W tym kontekście z poczynionych przez Sąd I instancji, prawidłowych, ustaleń faktycznych wynika m.in. iż na terenie hali, gdzie zabezpieczono ciąg technologiczny służący do produkcji przedmiotowych papierosów odnaleziono worki z krajanką tytoniową (a więc podstawowy składnik papierosów), w tym także bezpośrednio w pobliżu maszyny wykorzystywanej do produkcji papierosów, sam stan maszyny wskazywał na nagłe przerwanie produkcji, na maszynie były założone rolki z taśmę filtra papierosowego, w innym zasobniku znajdowały się filtry do cięcia, załadowany był klej, który to stan jest typowy dla trwającej produkcji., a więc doszło do podjęcia czynności które bezpośrednio zmierzały do wytworzenia kolejnej partii wyrobów tytoniowych oznaczonych podrobionymi znakami towarowymi, innymi słowy gdyby nie wejście funkcjonariuszy policji produkcja tych wyrobów byłaby kontynuowana, skutkując w tym dniu faktycznym wytworzeniem kolejnej partii takich wyrobów.
\nW tej sytuacji ustalone przez Sąd I instancji zachowanie oskarżonych wyczerpało znamiona nie tylko dokonania przestępstwa z art. 305 ust. 3 prawo własności przemysłowej (w zakresie faktycznie wytworzonych wyrobów tytoniowych) ale także usiłowania jego dokonania we wskazanym zakresie. Mając to na uwadze zmieniono zaskarżony wyrok poprzez uzupełnienie kwalifikacji przestępstwa z art. 305 ust. 3 prawo własności przemysłowej o kwalifikację z art. 13 § 1 k.k. związku z art. 305 ust. 3 prawo własności przemysłowej.
\nW zakresie zarzutów związanych z karą i innymi środkami .
\nW orzecznictwie zgodnie wskazuje się, że rażąca niewspółmierność kary, uzasadniająca uwzględnienie zarzutu z art.438 pkt.4 k.p.k., występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wtedy, gdy na podstawie ustalonych okoliczności sprawy, które powinny mieć decydujące znaczenie dla wymiaru kary, można przyjąć, że występuje wyraźna różnica między karą wymierzoną a karą, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo (por. wyroki SN: z 22.10.2007 r., (...) 75/07, LEX nr 569073; z 26.06.2006 r., (...) 28/06, LEX nr 568924; z 30.06.2009 r., WA 19/09, OSNwSK 2009, poz. 1255; z 11.04.1985 r., V KRN 178/85, OSNKW 1985/7–8, poz. 60).
\nTak orzeczona kara może wynikiem bądź to nie dostrzeżenia występującej in concreto okoliczności istotnej z punktu widzenia dyrektywy wymiaru kary z art.53 k.k. i nast. lub też nie nadania im adekwatnej wagi. Oceniając współmierność kary w relacji do dyrektyw i okoliczności wyznaczających jej wymiar, nie wolno zapominać, że art. 53 § 1 k.k. pozostawia wymiar kary sędziowskiemu uznaniu, nakazując, aby mieściła się ona w granicach przewidzianych przez ustawę. Przy ocenie kary przez pryzmat jej rażącej niewspółmierności nie można zatem nie uwzględniać granic, w jakich kara za dane przestępstwo może być orzeczona i w jakich niejako \"proporcjach\" pozostaje kara orzeczona względem granic pozostawionych sędziowskiemu uznaniu.
\nOczywiście nie oznacza to, że na przykład kara mieszcząca się \"pośrodku\" tegoż zagrożenia zawsze będzie karą współmierną, a na zarzut rażącej niewspółmierności będą narażone wyłącznie kary niejako \"graniczne\". Niemniej jednak stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej za dane przestępstwo uznać należy za czynnik mający niebagatelne znaczenie przy całościowej ocenie, czy konkretna kara jest niewspółmierna, i to rażąco. W konsekwencji miarą surowości kary polegającej na pozbawieniu wolności, nie może być jedynie ilościowe oznaczenie czasu pozbawienia wolności ale stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej za dane przestępstwo, także z uwzględnieniem występujących w danym postępowaniu, zwykle niepowtarzalnych w danym układzie, okoliczności uzasadniających konieczność wymierzenia – przy zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary –,przy możliwym zróżnicowaniu zakresu zastosowania tej instytucji - poniżej dolnego progu ustawowego zagrożenia .
\nDyrektywa prewencji indywidualnej oznacza ,że sankcja (jej rodzaj i wysokość) powinna być tak dobrana, aby zapobiec popełnianiu w przyszłości przestępstw przez oskarżonego , co może zostać osiągnięte poprzez odstraszanie sprawcy od popełniania przestępstw albo jego wychowanie (resocjalizację). Efekt \"odstraszający\" kary ma zmaterializować się w umyśle sprawcy, ma wytworzyć przeświadczenie o nieopłacalności popełniania przestępstw w przyszłości, przekonanie o tym, że każde przestępstwo jest karane odpowiednio surowo, a ponowne popełnianie podobnych czynów nieuchronnie prowadzi do istotnego podwyższenia wymiaru kary ponad próg dolnego zagrożenia. Wtedy rodzi się uzasadnione prawdopodobieństwo, że sprawca skazany na karę odpowiednio surową powstrzyma się przed ponownym rozmyślnym popełnieniem czynu zabronionego (wyrok SA we Wrocławiu z dnia 14 marca 2007 r., II AKa 58/07, KZS 2007, z. 9, poz. 52).
\nIdea wychowania (resocjalizacji) przez karę zakłada z kolei takie dostosowanie wysokości i rodzaju kary kryminalnej do indywidualnych potrzeb sprawcy, aby przez sankcję został on \"wychowany\", tj. zrozumiał naganność swojego zachowania i w przyszłości przestrzegał porządku prawnego. W obu przypadkach orzeczona kara ma być adekwatna w tym znaczeniu ,że racjonalne w realiach danej sprawy (oskarżonego) oznaczenie progu uprawniającego do wniosku o możności osiągnięcia tych celów wyznacza próg powyżej , którego orzekanie kary jest zbędne , a przez to może ona nabrać cech rażącej niewspółmierności przez swą surowość. Z kolei w zakresie prewencji ogólnej , rozumianej pozytywnie, chodzi tu o kształtowanie właściwych ocen i postaw w społeczeństwie, a w szczególności utwierdzenie ogółu w przekonaniu, że sprawcy przestępstw ponoszą odpowiedzialność za swoje czyny, a wymierzona im kara jest zawsze adekwatna do stopnia zawinienia, stopnia społecznej szkodliwości ich czynu.
\nTylko taka sprawiedliwa kara może bowiem wywierać pozytywny i kształtujący wpływ na zachowania społeczne, budząc jednocześnie ogólną aprobatę dla obowiązującego systemu prawnego (wyrok SA w Szczecinie z dnia 6 lutego 2014 r., II AKa 1/14, LEX nr 1441560). Istotą prewencji ogólnej nie jest więc wyłącznie wymierzanie surowych kar pozbawienia wolności, lecz kształtowanie w społeczeństwie przekonania o nieuchronności kary, jej dostosowanie do stopnia winy sprawcy i okoliczności podmiotowo-przedmiotowych czynu, a zatem karanie sprawiedliwe i tworzące atmosferę zaufania do obowiązującego systemu prawnego (wyrok SA w Szczecinie z dnia 6 lutego 2014 r., II AKa 1/14, LEX nr 1441560). Zarzut rażącej niewspółmierności kary , niezależnie od kierunku, o którym mowa w art. 438 pkt. 4 k.p.k. w kontekście powyższych wskazań może zatem in concreto okazać się skutecznym w razie wykazania przez podnoszącego zarzut jednej z niżej wskazanych sytuacji: wykazania wpływu na wysokość orzeczonej kary wzięcia przez orzekający sąd okoliczności z tej perspektywy irrelewantnej bądź to z perspektywy art. 53 § 1 k.k. jako takiego , bądź też okoliczności na płaszczyźnie dyrektyw sądowego wymiaru kary mających znaczenie ,natomiast nie występujących in concreto, wadliwie ustalenie istnienia okoliczności obciążającej lub wadliwe nie nieustalenie okoliczności łagodzącej ,wreszcie przydanie nadmiernego znaczenia poszczególnym, relewantnym okolicznościom.
\nDokonując oceny zasadności podniesionych zarzutów rażącej niewspółmierności orzeczonych kar, pozbawienia wolności, w części to jest zakresie podmiotowym apelacji prokuratora, podniesionych przeciwstawnych kierunkach a więc z jednej strony w zakresie apelacji obrońców (w tym także uwzględniając te razie art. 447 § 1 k.p.k.) ich rażącej niewspółmiernej surowości, w przypadku zaś apelacji prokuratora co do objętych nią oskarżonych rażącej niewspółmierności przez swą łagodność, Sąd Apelacyjny miał na uwadze co następuje:
\nAkceptując orzeczenia o karach jednostkowych oraz o karze łącznej pozbawienia wolności ,a więc podlegających faktycznemu wykonaniu pamiętać należy , iż jest ona karą która z uwagi na swój wymiar będzie podlegała wykonaniu w warunkach zakładu karnego, przy jednoczesnym zaistnieniu obostrzenia w zakresie czasu niezbędnego do uzyskania uprawnień co do możliwości ubiegania się o warunkowe przedterminowe zwolnienie, orzeczonej wobec sprawcy do tej pory nie karanego , co do którego zapewni ona odpowiednio długi okres oddziaływania resocjalizacyjnych jak też konieczny element dolegliwości, celem skłonienia oskarżonego do przestrzegania w przyszłości porządku prawnego, nie nabierają jednocześnie cech niepożądanej in concreto kary zbędnie długoterminowej.
\nJednocześnie jako niezasadne uznano zarzuty kwestionujące orzeczone kary jednostkowe za przestępstwo z art. 258 § 1 k.k., przestępstwo skarbowe oraz orzeczone kary łączne zawarte w apelacji prokuratora. Uznając ,iż kary te nie są karami rażąco niewspółmiernie łagodnymi miano na uwadze przede wszystkim okoliczności zawiązanemu z rolą tych oskarżonych, którzy byli co prawda osobami wykonującymi czynności wykonawcze przestępstwa z art. 305 prawo własności przemysłowej, będącego jednocześnie przestępstwem skarbowym, natomiast nie ulega zdaniem Sądu Apelacyjnego wątpliwości to (biorąc pod uwagę chociażby takie okoliczności jak zamykanie tych oskarżonych wewnątrz pomieszczenia, zabieranie im telefonów komórkowych), iż w ramach osób zaangażowanych popełnienie tego przestępstwa, jak też przestępstwa polegającego na uczestnictwie w zorganizowanej grupie przestępczej, rola tych oskarżonych była zdecydowanie najmniejsza , czy też postać zamiaru w zakresie udziału w zorganizowanej grupie .
\nJednocześnie mając na uwadze ścisły związek przedmiotowo podmiotowy pomiędzy przypisanymi oskarżonym przestępstwami i przestępstwem skarbowym orzeczone wobec nich kary łączne pozbawienia wolności obniżono do 10 miesięcy a więc przy zastosowaniu zasady absorpcji (przyjęty w wyroku Sądu Apelacyjnego stan prawny obowiązujący do maja 2021 r. implikował m.in. to iż podstawą wymiaru kary łącznej są przepisy k.k.s. - art. 39 § 2 k.k.s. w ówczesnym brzmieniu, które samodzielnie - art. 39 § 1 k.k.s., określają granice kary łącznej nie przewidując wówczas, jak czyni to k.k. w art. 86 § 1 k.k. wyłączenia możliwości stosowania absorpcji, poprzez zwrot normatywny „ sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych” ). W świetle pozostałych okoliczności trafnie ustalonych przez Sąd I instancji okoliczności istotnych z perspektywy art.53 k.k., przede wszystkim rozmiarów działalności oskarżonych, czasu i wielości podejmowanych zachowań w ramach przestępstwa ciągłego, skutków , prowadzą one do wniosku z jednej strony o braku podstaw do dalszego łagodzenia orzeczonych kar, z drugiej zaś, biorąc pod uwagę przyjęty przez Sąd Apelacyjny stan prawny , brak podstaw do przyjęcia za uzasadnioną dodatnią prognozę kryminologiczną o której mowa w art. 69 § 1 k.k., a więc że wymierzenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania będzie wystarczające ,zarówno z perspektywy prewencji indywidualnej, ale także ogólnej , do osiągnięcia celów kary, dlatego nie zawieszono wykonania orzeczonych kar pozbawienia wolności uznając za konieczne ich wykonanie jako kar bezwzględnych , co nie oznacza jednocześnie konieczności wykonania jej warunkach zakładu karnego.
\nWymiar kar pozbawienia wolności podlegającej wykonaniu wobec tych oskarżonych (podobnie jak łącznych orzeczonych osk.R. S. i V .K.) , co miał w polu widzenia Sąd Apelacyjny określając jej wysokość, jest tego rodzaju iż umożliwia oskarżonym , biorąc pod uwagę treść art. 43la § 1 pkt. 1 k.k.w. ubieganie się o uzyskanie zgody na wykonanie kary w systemie dozoru elektronicznego, oczywiście o ile za spełnione uzna pozostałe przesłanki, właściwy do orzekania w tym zakresie sąd penitencjarny.
\nSąd Apelacyjny oceniając kary orzeczone wobec wszystkich oskarżonych miała w polu widzenia ustalenie Sądu I instancji w zakresie braku karalności oskarżonych , oceniając iż brak uprzedniej karalności , niezależnie od zajętego stanowiska w występującym w dogmatyce i orzecznictwie sądowym sporze co do tego czy brak karalności jest okolicznością łagodzącą czy też oczekiwanym od każdego członka społeczności standardem zachowania, wskazuje na określony stopień demoralizacji lub jej braku, innymi słowy sprawca który do tej pory nie naruszał porządku prawnego popełniając przestępstwo co do zasady wykazuje mniejszy stopień demoralizacji od sprawcy który już wcześniej, bądź też po czynie będącym przedmiotem danego postępowania, popełnił przestępstwo, zaś ten stopień demoralizacji wyznacza konieczny zakres resocjalizacji, w tym czas jej przeprowadzenia w warunkach zakładu karnego.
\nZmiana zaskarżonego wyroku, m.in. w zakresie orzeczonych kar jednostkowych pozbawienia wolności podlegających wykonaniu (art.8 § 2 k.k.s ) a tym samym łączeniu ( nie dotyczy to oskarżonych D. P., O. Z. (1), R. V., V. P. z uwagi na to ,że zmiana kar jednostkowych dotyczyła kar nie podlegających wykonaniu po myśli art..8 § 2 k.k.s , gdyż wykonaniu podlegają jako surowsze kary orzeczone za tożsamy czyn jako przestępstwo skarbowe ) skutkowała utratą z mocy prawa bytu prawnego orzeczeń o karach łącznych wobec R.S. i V.K. , obligując wobec zaistnienia przesłanek orzeczenia o karze łącznej pobawienia wolności do jej orzeczenia na nowo w postępowaniu odwoławczym. Dlatego na podstawie art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k. i art. 39 § 1 i 2 k.k.s. połączono kary jednostkowe pozbawienia wolności wymierzone tym oskarżonym i wymierzono im kary łączne po roku i 6 (sześciu) miesiącach pozbawienia Przy orzeczeniu kary łącznej zbliżonej do absorpcji miano na uwadze bliski związek przedmiotowo – podmiotowy pomiędzy przypisanymi przestępstwami oraz wzgląd na prewencję indywidualną , związaną z tym ,że rola tych oskarżanych w popełnieniu przestępstw (przestępstw skarbowych) była większa niż D. P., O. Z. (1), R. V., V. P., co wskazuje na nieco wyższy stopień demoralizacji R.S. i V.K..
\nO kosztach procesu w zakresie wydatków poniesionych przez oskarżyciela posiłkowego z tytułu ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym, mając na uwadze niewykazanie poniesienia wyższych kosztów niż w stawce minimalnej orzeczono poprzez jej przyjęcia to jest w wysokości 1200zł poprzez zasądzenie od oskarżonych (8 ) na rzecz (...) z siedzibą w Szwajcarii po 150 złotych, Oskarżonych zwolniono od kosztów sądowych mając na uwadze ,iż orzeczono wobec nich karę pozbawienia wolności w wymiarze przewyższającym lub zbliżonym z terminem przedawnienia ściągalności kosztów sądowych, brak istotnych składników majątkowych, co czyni wątpliwym możliwość uiszczenia przez nich, dobrowolnie bądź też przymusowo, tychże kosztów.
\nSSA Andrzej Kot SSA Piotr Kaczmarek SSA Bogusław Tocicki