaru kary wymienioną w art.53 § 1 kk jest uwzględnienie stopnia społecznej szkodliwości czynu. Na ocenę zaś stopnia społecznej szkodliwości wpływają okoliczności wymienione w art.115 § 2 kk i są to okoliczności przedmiotowe (do nich należą: rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar grożącej lub wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności działania, waga naruszonych obowiązków) oraz podmiotowe (tj. postać zamiaru, motywacja), jednakże wszystkie związane są z czynem sprawcy.
\nMotywacja i postać zamiaru, mają również wpływ na stopień winy. Natomiast na stopień społecznej szkodliwości czynu nie mają wpływu - jak wynika to z treści art.115 § 2 kk - okoliczności dotyczące sprawcy niezwiązane z czynem przestępczym. Dyrektywa stopnia społecznej szkodliwości ma sprzyjać wymierzeniu kary sprawiedliwej i powinna nie tylko wyznaczyć górny pułap kary współmiernej do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, ale i przeciwdziałać wymierzeniu kary zbyt łagodnej w przypadku znacznej społecznej szkodliwości czynu. Trzecią dyrektywą sądowego wymiaru kary jest dyrektywa prewencji indywidualnej, tj. uwzględnienie celów zapobiegawczych lub wychowawczych, które ma kara osiągnąć w stosunku do sprawcy.
\nKara wymierzona zgodnie z dyrektywą prewencji indywidualnej powinna osiągnąć cel zapobiegawczy, a zatem zapobiec popełnieniu w przyszłości przestępstwa przez sprawcę. Ostatnią dyrektywą sądowego wymiaru kary jest prewencja ogólna, tj. „kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa”. Jest to dyrektywa pozytywnej prewencji ogólnej, która nie może być pojmowana wyłącznie jako odstraszanie społeczeństwa, a więc wymierzanie konkretnemu sprawcy surowej kary, nawet ponad stopień winy. Tylko, bowiem kara sprawiedliwa, współmierna do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, a przy tym wymierzona w granicach winy sprawcy, może mieć pozytywny wpływ na społeczeństwo, budzić aprobatę dla wymierzonych kar oraz zaufanie do wymiaru sprawiedliwości - i w ten sposób stwarzać warunki do umacniania, i kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
\nOrzeczone kary mają bowiem za zadanie wzbudzenie w społeczeństwie przekonania o nieuchronności kary za naruszenie dóbr chronionych prawem i nieopłacalności zamachów na te dobra.
\nWskazać również należy, że do orzeczenia kary rażąco surowej może dojść zarówno na skutek niedostrzeżenia istniejących okoliczności łagodzących lub poczytanie na niekorzyść okoliczności, które za obciążające zostać uznane nie mogą, jak i na skutek nieprzydania należytej wagi dostrzeżonym okolicznościom łagodzącym lub przydanie nadmiernej wagi trafnie ustalonym okolicznościom obciążającym.
\nInnymi słowy, orzekana kara tylko wówczas osiągnie stawiane przed nią cele, w tym cel w zakresie prewencji ogólnej oraz indywidualnej, gdy zostanie ona ukształtowana zgodnie z tzw. dyrektywą sprawiedliwościową, która nakazuje w ramach sędziowskiego uznania wymierzyć karę proporcjonalną do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu. Nie pozwala ona sędziemu na wymierzenie kary poniżej stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Nie pozwala również na wymierzenie kary powyżej tych kryteriów. Ponadto podkreślenia wymaga to, że celem kary w ramach prewencji ogólnej jest nie tylko odstraszenie potencjalnych sprawców najcięższych przestępstw, ale przede wszystkim zaakceptowanie norm prawa karnego przez społeczeństwo, budowanie zaufania do działalności wymiaru sprawiedliwości, które jest wynikiem tego, że obywatele dostrzegają, iż w państwie w ostatecznym rozrachunku zwycięża prawo, a sprawca przestępstwa nie uniknie odpowiedzialności oraz kształtowanie świadomości zadośćuczynienia poczuciu sprawiedliwości społecznej, wynikające z tego, że każdy sprawca jest karany w granicach swojej winy.
\nStąd też kara nie może być postrzegana, jako jedynie forma odwetu (odpłaty sprawcy za popełniony przez niego czyn), czy też w kategoriach narzędzia mającego odstraszać i w ten sposób powstrzymywać przed popełnieniem czynu zabronionego prawem. Musi uwzględniać sposób działania sprawcy, stopień winy oraz stopień społecznej szkodliwości czynu, jego właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, jak też zachowanie po jego dokonaniu, aby można było uznać ją za sprawiedliwą oraz karę, która spełni stawiane przed nią cele wychowawcze oraz zapobiegawcze (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 5 lipca 2019 r., II AKa 178/19).
\nW ocenie Sądu Apelacyjnego rażąca surowość kary pozbawienia wolności wymierzonej wobec oskarżonego R. S. wyraża się zarówno w jej wysokości, jak i bezwzględnym charakterze.
\nInstytucja warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności ma na celu poddanie sprawcy próbie a podstawową przesłanką zastosowania tego środka jest przekonanie sądu, że takie orzeczenie jest wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa, co jest zadaniem niewątpliwie podstawowym, jak również takie oddziaływanie na postawę skazanego aby przyjęte w porządku prawnym normy postępowania uznawał za takie, którymi będzie kierować się odnośnie własnego postępowania. Pozytywna prognoza kryminologiczna wobec osoby sprawcy przestępstwa powinna być oparta przede wszystkim na jego postawie, właściwościach i warunkach osobistych, dotychczasowym sposobie życia i zachowaniu się po popełnieniu przestępstwa.
\nWymienione okoliczności wykluczają zastosowanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec sprawców, co do których brak jest podstaw do ukształtowania pozytywnej prognozy. W stosunku do oskarżonego R. S. – w ocenie Sądu Apelacyjnego – istnieje owa pozytywna prognoza kryminologiczna i podstawy do uznania, że mimo warunkowego zawieszenia orzeczonej kary w przyszłości nie popełni on przestępstwa. Mimo karalności po popełnieniu przypisanego mu w przedmiotowej sprawie przestępstwa, oskarżony wywiązuje się z obowiązku zwrotu pokrzywdzonemu pobranej dotacji. Mając powyższe na uwadze Sąd odwoławczy obniżył jej wymiar do 2 lat i orzekł o warunkowym zawieszeniu jej wykonania na okres 5 lat.
\nW okresie próby zobowiązał oskarżonego R. S. do zrealizowania Decyzji (...) z 25 maja 2018r. nr (...) zobowiązującej oskarżonego do zwrotu środków określonych decyzją (...) z 5 lutego 2015r. nr (...). Wzmocni to niewątpliwie wychowawczy cel kary oraz zaspokoi społeczne poczucie sprawiedliwości biorąc pod uwagę prawny interes pokrzywdzonego. Funkcją środków probacyjnych o jakich mowa w art.72 § 1 kk jest bowiem zapobieżenie powrotowi sprawcy na drogę przestępstwa. Zobowiązanie do spłat należnych pokrzywdzonemu jest również zgodne z określonym w przepisie art.2 § 1 pkt 3 kpk celem procesu karnego jakim jest uwzględnienie prawnie chronionego interesu pokrzywdzonego. Jest również zgodne z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego i sądów powszechnych, zgodnie z którym nałożenie na oskarżonego obowiązku wykonania orzeczenia w innej sprawie jest możliwe i może przyczynić się do powstrzymania go od popełniania kolejnych przestępstw (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 29 czerwca 2021r. w sprawie II AKa 17/21; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 26 sierpnia 2020r. w sprawie II AKa 92/20; wyroki Sądu Apelacyjnego w Katowicach z: 13 lipca 2017r. w sprawie II AKa 222/17, 9 grudnia 2016r. w sprawie II AKa 433/16, 20 maja 2016r. w sprawie II AKa 110/16, 20 maja 2015r. w sprawie II AKa 93/15; postanowienie Sądu Najwyższego z 10 grudnia 2014r. w sprawie 219/14).
\nPodkreślenia jednocześnie wymaga, że zobowiązanie nałożone na oskarżonego R. S. w oparciu o przepis art.72 § 1 pkt 8 kk nie jest tożsame ze zobowiązaniem do naprawienia szkody o jakim mowa w art.72 § 2 kk. Nie jest ono bowiem uważane za orzeczenie co do roszczeń majątkowych w rozumieniu przepisu art.107 § 2 kpk i nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 20 maja 2015r. w sprawie II AKa 93/15; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 7 maja 2015r. w sprawie II AKa 64/15; wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 30 grudnia 2014r. w sprawie II AKa 387/14). Nie powstaną zatem dwa tytuły egzekucyjne dotyczące tego samego roszczenia, a co za tym idzie – nie będzie miała zastosowania klauzula antykumulacyjna o jakiej mowa w przepisie art.415 § 1 kpk.
\n1ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.11.
\nPrzedmiot utrzymania w mocy 0.1Zaskarżony wyrok poza częścią zmienioną.
\nZwięźle o powodach utrzymania w mocy Niezasadność zarzutów apelacyjnych, brak przesłanek z art.439 § 1 kpk i art.440 kpk.
\n0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.11.
\nPrzedmiot i zakres zmiany 0.0.1Jak w rubryce 3. w odniesieniu do uchylenia pkt. VIII wyroku. W pozostałym zakresie jak w rubryce 4.
\nZwięźle o powodach zmiany Jak w rubryce 3. w odniesieniu do uchylenia pkt. VIII wyroku. W pozostałym zakresie jak w rubryce 4.
\n0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1.
\nNie dotyczy ☐ art. 439 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia Nie dotyczy 2.1.
\nKonieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia Nie dotyczy 3.1.
\nKonieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia Nie dotyczy 4.1.
\nNie dotyczy ☐ art. 454 § 1 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia Nie dotyczy 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Nie dotyczy 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Nie dotyczy 1Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności V.
\nVI.
\nVII.
\nNa mocy art.626 § 1 kpk, art. 1, art.2 ust. 1 pkt 4, art.3 ust.1 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawcach karnych Sąd Apelacyjny wymierzył oskarżonemu R. S. opłatę za obie instancje w wysokości 2.800 zł. oraz obciążył go wydatkami postępowania odwoławczego związanymi z jego w nim udziałem. Uznał bowiem, że brak jest podstaw do zwolnienia go od obowiązku ich ponoszenia.
\nNa mocy art.626 § 1 kpk, art. 1, art.2 ust. 1 pkt 3, art.3 ust.1 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawcach karnych Sąd Apelacyjny wymierzył oskarżonym: I. S. i P. S. opłaty za postepowanie odwoławcze w wysokości odpowiednio: 2180 zł. i 1.680 zł. oraz obciążył ich wydatkami tego postępowania związanymi z ich w nim udziałem. Uznał bowiem, że brak jest podstaw do zwolnienia ich od obowiązku ich ponoszenia.
\nNa mocy art.626 § 1 kpk, art.624 § 1 kpk Sąd Apelacyjny zwolnił oskarżonego K. C. od opłaty za postępowanie odwoławcze, a jego wydatkami związanymi z jego w nim udziałem obciążył Skarb Państwa. Uznał bowiem, że przemawiają za tym względy słuszności skoro apelacja wniesiona w odniesieniu do tego oskarżonego przez prokuratora okazał się bezzasadna.
\n1PODPISy 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1.
\nPodmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego R. S., adw. J. P.
\nRozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wina 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2.
\nPodmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego R. S., adw. A. W.
\nRozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wina 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 3.
\nPodmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonej I. S.
\nRozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wina 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ Zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 4.
\nPodmiot wnoszący apelację Oskarżyciel publiczny Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Środek probacyjny 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana