, M. W. (1), T. K. (1) i J. S. kwotę 44.000 zł (czterdzieści cztery tysiące złotych) tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwami opisanymi w punktach: LXX, LXXVIII, LXXXIV i CI części wstępnej wyroku;
\nG. T. (1) , M. Z. (1), J. C. i D. A. kwotę 60.000 zł (sześćdziesiąt tysięcy złotych) tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwami opisanymi w punktach: LXXIII, CV, CVI i CIX części wstępnej wyroku z modyfikacjami dotyczącymi wysokości szkody przyjętymi w części skazującej;
\nG. T. (1) , T. K. (1), M. W. (1) i R. M. (1) kwotę 300.000 zł (trzysta tysięcy złotych) tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwami opisanymi w punktach: LXXI, LXXVI, LXXXI, LXXXIX części wstępnej wyroku; ł) orzekł solidarnie od oskarżonych:
\nG. T. (1), R. T. (1) , T. K. (1), M. W. (1), A. W. i R. J. kwotę 300.000 (trzysta tysięcy złotych) tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwami opisanymi w punktach: VIII, LXIII, LXXV, LXXX, LXXXVI i LXXXVIII części wstępnej wyroku;
\nR. T. (1), R. L. (1), K. D., G. T. (1) i R. B. kwotę 80.000 zł (osiemdziesiąt tysięcy złotych) tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwami opisanymi w punktach: X, XXIV, LV, LXV i CII części wstępnej wyroku;
\nR. T. (1), R. L. (1), G. T. (1), Ł. R., P. M. (1), K. D. i M. G. (1) kwotę 80.000 zł (osiemdziesiąt tysięcy złotych) tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwami opisanymi w punktach: IX, XXIII, XLVI, LII, LIV, LXIV i CIV części wstępnej wyroku;
\nR. T. (1), G. T. (1), R. L. (1), Ł. R. i P. M. (1) kwotę 68.500 zł (sześćdziesiąt osiem tysięcy pięćset złotych) tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwami opisanymi w punktach: II, XVII, XLII, XLIX i LVII części wstępnej wyroku;
\nD. A., D. C. (1) i D. S. kwotę 80.000 (osiemdziesiąt tysięcy złotych) zł tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwami opisanymi w punktach: CVII, CXI i CXII części wstępnej wyroku;
\nD. A. i H. K. kwotę 80.000 (osiemdziesiąt tysięcy złotych) zł tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwami opisanymi w punktach: CVIII i CXIV części wstępnej wyroku,
\nD. A. i G. T. (1) kwotę 70.000 (siedemdziesiąt tysięcy złotych) zł tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwami opisanymi w punktach: LXXIV i CX części wstępnej wyroku (punkt LXXXIV części rozstrzygającej tego wyroku);
\nXXXIX. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonych oskarżonym kar zaliczył: a) R. T. (1) na poczet wymierzonej mu kary pozbawienia wolności okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 21 lipca 2014r. , godz. 15.00 do dnia 16 kwietnia 2015r.; b) R. L. (1) na poczet wymierzonej mu kary pozbawienia wolności okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 22 września 2014r., godz. 12.00 do dnia16 kwietnia 2015r.; c) K. D. na poczet wymierzonej mu kary pozbawienia wolności okres jego zatrzymania od dnia 19 listopada 2014r., godz. 20.25 do dnia 20 listopada 2014r.; d) G. T. (1) na poczet wymierzonej mu kary pozbawienia wolności okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 21 lipca 2014r., godz. 6.20 do dnia 3 października 2014r.; e) Z. M. (1) na poczet wymierzonej mu kary pozbawienia wolności okres jego zatrzymania w dniu 20 lutego 2015 r., od godz. 7.30 do godz. 9.36, (punkt LXXXV części rozstrzygającej tego wyroku);
\nXL. zasądził solidarnie od oskarżonych:
\nG. T. (1) , M. W. (1), T. K. (1) i R. M. (1) na rzecz radcy prawnego J. G. kwotę 2.952 zł (dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dwa złote) tytułem poniesionych kosztów zastępstwa procesowego oskarżyciela posiłkowego (punkt LXXXVI części rozstrzygającej tego wyroku);
\nXLI. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz: ⚫ adw. A. S. z Kancelarii Adwokackiej w Ś. kwotę 3.985,20 zł (trzy tysiące dziewięćset osiemdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu R. T. (1) z urzędu-\\; ⚫ adw. M. N. z Kancelarii Adwokackiej w W. kwotę 4.354,20 zł (cztery tysiące trzysta pięćdziesiąt cztery złotych dwadzieścia groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu Z. M. (1) z urzędu; ⚫ adw. J. J. (1) z Kancelarii Adwokackiej w W. kwotę 4.206,60 zł (cztery tysiące dwieście sześć złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu J. C. z urzędu (punkt LXXXVII części rozstrzygającej tego wyroku);
\nXLII. zwolnił oskarżonych od obowiązku uiszczenia wydatków poniesionych w sprawie od chwili wszczęcia postepowania zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa oraz zwalnia ich od opłat (punkt LXXXVIII części rozstrzygającej tego wyroku).
\nPowyższy wyrok zaskarżyli między innymi:
\nObrończyni z urzędu oskarżonego R. T. (1), adw. A. S. , powołując się na przepisy art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k., wyrokowi temu zarzuciła:
\nI. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. polegającą na dowolnej, jednostronnej i nieuwzględniającej całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy ocenie materiału dowodowego, a mianowicie:
\nII. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mających wpływ na treść wyroku, a mianowicie uznanie, iż oskarżony dopuścił się czynów wypełniających znamiona opisane w art. 258 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 297 k.k., art. 294 k.k., art. 270 k.k. oraz art. 296a k.k., pomimo że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie daje podstaw do takich ustaleń;
\nPodnosząc powyższe zarzuty, obrończyni z urzędu oskarżonego R. T. (1), adw. A. S. wniosła o: zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od postawionych mu zarzutów.
\nObrończyni z wyboru oskarżonego R. L. (1), adw. M. P. , zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła:
\nPodnosząc powyższe zarzuty, obrończyni z wyboru oskarżonego R. L. (1), adw. M. P. wniosła o:
\nObrońca z wyboru oskarżonego K. D., r.pr. A. B. (1) , powołując się na przepisy art. 438 pkt 2 i 3 4 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na błędnym i dowolnym ustaleniu, że oskarżony K. D.:
\nPodnosząc powyższe zarzuty, obrońca z wyboru oskarżonego K. D., r.pr. A. B. (1) wniósł o: zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego w zakresie wszystkich zarzucanych mu czynów.
\nObrońca z wyboru oskarżonego G. T. (1), adw. L. W. , powołując się na przepisy art. 438 pkt 1, 2, 3 i 4 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
\nI. rażącą obrazę przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia a to przepisu art. 424 § 1 § 2 k.p.k. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie dowodów, na których Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie uznając poszczególne fakty za udowodnione lub nieudowodnione i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych oraz w zakresie w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku dotyczącym czynów przypisanych oskarżonemu G. T. (1) w punkcie XXVII części dyspozytywnej wyroku a to czynów z art 12 k.k., a także w zakresie okoliczności, które Sąd ten miał na względzie przy wymiarze kary oskarżonemu G. T. (1) co sprawiło, że zaskarżony wyrok nie jest zrozumiały dla oskarżonego a nadto Sąd Apelacyjny nie może przeprowadzić kontroli prawidłowości zapadłego rozstrzygnięcia;
\nII. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść polegający na zupełnie dowolnym i niesłusznym uznaniu, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala na przyjęcie sprawstwa oskarżonego G. T. (1) w zakresie czynu przypisanego mu w punkcie XXVI części dyspozytywnej wyroku, tj. czynu z art. 258 § 1 k.k., podczas gdy wszechstronna, całościowa i zupełna analiza tego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że brak jest jednoznacznych dowodów do przyjęcia sprawstwa tego oskarżonego w zakresie tegb czynu tj. uczestnictwie w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie szeregu przestępstw polegających na wyłudzaniu kredytów w banku (...) S.A.;
\nIII. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść polegający na zupełnie dowolnym i niesłusznym uznaniu, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala na przyjęcie sprawstwa oskarżonego G. T. (1) w zakresie przypisanych mu czynów w punktach: XXVII, XXVIII, XXIX oraz XXX części dyspozytywnej wyroku, tj. czynów z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k., art. 296a § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., podczas gdy wszechstronna, całościowa i zupełna analiza tego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że brak jest jednoznacznych dowodów do przyjęcia sprawstwa tego oskarżonego w zakresie tych czynów tj. wyłudzaniu szeregu kredytów przez osoby fizyczne oraz prawne na szkodę w banku (...) S.A.;
\nIV. rażącą obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a to przepisów art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. oraz art 5 § 2 k.p.k., a także art. 171 § 1 i § 4 k.p.k., poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, wybiórcze potraktowanie przeprowadzonych dowodów, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, naruszenie zasady rozstrzygania nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego a także oparcie rozstrzygnięcia na wyjaśnieniach współoskarżonych złożonych w warunkach uniemożliwiających swobodne wypowiedzenie się oraz sugerujących osobie przesłuchiwanej treść odpowiedzi co w rezultacie doprowadziło do niesłusznego skazania oskarżonego G.
\nT. (1) za przypisane mu aktem oskarżenia czyny.
\nDodatkowo, z ostrożności procesowej, obrońca z wyboru oskarżonego G. T. (1), adw. L. W., temu orzeczeniu także zarzucił:
\nV. obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie prawnej kwalifikacji czynów przypisanych oskarżonemu w punktach: LVII, LIX, LX, LXI oraz LXIV części wstępnej wyroku, a to czynów z art. 12 k.k., polegającą na niezasadnym przyjęciu, iż oskarżony G. T. (1) swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu ciągłego podczas gdy prawidłowa ocena tych zachowań prowadzi do przekonania, że oskarżony za każdym razem popełnił jeden czyn;
\nVI. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na niesłusznym przyjęciu, że oskarżony G. T. (1) dopuścił się popełnienia dwóch odrębnych czynów opisanych w punktach: LXXI oraz LXXII części wstępnej wyroku, podczas gdy wszechstronna, całościowa i zupełna analiza tego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że chodzi o jeden czyn popełniony na szkodę Banku (...) S A. oraz Banku (...) S.A.;
\nVII. niesłuszne orzeczenie od oskarżonego G. T. (1) solidarnie z innymi oskarżonymi obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę kwoty 300.000 zł na rzecz Banku (...) S.A. w związku z przestępstwem opisanym w punkcie LXXI części wstępnej wyroku w sytuacji gdy Bank (...) S.A. w tym przypadku poniósł faktyczną szkodę w wysokości 120.000 zł;
\nVIII.rażącą niewspółmierność kar wymierzonych oskarżonemu G. T. (1) za poszczególne przestępstwa, tj. kary 2 lat pozbawienia wolności za czyn opisany w punkcie LVI części wstępnej wyroku, kary 3 lat pozbawienia wolności za czyny opisane w punktach: LVII, LIX, LX, LXI i LXIV części wstępnej wyroku, kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyny opisane w punktach: LVIII, LXII, LXV, LXVI, LXVII, LXVIII, LXIX, LXX, LXXIII i LXXIV części wstępnej wyroku, kary 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności za czyny opisane w punktach: LXIII i LXXI części wstępnej wyroku, kary 10 miesięcy pozbawienia wolności za czyn opisany w punkcie LXXII części wstępnej wyroku, a także kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności co sprawia, że zarówno kary jednostkowe jak i w konsekwencji kara łączna są niewspółmiernie wysokie mając na uwadze udział oskarżonego w całym procederze, stosunkowo niewielkie korzyści finansowe jakie oskarżony osiągnął w związku z popełnianiem przestępstw, czas, który upłynął od tych zdarzeń, jego dobrą opinię środowiskową a także dotychczasową niekaralność.
\nPodnosząc powyższe zarzuty, obrońca z wyboru oskarżonego G. T. (1), adw. L. W. wniósł o:
\nI. zmianę zaskarżonego wyroku wobec oskarżonego G. T. (1) poprzez orzeczenie odmiennie co do istoty sprawy i uniewinnienie tego oskarżonego od popełnienia przypisanego mu w punkcie XXVI części dyspozytywnej wyroku czynu;
\nII. zmianę zaskarżonego wyroku wobec oskarżonego G. T. (1) poprzez orzeczenie odmiennie co do istoty sprawy i uniewinnienie tego oskarżonego od popełnienia przypisanych mu w punktach: XXVII, XXVIII, XXIX oraz XXX części dyspozytywnej wyroku czynów;
\nIII. ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku wobec oskarżonego G. T. (1) i przekazanie jego sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi Okręgowemu w Świdnicy;
\nIV. z ostrożności procesowej – zmianę zaskarżonego wyroku wobec oskarżonego G. T. (1) poprzez uniewinnienie go od popełnienia zarzucanego mu w punkcie LVI aktu oskarżenia czynu oraz zakwalifikowanie pozostałych zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów z art. 297 § 1 k.k. i przy przyjęciu, że czyny opisane w punkcie LXXI oraz w punkcie LXXII stanowią jeden występek popełniony na szkodę Banku (...) S.A. oraz (...) S A. i wymierzeniu temu oskarżonemu przy przyjęciu, że wszystkie one zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw kary 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat; a także w konsekwencji uchylenie punktu LXXXIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku;
\nV. z ostrożności procesowej – zmianę zaskarżonego wyroku wobec oskarżonego G. T. (1) poprzez przyjęcie, że czyny opisane w punkcie LXXI oraz w punkcie LXXII części wstępnej wyroku stanowią jeden występek popełniony na szkodę Banku (...) S.A. oraz (...) S.A.;
\nVI. z ostrożności procesowej – zmianę zaskarżonego wyroku wobec oskarżonego G. T. (1) w punktach: XXVII i XXVIII części dyspozytywnej wyroku poprzez wyeliminowanie z punktu XXVII tegoż wyroku art. 12 k.k. w przyjętej przez Sąd Okręgowy kwalifikacji prawnej wymienionych tam czynów i w konsekwencji przyjęcie, że oskarżony dopuścił jednego ciągu przestępstw polegającego na popełnieniu w krótkich odstępach czasu, w podobny sposób wymienionych w punktach: XXVII i XXVIII części dyspozytywnej wyroku czynów a także w konsekwencji wymierzenie temu oskarżonemu za ten ciąg przestępstw kary 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności;
\nVII. z ostrożności procesowej – zmianę zaskarżonego wyroku w wobec oskarżonego G. T. (1) w punkcie LXXXIV części dyspozytywnej wyroku poprzez orzeczenie od oskarżonego G. T. (1) solidarnie z oskarżonymi T. K. (1), M. W. (1) i R. M. (1) obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem opisanym w pkt LXXI części wstępnej wyroku poprzez zapłatę na rzecz Banku (...) S.A. kwoty 120.000 zł;
\nVIII.z ostrożności procesowej – zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego G. T. (1) i wymierzenie mu za zarzucane mu czyny kar jednostkowych w dolnych granicach ustawowego zagrożenia oraz kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat.
\nObrończyni z wyboru oskarżonej R. M. (1), adw. M. M. (1) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
\nI. w zakresie punktów: LI, LII orzeczenia:
\nII. w zakresie pkt LIII orzeczenia: rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonej podczas gdy jej udział w przestępczym procederze oskarżonych M. W., G. T. i T. K. był marginalny; oskarżona jest osobą niekaraną; prowadzącą ustabilizowany i spokojny tryb życia; pracującą zawodowo; niewchodzącą w konflikty z prawem;
\nIII. w zakresie pkt LXXXIV orzeczenia: obrazę przepisu prawa materialnego, a to art. 21 k.k. poprzez odstąpienie od indywidualizacji odpowiedzialności karnej poszczególnych współdziałających i orzeczenie wobec oskarżonej obowiązku naprawienia szkody w równym stopniu ze współoskarżonymi: M. W., G. T. i T. K. podczas gdy to oskarżeni Panowie T., W. i K. działali z pełną premedytacją; wielokrotnie dokonywali wyłudzenia kredytów; byli biegli w przestępczej działalności; działali w porozumieniu ze znanym im G. T. (1) zaś oskarżona nie brała udziału w wytworzeniu dokumentów, które następnie posłużyły do udokumentowania sytuacji ekonomicznej spółki-pożyczkobiorcy; nie miała pełnej świadomości odnośnie zasad procederu przestępczego prowadzonego przez współoskarżonych; przestępstwo popełniła (w odróżnieniu od współoskarżonych) jednorazowo a co więcej odniosła marginalną korzyść majątkową z popełnionego przestępstwa.
\nPodnosząc powyższe zarzuty, obrończyni z wyboru oskarżonej R. M. (1), adw. M. M. (1) wniosła o:
\nObrońca z wyboru oskarżonego D. M., adw. M. S. (2), powołując się na przepis art. 438 k.p.k., zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
\nI. obrazę przepisów prawa materialnego mającą wpływ na treść orzeczenia poprzez nie zastosowanie w stosunku do oskarżonego D. M. obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary wynikającego z art. 60 § 3 k.k.;
\nII. rażącą niewspółmierność kary polegającą na orzeczenia 7 miesięcy kary pozbawienia wolności, bez orzeczenia — przy zastosowaniu art. 60 § 3 k.k. – nadzwyczajnego złagodzenia kary i orzeczeniu o warunkowym zawieszenia wykonania kary;
\nIII. rażące naruszenie prawa do obrony poprzez niepoinformowanie przez sąd oskarżonego o terminach rozpraw, co było następstwem błędnego wskazania adresu oskarżonego przez prokuratora.
\nPodnosząc powyższe zarzuty, obrońca z wyboru oskarżonego D. M., adw. M. S. (2), wniósł o:
\nObrończyni z urzędu oskarżonego Z. M. (1), adw. M. N. , powołując się na przepisy art. 438 pkt 2 i 4 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego Z. M. (1) kary 7 miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania na okres próby.
\nPodnosząc powyższy zarzut, obrończyni z urzędu oskarżonego Z. M. (1), adw. M. N., wniosła o:
\nObrońca z urzędu oskarżonego J. C., adw. J. J. (1), powołując się na przepis art. 438 pkt 4 k.p.k. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
\nObrońca z urzędu oskarżonego J. C., adw. J. J. (1) wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci wyroków lub nakazów zapłaty zasądzających na rzecz Banku (...) S.A. zapłatę kwot wynikających z udzielonych pożyczek lub innych dokumentów potwierdzających naprawienie szkody powstałej w związku z działaniami stanowiącymi przedmiot niniejszego postępowania, celem wykazania naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonej. Obrońca wniósł o: zwrócenie się przez Sąd do Banku (...) S.A. S.A. o przekazanie informacji czy i w jakiej wysokości uzyskał rekompensatę szkód poniesionych w związku z przypisywanymi oskarżonej czynami, w szczególności czy z tego tytułu zostały zasądzone na jego rzecz jakiekolwiek kwoty w postępowaniach cywilnych wytoczonych przeciwko oskarżonym lub zostały dobrowolnie przez oskarżonych zwrócone jakiekolwiek środki z tego tytułu. Jednocześnie wskazuję, iż potrzeba przeprowadzenia dowodu powstała wskutek braku wzięcia pod rozwagę przez Sąd Okręgowy z urzędu okoliczności związanej z naprawieniem szkody poniesionej przez Banku (...) S.A. a jeżeli Bank (...) S.A. uzyskała jakiekolwiek tytuły egzekucyjne o wskazanie tych tytułów (dat, sygnatur spraw oraz podmiotów obowiązanych do zapłaty wraz z określeniem podstawy zapłaty).
\nPodnosząc powyższe zarzuty, obrońca z urzędu oskarżonego J. C., adw. J. J. (1), wniósł o: zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez zmianę punktu II części merytorycznej zaskarżonego orzeczenia poprzez wymierzenie oskarżonemu J. C. przy zastosowaniu art. 69 § 1 k.k. zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności na okres próby do lat 3 oraz zmniejszenie wymierzonej kary pozbawienia wolności do 6 miesięcy.
\nObrończyni z wyboru oskarżonej D. A., adw. A. B. (2) , powołując się na przepisy art. 438 pkt 1, 2 i 4 k.p.k., zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
\nPodnosząc powyższe zarzuty, obrończyni z wyboru oskarżonej D. A., adw. A. B. (2) wniosła o: zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu.
\nObrońca z wyboru oskarżonej D. C. (1), adw. M. Z. (2) , powołując się na przepis art. 438 pkt 1 k.p.k., zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
\nPodnosząc powyższe zarzuty, obrońca z wyboru oskarżonej D. C. (1), adw. M. Z. (2), wniósł o:
\nPo wydaniu wyroku Sąd Okręgowy w Świdnicy z dnia 7 października 2020r. sygn. akt III K – 30/20, sędzia sprawozdawca stwierdził, że nie został rozpoznany jeden z zarzutów postawionych oskarżonemu R. T. (1) (zarzut IX części wstępnej wspomnianego wyroku), po czym sprawę o to przestępstwo zarejestrowano pod nowa sygnaturą akt III K – 101/22 i wyznaczono rozprawę główną.
\nWyrokiem z dnia 24 sierpnia 2022r. sygn. akt III K – 101/22 Sąd Okręgowy w Świdnicy uznał oskarżonego R. T. (1) za winnego tego, że w dniach od 30 września do 8 października 2010r. we W. i w W. woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, doprowadził Bank (...) S. A. z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 80.000 zł w ten sposób, iż przedkładając w ramach zawartych w jednym dniu czterech umów kredytu o nr (...) na kwotę 20.000 zł, (...) na kwotę 20.000 zł, (...) na kwotę 20.000 zł, (...) na kwotę 20.000 zł pisemne nierzetelne wnioski o udzielenie kredytu oraz podrobione uprzednio własnoręcznie w celu użycia jako autentyczne dokumenty w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu w przedsiębiorstwie (...) z siedzibą we W. oraz druki ZUS RMUA za miesiące lipiec, sierpień, wrzesień 2010r., poświadczające nieprawdę co do okoliczności mającej istotne znaczenie dla uzyskania kredytu w postaci zatrudnienia i osiąganych zarobków, obiecując udzielić, a w nieustalonym dniu udzielając korzyść majątkową w wysokości 5.000 zł zatrudnionemu na podstawie umowy o pracę w Banku G.
\nT. (1) w zamian za nadużycie udzielonych mu uprawnień i niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku wprowadził dyrektora Banku przy zawieraniu umów przez R. G. w błąd co do zdolności kredytowej i zamiaru zapłaty wszystkich wymagalnych rat kredytu, czym działał na szkodę wymienionego (...) S. A., przy czym czyn ten popełnił działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, a z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. oraz art. 270 § 1 k.k., art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 65 § 1 kk mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności (punkt I części rozstrzygającej tego wyroku).
\nNa podstawie art. 46 § 1 k.k. Sąd Okręgowy orzekł od oskarżonego obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz Banku (...) S.A. z/s w W. kwoty 80.000 zł (osiemdziesiąt tysięcy złotych) (punkt II części rozstrzygającej tego wyroku).
\nPonadto, zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. S. z Kancelarii Adwokackiej w Ś. kwotę 738 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych) tytułem nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu (punkt III części rozstrzygającej tego wyroku).
\nJednocześnie zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia wydatków poniesionych przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania zaliczając je na rachunek tegoż Skarbu Państwa oraz zwalnia go od opłaty (punkt IV części rozstrzygającej tego wyroku).
\nPowyższy wyrok zaskarżyła w całości obrończyni z urzędu oskarżonego R. T. (1), adw. A. S. , która powołując się na przepisy art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
\nI. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. polegającą na dowolnej, jednostronnej i nieuwzględniającej całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy ocenie materiału dowodowego, a mianowicie:
\nII. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mających wpływ na treść wyroku, a mianowicie uznanie, iż oskarżony dopuścił się czynu wypełniającego znamiona opisane w art. 286 § 1 k.k., art. 297 k.k., art. 270 k.k. oraz art. 296a k.k., pomimo że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie daje podstaw do takich ustaleń.
\nPodnosząc powyższe zarzuty, obrończyni z urzędu oskarżonego R. T. (1), adw. A. S. wniosła o: zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od postawionego mu zarzutu.
\nPo przekazaniu sprawy wraz z apelacjami obrońców oskarżonych, na rozprawie odwoławczej w dniu 13 kwietnia 2023r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 33 § 1 k.p.k., połączył do wspólnego rozpoznania sprawy Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu o sygnaturach akt:
\nSąd Apelacyjny zważył, co następuje:
\nI. Apelacje wniesione przez obrońców oskarżonych: R. T. (1), R. L. (1), K. D., D. A. i D. C. (1), w których autorzy środków odwoławczych domagali się uniewinnienia oskarżonych, nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie była także zasadna apelacja wniesiona przez obrońcę z urzędu oskarżonego J. C., domagającego się złagodzenia orzeczonej wobec niego kary.
\nNależało bowiem zdecydowanie odrzucić zarzuty obrazy prawa procesowego oraz błędów w ustaleniach faktycznych zawarte w apelacjach obrońców oskarżonych: R. T. (1), R. L. (1), K. D., D. A., J. C. i D. C. (1), gdyż przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd Okręgowy w Świdnicy respektował wszelkie zasady procesowe, w tym zasadę prawdy materialnej (art. 2 § 2 k.p.k.), zasadę bezstronności (art. 4 k.p.k.), zasadę in dubio pro reo (art. 5 k.p.k.), a także zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.). Dokonane w wyroku ustalenia faktyczne wolne są od błędów i uwzględniają całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy (art. 410 k.p.k.). Swoje stanowisko, Sąd Okręgowy w Świdnicy uzasadnił w sposób na tyle prawidłowy, nie pomijając żadnej z istotnych okoliczności, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w sposób rzeczowy odnosi się do najistotniejszych okoliczności sprawy, wypełnia wymogi określone w przepisie art. 424 k.p.k. i pozwala na kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku.
\nOczywiście, uchybieniem Sądu Okręgowego w Świdnicy było to, że w pierwszym wyroku wydanym w dniu 7 października 2020r. sygn. akt III K – 30/20, nie został rozpoznany jeden z zarzutów postawionych oskarżonemu R. T. (1) (zarzut IX części wstępnej wspomnianego wyroku). Uchybienie to usunięto, gdy sprawę o to przestępstwo zarejestrowano pod nowa sygnaturą akt III K – 101/22 i po przeprowadzeniu rozprawy głównej wydano wyrok z dnia 24 sierpnia 2022r. sygn. akt III K – 101/22 Sąd Okręgowy w Świdnicy co do oskarżonego R. T. (1).
\nPodczas kontroli instancyjnej stwierdzono jednak, że mimo prawidłowości ustaleń faktycznych, Sąd Okręgowy niepoprawnie ocenił możliwość zakwalifikowania jako ciąg przestępstw czynów przypisanych oskarżonym: R. T. (1), R. L. (1), K. D. i D. A.. W zaskarżonym wyroku z dnia 7 października 2020r. sygn. akt III K – 30/20 Sąd Okręgowy w Świdnicy uznał bowiem błędnie, że nie ma możliwości przyjęcia działania w warunkach ciągu przestępstw, jeżeli identyczną kwalifikację prawną przypisanych przestępstw, popełnionych w podobnych okolicznościach, w krótkich odstępach czasowych i z wykorzystaniem tej samej sposobności, różni tylko przyjęcie w odniesieniu do części przestępstw działania w warunkach art. 12 k.k. W ocenie Sąd odwoławczego, w wypadku przestępstw o takiej samej kwalifikacji prawnej (wyczerpującej znamiona przestępstw z części szczególnej kodeksu karnego), nie sprzeciwia się przyjęciu działania w warunkach art. 91 § 1 k.k., jeżeli część przypisanych przestępstw została popełniona w warunkach art. 12 k.k., a w innych wypadkach warunki art. 12 k.k. nie istniały. Stosowany w tym wypadku przepis art. 91 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1.07.2015r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (a zatem przepis najkorzystniejszy dla sprawców) stanowił bowiem: „ Art. 91. § 1 k.k. Jeżeli sprawca popełnia w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw, sąd orzeka jedną karę na podstawie przepisu, którego znamiona każde z tych przestępstw wyczerpuje, w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę”. Takie brzmienie wymienionego przepisu nakazywało wydanie wyroku reformatoryjnego przez prawidłowe ustalenie ciągów przestępstw przypisanych poszczególnym oskarżonym.
\nMając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zmienił zaskarżone wyroki Sądu Okręgowego w Świdnicy: z dnia 22 czerwca 2022r., sygn. akt III K 173/18 oraz z dnia 24 sierpnia 2022., sygn. akt III K 101/22 w stosunku do oskarżonego R. T. (1) w ten sposób, że:
\nZ tych samych powodów, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 22 czerwca 2022r., sygn. akt III K 173/18 w stosunku do oskarżonego R. L. (1) w ten sposób, że:
\nMając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 22 czerwca 2022 r., sygn. akt III K 173/18 w stosunku do oskarżonego K. D. w ten sposób, że:
\nZ tych samych powodów, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 22 czerwca 2022r., sygn. akt III K 173/18 w stosunku do oskarżonej D. A. w ten sposób, że:
\nW pozostałej części zaskarżone wyroki: Sądu Okręgowego w Świdnicy: z dnia 22 czerwca 2022r., sygn. akt III K 173/18 oraz z dnia 24 sierpnia 2022r., sygn. akt III K 101/22 w stosunku do oskarżonego R. T. (1) utrzymano w mocy. W pozostałej części zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 22 czerwca 2022r., sygn. akt III K 173/18 w stosunku do oskarżonych: R. L. (1), K. D. i D. A. utrzymano w mocy.
\nKonsekwencją zmiany wyroku w odniesieniu do oskarżonych: R. T. (1), R. L. (1), K. D. i D. A., była potrzeba orzeczenia nowych kar łącznych.
\nNa podstawie art. 85 k.k., art. 86 § 1 k.k. oraz art. 91 § k.k., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1.07.2015r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., połączono kary orzeczone w stosunku do wymienionych poniżej oskarżonych w zaskarżonym wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 22 czerwca 2022r., sygn. akt III K 173/18 odpowiednio: a) wobec oskarżonego R. T. (1)
\nNa podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 k.k., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1.07.2015r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., wykonanie orzeczonej wobec oskarżonej D. A. , w punkcie XI podpunkt „c” niniejszego wyroku, kary łącznej 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, warunkowo zawieszono na okres 2 (dwóch) lat próby.
\nSąd Okręgowy w Świdnicy prawidłowo ustalił natomiast zakres odpowiedzialności karnej oskarżonej D. C. (1) , stąd utrzymano wobec niej w mocy zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 22 czerwca 2022r., sygn. akt III K 173/18.
\nNie była także zasadna apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonego J. C., gdyż Sąd I instancji nie tylko prawidłowo ustalił zakres odpowiedzialności karnej tego oskarżonego, co zastosował prawidłowo karę, wypełniając w tym zakresie wszelkie dyrektywy z art. 53 § 1 i 2 k.k., jak również w sposób prawidłowy orzekając co do środka kompensacyjnego obowiązku naprawienia szkody. Poza formułowaniem gołosłownych zarzutów, obrońca oskarżonego nie zakwestionował w tym zakresie w żaden sposób wysokości zaistniałej szkody, jak również nie poniósł ciężaru wykazania okoliczności, na które się powoływał, a mianowicie obniżenia wysokości szkody przez wpłaty ze strony sprawców. Zresztą, nawet we wniosku końcowym apelacji, obrońca nie formułował w jaki sposób miałaby nastąpić redukcja wysokości zasądzonego obowiązku naprawienia szkody. Mając powyższe na wadze, utrzymano w mocy zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 22 czerwca 2022r., sygn. akt III K 173/18 także w stosunku do oskarżonego J. C. .
\nII. W odniesieniu do oskarżonych: G. T. (1) i R. M. (1) zaskarżony wyrok był dotknięty bezwzględną przyczyną odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., polegającej na nierespektowaniu obowiązku udziału obrońcy oskarżonego w całości rozprawy głównej, zgodnie z art. 79 § 3 k.k. w zw. z art. 79 § 1 k.k. Nakazywało to, na podstawie art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 22 czerwca 2022r., sygn. akt III K 173/18 w całości w stosunku do oskarżonych: G. T. (1) oraz R. M. (1) i przekazanie sprawy obojga tych oskarżonych do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Świdnicy.
\nIII. Częściowo zasługiwały na uwzględnienie apelacje wniesione przez obrońców na korzyść oskarżonych: D. M. i Z. M. (1), gdyż rzeczywiście zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 22 czerwca 2022r., sygn. akt III K 173/18 nie uwzględniał szeregu istotnych okoliczności, nakazujących znaczące złagodzenie orzeczonych w stosunku do obu tych oskarżonych kar.
\nWnikliwa analiza wyjaśnień ówczesnego podejrzanego D. M., na tle pozostałych dowodów, potwierdzała, że ujawnił on podczas śledztwa szereg faktów i okoliczności przestępstw popełnionych przez siebie i innych sprawców, polegających na wyłudzeniu kredytów przez członków zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez oskarżonego R. T. (1). W sposób znaczący wpłynęło to na wiedzę organów procesowych o okolicznościach tych przestępstw, mechanizmach wyłudzeń, a także o tożsamości sprawców, biorących udział w przestępstwach. Prowadziło to do pełnego zaakceptowania zarzutu obrońcy oskarżonego, że wobec oskarżonego D. M. należało zastosować dobrodziejstwo nadzwyczajnego złagodzenia kary po myśli art. 60 § 3 k.k. tym bardziej, że oskarżony podtrzymywał swoje wyjaśnienia w tym zakresie podczas każdego z przesłuchań z jego udziałem.
\nMając powyższe na uwadze, zmieniono zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 22 czerwca 2022r., sygn. akt III K 173/18 w stosunku do oskarżonego D. (...) w ten sposób, że orzeczoną w stosunku do tego oskarżonego karę, za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1.07.2015r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., przypisane w punkcie LXII części rozstrzygającej tegoż wyroku (opisane w punkcie XCVII części wstępnej tegoż wyroku), na podstawie art. 60 § 3 k.k. nadzwyczajnie załagodzono i za to przestępstwo, na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k., po zastosowaniu art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt 4 k.k., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1.07.2015r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., wymierzono mu karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin miesięcznie.
\nNie było także powodów, aby odrzucić prawną możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary w stosunku do oskarżonego Z. M. (1), z zastosowaniem względniejszego dla niego stanu prawnego, gdyż cele kary z art. 53 § 1 i 2 k.k., w szczególności po wielu latach od popełnienia przestępstwa art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., objętego zarzutem CIII (czyli od 10-12 sierpnia 2010r.), mogły zostać zrealizowane przez karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
\nZ uwagi na to, zmieniono zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 22 czerwca 2022r., sygn. akt III K 173/18 w stosunku do oskarżonego Z. M. (1) w ten sposób, że na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 k.k., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1.07.2015r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., wykonanie orzeczonej wobec niego, w punkcie LXVI części rozstrzygającej, kary 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszono na okres 2 (dwóch) lat próby.
\nAby zapewnić przejrzystość argumentacji, w dalszej części niniejszego uzasadnienia wyroku, Sąd odwoławczy odniesie się odrębnie do zarzutów poszczególnych apelacji, a także kwestii uwzględnionych z urzędu.
\nW odniesieniu do oskarżonych: R. T. (1), R. L. (1), K. D., D. A. i D. C. (1) (a także co do oskarżonych: D. M., Z. M. (1) i J. C.) I. Ponieważ apelacje wniesione na korzyść oskarżonych: R. T. (1), R. L. (1), K. D., D. A. i D. C. (1), przez ich obrońców, koncentrowały się na zarzutach obrazy przez Sąd I instancji przepisów procesowych, związanych ze sposobem przeprowadzenia postępowania dowodowego, następnie oceny wiarygodności przedstawionych dowodów, wreszcie cześć z nich podnosiła wadliwość uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy, jak również koncentrowały się na błędnych ustaleniach faktycznych, które doprowadziły do skazania wszystkich oskarżonych za zarzucane im przestępstwa, w pierwszej kolejności należy poczynić szereg uwag natury podstawowej, co do sposobu i prawidłowości przeprowadzenia procesu sądowego przez Sąd Okręgowy w Świdnicy.
\nWbrew wywodom zawartym w apelacjach obrońców oskarżonych: R. T. (1), R. L. (1), K. D., D. A. i D. C. (1), orzekając w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy w Świdnicy – jak już wcześniej wskazano – przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy i z niezbędną wnikliwością. Podczas postępowania dowodowego Sąd I instancji wyczerpał wszystkie dostępne możliwości dowodowe w celu ustalenia czy istnieją podstawy do przypisania oskarżonemu zarzuconego mu przestępstwa, respektując przy tym zasady procesowe, w tym zasadę prawdy materialnej (art. 2 § 2 k.p.k.), zasadę bezstronności (art. 4 k.p.k.), zasadę in dubio pro reo (art. 5 k.p.k.), a także zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.). Dokonane w wyroku ustalenia faktyczne wolne są od błędów i uwzględniają całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy (art. 410 k.p.k.).
\nPrzeprowadzone w taki sposób postępowanie dowodowe w sposób drobiazgowy wyjaśniło istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności przestępstw przypisanych ostatecznie oskarżonym: R. T. (1), R. L. (1), K. D., D. A. i D. C. (1).
\nPodstawę do takich ustaleń faktycznych dawał Sądowi Okręgowemu w Świdnicy zebrany materiał dowodowy, a mianowicie:
\nI. w odniesieniu do zarzutów założenia i kierowania przez R. T. (1) zorganizowanej grupie przestępczej, zajmującej się wyłudzaniem kredytów bankowych, w skład której wchodził m.in. R. L. (1), a zatem czynów przypisanych w punktach: I i VIII części rozstrzygającej wyroku (zarzuconych w punktach: I i XVI części wstępnej), następujące dowody : wyjaśnienia oskarżonych: H. Z. (k. 345-353, 1135-1141, 3286-3292, 3295-3303, 3842-3847, 5698-5700, 5979-5980, 6264-6270, 6970-6971, 10971-10974, 12273-12274, 14341, 14394-14397), Ł. R. (k. 4344-4352, 4354-4360, 4383-4384, 4502-4504, 4587-4590, 4887-4889, 4887-4889, 5215-5219, 5257-5259, 5260-5265a, (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...), (...)- (...)), P. M. (1) (k. 4882-4885, 4887-4889, 4899-4900, 14131-14132, 14233); zakres obowiązków i uprawnień pracownika banku (...) S.A. G. T. (1) (k. 3635-3644), dokumentacja kredytowa dot. wyłudzonych kredytów wskazane przez Sąd I instancji przy opisie poszczególnych wyłudzeń kredytów; opinie biegłych z zakresu badań pisma wskazane przy opisie poszczególnych umów kredytowych (k. 181-201, 1199-1219, 6209-6218, 7210-7230, 10107-10136, 10179-10183, 12530-12551, 13034-13077, 13252-13254); informacje z US, UKS, ZUS wskazane przy opisie poszczególnych umów kredytowych; opinia biegłego z zakresu informatyki w zakresie telefonu i komputera zabezpieczonego od Ł.
\nR. (k. 4931-4956); wyniki przeszukania pomieszczeń zajmowanych przez oskarżonego K. D. wraz z załącznikami (k. 4981-5010); protokół zatrzymania rzeczy od oskarżonego K. D. (k. 5031-5035); wyniki przeszukania pomieszczeń zajmowanych przez oskarżonego R. T. (1) (k. 5074-5080) wraz z zabezpieczonymi dowodami rzeczowymi (k. 5081-5099); odpisy skrócone aktów zgony H. Z. i A. N. (k. 14708, 11541) i wreszcie wyjaśnienia i zeznania osób, na dane których zawarto umowy kredytowe wskazane przy opisie poszczególnych umów kredytowych;
\nII. w odniesieniu do wyłudzenia szeregu kredytów bankowych, przypisanych niżej wymienionym oskarżonym:
\nM. (2) (k. 3351-3354, 3645-3648, 3798-3800, 7291-7293, 14677-14678), J. O. (k. 5113-5119, 8018-8020, 14721-14722), E. P. (k. 8552-8555, 14722-14723); kopia akt rejestrowych Sądu Rejonowego we Wrocławiu spółki (...) sp. z o. o. z siedzibą w J. (k. 465-731); informacja z ZUS dot. (...) sp. z o.o. (k. 1142, 7678, 10260-10348, 10837, 10944); informacja z ZUS dot. T. K. (1) (k. 1198, 3527); informacja z ZUS dot. R. J. (k. 8558); informacja Naczelnika US w J. dot. (...) spółki z o.o. w J. (k. 1230); zaświadczenie o niezaleganiu z podatkami dot. (...) wraz z wnioskiem T. K. o jego wydanie (k. 1231-1232); dokumentacja kredytowa dot. (...) sp. z o.o. z/s w J. (k. 2792-2892); zakres obowiązków i uprawnień pracownika banku (...) S.
\nA. G. T. (1) (k. 3635-3644), karty analityczne dot. kredytu (k. 3764-3769); wyniki przeszukania (k. 4150-4161, 7368-7372, 7663-7665); umowy najmu lokalu (k. 4164-4169); pismo (...) Bank z 10 września 2014 r. wraz z załącznikami, historią rachunku (...) sp. z o. o. z siedzibą w J. (k. 4363-4367); pismo Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z 17 września 2014r. wraz załącznikami w postaci protokołu kontroli spółki (...) sp. z o. o. z siedzibą w J. (k. 4405-4446); pismo (...) S. A. wraz z załącznikami w postaci historii rachunku bankowego dot. (...) sp. z o. o. (k. 4481-4497); opinia biegłego z zakresu rachunkowości dot. (...) sp. z o.o. z siedzibą w J. (k. 6558-6563); korespondencja mailowa oskarżonych: A.
\nW. i M. W. (1) dot. (...) sp. z o. o. (k. 7454-7584); opinia biegłego informatyka dot. komputera zabezpieczonego od R. J. (k. 8811-8890); dowody rzeczowe (oryginały dokumentacji kredytowej – k. 6589); dowody rzeczowe (k. 10945-10957); pismo banku (...) SA z danymi o spłacie zobowiązań kredytowych (k. 11313-11314); odpis skrócony aktu zgonu H. Z. (k. 14708); h) w zakresie wyłudzenia kredytu bankowego w kwocie 80.000 zł z Banku (...) S. A. z siedzibą w W. w okresie od 30 września do 8 października 2010r., na kredytobiorcę R. G. : wyjaśnienia oskarżonych: H. Z. (k. 345-353, 1135-1141, 3286-3292, 3295-3303, 3842-3847, 5698-5700, 5979-5980, 6264-6270, 6970-6971, 12273-12274, 14341, 14394-14397), Ł. R. (k. 4344-4352, 4354-4360, 4383-4384, 4502-4504, 4587-4590, 5215-5219, 5257-5259, 5260-5265a, (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...), (...)- (...)), P. M. (1) (k. 4882-4885, 4887-4889, 4899-4900, 14131-14132, 14233), częściowo K. D. (k. 5049-5059, 5061-5064, 5065-5067, 5682-5688, 6034-6036, 6838-6839, 14126, 14469), częściowo G. T. (1) (k. 3878-3884, 3949-3952, 14215-14219, 14227-14232), częściowo M. G. (1) (k. 6485-6486, 8694-8695, 14338-14339); opinię biegłych M. W. (3) i M. K. (1) (k. 13252-13254); zeznania świadków: M.
\nM. (2) (k. 3351-3354, 3645-3648, 3798-3800, 7291-7293, 14677-14678), J. O. (k. 5113-5119, 8018-8020, 14721-14722), E. P. (k. 8552-8555, 14722-14723); opinia biegłego z zakresu badań pisma (k. 7210-7230); informacja z ZUS dot. R. G. (k. 3808-3809); dokumentacja kredytowa dot. R. G. (k. 1490-1537, 4239-4299, 8224-8313, 8322-8324); zakres obowiązków i uprawnień pracownika banku (...) S. A. G. T. (1) (k. 3635-3644); dowody rzeczowe (oryginały dokumentacji kredytowej – k. 6584); informacja z (...) dot. R. G. (k. 8321); informacja GUS dot. (...) M. G. (1) (k. 8325); zaświadczenie dot. (...) M. G. (1) (k. 8343); odpis skrócony aktu zgonu R. G. (k. 8361); pismo z Powiatowego Urzędu Pracy dot. R. G. (k. 8368-8370); dowody rzeczowe (oryginały dokumentacji kredytowej – k. 8372-8395); pismo (...) z 22 lutego 2017 r. z danymi o spłacie zobowiązań kredytowych (k. 11313-11314); odpis skrócony aktu zgonu H. Z. (k. 14708); i) w zakresie wyłudzenia kredytu bankowego w kwocie 80.000 zł z Banku (...) S. A. z siedzibą w W. w dniu 23 września 2010r., na kredytobiorczynię M. S. (1) : wyjaśnienia oskarżonych: H. Z. (k. 345-353, 1135-1141, 3286-3292, 3295-3303, 3842-3847, 5698-5700, 5979-5980, 6264-6270, 6970-6971, 12273-12274, 14341, 14394-14397), M. S. (1) (k. 3824-3828, 3977-3980, 8117-8118), P. M. (1) (k. 4882-4885, 4887-4889, 4899-4900, 14131-14132, 14233, 14126, 14469), częściowo K. D. (k. 5049-5059, 5061-5064, 5065-5067, 5682-5688, 6034-6036, 6838-6839), częściowo G. T. (1) (k. 3878-3884, 3949-3952, 14215-14219, 14227-14232); zeznania świadków: M. M. (2) (k. 3351-3354, 3645-3648, 3798-3800, 7291-7293, 14677-14678), J. O. (k. 5113-5119, 8018-8020, 14721-14722), E. P. (k. 8552-8555, 14722-14723); opinia biegłego z zakresu badań pisma (k. 7210-7230); informacja z ZUS dot. M. S. (1) (k. 3808-3809, 3810); dokumentacja kredytowa dot. M. S. (1) (k. 1993-2017); zakres obowiązków i uprawnień pracownika banku (...) S. A. G. T. (1) (k. 3635-3644); karty analityczne dot. kredytu (k. 3738-3749); dowody rzeczowe (oryginały dokumentacji kredytowej – k. 6586); pismo banku (...) SA z danymi o spłacie zobowiązań kredytowych (k. 11313-11314); odpis skrócony aktu zgonu M. S. (1) (k. 12320); j) w zakresie wyłudzenia kredytu bankowego w kwocie 80.000 zł z Banku (...) S. A. z siedzibą w W. w dniach: 5-9 sierpnia 2010r., na kredytobiorcę Z. P. : wyjaśnienia oskarżonych: H. Z. (k. 345-353, 1135-1141, 3286-3292, 3295-3303, 3842-3847, 5698-5700, 5979-5980, 6264-6270, 6970-6971, 12273-12274, 14341, 14394-14397), Ł. R. (k. 4344-4352, 4354-4360, 4383-4384, 4502-4504, 4587-4590, 5215-5219, 5257-5259, 5260-5265a, (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...), (...)- (...)), częściowo G. T. (1) (k. 3878-3884, 3949-3952, 14215-14219, 14227-14232); zeznania świadka Z. P. (k. 1257-1259, 3597-3599, 5768-5772, 14676); opinia biegłego z zakresu badań pisma (k. 3617-3626); dokumentacja kredytowa dot. Z. P. (k. 2719-2771, 3572-3585); pisma ZUS dot. Z. P. (k. 3586, 3601); pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. dot. PHU (...) (k. 3593-3595); zaświadczenie o zatrudnieniu i wysokości wynagrodzenia wystawione na nazwisko Z. P. (k. 3629); zakres obowiązków i uprawnień pracownika banku (...) S. A. G. T. (1) (k. 3635-3644); opinia biegłego z zakresu badań pisma (k. 10107-10136); odpis wyroku dot. Z. P. (k. 2770-2771); odpis skrócony aktu zgonu A. N. (k. 11541); dowody rzeczowe (oryginały dokumentacji kredytowej – k. 6583); pismo banku (...) SA z danymi o spłacie zobowiązań kredytowych (k. 11313-11314); odpis skrócony aktu zgonu H. Z. (k. 14708);
\n: wyjaśnienia oskarżonych: H. Z. (k. 345-353, 1135-1141, 3286-3292, 3295-3303, 3842-3847, 5698-5700, 5979-5980, 6264-6270, 6970-6971, 12273-12274, 14341, 14394-14397), E. S. (k. 3387-3390, 3391-3393, 8107-8108), Z. M. (1) (k. 6122-6125, 6136-6138, 8137-8138), częściowo G. T. (1) (k. 3878-3884, 3949-3952, 14215-14219, 14227-14232); zeznania świadków: M. M. (2) (k. 3351-3354, 3645-3648, 3798-3800, 7291-7293, 14677-14678), J. O. (k. 5113-5119, 8018-8020, 14721-14722), E. P. (k. 8552-8555, 14722-14723); opinia biegłego z zakresu badań pisma (k. 7210-7230); informacja z ZUS dot. E. S. (k. 3810); dokumentacja kredytowa dot. E. S. (k. 1421-1445); dowody rzeczowe (oryginały dokumentacji kredytowej – k. 3454-3465); zakres obowiązków i uprawnień pracownika banku (...) S. A. G. T. (1) (k. 3635-3644); pismo banku (...) SA z danymi o spłacie zobowiązań kredytowych (k. 11313-11314); pismo banku (...) S. A. dot. wysokości zadłużeń z tytułu umów kredytu (k. 11493-11494); karty analityczne dot. kredytu (k. 3750-3763); n) w zakresie wyłudzenia kredytu bankowego w kwocie 44.000 zł z Banku (...) S. A. z siedzibą w W. w dniach 6-8 czerwca 2011r., na kredytobiorcę J. S. : wyjaśnienia oskarżonych: T. K. (1) (k. 7373-7378, 7672-7677, 8095-8101, 8497-8500, 9964-9965, 9558-9561, 10821-10822, 11547-11549, 12346-12347, 12676-12677, 14214), M. W. (1) (k. 8072-8077, 8089-8092, 8093-8094, 8095-8101, 8102-8104, 8924-8931, 10000-10005, 10013-10016, 10349-10353, 10847-10848, 12715-12716, 14126, 14870-14873), A. W. (k. 7309-7315, 7316-7321, 7446-7453, 8102-8104, 9125-9128, 9590-9594, 10965-10968, 12348-12349, 12678-12679, 14518, 15039-15041), częściowo G. T. (1) (k. 3878-3884, 3949-3952, 14215-14219, 14227-14232); zeznania świadków: M. D. (k. 11708-11709, 14723), M. M. (2) (k. 3351-3354, 3645-3648, 3798-3800, 7291-7293, 14677-14678), J. O. (k. 5113-5119, 8018-8020, 14721-14722), E. P. (k. 8552-8555, 14722-14723); pisma banku (...) S. A. dot. J. S. (k. 9562, 9563); dokumentacja kredytowa dot. J. S. (k. 10202-10205, 10665-10669); pismo banku (...) SA z danymi o spłacie zobowiązań kredytowych (k. 11313-11314); dowody rzeczowe (k. 10212, 10945-10957); o) w zakresie wyłudzenia gwarancji bankowej w wysokości 180.000 zł w związku z umową kredytu pomiędzy Bankiem (...) S. A. a (...) sp. z o. o. w kwocie 300 000 zł w dniach 12-19 września 2013r. : wyjaśnienia oskarżonych: T. K. (1) (k. 7373-7378, 7672-7677, 8095-8101, 8497-8500, 9964-9965, 9558-9561, 10821-10822, 11547-11549, 12346-12347, 12676-12677, 14214), M. W. (1) (k. 8072-8077, 8089-8092, 8093-8094, 8095-8101, 8102-8104, 8924-8931, 10000-10005, 10013-10016, 10349-10353, 10847-10848, 12715-12716, 14126, 14870-14873), częściowo G. T. (1) (k. 3878-3884, 3949-3952, 14215-14219, 14227-14232); zeznania świadków: M. M. (2) (k. 3351-3354, 3645-3648, 3798-3800, 7291-7293, 14677-14678), J. O. (k. 5113-5119, 8018-8020, 14721-14722), E. P. (k. 8552-8555, 14722-14723), E. G. (gwarancje (...)) (k. 10216-10218); opinia biegłego z zakresu finansów (k. 10179-10183); protokół kontroli skarbowej UKS w J. z 20.08.2012r.
\n(k. 4405-4446); zakres obowiązków i uprawnień pracownika banku (...) S. A. G. T. (1) (k. 3635-3644); wyciąg z KRS dot. (...) sp. z o. o. (k. 8501-8509); dokumentacja z akt rejestrowych Sądu Rejonowego dot. (...) sp. z. o. o. (k. 9003-9014); pismo banku (...) S. A. wraz z załącznikami, w postaci dokumentacji kredytowej dot. (...) sp. z o.o. (k. 9018, 9020-9077); dowody rzeczowe (k. 9019, 9911); pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. wraz z dokumentacją dot. (...) (k. 9259-9299); pismo Banku (...) wraz z załącznikami w postaci dokumentacji dotyczącej gwarancji bankowej na rzecz (...) sp. z o. o. (k. 9875-9916); pismo Banku (...) z 23 czerwca 2016r. (k. 10361); pismo (...) Banku S.A. z 21 października 2017r. (k. 11967-11976); pismo banku (...) SA z danymi o spłacie zobowiązań kredytowych (k. 11313-11314); p) w zakresie wyłudzenia kredytu bankowego w kwocie 65.000 zł z Banku (...) S. A. z siedzibą w W. w okresie od 29 listopada do 6 grudnia 2010r., na kredytobiorczynię M. Z. (1) : wyjaśnienia oskarżonych: M. Z. (1) (k. 11325-11328, 11576-11579, 11660-11662), częściowo J. C. (k. 11690-11693, 14127, 14873), częściowo G. T. (1) (k. 3878-3884, 3949-3952, 14215-14219, 14227-14232), częściowo wyjaśnienia D. A. (k. 13267-13269, 14214); zeznania świadków: M. M. (2) (k. 3351-3354, 3645-3648, 3798-3800, 7291-7293, 14677-14678), J. O. (k. 5113-5119, 8018-8020, 14721-14722), E. P. (k. 8552-8555, 14722-14723); informacja z ZUS dot. M. Z. (1) (k. 3808-3809); dokumentacja kredytowa dot. M. Z. (1) (k. 1926-1972, 9842-9843); zakres obowiązków i uprawnień pracownika banku (...) S. A. G. T. (1) (k. 3635-3644); dowody rzeczowe (k. 9874); opinia biegłego z zakresu badań pisma (k. 10107-10136); tablice poglądowe z wizerunkami m.in. oskarżonych: A. N. i J. C. (k. 11580, 11663); opinie biegłych z zakresu badań pisma (k. 12530-12551, 13034-13077); odpis skrócony aktu zgonu A. N. (k. 11541); pismo banku (...) SA z danymi o spłacie zobowiązań kredytowych (k. 11313-11314); q) w zakresie wyłudzenia kredytu bankowego w kwocie 70.000 zł z Banku (...) S. A. z siedzibą w W. w dniach 3-8grudnia 2010r., na kredytobiorcę D. G. (1) : wyjaśnienia podejrzanego D. G. (1) (k. 11880-11884); częściowo wyjaśnienia oskarżonych: G. T. (1) (k. 3878-3884, 3949-3952, 14215-14219, 14227-14232) i D. A. (k. 13267-13269, 14214); zeznania świadków: M. M. (2) (k. 3351-3354, 3645-3648, 3798-3800, 7291-7293, 14677-14678), J. O. (k. 5113-5119, 8018-8020, 14721-14722), E. P. (k. 8552-8555, 14722-14723); informacja z ZUS dot. D. G. (1) (k. 3808-3809); dokumentacja kredytowa dot. D. G. (1) (k. 2460-2505, 9844-9853); zakres obowiązków i uprawnień pracownika banku (...) S. A. G. T. (1) (k. 3635-3644); opinie biegłych z zakresu badań pisma (k. 10107-10136, 12530-12551, 13034-13077); pismo (...) S. A. dot. H. B., D. G. (1) (k. 11546); odpis skrócony aktu zgonu A. N. (k. 11541);
\n: wyjaśnienia oskarżonych: wyjaśnienia H. K. (k. 11799-11803, 11808-11809, 12153-12156), D. A. (k. 12762-12763, 14214); tablica poglądowa z wizerunkiem m.in. oskarżonej D. A. (k. 11190); informacja z ZUS dot. H. K. (k. 4574); informacja Naczelnika US, kopie sprawozdań finansowych (k. 9227-9230); dokumentacja kredytowa dot. H. K. (k. 1597-1647, 10196-10201); opinia biegłego z zakresu badań pisma (k. 13034-13077); pismo banku (...) SA z danymi o spłacie zobowiązań kredytowych (k. 11313-11314); dowody rzeczowe (k. 10212).
\nII. Na stronach 1-44 uzasadnienia zaskarżonego wyroku z dnia 7 października 2020r. sygn. akt III K – 30/20 (k. 15281-15302v) Sąd Okręgowy w Świdnicy dokonał trafnie rekonstrukcji stanu faktycznego i przebiegu przestępstw popełnionych przez wszystkich oskarżonych, podając na jakich oparł się dowodach, zaś na stronach 44-64 (k. 14302v-15312v), Sąd I instancji przeprowadził kompletną ocenę wiarygodności wyjaśnień wszystkich oskarżonych na tle pozostałych dowodów, w tym wyjaśnień współoskarżonych, zeznań świadków, opinii biegłych w zakresu pisma ręcznego, wyników przeszukań i analizy dokumentacji kredytowej, dokumentacji z ZUS i urzędów skarbowych, a także analizy dowodów rzeczowych (oryginałów dokumentacji kredytowej). Wspomniana analiza materiału dowodowego jest na tyle jasna, przekonująca i komplementarna, że nie ma potrzeby ponownie jej przytaczać i zasługuje w całości na akceptację.
\nTaką samą ocenę przeprowadził Sąd Okręgowy w Świdnicy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z dnia 24 sierpnia 2022r. sygn. akt III K – 101/22 dotyczącego wyłącznie oskarżonego R. T. (1) (k. 15236, 15250-15256), w którym dokonał trafnie rekonstrukcji stanu faktycznego i przebiegu przestępstwa popełnionego przez tego oskarżonego, podając na jakich oparł się dowodach, zaś na stronach 1-4 tegoż uzasadnienia wyroku (k. 15250—15251v), zaś na stronach 4-10 tegoż uzasadnienia wyroku przedstawił treść wyjaśnień oskarżonego R. T. (1) na poszczególnych etapach postępowania karnego, na tle pozostałych dowodów, w tym wyjaśnień współoskarżonych, opinii biegłych w zakresu pisma ręcznego, wyników przeszukań i analizy dokumentacji kredytowej, dokumentacji z ZUS i urzędów skarbowych, a także analizy dowodów rzeczowych (oryginałów) dokumentacji kredytowej) (k. 15250-15254v). Wspomniana analiza materiału dowodowego jest na tyle jasna, przekonująca i komplementarna, że nie ma potrzeby ponownie jej przytaczać i zasługuje w całości na akceptację.
\nOceniając zakres ujawnionego przez Sąd I instancji materiału dowodowego, a także prawidłowy sposób weryfikacji jego wiarygodności, trzeba zdecydowanie odrzucić zarzuty obrońców wszystkich oskarżonych o rzekomej obrazie przez Sąd Okręgowy przepisów procesowych i błędach w ustaleniach faktycznych.
\nIII. Mimo swoistej i pozornej szczegółowości, zarzuty formułowane przez obrońców oskarżonych: R. T. (1), R. L. (1), K. D., D. A. i D. C. (1), były w istocie jednostronne i oparte wyłącznie na wyjaśnieniach wymienionych oskarżonych na poszczególnych etapach postępowania karnego, z całkowitym ignorowaniem pozostałego materiału dowodowego, szczególnie wyjaśnień współoskarżonych, którzy przyznali się do popełnienia przestępstw i opisali mechanizm wyłudzenia kredytów, co w sposób dość jasny pokazało całość działań zorganizowanej grupy przestępczej założonej i kierowanej przez oskarżonego R. T. (1). Mowa o wyjaśnieniach oskarżonych:
\nWyjaśnienia wymienionych oskarżonych, Sąd Okręgowy w Świdnicy słusznie skonfrontował z zeznaniami świadków: Z. P. (k. 1257-1259, 3597-3599, 5768-5772, 14676), E. K. (k. 6010-6013,6031-6032, 12420), R. M. (2) (k. 1278-1280, 1288-1293, 1477), R. F. (k. 1283-1285, 1304-1305), Z. M. (2) (k. 317-319), E. J. (1) (k. 166, 204-206, 7185-7188), M. D. (k. 11708-11709, 14723), J. W. (k. 12158-12159), W. B. (k. 5737-5738), którzy potwierdzili mechanizmy wyłudzania kredytów bankowych, we współdziałaniu z oskarżonym G. T. (1), zapewniającym ze strony banku (...) SA powodzenie akcji przestępczych, a także zachowanie w tajemnicy przed władzami banku posługiwania się podrobionymi zaświadczeniami o zatrudnieniu i zarobkach. Przestępcze działanie potwierdzili także pracownicy banku, którzy oceniali prawidłowość czynności oskarżonego G. T. (1), a przede wszystkim efektu jego działań, polegające na kredytach, które nie zostały splecone i służyły wyłącznie wyłudzeniu środków finansowych. Mowa o świadkach: M. M. (2) (k. 3351-3354, 3645-3648, 3798-3800, 7291-7293, 14677-14678), J. O. (k. 5113-5119, 8018-8020, 14721-14722), E. P. (k. 8552-8555, 14722-14723), T. K. (3) (k. 150-153, 14676) i B. Z. (k. 167-168, 3519-3520, 3524-3525).
\nSąd Okręgowy w Świdnicy prawidłowo ocenił także przedstawione przez oskarżyciela publicznego jednoznacznie wiarygodne dowody potwierdzające podrobienie zaświadczeń o zatrudnieniu i zarobkach dla przyszłych kredytobiorców, co miało zapewnić powodzenie akcji przestępczych. Mowa o zerznaniach świadków: T. F. (k. 4198-4200), H. P. (k. 4204), J. M. (1) (k. 4234-4236, 14721) i J. M. (2) (k. 5744-5755, 6188-6189, 6203-6207), którzy nie potwierdziły wystawienia i podpisania podrobionych zaświadczeń o zatrudnieniu i zarobkach, a także opinii biegłych z zakresu pisma (k. 181-201, 1199-1219, 6209-6218, 7210-7230, 10107-10136, 10179-10183, 12530-12551, 13034-13077, 13252-13254).
\nZ informacji uzyskanej od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (k. 1142, 1198, 3527, 3586, 3601, 3808-3809, 3810, 4574, 5743, 7678, 8558, 10260-10348, 10837, 10944, 11345, 11447, 11567, 11671-11673), wynikało, że: R. G., E. B., P. M. (2), M. Z. (1), M. S. (1), A. K., D. G. (1), R. S., D. B., E. S., P. L. (urodzony w (...)r.), M. S. (1), A. K. nie byli w okresie zawarcia umowy kredytu zgłoszeni do ubezpieczenia społecznego z tytułu zatrudnienia.
\nPismem z dnia 22 września 2014r. ZUS udzielił informacji, iż H. K. w okresie od marca 2011r. do marca 2013r. został zgłoszony do ubezpieczenia społecznego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. K. F. nie został zgłoszony do ubezpieczenia. D. O. zgłoszona została do ubezpieczenia w okresie od 25 października 2011r. do 31 maja 2012r. z tytułu zatrudnienia na umowę o pracę w (...) sp. z o. o. z siedzibą w W.. M. M. (3) do 2014r. nie został zgłoszony do ubezpieczenia społecznego, natomiast D. S. zgłoszony został z tytułu zatrudnienia w przedsiębiorstwie (...) sp. j. w okresie od 1 kwietnia 2003r., do 2014r. nie został wyrejestrowany z tego tytułu.
\nZ pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 marca 2017r. wynika, iż M. K. (2) (S.) została zgłoszona do ubezpieczenia społecznego w dniu 1 września 2010r., z datą rozpoczęcia ubezpieczenia od 10 czerwca 2010r. Natomiast w dniu 6 sierpnia 2012r. złożony został dokument z datą wyrejestrowania ubezpieczonej z dniem 1 czerwca 2010r. ZUS Oddział w P. wyraził pogląd, iż nie powstał obowiązek ubezpieczenia.
\nPonadto, mechanizmy przestępstw znalazły poparcie w informacji urzędów skarbowych i urzędów kontroli skarbowej (k. 1230, 1231-1232, 3593-3595, 4405-4446, 9227-9230, 9259-9299, 11506, 11522). Pismem z dnia 13 stycznia 2016r. Naczelnik Urzędu Skarbowego przesłał kopie sprawozdań podatkowych złożonych przez H. K. w dniu 21 kwietnia 2011r. Z zeznania PIT -36 wynika, iż w roku podatkowym 2010 nie osiągnął on dochodów podlegających opodatkowaniu. Natomiast w zeznaniu podatkowym złożonym do wniosku o kredyt wykazane zostało, iż w roku podatkowym 2010 H. K. osiągnął dochody podlegające opodatkowaniu w kwocie 1 386,75,20 zł.
\nWreszcie, popełnienie przez oskarżonych: R. T. (1), R. L. (1), K. D., D. A. i D. C. (1) przypisanych im przestępstw dopełniły ostatecznie wyroki skazujące w niniejszej sprawie, w trybie dobrowolnego poddania się karze, jak również wyroki skazujące za udział w przedsięwzięciach przestępczych: Z. M. (2) (k. 330-331, 332-338), Z. P. (k. 2770-2771), R. F. (k. 12418-12430), E. K. (k. 12738-12753), W. B. (k. 5735) i E. J. (2) (k. 11599-11632).
\nOceny obrońców oskarżonych: R. T. (1), R. L. (1), K. D., D. A. i D. C. (1), były życzeniowe i bezkrytyczne, a zatem dowolne i sprzeczne z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 7 k.p.k..
\nJak podkreślano w doktrynie, błąd w ustaleniach faktycznych ( error facti) przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd \"braku\"), bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd \"dowolności\"). Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (art. 7), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych itd. (T. Grzegorczyk – Kodeks postępowania karnego. Komentarz, wyd. III, Zakamycze 2003,– s. 1133-1134).
\nWielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może ograniczać się wyłącznie do polemiki z ocenami dokonanymi przez Sąd I instancji, bez wskazania jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu, nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Wyraża to wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2005r. sygn. WA – 10/05: „ Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu a quo wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, lecz musi zmierzać do wykazania jakich konkretnie uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego.
\nSama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego nie na innych dowodach od tych, na których oparł się sąd pierwszej instancji (…) nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez ten sąd błędu w ustaleniach faktycznych.
\nIstota zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych nie może opierać się na odmiennej ocenie materiału dowodowego, innymi słowy mówiąc na forsowaniu własnego poglądu strony na tę kwestię. Stawiając tego rodzaju zarzut należy wskazać, jakich uchybień w świetle zgodności (lub niezgodności) z treścią dowodu, zasad logiki (błędność rozumowania i wnioskowania) czy sprzeczności (bądź nie) z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy dopuścił się w dokonanej przez siebie ocenie dowodów sąd pierwszej instancji” (OSNwSK 2005, z. 1, poz. 949 oraz poz. 947; podobnie T. Grzegorczyk – Kodeks postępowania karnego. Komentarz, , wyd. III, Zakamycze 2003 s. 1134 oraz P. Hoffmański, E. Sadzik, K. Zgryzek – Kodeks postępowania karnego. Komentarz, t. II, Warszawa 2007, s. 666-667).
\nW realiach niniejszej sprawy, poza polemiką z ustaleniach faktycznymi, w swojej apelacji obrońcy oskarżonych: R. T. (1), R. L. (1), K. D., D. A. i D. C. (1), nie postawili zaskarżonemu wyrokowi rzeczowych zarzutów dotyczących niewłaściwego odczytania treści dowodów, błędów logicznego rozumowania i wnioskowania, a także sprzeczności ustaleń Sądu I instancji ze wskazaniami wiedzy i zasadami doświadczenia życiowego.
\nNie można w żadnym wypadku doszukiwać się także naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów w tym, że Sąd I instancji uznał za wiarygodne wyjaśnienia niektórych oskarżonych (w tym oskarżonych: K. D. i G. T. (1), a także oskarżonej D. A., obciążającej oskarżoną D. C. (1)) jedynie częściowo (i to tylko ze wstępnej fazy śledztwa), odrzucając szereg podanych przez niego faktów, jako niewiarygodne. Właśnie konsekwencją obowiązywania zasady swobodnej oceny dowodów jest to, że nie ma reguły nakazującej całkowite uznanie wiarygodności lub jej braku określonego środka dowodowego. Jak słusznie stwierdził Sąd Najwyższy w zachowującym pełną aktualność wyroku z dnia 28 marca 1974r. sygn. Rw 152/74: „ Kierując się przepisem art. 4 § 1 [obecnie art. 7] k.p.k., sąd może określonym zeznaniom świadka lub wyjaśnieniom oskarżonego częściowo dać lub nie dać wiary, pod tym jednak warunkiem, że stanowisko swoje w sposób przekonujący uzasadni w konfrontacji z całokształtem zebranego materiału dowodowego. Sama zaś okoliczność, że świadek lub oskarżony dotychczas nienagannie się zachowywali albo przeciwnie - że dotychczasowy ich tryb życia był naganny, bez ustalenia innych okoliczności nie może stanowić o tym, że dane zeznanie lub wyjaśnienie jest albo nie jest wiarygodne” (OSNKW 1974, z. 7-8, poz. 154 ). W kolejnym wyroku z dnia 14 lipca 1975r., sygn. Rw 323/75 Sąd Najwyższy odniósł się także do możliwości uznania za wiarogodne nawet pewnych fragmentów relacji świadka. Stwierdził, że „ z istoty (…) zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że sąd realizując ustawowy postulat poczynienia ustaleń faktycznych odpowiadających prawdzie (art. 2 § 1 pkt 2 [ob. 2 § 2] k.p.k.) ma prawo uznać za wiarygodne zeznania świadka co do niektórych przedstawionych przezeń okoliczności i nie dać wiary zeznaniom tego samego świadka co do innych okoliczności - pod warunkiem że stanowisko sądu w kwestii oceny zeznań świadka zostanie należycie uzasadnione” (OSNKW 1975, z. 9, poz. 133). Mając powyższe na uwadze, stanowisko Sądu Okręgowego w Świdnicy w zakresie częściowej wiarygodności wyjaśnień oskarżonej D. A., obciążającej oskarżoną D. C. (1) z pierwszej fazy śledztwa bezsprzecznie pozostawało pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k.
\nJak wielokrotnie podkreślano w doktrynie i orzecznictwie, przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. wtedy, gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.), stanowi wyraz rozważenia wszystkich tych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), jest wyczerpujące i logiczne - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.). Akcentuje to szereg orzeczeń Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych (por. wyrok SN z 3.09.1998r. sygn.
\nV KKN 104/98 – Prokuratura i Prawo 1999, nr 2, poz. 6; a także wyrok S.A. w Łodzi z 20.03.2002r. sygn. II AKa 49/02 – Prokuratura i Prawo 2004, nr 6, poz. 29). Wszystkim tym wymogom Sąd Okręgowy w Świdnicy sprostał, nie naruszając także przepisu art. 5 § 2 k.p.k. nakładającego obowiązek rozstrzygania nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonych. Słusznie zatem Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że oskarżeni: R. T. (1), R. L. (1), K. D., D. A. i D. C. (1), dopuścili się przypisanych im w zaskarżonym wyroku przestępstw i swoje stanowisko uzasadnił wyczerpująco i przekonująco, wypełniając wymogi określone w przepisie art. 424 k.p.k., uwzględniając przy tym okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonych (art. 4 k.p.k.).
\nUzasadnienie to pozwalało także na kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku.
\nIV. Nie były uzasadnione wszelkie zarzuty obrazy przepisów art. 424 § 1 i 2 k.p.k. poprzez przedstawienie ocen i argumentacji o sprawstwie i winie oskarżonych, które nie były akceptowane przez ich obrońców.
\nRola uzasadnienia wyroku jest doniosła, gdyż jest ono podstawowym środkiem kontroli prawidłowości orzeczenia, pozwalającym instancji odwoławczej na sprawdzenie czy sąd i instancji oparł ustalenia faktyczne na analizie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej. Zgodzić się zatem należy z powszechnym i właściwie niekwestionowanym poglądem, że uzasadnienie jest swego rodzaju sprawozdaniem, nawiązującym do przebiegu rozprawy i narady nad wyrokiem, jednak powstającym już po jego ogłoszeniu i przez to trudno przyjąć, że uzasadnienie może mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a nie odwrotnie, że treść rozstrzygnięcia winna kształtować treść uzasadnienia.
\nW doktrynie i orzecznictwie zwracano jednak uwagę na to, że niespełnienie wymagań ustawowych w zakresie uzasadnienia nie może być utożsamiane z wadliwością samego rozstrzygnięcia, gdyż naruszenie przepisu art. 424 k.p.k. nie ma wpływu na treść wyroku, gdyż dochodzi do niego już po jego wydaniu (R.A. Stefański [w:] J. Bratoszewski, L. Gadrocki, Z. Gostyński, S.M. Przyjemski, R.A. Stefański, S. Zabłocki – Kodeks postępowania karnego. Komentarz, tom II, Dom Wydawniczy ABC 1998r., s. 390 oraz P. Hofmański, E. Sadzik, K. Zgryzek – Kodeks postępowania karnego. Tom II, Komentarz do art. 297-467, wyd. 3, Warszawa 2007, s. 582; a także wyrok SN z dnia 10 lutego 1984r. sygn IV KR –261/83 – OSNPG 1984, nr 7-8, poz. 85). A zatem, nie każde wadliwe uzasadnienie wyroku uniemożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej, a w konsekwencji stanowi dostateczną przyczynę uchylenia wyroku oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Do uchylenia wyroku może prowadzić tylko i wyłącznie taka wadliwość uzasadnienia, za względu na którą sąd odwoławczy nie może w sposób merytoryczny ustosunkować się do zarzutów i wniosków środka odwoławczego (por. wyrok SN z dnia 7 października 1983r. sygn. Rw – 7976/83 – OSNKW 1984, z. 5-6, poz. 58).
\nWłaśnie taki stosunek do wadliwości uzasadnienia wyroku jest dostrzegany także w orzecznictwie sądów apelacyjnych. Jako przykład nich posłuży wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 26 lutego 2004r., sygn. II AKa – 413/03: „ Znaczenie uzasadnienia wyroku, które stanowi całość z dyspozytywną częścią orzeczenia, nie może poddawać w wątpliwość tezy, iż o trafności rozstrzygnięcia nie decyduje uzasadnienie, lecz materiał dowodowy stanowiący jego podstawę. Uzasadnienie w ramach kontroli odwoławczej stanowi jedynie punkt wyjścia do zbadania zasadności rozstrzygnięcia i jest oczywiste, że tak jak będąc formalnie nienaganne, nie może przesłaniać wad wyroku nie znajdującego podstaw w materiale dowodowym, tak też wadliwe uzasadnienie nie może przesądzać niezbędności korekty dyspozytywnej części orzeczenia. Nawet w razie występowania sprzeczności między wyrokiem a jego uzasadnieniem decydujące znaczenie ma stanowisko sądu wyrażone w wyroku” (Krakowskie Zeszyty Sądowe 2005, z. 1, poz. 37).
\nPodobnie wypowiadał się Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 23 listopada 2004r., II AKa – 235/04, stwierdzając jeszcze bardziej stanowczo: „ Gdy uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymaganiom ustawy, ale sąd drugiej instancji może ocenić zarzuty sformułowane w apelacji w oparciu o materiał dowodowy, jaki został zebrany, to brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i do przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w I instancji. Jeżeli jednak w wyroku nie zawarto żadnych ustaleń faktycznych, to ponowne rozpoznanie sprawy w I instancji jest konieczne. Inaczej czyniąc, sąd apelacyjny byłby jedynym sądem, który dokonywałby ustaleń faktycznych, zatem dwuinstancyjność postępowania byłaby fikcją” (Krakowskie Zeszyty Sądowe 2004, z. 12, poz. 38).
\nPodzielając zasadniczo stanowiska zawarte we wskazanych wyżej judykatach należy stwierdzić, że niewłaściwie sporządzone uzasadnienie, choć niewątpliwie stanowi obrazę przepisu postępowania (art. 424 k.p.k.), jednak nie musi prowadzić zawsze do dyskwalifikacji zaskarżonego orzeczenia, gdyż następuje po wydaniu wyroku. Oznacza to, że nie zawsze konsekwencją obrazy przepisu art. 424 k.p.k. będzie możliwość uznania jej względną przyczynę odwoławczą z art. 438 pkt 2 k.p.k., gdyż brakuje niezbędnego elementu w postaci możliwości wywarcia przez wskazaną obrazę prawa wpływu na treść orzeczenia (por. A. Zachuta – Wadliwość uzasadnienia wyroku jako samodzielna przyczyna jego uchylenia, Prokuratura i Prawo 2006, nr 12, s. 157).
\nW zaskarżonym wyroku, Sąd Okręgowy w Świdnicy ustalił stan faktyczny i jednocześnie przeprowadzając na rozprawie głównej wszelkie istotne dla sprawy dowody, następnie ocenił je wnikliwie i wskazał podstawy uznania odpowiedzialności karnej oskarżonych: R. T. (1), R. L. (1), K. D., D. A. i D. C. (1), a także orzeczenia wobec nich kar jednostkowych, kar łącznych i pozostałych rozstrzygnięć. Uzasadnienie to, zwłaszcza wobec obecnej treści art. 424 § 1 k.p.k., nakazującego sporządzenie go w sposób zwięzły, prawidłowo wyjaśnia motywy rozstrzygnięć Sądu I instancji. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku była przekonująca i kompleksowa, co nakazywało, by uznać ją za trafną.
\nV. W odniesieniu do apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych: R. T. (1) i R. L. (1) należało zdecydowanie odrzucić zarzuty obrazy prawa procesowego oraz błędów w ustaleniach faktycznych dotyczące przypisanych im przestępstw założenia i kierowania zorganizowaną grupą przestępczą z art. 258 § 3 k.k. (co do R. T. (1)) i udziału w niej, czyli z art. 258 § 1 k.k. (co do R. L. (1)).
\nOdnosząc się do zarzutów postawionych w apelacjach obrońców tych oskarżonych co do istnienia i charakteru działalności zorganizowanej grupy przestępczej, należy w pierwszej kolejności poczynić następujące uwagi natury ogólnej.
\nW doktrynie i orzecznictwie wielokrotnie dawano wyraz temu, że przynależność do zorganizowanej grupy przestępczej (art. 258 k.k.) jest przestępstwem formalnym, a zatem do wypełnienia jego znamion wystarczy sama bierna przynależność, bez popełnienia jakichkolwiek innych czynów zabronionych. Nie jest konieczna wiedza o szczegółach organizacji grupy, znajomość wszystkich osób ją tworzących, mechanizmów jej funkcjonowania itp. Wystarczy gotowość sprawcy do spełniania zadań służących tej grupie, której świadomość istnienia ma sprawca. „Zorganizowana grupa przestępcza” powinna składać się nie mniej jak z trzech osób, których wspólnym celem jest popełnianie przestępstw stale bądź zależnie od okazji. Nie jest przy tym wymagana jakaś specjalna wewnętrzna struktura organizacyjna, ani niezmienny skład, ani określony stopień zorganizowania, jak szczegółowe określenie zasad przynależności, staż członkowski, sankcje za wystąpienie przeciw dyscyplinie itd. (por. wyrok SN z dnia 16v stycznia 2008r. sygn. IV KK – 389/07 – LEX nr 346607 oraz postanowienie SN z dnia 20 grudnia 2006r. sygn. IV KK – 300/06 – OSNwSK 2006, nr 1, poz. 2551; a także wyrok S.A. w Krakowie z dnia 19 grudnia 2003r. sygn. II AKa-257/03 – Krakowskie Zeszyty Sądowe 2004, z. 4, poz. 41 oraz wyrok S.A. w Łodzi z dnia 20 października 2006r. sygn. II AKa – 174/06 – Prokuratura i Prawo – wkładka 2007, nr 7-8, poz. 38).
\nChociaż „zorganizowanie” polega na w miarę stałym jej składzie, to nie wszyscy członkowie grupy muszą uczestniczyć w popełnieniu każdego z zaplanowanych przestępstw. Chodzi o akceptację celów i gotowość do zaspokajania potrzeb grupy, w tym np. w narzędzia potrzebne do popełniania przestępstw (por. wyrok S.A. w Krakowie z dnia 19 grudnia 2003r., sygn. II AKa – 257/03, Krakowskie Zeszyty Sądowe 2004, z. 4, poz. 41).
\nW doktrynie i orzecznictwie akcentowano także, że grupa zorganizowana to coś znacznie więcej niż współsprawstwo czy luźna grupa osób zamierzających popełnić przestępstwo. W pojęciu \"zorganizowania\" tkwią warunki podstawowej wewnętrznej struktury organizacyjnej (choćby z niskim stopniem zorganizowania), jakaś trwałość, jakieś więzy organizacyjne w ramach wspólnego porozumienia, planowanie przestępstw, akceptacja celów, trwałość zaspokojenia potrzeb grupy, gromadzenie narzędzi popełniania przestępstw, wyszukiwanie miejsc dla przechowywania łupu, rozprowadzanie go, podział ról, skoordynowany sposób działania, powiązania socjologiczno-psychologiczne między członkami. Kierowanie grupą jako funkcja władcza polega na określaniu kierunków działania, wydawaniu poleceń, koordynowaniu działalności uczestników grupy (wyrok S.A. w Krakowie z dnia 7 grudnia 2000r., sygn. II AKa – 184/00, Krakowskie Zeszyty Sądowe 2001, z. 1, poz. 26; podobnie wyrok S.A. w Łodzi z dnia 24 stycznia 2001r., sygn. II AKa – 240/01 – Prokuratura i Prawo 2004, nr 5, poz. 26, a także Z. Ćwiąkalski [w:] A. Barczak-Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 117-277 k.k., Zakamycze, 2006, wyd. II – tezy do art. 258 k.k.).
\nZorganizowana grupa mająca na celu dokonywanie przestępstw tym różni się od innej grupy (szajki) przestępców, że jest zorganizowana, a więc posiada trwałą strukturę czy to pionową – z przywódcą kierującym działalnością, czy poziomą – ze stałym gronem uczestników koordynujących działalność według ustalonych reguł i tym, że jej grono nie nawiązuje kontaktu dla dokonania pojedynczych przestępstw, lecz z góry zakłada popełnienie możliwie wielu przestępstw. Nie jest grupą zorganizowaną grono znajomych, którzy odnawiają kontakty tylko dla dokonania doraźnej przestępczej transakcji handlowej. Nie jest taką grupą środowisko ludzi zajmujących się tą samą działalnością przestępczą, jeśli nie utrzymują ze sobą kontaktów organizacyjnych, to jest gdy nie łączy ich żadna struktura (wyrok SA w Krakowie z 21 marca 2001 r., II AKa 28/01, KZS 2001, z. 4, poz. 26).
\nJeżeli zatem zorganizowanego charakteru grupy przestępczej w myśl art. 258 k.k. nie przekreśla to, że jest ona zorganizowana również poziomo, to znaczy, że nie wszyscy członkowie takiej grupy muszą być bezwzględnie „wewnętrznie podporządkowani” kierownictwu grupy. Jak słusznie stwierdził Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w niepublikowanym wyroku z dnia 20 maja 2010r. sygn. akt II AKa – 330/09: „ członkami zorganizowanej grupy przestępczej mogą być także sprawcy, którzy mają świadomość istnienia zorganizowanej grupy przestępczej, akceptują jej cele i swoją w niej rolę, lecz niekoniecznie stoją na pozycji podległej wobec kierownictwa grupy. Rola takich sprawców może być na tyle istotna dla grupy przestępczej, że akceptują pozycję takiego członka, nawet jego pewną autonomię, gdyż jest niezbędny dla działalności przestępczej grupy”.
\nNa tle przedstawionych wyżej uwag, niewątpliwie istniała zorganizowana grupa przestępcza, w skład której wchodzili także oskarżeni: R. T. (1) i R. L. (1). Wspomniana zorganizowana grupa przestępcza miała na celu popełnianie oszustw polegających na werbowaniu i namawianiu osób do wyłudzenia kredytów bankowych przy użyciu sfałszowanych dokumentów (w tym zaświadczeniach o zatrudnieniu i zarobkach). Gwarancją skuteczności podejmowanych zabiegów przestępczych było wykorzystanie udziału jednego z pracowników bankowych (oskarżonego G. tarki) w przestępczy proceder. Gwarantował on uczestnikom przestępczego procederu pozorność sprawdzenia wiarygodności dokumentów przedstawionych przez kredytobiorców, jak również znajomość procedur bankowych, co dawało podstawy do przekonania o bezkarności sprawców.
\nJak słusznie stwierdził Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 9 marca 2017r. sygn. II AKa – 13/17: „ Ustawodawca nie określił minimalnego czasu wymaganego do wypełnienia znamienia udziału w zorganizowanej grupie. Grupa taka może powstać dla popełnienia już tylko jednego przestępstwa. Do dokonania czynu z art. 258 § 1 k.k. dojdzie także wtedy, gdy nie zostanie popełnione przestępstwo, dla którego grupa została zorganizowana. Przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. jest przestępstwem formalnym (bezskutkowym).” (LEX nr 2287447).
\nNależy także podzielić stanowisko Sądu Apelacyjnego w Krakowie wyrażone w wyroku z dnia 2 listopada 2004r. sygn. II AKa – 119/04, że „ Wypełnia znamiona przynależności do zorganizowanej grupy przestępczej samo przystąpienie do niej i pozostawanie w jej strukturze, choćby bez pełnienia w niej funkcji czy wykonywania zadań. Nie jest konieczna wiedza sprawcy o szczegółach organizacji grupy, znajomość wszystkich osób ją tworzących, mechanizmów jej funkcjonowania. Nie jest uzasadnione oczekiwanie formalnego potwierdzenia udziału w grupie, wyboru kierownictwa itp. Strona podmiotowa tego formalnego przestępstwa obejmuje obie odmiany umyślności, zatem wystarczające jest, że sprawca ma świadomość istnienia grupy, akceptuje jej cele przestępcze i godzi się, by je realizowano. Wystarczające jest, gdy sprawca przystępuje do grupy nie będąc pewny jej przestępczego lub zbrojnego charakteru, godząc się jednak z możliwością posiadania przez nią takich cech.” (LEX nr 584149).