M. był zatrudniony w tym klubie, w przeciwieństwie do J. K., A. G. (2) i G. S., a także by w jakikolwiek sposób podlegał osobom kierującym tym klubem tj. A. G. (1) i Z. J., miał wykonywać ich polecenia czy pozostawać do ich dyspozycji w ramach realizacji przestępczych celów grupy. Nie należał zatem do zhierarchizowanej struktury osobowej tej grupy, a jedynie współpracował z nią ad hoc, dowożąc klientów do klubu nocnego, a następnie oczekując na powrót klientów i inkasując uzgodnione wcześniej z członkami grupy wynagrodzenie zależne od tego, jak długo klient przebywał tam w pokoju z kobietą korzystając z usług seksualnych, a co za tym idzie - ile klubowi za to zapłacił, ewentualnie w ramach zamówionego przez kierujących klubem kursu dowoził panią związaną z klubem pod wskazany adres, za co pobierał opłatę jak za kurs taksówkowy.
\nZ ocenionego całościowo materiału dowodowego wynikało więc, że Ł. M. był osobą pozostającą na zewnątrz rzeczonej grupy przestępczej, wykonując tylko, nieregularnie i zależnie od własnej woli, usługi taksówkarskie, z których korzystała ta grupa i za co mu w związku z tym płaciła wg umówionych stawek.
\nDlatego należało przychylić się do podniesionego w omawianym punkcie apelacji zarzutu obrazy przepisów art. 7 i art. 410 k.p.k.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. 30 i uniewinnienie oskarżonego Ł. M. od zarzutu popełnienia czynu opisanego w art. 258 k.k., względnie o uchylenie wyroku w całości co do oskarżonego Ł. M. w zakresie obydwu czynów i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nTrafność tego zarzutu we wskazanej wyżej części w powiązaniu z zasadnością kolejnego zarzutu podnoszącego błąd w ustaleniach faktycznych co do przynależności oskarżonego Ł. M. do zorganizowanej grupy przestępczej, o której mowa w akcie oskarżenia wniesionym w tej sprawie, skłoniła sąd odwoławczy do zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynu przypisanego mu w punkcie 30 wyroku sądu I instancji.
\n3.23.
\nZarzut z punktu III apelacji obrońcy oskarżonego Ł. M. - w zakresie zarzutu brania udziału w zorganizowanej grupie przestępczej: błędu w ustaleniach faktycznych mającego niewątpliwie wpływ na jego treść, a polegającego na:
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. 30 i uniewinnienie oskarżonego Ł. M. od zarzutu popełnienia czynu opisanego w art. 258 k.k., względnie o uchylenie wyroku w całości co do oskarżonego Ł. M. w zakresie obydwu czynów i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nWobec stwierdzenia, w związku z podniesionym zarzutem, błędu w ustaleniach faktycznych sądu I instancji co do udziału oskarżonego Ł. M. w zorganizowanej grupie przestępczej, zasadny był przytoczony wyżej wniosek odwoławczy w jego pierwszym z alternatywnych postulatów, wobec czego zmieniono zaskarżony wyrok poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynu przypisanego mu w punkcie 30 orzeczenia sądu I instancji.
\n3.24.
\nZarzut z punktu IV.1 apelacji obrońcy oskarżonego Ł. M. - w zakresie zarzutu czerpania korzyści majątkowej z uprawiania prostytucji: obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść orzeczenia, a to art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k., art. 2 § 2 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. polegającej na oparciu skazania Ł. M. za czyn opisany w art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. na niedostatecznej podstawie dowodowej, albowiem oskarżyciel publiczny nie udowodnił, że jakikolwiek klient przywieziony do klubu skorzystał w tym klubie z usług seksualnych, które świadczyły przebywające tam kobiety i nie udowodnił jakiegokolwiek - chociażby jednokrotnego przyjęcia przez oskarżonego pieniędzy konkretnie za te usługi, co rażąco narusza domniemanie niewinności. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut ten uznany został za niezasadny.
\nTwierdzenia apelującego obrońcy Ł. M., że nie zostało udowodnione, aby jakikolwiek klient klubu nocnego (...) skorzystał tam z płatnych usług seksualnych, a także, iż oskarżony Ł. M. kiedykolwiek przyjął pieniądze płacone za te usługi, nie były uprawnione w świetle zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego, a zwłaszcza dowodów z zeznań świadków - kobiet parających się tam prostytucją, trafnie uznanych za wiarygodne przez sąd meriti, który na ich podstawie poczynił ustalenia faktyczne.
\nFaktem jest, że w tym lokalu nie ujęto nikogo in flagranti podczas uprawiania czy korzystania z prostytucji tudzież nie zabezpieczono nagrań czy fotografii aktów nierządnych, które miały się tam odbywać, jak również nie ujęto oskarżonego Ł. M. na gorącym uczynku inkasowania środków finansowych pochodzących z zapłaty za usługę seksualną. Trzeba jednak zauważyć, że tak bezpośrednie dowody w sprawach dotyczących występków z art. 204 § 2 k.k. w praktyce występują rzadko, zaś zazwyczaj organy prowadzące postępowanie w tego typu sprawach muszą opierać się głównie na dowodach z osobowych źródeł dowodowych, które prawidłowo przeanalizowane i ocenione, w przypadku ich wiarygodności, mogą stanowić pełnowartościowe dowody wykazujące winę i sprawstwo takiego przestępstwa.
\nW tej sprawie zgodne zeznania bardzo wielu świadków, wskazanych w uzasadnieniu wyroku sądu I instancji, tj. zeznania J. Ł., P. Z., B. J., W. G., A.
\nA. S. Z., A. M., H. G., K. H., D. P., G. K., A. T., A. P. i A. H., które zasadnie zostały przez ten sąd obdarzone przymiotem wiarygodności, świadczyły dobitnie, że w klubie nocnym kierowanym przez A. G. (1) i Z. J., mieszczącym się w C., przy ul. (...), dochodziło na szeroką skalę do uprawiania prostytucji. Wskazujący na to materiał dowodowy poddany został też analizie przez sąd odwoławczy, przedstawionej w punkcie 3.3 niniejszego uzasadnienia, do której należy tu odesłać, aby nie powielać tożsamych argumentów. Wspomnieć jeszcze można, że również A. N. (1), czyli oskarżony nie należący do grupy przestępczej czerpiącej w zorganizowany sposób korzyści majątkowe z tej prostytucji, w swych wyjaśnieniach (k. 355 t. II) przyznał, że w klubie Z. J. dziewczyny same podchodziły do klientów i proponowały \"seks na pokojach\", przy czym on miał z tych ofert nie skorzystać. Uwzględniwszy te okoliczności, twierdzenie apelującego obrońcy Ł. M., że nie zostało udowodnione, aby jakikolwiek klient tego lokalu korzystał w nim z płatnych usług seksualnych, należy uznać za zupełnie oderwane od realiów dowodowych tej sprawy.
\nZ kolei z dowodów powołanych w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przez sąd I instancji, zasadnie i zgodnie z regułami rządzącymi swobodną sędziowską oceną dowodów ujętą w art. 7 k.p.k. uznanych przez sąd meriti za miarodajne, wynikało, że byli taksówkarze, którzy przywozili klientów do klubu, a następnie oczekiwali na powrót klienta z pokoju, gdzie korzystał z seksu za pieniądze i w zależności od długości tej wizyty inkasowali odpowiednie kwoty pieniężne, określane zazwyczaj jako 70 zł za godzinę wizyty klienta w pokoju. Odbywało się to w uzgodnieniu z osobami kierującymi klubem (...), a także zdarzały się sytuacje, że oprócz kierowców również owi taksówkarze wozili kobiety związane z rzeczonym klubem do mieszkań prywatnych, gdzie dochodziło do prostytucji, gdy klienci zgłaszali się na podstawie ogłoszenia na portalu (...), przy czym taksówkarze odbierali też pieniądze te usługi.
\nWielu świadków, zwłaszcza w postępowaniu przygotowawczym, wskazało na Ł. M. jako na jednego z tych taksówkarzy, rozpoznając jego wizerunek na okazywanych zdjęciach. Przywołać tu można, że świadek P. Z. w początkowej fazie śledztwa zeznała (k. 44 t. I), że taksówkarze dostawali pieniądze od klubu za przywiezienie tam klienta i było to 70 zł za godzinę, a wtedy taksówkarz czekał na klienta, a jeśli klient był 2 godziny, to taksówkarz dostawał 140 złotych i byli to stali taksówkarze umówieni z klubem, ci sami, którzy wozili dziewczyny do klientów z ogłoszeń z (...). Po okazaniu zdjęć (k. 599-600 t. IV) P. Z. wskazała na wizerunek Ł. M. jako na podobny do taksówkarza, który często przesiadywał w klubie i zaznaczyła, że z nim nie jeździła do klientów poza klub.
\nNa rozprawie (k. 2912-2913 t. XV) P. Z. podtrzymała swoje wcześniejsze wypowiedzi i stwierdziła też, że w tym momencie nie kojarzy osoby oskarżonego Ł. M.. Świadek S. Z. zeznała (k. 608 t. IV), że jeździła też z taksówkarzami i jednym z nich był Ł. M., natomiast innych nie zna, przy czym wszyscy oni wiedzieli, że dziewczyna jedzie do klienta świadczyć usługi seksualne i zawsze na nią czekali, a gdy taksówkarz przyjechał z klientem do klubu, to na niego czekał w samochodzie przed klubem lub w klubie. S. Z. rozpoznała też wtedy na zdjęciu Ł. M.. Na rozprawie przed Sądem Okręgowym w Katowicach 9k. 2855 t. XV) S. Z. po podtrzymaniu swych wcześniejszych zeznań dodała, że Ł. M. zna z nazwiska, gdyż oglądała nawet jego profil na F., przywoził on klientów do klubu, a ona sama z nim nie jeździła. Świadek A.
\nP. (1), zeznając podczas śledztwa (k. 841-842 t. V), opisała zasady rozliczeń z taksówkarzami, którzy zawozili dziewczyny do klientów, a także rozpoznała ze zdjęcia Ł. M. jako jednego z taksówkarzy, który jeździł z klientami do klubu lub z dziewczynami do klientów. Świadek A.
\nA.także podała (k. 512 t. III), że do klubu (...) przyjeżdżali też taksówkarze z klientami, którzy kiedy klient szedł z dziewczyną \"na pokój\" czekali na miejscu na klienta i dostawali od klubu 100 zł od klienta za godzinę i 50 zł za pół godziny. Zeznania te podtrzymała na rozprawie (k. 2633 t. XIV), zaznaczając, że w klubie było mówione na co ci taksówkarze przywożą klientów i za co są te pieniądze i jak klient poszedł na górę, to taksówkarz musiał czekać na klienta, żeby go odwieźć do domu. O taksówkarzach przywożących klientów do klubu i później czekających na pieniądze lub przyjeżdżających po nie zeznawała też świadek H. G. (k. 721-723 t. IV, k. 2993 t. XV), przy czym wskazała też na fotografię oskarżonego Ł.
\nM., stwierdzając, że widnieje na niej mężczyzna podobny do taksówkarza o imieniu Ł., przy czym w 2016 roku miał on fryzurę \"na jeżyka\". Tak znaczna ilość świadków opisujących świadome uzyskiwanie przez taksówkarzy wykonujących usługi przewozowe korzyści pochodzących ewidentnie z prostytucji i wskazujących na osobę Ł. M. jako na jednego z nich, nawet przy uwzględnieniu, że niektórzy ze świadków przed sądem oskarżonego już nie rozpoznawali lub starali się złagodzić niekorzystne dla niego wypowiedzi, nie pozwala przyjąć, aby te zasadniczo zgodne w szczegółach zeznania i wskazania były przypadkowe lub uzgodnione czy też przez kogokolwiek zasugerowane. Dlatego sąd I instancji zasadnie oparł na tych relacjach swe ustalenia faktyczne i nie naruszało to przepisów postępowania karnego wskazanych przez apelującego.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. 31 i uniewinnienie oskarżonego Ł. M. od zarzutu popełnienia czynu opisanego w art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., względnie o uchylenie wyroku w całości co do oskarżonego Ł. M. w zakresie obydwu czynów i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nSąd odwoławczy nie uznał tego zarzutu odwoławczego za zasadny, nie miał więc podstaw, aby przychylić się do powiązanych z nim wniosków odwoławczych.
\n3.25.
\nZarzut z punktu IV.2 apelacji obrońcy oskarżonego Ł. M. - w zakresie zarzutu czerpania korzyści majątkowej z uprawiania prostytucji: obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. polegającą na:
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. 31 i uniewinnienie oskarżonego Ł. M. od zarzutu popełnienia czynu opisanego w art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., względnie o uchylenie wyroku w całości co do oskarżonego Ł. M. w zakresie obydwu czynów i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nNie było podstaw do uniewinnienia oskarżonego Ł. M. od przypisanego mu przestępstwa z art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. albo do uchylenia zaskarżonego wyroku w tym zakresie na podstawie zarzutu uznanego za bezzasadny.
\n3.26.
\nZarzut z punktu IV.3 apelacji obrońcy oskarżonego Ł. M. - w zakresie zarzutu czerpania korzyści majątkowej z uprawiania prostytucji: obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść orzeczenia, a to art. 4 k.p.k. i 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. poprzez odmowę zbadania okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego i oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków, co do których prokurator wniósł o zaniechanie wezwania ich na rozprawę, w szczególności świadka B. M. w sytuacji, gdy świadek ten jako osoba wynajmująca lokal na prowadzenie klubu był istotnym świadkiem mającym potencjalną wiedzę co do funkcjonowania działalności gospodarczej prowadzonej przez A. G. (1) i Z. J.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ten zarzut odwoławczy był całkowicie bezzasadny.
\nPrzede wszystkim należy wskazać, że na rozprawie w dniu 2 listopada 2020 r. sąd I instancji postanowił o odstąpieniu od wezwania na rozprawę świadków, co do których w akcie oskarżenia prokurator wniósł o zaniechanie ich wezwania na rozprawę oraz o odczytanie ich zeznań, nie uwzględniając tym samym wniosku obrońcy oskarżonego Ł. M. zawartego we wcześniejszym piśmie procesowym, przy czym wydał tę decyzję procesową w oparciu o przepis art. 350a k.p.k., nie zaś art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k., którego naruszenie podnosi zatem bezpodstawnie apelujący. Sąd meriti uprawniony był do wydania tego postanowienia, gdyż zaistniała przesłanka wymieniona w art. 350a k.p.k., albowiem z protokołów zeznań tych świadków z postępowania przygotowawczego wynikało przejrzyście, że nie posiadają oni informacji mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy, a więc mieliby stwierdzić okoliczności, które nie były tak doniosłe, aby konieczne było ich bezpośrednie przesłuchanie przed sądem.
\nNic nie wskazywało, aby mieli oni jakąkolwiek wiedzę w zakresie dotyczącym zarzutów stawianych oskarżonemu Ł. M. i dotyczy to także B. M., która w okresie od 2014 do 2016 roku wynajmowała nieruchomość, w której urządzono klub (...) i zaznaczała, że nie miała wiedzy, jaka faktycznie działalność była w niej prowadzona, natomiast później sprzedała ją definitywnie A. G. (1) i nie miała z nią nic wspólnego, zaś data początkowa czynu z art. 204 § 2 k.k. i in. przypisanego oskarżonemu Ł. M. wyrokiem sądu I instancji wskazana została na luty 2017 roku. Dlatego nie można dopatrzyć się okoliczności mających przemawiać na korzyść oskarżonego, jakie miałyby wynikać z zeznań świadków, od wezwania których na rozprawę sąd meriti odstąpił w trybie art. 350a k.p.k. w zw. z art. 333 § 2 k.p.k.
\nW apelacji również takich konkretnych okoliczności nie wskazano.
\nDlatego sąd odwoławczy uznał ten zarzut za zupełnie chybiony.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. 31 i uniewinnienie oskarżonego Ł. M. od zarzutu popełnienia czynu opisanego w art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., względnie o uchylenie wyroku w całości co do oskarżonego Ł. M. w zakresie obydwu czynów i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nZarzut odwoławczy uznany został za bezzasadny, wiec nie można było w oparciu o niego uwzględnić wniosków odwoławczych obrońcy oskarżonego Ł. M..
\n3.27.
\nZarzut z punktu IV.4 apelacji obrońcy oskarżonego Ł. M. - w zakresie zarzutu czerpania korzyści majątkowej z uprawiania prostytucji: obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść orzeczenia, a to art. 424 § 2 k.p.k. poprzez pominiecie w wyjaśnieniu podstawy prawnej czynu charakteru czynu oraz postaci zamiaru oskarżonego jaki przypisał Sąd I instancji oskarżonemu a poprzestanie tylko na przyjęciu rzekomej \"świadomości i wiedzy\" o pochodzeniu środków pieniężnych, co jest niewystarczającą przesłanką skazania za czyn opisany w art. 204 § 2 k.k., gdyż wymaga wykazania relacji sutenera z osobą świadczącą usługi seksualne, w oparciu o którą to relację sutener uzyskuje korzyść. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Nie można było potwierdzić zasadności tego zarzutu.
\nJak wynika z części opisowej zarzutu, apelującemu nie chodziło o obrazę przepisu art. 424 § 2 k.p.k., w którym zawarto wymóg przytoczenia w pisemnym uzasadnieniu wyroku okoliczności, które sąd miał na względzie przy wymiarze kary, lecz o naruszenie przepisu art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k. odnoszącego się do konieczności zawarcia w uzasadnieniu orzeczenia wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku. Zaznaczyć trzeba, że nawet gdyby doszło do naruszenia tego ostatniego przepisu postępowania, to trudno wykazać, aby miało to wpływ na treść wyroku, skoro pisemne uzasadnienie orzeczenia sporządzane jest już po jego wydaniu. Ponadto w rozpatrywanej sprawie sąd I instancji w pisemnym uzasadnieniu wyroku, na stronach 32-33, w wystarczającym stopniu wyjaśnił podstawę prawną wyroku w części dotyczącej skazania Ł.
\nM. za występek z art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., przytaczając uwzględnianie w tym zakresie poglądy doktryny i orzecznictwa oraz wskazując m.in. co do strony podmiotowej przestępstwa tzw. sutenerstwa, że może ono być popełnione wyłącznie umyślnie, w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym. Główne zastrzeżenia apelującego podniesione w tym zarzucie dotyczą jednak raczej ustaleń faktycznych sądu meriti, skoro kwestionowane jest użycie przez sąd I instancji co do sfery podmiotowej czynu przypisanego oskarżonemu, że miał świadomość i wiedzę, iż wypłacone mu pieniądze pochodzą z usług seksualnych świadczonych przez prostytutki zatrudnione w lokalu (...). Takie sformułowanie dowodzi jednak przyjęcia przez sąd meriti, że sprawcy występków z art. 204 § 2 k.k. w tym przypadku działali z zamiarem bezpośrednim, ponieważ bez wahań przyjmowali korzyści majątkowe pochodzące z prostytucji, wiedząc o źródle ich pochodzenia.
\nDla zaistnienia występku z art. 204 § 2 k.k. nie jest natomiast wymagana jakaś szczególna relacja pomiędzy sutenerem a prostytutką, podnoszona w końcowej części zarzutu.
\nZ tych powodów sąd odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia przepisów proceduralnych, których mógłby dotyczyć ten podniesiony zarzut apelacyjny.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. 31 i uniewinnienie oskarżonego Ł. M. od zarzutu popełnienia czynu opisanego w art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., względnie o uchylenie wyroku w całości co do oskarżonego Ł. M. w zakresie obydwu czynów i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nUznany za niezasadny zarzut odwoławczy nie dostarczył powodów do uwzględnienia na jego podstawie sformułowanych alternatywnie wniosków odwoławczych obrońcy oskarżonego Ł. M..
\n3.28.
\nZarzut z punktu V apelacji obrońcy oskarżonego Ł. M. - w zakresie zarzutu czerpania korzyści majątkowej z uprawiania prostytucji: błędu w ustaleniach faktycznych mającego niewątpliwie wpływ na treść wyroku, a polegającego na:
\nW niniejszym uzasadnieniu przedstawiano już (pkt 3.23), że z zeznań niektórych świadków z postępowania przygotowawczego, tj. S. Z. (k. 607-609 t. IV) czy A. P. (k. 840-842 t. V) wynikało wprost, że Ł. M. był jednym z taksówkarzy, którzy poza tym, że przywozili klientów do lokalu położonego w C., przy ul. (...), to również wozili prostytutki związane z klubem (...) w C. do mieszkań położonych w oddaleniu od klubu, przy czym z opisywanych przez świadków okoliczności tych kursów wynikało jednoznacznie, że celem tych wyjazdów jest prostytucja, o czym taksówkarze dobrze wiedzieli, tak jak i o tym, że wynagrodzenie za takie kursy otrzymywali z korzyści majątkowych uzyskanych ze świadczonych przez te kobiety usług seksualnych.
\nWobec wzajemnej zgodności tych relacji i braku uchwytnego powodu, dla którego oskarżony Ł. M. miałby być niezgodnie z prawdą pomawiany, sąd I instancji słusznie dał wiarę tym depozycjom procesowym i oparł na nich swe ustalenia faktyczne, których w takich okolicznościach nie można uznać za obarczone błędem, mimo że świadek S. Z. na rozprawie starała się osłabić niekorzystną dla oskarżonego wymowę swych zeznań, podając, że z nim nie jeździła, zaś świadka A. P. na rozprawie nie przesłuchano. Ponadto na podstawie wypowiedzi procesowych licznych świadków, które wyszczególniono w punkcie 3.24 niniejszego formularza, sąd meriti był uprawniony do poczynienia miarodajnych ustaleń, że taksówkarze przywożący klientów do klubu (...), w tym wymieniany lub rozpoznawany często przez świadków Ł.
\nM., uczestniczyli w uzgodnionym z kierującymi klubem podziałem korzyści majątkowych uzyskanych z prostytucji kobiet związanych z tym lokalem. Dlatego przedstawione w zarzucie twierdzenia, że Ł. M. wcale nie miał i nie musiał mieć wiedzy, że środki uzyskiwane przez niego w związku z usługami transportowymi wykonanymi do i z wymienionego wyżej klubu nocnego pochodziły z uprawiania prostytucji, miały charakter czysto polemiczny, zaś sąd meriti w tym zakresie odtworzył sytuacje faktyczną w sposób pozbawiony błędów mających istotny wpływ na treść orzeczenia.
\nZ tego względu nie uznano omawianego zarzutu za zasadny.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. 31 i uniewinnienie oskarżonego Ł. M. od zarzutu popełnienia czynu opisanego w art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., względnie o uchylenie wyroku w całości co do oskarżonego Ł. M. w zakresie obydwu czynów i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nNiezasadność wniosku odwoławczego wynikała z bezzasadności zarzutu odwoławczego, na którym był oparty.
\n3.29.
\nPierwszy z zarzutów z apelacji obrońcy oskarżonego G. S.: błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzuconych mu czynów i działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, a nadto okres jego działania w ramach ww. grupy rozpoczął się w lutym 2017 r., podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosków odmiennych, a to że oskarżony nie działał w ramach rzeczonej grupy, współpraca oskarżonego z klubem trwała 6 tygodni, nie zaś dwa lata, oskarżony nie miał świadomości istnienia grupy ani udziału w niej, a także nie miał wiedzy o tym, że kobiety w nim zatrudnione trudnią się prostytucją oraz nie czerpał korzyści majątkowych z uprawiania prostytucji przez kobiety zatrudnione w klubie (...). ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd odwoławczy uznał ten zarzut za zasadny w części dotyczącej nieprawidłowego ustalenia sądu I instancji co do początku okresu, w jakim oskarżony G. S. miał się dopuścić zarzucanych mu przestępstw, natomiast w pozostałym zakresie ujęte w tym punkcie apelacji twierdzenia obrońcy nie zasługiwały na podzielenie.
\nNie ulegało wątpliwości, że G. S. zatrudnił się w klubie nocnym (...) w C. w charakterze kierowcy i wykonywał tam też ogólne prace konserwatorskie. W klubie tym, jak wynika z wielokrotnie już przywoływanego w tym uzasadnieniu (np. w pierwszych akapitach rozważań z punktu 3.6 tego formularza) konglomeratu generalnie zgodnych ze sobą dowodów, kwitła prostytucja, z czego zdawał sobie sprawę także oskarżony G. S.. Częściowo potwierdzają to nawet jego własne wyjaśnienia, złożone na rozprawie w dniu 22 grudnia 2020 r., w których przyznał, że uważał, iż dziewczyny się tam prostytuowały oraz opisał zwierzenia na temat A.Alencynowicz i dodał, że kobiety z klubu chodziły z gośćmi lokalu \"na pokoje\", a nawet miały swoich stałych klientów.
\nOskarżony zatrudnił się tam i pobierał od właścicieli stałe wynagrodzenie, a widząc co się tam dzieje, na czym polega działalność klubowa, musiał zdawać sobie sprawę i akceptować to, że jego zarobki pochodzą z zysków uzyskiwanych z szerzącej się tam prostytucji. Jednocześnie dostrzegał, że klub nocny (...) działa w sposób zorganizowany, prowadzony jest przez grupę osób, tj współwłaścicieli oraz \"menadżerkę\" J. K. i zgodził się wejść do tej struktury osobowej, wykonując od tego momentu polecenia kierujących tą działalnością. Zatem nawet, jeśli dosłownie tego sobie nie werbalizował, to w rzeczywistości celowo brał udział w grupie przestępczej o znacznym stopniu zorganizowania, wykazującej cechy trwałości, nastawionej na czerpanie finansowych zysków z prostytucji zatrudnionych tam kobiet.
\nDlatego ustaleń faktycznych sądu I instancji prowadzących do stwierdzenia, że G. S. swym zachowaniem zrealizował znamiona przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. oraz z art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w kształcie ujętym w punktach 22 i 23 zaskarżonego wyroku, nie można uznać za obarczone błędami istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy.
\nFaktem natomiast było, że sąd meriti poczynił niedokładne ustalenia w zakresie czasu trwania, a ściślej - co do początku zatrudnienia G. S. w klubie (...) w C.. Umknęła sądowi meriti okoliczność, że żaden z przesłuchiwanych w tej sprawie świadków nie podawał, aby A. G. (2) oraz G. S. pracowali tam jako kierowcy równocześnie, natomiast z zeznań tych można było wyprowadzić miarodajny wniosek, że we wcześniejszym czasie jako kierowca pracował tam A. G. (2), a dopiero później, po jego odejściu - G. S. - w końcowym okresie funkcjonowania klubu. Oskarżony G. S. podnosił, że trudnił się pracą w rzeczonym klubie od lutego 2019 r., Z. J. na jednej z ostatnich rozpraw (k. 3019 t. XV) wskazał, że zatrudnienie G. S. nastąpiło z początkiem 2019 roku, zaś z pewnością A. G. (2) nie był tam już zatrudniony od 19 grudnia 2018 r., od kiedy zaczął odbywać karę pozbawienia wolności. Dlatego za zasadne należało uznać częściowe przychylenie się do zarzutu obrońcy w tym zakresie i skorygowanie początkowej daty czynów przypisanych oskarżonemu G. S. na grudzień 2018 roku. W pozostałym zakresie omawiany zarzut ze wskazanych powodów nie nadawał się do uwzględnienia.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu w całości. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nPonieważ zarzut uznany został zasadny jedynie w zakresie ograniczonym do daty początkowej czynów przypisanych oskarżonemu G. S., to nie było podstaw do zmiany kwestionowanego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego, natomiast za konieczną sąd odwoławczy uznał korektę zaskarżonego wyroku poprzez określenie dat początkowych czynów przypisanych temu oskarżonemu w punktach 22 i 23 wyroku na grudzień 2018 roku.
\n3.30.
\nDrugi z zarzutów z apelacji obrońcy oskarżonego G. S.: obrazy przepisów prawa procesowego, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 i 410 k.p.k. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie ich dowolnej oceny, tj. zeznań świadków A. A. (3), K. F. i E. K., dokumentacji pojazdu w powiązaniu z wyjaśnieniami oskarżonych, bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, poprzez pominięcie korzystnych dla oskarżonego zeznań ww. świadków, które nie potwierdziły w swych zeznaniach sprawstwa oskarżonego, jak również poprzez wadliwą analizę wyjaśnień oskarżonych S. i J. poprzez odmówienie im wiarygodności i uznanie, że oskarżony S. dopuścił się zarzucanego czynu w okresie od lutego 2017 r., podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosków odmiennych a czas współpracy oskarżonego wskazany przez oskarżonych i wynoszący 6 tygodni i wynikający z dołączonych dokumentów nie został obalony żadnym innym dowodem. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Jeśli chodzi o zeznania świadków A.
\nA. K. F. i E. K., to sąd meriti prawidłowo uznał je za wiarygodne w zakresie tego, co było im wiadome o zatrudnieniu w klubie (...) w C. G. S. i o charakterze jego pracy. Wszyscy ci świadkowie potwierdzili, że był tam zatrudniony jako kierowca, nadto K. F. zeznała (k. 314 t. II), że również pracował tam jako konserwator i zajmował się odśnieżaniem. Bliżej o jego zajęciach i stanie świadomości co do procederu prostytucji zdołała się wypowiedzieć tylko A.
\nA. (k. 1760 t. IX), wskazując, że mężczyzna o imieniu G. był stałym kierowcą w lokalu, dorabiał sobie wożąc czasami dziewczyny do klientów lub je odbierał, wiedział, że dziewczyny świadczą usługi seksualne i za to jeżdżenie z nimi \"dostawał kasę\". Wszyscy wymienieni świadkowie nie byli w stanie sprecyzować okresu zatrudnienia oskarżonego w klubie nocnym (...), zaznaczając jedynie, że był to krótki okres, liczony raczej w miesiącach niż latach (zeznania świadka K. F. k. 2760 t. XIV). Z zeznań tych trzech świadków, a także z dalszych dowodów, na podstawie których sąd I instancji dokonywał ustaleń faktycznych (przywołanych w poprzednim punkcie oraz w punkcie 3.6 tego uzasadnienia), wynikało jednak, że G. S. przez krótki okres swego zatrudnienia w klubie (...) w C. wiedział, że pracujące w tym klubie kobiety trudnią się prostytucją, a uzyskiwane przez niego dochody też pochodzą z tego źródła, co było widoczne zwłaszcza w przypadku inkasowania pieniędzy za dowiezienie prostytutki celem świadczenia usług seksualnych poza siedzibą klubu nocnego.
\nPrzywoływane przez obrońcę dokumenty, złożone do akt sprawy przed rozprawą z dnia 1 lutego 2021 r. (k. 3097-3099 t. XVI) nie mają jednak takiej mocy dowodowej, jak zakłada obrońca, tj. fakt pozytywnego przejścia dopiero w dniu 11 lutego 2019 r. kolejnego okresowego badania technicznego samochodu marli (...), zarejestrowanego na A. G. (1), nie oznacza, że dopiero od tego dnia G. S. mógł pracować dla klubu (...) i jego właścicieli, gdyż wcześniej od 28 stycznia ten samochód był warunkowo dopuszczony do ruchu, a ponadto przecież przedtem oskarżony mógł jeździć innymi pojazdami czy wykonywać inne czynności (konserwator, odśnieżanie) w ramach zatrudnienia w tym klubie, co uprawdopodabnia chociażby wzmiankowana już okoliczność, że Z. J. oświadczył, iż G. S. został tam zatrudniony z początkiem 2019 roku. Jak to przedstawiono w poprzednim punkcie tego uzasadnienia, z przytoczonych tam powodów zasadne było częściowe przychylenie się do twierdzeń apelującego i ograniczenie okresu trwania przypisanych G. S. występków poprzez przyjęcie daty początkowej ich popełnienia na grudzień 2018, czyli na moment, gdy w klubie przestał pracować wykonujący podobne czynności kierowcy A. G. (2). W pozostałym zakresie objętym niniejszym zarzutem nie można było dopatrzyć się naruszeń przepisów postępowania wskazywanych przez apelującego.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu w całości. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nW oparciu o ten zarzut odwoławczy nie było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku i orzeczenia o uniewinnieniu oskarżonego G. S. od popełnienia zarzucanych mu przestępstw. Konieczna okazała się natomiast zmiana orzeczenia sądu I instancji poprzez określenie dat początkowych czynów przypisanych temu oskarżonemu w punktach 22 i 23 wyroku na grudzień 2018 roku.
\n3.31.
\nTrzeci z zarzutów z apelacji obrońcy oskarżonego G. S.: obrazy przepisów prawa procesowego, a to art. 424 K.p.k. - poprzez nienależyte uzasadnienie wyroku w sferze faktycznej i prawnej, co w istotny sposób utrudnia przeprowadzenie kontroli odwoławczej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Dla skuteczności zarzutu odwoławczego podnoszącego obrazę przepisów postępowania, zgodnie z przepisem art. 438 pkt 2 k.p.k. niezbędne jest wykazanie, że uchybienie to miało wpływ na treść orzeczenia. W przypadku zarzucanego naruszenia przepisu Kodeksu postępowania karnego określającego wymagania, jakie powinno spełniać pisemne uzasadnienie wyroku, stwierdzenie, że wadliwości w tym zakresie wpłynęły na treść orzeczenia jest zasadniczo niemożliwe, skoro etap sporządzania pisemnego uzasadnienia wyroku następuje po wyrokowaniu.
\nSąd odwoławczy nie dopatrzył się tak fundamentalnych wad uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach, które uniemożliwiałyby lub znacząco utrudniały kontrolę instancyjną kwestionowanego orzeczenia, dokonywaną przez sąd II instancji, a nie przez strony postępowania.
\nDlatego ten zarzut zawarty w apelacji obrońcy oskarżonego G. S. uznano za całkowicie bezzasadny.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu w całości. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nZarzut odwoławczy był nietrafny, a zatem nie było podstaw do modyfikacji zaskarżonego orzeczenia z tego powodu.
\n3.32.
\nDodatkowy zarzut z apelacji obrońcy oskarżonego G. S.: naruszenia przepisów prawa materialnego w części dotyczącej zasądzenia na rzecz obrońcy kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu, a to art. 64 ust.2 w związku z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 zdanie drugie i art. 92 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez zastosowanie przepisów § 17 ust. 2 pkt 5 oraz § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu i nie zastosowanie § 11 ust. 2 pkt 5 i § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, pomimo iż obniżenie obrońcom z urzędu wynagrodzenia, które otrzymaliby, gdyby występowali jako obrońcy z wyboru, nie ma konstytucyjnego uzasadnienia. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wyrokiem z 23 kwietnia 2020 r. (sygn. SK 66/19) Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801) jest niezgodny z art. 64 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 zdanie drugie i art. 92 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto ten sam Trybunał postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2020 r. (sygn. S 1/20) zasygnalizował Ministrowi Sprawiedliwości konieczność usunięcia uchybień w § 4 ust. 2 in principio rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18) oraz w § 4 ust. 2 in principio rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 68) - polegających na bezpodstawnym zróżnicowaniu zasad podwyższania wynagrodzenia pełnomocnikom ustanowionym z urzędu w porównaniu do pełnomocników ustanowionych z wyboru.
\nMając na względzie treść tych orzeczeń, trzeba jednak stwierdzić, że brak jest aktualnie wystarczających podstaw prawnych do zasądzenia na rzecz obrońcy z urzędu wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną według stawek obowiązujących w przypadku obrony z wyboru. Rozstrzygnięcie o wynagrodzeniu obrońcy z urzędu zawarte w zaskarżonym wyroku oparte jest bowiem nie na uznanych za niezgodne z Konstytucją R.P. przepisach przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., lecz na przepisach późniejszego aktu prawnego tj. również powoływanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r., których niekonstytucyjności nie stwierdzono jeszcze wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Z kolei wspomniana sygnalizacja bezpodstawnego zróżnicowania stawek wynagrodzenia pełnomocników ustanowionych z urzędu w porównaniu do pełnomocników ustanowionych z wyboru kierowana jest do prawodawcy, który nie wprowadził jak dotąd stosownych zmian aktów prawnych, a które wspomnianą nierówność usunąć mogą nie tylko poprzez podwyższenie stawek wynagrodzenia pełnomocników z urzędu, lecz także poprzez ograniczenie wysokości wynagrodzenia pełnomocników z wyboru.
\nNależy zatem uznać, że sąd I instancji prawidłowo oparł orzeczenie o wynagrodzeniu obrońcy z urzędu na obowiązujących w dacie orzekania przepisach § 17 ust. 2 pkt 5 oraz § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 18, ze zm.) i brak jest wystarczających podstaw normatywnych do dokonania zmiany zaskarżonego orzeczenia w tym zakresie w kierunku postulowanym przez apelującego.
\nWniosek O zasądzenie na rzecz obrońcy kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu, które nie zostały uiszczone w całości ani w części według stawki wynikającej z § 11 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nJak stwierdzono przy omawianiu zarzutu, brak jest podstaw do uwzględnienia tego wniosku obrońcy.
\n3.33.
\nZarzut z punktu 1 apelacji oskarżyciela publicznego: rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonego Z. J. za czyny z pkt 6, 8 i 10 wyroku oraz kary łącznej (pkt 12 wyroku) w stosunku do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości czynów, a zwłaszcza jego kierowniczej roli w przestępstwie czerpania korzyści majątkowych z nierządu, właściwości i warunków osobistych, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa, sposobu i okoliczności popełnienia przestępstw, rodzaju i charakteru naruszonego dobra chronionego prawem oraz rozmiaru ujemnych następstw przestępstw, przez co wymierzona kara w wysokości 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z pkt 6 wyroku, 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z pkt 8 wyroku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z pkt 10 wyroku oraz kara łączna 5 lat pozbawienia wolności nie spełni swych ustawowych celów w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd odwoławczy uznał ten zarzut za niezasadny.
\nSąd I instancji w odpowiednim stopniu zróżnicował odpowiedzialność karną poszczególnych oskarżonych za popełnienie przypisanych im występku kierowania bądź udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, dzięki czemu wyrok zachowuje cechy wewnętrznej sprawiedliwości. Z. J. wymierzono za czyn z art. 258 § 3 k.k. karę najsurowszą - 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, A. G. (1) - również za kierowanie zorganizowaną grupą przestępczą - karę pozbawienia wolności o 3 miesiące niższą, J. K. za czyn z art. 258 § 1 k.k. - karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, zaś A. G. (2) i G. S. za występek udziału w zorganizowanej grupie przestępczej - kary po 3 miesiące pozbawienia wolności. To zróżnicowanie uwzględniało rolę poszczególnych oskarżonych w grupie mającej na celu popełnianie przestępstw czerpania korzyści z cudzej prostytucji i jako najbardziej doniosła, a zatem wywołująca największą społeczną szkodliwość uznana została rola w tej grupie oskarżonego Z.
\nJ., mimo, że to nie on zainicjował jej stworzenie, tylko po opuszczeniu zakładu karnego dołączył do działalności A. G. (1), z którą jako swoją żoną następnie tą grupą kierował. Wymierzonej Z. J. kary za czyn z art. 258 § 3 k.k. nie można uznać za nieproporcjonalnie łagodną, zaważywszy też na okoliczność, że grupa ta funkcjonowała nie w postaci zakonspirowanej przed organami ścigania przestępczej szajki, lecz zatrudniającego pracowników i odprowadzającego podatki małego przedsiębiorstwa - klubu nocnego, który jednak z uwagi na faktycznie prowadzoną działalność mógł być określany mianem domu publicznego. Sąd Odwoławczy stwierdził, że przy wymierzaniu Z. J. kary za występek z art. 258 § 3 k.k. sąd I instancji prawidłowo uwzględnił stopień społecznej szkodliwości tego czynu oskarżonego oraz pozostałe okoliczności wpływające na wymiar tej kary jednostkowej, a jej podwyższenie zaburzałoby wewnętrzną sprawiedliwość zaskarżonego orzeczenia, wobec czego nie podzielił zarzutu prokuratora dotyczącego kary za czyn ujęty w punkcie 6 wyroku pierwszoinstancyjnego.
\nNie były też rażąco niewspółmiernie łagodne kary jednostkowe wymierzone Z. J. przez Sąd Okręgowy w Katowicach za występki, o których mowa w punktach 8 i 10 kwestionowanego wyroku, zważywszy zwłaszcza na okoliczności przedmiotowe tych czynów przypisanych oskarżonemu, tzn. faktyczne nie odniesienie istotniejszych obrażeń ciała i poważnych dolegliwości przez pokrzywdzone, które zresztą z własnej inicjatywy nie zawiadomiły o tych zdarzeniach organów ścigania.
\nNie można było dostrzec także nadmiernej łagodności orzeczonej względem oskarżonego Z. J. kary łącznej, której wymiar musiał mieścić się w przedziale pomiędzy 3 latami a 8 latami i 2 miesiącami pozbawienia wolności. Wymierzona przez sąd meriti przy zastosowaniu tzw. zasady asperacji kara łączna 5 lat pozbawienia wolności nie naruszała dyrektyw wymiaru kary łącznej, ze względu na występującą w tym przypadku wyraźną przewagę czynników przemawiających za stosowaniem absorpcji, tj. dopuszczenie się wszystkich przestępstw w ramach prowadzonej tej samej działalności klubu nocnego (...) w C., przy podobnej motywacji, w bliskości czasowej i w tym samym miejscu. Odrębności rodzajowe poszczególnych występków, odmienność podmiotów pokrzywdzonych oraz wzgląd na realizację celów kary słusznie nie skłoniły sądu meriti do stosowania absorpcji przy wymiarze kary łącznej w większym stopniu, jednakże nie przemawiały też za orzeczeniem kary łącznej surowszej niż wymierzona zaskarżonym wyrokiem.
\nZ przedstawionych powodów pierwszy z zarzutów podniesionych w apelacji przez prokuratora nie został uwzględniony przez sąd II instancji.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie wobec Z. J.:
\nNie podzielono zawartych w zarzucie tez o rażąco niewspółmiernej łagodności wskazanych kar jednostkowych i kary łącznej wymierzonych w zaskarżonym wyroku Z. J., wobec czego nie było podstaw do dokonania w nim zmian postulowanych we wniosku odwoławczym oskarżyciela publicznego.
\n3.34.
\nZarzut z punktu 2 apelacji oskarżyciela publicznego: rażącej niewspółmierności kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonej J. K. w stosunku do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości czynów, a zwłaszcza jej roli w przestępstwie, rodzaju i charakteru naruszonego dobra chronionego prawem oraz rozmiaru ujemnych następstw przestępstwa, przez co wymierzona kara w wysokości 8 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z pkt 15 wyroku i 10 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z pkt 16 wyroku oraz kara łączna 1 roku pozbawienia wolności nie spełni swych ustawowych celów w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Na rozprawie odwoławczej przed Sądem Apelacyjnym w Katowicach w dniu 7 lipca 2022 r. prokurator nie podtrzymał tego zarzutu odwoławczego, wnosząc o utrzymanie wobec oskarżonej J. K. kary łącznej w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności. Dlatego dalsze rozważania odnoszące się do tego zarzutu są zbędne.
\nWniosek Wniosek o wymierzenie J. K. surowszych kar jednostkowych pozbawienia wolności i kary łącznej w wyższym wymiarze, niż została orzeczona przez sąd I instancji został de facto cofnięty przez oskarżyciela publicznego na rozprawie odwoławczej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nW opisanej powyżej sytuacji procesowej sąd odwoławczy utrzymał w mocy wyrok sądu I instancji w zakresie wymiary kar jednostkowych i wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonych względem oskarżonej J. K., oprócz orzeczenia w przedmiocie warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej będącego przedmiotem kolejnego zarzutu.
\n3.35.
\nZarzut z punktu 3 apelacji oskarżyciela publicznego: błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec J. K. i mającego wpływ na jego treść, polegającego na mylnym przyjęciu, że dla osiągnięcia celów kary wystarczające będzie zastosowanie wobec oskarżonej dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania tej kary na okres próby wynoszący 3 lata, podczas gdy okoliczności w jakich oskarżona dopuściła się zarzuconych jej czynów, ich charakter, stopień zawinienia i społecznej szkodliwości, a zwłaszcza warunki osobiste dotyczące oskarżonej, w tym jej rola i postawa w procederze czerpania korzyści majątkowych z uprawiania nierządu przez inne osoby, powinny prowadzić do wniosku odmiennego. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd odwoławczy stwierdził zasadność tego zarzutu odwoławczego.
\nPomimo faktu, że J. K. nie była uprzednio karana za popełnienie przestępstwa, należało uznać, iż formułowanie wobec niej pozytywnej prognozy kryminologicznej zakładającej, że pomimo niewykonania kary pozbawienia wolności nie popełni w przyszłości przestępstwa, co skłoniło sąd I instancji do warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności, nie było zasadne. Przemawiały za tym okoliczności wskazane w tym zakresie przez apelującego prokuratora, a w szczególności fakt głębokiego osadzenia oskarżonej J. K. w strukturze grupy przestępczej, której dotyczyło to postępowanie, a także okoliczności podmiotowe i przedmiotowe popełnionych występków. Wskazać tu trzeba na wysoki stopień winy oskarżonej J.
\nK., zaangażowanie wykazywane przez oskarżoną w proceder czerpania korzyści z cudzej prostytucji, opisywane przez świadków bezwzględne dyscyplinowanie przez nią kobiet trudniących się w klubie (...) nierządem poprzez nakładanie na nie i egzekwowanie kar finansowych za stwierdzane przez siebie przewinienia, dbanie o interesy grupy przestępczej z dużą gorliwością, mimo że sama według relacji niektórych świadków w przeszłości uprawiała prostytucję w klubie (...) prowadzonym przez A. G. (1) we wcześniejszym okresie w S., a także jej postawę po ujawnieniu przestępstwa - w pełni lojalną wobec właścicieli klubu, nie wykazującą żadnej refleksji czy skruchy w związku z szerzącym się w nim procederem wykorzystującym prostytucję wielu kobiet.
\nOkoliczności przypisanych J. K. czynów oraz jej postawa życiowa i procesowa przemawiały za błędnym przyjęciem przez sąd meriti, że zachodziły w jej przypadku przesłanki do warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec niej kary łącznej pozbawienia wolności. Dlatego ten zarzut odwoławczy podniesiony w apelacji prokuratora został przez sąd II instancji uwzględniony.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec J. K. kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nTrafność omawianego zarzutu implikowała zasadność takiego wniosku odwoławczego.
\n3.36.
\nZarzut z punktu 4 apelacji oskarżyciela publicznego: błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia o winie odnośnie czynu zarzuconego A. G. (2) w pkt 28 wyroku i mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się przypisanego mu w pkt 28 wyroku przestępstwa z art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w okresie od co najmniej lutego 2017 roku do 28 marca 2019 r., podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności danych dotyczących odbywania kary pozbawienia wolności przez oskarżonego wynika, iż zarzucanego mu czynu dopuścił się w okresie od co najmniej lutego 2017 roku do dnia 19 grudnia 2018 roku. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut ten był oczywiście zasadny.
\nOskarżony A. G. (2) nie mógł popełniać w dalszym ciągu przestępstwa czerpania korzyści majątkowej z cudzej prostytucji, gdyż, jak sam wskazał sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str. 28), od 19 grudnia 2018 roku odbywał on karę pozbawienia wolności orzeczoną w innej sprawie. Dlatego trzeba przyznać, że A. G. (2) błędnie przypisano w punkcie 28 wyroku popełnienie opisanego tam występku w okresie do 28 marca 2019 roku, co słusznie podniósł oskarżyciel publiczny w tym zarzucie odwoławczym.
\nWniosek O zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie wobec A. G. (2), iż jest winny tego, że w okresie od co najmniej lutego 2017 roku do dnia 19 grudnia 2018 roku w C. i innych miejscowościach, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w klubie nocnym (...) położonym przy ul. (...) oraz w innych miejscach, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w tym m.in. Z. J., A. G. (1), uczyniwszy sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, czerpał korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez kobiety zatrudnione w klubie nocnym (...) w C. przy ul. (...), tj. czynu z art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nWniosek był generalnie zasadny z uwagi na trafność zarzutu, na którym był oparty, jednakże sad odwoławczy uznał, że wystarczająca będzie zmiana zaskarżonego wyroku w jego punkcie 28 poprzez przyjęcie jako daty końcowej czynu przypisanego w tym punkcie oskarżonemu dnia 19 grudnia 2018 roku.
\n3.37.
\nZarzut podniesiony w zażaleniu oskarżyciela publicznego na zawarte w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięcie o kosztach w części dotyczącej zwolnienia oskarżonych A. G. (1), Z. J., J. K., A. N. (1), G. S. i Ł. M. od kosztów postępowania z tytułu wydatków Skarbu Państwa poniesionych w związku z prowadzonym przeciwko nim postępowaniem karnym: błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mającego wpływ na treść orzeczenia polegającego na niezasadnym zwolnieniu oskarżonych A. G. (1), Z. J., J. K., A. N. (1), G. S. i Ł. M. od ponoszenia kosztów z tytułu wydatków postępowania i obciążenia nimi Skarbu Państwa, podczas gdy stan majątkowy oskarżonych przemawia za zasądzeniem tych wydatków. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ten zarzut sąd odwoławczy, opierając się na dowodach opisanych i ocenionych w punktach 2.1 i 2.2 niniejszego uzasadnienia, uznał za zasadny tylko w części dotyczącej oskarżonych A. G. (1) i Z. J., którzy zgromadzili w przeszłości majątek pozwalający im na pokrycie wydatków poniesionych w toku tego postepowania karnego przez Skarb Państwa w związku z ich sprawami. Z kolei sytuacja majątkowa pozostałych oskarżonych i nieosiąganie bądź uzyskiwanie niskich dochodów, jak wynika z dowodów zreferowanych wyżej w punktach 2.1 i 2.2, nie pozwalała im na pokrycie wydatków dotychczasowego postępowania w częściach od nich przypadających.
\nWniosek O zmianę wyroku w zaskarżonej części i zasądzenie od oskarżonych wydatków postępowania. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nZ wyżej zaprezentowanych powodów wniosek uznano za zasadny tez tylko w części dotyczącej oskarżonych A. G. (1) i Z. J., wobec czego sąd odwoławczy dokonał zmiany rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 36 zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od oskarżonych A. G. (1) i Z. J. na rzecz Skarbu Państwa wydatków postępowania przygotowawczego i postępowania przed sądem I instancji oraz zwolnienie od ich ponoszenia pozostałych oskarżonych w częściach przypadających od każdego z nich.
\n4.
\nOKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1.
\nW punkcie 11 zaskarżonego wyroku jako podstawę prawną orzeczenia o karze podano przepis art. 192 § 2 k.k. zamiast oczywistego w tym przypadku przepisu art. 197 § 2 k.k.
\nZwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności Błąd w przywołanej podstawie prawnej orzeczenia o karze nosił cechy oczywistej omyłki.
\n5.
\nROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.7.
\nUtrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1.
\nPrzedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w zakresie pozostałym poza dokonanymi w nim zmianami.
\nZwięźle o powodach utrzymania w mocy Nie potwierdziły się dalej idące zarzuty odwoławcze, a sąd II instancji nie znalazł podstaw do dalszych ingerencji w treść zaskarżonego wyroku poza granicami podniesionych zarzutów, które uzasadniałyby kolejne zmiany albo uchylenie kwestionowanego wyroku w całości lub w części.
\n1.8.
\nZmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1.
\nPrzedmiot i zakres zmiany Jako podstawę wymiaru kary za przestępstwo przypisane oskarżonemu Z. J. w punkcie 11 zaskarżonego wyroku przyjęto przepis art. 197 § 2 k.k. w miejsce omyłkowo wskazanego przepisu art. 192 § 2 k.k.
\nZwięźle o powodach zmiany Była to omyłka oczywista, gdyż Z. J. w tym punkcie uznano za winnego popełnienia przestępstwa z art. 197 § 2 k.k., zaś przepis art. 192 § 2 k.k. dotyczy jedynie wnioskowego trybu ścigania za przestępstwo z art. 192 § 1 nie będące przedmiotem niniejszego postępowania.
\n5.2.2.
\nPrzedmiot i zakres zmiany Uchylono rozstrzygnięcia zawarte w punktach 18 i 19 zaskarżonego wyroku i na mocy art. 63 § 1 k.k. zaliczono J. K. na poczet wymierzonej jej finalnie po dokonanej zmianie kary 1 roku bezwzględnego pozbawienia wolności okres jej zatrzymania i tymczasowego aresztowania w niniejszej sprawie od dnia 28 marca 2019 r. od godz. 19:40 do dnia 25 października 2019 r., do godz. 15:00.
\nZwięźle o powodach zmiany Sąd odwoławczy uwzględnił zarzut odwoławczy prokuratora, w którym podniesiono błąd w ustaleniach faktycznych sądu meriti prowadzący do bezzasadnego przyjęcia, że zachodzą przesłanki do warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej względem J. K. kary łącznej pozbawienia wolności - co szczegółowo omówiono w punkcie 3.35 niniejszego uzasadnienia. Dlatego uchylono rozstrzygnięcia sądu I instancji o warunkowym zawieszeniu wykonania kary łącznej oraz o długości okresu próby i obowiązku probacyjnym, a konsekwencją tego było dokonanie zaliczenia na poczet orzeczonej kary bezwzględnej pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia wolności J. K. w tej sprawie.
\n5.2.3.
\nPrzedmiot i zakres zmiany W opisach czynów przypisanych oskarżonemu G. S. w punktach 22 i 23 wyroku sadu I instancji jako początek okresu popełnienia przestępstw przyjęto grudzień 2018 roku.
\nZwięźle o powodach zmiany Przyczyny tych korekt przedstawiono w punktach 3.29 i 3.30 niniejszego uzasadnienia.
\n5.2.4.
\nPrzedmiot i zakres zmiany W opisie czynu przypisanego A. G. (2) w punkcie 28 wyroku sądu i instancji jako końcową datę popełnienia przestępstwa przyjęto 19 grudnia 2018 r.
\nZwięźle o powodach zmiany Powody te omówiono w punkcie 3.36 niniejszego formularza.
\n5.2.5.
\nPrzedmiot i zakres zmiany Uchylono rozstrzygniecie z punktu 30 zaskarżonego wyroku i uniewinniono Ł. M. od popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie VII.1 części wstępnej tegoż wyroku, z opisu czynu przypisanego temu oskarżonemu w punkcie 31 wyroku sądu I instancji usunięto sformułowanie o działaniu w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, uchylono rozstrzygnięcie z punktu 32 kwestionowanego wyroku, a w miejsce rozstrzygnięć zawartych w jego punktach 33 i 34 na mocy art. 69 § 1k.k i art. 70 § 1k.k. warunkowo zawieszono wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec Ł. M. w punkcie 31 skarżonego wyroku na okres próby wynoszący 3 lata, oddając go w okresie próby pod dozór kuratora i zobowiązując tego oskarżonego do informowania kuratora o przebiegu okresu próby.
\nZwięźle o powodach zmiany Rozstrzygnięcia te wynikały z uznania zasadności zarzutów odwoławczych obrońcy Ł. M. w częściach wskazujących na błędne ustalenie, że brał on udział w zorganizowanej grupie przestępczej objętej niniejszym postępowaniem. Powody przyjęcia takiego stanowiska omówiono w punktach 3.22 i 3.23 tego uzasadnienia. Stwierdzenie, że Ł. M. nie był członkiem grupy przestępczej kierowanej przez A. G. (1) i Z. J. powodowało konieczność uniewinnienia oskarżonego Ł. M. od zarzucanego mu przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. i uchylenia orzeczenia o karze łącznej, a także orzeczenia na nowo o warunkowym zawieszeniu wykonania pozostałej kary jednostkowej pozbawienia wolności orzeczonej względem tego oskarżonego oraz o długości okresu próby i obowiązku probacyjnym - w takim samym kształcie, jak orzeczone przez Sąd Okręgowy w Katowicach kwestionowanym wyrokiem.
\n5.2.6.
\nPrzedmiot i zakres zmiany W rozstrzygnięciu o kosztach z punktu 36 zaskarżonego wyroku dokonano zmiany poprzez obciążenie wydatkami postępowania przygotowawczego i przed sądem I instancji oskarżonych A. G. (1) i Z. J., pozostawiając zwolnienie od ich uiszczenia pozostałych oskarżonych.
\nZwięźle o powodach zmiany Powody tej zmiany przybliżono w punkcie 3.37 tego formularza.
\n1.9.
\nUchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.7.
\nPrzyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ☐ art. 439 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1.
\nKonieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1.
\nKonieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia 1.1.8.
\nZapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.10.
\nInne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6.
\nKoszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 3 Zasądzenie wynagrodzenia od Skarbu Państwa na rzecz obrońców z urzędu oskarżonych A. N. (1) i G. S. oparte zostało na przepisach art. 619 § 1 k.p.k. w zw. z art. 618 § 1 pkt 11) k.p.k., a jego wysokość wyliczono zgodnie z przepisami § 4 ust. 1 i 3 w zw. z § 17 ust. 2 pkt 5 oraz § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz.18), przy czym w odniesieniu do adw. A. N. (2) z uwagi na jej udział w rozprawach odwoławczych w dwóch dniach kwota ta wyniosła (z VAT wg stawki 23%) 885,60 zł, natomiast w stosunku do adw. K. K. - 1.033,20 zł (z VAT) ze względu na udział tego obrońcy w trzech rozprawach odwoławczych.
\n4 Zasądzenie od oskarżonych A. G. (1) oraz Z. J. na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze (na które złożyły się proporcjonalne do ilości oskarżonych części ryczałtu za doręczeń pism i wezwań w postępowaniu odwoławczym - w kwotach po 3 złote od każdego z oskarżonych, a także koszty jednokrotnego doprowadzenia oskarżonego Z. J. na rozprawę przed sądem II instancji) oraz opłaty za obie instancje nastąpiło w oparciu o przepisy art. 627 k.p.k. w zw. z art. 633 i 634 k.p.k. oraz art. 2 ust. 1 pkt 5), art. 3 ust. 1 i art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223, z późn. zm.) Sąd zwolnił pozostałych oskarżonych od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sadowych za postępowanie odwoławcze na podstawie przepisu art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k., ponieważ z uwagi na ich aktualną sytuację majątkową, o której była mowa w częściach 21., 2.2 oraz 3.37 niniejszego uzasadnienia, uiszczenie tych kosztów byłoby dla nich zbyt uciążliwe.
\n7.
\nPODPIS SSO (del.) Piotr Mika SSA Robert Kirejew SSA Wojciech Paluch 1.11.
\nGranice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonych A. G. (1) i A. G. (2) Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość rozstrzygnięć dotyczących oskarżonych A. G. (1) i A. G. (2) zawartych w zaskarżonym wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.12.
\nGranice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Z. J.
\nRozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość rozstrzygnięć dotyczących oskarżonego Z. J. zawartych w zaskarżonym wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.13.
\nGranice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 3 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonej J. K.
\nRozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość rozstrzygnięć dotyczących oskarżonej J. K. zawartych w zaskarżonym wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.14.
\nGranice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 4 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego A. N. (1) Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość rozstrzygnięć dotyczących oskarżonego A. N. (1) zawartych w zaskarżonym wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.15.
\nGranice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 5 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Ł. M.
\nRozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość rozstrzygnięć dotyczących oskarżonego Ł. M. zawartych w zaskarżonym wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.16.
\nGranice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 6 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego G. S.
\nRozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość rozstrzygnięć dotyczących oskarżonego G. S. zawartych w zaskarżonym wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.17.
\nGranice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 7 Podmiot wnoszący apelację Oskarżyciel publiczny wobec oskarżonego Z. J.
\nRozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Rozstrzygnięcia o karach jednostkowych i karze łącznej zawarte w punktach 6, 8, 10 i 12 zaskarżonego wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.18.
\nGranice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 8 Podmiot wnoszący apelację Oskarżyciel publiczny wobec oskarżonej J. K.
\nRozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Rozstrzygnięcia o karach jednostkowych i karze łącznej w stosunku do oskarżonej J. K. zawarte w punktach 15, 16, 17 i 18 zaskarżonego wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.19.
\nGranice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 9 Podmiot wnoszący apelację Oskarżyciel publiczny wobec oskarżonego A. G. (2) Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Określenie daty końcowej czynu przypisanego oskarżonemu A. G. (2) w zaskarżonym wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.20.
\nGranice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 10 Podmiot wnoszący apelację Oskarżyciel publiczny w formie zażalenia wobec oskarżonych: A. G. (1), Z. J., J. K., A. N. (1), G. S. i Ł. M.
\nRozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwolnienia oskarżonych A. G. (1), Z. J., J. K., A. N. (1), G. S. i Ł. M. od kosztów postępowania z tytułu wydatków i obciążenia nimi Skarbu Państwa.
\n1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana