Tak samo jako wiarygodne Sąd Rejonowy uznał zeznania J. K. tj. pracownicy Banku (...). Świadek ta nie miała bezpośredniej wiedzy o zawarciu przedmiotowej umowy. Do tego jej zeznania opierają się na analizie dokumentacji zalegającej w aktach niniejszej sprawy. Brak jest również jakichkolwiek podstaw do zanegowania bezstronności świadka, która jest osobą obcą dla stron tego procesu. Zarazem przekazane przez nią dane są koherentne z dokumentacją źródłową. Rzeczone dowody okazały się być przydatne w zakresie poczynienia ustaleń w zakresie szkody poniesionej przez pokrzywdzonego R. P. (1), wysokości udzielonego mu kredytu co miało pewnego rodzaju znaczenie w kontekście braku dokładnych zeznań pokrzywdzonego tym przedmiocie. Co istotne świadek swoje zeznania wsparła dołączonymi do akt sprawy dokumentami dotyczącymi rzeczonej umowy. Przedmiotowe depozycje nie były kwestionowane przez strony tego procesu. Okoliczności te pozwoliły za zgodą stron odczytać owe depozycje w toku rozprawy głównej, z pominięciem zasady bezpośredniości. Brak było także powodów do zakwestionowania prawdomówności J. K.. zeznania świadek M. F.
\nNikłe znaczenie dla losów tego postępowania miały zeznania świadek M. F.. W tym zakresie należy stwierdzić, iż brak jest powodów do podważenia wiarygodności zeznań tej świadek, która dla oskarżonej jest osobą praktycznie zupełnie obcą. Do tego owe zeznania pozostają zbieżne z wymową pozostałych środków dowodowych. Niemniej jednak zeznania te okazały się być w bardzo małym zakresie przydatne dla celów tego procesu. Podkreślić należy, iż świadek miała bardzo nikłą wiedzę odnośnie wykonywania przez L. S. (1) roli pracodawcy i wywiązywaniu się przez nią z związanych z tym obowiązkami. Jednocześnie zeznania te nie były kwestionowane w toku przedmiotowego procesu. miały zeznania złożone przez świadek L. S. (2) Pewne znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy miały zeznania złożone przez świadek L. S. (2). Świadek jest osobą całkowicie obca dla oskarżonej, która nie miała powodów aby w jakimkolwiek stopniu sprzyjać jej bądź też celowo pogarszać jej sytuacje procesową. Do tego świadek swoją wiedzę w przedmiocie tego procesu uzyskała w toku wykonywania obowiązków służbowych. Fakt ten sprawił, iż nie była ona w żadnym stopniu zaangażowana emocjonalnie. Do tego jej wiedza w dużej mierze wynika z analizy danych zawartych w systemie informatycznym Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W tym miejscu podkreślić należy całkowitą zgodność zeznań świadka z danymi wygenerowanymi z tego systemu. Całkowicie zrozumiałym jest również fakt, iż L.
\nS. (2) na rozprawie podała, iż nie posiada już żadnej wiedzy odnośnie tego postępowania. Zarazem dostrzec należy, iż owe zeznania licują w pewien sposób z zeznaniami osób pokrzywdzonych, gdzie niektórzy z nich po czasie dowiedzieli się o braku opłacania przez oskarżoną składek na ubezpieczenia społeczne. Jednocześnie należało zaznaczyć, iż z racji wykonywanych obowiązków L. S. (2) nie posiadała wiedzy odnoszącej się do naruszania przez oskarżoną innych praw pracowniczych. Toteż zeznania świadek L. S. (2) znalazły uznanie w oczach Sądu Rejonowego, który korzystał z nich posiłkowo stwierdzając, iż prawdziwe są twierdzenia oskarżyciela publicznego w odniesieniu do braku opłacania w inkryminowanym czasie przez oskarżoną składek na ubezpieczenia społeczne pracowników zatrudnionych w przedsiębiorstwie (...).
\nZeznania W. G.
\nBrak było podstaw do zanegowania zeznań złożonych w tym procesie przez świadek W. G.. Świadek w sposób szczegółowy opisała sposób funkcjonowania przedsiębiorstwa prowadzonego przez oskarżoną. W. G. wskazała także, iż także ją L. S. (1) próbowała namówić na wzięcie pożyczki. W. G. potwierdziła w swoich zeznaniach fakt braku opłacania przez oskarżoną składek na ubezpieczenia społecznej. W. G. wskazała zarazem, iż niemal od samego początku funkcjonowania tej pizzerii L. S. (1) miała problem z terminowym i całościowym wypłacaniem należnego pracownikom wynagrodzenia. Fakt ten świadczy pośrednio nie tylko o naruszaniu przez oskarżoną praw pracowniczych, lecz także o utrzymywaniu się L. S. (1) w kłopotach finansowych, które oskarżona taiła przed swoimi pożyczkodawcami.
\nZeznania W. G. należy ocenić jako szczere. Owe wypowiedzi znajdują swoje potwierdzenie w zeznaniach innych pracowników tej pizzerii. Do tego przedmiotowe zeznania są koherentne z dokumentacją pracowniczą przedłożoną przez W. G.. Przedmiotowe zeznania nie były kontestowane przez uczestników niniejszego procesu. Do tego zeznania te jawią się jako jasne, spójne, logiczne oraz zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Brak jest podstaw do twierdzeń o celowym pomawianiu oskarżonej przez ocenianego świadka. Przeciwnie W. G. zeznawała w sposób spójny z całością przesłuchanych w tej sprawie pokrzywdzonych pracowników. Toteż owe depozycje zostały przez Sąd Rejonowy uznane za wiarygodne i użyte w trakcie czynienia ustaleń faktycznych w tym postępowaniu.
\nZeznania M. J.
\nPodobnie brak było podstaw do podważenia wiarygodności zeznań złożonych przez M. J.. Świadek te na przestrzeni całego procesu zeznawała w sposób konsekwentny. Jej zeznania licują z wymową pozostałego zgromadzonego w tym procesie materiału dowodowego. Wskazać należy, iż owe depozycje jawią się jako wyważone. Zeznania te są koherentne z przedłożonymi przez świadka na etapie postępowania przygotowawczego dokumentami. Do tego owe relacje procesowe nie były kwestionowane przez strony tego procesu. Przeciwnie L. S. (1) w swoich wyjaśnieniach w żaden sposób nie negowała braku terminowych i całościowych wypłat dla pracowników oraz opłacania składek na ubezpieczenia społeczne. Zważyć należy, iż koniecznością opłacania tych składek L. S. (1) miała tłumaczyć pracownikom problemy z rentownością owej pizzerii, gdzie te składki nie były odprowadzane już od lipca 2016 roku, co również świadczy i nieuczciwym postępowaniu oskarżonej. Zeznania M. J. pozostają również zgodne z danymi przedstawionymi przez oskarżyciela posiłkowego Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Tym samym zeznania M. J. przysłużyły się w procesie tworzenie ustaleń faktycznych w tym postępowaniu. zeznania złożone przez świadka M. G. (1) Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne zeznania złożone przez świadka M. G. (1). Zeznania te pomimo pewnej lakoniczności okazały się być przydatne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w zakresie dotyczącym tej pokrzywdzonej. Do tego przedmiotowe oświadczenia wiedzy były spójne z całością materiału dowodowego zgromadzonego przez organ postępowania przygotowawczego. Zaznaczyć należy, iż zeznania te pozostawały jasne, spójne, logiczne oraz licowały z przedstawionymi w tym postępowaniu dowodami z dokumentów. Do tego brak jest podstaw to twierdzenia, iż analiza zeznań M. G. (1) tworzy pole do ujawnienia jakichkolwiek sprzeczności. Depozycje złożone przez M. G. (1) nie były też przedmiotem krytycznych uwag ze strony żadnego uczestnika tego procesu. Toteż zeznania te zostały ocenione jako wiarygodne i przydatne do poczynienia ustaleń faktycznych.
\nZeznania M. R. (1) Brak było podstaw do zanegowania wartości dowodowej zeznań M. R. (1) w kontekście stawianego zarzutu naruszenia jego praw pracowniczych. Świadek przyznał, iż faktycznie jego pracodawczyni nie opłacała za niego składek na ubezpieczenia społeczne. W tym zakresie zeznania te złożone na etapie postępowania przygotowawczego licowały z informacją wygenerowaną przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Natomiast w pozostałym zakresie świadek nie miał wiedzy odnośnie naruszania przez oskarżoną praw pracowniczych innych osób zatrudnionych w tym przedsiębiorstwie. Jednocześnie z uwagi na notoryczny brak odbioru korespondencji ze strony świadka oraz w zasadzie bezsporny charakter jego oświadczeń wiedzy Sąd Rejonowy za zgodą obrońcy oskarżonej zdecydował się odczytać przedmiotowe zeznania świadka M. R. (1) i poczynić w oparciu o nie wyżej wskazane ustalenia faktyczne. oświadczenia wiedzy złożone przez świadek M. R. (2). Ś Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne oświadczenia wiedzy złożone przez świadek M. R. (2). Świadek ta jest osobą obcą dla oskarżonej, która nie miała interesu w złożeniu fałszywych zeznań. Do tego zeznania świadek jawią się jako wyważone. Świadek wypowiadała się tylko i wyłącznie do zdarzeń, o których to posiadała bezpośrednią wiedzę. Świadek nie wdawała się w różnego rodzaju dywagacja tylko opisała swoją współpracę z oskarżoną L. S. (1). Dodatkowo zrozumiałym jest, iż świadek po upływie 6 lat od inkryminowanych wydarzeń nie pamięta pewnych szczegółów owej współpracy. W zeznaniach M. R. (2) brak jest sprzeczności wewnętrznych. Analiza owych zeznań wskazuje na ich jasność, logiczny charakter. Rzeczone zeznania nie są sprzeczne z wymową jakiegokolwiek z dowodów przeprowadzonych w tym postępowaniu. Zeznania te nie były także kontestowane przez strony tego procesu. Stąd też realizacje przez oskarżoną obowiązków pracodawcy wobec swoich pracowników, a także sposób prowadzenia księgowości Sąd Rejonowy ustalił również w oparciu o zeznania złożone w toku tego procesu przez M. R. (2).
\nZeznania B. B.
\nBrak jest relewantnych powodów dla podważenia wiarygodności zeznań złożonych w tym postępowaniu przez świadka B. B.. Świadek ta w sposób rzetelny opisała przebieg swojego zatrudnienia w pizzerii L.. Jej relacja w tym zakresie jest całkowicie spójna z wymową zeznań innych pracowników tego przedsiębiorstwa. Dodatkowo owe zeznania mają swoje potwierdzenie w dowodach z dokumentów, w tym wygenerowanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych informacji w zakresie uiszczania składek. Świadek na rozprawie zeznawała w sposób swobodny, wolny od zdenerwowania. B. B. pewnie odpowiadała na zadawane jej pytania, nie unikając udzielenia żadnej odpowiedzi. Zeznania pokrzywdzonej nie spotkały się z żadnym zarzutem ze strony uczestników tego procesu. Co więcej relacja ta znalazła swego rodzaju potwierdzenie nawet w wyjaśnieniach złożonych przez L. S. (1). Toteż Sąd Rejonowy ustalając stan faktyczny w tej sprawie oparł się w dużej mierze na zeznaniach złożonych przez pokrzywdzoną B. B.. zeznania złożone przez świadka G. P.
\nJako wiarygodne Sąd Rejonowy ocenił także zeznania złożone przez świadka G. P.. Zeznania te należy ocenić jako konsekwentne, spójne z wymową pozostałych zeznań pracowników przedsiębiorstwa (...). Co więcej zeznania pokrzywdzonego w zakresie zaległości oskarżonej znajdują w odniesieniu do świadka G. P. swoiste potwierdzeniu w przedłożonym przez świadka pisemnym oświadczeniu L. S. (1), która stwierdza tam swój dług wobec pokrzywdzonego. Zeznania świadka są także koherentne z dokumentacją wytworzoną przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Do tego zeznania G. P. są zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Podkreślić tutaj należy optymizm świadka, który pomimo upływu tylu lat dalej liczy na dobrowolne wypełnienie zobowiązania przez oskarżoną. Do tego zauważyć należy, iż G. P. nie wyolbrzymiał zachowania oskarżonej, starając się przedstawić rzeczywistą sytuacje w tym przedsiębiorstwie. Zarazem należy zwrócić uwagę, iż pokrzywdzony wykonywał zawód kucharza, a więc był osobą szczególnie predestynowaną przez swojego pracodawcę. Zatem stosunek oskarżonej do G. P. i jego praw mógł być lepszy aniżeli osób zajmujących bardziej podrzędne stanowiska w tej pizzerii. Dodać należy, iż zeznania świadka nie były przedmiotem krytycznych uwag. Toteż należało stwierdzić, iż są one wiarygodne i na ich podstawie poczynić ustalenia faktyczne w zakresie naruszania przez oskarżoną praw pracowniczych osób zatrudnionych w tej pizzerii.
\nZeznania A. V.
\nBrak było równocześnie jakichkolwiek okoliczności podważających wymowę zeznań złożonych przez świadek A. V.. Zeznania te były od samego początku konsekwentne. Brak jest w nich jakichkolwiek sprzeczności. Zeznania A. V. są również spójne z wymową relacji przedstawionych przez innych pokrzywdzonych działaniem L. S. (1). Do tego należy zaznaczyć, iż owe depozycje miały swoje pokrycie w dowodach z dokumentów. Podobnie zeznania te licowały z zasadami doświadczenia życiowego. Zeznania te nie były kwestionowane przez oskarżoną i jej obrońcę. Podobnie owe oświadczenia mają swoje odzwierciedlenie w zasadach wiedzy i logicznego myślenia. Rzeczony dowód nie jest sprzeczny z jakimkolwiek innym dowodem przeprowadzonym w tej sprawie. Toteż owe zeznania zostały ocenione jako wiarygodne i na ich podstawie Sąd Rejonowy poczynił ustalenia faktyczne odnoszące się świadka A. V.. potwierdzenia wpłat dokonywanych przez L. S. (1), a także dowody wskazujące na leczenie neurologiczne córki oskarżonej.
\nPewne znaczenie dla sprawy miały także dowody przedłożone przez obrońcę oskarżonej na rozprawie głównej tj. potwierdzenia wpłat dokonywanych przez L. S. (1), a także dowody wskazujące na leczenie neurologiczne córki oskarżonej. Brak było podstaw aby uznać, iż rzeczone dowody są niewiarygodne, zwłaszcza że zostały one potwierdzone za zgodność z oryginałem. Niemniej owe potwierdzenia wpłaty nie mogły mieć tutaj prymarnego znaczenia w kontekście rekonstrukcji działania przez oskarżoną w zamiarze kierunkowym doprowadzenia pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mienia. Dla bytu przestępstwa z art. 286 § 1k.k. nie jest niezbędne aby sprawca miał nie chcieć wypełnić zaciągniętego zobowiązania. Do tego owe potwierdzenia wpłaty zostały już uwzględnione w informacjach przedstawionych przez instytucje finansowe. Tutaj Sąd Rejonowy zestawił daty dokonania tych wpłat z datami informacji udzielonych przez te podmioty. Zauważyć przy tym należy,, iż część wpłat dotyczących K. P. (1) odnosi się do pożyczki nie objętej zarzutami skargi publicznej. dokumentacji wytworzonej w trakcie aplikowania o rzeczone pożyczki, dokumenty odnoszące się do wysokości zadłużenia pokrzywdzonych, inkryminowane umowy pożyczek, nakaz zapłaty wydany na rzecz R. Z. (1), dokumenty dotyczące toku postępowań egzekucyjnych, informacje dotyczące zadłużenia oskarżonej wobec podmiotów publiczno prawnych, w tym ZUS i U. Skarbowego, protokoły kontroli PIP, dokumentacje związaną z zatrudnieniem poszczególnych pokrzyawdoznych Sąd Rejonowy nie powziął także wątpliwości odnośnie przydatności dla przedmiotowego procesu innych nieosobowych źródeł dowodowych żądanych do przeprowadzenia na rozprawie przez oskarżyciela publicznego i ujawnionych wraz z zamknięciem przewodu sądowego jak chociażby dokumentacji wytworzonej w trakcie aplikowania o rzeczone pożyczki, dokumenty odnoszące się do wysokości zadłużenia pokrzywdzonych, inkryminowane umowy pożyczek, nakaz zapłaty wydany na rzecz R. Z. (1), dokumenty dotyczące toku postępowań egzekucyjnych, informacje dotyczące zadłużenia oskarżonej wobec podmiotów publiczno prawnych, w tym ZUS i U. Skarbowego, protokoły kontroli PIP, dokumentacje związaną z zatrudnieniem poszczególnych pokrzyawdoznych . Dokumenty te zostały sporządzone we właściwej formie przez kompetentne do tego osoby, a strony procesu nie podniosły żadnych uwag odnośnie autentyczności zawartych w nich danych. Stąd też przedmiotowe dokumenty stanowiły podstawę ustaleń faktycznych w tej sprawie, zwłaszcza w zakresie oceny właściwości i warunków osobistych oskarżonych.
\n1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu Z uwagi na cofnięcie przez oskarżyciela publicznego na posiedzeniu przygotowawczym wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadka B. S. oraz J. S. (2) złożone przez nich zeznania w toku postępowania przygotowawczego nie mogły stanowić podstawy ustaleń dowodowych w tym postępowaniu. Do tego zaznaczyć należy, iż świadkowie ci w przedmiotowym procesie byli słuchani na okoliczność ustalenia miejsca pobytu oskarżonej, która to okoliczność nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Stąd też Sad Rejonowy nie widział podstaw aby dopuścić z urzędu dowód z zeznań tychże osobowych źródeł dowodowych.
\nZ uwagi na fakt, iż M. O. przebywa poza granicami Polski Sąd Rejonowy zdecydował odczytać jego zeznania złożone w toku postępowania przygotowawczego. Czynność ta została dokonana za zgodą obrońcy L. S. (1). Dodatkowo należy zwrócić uwagę, iż świadek ten był niejako osobą podejrzaną, stąd też należy szczególnie ostrożnie oceniać jego zeznania złożone w charakterze świadka. Do tego przedmiotowe zeznania pozostają w sprzeczności z danymi pozyskanymi od A. Z. i M. N.. Podkreślić przy tym należy, iż zeznania M. O. pozostają przy tym niewiarygodne również w kontekście print screnów korespondencji prowadzonej między L. S. (1) a M. N.. Te okoliczności sprawiły, iż Sąd Rejonowy uznał oświadczenia wiedzy M. O. za niewiarygodne. Teza ta uniemożliwiła utworzenie jakichkolwiek ustaleń faktycznych w oparciu o zeznania tego świadka.
\nNieprzydatne do poczynienia relewantnych w tej sprawie ustaleń faktycznych były zeznania świadka A. M.. Świadek ta odnosiła się do zdarzeń niekwestionowanych i toku postępowania egzekucyjnego. E. do zdarzeń mających miejsce po czynie z 23 maja 2016 roku. Tym samym owe zeznania nie wniosły nic znaczącego dla rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczność ta sprawiła, iż Sąd Rejonowy nie korzystałw owych depozycji w procesie tworzenia ustaleń faktycznych. Podkreślić przy tym należy, iż zeznania te odczytano za zgodą wszystkich stron tego procesu. W toku tego postępowania nie ujawniły się dane pozwalające zanegować wiarygodność przekazanych przez A. M. informacji.
\nPODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I L. S. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej W pierwszym i trzecim punkcie aktu oskarżenia L. S. (1) postawiono zarzut, iż IV. w okresie od 23 maja 2016 roku do 7 lipca 2017 roku w N. oraz miejscowości B. rejonu (...), w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, dopuściła się niżej wymienionych przestępstw:
\nto jest o przestępstwo z art. 286 § 1 kodeksu karnego w związku z art. 91 § kodeksu karnego, a także o to, ze w okresie czasu od 24 marca 2017 roku do 27 marca 2017 roku w P. rejonu (...), w krótkich odstępach czasu, z P. rejonu (...), w krótkich odstępach czasu, przestępstw:
\nCo szczególnie istotne zwraca się uwagę, iż jest to typ konkretnego narażenia na niebezpieczeństwo tym samym z owej niekorzystności rozporządzenia mieniem nie musi wynikać bezpośrednio szkoda dla podmiotu nim rozporządzającego. Niemniej przedmiotową niekorzystność należy rozumieć w sposób obiektywny, jako powzięcie czynności, choćby pośrednio niekorzystnej dla pokrzywdzonego. W orzecznictwie ten stan obrazuje się chociażby przykładami sytuacji, kiedy pokrzywdzony na skutek wprowadzenia w błąd bądź też co równie częste wyzyskania błędu udziela pożyczki osobie znacznie mniej majętnej aniżeli przedstawia się jego kontrahent. W takim przypadku dla zrealizowania owego znamienia przedmiotowego nie jest istotne czy pożyczka zostanie spłacona i w jakim terminie, ani nawet to czy sprawca miał zamiar finalnie spłacić ową zobowiązanie (fakty te wpływają oczywiście na stopień społecznej szkodliwości danego zachowania) lecz sam fakt owej niekorzystności wiąże się z udzieleniem świadczenia pieniężnego o bardziej ryzykownym charakterze, czego pożyczający nie wiedział w chwili rozporządzenia mieniem.
\nKoniecznym jest natomiast, ażeby owa okoliczność będąca przedmiotem błędu/niemożności pojęcia przedsiębranego działania miała relewantne znaczenie dla powzięcia owej decyzji w przedmiocie rozporządzenia mieniem. Natomiast, jako rozporządzenie mieniem należy rozumieć, jako wydanie dyspozycji o charakterze majątkowym prowadzącej do przejścia określonych składników mienia do dyspozycji innej osoby. Na gruncie przedmiotowego przepisu nie jest istotne czy osoba rozporządzająca mieniem na skutek inkryminowanego oddziaływania sprawcy dysponowała mieniem własnym czy też cudzym. Ustawodawca w art. 286 § 1 k.k. przewidział trzy równoważne prawno karnie formy doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem pokrzywdzonego.
\nMianowicie, jako zachowanie realizujące przedmiotowy występek należy rozumieć wprowadzenie w pokrzywdzonego w błąd tj. sytuacje, kiedy to sprawca kreuje w osobie dysponującej mieniem fałszywy obraz rzeczywistości, który ma znaczenia dla powzięcia decyzji o charakterze finansowym. Drugim równoprawnym sposobem realizacji znamion oszustwa jest wyzyskanie błędu tj. sytuacja, kiedy to sprawca wykorzystuje fakt, iż dysponent mienia z jakichkolwiek przyczyn niewłaściwie pojmuje istnienie okoliczności istotnej dla rozporządzenia mieniem, a sprawca o tym wie i nie robi nic w kierunku tego, ażeby owo niewłaściwe pojmowanie rzeczywistości zmienić, co więcej korzysta z tego błędnego stanu świadomości przedmiotu czynności wykonawczej – często ten sposób realizacji czynności wykonawczej polega na zatajeniu jakiegoś istotnego w sprawie faktu, chociażby znajdowania się jak w przypadku L.
\nS. (1) w poważnych kłopotach finansowych. Ostatnim sposobem realizacji czynności wykonawczej jest wyzyskanie niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, jako desygnat tego pojęcia należy rozumieć zachowania, kiedy sprawca doprowadza do niekorzystnego rozporządzenia mieniem podmiot, który w danej chwili nie jest w stanie zrozumieć/odczytać charakteru podejmowanej czynności. Owa niemożność może być o charakterze stałym bądź też czasowym. Może ona wynikać zarówno z zaburzeń psychicznych rozporządzającego mieniem, jego upośledzenia umysłowego czy też chociażby, co szczególnie istotne. Natomiast z uwagi na określenie, iż sprawca winien działać w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przedmiotowego występku można dopuścić się tylko i wyłącznie w ściśle określonym zamiarze bezpośrednim tj. tzw. zamiarze kierunkowym.
\nNie jest natomiast istotne dla czyją korzyść będzie działał sprawca. Tym samym, jako wypełniające znamiona tego występku należy ocenić zachowanie sprawcy, który nie miał na celu osiągnięcie korzyści majątkowej dla siebie, lecz osiągnięcia przysporzenia finansowego przez inną osobę, choćby niezdającą sobie sprawę z okoliczności przedmiotowego rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzonego. Równolegle należy zrozumieć, iż pojęcia działania w celu osiągniecia korzyści majątkowej nie sposób utożsamiać z zamiarem pokrzywdzenia swojego kontrahenta. Niejednokrotnie jest przecież tak, iż sprawa ma zamiar wywiązać się z zaciąganego zobowiązania, które jednak jest zawierane w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a sprawca w sposób przestępczy wpływa na proces decyzyjny pokrzywdzonego, doprowadzając go do pewnej niekorzystności, wyrażające się jak już wcześniej zaznaczono chociażby w zwiększeniu ryzyka danej transakcji.
\nPrzenosząc te stwierdzenia ogólne na grunt niniejszego postępowania Sąd Rejonowy zważył, iż wszystkie zachowania opisane w punkcie I i III aktu oskarżenia realizowały wszystkie znamiona przedmiotowe oraz podmiotowe występku oszustwa stypizowanego w art. 286 § 1 k.k. Rzeczone stwierdzenie dotyczy wszystkich pożyczek udzielonych L. S. (1) przez R. P. (1), K. P. (1), E. K., R. T., K. Z. (1), A. Z. oraz R. Z. (1). Zarazem niemożność skazania L. S. (1) za czyn popełniony na szkodę A. Z. wynikała z przyczyn formalnych szerzej omówionych w odrębnej części uzasadnienia. Na samym wstępie owej subsumcji należy nadmienić, iż wszystkie te osoby zawarły z oskarżoną L. S. (1) umowy pożyczki. Oczywistym jest również, że przedmiotem rozważań w tym procesie nie są pożyczki zawierane przez pokrzywdzonych z instytucjami finansowymi, lecz umowy zawierane bezpośrednio z L.
\nS. (1), w wykonaniu których to umów pokrzywdzeni zdecydowali się w przeważającym zakresie nieodpłatnie wydać gotówkę uzyskaną z pożyczek udzielonych przez instytucje finansowe w zamian za nieformalne przejęcie długu przez oskarżoną tj. zadeklarowanie przez L. S. (1) spłaty owych zobowiązań finansowych według harmonogramu przewidzianego w umowach pisemnych. Odmienna sytuacja dotyczy jedynie pożyczek z marca 2017 roku tj. pożyczek udzielonych przez R. Z. (1), gdzie doszło do prostej umowy pożyczki, w której to L. S. (1) zobowiązała się do spłaty długu w terminie do lipca 2017 roku. Tym samym w dalszej części tego uzasadnienia prawnego Sąd Rejonowy będzie traktował niejako synonimicznie sformułowanie pożyczkodawcy z sformułowaniem pokrzywdzeni.
\nKolejno podać należy, iż w odniesieniu do tych wszystkich czynów L. S. (1) działała w zamiarze wyników osiągnięcia korzyści majątkowej. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż zamiarem oskarżonej było uzyskanie przysporzenia finansowego w wyniku wykonania tych umów pożyczek. Trywialnym jest zarazem wskazywanie, iż jako korzyść majątkową należy traktować przysporzenie uzyskane przez oskarżoną w wyniku wykonania tych umów. W ocenie Sądu Rejonowego oczywistym jest też, iż oskarżona obejmowała swoją świadomością także sposób doprowadzenia pokrzywdzonych do owego niekorzystnego rozporządzenia mieniem tj. konglomerat różnego rodzaju czynności z pogranicza wprowadzenia w błąd pokrzywdzonych oraz wyzyskania ich błędu.
\nTutaj zasadnym jest wskazać, iż wszystkie pożyczki udzielone L. S. (1) charakteryzowały się owym przymiotem niekorzystności. Mianowicie pokrzywdzeni na skutek bezprawnej aktywności L. S. (1) (wyliczonych poniżej w odniesieniu do każdego pokrzywdzonego) zdecydowali się powziąć decyzje o udzieleniu pożyczki L. S. (1), która ta decyzja wiązała się dla nich z nieuświadamianym wówczas przez nich ryzykiem. Natomiast owo nieuświadomienie owego ryzyka realizacji tej transakcji cywilni prawnej wynikało właśnie z oszukańczych zabiegów L. S. (1), która to zarówno wprowadzała w błąd pokrzywdzonych jak również wyzyskiwała ich błędny ogląd sytuacji. W odniesieniu do R. i K. P. (1) należy wskazać na ich wiarygodne depozycje, w świetle których L.
\nS. (1) wprowadziła tych ówczesnych małżonków w błąd odnośnie automatyzmu w przepisaniu umów pożyczek zawartych z bankami (...), R., czy (...). Niewątpliwie był to element kluczowy dla podjęcia przez tych pożyczkodawców decyzji o udzieleniu przez nich pożyczki L. S. (1). Zarazem w świetle elementarnej znajomości rynku finansowego oczywistym jest, iż owe instytucje kredytowe nie mogły zgodzić się na tego rodzaju zmianę dłużnika, gdyż tego rodzaju postanowienie było dla nich skrajnie niekorzystne. Oczywiście pokrzywdzeni zgrzeszyli w tym zakresie łatwowiernością,. Niemniej jednak owa łatwowierność nie może ekskulpować oszukańczego wprowadzenia ich w błąd przez L. S. (1). Do tego należy wskazać, iż L.
\nS. (1) roztaczała przez tymi pożyczkodawcami wizję rychłej dotacji otrzymanej w związku z prowadzoną działalnością, która miała umożliwić jej szybkie i bezproblemowe spłacenie tych zobowiązań. Również w tym zakresie oskarżona wprowadziła w błąd swoich pożyczkodawców, kreując wizje pozwalające na niewłaściwą ocenę ryzyka związanego z udzieleniem jej tych pożyczek. Następnie należy nadmienić, iż oskarżona w świetle wiarygodnych zeznań K. P. (1) oraz zeznań złożonych przez R. P. (1) w postępowaniu przygotowawczym wprowadziła w błąd pokrzywdzonych w odniesieniu do rzeczywistego przeznaczenia owych środków. W ocenie Sądu Rejonowego tego rodzaju informacja ma również doniosłe znaczenie dla oceny opłacalności wykonania danej umowy.
\nPokrzywdzony inaczej bowiem winien oceniać wsparcie biznesu oskarżonej, który to biznes przynosił na początkowym etapie pewien dochód, a inaczej działalność dobroczynną polegająca na udzieleniu nieoprocentowanej pożyczki na leczenie córki oskarżonej. Zwrócić przy tym należy uwagę, iż oskarżona w odniesieniu do umów zawieranych z K. P. (1) wyzyskała także jej błąd w odniesieniu do sytuacji materialnej oskarżonej, która celowo działała tak aby jej pożyczkodawcy wzajemnie nie wiedzieli o swoim istnieniu. E. nie wiedzieli o wielości wierzycieli L. S. (1), która to wiedza z pewnością wpływała na możność obliczenia ryzyka związanego z wykonaniem tej umowy pożyczki. Nadmienić tutaj należy, iż wszyscy pożyczkodawcy słuchani na tę okoliczność na rozprawie głównej zgodnie twierdzili, iż w sytuacji gdyby wiedzieli o wielości wierzycieli to nie zdecydowaliby się na udzielenie wsparcia oskarżonej.
\nNie ulega wątpliwości, iż tego rodzaju dane stanowiły bardzo istotny czynnik decyzyjny w zakresie podjęcia decyzji w odniesieniu do opłacalności zawarcia tego rodzaju umowy. Zarazem L. S. (1) była zobowiązana do poinformowania w sposób rzetelny swoich pożyczkodawców o tergo rodzaju okolicznościach. Zaniechanie w tym przedmiocie po stronie oskarżonej należy traktować jako zatajenie prawdy, prowadzące do wyzyskania błędu po stronie pożyczkodawców, którzy nie uświadamiali sobie, iż z uwagi na popadnięcie przez L. S. (1) w spiralę kredytową, nie mają oni realnej możliwości na wykonanie przez oskarżoną jej części zobowiązania, polegającego na spłaceniu zawieranej przez nich uprzednio umowy z instytucją finansową.
\nCo więcej L. S. (1) celowo obrała opisywany przez pokrzywdzonych model działania obliczony ściśle na to, aby pożyczkodawcy nie wiedzieli o wielości zobowiazań L. S. (1). Oczywiście wszyscy oni byli łatwowierni biorąc pod uwagę chociażby późniejsze zaległości oskarżonej jako pracodawczyni. Niemniej jednak owa łatwowierność pokrzywdzonych nie dezawuuje twierdzenia, iż oskarżona zarówno wprowadzała ich w błąd w odniesieniu do wymienianych tu okoliczności, a także wyzyskiwała ich błędne pojmowanie rzeczywistości w odniesieniu do braku realnej możliwości wywiązania się oskarżonej z jej zobowiązań wywołanych wpadnięciem w swoistą spiralę kredytową. Zauważyć należy, iż w świetle zeznań A. F. czy danych przedstawionych przez komorników sądowych, ZUS, Urząd Skarbowy, a nawet w zawiadomieniu p.
\nD. owe twierdzenia są aktualne także w odniesieniu do pożyczek udzielanych przez R. P. (1) tj. zdarzeń pierwszych chronologicznie z zachowań objętych aktem oskarżenia. Kolejno należy stwierdzić, iż L. S. (1) zarówno w odniesieniu do E. K., R. T. i K. Z. (1) dopuściła się podobnych form oszukańczego działania polegającego na wprowadzaniu swoich kontrahentów w błąd odnośnie swoich zdolności do wywiązania się z umów pożyczki. W tym zakresie przypomnieć należy zeznania świadków, którzy opisywali, iż L. S. (1) obiecywała szybką spłatę tych świadczeń z uwagi na uzyskanie w przyszłości wsparcia ze strony banków, co z uwagi na jej zadłużenie było oczywiście niemożliwe. Do tego L. S. (1) wyzyskiwała błąd pokrzywdzonych w odniesieniu do ich braku wiedzy w zakresie wielości wierzycieli.
\nW świetle zeznań pokrzywdzonych ów błąd w rozeznaniu sytuacji stanowił doniosły czynnik w podjęciu decyzji o udzieleniu oskarżonej pożyczki. Co więcej sposób jej działania był obliczony do stworzenia warunków funkcjonowania tego błędu wobec innych potencjalnych jej przyszłych kontrahentów, co również świadczy o jej oszukańczym sposobie działania. Podobnie należy ocenić zespół czynności wykonawczych popełnionych przez L. S. (1) w odniesieniu do R. Z. (1). Również tego pokrzywdzonego L. S. (1) wprowadziła w błąd odnośnie swoich zdolności majątkowych pozwalających na swobodne wywiązanie się z zaciąganego zobowiązania. Tu należy podkreślić, iż w świetle tejże umowy L. S. (1) zdeklarowała się do zwrotu kwoty 50000 złotych w terminie do lipca 2017 roku, a więc w okresie 4 miesięcy, co było niemożliwym wobec rzeczywistej sytuacji majątkowej oskarżonej, przeznaczenia pożyczanych pieniędzy czy jej zdolności zarobkowych.
\nRównież R. Z. (1) L. S. (1) mamiła jeszcze nawet na etapie wykonania umowy wizją rychłego dofinansowania jej działalności gospodarczej, które to zjawisko było przez oskarżoną wymyślone dla pierwotnie doprowadzenia do zawarcia niekorzystnej umowy, a po wtóre do odroczenia czynności zmierzających do odzyskania długu przez pokrzywdzonego. Tym samym również działanie oskarżonej wobec R. Z. (1) stanowiło swego rodzaju konglomerat wprowadzania w błąd i wyzyskiwania błędu nieświadomego pewnych istotnych okoliczności dla powzięcia decyzji o udzieleniu pożyczki ze strony pokrzywdzonego. Ten sam sposób działania odnosił się także do czynności wykonawczych powziętych przez oskarżoną L. S. (1) w odniesieniu do pokrzywdzonego A.
\nZ., a pośrednio także M. N.. Mianowicie wobec tych osób L. S. (1) również wprowadziła ich w błąd odnośnie swojej sytuacji majątkowej, pozwalającej jak twierdziła na szybką spłatę owej pożyczki. Do tego również w przypadku pokrzywdzonego A. Z. L. S. (1) wyzyskała nieświadomość tego mężczyzny w odniesieniu do popadnięcia przez oskarżoną w spirale długów. W przypadku tego pokrzywdzonego doszło ponadto również do wprowadzenia go w błąd odnośnie charakteru jego udziału w rzeczonej transakcji. W odniesieniu do A. Z. oskarżona bowiem nie zawierała z nim ustnej czy pisemnej umowy pożyczki w zamian za jakiekolwiek świadczenie z jej strony. Przeciwnie wprowadziła ona pokrzywdzonego w błąd odnośnie charakteru zawieranej przez niego umowy.
\nFakt ten ściśle wynika z zeznań pokrzywdzonego i jego córki, a także print screenów wiadomości wysyłanych przez pokrzywdzoną. Zarazem ów fakt w ocenie Sądu Rejonowego powoduje, iż doszło do podstępu ze strony oskarżonej w rozumieniu także przepisów prawa cywilnego, co może skutkować nawet sankcją nieważności umowy zawartej przez A. Z. z A. Bankiem. Równocześnie oczywistym jest, iż tego rodzaju wprowadzenie w błąd stanowiło istotny czynnik w procesie decyzyjnym ze strony pokrzywdzonego. Te wszystkie podniesione tu okoliczności sprawiają, iż wszystkie zachowania oskarżonej L. S. (1) opisane w punkcie I i III aktu oskarżenia stanowiły czyny zabronione określone w art. 286 § 1 k.k. Zarazem owych 12 zachowań ze strony oskarżonej zostało popełnione w krótkich odstępach czasu.
\nPomimo pewnych różnic w odniesieniu do sposobu wprowadzenia w błąd poszczególnych pokrzywdzonych należy stwierdzić, iż działania oskarżonej (w tym w kontekście kształtu aktu oskarżenia także w odniesieniu do R. Z. (1)) zostały popełnione w wykonaniu tej samej sposobności. Tym samym zarówno zachowania przypisane opisane w punkcie I skargi oskarżycielskiej jak i czyny z punktu III aktu oskarżenia stanowiły razem jeden ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. Oczywiście Sąd Rejonowy z uwagi na poczynione niżej uwagi był zobligowany wyłączyć z tego zbioru czyn popełniony na szkodę A. Z. z uwagi na konieczność umorzenia postępowania karnego w odniesieniu do tego czynu.
\nPowyższe stwierdzenie aktualizuje konieczność oceny kolejnego elementu struktury przestępstwa tj. stopnia społecznej szkodliwości. Okoliczność ta w realiach tego postępowania ma podwójne znaczenie biorąc pod uwagę, iż prawodawca w art. 286 § 3 k.k. ustanowił typ uprzywilejowany w postaci wypadku mniejszej wagi. Rozpatrując tę problematykę należy stwierdzić, iż ustawodawca w art. 115 § 2 k.k. zawarł zamknięty katalog kwantyfikatorów stopnia społecznej szkodliwości. Zgodnie z tym przepisem Sąd oceniając stopień społecznej szkodliwości danego czynu jest zobowiązany wziąć pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.
\nW ocenie Sądu Rejonowego wszystkie przypisane oskarżonej L. S. (1) elementy rzeczonego ciągu oszustw były społecznie szkodliwe w stopniu znacznym. W pierwszej mierze należy zwrócić uwagę na fakt znacznej wysokości szkód wyrządzonych poszczególnymi przestępstwami, gdzie najniższa kwota pokrzywdzenia wynosiła ponad 3000 złotych, a najwyższa 35000 złotych. Co więcej rzeczona szkoda spowodowana działaniem oskarżonej nie łączyła się tylko ze ściśle wydaną przez pokrzywdzonych gotówką, gdyż na skutek braku wywiązania się przez L. S. (1) z zaciągniętego przez nią zobowiązania ich zadłużenie było znacznie wyższe. Dalej trzeba zwrócić uwagę na fakt, iż osoby pokrzywdzone nie dokonały owych transakcji z nastawieniem na osiągnięcie żadnego zysku.
\nPrzeciwnie ich działanie było motywowane chęcią pomocy oskarżonej, która to w sposób cyniczny wykorzystała ich dobre intencje. Równocześnie należało zwrócić uwagę, iż owe zachowania były rozciągnięte w czasie i dotyczyły różnych wierzycieli, o różnorodnej sytuacji majątkowej. Nie bez znaczenia są także społeczne skutki jakie wywołał łączny efekt kryminalnego oddziaływania oskarżonej. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na różnorodny konglomerat oszukańczych działań L. S. (1) obliczonych na doprowadzenie pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Z drugiej strony należało uwzględnić, iż oskarżonej nie wykazano, iż od początku nie chciała wywiązać się z zaciąganych przez siebie zobowiązań.
\nNadto stopień społecznej szkodliwości tych czynów nieco łagodzi motywacja L. S. (1) jaką było działanie w celu sfinansowania kosztownego leczenia swojej dorosłej córki. Te okoliczności musiały sprawić, iż poszczególne przestępstwa były karygodne w rozumieniu art. 1 § 2 k.k. a ich stopień społecznej szkodliwości należy ocenić jako znaczny – oczywiście wręcz dezawuujący możliwość zakwalifikowania tych zachowań jako wypadków mniejszej wagi.
\nZachowania oskarżonej L. S. (1) były również zawinione w świetle normatywnej teorii winy, recypowanej w art. 1 § 3 k.k. Mianowicie oskarżona była osobą dorosłą, doskonale zdającą sobie sprawę z treści normy sankcjonowanej. L. S. (1) nie leczyła się także psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. Dodatkowo wskazać trzeba, iż oskarżona nie działała w stanie wyższej konieczności. W tym zakresie oskarżona w żaden sposób nie wykazała, aby oszukując swoich pożyczkodawców ratowała wprost życie J. S. (1), a jedynie finansowała odpłatną wówczas terapię. Do tego zaznaczyć trzeba, iż okoliczności owego procesu decyzyjnego u oskarżonej L. S. (1) właśnie z uwagi na chorobę jej córki i chęć zabezpieczenia dla niej bardziej skutecznej terapii stanowił czynnik znacznie limitujący zawinienia oskarżonej. Toteż mimo działania oskarżonej przez dłuższy okres czasu z premedytacją, w celu osiągniecia korzyści majątkowej należało stwierdzić, iż co prawda istnieje możliwość podniesienia wobec oskarżonej zarzutu braku posłuchu dla normy sankcjonowanej, jednakże poziom winy L. S. (1) nie był znaczny.
\nW związku z wyżej wyłożoną argumentacją Sąd Rejonowy w punkcie I uzasadnianego wyroku w ramach czynów zarzucanych w punktach I i III aktu oskarżenia uznał oskarżoną L. S. (1) za winną tego, że w okresie od 23 maja 2016 roku do 17 maja 2017 roku działając w krótkich okresach czasu z wykorzystaniem tej samej sposobności dopuściła się następujących przestępstw:
\nto jest o przestępstwo z art. 218 § la kodeksu karnego w zw. z art. 91 § 1 kodeksu karnego W tym aspekcie należy przypomnieć, iż zgodnie z treścią art. 218 § 1a k.k. rzeczonego występku dopuszcza się ten kto, wykonując czynności w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, złośliwie lub uporczywie narusza prawa pracownika wynikające ze stosunku pracy lub ubezpieczenia społecznego. Już rudymentarna analiza tego przepisu wskazuje, iż przestępstwo to jest typem indywidualnym, którego może dopuścić się tylko osoba wykonująca czynności z zakresu prawa pracy. Natomiast przedmiotem czynności wykonawczych danego sprawcy winno być naruszanie praw pracownika wynikającego ze stosunku pracy lub ubezpieczenie społecznego. Wobec nie budzącego w realiach niniejszej sprawy stwierdzenia, iż wszyscy pracownicy wymienieni w treści aktu oskarżenia byli zatrudnieni przez oskarżona na podstawie umowy o pracę, nie potrzeba tutaj odnosić się tu do doniosłego problemu z zakresu prawa materialnego sprowadzającego się do udzielenia odpowiedzi na pytanie czy przedmiotem czynności wykonawczej wskazanej w tym przepisie mogą być tylko pracownicy zatrudnieni na podstawie umowy o pracę czy też również ci wykonujący swoje obowiązki na podstawie umów cywilno prawnych.
\nJeśli chodzi o naruszenie prawa wynikającego ze stosunku pracy to w tym zakresie należy odwołać się do przepisów prawa pracy stypizowanych zarówno w aktach prawa powszechnie obowiązującego jak np. ustawy czy rozporządzenia lecz także rożnego rodzaju układy zbiorowe, regulaminy wewnętrzne. Samo jednak naruszenie tych reguł określających prawa pracownicze jest jednak nie wystarczające do przypisania odpowiedzialności za ten typ czynu zabronionego, chociażby w odróżnieniu do wykroczeń określonych w art. 281-283 k.p. W przypadku przestępstwa z art. 218 § 1a k.k. niezbędne jest bowiem aby sprawca owe prawa naruszał w sposób uporczywy bądź też złośliwy. W odniesieniu do wykładni znamienia pojęcia złośliwy należy oddać, iż z tego rodzaju zachowaniem mamy do czynienia w sytuacji kiedy sprawca w sposób celowy, ukierunkowany z uwagi na jego złą wolę narusza prawa pracownika wynikające ze stosunku pracy lub ubezpieczenia społecznego.
\nNatomiast pojęcie uporczywości należy traktować jako długotrwałe oddziaływanie sprawcy w postaci naruszania owych praw, charakteryzujące się swego rodzaju niepoprawnością ze strony sprawcy. W ocenie Sądu Rejonowego pojęcia uporczywości nie można natomiast utożsamiać ze złą wolą sprawcy. Tutaj należy odwołać się wprost do tego, iż owa zła wola została przez ustawodawcę wymieniona w innym znamieniu modalizujacym tj. działaniu złośliwym. W ocenie Sądu Rejonowego wykładnia językowa pojęcia uporczywości nie zawiera w sobie stwierdzenia, iż uporczywość danego zachowania sprawcy musi łączyć się ze stanem jego negatywnego nastawienia do tego obowiązku. Potoczne rozumienie tego pojęcia należy zdefiniować jako niepoprawne, trwające przez okres czasu.
\nRównocześnie należy również uwagę na względy wykładni systemowej i odnieść się do wykładni znamienia uporczywości w innych przepisach prawa karnego. Tego rodzaju przepisem był chociażby poprzednio obowiązujący art. 209 k.k. gdzie penalizowano uporczywe uchylanie się sprawcy od realizacji obowiązku alimentacyjnego. Wykładnia tego przepisu dokonywana przez sądy powszechne czy przedstawicieli doktryny wprost wskazywała, iż negatywne nastawienie sprawcy do łożenia na rzecz uprawnionego wyrażało się w znamieniu uchylania, a jego długotrwałość (zastąpiona w 2017 roku przez ustawodawcę) w znamieniu uporczywie, które to znamię intepretowało jako okres uchylania się przekraczający okres około 3 miesięcy.
\nPodobnie w kodeksie karnym skarbowym znamię uporczywości zostało zawarte w treści art. 57 § 1 k.k.s. Również i w tym wypadku wykładnia tego przepisu odżegnuje się od konieczności wykazywania złej woli podatnika, lecz wskazuje jedynie na długotrwałość zalegania wobec fiskusa. Równocześnie na gruncie niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę na pewien materialny substrat tego przepisu. Mianowicie działanie sprawcy muszą naruszać (a więc powodować pewien uszczerbek) prawa pracownika, a więc w pewien sposób wpływać na przysługujące mu uprawnienia. Natomiast na gruncie tego przepisu irrelewantne znaczenie ma fakt pokrzywdzenia jakiegoś innego podmiotu nie pozostającego ze sprawca w stosunku pracy tj. chociażby Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, co będzie szerzej umówione w poniższej części tego wywodu.
\nPrzenosząc owe stwierdzenia na użytek niniejszej sprawy należy zważyć, iż oskarżona L. S. (1) wobec wszystkich wymienionych w skardze oskarżycielskiej pokrzywdzonych była pracodawcą, a wiec podmiotem wykonującym czynności z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych. Tutaj podkreślić trzeba, iż obowiązki pracodawcy są wyliczone chociażby w art. 94 kodeksu pracy. W ustępie pierwszym podpunkcie piątym tego przepisu wskazano, iż obowiązkiem pracodawcy jest terminowe i prawidłowe wypłacanie wynagrodzenia. Trywialnym jest zarazem wskazywanie, iż tego rodzaju obowiązek ma w odniesieniu do pracodawcy rudymentarny charakter, a w odniesieniu do pracownika stanowi w odwrócony sposób jego uprawnienie.
\nE. L. S. (1) nie wypłacając terminowo ani w całości wynagrodzenia swoim pracownikom naruszała ich podstawowe uprawnienie pracownicze. Zarazem w realiach niniejszej sprawy należy podkreślić, iż owo naruszenie nie cechowało się negatywnym stosunkiem oskarżonej do tego obowiązku czy danego pracownika. Przeciwnie L. S. (1) po ludzku była przez swoich pracowników dobrze oceniana. Brak jest dowodów wskazujących wiec na złośliwe działanie ze strony oskarżonej. Niemniej jednak w realiach tego procesu oskarżyciel publiczny na podstawie przedstawionych dowodów wykazał, iż owe naruszenia miały charakter uporczywy. Przesłuchani w sprawie pracownicy zeznawali bowiem zgodnie, iż co prawda na początku zdarzało się czasami, iż pensje były wypłacane po terminie, jednakże owe opóźnienia były sporadyczne i nie znaczne.
\nDalej jednak sytuacja uległa systematycznemu pogorszeniu się i jak wynika z tych depozycji już od początku 2017 roku sytuacja pracowników tego przedsiębiorstwa byłą już dramatyczna, gdyż rzeczone wynagrodzenia były wypłacana w rachitycznym wymiarze, po terminie, niekiedy sprowadzając się do kilkumiesięcznych przerw w wypłacie jakichkolwiek świadczeń. Fakt ten oczywiście nieodłącznie wiązał się z popadnięciem przez L. S. (1) w spiralę pożyczek zaciąganych także wśród jej pracowników. Następnie należy zwrócić uwagę, iż okres takiego braku bądź jedynie częściowego wypłacania należnego pracownikom wynagrodzenia wynosił od 6 do 12 miesięcy w zależności od daty rozwiązania przez danego pokrzywdzonego stosunku pracy.
\nDo tego oskarżonej można postawić zarzut pewnego rodzaju niepoprawności sprowadzający się do zwrócenia uwagi, iż biorąc pod uwagę jej dramatyczną sytuacje materialną nie jest ona w stanie dalej prowadzić rzeczonej restauracji, a trwanie w uporze odnośnie dalszego funkcjonowania tej działalności przy jednoczesnym zatrudnianiu pracowników narażało ich na wymierne straty finansowe będące skutkiem naruszenia podstawowych obowiązków lezących po stronie pracodawcy. E. w ocenie Sądu Rejonowego niezależnie od tego czy oskarżona posiadała środki pieniężne pozwalające na wypłatę wynagrodzenia za pracę należy ocenić, iż jej zachowanie z uwagi na długotrwałość owego zaniechania, a także trwanie przez oskarżoną w uporze, zawziętości prowadzenia owej działalności związanej z zatrudnianiem pracowników pomimo braku stosownych środków finansowych, prowadzi do stwierdzenia, iż zachowanie L.
\nS. (1) w odniesieniu do K. P. (1), R. T., G. P., N. W., B. B. oraz K. Z. (1) cechowało się uporczywością w rozumieniu art. 218 § 1a k.k . Tym samym zachowanie to wypełniało znamiona przedmiotowe tego występku. Do tego należy mieć na względzie fakt, iż oskarżona obejmowała swoją świadomością fakt braku należytego wynagradzania swoich pracowników i mimo wszystko trwała w tak funkcjonującym przedsięwzięciu gospodarczym. Okoliczność ta implikuje wykazanie, iż w odniesieniu do tych pokrzywdzonych zachowanie L. S. (1) wypełniało znamiona zarzucanych jej występków.
\nKolejno należało zważyć, iż zachowanie L. S. (1) w odniesieniu do każdego występku wchodzącego w skład ciągu przestępstw było karygodne w rozumieniu art. 1 § 2 k.k. Mianowicie oskarżona L. S. (1) dopuszczała się naruszenia jednego z najbardziej podstawowych i doniosłych w skutkach uprawnienia pracowniczego. Do tego jej działanie było popełnione przez okres znaczenie dłuższy niż niezbędny dla przyjęcia zaistnienia uporczywości. Dodatkowo oskarżona nie tylko wypłacała te pensje nie terminową bądź w zaniżonym wymiarze, lecz przede wszystkim przez dużą część tego okresu w ogóle nie wypłacała tych należności. Jedynie łagodzi odium społecznej szkodliwości tego czynu szczególna sytuacja oskarżonej, która zmagała się z kosztownym leczeniem swojej córki, co mogło wpłynąć na jej proces wolicjonalny, To wszystko sprawia, iż brak było podstaw do przyjęcia znikomego stopnia społecznej szkodliwości tych czynów, a ładunek karygodności tych zachowań został łącznie oceniony jako średni.
\nPodobnie należało ocenić, iż zachowanie L. S. (1) było zawinione. Mianowicie oskarżona była osobą dorosłą, doskonale zdającą sobie sprawę z treści normy sankcjonowanej. L. S. (1) nie leczyła się także psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. Dodatkowo wskazać trzeba, iż oskarżona nie działała w stanie wyższej konieczności. W tym zakresie oskarżona w żaden sposób nie wykazała, aby nie wypłacając przez tak długi okres swoich pracowników ratowała wprost życie J. S. (1), gdzie de facto przez ten czas wykorzystywała ich przedmiotowo dla poprawy swojej sytuacji rodzinnej Do tego zaznaczyć trzeba, iż okoliczności owego procesu decyzyjnego u oskarżonej L. S. (1) właśnie z uwagi na chorobę jej córki i chęć zabezpieczenia dla niej bardziej skutecznej terapii stanowił czynnik znacznie limitujący zawinienia oskarżonej. Toteż zachowanie oskarżonej należało ocenić jako zawinione w rozumieniu art. 1 § 3 k.k., a stopień jej winy plasował się na średnim poziomie Wobec niemożności przypisania oskarżonej zaniechania polegającego na nieopłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne (o czym szerzej mowa w poniższej części tego uzasadnienia) koniecznym okazała się pewna modyfikacja okresu temporalnego przypisanych L. S. (1) występków. Mianowicie o ile oskarżona od samego początku zatrudniania tych pokrzywdzonych nie opłacała za nich składek na ubezpieczenia społeczne to w odniesieniu do obowiązku wypłaty wynagrodzenie owo zaniechania rozpoczęło się w późniejszym czasie. Natomiast łączna ocena przesłuchanych w tej sprawie świadków pozwoliła stwierdzić, iż owe zaniechania oskarżonej w aspekcie pensji dopiero od końca 2016/początku 2017 roku przybrały wymiar uporczywości. Stąd też to właśnie styczeń 2017 roku Sąd Rejonowy określił jako datę początkową owych występków. Natomiast datę końcową stanowił czas rozwiązania stosunku pracy z konkretnym pracownikiem, gdyż zeznania świadków jednoznacznie wskazują, iż oskarżona w końcowej fazie działania tego przedsiębiorstwa w ogóle zaprzestała wypłacania swoim pracownikom wynagrodzenia za pracę.
\nDlatego też w punkcie VIII wyroku Sąd Rejonowy w ramach czynów zarzuconych w punkcie II aktu oskarżenia uznaje L. S. (1) za winną tego, że w okresie od stycznia 2017 roku do grudnia 2017 roku w miejscowości B. rejonu (...), w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, dopuściła się niżej wymienionych przestępstw:
\nW pierwszym rzędzie należy wskazać, iż z pojęciem konsumpcji skargi publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy oskarżyciel publicznym prawomocnie umorzy postępowanie karne o ten sam czyn. Wówczas dalsze czynności procesowe w odniesieniu do tego samego czynu zabronionego mogą mieć miejsce tylko i wyłącznie po podjęciu czynności (a zarazem spełnieniu warunków) wysłowionych w art. 328 § 1 bądź 2 k.p.k. Inne wymogi są tutaj statuowane w przypadku umorzenia postępowania w fazie in rem, gdzie wystarczy wydanie postanowienia o podjęciu postępowania, a inne w przypadku gdy doszło do umorzenia postępowania już w fazie in personan. Natomiast w przypadku gdy organ postępowania przygotowawczego nie dochował tych formalności, przy dalszym prowadzeniu postępowania o ten sam czyn, bez zachowania wyżej wymienionych warunków zachodzi ujemna przesłanka procesowa w postaci konsumpcji skargi publicznej, określona w art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. Niektórzy przeciwnicy wyodrębniania tej ujemnej przesłanki procesowej, wskazują iż obowiązek każdorazowego umorzenia takiego postępowania wynika z treści., art. 17 § 1 pkt 7 bądź 8 k.p.k. – vide postanowienie Sądu Najwyższego w sprawie I KZP 21/09 Kolejno należy z całą stanowczością wskazać, iż postępowanie w tej sprawie toczyło się o jeden czyn zabroniony polegający na oszustwie na szkodę A. Z. przy użyciu jego wcześniej podrobionych podpisów. Tak został bowiem ujęty pierwotny opis tego zachowania stanowiącego podstawę do wszczęcia postępowania karnego. Trywialnym jest w tym zakresie argumentowanie, iż w świetle pierwotnego opisu tego czynu jednym zachowaniem sprawcy było użycie przez oskarżoną podrobionych podpisów w celu doprowadzenia pokrzywdzonego do niekorzystnego mienia, co wynikało zresztą wprost z zastosowania w kwalifikacji prawnej tego zachowania art. 11 § 2 k.k. W tym miejscu należy odwołać się do właśnie opisu czynności wykonawczej sprawcy, który to miał oszukać A. Z. właśnie poprzez użycie, a następnie użycie wniosków o kredyt zawierające podrobione podpisy. W takim przypadku podmiotem pokrzywdzonym był również A. B..
\nE. należy kategorycznie stwierdzić, iż od samego początku postępowanie karne w niniejszej sprawie toczyło się o czyn kwalifikowany kumulatywnie z art. 286 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Zbytecznym byłoby w tym miejscu dowodzenie, iż mieliśmy do czynienia z dwoma odrębnymi zachowania, gdyż kłóciłoby to się z przyjętym opisem czynu, jego faktyczną zawartością ontologiczną czy wreszcie zaproponowaną przez prowadzącego postępowanie przygotowawcze kwalifikacją. Zarazem należy z całą mocą podkreślić, iż niedopuszczalne jest umarzanie postępowania karnego wobec tego samego czynu poprzez swoiste wycięcie fragmentu normatywnego danego czynu i umorzenie częściowe. W przypadku takiego stanu rzeczy organ prowadzący postępowanie karne winien wydać jedynie postanowienie o zmianie zarzutu przedstawionego pierwotnie sprawcy vide art. 314 k.p.k.
\nNiedopuszczalne jest w takim przypadku częściowe umarzenie danego postępowania karnego dotyczące tego samego czynu. W tym miejscu należy przytoczyć dotyczący tego problemu fragment uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego w sprawie I KZP 11/04, gdzie stwierdzono w sprawie o jeden czyn niepodzielność przedmiotu procesu nie pozwala na kawałkowanie jednego czynu na kilka czynów i orzekanie o niesamodzielnych fragmentach tego przedmiotu. Dlatego umorzenie postępowania o tak wydzielony czyn wyklucza możliwość kontynuowania postępowania co do drugiego z wyodrębnionych czynów. Sąd Rejonowy w całości podziela wysłowioną w tym wyroku argumentacje, i nie pretendując do jej uzupełnienia, wskazuje innymi słowy, iż przeciwko tego rodzaju postępowaniu przemawia problem tożsamości czynu i pojęcia powagi rzeczy osądzonej.
\nTrywialnym jest bowiem powtarzanie judykatów traktujących o zakresie przedmiotowym powagi rzeczy osądzonej, która to przesłanka odnosić się musi do całego zdarzenia będącego przedmiotem postawienia sprawcy konkretnego zarzutu. W tym miejscu należy raz jeszcze odwołać się do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2009 roku w sprawie I KZP 21/09, W tym judykacie Sąd Najwyższy kategorycznie wskazał, iż W konsekwencji jedynie wtedy, gdy uchylenie przez Prokuratora Generalnego prawomocnego postanowienia umarzającego postępowanie przygotowawcze na niekorzyść ówcześnie podejrzanych nastąpiło stosownie do wymogów art. 328 § 1 i 2 k.p.k. i przy braku innych okoliczności stanowiących prawną przeszkodę do takiego uchylenia, prokurator odzyskuje prawo do ich oskarżenia o czyn, który był podstawą prowadzenia umorzonego dochodzenia lub śledztwa i który zarzucono wówczas tym podejrzanym.
\nW takiej sytuacji sam fakt, że uprzednio w innym postępowaniu, o ten sam czyn tych samych oskarżonych, tyle że obejmujący jedynie fragment czynu (zachowania) będącego przedmiotem prawomocnie umorzonego postępowania przygotowawczego, a wszczętym lub kontynuowanym po tym umorzeniu, doszło w sądzie po wniesieniu oskarżenia do umorzenia tego postępowania z powołaniem się na art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., z uwagi na prawomocne umorzenie postępowania przygotowawczego o ten sam czyn, inaczej tylko kwalifikowany Zaznaczyć w tym miejscu należy, iż w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek śladu istnienia postanowienia o podjęciu na nowo tego postępowania. Samo tylko nazwanie umorzenia częściowym nie może prowadzić do podważenia materialnej jego treści wyrażającej się przeceż w umorzeniu postępowania o konkretny czyn zabroniony.
\nStąd też Zatem należy wskazać, iż błędem było w realiach przedmiotowej sprawy wydanie decyzji procesowej o częściowym umorzeniu postępowania karnego odnośnie znamion decydujących o bycie przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. Natomiast czynność faktycznie powzięta tj. umorzenie postępowania karnego wobec faktycznie rozczłonkowany czyn (użycie słowa częściowe jest w tym zakresie irrelewantne – biorąc pod uwagę wyżej wskazaną argumentacje dotyczącą niedopuszczalności rozczłonkowania jednego czynu na kilka pomniejszych i wydawanie de facto decyzji o umorzeniu postępowania, co do samej kwalifikacji) należy uznać za nieprawidłową per se. Niemniej jednak uprawomocnienie się tego postanowienia implikowało doniosłe skutki procesowe w postaci konsumpcji skargi publicznej, co do całego czynu objętego pierwotnym zarzutem w tym postępowaniu. E. odżycie prawa oskarżyciela do wniesienia aktu oskarżonego mogłoby odżyć tylko i wyłącznie wówczas, gdyby zaistniały przesłanki omówione w art. 328 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 327 § i 1 2 k.p.k. Przesłanki te należy wykładać w sposób wąski (zakaz wykładni rozszerzając na niekorzyść podejrzanego). Tym samym w realiach tej sprawy ponowne odżycie skargi oskarżycielskiej byłoby możliwe jedynie w sytuacji gdyby w aktach sprawy znajdowało się postanowienie o podjęciu tego postępowania pozostające w zgodzie z wyżej wymienionymi przesłankami.
\nW realiach przedmiotowej sprawy akta niniejszego postępowania nie wykazały żadnej z wyżej okoliczności. Stąd też należało stwierdzić, iż organ procesowy wniósł w tej sprawie akt oskarżenia, pomimo faktycznej konsumpcji skargi publicznej poprzez wydanie prawomocnego postanowienia o umorzeniu postępowania karnego o ten sam czyn, który to czyn został następnie przedstawiony jej w postanowieniu o zmianie zarzutów.
\nMając to wszystko na względzie Sąd Rejonowy w punkcie VII uzasadnianego wyroku umorzył postępowanie karne przeciwko L. S. (1) o to, że w dniu 7 lipca 2017 roku w N., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 21000 złotych A. Z. oraz (...) Bank S.A. w ten sposób, że wprowadziła A. Z. w błąd co charakteru zawieranej umowy, zamiaru i możliwości wywiązania się z warunków umowy pożyczki gotówkowej nr (...), jaką pokrzywdzony zawarł z (...) Bank S.A. na. rzecz L. S. (1) przekazując jej wypłaconą mu po odliczeniu opłat kwotę 21 000 złotych oraz wyzyskała jego nieświadomość odnośnie właściwości majątkowych oskarżonej w kontekście realnej możliwości wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania tj. występku z art. 286 § 1 k.k. wobec stwierdzenia innej okoliczności wyłączającej ściganie, a to konsumpcji skargi publicznej. ☒ 3.4. Umorzenie postępowania X L. S. (1) Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania Kolejno trzeba było zwrócić uwagę, iż w odniesieniu do tych pokrzywdzonych, a także 6 innych oskarżyciel publiczny zarzucił L. S. (1) także, iż wypełniała ona znamiona tego przestępstwa poprzez brak opłacania składek na ubezpieczenia społeczne. Na samym wstępie należy jasno zaznaczyć, iż fakt ten został należycie wykazany w zakresie zaniechania po stronie oskarżonej. Do tego biorąc pod uwagę wysłowioną argumentacje wskazać należało, iż zachowanie to charakteryzowało się uporczywością. Niemniej jednak w świetle dorobku doktryny, a także orzeczeń sądów powszechnych należało stwierdzić, iż przedmiotowe zaniechanie L. S. (1) nie naruszało praw zindywidualizowanych pokrzywdzonych, gdyż ich prawa jako osób ubezpieczonych – wobec ich pierwotnego zgłoszenia do systemu ubezpieczeń społecznych nie zostały w żaden sposób naruszone. Tutaj wskazać trzeba, iż ich uprawnienia z tytułu owych ubezpieczeń społecznych istnieją niezależnie od wpłat faktycznie dokonywanych przez pracodawcę, poza systemem tzw II i III filaru dawnej reformy emerytalnej. W tym miejscu warto zacytować fragment komentarza do tego artykułu autorstwa profesora W. W.. „Trafnie wskazał natomiast Sąd Rejonowy w Wałbrzychu (wyrok z 26.01.2017 r., II K 631/15, LEX nr 2250787), że nie stanowi „naruszenia praw pracowniczych” wynikających z ubezpieczenia społecznego nieopłacanie, wbrew obowiązkowi, składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne; „nieopłacenie składek od zarejestrowanych w ZUS pracowników nie ma wpływu na wypłatę należnych im zasiłków chorobowych lub macierzyńskich. Ponadto, przy ustalaniu prawa do emerytury lub renty i obliczaniu ich wysokości uwzględnia się okres, w którym pracodawca nie uiszczał składek na ubezpieczenie społeczne”. Odprowadzanie składek na ubezpieczenie społeczne jest obowiązkiem pracodawcy, z którym nie łączą się bezpośrednio uprawnienia pracownika, o ile jest on zgłoszony do ubezpieczenia społecznego.
\nJedyny wyjątek zachodzi w przypadku funkcjonowania pracownika w systemie otwartych funduszy emerytalnych. W takim przypadku realna wysokość odprowadzonych składek wpływa na wysokość przyszłego świadczenia emerytalnego.” Tym samym działania oskarżonej w zakresie tego zaniechania w żaden sposób nie wpływały na sytuacje pokrzywdzonych jako podmiotów objętych ubezpieczeniami społecznymi. Tutaj należy wskazać, iż pogląd ten jest jednolicie popierany w doktrynie prawa karnego i w tym zakresie warto powołać się chociażby na komentarze M. K. (2), J. G. czy J. L.. Równocześnie wyżej wskazywani przedstawiciele doktryny twierdzą, że zachowanie to realizuje jedynie znamiona wykroczenia opisanego w art. 98 ust 1 pkt 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.
\nW tym miejscu zaznaczyć należy, iż Sąd Rejonowy jak już wyżej podnoszono w pełni ową argumentacje popiera wskazując dodatkowo, iż przedmiotem ochrony tego przepisu są prawa pracowników, a nie interesy fiskalne Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, gdzie dobro to nie jest w tym wypadku nawet dobrem pomocniczym – argument a rubrica. Do tego należy stwierdzić, iż nawet poczynienie przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych pozwalających na stwierdzenie, iż L. S. (1) wobec tych pracowników również w sposób uporczywy naruszała ich prawa w zakresie zapłaty wynagrodzenia to tego rodzaju rozstrzygnięcie stanowiłoby wyjście poza granice skargi publiczne. W tym miejscu trzeba bowiem kategorycznie zastrzec, iż w stosunku do tej 6 pokrzywdzonych L.
\nS. (1) zarzucono zachowanie ograniczające się tylko i wyłącznie do zaniechania odnoszącego się do opłacania składek na ubezpieczenia społeczne. Tym samym tylko owo zaniechanie winno być przedmiotem prawno karnej oceny w tym procesie i nawet stwierdzenie, iż oskarżona w sposób szerszy nie dopełniała swoich obowiązków nie pozwala przypisać jej takiego stanu rzeczy, co oczywiście nie dezawuuje możliwości wszczęcia w tym zakresie odrębnego postępowania karnego, aczkolwiek z uwzględnieniem kwestii przedawnienia. Tutaj celowym jest przedstawić rozważania Sądu Okręgowego w Gliwicach dotyczących prawie identycznego stanu faktycznego, które to rozważania celnie kompilują problematykę granic skargi publicznej: „Do chwili obecnej nie zostały wypracowane jednoznaczne granice pojęcia tożsamości czynu zarzucanego i przypisanego, jednakże wedle przeważających poglądów, tożsamość ta jest wyłączona, gdy nastąpiła zmiana osoby sprawcy, zmiana atakowanego dobra prawnego (przedmiotu ochrony), zmiana osoby pokrzywdzonego czy ujawniły się różnice dotyczące miejsca czynu, czasu czynu, przedmiotu wykonawczego lub ustawowych znamion, w tym sposobu ich wypełnienia a nie przystające do zarzuconego zachowania i z nim nie związane. Zasada odpowiedzialności karnej za czyn, traktowany w prawie karnym jako zjawisko świata realnego, stanowiące zachowanie oskarżonego sterowane jego psychiką, zapewnia sądowi swobodę jurysdykcyjną, umożliwiającą wyrażanie własnej oceny, co do tego, czy i które normy prawnokarne oskarżony naruszył.
\nPrezentuje się przy tym także stanowisko – podzielane przez sąd orzekający w tej sprawie - wedle którego sam rodzajowy, ogólny przedmiot ochrony nie może spełniać roli czynnika rozstrzygającego o tożsamości przedmiotu procesu, lecz tylko pomocniczo wpływającego na oceny w tym zakresie a nadto, iż nie dochodzi do wyjścia przez sąd poza granice skargi oskarżyciela, jeśli w czynie przypisanym oskarżonemu w wyroku skazującym zamieszczono, choćby w innej formule jurydycznej, opis tej samej czynności wykonawczej i to skierowanej do tego samego przedmiotu, a więc podstawowe elementy określające fakt główny, który uzasadniał wystąpienie z oskarżeniem. Identyczność czynu jest zachowana tylko wtedy, gdy mamy do czynienia z tym samym zdarzeniem faktycznym, tj. w porównywalnych określeniach czynu nie mogą zachodzić różnice na tyle istotne, aby według rozsądnej życiowej oceny uzasadniały tezę o istnieniu odmiennych zdarzeń faktycznych wskazanych w akcie oskarżenia i wyroku skazującym.
\nAkt oskarżenia bowiem nie tylko inicjuje postępowanie sądowe ale także zakreśla jego ramy, co ściśle łączy się właśnie z problematyką tożsamości czynu zarzucanego i przypisanego sprawcy. Przy akceptacji tych ogólnych poglądów, wynikających z dorobku judykatury i przedstawicieli doktryny, na gruncie niniejszej sprawy koniecznym było rozważenie, czy naruszanie praw pracowników (tj. osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę) a wynikających ze stosunku pracy poprzez niewypłacanie im terminowo należnego wynagrodzenia, stanowi to samo „zdarzenia historyczne”, co naruszanie tych praw ale wynikających z ubezpieczenia społecznego poprzez nieodprowadzanie należnych składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych oraz Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych.
\nNiewątpliwie sąd może inaczej, w porównaniu z twierdzeniami oskarżyciela zawartymi w akcie oskarżenia, dokonać ustaleń w sprawie, nadać inną kwalifikację prawną a stosowną do ustalonego stanu faktycznego, który może być niezgodny z twierdzeniami oskarżyciela. Jednak w przedmiotowej sprawie, zdaniem sądu odwoławczego porównanie czynów zarzuconych a czynów ostatecznie przypisanych w zaskarżonym wyroku wskazuje, że identyczność czynów jest wyłączona, bo w porównywalnych jego określeniach zachodzą tak istotne różnice, że według rozsądnej życiowej oceny nie można ich uznać za określenia tego samego zdarzenia faktycznego. Nie zachowano bowiem tych znamion w opisie czynu zarzuconego i przypisanego, które winny się ze sobą pokrywać, mając jakiś obszar wspólny w szczególności w zakresie decydującym o fakcie zaistnienia przestępstwa aby sąd mógł w tym zakresie merytorycznie orzekać.
\nO jedności czynu, jako jednego impulsu woli, świadczy bowiem również jedność zamiaru lub planu działania sprawcy/ sprawców przestępstwa (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2010 roku w sprawie III KK 97/2010, publ. OSNKW 2011/6/50). W niniejszej sprawie wyjście poza ramy oskarżenia niewątpliwie ma miejsce, gdyż oprócz znamion czynu zarzucanego w akcie oskarżenia (dot. czynności wykonawczej), których brak jest w treści zaskarżonego wyroku, przypisano sprawcom inne zachowania, które to dopiero zdecydowały o fakcie popełnienia przestępstwa. Rozstrzygnięciem więc objęto inne zachowania jako znamiona czynu w stosunku do czynu zarzucanego. Niezachowanie granic skargi w takiej sytuacji jest związane albo z rozszerzeniem zakresu przestępczego zachowania albo zastąpieniem zarzuconego zachowania zupełnie innym (vide: orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2012 roku w sprawie V KK 118/12,publ.
\nLEX nr 1277779). Na gruncie przedmiotowej sprawy konieczne jest również przytoczenie tezy postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2007 roku w sprawie IV KK 58/07 (publ. Biul. SN 2007, poz. 12), zgodnie z którą wyjście poza ramy oskarżenia nastąpi zawsze w sytuacji przyjęcia - oprócz znamion czynu zarzuconego w akcie oskarżenia - jeszcze innych zdarzeń lub znamion czynu, aniżeli tych wskazanych w czynie zarzuconym. Skutkuje to bowiem takim rozszerzeniem zakresu oskarżenia, które będzie równoznaczne ze stwierdzeniem, iż in concreto sąd - wbrew rygorom zasady skargowości orzekł poza podstawą faktyczną aktu oskarżenia, a więc w istocie co do innego, niż ten zarzucony, czynu. Zdaniem sądu odwoławczego w niniejszej sprawie doszło do takiej właśnie sytuacji, albowiem Sąd Rejonowy przyjął inne zachowania, aniżeli te wskazane w czynie zarzuconym, orzekając tym samym poza podstawą faktyczną aktu oskarżenia”.
\nNie jest trudno zauważyć, iż owe rozważania wskazują jednoznacznie, iż próba przypisania oskarżonej L. S. (1) innego niż wprost wymienionego w akcie oskarżenia zaniechania stanowiłoby wyjście poza zakres aktu oskarżenia, a przez to stanowiłoby bezwzględną przyczynę odwoławcza. Oczywistym zarazem jest fakt, iż owe zachowania polegające na nieodprowadzaniu składek na ubezpieczenia społeczne realizowały znamiona wykroczenie określonego w art. 98 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Jednakże ów fakt w połączeniu z datą popełnienia tych przestępstw tj. najpóźniej grudzień 2017 roku implikowało przyjęcie, iż zdarzenia te są już przedawnione w rozumieniu art. 45 k.w. Okoliczność ta sprawiła, iż w odniesieniu do zachowań polegających jedynie na nieopłacaniu składek na ubezpieczenia społecznym niezbędnym było umorzenie postępowania wobec ujawnienia się ujemnej przesłanki procesowej w postaci przedawnienia orzekania.
\nPowyżej przedstawiona argumentacja spowodowała, iż Sąd Rejonowy w punkcie X uzasadnianego wyroku X. przyjąwszy w ramach czynów zarzucanych w punkcie II aktu oskarżenia, ze oskarżona L. S. (1):
\nZgodnie z tym przepisem sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Jednocześnie wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego.
\nW niniejszej sprawie koniecznym było wymierzenie oskarżonej L. S. (1) kary roku pozbawienia wolności. W tym zakresie Sąd Rejonowy wziął pod uwagę przede wszystkim znaczny stopień społecznej szkodliwości ogółu występków wchodzących w skład przypisanego oskarżonej ciągu przestępstw. Tutaj zaznaczyć należy, iż sumarycznie L. S. (1) w wyniku czynów zabronionych doprowadziła pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie znacznie przekraczającej barierę 100000 złotych. Dodatkowo trzeba podnieść, iż kryminalna aktywność oskarżonej trwała przez okres roku, a swoim działaniem oskarżona doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, aż 6 różnych pokrzywdzonych. Do tego należy zwrócić uwagę, iż działalność oskarżonej w sposób pośredni doprowadziła nie tylko do znacznego uszczuplenia majątkowego pożyczkodawców, lecz stanowiła podstawę do różnego rodzaju negatywnych następstw w ich życiu, o czym świadczą dobitnie chociażby zeznania małżeństwa P..
\nZarazem Sąd Rejonowy nie neguje chęci L. S. (1) wywiązania się z tych zobowiązań. Niemniej jednak ta okoliczność po pierwsze nie wpływa na realizacje znamion przestępstwa, a po drugie oskarżona oszukała swoich bliskich znajomych, osoby które chciały oskarżonej pomóc w jej trudnej sytuacji życiowej, nie oczekując niczego w zamian. Równocześnie należało nadmienić, iż oskarżona nie pojednała się dotąd z żadnym z pokrzywdzonych w tej sprawie. Okoliczności te implikują konieczność wymierzenia L. S. (1) kary pozbawienia wolności w wymiarze roku. W ocenie Sądu Rejonowego w niniejszej sprawie istniała szczególna sytuacja motywacyjna oskarżonej, która działała chcąc sfinansować leczenie swojej córki.
\nOkoliczność ta pozwala stwierdzić, iż brak jest konieczności wymierzenia oskarżonej kary pozbawienia wolności w wyższym wymiarze. Do tego zważyć należy, iż oskarżona jest osobą niekaraną, która przez okres 30 lat dorosłego życia, nie wchodziła dotąd w konflikt z prawem. W niniejszej sprawie należało również mieć na względzie, iż oskarżona podjęła próby spłaty zaciągniętych zobowiązań, a brak jest dowodów wskazując, iż zachowanie to miało na celu jedynie zachowanie pozorów chęci spełnienia roszczenia. To wszystko sprawia, iż kara roku pozbawienia wolności, wymierzona L. S. (1) w punkcie I wyroku stanowi adekwatną reakcje wymiaru sprawiedliwości na zachowanie cechujące się znacznym stopniem społecznej szkodliwości, a przy tym kara ta uwzględnia stosunkowo niewielki rozmiar winy oskarżonej, gdzie poziom winy stanowi przecież okoliczność limitującą surowość kary.
\nRównocześnie trzeba zaznaczyć, iż wymierzenie L. S. (1) surowszej kary byłoby niecelowe również w kontekście dążenia do realizacji funkcji kompensacyjnej procesu karnego i stwierdzenia, że wieloletni pobyt oskarżonej w zakładzie karnym, wykluczyłby L. S. (1) na trwałe z rynku pracy, wpływając na jej zdolności majątkowe, przez co oskarżona nie miałaby realnych możliwości naprawienia wyrządzonej tymi przestępstwami szkody. To wszystko sprawiło, iż Sąd Rejonowy w Nowym Sączu w punkcie I uzasadnianego wyroku w związku z przypisaniem L. S. (1) ciągu przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonej karę roku pozbawienia wolności.
\nL. S. (1) II I Równocześnie należało stwierdzić, iż czyn oskarżonej nie cechował się tak dużym ładunkiem karygodności, aby twierdzić, iż tylko wykonanie kary pozbawienia wolności może w pełni realizować cele stawiane przed procesem karnym. Przeciwnie wobec oskarżonej istnieje możliwość powzięcia pozytywnej prognozy kryminologicznej. W tym aspekcie należy zwrócić uwagę, iż oskarżona jest osobą niekaraną, co w przypadku osoby w wieku niespełna 50 lat, daje podstawę do twierdzenia, iż przypisany oskarżonej ciąg przestępstw stanowił incydent w jej dotychczas nieposzlakowanym życiu. W tym zakresie należy odnieść się także do specyficznej motywacji oskarżonej, która dopuściła się przestępstw chcąc sfinansować leczenie swojej ciężko chorej córki.
\nOkoliczność ta pozwala dać oskarżonej swego rodzaju szanse, zaznaczając przy tym stanowczo konieczność realizacji przez L. S. (1) całości orzeczeń zawartych w uzasadnianym wyroku. Do tego należy wskazać, iż oskarżona pomimo upływu ponad 5 lat od inkryminowanych czynów nie weszła w ponowny konflikt z prawem. Fakt ten również potwierdza poczynioną tutaj pozytywną prognozę kryminologiczną wobec oskarżonej. Dodatkowo zaznaczyć należy, iż L. S. (1) wyraziła chęć zwrotu pokrzywdzonym ich wierzytelności, co również sprawia, iż celowym w tej sprawie jest obdarzenie L. S. (1) dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Natomiast określając wymiar okres próby Sąd Rejonowy rzeczoną probacje rozciągnął na najdłuższy z przewidzianych w polskim porządku czas tj. 3 lata.
\nOwa konieczność wynika nie tylko ze znacznego stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonej, lecz także potrzeby weryfikacji realizacji przez oskarżoną nałożonych nań środków probacyjnych czy kompensacyjnych. Do tego Sąd Rejonowy uwzględnił, iż oskarżona nie posiada ponadprzeciętnych zdolności majątkowych, zarobkowych przez co koniecznym jest danie L. S. (1) czasu realnie pozwalającego na spłatę ciążących na nią zobowiązań pieniężnych. Równocześnie należy podkreślić, iż Sąd Rejonowy obok kary pozbawienia wolności wymierzył oskarżonej kumulatywnie karę grzywny, przez co w społecznym odbiorze nie dojdzie do poczucia swoistej bezkarności L. S. (1). To wszystko sprawiło, iż Sąd Rejonowy w Nowym Sączu w punkcie II uzasadnianego wyroku warunkowo zawiesił wykonanie kary roku pozbawienia wolności wymierzonej w punkcie I wyroku na 3 letni okres próby.
\nL. S. (1) III I Zarazem w realiach niniejszej sprawy należało uwzględnić, iż występki przypisane w punkcie I wyroku cechował zamiar kierunkowy w postaci dążenia do osiągnięcia korzyści majątkowej. Rzeczony fakt pozwolił wymierzyć oskarżonej obok kary pozbawienia wolności również kumulatywnie karę grzywny. W ocenie Sądu Rejonowego takie ukształtowanie reakcji karnej jest celowe dla unaocznienia oskarżonej ale i ogółu społeczeństwa nieopłacalności popełnienia przestępstw, a w szczególności przestępstw przeciwko mieniu. Wymierzenie oskarżonej kar kumulatywnych jest uzasadnione także znacznym stopniem społecznej szkodliwości tego ciągu przestępstw. Podkreślić należy również, iż rzeczona kara będzie wobec zastosowania wobec L. S. (1) dobrodziejstwa probacji jedyną karą efektywnie wykonywaną, Okoliczności te implikowały konieczność wymierzenia oskarżonej stosunkowo dużego wymiaru stawek dziennych grzywny tj. ilości 300 stawek, a więc ponad połowę ustawowego zagrożenia. Natomiast ustalając wysokość jednej stawki dziennej grzywny Sąd wziął pod uwagę przeciętne zdolności majątkowe oskarżonej oraz przede wszystkim wielość obciążających ją zobowiązań natury cywilno prawnej, których to spłata przez dłuższy okres będzie stanowić czynnik niezmiernie obciążający L. S. (1). Toteż w punkcie III uzasadnianego wyroku Sąd wymierzył L. S. (1) 300 stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych.
\nL. S. (1) IV W punkcie IV wyroku Sąd Rejonowy zobowiązany był do zaliczenia na poczet kary efektywnie wykonywanej tj. wymierzonej w punkcie III kary grzywny okresu rzeczywistego pozbawienia wolności L. S. (1) w sprawie wobec, której w okresie od 17 sierpnia 2021 roku do 27 sierpnia 2021 roku stosowano środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania. Owo stwierdzenie faktyczne w zestawieniu z normą przewidzianą w art. 63 § 1 k.k. implikuje konieczność zaliczenia na poczet grzywny okresu rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonej L. S. (1), co Sąd Rejonowy uczynił w punkcie IV uzasadnianego wyroku.
\nL. S. (1) V I W punkcie V uzasadnianego wyroku Sąd Rejonowy kierując się treścią art. 72 § 1 k.k. w związku z zastosowanie wobec oskarżonej L. S. (1) dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary orzeczonej pozbawienia wolności, nałożył na oskarżoną stosowne obowiązki probacyjne. Pierwszym z tych obowiązków jest konieczność pisemnego przeproszenia wszystkich pokrzywdzonych jej zachowaniem. Realizacja owego środka probacyjnego będzie miała wymiar symboliczny i stanowić będzie element zadośćuczynienia pokrzywdzonym przez oskarżoną. Do tego rodzaju oddziaływanie probacyjne będzie stanowić swoiste dopełnienie funkcji kompensacyjnej wyroku, opartej głównie o orzeczony w punkcie VI wyroku obowiązek naprawienia szkody.
\nNadto realizacja obowiązku przeprosin pokrzywdzonych będzie stanowić miernik zrozumienia przez oskarżoną L. S. (1) naganności swojego postępowania, gdzie w tym procesie negowanie swojej odpowiedzialności karnej stanowiło przecież element prawa do obrony. Określając sposób i termin wykonania tego obowiązku Sąd Rejonowy zdecydował, iż zasadnym dla kwestii weryfikacji jego realizacji będzie zobowiązanie oskarżonej do złożenia owych przeprosin w formie pisemnej. Natomiast okres miesiąca od uprawomocnienia się wyroku jest czasem wystarczającym do złożenia przez L. S. (1) takiego oświadczenia, zwłaszcza że dobrze zna ona osoby pokrzywdzone, ich miejsca zamieszkania. Drugim z obowiązków nałożonych na L.
\nS. (1) jest obowiązek wykonania nakazu zapłaty wystawionego na rzecz R. Z. (1). Środek ten stanowi swego rodzaju surogat obowiązku naprawienia szkody, który wobec istnienia orzeczenia sadu cywilnego nie mógł zostać w tej sprawie orzeczony. Zarazem wykonanie przez oskarżonego tego nakazu zapłaty jest nieodzowne, aby zapewnić restytucje w mieniu pokrzywdzonego, a tym samym zminimalizowanie skutków popełnionego przez L. S. (1) przestępstwa. Podjęcie przez oskarżoną starań w kierunku naprawienia szkody, choćby w zakresie samego kapitału pożyczonego przez oskarżyciela posiłkowego będzie stanowił również probierz podjęcia przez oskarżoną rzeczywistych starań w zakresie naprawienia szkody i stwierdzenia, że deklaracje odnośnie spłaty tych pożyczek nie były poczynione tylko i wyłącznie na użytek poprawy swojej sytuacji procesowej.
\nRównocześnie Sąd Rejonowy uwzględnił wielość obciążeń pieniężnych wynikających z przedmiotowego wyroku, nieciekawą sytuacje materialną oskarżonej, a także brak możliwości arbitralnego traktowania poszczególnych wierzycieli. Stąd też w punkcie Vb rzeczonego wyroku ustanowiono dla oskarżonej stosunkowo długi, bo aż roczny termin na realizacje tego obowiązku. Tego rodzaju termin pozwoli podjąć przez L. S. (1) realne działania w przedmiocie zaspokojenia wierzyciela, a zarazem będzie dawał możliwość weryfikacji postawy oskarżonej w przypadku ewentualnego postępowania w przedmiocie zarządzenia wykonania zawieszonej kary pozbawienia wolności.
\nL. S. (1) VI I Wobec jednoznacznego wniosku oskarżyciela publicznego, o którym mowa w art. 46 § 1 k.k. Sąd Rejonowy stwierdzając, iż zachowanie oskarżonej stanowiące przestępstwo spowodowało po stronie pokrzywdzonych uszczerbek majątkowym, konicznym było orzeczenie w tej sprawie obowiązku naprawienia szkody. Sama zasada zasadności tego orzeczenia w tym postępowaniu jest oczywista i wynika wprost ze skazania L. S. (1) za przestępstwo, z którym wiązała się strata finansowa po stronie pokrzywdzonych. Tutaj dla porządku zaznaczyć należy, iż beneficjentem środka kompensacyjnego nie mógł być R. Z. (1), albowiem wobec niego Sąd Rejonowy w Nowym Sączu wydał już nakaz zapłaty. Podobnie z uwagi na konieczność umorzenia postępowania w przedmiocie przestępstwa popełnionego na szkodę A.
\nZ. również on nie mógł być uwzględniony przy orzeczeniu tego środka kompensacyjnego. Istotnym problem sprowadzał się natomiast do określenia wysokości należnego środka. Mianowicie Sąd Rejonowy stanął przed dylematem czy środek ten ograniczyć tylko i wyłącznie do kwoty kapitału przekazanego oskarżonej czy też uwzględnić całość zadłużenia pokrzywdzonych. W tym miejscu Sąd Rejonowy pragnie zwrócić uwagę, iż rzeczone pożyczki były udzielane z zastrzeżeniem ich sumiennego spłacania przez oskarżoną. Tym samym oszukanie pokrzywdzonych pociągnęło za sobą konieczność spłaty stosownych odsetek czy to za opóźnienie czy korzystanie z kapitału, a także różnego rodzaju prowizji podmiotów udzielających pożyczki.
\nW świetle ustnych umów zawieranych pomiędzy pokrzywdzonymi, a oskarżoną jasnym było, iż to L. S. (1) jest odpowiedzialna nie tylko za spłatę kapitału, lecz wszelkich należności wynikających z zawieranych przez pokrzywdzonych umów. Tym samym wyzyskanie błędu pokrzywdzonych/ wprowadzenie ich w błąd pociągnęło siłą rzeczy znacznie większe straty w mieniu pokrzywdzonych aniżeli sam kapitał pożyczki przekazany niezwłocznie oskarżonej. E. owa strata w mieniu pokrzywdzonych pochodzi bezpośrednio z czynu zabronionego. Toteż należało ją uwzględnić podczas orzekania w przedmiocie obowiązku naprawienia szkody. Sąd Rejonowy miał na względzie także, iż L. S. (1) częściowo spłacała owe zobowiązania pieniężne.
\nNiemniej owe wpłaty nie mogły wpłynąć na wysokość orzeczonego środka kompensacyjnego, gdyż pożyczkodawcy w swoich wyliczeniach, zalegających w aktach sprawy uwzględnili dotychczas wpłacony kapitał akonto tych umów. Zarazem owe oświadczenia instytucji finansowych odnoszące się do wysokości aktualnego zadłużenia pokrzywdzonych z tytułu tych umów są nowsze aniżeli dowody wpłat przedstawione przez oskarżoną. Zatem owe oświadczenia w swoich wyliczeniach uwzględniały wpłaty dokonane przez L. S. (1), a przedstawione w potwierdzeniach wpłat k. 1192-1209 akt niniejszej sprawy. Jedynie dla porządku należy zaznaczyć, iż część z tych potwierdzeń dotyczy umów pożyczek nie objętych niniejszym postępowaniem, jak chociażby w zakresie sierpniowej pożyczki wziętej w P.
\nPolska przez K. P. (1). Stąd też Sąd Rejonowy orzekając w przedmiocie obowiązku naprawienia szkody kierował się odpowiedziami instytucji finansowych w zakresie wysokości aktualnego zadłużenia pokrzywdzonych ciągiem przestępstw przypisanych L. S. (1). W odniesieniu do K. Z. (1) i E. K. z uwagi na podjęcie przez nich samodzielnych działań ukierunkowanych na spłatę owych wierzytelności Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne złożone przez nich depozycje, a w odniesieniu do E. K. także potwierdzenia wpłaty środków pieniężnych. Te okoliczności sprawiły, iż Sąd Rejonowy orzekając w punkcie VI wyroku w przedmiocie obowiązku naprawienia szkody obciążył oskarżoną L. S. (1) tak wyliczonymi konsekwencjami finansowymi.
\nL. S. (1) VIII VIII W punkcie VIII wyroku przypisano L. S. (1) ciąg przestępstw z art. 218 § 1a k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. Rzeczone przestępstwo zagrożone jest karą pozbawienia wolności do lat dwóch, a także alternatywnie karą ograniczenia wolności oraz grzywną. Nie powtarzając wcześniej przytoczonych dyrektyw wymiaru kary, należy zaznaczyć jedynie, iż w odniesieniu do wymierzenia kary za ten ciąg przestępstw aktualizowała się dyrektywa, określona w art. 58 § 1 k.k., zgodnie z którą kara pozbawienia wolności winna być orzeczona jako kara ultimo ratio. W realiach niniejszej sprawy w ocenie Sądu Rejonowego pomimo sporego ładunku społecznej szkodliwości tego rodzaju zachowań nie sposób jest twierdzić, iż tylko i wyłącznie orzeczenie wobec L.
\nS. (1) kary pozbawienia wolności może zrealizować dyrektywy prewencji generalnej oraz indywidualnej. Przeciwnie należy stwierdzić, iż oskarżona czynu tego dopuściła co prawda umyślnie, jednakże motywowana szczególną sytuacją osobistą, tj. chorobą córki, która sprawiła, iż straciła ona płynność finansową. Sąd Rejonowy w żadnym razie nie ekskulpuje czynu L. S. (1), ale zwraca uwagę na jej szczególną sytuacje motywacyjną, która winna mieć przełożenie także na wymiar orzeczonej wobec L. S. (1) kary. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, iż karę pozbawienia wolności orzeczono wobec L. S. (1) już w punkcie I wyroku, a brak jest konieczności dodatkowego wzmacniania wymowy tego rodzaju rozstrzygnięcia penalnego.
\nDo tego należy zwrócić mieć na względzie, iż oskarżona L. S. (1) jest osobą dotychczas niekaraną, a przeprowadzony przewód sądowy nie pozwolił wykazać, aby oskarżona była osobą zdemoralizowaną, wobec której niezbędne są izolacyjne środki oddziaływania. Do tego należy wziąć pod uwagę, iż oskarżona jak sama podała w toku rozprawy głównej wróciła już do Polski, przez co wykonanie kary ograniczenia wolności nie będzie stanowić dla oskarżonej atypowego obciążenia. Kolejno dostrzec trzeba także okoliczności popełnienia tego przestępstwa tj. pozostawienie swoich pracowników bez, bądź z częściowym wynagrodzeniem przez okres kilku miesięcy. Z drugiej strony wymierzenie oskarżonej kary grzywny, byłoby nieadekwatne do stopnia społecznej szkodliwości rzeczonego przestępstwa.
\nTego rodzaju rodzaj kary czyniłby także ryzyko, iż oskarżona chcąc uniknąć wykonania kary zastępczej będzie preferować spełnienie obowiązków fiskalnych względem Skarbu Państwa nad realizacje nałożonych nań środków kompensacyjnych. Nie można też pominąć, iż grzywnę wymierzono wobec L. S. (1) w związku z popełnieniem przestępstwa, z którego odniosła ona korzyść majątkową jako jedyną karę efektywnie wykonywaną za tenże ciąg przestępstw. W związku z takimi okolicznościami w ocenie Sądu Rejonowego najlepszym sposobem reakcji na tego rodzaju zachowanie jest właśnie wymierzenie L. S. (1) kary ograniczenia wolności w postaci obowiązku wykonywania, nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne.
\nTego rodzaju forma oddziaływania z pewnością uzmysłowi oskarżonej naganność jej postępowania względem swoich pracowników, którzy przecież jak wykazał przewód sądowy okazali się wobec niej ponadprzeciętnie lojalnie godząc się na funkcjonowanie w takich warunkach pracy przez okres niekiedy dochodzący do roku czasu. Zarazem wymiar godzinowy tychże prac został określony na najniższym z możliwych poziom w sposób celowy, aby umożliwić oskarżonej podjęcie pracy zarobkowej, pozwalającej na realizacje nałożonych na L. S. (1) środków kompensacyjnych. Mając to wszystko na uwadze Sąd Rejonowy w punkcie VIII uzasadnianego wyroku wymierzył L. S. (1) karę roku ograniczenia wolności w postaci obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym.
\nL. S. (1) IX Z uwagi na charakterystykę przypisanego w punkcie VIII wyroku ciągu przestępstw w ocenie Sądu Rejonowego celowo było powiązać karę ograniczenia wolności w postaci wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne z obowiązkiem przeproszenia pokrzywdzonych, których to prawa pracownicze L. S. (1) naruszała przypisanym jej ciągiem przestępstw. Tego rodzaju orzeczenie wzmocni symboliczny wymiar tego judykatu. Nadto będzie stanowić także swoiste oddziaływanie kompensacyjne wobec pokrzywdzonych pracowników pizzerii. Kierując się wymogiem odpowiednio stosowanego art. 74 k.k. Sąd Rejonowy określił sposób (pisemną formę owych przeprosin) oraz czas wykonania tego obowiązku. Okres przewidziany w tym wyroku jest wystarczający do spełnienia owej prostej czynności, nie pociągającej za sobą praktycznie żadnych kosztów materialnych.
\nInne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7.
\nKOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności XI Natomiast w ostatnim tj. XI punkcie uzasadnianego wyroku Sąd Rejonowy zdecydował o obciążeniu L. S. (1) kosztami przedmiotowego postępowania, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, wynikającej wprost z art. 627 k.p.k. W tym zakresie należy podać, iż to właśnie bezprawne, umyślne i popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej postępowanie oskarżonej spowodowało konieczność prowadzenia długoletniego procesu karnego. Owa długotrwałość również zresztą wynikała po części z postawy L. S. (1) w toku postępowania przygotowawczego. Dodatkowo wysłowione w tym punkcie wyroku opłaty i wydatki nie stanowią tak wysokiej sumy pieniężnej, aby można było twierdzić, iż ich poniesienie narazi oskarżoną na ciężkie, atypowe konsekwencje.
\nCo więcej owe koszty sądowe są również w wysokości zdecydowanie mniejszej aniżeli orzeczone w tej sprawie środki kompensacyjne. Stąd też nie można twierdzić, iż obciążenie L. S. (1) tymi kosztami będzie automatycznie narażać pokrzywdzonych na niemożność restytucji ich straty materialnej. Natomiast wysokość rzeczonych kosztów sądowych w zakresie opłaty stanowił odpowiednik wymierzonych oskarżonej L. S. (1) kar tj. kary pozbawienia wolności w wymiarze do roku, kary 300 stawek dziennych grzywny orzeczonej na podstawie art. 33 par. 2 k.k. oraz kary roku ograniczenia wolności i odpowiednich norm zawartych w ustawie o opłatach w sprawach karnych. Natomiast na wydatki poniesione przez Skarb Państwa składały się koszty ryczałtów za karty karne, doręczenia, wydatki związane z dojazdem świadków na rozprawę, a także inne wydatki zestawione w tabeli kosztów postępowania przygotowawczego.
\nPodpis