{"html": "

14.błędnym przyjęciem, że o motywacji działania oskarżonego świadczy fakt braku zainteresowania wątkiem nieprawidłowości przy przeprowadzaniu przetargów w (...) S.A. i skupienie się w głównej mierze na wątku odrolnienia gruntów, czemu miałaby dowodzić zdaniem Sądu Rejonowego również okoliczność, iż wobec braku informacji o podjętych działaniach w sprawie przez CBA, M. O. zgłosił w lutym 2007 roku podobne zawiadomienie do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, co świadczy jednoznacznie o błędnym rozumowaniu przyjętym przez Sąd I-ej Instancji, a opierającym się na założeniu, że CBA powinno informować M. O. o podjętych działaniach w sprawie;

\n

15.błędnym przyjęciem przez Sąd I-ej Instancji, iż sprawa kontrolowanego wręczenia korzyści majątkowej A. K. (1) została wykreowana przez oskarżonych, podczas gdy analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje, iż rolę wiodącą w całej sprawie pełnił P. R., poprzez A. K. (1), który aktywnie a wręcz nachalnie poszukiwał chętnego do zrealizowania sprawy odrolnienia, a funkcjonariusze CBA działali z inicjatywy A. K. (1), realizując jego wytyczne i tylko w tym zakresie podejmując za pośrednictwem(...) grę operacyjną w ramach Kombinacji Operacyjnej (...);

\n

16.błędnym ustaleniem przez Sąd Rejonowy zamiaru oskarżonych, de facto w oparciu o opinię K. P. i wiadomość sms, podczas gdy opinia ta nie była znana oskarżonym w okresie pełnienia przez nich funkcji w CBA, a dowód w postaci wiadomości sms jest całkowicie niewiarygodny, a jego prawdziwość nie została przez Sąd w żaden sposób zweryfikowana.

\n

III. Obrazę przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię, a to:

\n

1.art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 19 ust. 1 Ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na wadliwym przyjęciu przez Sąd Rejonowy, że czynności prowadzone we wskazanym trybie mając charakter subsydiarny, podczas gdy brak jest takiego wymogu stawianego wskazaną regulacją prawną;

\n

2.art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 14 ust. 1 pkt 6 Ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym poprzez jego wadliwą wykładnię, prowadzącą do przyjęcia, że zarejestrowanie rozmowy w miejscu publicznym, pomiędzy J. W. (1) a A. K. (1) nastąpiło bezprawnie, albowiem bez zgody sądu, podczas gdy wymóg zgody wskazanej w art. 17 Ustawy o CBA nie ma zastosowania do czynności podejmowanych we wskazanym w art. 14 ust. 1 pkt 6 Ustawy o CBA trybie;

\n
3.art 231 § 1 k.k. w zw. z art. 20 Ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym poprzez jego wadliwą wykładnię, prowadzącą do przyjęcia, że zarejestrowanie rozmowy i obrazu, w trakcie kontrolowanego wręczania korzyści majątkowej nastąpiło bezprawnie, albowiem bez zgody sądu, podczas gdy wymóg zgody wskazanej w art. 17 Ustawy o CBA nie ma zastosowania do czynności podejmowanych w ramach kontrolowanego wręczenia korzyści majątkowej;
\n

4.art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 24 ust. 1 i 2 Ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym oraz art. 35 ust. 4 Ustawy z dnia 24 maja 2002 roku o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, poprzez ich błędną interpretację polegającą na wadliwym przyjęciu, że oskarżeni nie mieli uprawnienia do wytworzenia dokumentów służących utrzymaniu legendy funkcjonariusza działającego pod przykryciem, podczas gdy oskarżeni mieli ustawową kompetencję do wytworzenia takich dokumentów.

\n

5.art. 6 ust 1 i ust 3 lit b Europejskiej Konwencji Ochrony Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (dalej Konwencja), poprzez nieprzeprowadzenie rzetelnego procesu karnego, w trakcie którego wobec oskarżonego Sąd respektowałby zasadę „równości broni\" umożliwiającą oskarżonemu właściwą obronę, gdyż sytuacja oskarżonego z uwagi na objęcie tajnością większości dowodów na podstawie, których został on skazany była zdecydowanie mniej korzystna niż prokuratora, który miał nieograniczony dostęp tak do jawnych jak i niejawnych materiałów postępowania, zaś oskarżony i jego obrońca podczas zaznajamiania się z materiałami postępowanie nie mieli prawa do swobodnego sporządzania notatek, uzyskiwania kopii niejawnych materiałów, wynoszenia notatek sporządzonych w kancelarii tajnej sądu lub na rozprawach przeprowadzonych z wyłączeniem jawności, a także oskarżony nie dysponował odpowiednim czasem i możliwościami do przygotowania obrony, w tym sporządzenia środka odwoławczego od wyroku skazującego gdyż dostęp do uzasadnienia skarżonego apelacją orzeczenia z uwagi na przepisy o ochronie informacji niejawnych był znacznie utrudniony, albowiem znaczna część uzasadnienia przywołanego powyżej orzeczenia (ponad 50 procent) miała charakter niejawny, przez co oskarżony i jego obrońca mogli się z niejawną częścią uzasadnienia wyroku zapoznać jedynie w kancelarii tajnej sądu w dniach i godzinach jej urzędowania nie mogąc wynosić notatek z lektury uzasadnienia, uzyskać kopii dokumentów sądowych i przy wskazanych powyżej ograniczeniach dysponowali jedynie formalnie 14 dniowym terminem na wniesienie apelacji.

\n

Na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. w zw. z art. 437 § 1 i 2 k.p.k. skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego Mariusza Kamińskiego od wszystkich zarzucanych mu czynów.

\n
5)Drugi obrońca oskarżonego Mariusza Kamińskiego adw. M. Z., który na podstawie art. 425 § 1, 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 427 § 1 k.p.k. w zw. z art. 444 k.p.k. zaskarżył wyrok w części tj. w zakresie dotyczącym oskarżonego Mariusza Kamińskiego (w pkt I, II i X wyroku; str. 47-58, 82), na korzyść oskarżonego.
\n

Na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 1, 2 i 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

\n
1.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a mający decydujący wpływ na treść wyroku, a to: /CZĘŚĆ NIEJAWNA APELACJI/
\n
-Mariusz Kamiński przejawiał lekceważące podejście do prawa,
\n
-wprowadzał w błąd Prokuratora Generalnego oraz Sąd Okręgowy w Warszawie treścią wniosków o zastosowanie czynności kombinacji operacyjnej, bez wskazania rodzaju i ilości rzekomo fałszywych informacji, które wpływałyby na zmianę decyzji Prokuratora Generalnego lub Sądu Okręgowego w Warszawie, przy sprzecznej ocenie lakoniczności wniosków lub manipulowania faktami;
\n
-działanie Mariusza Kamińskiego uległo zakończeniu w ramach przyjętego czasookresu z miesiącem lipcem 2007 roku, /CZĘŚĆ NIEJAWNA APELACJI/, a zatem po wejściu w życie zarządzenia Prezesa Rady Ministrów nr 91 z 31.08.2007 roku.
\n

II. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku, tj.:

\n
-art. 424 w zw. z art. 6 w zw. z art. 445 par. 1 i 429 k.p.k. w zw. z art. 6 ust 1 i ust 3 lit „b\" Europejskiej Konwencji Ochrony Praw Człowieka i Podstawowych Wolności wobec sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób nieczytelny: z dwukrotnym powtórzeniem stanu faktycznego, przy braku wskazania, który stan jest wiążący i czy istnieją różnice oraz wielokrotnym powtarzaniem ocen prawnych w czasie oceny zeznań świadków; ze sporządzeniem dwóch wersji uzasadnienia, które różnią się numeracją stron (182 str. i 407 str.), przez usunięcia części niejawnych tekstu, co uczyniło uzasadnienie nieczytelnym i istotnie utrudniającym obrońcy sporządzenie apelacji w ciągu 14 dni terminu ustawowego, którego przekroczenie skutkowałoby odmową przyjęcia środka odwoławczego;
\n
-art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 i 7 k.p.k. polegającą na wybiórczej (z pominięciem istotnych dowodów z materiału niejawnego - o czym w części niejawnej apelacji) oraz dowolnej, a nie swobodnej ocenie dowodów, w tym oparciu treści uzasadnienia na materiale dowodowym ograniczającym się jedynie do przyjęcia wersji niepopartej żadnym dowodem, że Mariusz Kamiński znał „ostrzeżenia\" płynące z treści opinii prawnej dr hab. K. P. z 11.03.2007 r. zaś treści pisma Komendanta Głównego Policji z 30.11.2006 r., oraz pisma Z. W. (tudzież treści sms dziennikarza do Prokuratora Krajowego) stanowiły podstawę do przyjęcia odmiennej, niż dotychczasowa praktyka ustawowa w zakresie wydania, a co za tym idzie wytworzenia dokumentu dla funkcjonariusza CBA w celu wykonywania czynności służbowych; /CZĘŚĆ NIEJAWNA APELACJI/ III. obrazę przepisu prawa materialnego:
\n
-/CZĘŚĆ NIEJAWNA APELACJI/
\n
-a to art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 1 par. 1 k.k. wobec braku dookreślenia znamienia czynu zabronionego, w sytuacji braku przekroczenia konkretnych uprawnień przez funkcjonariusza publicznego, które jeszcze nie zostały skodyfikowane wewnętrznie, zaś wykonywania obowiązków skodyfikowanych ustawą.
\n

Na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. w zw. z art. 437 § 1 i 2 k.p.k. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego Mariusza Kamińskiego od wszystkich zarzucanych mu czynów.

\n
6)obrońca oskarżonego Macieja Wąsika adwokat J. W. (2) , który na podstawie art. 425 § 1, 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 427 § 1 k.p.k. w zw. z art. 444 k.p.k. zaskarżył wyrok w całości, w zakresie dotyczącym oskarżonego Macieja Wąsika, tj. w pkt III, IV i X wyroku, na korzyść oskarżonego.
\n

Na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 1, 2, i 3 k.p.k. wyrokowi zarzucił:

\n

I.obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj.:

\n
1.art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, wybiórczej, a nierzadko całkowicie sprzecznej z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, oceny tegoż materiału dowodowego, świadczącej o braku obiektywizmu Sądu Rejonowego, w tym w szczególności:
\n
a)dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny podejmowanych przez oskarżonych, w okresie od dnia 11 grudnia 2006 roku do dnia 11 stycznia 2007 roku działań oraz realizowanych czynności, wyłącznie w oparciu o zarejestrowany zapis rozmowy z dnia 14 grudnia 2006 roku pomiędzy J. W. (1) i A. K. (1) z pominięciem pozostałych informacji, jakim dysponowali oskarżeni w tym okresie, podczas gdy materiał ten stanowił istotne źródło informacji dla oskarżonych przy podejmowaniu decyzji o rozpoczęciu kontroli operacyjnej wobec A. K. (1), P. R., a także kierunkach tych działań, przyjętych w planie SOR (...), skutkujących następnie wystąpieniem w dniu 11 stycznia 2007 roku z wnioskiem do Prokuratora Generalnego o wyrażenie zgody na kontrolowane wręczenie korzyści majątkowej A. K. (1) w trybie art. 19 Ustawy o CBA;
\n
b)dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności z pominięciem zeznań świadków M. O., S. S. (1), T. K., J. W. (1), M. B., E. B., W. S. i R. R. w zakresie informacji przekazywanych CBA i posiadanych przez CBA do dnia 11 stycznia 2007 roku;
\n
c)całkowicie dowolnej i sprzecznej z zasadami logiki oraz wiedzy i doświadczenia życiowego, oceny zeznań M. O. i S. S. (1) w zakresie chronologii podejmowanych działań związanych z zawiadomieniem poszczególnych osób i służb o nieprawidłowościach w (...) S.A., a co za tym idzie zupełnie bezpodstawnemu przypisaniu poza ustawowej - w stosunku do celów i zadań wynikających z Ustawy o CBA, motywacji w podejmowanych na początkowym etapie SOR „(...)\" i Kombinacji Operacyjnej (...) działaniach Mariusza Kamińskiego i Macieja Wąsika;
\n
d)całkowicie dowolnej i sprzecznej z materiałem dowodowym, a także wybiórczej, albowiem z pominięciem treści notatek sporządzanych przez funkcjonariuszy CBA, oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w zakresie ustalenia faktu różnicowania działań Centralnego Biura Antykorupcyjnego odnośnie wątku nieprawidłowości przy organizowaniu przetargów w (...) S.A. oraz propozycji korupcyjnych w zakresie odrolnienia gruntów;
\n
e)całkowicie dowolnej i sprzecznej z materiałem dowodowym oceny wyjaśnień oskarżonych Mariusza Kamińskiego oraz Maciej Wąsika w zakresie przyjętej przez oskarżonych linii obrony, prowadzącej zdaniem Sądu I-ej Instancji do stwierdzenia, że w dniu 11 stycznia 2007 roku, oskarżeni mieli wiarygodną informację o popełnieniu przestępstwa przez pracowników bądź funkcjonariuszy Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, podczas gdy żaden z oskarżonych takich twierdzeń nigdy nie prezentował;
\n
f)całkowicie dowolnej i sprzecznej z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oceny treści Zarządzenia nr (...) Szefa CBA oraz jego uzasadnienia, albowiem (vide - część niejawna uzasadnienia apelacji);
\n
g)całkowicie dowolnej i sprzecznej z zebranym materiałem dowodowym oceny, w zakresie w jakim Sąd Rejonowy uznał, że Mariusz Kamiński i Maciej Wąsik podejmowali decyzje samodzielnie, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika wprost okoliczność przeciwna, to jest iż decyzje były podejmowane kolegialnie, z uwzględnieniem opinii Dyrektorów Zarządów oraz w oparciu o przedstawiane na bieżąco opinie i analizy prawne sporządzane zarówno przez prawników zatrudnionych w CBA (E. B. - zastępcę Szefa CBA,M. B. - Dyrektora Działu Prawnego i innych) oraz prawników zewnętrznych;
\n
h)całkowicie dowolnej i sprzecznej z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oceny tegoż materiału dowodowego prowadzącej do uznania, że we wnioskach o zastosowanie kontroli operacyjnej na podstawie art. 17 Ustawy o CBA oraz wnioskach o zarządzenie kontrolowanego wręczenia korzyści majątkowej, na podstawie art. 19 Ustawy o CBA, oskarżeni podawali nieprawdziwe okoliczności;
\n
i)całkowicie dowolnej i sprzecznej z zasadami logiki oraz wiedzy i doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego prowadzącej do uznania, iż ujawnienie osób kontaktujących się z Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi, A. K. (1) lub P. R. nie było wystarczające do zastosowania wobec tych osób kontroli operacyjnej z art. 17 ust. 1 Ustawy o CBA, podczas gdy ujawnienie kontaktów tych osób wprost wymagało od CBA podjęcia działań w postaci zastosowania kontroli operacyjnej wobec tych osób w celu wykrycia przestępstwa, zapobieżenia jemu oraz ujawnienia wszystkich osób wpływających na pozytywne załatwienie sprawy A. K. (1), a czego zaniechanie doprowadziłoby nie tylko do utraty materiału dowodowego, ale także do powstania rzeczywistej odpowiedzialności karnej funkcjonariuszy publicznych jakimi byli Mariusz Kamiński oraz Maciej Wąsik z tytułu niedopełnienia obowiązków;
\n
j)dowolnej oceny materiału dowodowego, a w szczególności oceny zeznań świadka T. K. w zakresie, w jakim świadek miał zapewnić zdaniem Sądu I-ej Instancji, że w trakcie rozmów z A. K. (1), który powoływał się na wpływy w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie padły żadne nazwiska ani funkcje, podczas gdy świadek w trakcie przesłuchania na rozprawie z całą stanowczością stwierdził, że nazwisko A. L. padło co najmniej jeden raz;
\n
k)dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności opinii K. P., polegającej na przyjęciu przez Sąd I-ej Instancji, że powoływana opinia K. P. była znana oskarżonym, w czasie gdy pełnili oni funkcję Szefa i Zastępcy Szefa CBA, pomimo że taka okoliczność nie wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a Sąd I-ej Instancji nie przeprowadził w tym zakresie postępowania dowodowego;
\n
l)dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności treści wiadomości sms o rzekomej „panice w CBA\", wobec braku wydania zarządzenia w zakresie technicznych aspektów wykorzystywania dokumentów legalizacyjnych, polegającej na nie zweryfikowaniu wiarygodności tego dowodu przez Sąd I-ej Instancji, podczas gdy w zasadzie nie wiemy kto był nadawcą tej wiadomości, czy mógł mieć informacje o sytuacji w CBA, itd.;
\n
m)dowolnej oceny materiału dowodowego, poprzez nie przyznanie waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych oraz dowolne uznanie, iż podejmując decyzję w kwestii działań operacyjnych Centralnego Biura Antykorupcyjnego w postaci operacji specjalnej, polegającej na kontrolowanym wręczeniu korzyści majątkowej, działali oni z zamiarem bezpośrednim kierunkowym oraz z motywacją pozbawionego podstaw prawnych sprowokowania innych osób do popełnienia przestępstwa łapownictwa, po uprzednim wykreowaniu tego czynu, podczas gdy zebrany materiał dowodowy nie daje żadnych podstaw do tego rodzaju oceny, a jednocześnie wskazuje, iż jedynym celem zachowania oskarżonych było zrealizowanie ciążących na nich obowiązków wynikających z ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym w zakresie zwalczania korupcji.
\n
2.Naruszenie art. 167 § 1 kpk i art. 366 § 1 kpk, poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu niezbędnych dowodów w postaci uzyskania relacji od świadków - sędziów wyrażających zgodę na przeprowadzenie przez CBA poszczególnych czynności operacyjnych oraz ujawnienia zawartości akt postępowań Sądu Okręgowego w Warszawie w tych sprawach - wymaganych dla poczynienia ustaleń faktycznych w kwestii rzekomego świadomego wprowadzenia przez oskarżonych w błąd ww. osób odnoście podstaw faktycznych do zastosowania przepisów ustawy o CBA w zakresie wspomnianych działań podejmowanych przez tę służbę w toku czynności związanych z tzw. „aferą gruntową\", co - w konsekwencji - rzutowało na przyjęcie przez sąd iż oskarżeni działali z zamiarem bezpośrednim kierunkowym bezprawnego wykreowania przestępstwa popełnionego przez inne osoby oraz kierowania tym przestępstwem.
\n
3.Naruszenie art. 6 k.p.k. w zw. z art. 444 k.p.k. poprzez doręczenie obrońcy oskarżonego odpisu wyroku dopiero po upływie kilku miesięcy od złożenia wniosku o jego doręczenie, wraz z uzasadnieniem wyroku, a nadto poprzez odmowę udostępnienia komputera do sporządzenia niejawnej części uzasadnienia, pomimo tego że Sąd Rejonowy sporządzał uzasadnienie na komputerze, co znacznie utrudnia obrońcy sporządzenie niejawnej części uzasadnienia, a wobec 14-dniowego ustawowego terminu, znacznie ogranicza jego zakres, podczas gdy Sąd Rejonowy uzasadnienie wyroku sporządzał przez ponad 6 miesięcy.
\n
4.Naruszenie art. 4 k.p.k. w związku z art. 424 § 1 k.p.k. poprzez sporządzenia całego uzasadnienia jako uzasadnienia niejawnego i sporządzenia jedynie jawnego wyciągu z niejawnego uzasadnienia w sposób wybiórczy, wyrwany z kontekstu, a nadto oczywiście sprzeczny ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie, w celu wywarcia określonego wrażenia na osobach, którym treść jawnego wyciągu udostępniono, co spowodowało opublikowanie w prasie nieprawdziwych tez, w ten sposób sporządzonego jawnego wyciągu z uzasadnienia, co świadczy o całkowitym braku obiektywizmu i bezstronność Sądu I-ej Instancji, zarówno na etapie rozpoznawania sprawy, wyrokowania, jak również podejmowania czynności procesowych po wydaniu orzeczenia.
\n
5.Naruszenie art. 4 k.p.k. w związku z art. 424 § 1 k.p.k., poprzez udzielenie wywiadu dla Gazety Prawnej i komentowanie przez Przewodniczącego składu Sądu I-ej Instancji treści wydanego nieprawomocnego orzeczenia w sprawie oraz sporządzonego dwa dni wcześniej uzasadnienia, zanim jeszcze uzasadnienie zostało udostępnione oskarżonym i ich obrońcom, co świadczy o całkowitym braku obiektywizmu i bezstronność Sądu I-ej Instancji, zarówno na etapie rozpoznawania sprawy, wyrokowania, jak również podejmowania czynności procesowych po wydaniu orzeczenia;
\n
6.Ostatecznie, z ostrożności procesowej, obrońca podnosi zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k., przez Sąd Rejonowy, polegającej na zaniechaniu rozstrzygnięcia na korzyść oskarżonych ewentualnych, zaistniałych wątpliwości związanych z dokonaną przez nich oceną prawną dotyczącą podstaw do zastosowania w ramach operacji art. 19 i art. 24 ustawy o CBA, mimo braku stosownych aktów wykonawczych przewidzianych w tym przepisach i jednoczesnego istnienia w tym zakresie także poglądu interpretacyjnego pozwalającego na wykorzystanie rozwiązań normatywnych przewidzianych w tych przepisach mimo wspomnianego braku.
\n

II. Powyższe skutkowało błędami w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, mogących mieć wpływ na jego treść, tj.:

\n

1.wadliwe ustalenie, że w dniu 11 stycznia 2007 roku nie istniały wiarygodne informacje o przestępstwie uzasadniające zarządzenie wręczenia kontrolowanej korzyści majątkowej A. K. (1), na podstawie art. 19 Ustawy o CBA, podczas gdy istniała wiarygodna informacja o popełnieniu przestępstwa przez A. K. (1) z art. 230 kk, która to informacja stanowiła wystarczającą i konieczną w okolicznościach niniejszej sprawy podstawę wszczęcia Kombinacji Operacyjnej (...) z zastosowaniem kontrolowanego wręczenia korzyści majątkowej;

\n

2.wadliwe ustalenie, że na przeszkodzie zarządzeniu wręczenia kontrolowanej korzyści majątkowej wobec A. K. (1), na podstawie art. 19 Ustawy o CBA stała zdaniem Sądu Rejonowego zasada ekonomiki czynności operacyjno-rozpoznawczych, podczas gdy zasada taka znikąd nie wynika;

\n
3.wadliwe ustalenie, że zarządzenie kontrolowanego wręczenia korzyści majątkowej nastąpiło w stosunku do osób zatrudnionych w MRiRW oraz w Ministerstwie Budownictwa, podczas gdy ustalenie takie jest oczywiście sprzeczne z treścią Zarządzenia (...) Szefa CBA;
\n
4.wadliwe ustalenie, że do dnia 11 stycznia 2007 roku oskarżeni nie posiadali żadnych informacji, a nawet poszlak mogących świadczyć o korupcji w MRiRW ewentualnie w Ministerstwie Budownictwa, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób oczywisty wynika, że zarówno świadkowie z poza CBA jak i świadkowie - funkcjonariusze CBA, mieli wystarczające informacje do tego aby podjąć działania mające na celu rozpoznanie zjawiska korupcji w obu wyżej wymienionych ministerstwach, co było ich obowiązkiem wynikającym z Ustawy o CBA i celów powołania i działań tej służby;
\n
5.błędne ustalenie, że wnioski kierowane przez kierownictwo CBA do Prokuratury Generalnej, a następnie Sądu Okręgowego w Warszawie o udzielenie zgody na czynności w trybie art. 17 Ustawy o CBA wprowadzały w błąd Prokuratorów Prokuratury Generalnej oraz Sędziów Sądu Okręgowego i były celowe zmanipulowane w celu uzyskania pozytywnych decyzji powyższych podmiotów, podczas gdy wnioski te zawierały informacje zgodne ze stanem wiedzy i okolicznościami faktycznymi w sprawie;
\n

6.wadliwe ustalenie, że wskazanie przez oskarżonych we wniosku o zarządzenie kontrolowanego wręczenia korzyści majątkowej, poza art. 230 kk, także art. 228 § 5 i 230a kk świadczy o prowadzeniu działań w ramach art. 19 Ustawy o CBA w stosunku do innych osób niż wskazane w Zarządzeniu (...), podczas gdy prawidłowa analiza treści wyżej wymienionego Zarządzenia nr (...)Szefa CBA oraz zebranego w sprawie materiału dowodowego, prowadzi do wniosku, iż wskazanie wyżej wymienionych przestępstw pozostawało w związku z ujawnionymi na tamtym etapie okolicznościami sprawy i znajdowało swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu przedmiotowego Zarządzenia nr (...) z 11 stycznia 2007 roku;

\n
7.wadliwe ustalenie, że wnioski Szefa CBA skierowane do Prokuratora Generalnego, a następnie Sądu Okręgowego w Warszawie o zarządzenie kontroli operacyjnej wobec wskazanych w akcie oskarżenia osób, a następnie skierowanie wobec tych osób wniosków o przedłużenie kontroli operacyjnej nastąpiło z naruszeniem zasady subsydiarności, wyrażonej w art. 17 ust. 1 Ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że wszelkie środki dowodowe w niniejszej sprawie możliwe do zrealizowania przed wszczęciem kontroli operacyjnej zostały zrealizowane, wbrew twierdzeniom Sądu Rejonowego;
\n

8.wadliwe ustalenie, że oskarżeni przy podejmowaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych w ramach SOR (...) oraz Kombinacji Operacyjnej (...) mieli świadomość ewentualnych wątpliwości o charakterze prawnym co do wytwarzania i posługiwania się dokumentami legalizacyjnymi, co Sąd wywodzi z treści opinii prof. P., podczas gdy Sąd Rejonowy nie bierze pod uwagę, iż czynności w wyżej wymienionej sprawie podejmowane były od blisko trzech miesięcy do chwili wydania przedmiotowej opinii, w dniu 11 marca 2007 roku, a zatem na etapie znacznego zaawansowania czynności operacyjno-rozpoznawczych, w tym wdrożonej kombinacji operacyjnej, co jednak pozostaje bez znaczenie, biorąc pod uwagę, iż wyżej powołana opinia nie była znana oskarżonym;

\n
9.wadliwe ustalenie, że CBA powinno było wykorzystać dostępne środki dowodowe w postaci np. analizy sieci społecznościowych (SNA), podczas gdy w czasie wykonywania czynności operacyjnych, tj. na przełomie 2006 i 2007 roku, sieci takie w Polsce nie funkcjonowały, za wyjątkiem uruchomionego w dniu 11 listopada 2006 roku portalu (...), którego przydatność jako źródła dowodowego jest w niniejszej sprawie co najmniej wątpliwa;
\n
10.wadliwe ustalenie, że dla wszczęcia Kombinacji Operacyjnej konieczne jest wyczerpanie innych możliwości pracy operacyjnej, podczas gdy taki wymóg znikąd nie wynika;
\n
11.wadliwe ustalenie, że nastąpiło skierowanie do Prokuratora Generalnego wniosku o przedłużenie zarządzenia kontrolowanego wręczenia korzyści majątkowej w dniu 5 kwietnia 2007 roku, podczas gdy okoliczność taka stoi w oczywistej sprzeczności z treścią Zarządzenia z dnia 5 kwietnia 2007 roku;
\n
12.błędne uznanie, że pobudką do działania oskarżonego Mariusza Kamińskiego w sprawie przekazanej przez S. S. (2) i M. O. była dopiero interwencja A. L. (2) i nadanie tym pobudkom kontekstu politycznego, podczas gdy od chwili kontaktu telefonicznego M. O. z Mariuszem Kamińskim do czasu spotkania z funkcjonariuszami CBA minęło jedynie 5 dni, co nie pozwala przyjąć, że informacja telefoniczna została przez Szefa CBA zbagatelizowana, a jednocześnie wiedza i doświadczenie życiowe, nie pozwalają przyjąć, że po każdym telefonie informującym o ewentualnych nieprawidłowościach, służba będzie reagowała natychmiastowo, gdyż nie miała i nie ma takich możliwości, zarówno technicznych jak i kadrowych;
\n

13.błędne przyjęcie, że CBA nie podjęło działań w stosunku do zawiadomienia o nieprawidłowościach w (...) S.A., o czym miałby świadczyć zdaniem Sądu Rejonowego kontakt M. O. w sprawie tych nieprawidłowości z ABW w lutym 2007 roku, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że czynności zostały podjęte równolegle, co następnie skutkowało skierowaniem pozyskanego materiału dowodowego do Prokuratury Okręgowej, 14.błędne przyjęcie, że o motywacji działania oskarżonych świadczy fakt braku zainteresowania wątkiem nieprawidłowości przy przeprowadzaniu przetargów w (...) S.A. i skupienie się w głównej mierze na wątku odrolnienia gruntów, czemu miałaby dowodzić zdaniem Sądu Rejonowego również okoliczność, iż wobec braku informacji o podjętych działaniach w sprawie przez CBA, M. O. zgłosił w lutym 2007 roku podobne zawiadomienie do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, co świadczy jednoznacznie o błędnym rozumowaniu przyjętym przez Sąd I-ej Instancji, a opierającym się na założeniu, że (...) powinno informować M. O. o podjętych działaniach w sprawie;

\n

15.błędne przyjęcie przez Sąd I-ej Instancji, iż sprawa kontrolowanego wręczenia korzyści majątkowej A. K. (1) została wykreowana przez oskarżonych, podczas gdy analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje, iż rolę wiodącą w całej sprawie pełnił P. R., poprzez A. K. (1), który aktywnie a wręcz nachalnie poszukiwał chętnego do zrealizowania sprawy odrolnienia, a funkcjonariusze CBA działali z inicjatywy A. K. (1), realizując jego wytyczne i tylko w tym zakresie podejmując za pośrednictwem (...) grę operacyjną w ramach Kombinacji Operacyjnej (...);

\n

16.ostatecznie należy wskazać na błędne ustalenie przez Sąd Rejonowy zamiaru oskarżonych, de facto w oparciu o opinię Krystyny Pawłowicz i wiadomość sms, podczas gdy opinia ta nie była znana oskarżonym w okresie pełnienia przez nich funkcji w CBA, a dowód w postaci wiadomości sms jest całkowicie niewiarygodny, a jego prawdziwość nie została przez Sąd w żaden sposób zweryfikowana.

\n

III. Obrazę przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię, a to:

\n

1.art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 19 ust. 1 Ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na wadliwym przyjęciu przez Sąd Rejonowy, że czynności prowadzone we wskazanym trybie mając charakter subsydiarny, podczas gdy brak jest takiego wymogu stawianego wskazaną regulacją prawną;

\n

2.art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 14 ust. 1 pkt 6 Ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym poprzez jego wadliwą wykładnię, prowadzącą do przyjęcia, że zarejestrowanie rozmowy w miejscu publicznym, pomiędzy J. W. (1) a A. K. (1) nastąpiło bezprawnie, albowiem bez zgody sądu, podczas gdy wymóg zgody wskazanej w art. 17 Ustawy o CBA nie ma zastosowania do czynności podejmowanych we wskazanym w art. 14 ust. 1 pkt 6 Ustawy o CBA trybie;

\n

3.art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 20 Ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym poprzez jego wadliwą wykładnię, prowadzącą do przyjęcia, że zarejestrowanie rozmowy i obrazu, w trakcie kontrolowanego wręczania korzyści majątkowej nastąpiło bezprawnie, albowiem bez zgody sądu, podczas gdy wymóg zgody wskazanej w art. 17 Ustawy o CBA nie ma zastosowania do czynności podejmowanych w ramach kontrolowanego wręczenia korzyści majątkowej;

\n

4.art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 24 ust. 1 i 2 Ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym oraz art. 35 ust. 4 Ustawy z dnia 24 maja 2002 roku o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, poprzez ich błędną interpretację polegającą na wadliwym przyjęciu, że oskarżeni nie mieli uprawnienia do wytworzenia dokumentów służących utrzymaniu legendy funkcjonariusza działającego pod przykryciem, podczas gdy oskarżeni mieli ustawową kompetencję do wytworzenia takich dokumentów.

\n

5.naruszenie art. 6 ust 1 i ust 3 lit b Europejskiej Konwencji Ochrony Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (dalej Konwencja), poprzez nieprzeprowadzenie rzetelnego procesu karnego, w trakcie którego wobec oskarżonego Sąd respektowałby zasadę „równości broni\" umożliwiającą oskarżonemu właściwą obronę, gdyż sytuacja oskarżonego z uwagi na objęcie tajnością większości dowodów na podstawie, których został on skazany była zdecydowanie mniej korzystna niż prokuratora, który miał nieograniczony dostęp tak do jawnych jak i niejawnych materiałów postępowania, zaś oskarżony i jego obrońca podczas zaznajamiania się z materiałami postępowanie nie mieli prawa do swobodnego sporządzania notatek, uzyskiwania kopii niejawnych materiałów, wynoszenia notatek sporządzonych w kancelarii tajnej sądu lub na rozprawach przeprowadzonych z wyłączeniem jawności, a także oskarżony nie dysponował odpowiednim czasem i możliwościami do przygotowania obrony, w tym sporządzenia środka odwoławczego od wyroku skazującego gdyż dostęp do uzasadnienia skarżonego apelacją orzeczenia z uwagi na przepisy o ochronie informacji niejawnych był znacznie utrudniony, albowiem znaczna część uzasadnienia przywołanego powyżej orzeczenia (ponad 50 procent) miała charakter niejawny, przez co oskarżony i jego obrońca mogli się z niejawną częścią uzasadnienia wyroku zapoznać jedynie w kancelarii tajnej sądu w dniach i godzinach jej urzędowania nie mogąc wynosić notatek z lektury uzasadnienia, uzyskać kopii dokumentów sądowych i przy wskazanych powyżej ograniczeniach dysponowali jedynie formalnie 14 dniowym terminem na wniesienie apelacji.

\n

Reasumując obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego Macieja Wąsika od wszystkich zarzucanych mu czynów.

\n
7)Oskarżycielka posiłkowa M. G. (2) , która na podstawie art. 425 § 1 i § 2 kpk, art. 427 § 1 i § 2 kpk, art. 438 pkt 4 kpk, art. 444 § 1 kpk zaskarżyła powyższy wyrok na niekorzyść oskarżonych Mariusza Kamińskiego, Macieja Wąsika, Grzegorza Postka, Krzysztofa Brendla w części co do orzeczonych wobec oskarżonych kar tzn. kar pozbawienia wolności. Wyrokowi temu zarzuciła rażącą niewspółmierność kary, gdyż orzeczone kary pozbawienia wolności są karami niższymi od ich średniego zagrożenia, biorąc pod uwagę przepisy art. 229 § 1 kk w zw. z art. 18 § 2 kk, w zw. z art. 19 § 1 kk.
\n

Wniosła o zmianę zaskarżonej części wyroku i wymierzenie:

\n
1)oskarżonemu Mariuszowi Kamińskiemu kary 4 (czterech) lat pozbawienia wolności,
\n
2)oskarżonemu Maciejowi Wąsikowi kary 4 (czterech) lat pozbawienia wolności,
\n
3)oskarżonemu Grzegorz Postkowi kary 3 (trzech) lat i 6 ( sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
\n
4)oskarżonemu Krzysztofowi Brendel kary 3 (trzech) lat i 6 ( sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
\n

Nadto, na podstawie art. 627 kpk wniosła o zasądzenie od oskarżonych na rzecz oskarżyciela posiłkowego kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych.

\n
8)Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej S. L. adw. R. L. , który na podstawie art. 425 § 1 i § 2 kpk, art. 427 § 1 i § 2 kpk, art. 438 pkt 4 kpk, art. 444 § 1 kpk zaskarżył powyższy wyrok na niekorzyść oskarżonych Mariusza Kamińskiego, Macieja Wąsika, Grzegorza Postka, Krzysztofa Brendla w części co do orzeczonych wobec oskarżonych kar pozbawienia wolności.
\n

Wyrokowi temu zarzucił rażącą niewspółmierność kary, gdyż orzeczone kary pozbawienia wolności są karami niższymi od ich średniego zagrożenia, biorąc pod uwagę przepisy art. 229 § 1 kk w zw. z art. 18 § 2 kk, w zw. z art. 19 § 1 kk.

\n

Wniósł o zmianę zaskarżonej części wyroku i wymierzenie:

\n
1)oskarżonemu Mariuszowi Kamińskiemu kary 4 (czterech) lat pozbawienia wolności,
\n
2)oskarżonemu Maciejowi Wąsikowi kary 4 (czterech) lat pozbawienia wolności,
\n
3)oskarżonemu Grzegorzowi Postkowi kary 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
\n
4)oskarżonemu Krzysztofowi Brendel kary 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
\n

Nadto, na podstawie art. 627 kpk wniósł o zasądzenie od oskarżonych na rzecz oskarżyciela posiłkowego kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych.

\n

Pismem z dnia 20 listopada 2015r. obrońca oskarżonego Mariusza Kamińskiego wobec przyjęcia apelacji z dnia 4 listopada 2015r cofnął apelację wniesioną 3 listopada 2015r. W dniu 1 grudnia 2015r. oskarżony Mariusz Kamiński złożył oświadczenie o wyrażeniu zgody na cofnięcie apelacji obrońcy z dnia 3 listopada 2015r. (k. 6195 i 6229).

\n

Pismem z dnia 30 listopada 2015r. obrońca oskarżonego Macieja Wąsika wobec przyjęcia apelacji z dnia 4 listopada 2015r. cofnął apelację wniesioną 3 listopada 2015r. załączył oświadczenie oskarżonego, stanowiące zgodę na cofnięcie apelacji obrońcy z dnia 3 listopada 2015r. (k.6227).

\n

Sąd okręgowy zważył co następuje:

\n

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zgłoszonych na rozprawie odwoławczej kwestii żądania pozostawienia apelacji bez rozpoznania. Sąd II instancji zważył, iż zgodnie z art. 430 § 1 k.p.k., sąd odwoławczy pozostawia bez rozpoznania przyjęty środek odwoławczy jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 429 § 1 k.p.k., a zatem jeśli ten wniesiony został po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalny z mocy ustawy, albo jeżeli przyjęcie tego środka nastąpiło na skutek niezasadnego przywrócenia terminu.

\n

W realiach tej sprawy żadna z powyższych okoliczności nie nastąpiła. Środki odwoławcze zostały wniesione skutecznie, a zatem w zakreślonym ustawą terminie, były dopuszczalne z mocy ustawy, nadto zostały złożone przez osoby uprawnione w świetle brzmienia art. 425 § 1 k.p.k.

\n

Wnioski zgłoszone przez obrońców oskarżonych i częściowo oskarżyciela publicznego, (podniesienie okoliczności wyłączającej ściganie), były słuszne.

\n

Abolicję zastosowaną wobec oskarżonych w ramach prawa łaski sąd odwoławczy zobligowany był uwzględnić na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. z art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k., co skutkowało uchyleniem wyroku i umorzeniem postępowania.

\n

Sądowi odwoławczemu znane jest brzmienie art. 439 § 1 k.p.k. zgodnie z którym sąd w tym przedmiocie orzeka na posiedzeniu, jednakże w obecnej sytuacji, w której nastąpiło już wyznaczenie i zawiadomienie stron o terminie rozprawy apelacyjnej nie było potrzeby kierowania sprawy na posiedzenie, albowiem zgodnie z art. 95 k.p.k. orzeczenia podejmowane na posiedzeniu mogą zapadać również na rozprawie. Orzeczenie związane z kwestią dopuszczalności procesu (bez badania zasadności stawianych zarzutów) zapaść może do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego (art. 413 § 1 k.p.k.), a więc - w postępowaniu apelacyjnym - do czasu złożenia sprawozdania (art. 453 § 1 k.p.k.). Na początku rozprawy apelacyjnej może być zatem wydane orzeczenie, którego podstawą jest występowanie przyczyn określonych w art. 439 § 1 k.p.k.- vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 12 marca 2015 r. II AKa 199/14.

\n

Jednocześnie podkreślenia wymaga, iż niezależnie od precedensowego charakteru i oczekiwań związanych z przekazaniem sprawy do rozpoznania w postępowaniu odwoławczym, sąd okręgowy zgodnie z zasadą samodzielności jurysdykcyjnej (art. 8 § 1 k.p.k.) nie znalazł podstaw do przekazania zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu, w trybie określonym w art. 441 § 1 k.p.k. Nie uzasadnia tego fakt nieobjęcia dotychczasowym orzecznictwem Sądu Najwyższego sytuacji zaistniałej w tej sprawie ponadto, co oczywiste tryb ten nie przewiduje rozstrzygania kwestii konstytucyjności aktów prawnych, czy jak w tym wypadku aktu łaski. Powszechną akceptację zyskał przecież pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w postanowieniu z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt I KZP 17/10, zgodnie z którym „przedmiotem pytania prawnego nie może być sposób rozstrzygnięcia sprawy lub konkretnej sytuacji procesowej, gdyż zadaniem Sądu Najwyższego orzekającego na podstawie art. 441 § 1 k.p.k. jest dokonanie zasadniczej wykładni ustawy, a nie udzielanie porad, jak należy rozstrzygnąć konkretną sprawę”.

\n

Nie dostrzegając więc wątpliwości co do przepisu prawa, w szczególności problemów interpretacyjnych w praktyce sądowej i doktrynie, co do kluczowej dla rozstrzygnięcia przesłanki wyłączającej ściganie z art. 17 § 1 pkt.11 k.p.k., sąd odwoławczy rozstrzygnął w sprawie.

\n

Niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu podnoszonych w apelacjach uchybień na treść orzeczenia, sąd odwoławczy zobligowany był do uchylenia wydanego orzeczenia sądu I instancji i umorzenia postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt. 11 k.p.k. Zgodnie z powyższą normą, postępowania nie wszczyna się, a wszczęte umarza w przypadku, gdy zachodzi inna okoliczność wyłączająca ściganie. Nie ma żadnych wątpliwości, że do tego rodzaju okoliczności zaliczyć trzeba abolicję, postrzeganą dotychczas głównie jako generalny akt łaski. Spośród wielu przesłanek procesowych, zatem stanów warunkujących dopuszczalność postępowania karnego, abolicja ma charakter bezwzględnej, nieusuwalnej przeszkody prawnej, której zaistnienie uniemożliwia prowadzenie procesu.

\n

Wszak o przedmiocie postępowania, zatem istocie i skutkach czynów zarzucanych oskarżonym, można decydować jedynie wówczas, gdy prowadzenie postępowania jest prawnie dopuszczalne. Gdy brak warunków dla dopuszczalności procedowania, postępowanie nie powinno być wszczęte, a wszczęte musi być umorzone jako niedopuszczalne w każdym jego stadium, nadto niezależnie od instancji, w której sprawa się znajduje, czy aktualnej fazy postępowania. Warunkiem procesowym determinującym w tej sprawie orzeczenie sądu II instancji jest wspominana już instytucja abolicji. Nie można pominąć dorobku orzeczniczego, potwierdzającego jednak trafność koncepcji o umorzeniu postępowania. Sąd odwoławczy ma tu na uwadze przede wszystkim postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2005r. (IIIKK 243/04), wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 września 1983r. (VKRN 197/83), postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 lipca 1982r. (VI KZP 8/82), wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 1970r. (VKRN 260/70) oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 1970 r.( VKRN 28/70).

\n

Precedensowość niniejszej sprawy i jej złożony charakter wynikają z odmienności podmiotu, wydającego decyzję abolicyjną oraz indywidualności tego rodzaju aktu. Nie zmienia to przekonania sądu odwoławczego o konieczności umorzenia procesu, także i w tej sprawie, w której aktem łaski Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej -postanowieniem z dnia 16 listopada 2015r.- postępowanie umorzono wobec zastosowania prawa łaski poprzez przebaczenie i puszczenie w niepamięć. Formuła przebaczenia i puszczenia w niepamięć zastosowana w akcie prezydenckim jednoznacznie wskazuje, że przyjęto koncepcję szeroko rozumianego i niczym nieograniczonego prawa łaski przysługującego zgodnie z art. 139 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej głowie państwa, obejmującego także abolicję indywidualną.

\n

Nie jest spornym ustalenie pojęciowego znaczenia instytucji abolicji indywidualnej. Jako jedna z form ujętego w prerogatywach głowy państwa prawa łaski nie dotyczy ona, ani ustaleń faktycznych, ani ewentualnej winy sprawcy, a jedynie sfery skazania niwelując jego skutki, choćby miało to nastąpić jeszcze przed prawomocnym skazaniem (abolicja indywidualna). Postanowieniem z dnia 16 listopada 2015r. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, sięgając po prawo łaski jeszcze przed ewentualnym prawomocnym skazaniem oskarżonych, przesądził o niemożności kontynuowania postępowania karnego przeciwko oskarżonym objętym prawem łaski. Innymi słowy decyzja głowy państwa przekreśliła możliwość ewentualnego stwierdzenia winy i wymierzenia kar oskarżonym, jednocześnie nie rozstrzygając o kluczowych dla odpowiedzialności oskarżonych kwestiach.

\n

Akt łaski nie wyraża też aprobaty, czy przyzwolenia dla zachowań oskarżonych, bowiem nie stwierdza ich niewinności, czy braku sprawstwa, a jedynie decyduje o niemożności prowadzenia postępowania w tej sprawie. Pomimo, że decyzja w przedmiocie ułaskawienia wydana przez Prezydenta przybiera formę postanowienia, to w analizowanym wypadku nie znajdują tu zastosowania przepisy kodeksu postępowania karnego, regulujące formę, treść i tryb wydawania i zaskarżenia orzeczeń w postępowaniu karnym przez sąd, bądź prokuratora. Decydujące znaczenie w tym względzie będą miały wyłącznie przepisy Konstytucji, a ta poza podpisem prezydenta nie przewiduje dla ważności postanowienia o zastosowaniu prawa łaski ani szczególnej formy, ani terminu czy trybu jego wydania, wreszcie zaskarżenia.

\n

Skoro więc Prezydent stosując prawo łaski związany pozostaje wyłącznie przepisami Konstytucji, nieprzewidującymi przecież żadnych ograniczeń proceduralnych, a w tym również mogących wynikać z regulacji w kodeksie postępowania karnego w kwestii ułaskawienia, stąd dla skuteczności decyzji zastosowania prawa łaski nie będzie miał znaczenia ani wymóg złożenia formalnego wniosku, czy prośby o łaskę, opiniowania, czy też uzasadnienia decyzji. Prezydent może więc skorzystać z prawa łaski niezależnie, a nawet z pominięciem trybu przewidzianego w kodeksie postępowania karnego.

\n

Skoro Konstytucja nie przewiduje możliwości zaskarżenia decyzji Prezydenta o ułaskawieniu, nie jest możliwym jej zakwestionowanie w jakimkolwiek z trybów. Ponadto skorzystanie z przywileju przysługującego wyłącznie głowie państwa ma i ten skutek, że nie jest warunkowane zgodą, czy brakiem sprzeciwu osoby ułaskawionej. Wola tej osoby nie ma żadnego znaczenia, a ułaskawiony decyzji Prezydenta w tym przedmiocie odmówić nie może. Nie jest zatem tak, że wydając akt łaski wkraczający przecież w szeroko rozumianą sferę wymiaru sprawiedliwości, Prezydent staje się jego organem. Decyzja Prezydenta nie dotyka prawnej oceny zachowania zarzucanego oskarżonym, a jedynie koryguje skutki skazania choćby, jak w tym wypadku, nieprawomocnego.

\n

Pozycja prezydenckiego aktu urzędowego, jakim jest decyzja o prawie łaski jest więc taka, że choć ingeruje w skutki skazania, to nie jest decyzją wydaną przez organ należący do struktur władzy sądowniczej, a jedynie wykonawczej. Postanowienie o zastosowaniu prawa łaski choć wiążące dla organów wymiaru sprawiedliwości w zakresie uniemożliwiającym dalsze badanie kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonych, nie ma wpływu od strony formalnej na dalsze losy postępowania. Innymi słowy nie jest to decyzja procesowa rozstrzygająca o nieprawomocnym wyroku, czy wniesionych środkach odwoławczych. Stąd konieczność merytorycznego orzeczenia w tym zakresie spoczywała na sądzie II instancji, do którego przekazano wniesione środki odwoławcze.

\n

Zasadności zgłaszanych przez skarżących zarzutów ocenić nie można z uwagi na stwierdzenie bezwzględnej przyczyny odwoławczej i obligującej do umorzenia postępowania w sprawie na każdym z jej etapów. Sąd odwoławczy dostrzegł swoistą dychotomię, jaka zaistniała w tej sprawie. Z jednej bowiem strony dysponował wniesionymi przez obrońców wszystkich oskarżonych apelacjami skierowanymi przeciwko całości wyroku (w tym orzeczeniu o winie) i domagających się ich uniewinnienia (celowo sąd odwoławczy pomija w tej części apelacje skierowane przeciwko wymiarowi kary – oskarżycielki posiłkowej V. G. i pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej S. L.), z drugiej zaś prezydenckim aktem łaski w formie abolicji, nakazującym bezwzględnie zaniechanie kontynuowania postępowania i jego umorzenie także na etapie kontroli odwoławczej.

\n

Zważywszy na charakter decyzji w przedmiocie ułaskawiania, będącej prerogatywą głowy państwa, sąd okręgowy przyznał prymat decyzji o ułaskawieniu i uznał, że zastosowana w tej sprawie abolicja, jako przyczyna wyłączająca ściganie wyprzedza rozpoznanie apelacji wniesionych na korzyść oskarżonych i domagających się ich uniewinnienia. Sąd odwoławczy zobligowany był do tego bezwzględnym zakazem kontynuowania postępowania płynącym z prawa łaski, albowiem wystąpienie tej okoliczności powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku w stosunku do oskarżonych z powodów określonych w art.439 § 1 pkt. 9 k.p.k. gdyż zachodzi okoliczność wyłączająca postępowanie wskazana w art.17§1 pkt.11 k.p.k.

\n

Z tych względów sąd okręgowy zaskarżone orzeczenie uchylił i postępowanie w tej sprawie umorzył. Prezydenckie prawo łaski ma bowiem charakter decyzji ostatecznej, jest prerogatywą głowy państwa, związaną z zasadami i wartościami wyrażonymi w Konstytucji. Rzeczą oczywistą jest, że decyzja w tym przedmiocie nie może być dowolną, sprzeczną z istotą prawa łaski stanowionego w art. 139 Konstytucji. Arbitralne stosowanie prawa łaski, w jego szerokiej i nieograniczonej formie, w szczególności abolicji indywidualnej prowadzić może do łamania zasady równości obywateli wobec prawa i nazbyt daleko idącej ingerencji egzekutywy w kompetencje organów wymiaru sprawiedliwości. Prezydent, któremu Konstytucja z 1997r. przyznała nieograniczone prawo łaski jest przecież gwarantem porządku konstytucyjnego. Oczywistym jest również, że ułaskawienie w formie abolicji indywidualnej wyłączyło możliwość badania czy oskarżeni dopuścili się zarzucanych im czynów. Na mocy decyzji głowy państwa oskarżonym zapewniono bezkarność z jednej strony, z drugiej zaś uniemożliwiono im procesowe oczyszczenie się z zarzutów i doprowadzenie do ich uniewinnienia, skoro nie przewidziano możliwości sprzeciwienia się aktowi łaski i żądania kontynuowania procesu.

\n

Rzecz jednak w tym, że sąd odwoławczy rozpoznając sprawę nie jest uprawniony do weryfikacji przyczyn decyzji Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej bowiem została ona wydana na mocy obowiązujących przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (art. 139), której obowiązek przestrzegania spoczywa na sądzie okręgowym. Nieuprawnionym wobec sądu okręgowego pozostaje zatem oczekiwanie dokonania kontroli swobody decyzji Prezydenta, z uwagi na brak ku temu legitymacji.

\n

Na marginesie podkreślić trzeba, że podstaw przyjętego przez sąd odwoławczy precedensowego rozstrzygnięcia w tej sprawie, należało szukać w dorobku orzeczniczym opartym na porównywalnym zdaniem sądu ad quem stanie faktycznym, w którym w toku postępowania odwoławczego zaistnieje bezwzględna, negatywna przesłanka ściśle procesowa uniemożliwiająca kontynuowanie postępowania. Chodzi tu mianowicie o przesłankę z art. 17 § 1 pkt. 5 k.pk.- śmierć oskarżonego. Jeśli ta nastąpi po wydaniu wyroku ale przed jego uprawomocnieniem się, czyni wydany w sprawie skazujący wyrok dotknięty wadą prawną warunkującą w sposób bezwzględny uchylenie orzeczenia. Podobnie skonstatował Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 czerwca 2013r. (IIIKK 147/13) oraz Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 12 września 2012r.(II AKa 359/12). Rzecz jasna w tej sprawie sąd rejonowy wydając orzeczenie zaskarżone apelacjami m.in. obrońców oskarżonych nie mógł znać wskazanej przeszkody, nie ma to jednak żadnego znaczenia, i nie sprzeciwia się konieczności wyeliminowania tego orzeczenia z obrotu prawnego. Sąd odwoławczy miał na względzie nade wszystko to, że postępowanie odwoławcze w tej sprawie zostało w sposób prawnie skuteczny zainicjowane i kontynuowane, bowiem decyzja Prezydenta o skorzystaniu z aktu abolicji indywidualnej wydana została w dniu 16 listopada 2015r., zatem już po złożeniu środków odwoławczych (za wyjątkiem oskarżycielki posiłkowej V.

\n

G.) i ich przyjęciu. Co do ostatniego ze wspomnianych środków odwoławczych, należało podnieść skutek procesowej decyzji z dnia 1 grudnia 2015r.(k. 6231), mocą której oskarżycielce posiłkowej przywrócono termin do wniesienia osobistej apelacji. Istota zaś instytucji wskazanej w art. 126 § 1 k.p.k. sprowadza się do nadania czynności procesowej dokonanej z naruszeniem terminu zawitego takiego znaczenia prawnego, jakie miałaby gdyby została dokonana z dochowaniem tego terminu. Tymczasem oskarżycielka posiłkowa V. G. zainicjowała procedurę odwoławczą złożeniem w dniu 7 lutego 2015r. tzw. zapowiedzi apelacji. W dniu 2 października 2015r. wysłano do oskarżycielki posiłkowej odpis wyroku z uzasadnieniem.

\n

Korespondencja awizowana została uznana za doręczoną z dniem 23 października 2015r. czyli termin do skutecznego wniesienia apelacji upłynął oskarżycielce posiłkowej w dniu 6 listopada 2015r. Jeśli zatem, w zgodzie z sensem instytucji przywrócenia terminu, uznać, że czynność ta wywołuje taki skutek, jakby dokonano jej z dochowaniem terminu, to apelację oskarżycielki posiłkowej należało potraktować jako złożoną najpóźniej z dniem 6 listopada 2015r., zatem przed wydaniem w sprawie aktu łaski, o którym mowa w niniejszych rozważaniach Zważywszy na powyższe orzeczono jak w wyroku.

\n

Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje uzasadnienie w treści art. 632pkt2 k.p.k.

", "next": 0}