Rozpoznając ponownie sprawę Sąd Okręgowy w pierwszej kolejności podejmie czynności mające na celu prawidłowe ustalenie podmiotów legitymowanych biernie w tym procesie, przez wyeliminowanie tych, których dalszy udział w postępowaniu jest zbędny oraz mając na uwadze powinności Sądu, wynikające z dyspozycji art. 5 i 6 k.p.c., jak również fakt, że powód występuje w sprawie samodzielnie. Sąd powinien mieć na względzie, że powód roszczenia sformułowane w pozwie skierował przeciwko pracodawcy z chwili wręczenia aktu przeniesienia z 9 marca 2016 r., jak również przeciwko pracodawcy, do którego został przeniesiony ze skutkiem na 14 marca 2016 r. Precyzyjne określenie podmiotów po stronie pozwanej ma bezpośredni związek z podstawą faktyczną sporu oraz ustaleniem, czy wskazywanej przez powoda szkody bądź krzywdy dopatruje się on w działaniach bezpośrednio wynikających z samego aktu przeniesienia, czy także z jego skutków zaistniałych po 14 marca 2016 r. Kwestia ewentualnych dalszych następstw decyzji o przeniesieniu wymaga zatem rozstrzygnięcia czy Prokuratura Okręgowa W. – P. w W., będąca pracodawcą powoda od 14 marca 2016 r. powinna być także wskazana jako podmiot po stronie pozwanej.
\nPodejmując powyższe czynności Sąd Okręgowy winien mieć na uwadze, że w orzecznictwie za utrwalone należy uznać stanowisko, zgodnie z którym pracodawcą prokuratora jest jednostka, w której wykonuje on swoje obowiązki służbowe, natomiast zdecydowanie nie jest nim Skarb Państwa, a zatem Prokuratura Krajowa, czy Prokuratura Okręgowa W. – P. w W., nie występuje w sprawie jako statio fisci Skarbu Państwa, lecz jako pracodawca powoda, który zgodnie z art. 460 § 1 k.p.c. ma zdolność sądową w sprawach z zakresu prawa pracy (por. mające analogiczne znaczenie, a odnoszące się do sędziów m.in. uchwałę Sądu Najwyższego z 23 lipca 1993 r., sygn. I PZP 30/93, OSNC 1994 Nr 6, poz. 123 oraz wyrok SN z 19 września 1996 r., sygn. I PRN 101/95, OSNAPiUS 1997 Nr 7, poz. 112 oraz postanowienie z 27 lipca 2022 r., sygn. I PUO 5/22). Nie ma więc zastosowania art. 67 § 2 k.p.c., zgodnie z którym w „zwykłym” postępowaniu procesowym stroną jest zawsze Skarb Państwa, a tylko personifikuje go jednostka organizacyjna, z której działalnością wiąże się dochodzone roszczenie (statio fisci).
\nCo do materialnoprawnej podstawy roszczeń powoda domagającego się odszkodowania z tytułu naruszenia zasad równego traktowania w zatrudnieniu w rozumieniu art. 18 3d k.p. Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę winien mieć na uwadze, że pod pojęciem zdefiniowanych w powyższym przepisie „zasad równego traktowania w zatrudnieniu” należy rozumieć zarówno dyskryminację ze względu na niedozwolone kryterium różnicujące (art. 18 3a k.p.), jak i inne przypadki nierównego traktowania w zatrudnieniu.
\nPodstawą prawną roszczenia pracownika o odszkodowanie od pracodawcy, który naruszył zasadę równego traktowania w zatrudnieniu, jest art. 18 3d k.p., zgodnie z którym pracownik nabywa prawo do odszkodowania na tej podstawie, gdy zostanie spełniona jedyna, wymieniona w tym przepisie, przesłanka odpowiedzialności odszkodowawczej pracodawcy, a mianowicie zostanie wykazane, że pracodawca naruszył zasadę równego traktowania w zatrudnieniu. Odpowiedzialność odszkodowawcza pracodawcy na podstawie art. 18 3d k.p. jest oparta na zasadzie bezprawności, na co wskazuje zawarte w tym przepisie określenie: „pracodawca naruszył zasadę równego traktowania w zatrudnieniu”. Jest niewątpliwe, że pod tym określeniem należy rozumieć naruszenie ogólnych przepisów Kodeksu pracy zakazujących dyskryminacji (np. art. 11 3 k.p.), jak i przepisów nakazujących równe traktowanie w zatrudnieniu (np. art. 11 2 k.p.) oraz stanowiących rozwinięcie regulacji dotyczącej równego traktowania w zatrudnieniu i zakazu jakiejkolwiek dyskryminacji (art. 18 3a-18 3e k.p.). Do powstania roszczenia pracownika o odszkodowanie z tytułu naruszenia wobec niego przez pracodawcę zasady równego traktowania w zatrudnieniu wystarczające jest zatem wykazanie bezprawności zachowania pracodawcy w postaci naruszenia przepisów Kodeksu pracy. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowane jest także stanowisko, że przesłanką odpowiedzialności odszkodowawczej pracodawcy jest jedynie naruszenie zasady niedyskryminacji, co jest traktowane jako bezprawność zachowania pracodawcy (por. wyroki Sądu Najwyższego: z 7 grudnia 2011 r., sygn. II PK 77/11; z 18 kwietnia 2012 r., sygn. II PK 196/11, OSNP 2013 nr 7-8, poz. 73; z 14 grudnia 2017 r., sygn. I PK 342/16, LEX nr 2435672; z 9 maja 2019 r., sygn. III PK 50/18, OSNP 2020 Nr 5, poz. 42).
\nW odniesieniu do żądania zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych spowodowanego naruszeniem godności pracowniczej powoda rozważania Sądu Okręgowego sprowadzały się jedynie do zacytowania przepisów i stwierdzenia, że podjęte wobec powoda działania, na skutek zmiany przepisów ustawy wprowadzającej przepisy nowej ustawy o prokuraturze, nie były bezprawne, bo wynikały właśnie z ustawy, wobec czego nie została spełniona podstawowa przesłanka zapewnienia powodowi ochrony z tego tytułu. Oceniając zasadność tego roszczenia argumentacja Sądu ograniczyła się do zacytowania fragmentu odpowiedzi na pozew, bez jakiegokolwiek odniesienia się do faktów, na które powoływał się powód w toku postępowania. Rozpoznając ponownie sprawę Sąd Okręgowy w pierwszej kolejności odniesie się do wskazywanych przez powoda faktów, podnoszonych już pozwie, dowodów, które powód w toku procesu przytoczył na ich poparcie i dokona ich stosownej ocenie w świetle art. 23 i 24 k.c. oraz art. 11 1 k.p.
\nZarzuty dotyczące rozstrzygnięcia o kosztach procesu, wobec uchylenia wyroku do ponownego rozpoznania sprawy Sądowi Okręgowemu należy uznać za przedwczesne. Trzeba jedynie zwrócić uwagę, że nie znajduje usprawiedliwienia zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego od powoda na rzecz pozwanych Skarbu Państwa — Prokuratury Okręgowej W.-P. w W. i Prokuratury Okręgowej W. P. w W. odrębnie na rzecz każdego z nich, w sytuacji, gdy oba wskazane podmioty, wobec przekazania przez Prokuratorię Generalną zastępstwa procesowego Skarbu Państwa, były w istocie reprezentowane przez jednego przeciwnika procesowego, jakim była Prokuratura Okręgowa W.-P. w W., reprezentowana przez jednego pełnomocnika w osobie radcy prawnego. Wszelkie pisma procesowe składane były w imieniu tych podmiotów postrzeganych jako pokrywające się, z tożsamym stanowiskiem procesowym. Brak jest zatem uzasadnionych podstaw do rozdzielnego, odrębnego ich traktowania w kwestii poniesionych kosztów zastępstwa prawnego.
\nMając na uwadze powyższe rozważania Sąd odwoławczy - na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. - uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, z uwagi na nierozpoznanie przez Sąd pierwszej instancji istoty sprawy, a na podstawie art. 108 §2 k.p.c. pozostawił temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach instancji odwoławczej.
\nMałgorzata Micorek – Wagner Ewa Stryczyńska (spr.) Marzena Wasilewska