Dodatkowo jednak podkreślić należy to, iż dotacje miały zostać przeznaczone na określony cel. Celem tym miało być ogólne krzewienie kultury fizycznej, rekreacji, szkolenie młodzieży, organizowanie meczów i imprez sportowych (wynika to z lektury każdego wniosku dotacyjnego oraz z treści zawieranych umów) – zarówno Starostwo Powiatowe jak i Urząd Miejski ,,zamówiony” przez siebie produkt otrzymały!
\nJeszcze raz Sąd podkreśli, iż w toku całego procesu nikt nie zarzucił klubowi (...), iż ten nie zrealizował tego do czego się zobowiązał, a pozyskane środki przeznaczył na cel niezwiązany z umową na podstawie której przekazywano dotację. To, że były one niewystarczające na pokrycie wszystkich kosztów, to że klub nie potrafił i nie mógł ich rozliczyć to zupełnie inna sprawa – nie mówiąc o celowości takiego a nie innego wydatkowania środków przez samorządy.
\nTwierdzenia wskazane powyżej odnośnie art. 297 § 2 kk (m.in. brak podstawowej wiedzy co do stanu finansowego klubu, zaległości finansowych, dostępu do konta czy karty bankomatowej ) odnoszą się także do czynu zarzucanego temu oskarżonemu w pkt X ao – jak już wcześniej opisywano, oskarżony zgodził się na powyższe za namową T. G., który podał powód może niekoniecznie szczególnie przekonujący ale jak się okazało skuteczny. Nie przesądzały o tym jakiekolwiek zaległości finansowe, nie udowodniono by oskarżony miał wiedzę o podjętych czynnościach egzekucyjnych.
\nW przypadku T. G. (1) jego rola w klubie została szczegółowo już omówiona – pełnił rolę ,,szarej eminencji” a kolejni prezesi zostali powołani wyłącznie celem uniknięcia wcześniejszego błędu łączenia funkcji w samorządzie i podmiocie otrzymującym dotacje – ich rola od początku miała być wyłącznie fasadowa, a nadal całość władzy miała pozostawać w rękach T. G..
\nSąd uniewinnił T. G. od zarzutu popełnienia czynów opisanych w pkt IX do XVI aktu oskarżenia (pkt III wyroku).
\nOskarżony miał działać wspólnie i w porozumieniu ze Z. S. (1) oraz inną nieustaloną osobą i dokonywać podrobienia podpisów piłkarzy.
\nZarzuty aczkolwiek obejmują działanie z Z. S. nie znajdują co do zasady swych odpowiedników w zarzutach przedstawionych Z. S. , wyjątek dotyczy jedynie dwóch z nich tj. zarzut z pkt IX oraz XI aktu oskarżenia przedstawiony T. G. odpowiada zarzutom z pkt V i VI przedstawionym Z. S., pozostałe zarzuty a więc z pkt. X,XII,XIII,XIV,XV oraz XVI przedstawione T. G., mimo wyraźnego wskazania współsprawstwa, nie znalazły swego wyrażenia prawnego wobec współoskarżonego o te same czyny.
\nWskazać należy także, iż mimo wykonania całego szeregu opinii z zakresu wiarygodności dokumentów, wykonania w tym zakresie poważnej i długotrwałej pracy (najpierw przesłuchanie świadków i pobranie materiału dowodowego), faktycznie nie wykonano żadnej szczegółowej analizy tego dowodu na etapie postępowania przygotowawczego, niejako zbiorczo formułując zarzuty w myśl zasady, iż skoro współoskarżeni współpracowali ze sobą, to podpis podrobiony przez jednego z nich musi oznaczać odpowiedzialność kolejnego oskarżonego. Jak z powyższego jednak zestawienia zarzutów wynika, nawet i w tym wypadku oskarżyciel, formułując akt oskarżenia, nie był konsekwentny.
\nSąd przedstawił już pogląd na rolę poszczególnych osób w klubie, odstępując od uznania, iż mamy do czynienia z grupą trzech osób (prezesi klubu), którzy stworzyli przestępczy ,,układ” zmierzający m.in. do wyprowadzania, w tym w drodze zachowań oszukańczych, środków finansowych z samorządów. Tym samym tę koncepcję odniósł i do zarzutów podrabiania dokumentów.
\nNic nie świadczy o tym, by oskarżeni G. i S. pozostawali w zmowie, co więcej nawet S. postępował ostatecznie wbrew woli T. G. wycofując klub z rozgrywek.
\nW dużej mierze tożsamy rodzaj podrabianych dokumentów także nie świadczy o zmowie współoskarżonych, pamiętać należy, iż dokumenty w klubie podrabiane były także przez inne ustalone (Ł. T. (1)) i nieustalone osoby (aczkolwiek analiza materiału dowodowego pozwala z dużą doża prawdopodobieństwa wskazać najbardziej prawdopodobne osoby) i to one także mogły wskazać Z. S. najbardziej podatny na tego typu manipulacje rodzaj dokumentów. Z. S. nie ograniczał się zresztą tylko do ,,list wypłat ekwiwalentów”.
\nOstatecznie więc Sąd badał, czy we wskazanych zarzutach znajdując się takie podpisy, które T. G. (1) osobiście podrobił – z żadnej z opinii powyższy wniosek nie wynikał, co skutkowało uniewinnieniem oskarżonego w tym zakresie.
\nW zakresie czynu z pkt XXV aktu oskarżenia (z art. 303 § 2 kk) wskazać należy, iż stowarzyszenie może prowadzić działalność gospodarczą, według ogólnych zasad określonych w odrębnych przepisach (art. 34 ustawy o stowarzyszeniach Dz.U z 2020r. poz. 2261). Niezależnie nawet od tego ma obowiązek prowadzenia księgowości pełnej lub podatkowej. Bez żadnych wątpliwości dokumentacja księgowa w klubie nie była prowadzona w sposób prawidłowy o czym świadczą zeznania wszystkich bez wyjątku księgowych klubu, wyniki audytu, wreszcie opinia biegłej z zakresu księgowości.
\nOskarżony o powyższy czyn został jedynie T. G., w sytuacji gdy oskarżyciel budował oskarżenie w oparciu o założenie ścisłego współdziałąnia wszystkich prezesów klubu.
\nZnamieniem typów czynu zabronionego z art. 303 kk jest skutek. Jest nim szkoda majątkowa. Szkoda powinna być rozumiana w sposób cywilistyczny – rozumienie dotyczyć powinno zarówno straty, jak i utraconego zarobku.
\nW kontekście niniejszej sprawy Sąd uznał, iż szkoda jako taka nie nastąpiła, nie skonkretyzowano jej wysokości ani rodzaju, oprócz ogólnego wskazania kwoty w zarzucie – samo ewentualne żądanie zwrotu dotacji nie przesądza o jego zasadności.
\nKlub (...) realizował zadania jakie nakładały na niego warunki umów, brak jest dowodów na to, by pozyskane środki przeznaczył na jakikolwiek inny cel, niż ten określony w dotacji. Rzeczywiście deklarując we wniosku dotacyjnym istnienie wkładu własnego, niejako sam sprowadził na siebie problem jego późniejszego rozliczenia, co było także powodem podrabiania dokumentów – jednakże co do zasady wykonał to do czego się zobowiązał. Tymczasem zbudowano zarzut wobec T. G., iż doprowadził on do powstania szkody majątkowej w samym klubie – w ocenie Sądu jest to zbyt wczesne formułowanie odpowiedzialności bazującej na tym, iż faktycznie w chwili obecnej nie ma kto w imieniu klubu (w zasadzie poprzednika obecnej formy prawnej) wypowiedzieć się w zakresie ewentualnej niezasadności domagania się np. zwrotu dotacji.
\nPamiętać należy, iż Starostwo Powiatowe wprost stwierdziło, iż zadania zlecone dotację zostały wykonanie i nie domaga się żadnych zwrotów przekazanych dotacji.
\nPodstawą do formułowania wobec oskarżonego T. G. (1) zarzutów z pkt XXVI do CXVII aktu oskarżenia było de facto jedynie to, iż posiadał on kartę do bankomatu i pobierał gotówkę.
\nIstotą przywłaszczenia jest bezprawne potraktowanie uzyskanej wcześniej cudzej rzeczy jak swojej własnej. Najczęściej w rachubę wchodzić będzie takie zachowanie, które będzie jednoznacznie wskazywać na traktowanie cudzej rzeczy lub prawa majątkowego jak swojego własnego (wyr. SN z 4.9.2008 r., II KK 221/08, Prok. i Pr. – wkł. 2009, Nr 5, poz. 13).
\nSąd przedstawiał już kwestię pozycji poszczególnych prezesów klubu w ramach (...) (...), w tym szczególną rolę T. G.. Podobnie także Sąd wskazywał na powody dla których rozliczenia miały charakter gotówkowy.
\nOskarżyciel pominął zupełnie konsekwentne relacje współoskarżonych, pracowników klubu (W. czy T.), wreszcie samych zawodników, którzy wprost mówili o tym, że T. G. przynosił wypłaconą gotówkę do klubu, że wypłaty miały charakter przekazywania kwot pieniężnych – biegła z zakresu księgowości również wskazywała na ten sposób prowadzenia rozliczeń w klubie. Był on nieprawidłowy ale nie oznaczało to, iż T. G. dokonywał zaboru środków i to na szkodę klubu, co do którego wykazywał wiele starań by mógł on funkcjonować i się rozwijać.
\nTo, iż było to nieudolne nie oznacza, że karalne. S. techniczne uznanie, ze wypłata środków z konta, tylko dlatego, że nastąpiła nie przez aktualnego prezesa klub a przez ,,szarą eminencję” klubu, jest zbyt daleko idąca i faktycznie w sposób nader dowolny, przerzuca ciężar dowodowy na oskarżonego w myśl zasady ,,udowodnij teraz, że pobrane środki rzeczywiście trafiły do klubu”. Tymczasem można zadać inne pytanie, skoro nie było w zasadzie obrotu za pośrednictwem konta (przelewy itd.) lub był on ograniczony, to skąd jednak pochodziły środki na opłaty sędziów, zapewnienie wyżywienia zawodnikom, czy opłacenie hoteli ?
\nW sprawie nie przedstawiono żadnego dowodu na to by T. G. miał dokonywać zaboru tych środków celem przywłaszczenia na swoją rzecz.
\nStąd też decyzja Sądu o uniewinnieniu go w tym zakresie.
\nW odniesieniu do Z. S. uniewinniono go z zarzutów sformułowanych w pkt II,III,XXIX i XXX aktu oskarżenia (pkt XI wyroku).
\nWszystkie zarzuty mu przedstawione wymagają oczywiście umyślności w zakresie zamiaru. Sąd przedstawiał także sytuację i okoliczności zostania prezesem przez tego oskarżonego. Sąd omawiał powody dla których zmienił kwalifikację prawną czynów zarzucanych mu w pkt I i IV aktu oskarżenia (przy opisie skazania z pkt X wyroku w uzasadnieniu), co ma oczywisty wpływ na decyzję co do zarzutów z pkt II i III aktu oskarżenia.
\nWskazane zarzuty ograniczono do czynów z art. 297 § 1 kk i art. 286 § 1 kk (zbieg kumulatywny) bez przyjęcia, iż oskarżony dopuścił się czynów z art. 270 § 1 kk – w sytuacji gdy nie składał w ogóle wniosków o dotację ( nie był prezesem, nie pełnił funkcji w klubie) formułowanie zarzutów opartych w znamiona art. 297 § 1 kk jest absolutnie nieuzasadnione.
\nDalsze uzasadnienie uniewinnienia, w tym zakresie oraz w zakresie pkt XXIX oraz XXX, aktu oskarżenia jest tożsame z uzasadnieniem uniewinnienia jakie Sąd przedstawił omawiając zarzuty z art. 297 § 1 i 2 kk, art. 270 § 1 kk wobec M. G. (1), stąd też Sąd nie będzie ich ponawiał.
\nBrak zawarcia opisów czynów z pkt II i III aktu oskarżenia w ostatecznie przyjętym opisie czynu zawartym w pkt. X wyroku wynika z tego, iż w tych zarzutach oskarżyciel odstąpił od objęcia Z. S. zarzutem z art. 270 § 1 kk i byłoby to wyjście poza zakres aktu oskarżenia.
\nBrak możliwości skazania z art. 286 § 1 kk w przypadku wszystkich omawianych zarzutów Sąd wyjaśnił w części wstępnej oceny prawnej.
\nW odniesieniu do S. M. (1) to jego osoby dotyczą w głównej mierze wskazania Sądu zawarte w części wstępnej uzasadnienia (oceny prawnej).
\nSąd w zakresie swej właściwości oczywiście nie jest kompetentny do tego by wskazywać oskarżycielowi na to kogo ma obejmować zarzutami, jednakże w kontekście przedłożonego materiału dowodowego, należy zwrócić uwagę na swoisty dysonans w sytuacji prawnej w jakiej znalazł się S. M. (1) jako burmistrz S. a F. B. starosta (...).
\nZ przedłożonych dokumentów ale także z zeznań całego szereg pracowników tych dwóch instytucji samorządowych wynika, iż stosowały one dokładnie te same procedury w zakresie naboru wniosku o dotacje, ich opiniowania przez powoływane komisje, wreszcie także w zakresie podpisywanych umów oraz co najważniejsze w zakresie nadzoru nad wykonywaniem dotacji. Tymczasem to jedynie S. M. (1) postawiono zarzuty w zakresie niedopełnienia obowiązków czy przekroczenia uprawnień, w sytuacji gdy np. w myśl umów o dotacje zawieranych przez klub (...) ze Starostwem Powiatowym wymagano od niego stworzenia specjalnego konta (subkonto) do przekazania dotacji i rozliczenia jej, po czym mimo tego, że klub nie dopełnił tego warunku, bez najmniejszych problemów, uznawano składane sprawozdania z wykonania dotacji za prawidłowe.
\nPowyższe Sąd podnosi, przywołując jednocześnie wcześniejsze twierdzenia dotyczące powszechności dofinansowywania klubów sportowych przez samorządy czy spółki Skarbu Państwa, celem wykazania dużej ostrożności z jaką Sąd podchodził do ewentualnego stworzenia ,,wyjątku”, w wypadku skazania konkretnego włodarza niewielkiego miasta przy absolutnej bezkarności kierujących podmiotami przekazujących daleko większe środki podatników.
\nW tym też kontekście istotnym jest także przywoływane już stwierdzenie (...) w B., iż jego uprawnienia nie obejmują kontroli celowości wykorzystania środków zaliczanych do dochodów własnych i subwencji ogólnej samorządu terytorialnego.
\nTakże i Sąd uważa, że nadzwyczajnego namysłu wymaga wkraczanie w sferę budowania budżetów, zasadności wydatkowania środków przez samorządy, tak by nie generować nie przewidzianego w ustawach dodatkowego elementu nadzorczego – by nie tworzyć wtórnych ocen zasadności projektów jakie realizowane są przez te podmioty (tutaj istnieje ryzyko wtórnej weryfikacji decyzji, która w chwili podejmowania mogła wydawać się racjonalną, a zweryfikowana przez upływ czas nie jest w stanie bronić się finansowo - patrz koncepcje tworzenia przynoszących powszechnie straty aquaparków) Przedmiotem ochrony art. 231 kk jest prawidłowa działalność instytucji państwowych i samorządu terytorialnego (główny przedmiot ochrony) oraz interes społeczny i prywatny (dodatkowy przedmiot ochrony). Interes społeczny lub prywatny może być zindywidualizowany dopiero w konkretnej sprawie.
\nOskarżycielowi, w ocenie Sądu, umknął uwadze cel i interes społeczny jaki przyświecał nie tylko oskarżonemu ale i innym samorządowcom – miało nim być dofinasowanie klubu sportowego, który poprzez awans na szczebel centralny stał się wizytówką miasta. Sąd zapoznał się oczywiście z wszystkimi ofertami złożonymi przez (...) (...) i z treścią zawartych umów o dotacje – zgodnie z treściami tych uzgodnień, klub zobowiązywał się do realizacji zadań w zakresie rekreacji, szkolenia młodzieży w ramach posiadanych sekcji, organizacji zawodów sportowych – powstaje więc pytanie czy skoro otrzymał pieniądze na te cele to czy je realizował ?
\nZawody odbywały się o czym świadczą relacje w gazetach (w aktach sprawy), sprawozdania z meczów składane przez sędziów do (...), nawet rachunki za ochronę, szkolenie poszczególnych grup młodzieży prowadzono zgodnie z harmonogramami, mieszkańcy miasta przychodzili na mecze, zapisywali dzieci do sekcji.
\nW żadnym momencie tego postępowania nie padł zarzut nie wykonania przez (...) (...) zadania dotacyjnego, czyli jak już zostało stwierdzone, jednostki samorządu terytorialnego otrzymały zamówiony produkt .
\nFaktycznie więc zarzut oskarżyciela dotyczy tego, że część przekazywanych pieniędzy szła w rezultacie na realizację nie tego zadania dotacyjnego na jaki je pierwotnie przeznaczono, a skoro tak, to należało te środki zwrócić. To, iż w rezultacie te zadanie zostało wykonane! już oskarżyciela nie interesowało. Sąd jednak z takim pryncypialnym sposobem traktowania przepisów prawa się nie zgadza, mają one służyć obywatelom a nie biurokratycznej zgodności poszczególnych zestawień w rubrykach ,,winien i ma”, czyli na gruncie niniejszej sprawy konkretny wydatek - konkretna dotacja.
\nSkoro środki przeznaczono na realizację określonego celu wpisującego się w zadania własne samorządów i zadanie to zostało wykonane to trudno tu mówić o działaniu na szkodę interesu publicznego. Sąd nie utożsamia tego interesu publicznego w żądaniu zwrotu dotacji, które konstruowane jest w związku nie z tym, iż zadania nie wykonano a z tym, iż nie złożono właściwego sprawozdania.
\nOsoby odpowiedzialne z ramienia klub za niewłaściwe wnioski dotacyjne, niewłaściwe wydatkowanie w ramach dotacji nie pozostały bezkarne, ponoszą odpowiedzialność, nie oznacza to jednak, by należało ją rozciągać na inne osoby zaangażowane w samo udzielenie dotacji ze strony podmiotów samorządowych (a i to wybiórczo, np. pominięto zupełnie z-cę burmistrza K. S., który był wprost zaangażowany w zorganizowanie konkursów, nadzór nad pracownikami przyjmującymi sprawozdania, wreszcie miał nakłąniać Z. S. do zostania prezesem), To czy ten rzeczywiście były to najrozsądniej wydane pieniądze pozostaje, w ocenie Sądu, nie tyle domeną wymiaru sprawiedliwości co wprost mieszkańców, którzy oceniają włodarzy miasta w kolejnych wyborach.
\nOskarżyciel stworzył całe listy naruszeń poszczególnych przepisów jakich to miał dopuścić się oskarżony – w tym miejscu, abstrahując od ich zasadności, należy wskazać, iż umknęło mu jednak podstawowe znamię przestępstwa z art. 231 kk jakim jest działanie na szkodę interesu publicznego lub prywatnego. (...) się na szczegółach nie dostrzegając tego podstawowego elementu.
\nOczywiście ten element musi mieć charakter ocenny ale zdaniem Sądu, ta ocena na gruncie prawa karnego powinna mieć charakter nader abstrakcyjny i ogólny, tj. czy cel i przeznaczanie środków na kulturę fizyczną jest celem wpisujący się interes publiczny i prywatny.
\nMiasto i powiat miały prawo do tego by przeznaczyć środki na szeroko pojmowaną kulturę fizyczną (są to zadania własne samorządów) i zrobiły to – uzyskały też oczekiwany rezultat o czym wciąż przypominało w pismach do Sądu Starostwo Powiatowe.
\nNa marginesie (z uwagi na niespełnienie wskazanej wyżej przesłanki odpowiedzialności z art. 231 kk) Sąd jedynie wskaże, ze oskarżyciel nie zauważył także tego, iż na wydatkowanie środków zgodziła się Rada Miasta głosując za budżetem zwiększającym pulę finansową przeznaczoną na cel sportowy, jak też nie zwrócił uwagi na formę kolegialną wypracowania decyzji (włąściwe komisje oraz całe działy przygotowujące konkursy i je przeprowadzające), nieprawdą jest także by opinie np. komisji sportu były wiążące lub konieczne dla podjęcia decyzji o dzieleniu dotacji, a także nie zauważył zmian w przepisach ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, które nader iluzorycznym czynią rzeczywisty zakres nadzoru nad wydatkowaniem dotacji udzielonych innym jednostkom (stowarzyszeniom). W tym ostatnim przypadku wskazać należy, iż (...) S. przez lata radził sobie dobrze z absorbowaniem dotacji – nic nie wskazywało na potrzebę zintensyfikowania czynności nadzorczych. Te zresztą wykonywane były przez podległe burmistrzowi działy, które działały w ramach przepisów – dopiero audyt wskazał na nieprawidłowości.
\nTrudno także czynić oskarżonemu zarzut, iż wystąpił on o umorzenie należności od klubu – to nie on przecież ostatecznie podjął decyzję, miała ona charakter kolegialny (zresztą uchylono ją w trybie nadzorczym.
\nMając powyższe na uwadze Sąd uniewinnił S. M. (1).
\n4.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności T. G. (3) II.
\nII.
\nIV.
\nIV.
\nVII.
\nVII.
\nKara łączna – Sąd orzekł karę stosując zasadę częściowej absorbcji uznając, iż kara 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności będzie karą adekwatną do stopnia zawinienia oskarżonego jak też stopnia społecznej szkodliwości czynu, i nie będzie kłóciła się z celem jaki ma być osiągnięty a więc resocjalizacyjnym. Zadziała ona wychowawczo ale też poprzez swe ukształtowanie w dolnej granicy zagrożenia będzie wyrazem tego, iż Sąd dostrzegł motywy działania T. G., który co prawda nieudolnie ale próbował pozyskiwać środki na działalność, jak sam to oceniał społeczną.
\nVIII.
\nVIII.
\nSąd orzekając w zakresie warunkowego zawieszenia wykonania kary miał na uwadze zasadę wyrażoną w art. 4 § 1 kk i brzmienie art. 69 i 70 kk sprzed kolejnych nowelizacji, wprowadzających kolejne ograniczenia w stosowaniu tej instytucji. Oskarżony nie jest osobą zdemoralizowaną, motywacja popełnienia przestępstw nie jest szczególnie obciążająca, od popełnienia czynów minęło 12 lat, skazany nie popełniał dalszych przestępstw i brak jest powodów do uznania, że proces resocjalizacyjny nie może toczyć się na wolności. Okres próby w wymiarze 3 lat jest wyrazem przekonania Sądu o sprawczej roli oskarżonego w procesie pozyskania dotacji w oparciu o nierzetelne dokumenty, co dało wyraz w różnicy w tym zakresie w odniesieniu do okresu próby Z. S..
\nZ. S. (1) X.
\nX.
\nXII.
\nXII.
\nXIII.
\nXIII.
\nXIV.
\nXIV.
\nKara łączna – Sąd orzekł karę stosując zasadę częściowej absorbcji uznając, iż kara 10 miesięcy pozbawienia wolności będzie karą adekwatną do stopnia zawinienia oskarżonego jak też stopnia społecznej szkodliwości czynu, i nie będzie kłóciła się z celem jaki ma być osiągnięty a więc resocjalizacyjnym. Zadziała ona wychowawczo ale też poprzez swe ukształtowanie w dolnej granicy zagrożenia będzie wyrazem tego, iż Sąd dostrzegł motywy działania Z. S., który próbował rozwiązać sytuację w jaką został uwikłany – wybierał złe sposoby posuwając się do podrabiania dokumentów.
\nXV.
\nXV.
\nSąd orzekając w zakresie warunkowego zawieszenia wykonania kary miał na uwadze zasadę wyrażoną w art. 4 § 1 kk i brzmienie art. 69 i 70 kk sprzed kolejnych nowelizacji, wprowadzających kolejne ograniczenia w stosowaniu tej instytucji. Oskarżony nie jest osobą zdemoralizowaną, motywacja popełnienia przestępstw nie jest szczególnie obciążająca, od popełnienia czynów minęło 12 lat, skazany nie popełniał dalszych przestępstw i brak jest powodów do uznania, że proces resocjalizacyjny nie może toczyć się na wolności. Okres próby w wymiarze 2 lat jest wyrazem przekonania Sądu o podrzędnej roli oskarżonego w całym procederze mającym uzasadnić pozyskiwanie środków finansowych dla (...) (...).
\n5.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA Zawarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Długość trwania postępowania wynikała z okoliczności obiektywnych, przewodniczący składu uległ wypadkowi oraz przeszedł operację co wiązało się z jego absencją – strony zostały uprzedzone o możliwości rozpoczęcia przewodu sądowego od początku – żądania tego nie zgłaszały.
\nKoszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności XVI.
\nSąd mając na uwadze charakter sprawy, bardzo poważne koszty jakie zostały w nim poniesione (m.in. wielokrotność i różnorodność opinii biegłych), ostateczną postać czynów za które oskarżeni zostali skazani, a także ograniczone możliwości majątkowe i zarobkowe starszych już oskarżonych, doszedł do wniosku, iż są oni w stanie pokryć koszty sądowe jedynie w części – Sąd starał się uniknąć sytuacji, gdy poziom kosztów, przy bardzo poważnym stopniu uniewinnień oraz modyfikacji czynów, mógłby wskazywać na przejęcie przez nich roli quasi kary. Poziom obciążenia kosztami sądowymi pozwoli na w miarę sprawne ich wyegzekwowanie.
\n6.Podpis