M. L. (1) w końcu zorientował się, co się dzieje i zaczął niezwłocznie wystawiać w imieniu (...) faktury korygujące i wysyłać je do firm-zleceniodawców. Dzięki temu oraz długim terminom płatności - firmy te w/w kwotę 95.095,76 zł nie uiściły na rachunek oskarżonego, ale na rachunek (...).
\nZabronił również oskarżonemu i jego pracownikom wystawiać faktury w imieniu swojej firmy i odebrał im dostęp do swojego konta na giełdzie transportowej (...); ponadto zabrał z firmy oskarżonego dokumentację dotyczącą wystawianych w imieniu (...) faktur.
\nWtedy oskarżony rozesłał do firm-zleceniodawców oświadczenie, że firma (...) przejmuje wszelkie należności wynikające ze zleceń transportowych dla (...), mimo, że nic takiego nie uzgodnił z M. L.. zeznania M. L. (1) 294-298, 1341-1345, 1478-1481, 1570-1571, 3574-3576 faktury 1357-1458, opinia biegłej załącznik wyciągi z rachunków bankowych 1581-1605, 3392-3529, 3722, 3746-3769 pismo 1612 zeznania K. J. (1) 119-124, 3263-3264 zeznania D. P. (1) 691-692, 1623-1624, 3265-3266 akta sprawy XVI K 1091/21 załącznik oświadczenie 1468 1.1.7.
\nN. K. pkt 5 sentencji wyroku (zarzut XXII) Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty brak brak Fakty uznane za nieudowodnione Lp.
\nOskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1.
\nN. K. pkt 1,2,3,4,6 sentencji wyroku Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Pracownicy dostawali wynagrodzenie gotówką do ręki; zeznają odmiennie, gdyż M. L. (1) ich przekupił, aby twierdzili, że wynagrodzenia nie otrzymali.
\nPieniądze od D. K. w kwocie 10.000 zł to nie była pożyczka ale zapłata za samochód S. (...), który miał mu sprowadzić.
\nM. P. (1) otrzymał zwrot całości pożyczki.
\nUmowy z firmami transportowymi - część z nich była zawarta bez wiedzy oskarżonego, przez K. K., który współdziałała z M. L., podrabiała bez jego wiedzy podpisy.
\nPieniądze bez jego wiedzy trafiały na konto bankowe L.; to L. prowadził rachunkowość; nie wie dlaczego na fakturach wystawianych w imieniu (...) jest jego numer konta bankowego; faktury zostały zdefraudowane przez M. L.. wyjaśnienia oskarżonego 1319-1320, 2.
\nOCena DOWOdów Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 umowa dokument wiarygodny, znajduje potwierdzenie w zeznaniach M. L. (1) zeznania M. L. (1) Sąd dał wiarę zeznaniom świadka. Są one logiczne, spójne, znajdują potwierdzenie w dowodach z dokumentów, wnioskach biegłej z zakresu analizy kryminalnej, zeznaniach świadków M. C., E. S., K. J., D. K., O. K., K. S., D. P., K. P., A.V., K. W. Oczywiście są pewne drobne nieścisłości między zeznaniami świadka, a zeznaniami w/w osób (np. odnośnie tego czy wyraził on zgodę, aby D. P. podpisywała się jego nazwiskiem na fakturach), ale kwestię te mają całkowicie drugorzędne znaczenie w tej sprawie i nie wpływają na ustalenia faktyczne w zakresie znamion przestępstw, których dotyczy ta sprawa. Ponadto trzeba zauważyć, że D. P. jest oskarżona o podrobienie podpisów świadka (sprawa XVI K 1091/21), a więc ma interes, aby twierdzić, że świadek zgadzał się na podrabianie jego podpisów. zeznania K. L.
\nSąd dał wiarę zeznaniom świadka, korelują one z zeznaniami M. L. oraz zeznaniami świadków - pracowników oskarżonego, z których wynika, że wszystkimi sprawami (...) zajmował się M. L. (1). informacja z (...) dokumentacja z KRS dowody wiarygodne; pochodzą w rejestrów państwowych, nie były kwestionowane przez strony. zeznania M. C. (1) E. S. (1), K. J., D. K., O. K., K. S., D. P., K. P.
\nSąd dał wiarę zeznaniom świadków; są one logiczne, spójne, korespondują ze sobą, z zeznaniami M. L., P. Z., A.V., znajduja potwierdzenie w dowodach z dokumentów; korelują również z zeznaniami M. H., M. R. (1), S. A., J. R., P. M. (1), P. P. (6), K. C., R. K., R. G. (1), K. W.. zeznania P. Z. (1) Sąd dał wiarę zeznaniom świadka. Są one spójne, logiczne, korespondują z zeznaniami M. C., E. S., K. J., D. K., O. K., K. S., D. P., K. P., M. L., znajdują potwierdzenie w dowodach z dokumentów. umowy i dokumentacja zatrudnienia dokumenty wiarygodne - znajdują potwierdzenie w zeznaniach M. C., E. S., K. J., D. K., O. K., K. S., D. P., K. P., P. Z..
\n1.1.2 zeznania (...) Sąd dał wiarę zeznaniom świadka; są one spójne, logiczne, korelują z zeznaniami M. C., E. S., K. J., D. K., O. K., K. S., D. P., K. P., P. Z., M. L..
\n1.1.3 zeznania D. K. (1) W zakresie tego czynu Sąd również dał wiarę zeznaniom świadka; są one logiczne, spójne i znajdują potwierdzenie w dowodzie z dokumentu. Co do modus operandi - zeznania świadka korespondują z zeznaniami M. P.. umowa pożyczki dowód wiarygodny; jego treść koreluje z zeznaniami w/w świadka.
\n1.1.4 zeznania M. P. (1) Sąd dał wiarę zeznaniom świadka; są one logiczne, spójne i znajdują potwierdzenie w dowodzie z dokumentu. Co do modus operandi - zeznania świadka korespondują z zeznaniami D. K.. pokwitowanie dowód wiarygodny; jego treść koreluje z zeznaniami w/w świadka 1.1.5 Faktury, umowy dokumenty wiarygodne, ich treść znajduje potwierdzenie w zeznaniach niżej wymienionych świadków oraz innych dokumentach. zeznania J. W. (1) M. H., M. R. (1), S. A., J. R., P. M. (1), P. P. (6), K. C., R. K., R. G. (1), K. W.
\nSąd dał wiarę zeznaniom świadków. Są one spójne, logiczne, znajdują potwierdzenie w dowodach z dokumentów, zeznaniach M. L., P. Z., A.V., M. C., E. S., K. J., D. K., O. K., K. S., D. P., K. P.. Mimo, że są to osoby obce w stosunku do siebie – ich zeznania korelują ze sobą co do modus operandi oskarżonego, metod jego działania, sposobów zawierania umów. odpis wyroku dokument wiarygodny, sporządzony przez sąd.
\n1.1.6 faktury dokumenty wiarygodne w zakresie tego, że zostały one wystawione na polecenie oskarżonego i przesłane zleceniodawcom oraz stanowiły podstawę do zapłaty przez nich należności - w tej części korespondują one z zeznaniami M. L., D. P., K. J., innymi dokumentami (wyciągi z rachunków bankowych). zeznania M. L. (1) jak w pkt 1.1.1. opinia biegłej Sąd podzielił wnioski biegłej z zakresu analizy kryminalnej R. S.; biegła wydała opinię na podstawie dokumentów tj. wyciągów z rachunków bankowych i faktur zgormadzonych w aktach sprawy. Wnioski opinii są jasne i czytelne; nie były podważane przez strony. wyciągi z rachunków bankowych dokumenty wiarygodne, nadesłane przez banki, nie były kwestionowane przez strony.
\nPismo, oświadczenie Sąd dał wiarę, że takie dokumenty zostały sporządzone i przesłane do kontrahentów, albowiem znajduje to potwierdzenie w zeznaniach M. L., K. J. i treści faktur; natomiast co do kwestii zgody i wiedzy M. L. na czynności o jakich mowa w tych pismach - Sąd daje wiarę zeznaniom M. L. z przyczyn omówionych przy ocenie jego zeznań. zeznania K. J. (1), D. P. (1) jak w pkt 1.1.1. akta sprawy XVI K 1091/21 dokumenty wiarygodne - udostępnione przez sąd Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.2.1 wyjaśnienia oskarżonego Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego i przyjętej przez niego linii obrony.
\nW części dotyczącej zarzutów I-VI, XIX-XXI, wyjaśnienia te są sprzeczne z zeznaniami świadków M. C., E. S., K. J., D. K., O. K., K. S., D. P., K. P., A.V., P. Z., M. L.. Zarzuty oskarżonego, jakoby M. L. miał przekupywać pracowników, aby kłamali twierdząc, że nie otrzymali wynagrodzenia nie znajdują potwierdzenia w żadnych dowodach. Również sam zarzut, w kontekście tego, jakie motywy miałby mieć M. L. aby takie działania podejmować jest pozbawiony logiki.
\nOdnośnie zarzutu VII - wyjaśnienia oskarżonego są sprzeczne z zeznaniami świadka D. K., a przede wszystkim z pisemną umowa pożyczki (k.352), której oskarżony przecież nie kwestionował; są również sprzeczne z potwierdzeniem przelewu przedstawionym przez świadka, z którego wynika, że pieniądze na zakup samochodu (...)przelał oskarżonemu dużo wcześniej (k.3378).
\nOdnośnie zarzutu VIII - wyjaśnienia oskarżonego są sprzeczne z zeznaniami świadka, M. P..
\nOdnośnie zarzutów IX-XVIII - wyjaśnienia oskarżonego są sprzeczne z zeznaniami świadków J. W. (1), M. H., M. R. (1), S. A., J. R., P. M. (1), P. P. (6), K. C., R. K., R. G. (1), K. W., P. Z., K. J., D. P.. Z zeznań tych wynika jasno, że nawet jeżeli w pojedynczych przypadkach umowy pisemne były zawierane przy udziale pracownicy oskarżonego bądź w ogóle strony nie otrzymały podpisanego egzemplarza umowy, to wszystkie ustalenia ustne dotyczące umów pismenych, poprzedzające ich zawarcie było czynione tylko i wyłącznie z oskarżonym. Ponadto oskarżony nigdy nie kwestionował w swoich wyjaśnieniach, że nie dokonał zapłaty faktur na rzecz firm transportowych.
\nTwierdzenie, iż pieniądze bez jego wiedzy trafiały na konto (...) jest całkowicie pozbawione sensu i logiki; przecież oskarżony miał wystawiać faktury w imieniu (...) i wiedział doskonale, że w fakturach tych ma wskazywać rachunek (...), gdyż ta firma była formalnie zleceniobiorcą dla firm, które zlecały transporty na giełdzie (...). Również twierdzenie, że nie wie, dlaczego na fakturach wystawianych w imieniu (...) pojawiły się jego numery rachunków bankowych jest niedorzeczne i nielogiczne; tylko on miał interes w tym, aby tak się stało; tylko on miał dostęp do tych rachunków i wiedział, że wpływają na nie środki od zleceniodawców; tak więc abstrahując nawet od zeznań M. L., K. J. i D. P., wyjaśnienia oskarżonego są w tej części całkowicie sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego i jako takie niewiarygodne.
\nStwierdzenie, że M. L. miał zdefraudować faktury jest dla Sądu zupełnie niezrozumiałe z językowego punktu widzenia.
\nReasumując - wyjaśnienia oskarżonego i jego linia obrony są nielogiczne, niespójne, niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego i w/w dowodami i na wiarę nie zasługują.
\n1.1.6.
\nZeznania świadków:
\nJ. K., M. N., M. G. (1), P. C., A. B., D. P. (4), I. W., L. S., S. M., J. A., S. K., M. C. (3), M. R. (2), R. G. (2), U. I., G. M., W. J., P. M. (2), T. K. (1), Z. C., G. P. (1), T. D., Ł. W., T. U., J. W. (2), A. K., T. F., D. B., M. A., K. M., E. C., M. R., A. N., Ł. B., D. B., G. P., M. G., M. G., J. S., J. F., D. S., K. M. , D. B., D. H., K. B., K. K., M. Z., J. J., N. Ś., N. Polak, P. S., M. J., M. K. (1), A. R., F. M. M., M. B., H. R., A. S., M. K. (2), S. C., A. M., M. P. (3), R. N., B. K., D. H. (2), K. F., R. S., D. B. (4), D. K. (5), P. S. (2), M. S. (1), J. O., P. M. (3), K. S. (3), M. S. (2), L. L. (2), T. K. (2), R. S., T. R., M. R. (4), T. F. (2), R. P., K. W. (3), H. P..
\nSąd dał wiarę zeznaniom tych świadków, gdyż znajdują potwierdzenie w dowodach z dokumentów, ale nic istotnego do sprawy nie wniosły. pozostałe dowody z dokumentów Nic istotnego do sprawy nie wniosły.
\n3.
\nPODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 2b, 3, 4 N. K.
\nZwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej W przypadku czynów opisanych w zarzutach VII, IX-XII, XIV-XVIII oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona występków z art 286 §1 kk, a w przypadku zarzutu XIII - również w związku z art. 294§1 kk.
\nOskarżony bowiem działając z góry powziętym zamiarem osiągniecia korzyści majątkowej wprowadził w błąd przedstawicieli firm opisanych w zarzutach IX-XVIII co do zamiaru i możliwości wywiązania się z zawartych umów i doprowadził ich do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci usług świadczonych na rzecz firm kierowanych przez oskarżonego. O tym, że oskarżony od początku nie miał zamiaru ani możliwości wywiązania się z zawartych umów świadczy kilka elementów. Po pierwsze - z zeznań wszystkich pracowników - spedytorów wynika, że stawki proponowane przez oskarżonego firmom transportowym były tak wysokie, że praktycznie nie pozwalały osiągnąć żadnego zysku przez firmy zarządzane przez oskarżonego.
\nPonadto oskarżony doskonale zdawał sobie sprawę, że faktury dla zleceniodawców wystawiał w imieniu (...) i to na konto (...) miały wpływać należności za usługi transportowe. A więc wiedział, że on nie będzie miał środków aby wywiązać się z umów zawartych w imieniu swoich firm. Trzeba tutaj zauważyć, że zarówno M. L. jak i oskarżony musieli sobie z tego zdawać sprawę, gdyż M. L. w imieniu (...) i na jego rzecz upoważnił oskarżonego do zawierania umów z firmami transportowymi (k.1460). A zatem oskarżony mógł zawierać umowy w ten sposób, że jej stroną byłby (...) i dla (...) byłyby wystawiane faktury, których obowiązek zapłaty ciążyłby na tej firmie. Mimo to oskarżony postanowił zawierać umowy w imieniu firm (...) wiedząc, że nie będzie miał możliwości wywiązać się z nich.
\nCo więcej - jeszcze przed zawarciem umów z firmami transportowymi oskarżony polecił wpisywać do faktur wystawianych w imieniu (...) dla zleceniodawców swoje numery rachunków bankowych i zaczęły spływać na jego konto środki pieniężne; mimo to kwot tych nie przeznaczał na zapłatę faktur wystawionych przez firmy transportowe. Wszystkie te okoliczności świadczą, zdaniem Sądu, że oskarżony od początku działał z zamiarem oszukania firm transportowych i doprowadzenia ich do niekorzystnego rozporządzenia mieniem.
\nPonieważ w przypadku zarzutu XIII wartość szkody przekracza 200 tys. zł - jest to znaczna szkoda, wyczerpują znamiona art 294 §1 kk.
\nOdnośnie zarzutu VII - oskarżony działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadził w błąd D. K. co do zamiaru wywiązania się z umowy pożyczki i doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Jego modus operandi w tym zakresie był identyczny jak w przypadku M. P. (pkt 2c sentencji).
\nCzyny (zarzuty IX-XII, XIV-XVIII) zostały popełnione przez oskarżonego w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, zanim zapadł pierwszy wyrok, a podstawa wymiary kary jest taka sama - co spełnia przesłanki ciągu przestępstw z art. 91 §1 kk. ☒ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem 1, 2a N. K.
\nZwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Oskarżonemu postawiono 9 zarzutów przestępstw z art. 218 §1a kk. W ocenie Sądu oskarżony popełnił jedno przestępstwo obejmujące 8 z tych zarzutów (I-VI, XIX i XXI) działając czynem ciągłym. Przepis art 218 §1a kk stanowi, że popełnia występek, kto wykonując czynności w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, złośliwie lub uporczywie narusza prawa pracownika wynikające ze stosunku pracy lub ubezpieczenia społecznego. Oskarżony jako właściciel jednoosobowej działalności gospodarczej, a następnie prezes zarządu spółki z o.o. był osobą wykonującą czynności z zakresu prawa pracy; on przyjął wszystkich pracowników i ustalał z nimi wysokość wynagrodzenia; on zdecydował, że nie zostanie zawarte umowa pisemna do czasu powstania spółki z o.o. Sąd oczywiście zauważył, że wszystkie umowy pisemne (zawarte 1.11.2018r) zostały zawarte przez P. Z. jako przedstawiciela spółki. Jednakże z zeznań świadków wynika, że stało się tak, gdyż oskarżony w ogóle nie zamierzał zawrzeć takich umów, a P. Z. poczuwał się do odpowiedzialności jako wspólnik spółki i nie chcą zostawić pracowników \"na lodzie\" sam zawarł z nimi umowy, mimo, że formalnie nie leżało to w zakresie jego kompetencji. Potwierdza to fakt, że zaliczki na poczet wynagrodzenia, wypłacone w tym samym okresie, pochodziły z oszczędności P. Z., a nie z środków firmy. Tak więc nie zmianie to faktu, że to oskarżony był osobą wykonującą czynności z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych.
\nW ocenie Sądu zachowanie oskarżonego wskazuje, że działał on z góry powziętym zamiarem wykorzystanie ludzi, których zatrudnił i w ogóle od początku nie zamierzał płacić im wynagrodzenia ani zgłaszać do ubezpieczenia. Analiza rachunków bankowych oskarżonego w zestawieniu z opinią biegłej dotyczącej zestawienia wypłat pieniędzy z rachunków oskarżonego i płatności kartami płatniczymi wskazuje, że oskarżony dysponował środkami pieniężnymi, z których mógł zapłacić wynagrodzenie swoim pracownikom, a mimo to tego nie robił. Wskazuje to na działanie w sposób złośliwy; w orzecznictwie wskazuje się bowiem, że zachowanie złośliwe charakteryzuje się chęcią dokuczenia, okazania lekceważenia poprzez nierespektowanie, mimo obiektywnej możliwości, określonego uprawnienia pracowniczego (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 30.03.2016r. II AKa 71/16). Zdaniem Sądu zachowanie oskarżonego wpisuje się w wykładnie pojęcia złośliwości przedstawioną powyżej.
\nPonadto oskarżony działał w sposób uporczywy, albowiem jego zachowanie trwało ponad 3 miesiące; ponieważ działał on w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, tym samym zostały spełnione warunki art. 12 §1 kk.
\nSąd zmienił opis czynu, w zakresie dat zachowań wobec poszczególnych pracowników przyjmując, że zachowania te miały miejsce od momentu przyjęcia danej osoby do pracy (co ustalono na podstawie ich zeznań) do dnia 10 następnego miesiąca po tym, jak osoby te przestały pracować. Czyli przykładowo jeżeli O. K. pracowała od 15.09.2018 do 22.11.2018r. to wynagrodzenie za listopad powinna otrzymać do 10.12.2018r., a więc ten termin Sąd przyjął jako końcowy wobec tego pracownika. Termin 10 dnia miesiąca wynika z art 85 §2 kodeksu pracy.
\nZastosowano przepisy obowiązujące w dacie czynu jako względniejsze dla oskarżonego – z uwagi na fakt, iż z dniem 24.06.2020r. weszła w życie nowelizacji Kodeksu Karnego, na mocy której działanie w ramach czynu ciągłego (art. 12 §1 kk) stało się podstawą do obligatoryjnego nadzwyczajnego obostrzenia kary (art. 57b); zatem przepisy obowiązujące w dacie czynu były bardziej korzystne dla oskarżonego; należało więc zastosować art. 4§1 kk.
\nOdnośnie zarzutu XX - Sąd stwierdził, że oskarżony swoim zachowaniem nie wyczerpał znamion występku z art. 218 §1a kk, gdyż A.V. nie był jego pracownikiem. Szczegółowe przesłuchanie tego pokrzywdzonego pozwoliło stwierdzić, że miał on pracować w firmie oskarżonego na zasadzie współpracy, gdyż sam prowadził również działalność gospodarczą i miał świadczyć usługi jako firma. Natomiast wskazany przepis dotyczy jedynie działania na szkodę pracowników w rozumieniu kodeksu pracy. Natomiast, w ocenie Sądu, należało w przypadku tego zarzutu przypisać oskarżonemu dokonanie oszustwa. Oskarżony bowiem działając bowiem w podobny sposób, jak w przypadku w/w pracowników - z góry nie mając zamiaru uiścić wynagrodzenia pokrzywdzonemu A. V. za wykonaną przez niego pracę (usługi spedytorskie) wprowadził go w błąd w tym zakresie i doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci usług o wartości 5800 zł (pokrzywdzony miał otrzymać 6000 zł za 2 miesiące, a otrzymał jedynie 200 zł). Tym samym popełnił przestępstwo z art. 286 §1 kk. ☒ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem 2c N. K.
\nZwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Oskarżonemu postawiono zarzut przestępstwa przywłaszczenia (VIII). W ocenie Sądu swoim zachowaniem wyczerpał on jednak znamiona oszustwa. Jego modus operandi w tym przypadku był taki sam jak w przypadku D. K.. Działając z góry powziętym zamiarem wprowadził on w błąd M. P. co do zamiaru wywiązania się z umowy pożyczki i doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 5000 zł. Takie zachowanie wyczerpuje znamiona art. 286 §1 kk.
\nPonieważ czyny opisane w pkt 2 sentencji zostały popełnione w krótkich dostępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, a podstawa wymiaru kary w stosunku do nich jest taka sama - zostały spełnione warunki art 91 §1 kk. ☒ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem 6 N. K.
\nZwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Oskarżonemu postawiono 117 zarzutów oszustwa (XXIII-CXXXIX) polegającego na doprowadzeniu firmy (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wskazanie swojego numeru konta bankowego w fakturach wystawianych w imieniu tej firmy.
\nW ocenie Sądu oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona jednego przestępstwa z art 18 §1 kk w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 §1 kk w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k.
\nPo pierwsze - oskarżony nie wystawiał faktur w imieniu (...) osobiście, ale polecił robić to podlegającym mu pracownicom; im również nakazał wstawiać w fakturach swój numer rachunku bankowego w miejsce rachunku (...). Zgodnie z art. 18§1 kk - odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam albo wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, ale także ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego czynu. Jak wskazuje się w doktrynie - uzależnienie może mieć charakter formalny, wynikający z funkcjonowania wydającego polecenie oraz adresata w zorganizowanej strukturze, jak i nieformalny, wynikający z konkretnego układu okoliczności faktycznych stanowiących podstawę do istnienia stosunku zależności między dwiema osobami (por. M. Filar, Podstawy..., s. 7). Uzależnienie należy rozumieć jako sytuację swoistego podporządkowania adresata polecenia wydającemu polecenie, stosunek podległości organizacyjnej lub psychicznej (por. M. Klepner, Sprawstwo..., s. 65). Ustawodawca, wskazując na uzależnienie jako konstytutywny element sprawstwa polecającego, zdaje się przesądzać, że ta postać sprawstwa związana jest z takimi sytuacjami, w których więzi między wydającym polecenie a jego adresatem są na tyle silne, że adresat czuje się zobligowany do wykonania polecenia, innymi słowy, znajduje się w położeniu, w którym niewykonanie polecenia naraziłoby go na przykre konsekwencje, np. w postaci utraty pracy, utraty środków utrzymania, szantażu, groźby itp. (tak: Kodeks karny. Część ogólna. Tom I, Część I Komentarz do art. 1-52 k.k. pod red. A.Zolla i W.Wróbla, WK, 2016).
\nOskarżony był pracodawcą i przełożonym swoich pracowników i nie budzi wątpliwości, że wykorzystał ich uzależnienie od siebie aby polecić im wystawiać faktury, które służyły do wprowadzenia w błąd. Przy czym wprowadzonym w błąd nie była (...), ale firmy - zleceniodawcy, którzy mieli uiszczać należności na rzecz firmy (...), czyli rozporządzać mieniem (...). Tak więc oskarżony dopuścił się przestępstwa w formie sprawstwa polecającego.
\nKolejna kwestią, która w ogóle nie zainteresowała prokuratora było rzeczywiste rozporządzenie mieniem. Wszystkie zarzuty dotyczą bowiem dokonania czynu. Tymczasem Sąd zlecił biegłej z zakresu analizy finansowej przeprowadzenie analizy rachunków bankowych zarówno (...) jak i firm oskarżonego i ustalenie, za które faktury rzeczywiście wpłynęły kwoty na rachunek oskarżonego (a zatem doszło do rozporządzenia mieniem), a za które faktury firmy zleceniodawcy dokonali zapłaty na rzecz (...) bądź tez w ogóle nie dokonali zapłaty (a zatem w tym wypadku doszło do usiłowania, ale rozporządzenie mieniem na szkodę (...) nie nastąpiło).
\nNa podstawie opinii biegłej ustalono, że na rachunki bankowe oskarżonego z tytułu faktur wystawionych w imieniu (...), gdzie wskazano numer rachunku bankowego oskarżonego - wpłynęło łącznie 61.569,94 zł; natomiast na rachunki (...) - 79.426,13 zł; natomiast kwota 15.669,63 zł to kwota faktur, które nie zostały zapłacone w ogóle.
\nJednocześnie nie budzi wątpliwości Sądu, że oskarżony zlecając swoim pracownicom wystawianie faktur z jego numerem rachunku bankowego działał z góry powziętym zamiarem, a kolejne faktury były wystawiane w krótkich odstępach czasu, co wyczerpuje znamiona czynu ciągłego.
\nTak więc oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona oszustwa i usiłowania oszustwa w ramach sprawstwa polecającego, działając czynem ciągłym.
\nOdnośnie art. 4§1 kk - znajduje zastosowanie uwagi dotyczące pkt 1 i 2a sentencji, poczynione powyżej. ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie 5 N. K.
\nZwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia Prokurator nie przedstawił żadnych dowodów sprawstwa i winy oskarżonego co do zarzutu XXII. Sąd również nie był w stanie poczynić ustaleń w tym zakresie (k.3882). W tej sytuacji Sąd uniewinnił oskarżonego od tego zarzutu.
\n4.
\nKARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności N. K.
\n1 W ocenie Sądu wymierzona kara jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Przy jej wymiarze Sąd miał na uwadze ilość pokrzywdzonych, czasookres działania oskarżonego, okoliczności sprawy, rodzaj i charakter naruszonych praw pracowniczych.
\nN. K.
\n2, 3 W ocenie Sądu wymierzona kara jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Przy jej wymiarze Sąd miał na uwadze okoliczności sprawy, wartość szkód wyrządzonych przestępstwami, działanie ciągami przestępstw.
\nN. K.
\n4 W ocenie Sądu wymierzona kara jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Przy jej wymiarze Sąd miał na uwadze wartość szkody wyrządzonej przestępstwem, okoliczności sprawy.
\nN. K.
\n6 Jak wyżej. Przy wymiarze wszystkich kar jednostkowych Sąd miał na uwadze młody wiek oskarżonego, ale z drugiej strony fakt prawomocnego skazania go za inne przestępstwo popełnione w tym samym okresie co przestępstwa w niniejszej sprawie. Ustalając wysokość stawek dziennych grzywny Sąd miał na uwadze możliwości majątkowe i zarobkowe oskarżonego.
\nN. K.
\n7 Wymierzając karę łączną Sąd wziął pod uwagę treść art. 85a kk. Związek pomiędzy poszczególnymi przestępstwami oraz względy prewencji indywidualnej i generalnej przemawiały za skorzystaniem wobec oskarżonego z zasady redukcji przy wymierzaniu kar łącznych. Jednocześnie nie można nie wziąć pod uwagę, że oskarżony w stosunkowo krótkim czasie kilku miesięcy popełnił mnóstwo przestępstw i swoim zachowaniem skrzywdził wielu ludzie, a łączna szkoda (dokonana, pomijając usiłowanie) z tych przestępstw to prawie 0,5 mln zł netto; dodatkowo swoim zachowaniem oskarżony doprowadził firmy niektórych pokrzywdzonych do upadłości czy niewypłacalności. Takie zachowanie zasługuje na potępienie i adekwatną karę.
\nW ocenie Sądu kara łączna wymierzona w sprawie stanowi adekwatną dolegliwość dla oskarżonego, a jednocześnie odpowiada społecznemu poczuciu sprawiedliwości.
\nN. K.
\n8 Sąd orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkód wyrządzonych przestępstwami poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych odpowiednich kwot z tego tytułu.
\nW przypadku pkt 1 sentencji wysokość szkody wyliczono w oparciu o treść zeznań pokrzywdzonych oraz umów; Sąd nie brał pod uwagę kwot jakie pokrzywdzeni mieli otrzymywać \"na czarno\", ale jedynie kwoty, które mieli otrzymywać zgodnie z prawem - na podstawie zawartych umów – biorąc pod uwagę rzeczywisty czas pracy. Przyjęto kwoty netto, albowiem w pozostałym zakresie część wynagrodzenia stanowiła należności Skarbu Państwa (zaliczki na podatek, składki na ubezpieczenie, zdrowotna itd.); Sąd uwzględnił również kwoty jakie otrzymali poszczególni pokrzywdzeni i pomniejszył o nie wysokość orzeczonych kwot. w przypadku pkt 2 sentencji - uwzględniono kwoty jakie zostały wypłacone pokrzywdzonym przez oskarżonego bądź jego wspólnika w przypadku pkt 3 i 4 sentencji - orzeczono kwoty wynikające z faktur - netto; Sąd miał tutaj na uwadze wyrok Sądu Najwyższego z 27.11.2020r. IV KK 230/19.
\n5.
\nInne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Odnośnie obowiązku naprawienia szkody
\n7.
\nKOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 9 Oskarżony został obciążony opłatą w kwocie 5400 zł (5000 zł za kare grzywny i 400 zł za karę pozbawienia wolności) oraz częścią wydatków. Sąd mając na uwadze wysokość wydatków, a jednocześnie wysokość obowiązku naprawienia szkody w sprawie - stwierdził, że oskarżony może uiścić wydatki w kwocie 20 tys. zł, a w pozostałej części powinien być zwolniony od ich ponoszenia i wydatkami tymi, tak samo jak wydatkami w części uniewinnienia obciążono Skarb Państwa.
\n7.
\nPodpis SSR del. Radosław Chodorowski