Dowody te zasługują na uznanie za wiarygodne, autentyczne, były podstawą dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych. Dokumenty te nie budzą wątpliwości Sądu i stanowiły miarodajny materiał dowodowy dla czynienia ustaleń faktycznych w sprawie co do sytuacji finansowej świadka i transakcji przeprowadzanych na rachunkach bankowych.
\nZUS i US A. P.
\nDowody te zasługują na uznanie za wiarygodne, autentyczne, były podstawą dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych. Dokumenty te nie budzą wątpliwości Sądu i stanowiły miarodajny materiał dowodowy dla czynienia ustaleń faktycznych w sprawie. dokumentacja z sądów wieczystoksięgowych Dowody te zasługują na uznanie za wiarygodne, autentyczne, sporządzone przez uprawnione osoby, były podstawą dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych na okoliczność dokonanych darowizn nieruchomości. Dokumenty te nie budzą wątpliwości Sądu i stanowiły miarodajny materiał dowodowy dla czynienia ustaleń faktycznych w sprawie, co do sytuacji prawnej nieruchomości stanowiących przedmiot darowizny. dokumentacja skarbowa A. P.
\nDowody te zasługują na uznanie za wiarygodne, autentyczne, były podstawą dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych. Dokumenty te nie budzą wątpliwości Sądu i stanowiły miarodajny materiał dowodowy dla czynienia ustaleń faktycznych w sprawie.
\nZUS A. P.
\nDowody te zasługują na uznanie za wiarygodne, autentyczne, były podstawą dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych. Dokumenty te nie budzą wątpliwości Sądu i stanowiły miarodajny materiał dowodowy dla czynienia ustaleń faktycznych w sprawie. akta sprawy I C 1845/23 Dowód wiarygodny, stanowi wyciąg z akt sprawy cywilnej wytoczonej przez D. M. (2) A. P. (1) o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną (darowizny działek wskazanych w zarzucie). zeznania I. L. (1) Sąd dał wiarę zeznaniom I. L. (1), albowiem są one jasne, rzeczowe, konkretne i spójne. Świadek była współoskarżoną do niniejszej sprawy zanim jej sprawa została wyłączona do odrębnego rozpoznania. Opowiedziała ze szczegółami okoliczności poznania oskarżonej i J. S. i ich relacjach, przyjaźni, propozycjach inwestycyjnych kierowanych przez oskarżoną, a następnie omówiła proceder wskazany w pkt 12-17 wyroku, w szczególności potwierdziła, że wynagrodzenie wskazane w umowie z J. S. było celowo zawyżone. Depozycje świadka znalazły odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd nie znalazł podstaw, dla których miałby odmówić wiarygodności zeznaniom świadka. Mogłoby wydawać się, że świadek z racji, że brała udział w przestępczym procederze wraz z oskarżoną zezna na jej niekorzyść, by umniejszyć swojej roli, jednak świadek wyraziła skruchę co do swojego postępowania, nie umniejszała swoim czynom co pozwala uznać, że jej depozycje były szczere i nieukierunkowane na pogrążenie oskarżonej. Przedstawione przez nią okoliczności zdarzenia, w szczególności te dotyczące postępowania i cech osobowościowych oskarżonej pokrywają się z historiami pozostałych pokrzywdzonych, jak również świadków. zeznania K. K. (3) Świadek pełnił rolę prezesa w spółce (...) (później (...)) prowadzącej usługi turystyczne (biuro podróży) w okresie od 1 października 2013 r. do 29 kwietnia 2014 r. Opowiedział o znajomości z oskarżoną i I. L.. Na prośbę oskarżonej miał on pełnić rolę prezesa w ww. spółce z uwagi na to, że I. L., która w rzeczywistości zarządzała ww. biurem podróży, posiadała liczne zobowiązania kredytowe, więc potrzebowała osoby, która w ramach przysługi przez określony czas będzie pełniła funkcję prezesa. Zeznał również o tym, że został namówiony przez I. L. oraz oskarżoną do zatrudnienia w ww. spółce „(...)”, którą okazała się być J. S.. Zwrócił uwagę, że w okresie od listopada 2013 r. do czerwca 2014 r. biuro podróży wypłaciło oskarżonej tytułem usług prawnych kwotę 180.598,14 zł. Po tym, jak dotarły do niego informacje od postronnych osób, że biuro podróży „kradnie” pieniądze, zrezygnował z funkcji prezesa. Zeznania wiarygodne, spójne, logiczne. Sąd nie dopatrzył się motywu, dla którego świadek miałby celowo zeznawać na niekorzyść oskarżonej.
\numowa o pracę wraz z dokumentami Dowody te zasługują na uznanie za wiarygodne, autentyczne. Dokumenty te nie budzą wątpliwości Sądu i stanowiły miarodajny materiał dowodowy dla czynienia ustaleń faktycznych w sprawie na okoliczność zatrudnienia J. S. w biurze podróży. dokumenty K. K.
\nDowody te zasługują na uznanie za wiarygodne, autentyczne. Dokumenty te nie budzą wątpliwości Sądu i stanowiły miarodajny materiał dowodowy dla czynienia ustaleń faktycznych w sprawie. dokumentacja bankowa Bank (...) S.A.
\nDowody te zasługują na uznanie za wiarygodne, autentyczne, sporządzone przez uprawnione organy były podstawą dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych na okoliczność zawartych umów pożyczek. Dokumenty te nie budzą wątpliwości Sądu i stanowiły miarodajny materiał dowodowy dla czynienia ustaleń faktycznych w sprawie. dokumentacja bankowa dot. Bank (...) SA (obecnie (...) Bank (...) S.A.) Dowody te zasługują na uznanie za wiarygodne, autentyczne, sporządzone przez uprawnione organy były podstawą dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych na okoliczność zawartych umów pożyczek. Dokumenty te nie budzą wątpliwości Sądu i stanowiły miarodajny materiał dowodowy dla czynienia ustaleń faktycznych w sprawie. dokumentacja bankowa (...) Bank (...) S.A.
\nDowody te zasługują na uznanie za wiarygodne, autentyczne, sporządzone przez uprawnione organy były podstawą dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych na okoliczność zawartych umów pożyczek. Dokumenty te nie budzą wątpliwości Sądu i stanowiły miarodajny materiał dowodowy dla czynienia ustaleń faktycznych w sprawie. dokumentacja bankowa (...) Bank (...) S.A.
\nDowody te zasługują na uznanie za wiarygodne, autentyczne, sporządzone przez uprawnione organy były podstawą dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych na okoliczność zawartych umów pożyczek. Dokumenty te nie budzą wątpliwości Sądu i stanowiły miarodajny materiał dowodowy dla czynienia ustaleń faktycznych w sprawie. dokumentacja skarbowa (...)Urzędu Skarbowego (...) dot. M. P. (1):
\nDowody te zasługują na uznanie za wiarygodne, autentyczne. Dokumenty na okoliczność współpracy świadka z oskarżoną, nie budzą wątpliwości Sądu i nie były kwestionowane przez strony. zeznania M. R. (2) Świadek jest byłym pracownikiem oskarżonej, gdzie zajmował się prawną obsługą licytacji komorniczych. Opowiedział czym zajmowała się oskarżona, na czym polegała jego praca. Wspomniał również o sprawie M. S. i M. G. oraz o niezadowoleniu klientów z usług oskarżonej: M. S., M. G., rodziny M. oraz J. S. i I. L., nie znał jednak szczegółów konfliktu oskarżonej z pokrzywdzonymi. Zeznania wiarygodne, rzeczowe, znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym i nie były kwestionowane przez strony. zeznania A. K.
\nŚwiadek jest byłym pracownikiem oskarżonej, gdzie odpowiedzialna była za obsługę administracyjną biura. Potwierdziła, że oskarżona zajmowała się obsługą spółek i depozytami aczkolwiek nie posiadała szczegółowej wiedzy dotyczącej świadczonych przez oskarżoną usług. Kojarzyła sprawy M. G., K. Z., rodziny M. M. L., I. L. i spółki (...). Zeznania wiarygodne, rzeczowe, znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym i nie były kwestionowane przez strony. zeznania D. H.
\nŚwiadek jest byłym pracownikiem oskarżonej, gdzie odpowiedzialna była za obsługę prawną klientów. Potwierdziła, że oskarżona zajmowała się obsługą spółek, w tym spółki (...) sp. z o.o., depozytami i organizowaniem pożyczek aczkolwiek nie posiadała szczegółowej wiedzy dotyczącej świadczonych przez oskarżoną usług. Kojarzyła sprawy K. Z., M. S., rodziny M. i spółki (...). Zeznania wiarygodne, rzeczowe, znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym i nie były kwestionowane przez strony. zeznania M. G. (1) Świadek jest byłym pracownikiem oskarżonej na stanowisku pomocnik prawnika. Potwierdził, że oskarżona zajmowała się obsługą spółek, w tym depozytami i organizowaniem pożyczek aczkolwiek nie posiadał szczegółowej wiedzy dotyczącej świadczonych przez oskarżoną usług. Kojarzył osoby I. L., K. Z. i rodzinę M.. Zeznania wiarygodne, rzeczowe, znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym i nie były kwestionowane przez strony. struktura przychodów kancelarii, zaświadczenia ZUS, PIT Dowody te zasługują na uznanie za wiarygodne, autentyczne, sporządzone przez uprawnione organy. Dokumenty te nie budzą wątpliwości Sądu i nie były kwestionowane przez strony. Dowód na okoliczność przychodów kancelarii oskarżonej. dokumenty M. P. (1): saldo opłat, faktury vat, inne (dot. (...) i J. S.) Dowody na okoliczność świadczonych usług prawnych przez oskarżoną na rzecz biura podróży prowadzonego przez I. L. oraz pisma kierowane przez banki do J. S. w sprawie zaciągniętych pożyczek. dokumentacja medyczna M. P. (1) Dowody te zasługują na uznanie za wiarygodne, autentyczne, sporządzone przez uprawnionych pracowników służby zdrowia. Dokumenty te nie budzą wątpliwości Sądu i nie były kwestionowane przez strony. opinia psychiatryczno-psychologiczna Opinia jasna, zrozumiała, kompleksowa, sporządzona przez dwóch biegłych psychiatrów i psychologa. Biegli nie rozpoznali u oskarżonej upośledzenia umysłowego ani choroby psychicznej w sensie psychozy. W ocenie biegłych, nie jest osobą chorą psychicznie ani upośledzoną umysłowo, w okresie zarzucanych czynów miała pełną zdolność do rozpoznania znaczenia czynów i możliwość pokierowania swoim postępowaniem. U oskarżonej zdiagnozowano jedynie zaburzenia adaptacyjne.
\nKRK Dokumenty sporządzone przez uprawniony organ na okoliczność karalności oskarżonej.
\nDowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu w zasadniczej części wyjaśnienia M. P. (1) Wyjaśnienia w zakresie postawionych zarzutów są niewiarygodne i stanowią przyjętą przez oskarżoną linię obrony. Wyjaśnienia te są sprzeczne z zeznaniami pokrzywdzonych i świadków oraz dowodami z dokumentów, jak również są nielogiczne i sprzeczne z zasadami prawidłowego rozumowania. W ocenie Sądu, istotne dla takiej właśnie oceny wyjaśnień oskarżonej jest także to, że oskarżona zdecydowała się złożyć wyjaśnienia po złożeniu zeznań przez kluczowych pokrzywdzonych i świadków, kiedy praktycznie cały materiał dowodowy został zgromadzony i był jej znany. Dodatkowo, zwrócić należy uwagę na to, że oskarżona nie chciała odpowiadać na żadne pytania. Oddając się lekturze wyjaśnień oskarżonej, nie sposób nie odnieść wrażenia, że zostały one dopasowane do przeprowadzonych dowodów, w ten sposób, że w odniesieniu do dowodów, które są dla niej niekorzystne, np. zeznania pokrzywdzonych i świadków, oskarżona starała się, zresztą w nieudolny sposób, nadać zbyt wielką rangę pojawiającym się w tych dowodach nieścisłościom, które w rzeczywistości nie są ważkie dla istoty sprawy, albo nadać inny sens wypowiedzi świadków i pokrzywdzonych, natomiast w odniesieniu do dowodów, które są dla niej korzystne, starała się dopasować wyjaśnienia tak aby były z nimi spójne.
\nW szczególności nie sposób zgodzić się z następującymi twierdzeniami oskarżonej: ⚫ pokrzywdzeni z racji, że nie chcieli płacić za jej usługi zmówili się przeciwko niej niesłusznie oskarżając ją o oszustwo i przywłaszczenie. Zeznania te stoją w sprzeczności z materiałem dowodowym, przede wszystkim w postaci zeznań pokrzywdzonych i świadków (podobnie potraktowanych przez oskarżoną jak pokrzywdzeni). Pokrzywdzeni wcześniej nie znali się (ewentualnie słyszeli o sobie z opowiadań samej oskarżonej). ⚫ zwróciła większą część pieniędzy - brak dowodów potwierdzających tę okoliczność - poza niewiarygodnymi wyjaśnieniami oskarżonej, która twierdziła, że z uwagi na wieloletnie przyjaźnie, nie odbierała pokwitowania odbioru pieniędzy przez pokrzywdzonych; jest to nieprawdopodobne, bowiem profesjonalny prawnik znający konsekwencje prawne podejmowanych działań (a za taką uważała się i przedstawiała oskarżona) zabezpieczyłby interes swój i klienta i odebrał takie pokwitowanie, tym bardziej, że w wielu przypadkach tak robiła; niebagatelne znaczenie mają tu też sumy pieniędzy jakie były wpłacone do depozytu i sumy jakie oskarżona miała rzekomo oddać bez pokwitowania; ⚫ usprawiedliwienia oskarżonej dotyczące tego, że nie zwróciła pieniędzy, bowiem pokrzywdzeni byli również wobec niej zobowiązani z tytułu wynagrodzenia za świadczone usługi - argument ten jest bezzasadny, bowiem nie ma na to żadnych dowodów, są to tylko gołosłowne twierdzenia oskarżonej mające zrzucić ciężar odpowiedzialności na pokrzywdzonych. Przeciwnie, materiał dowodowy wskazuje na to, że oskarżona nie dość że nie zwróciła pieniędzy z wpłaconych depozytów, to jeszcze wystawiała faktury za rzekomo świadczone usługi prawne w niebotycznych kwotach, w tym za obsługę depozytów. Nie wiadomo jednak w jaki sposób oskarżona obsługiwała depozyty i gdzie trzymała pieniądze. Ponadto, jak wykazano w toku postępowania, zamiar popełnienia przestępstw po stronie oskarżonej istniał już w momencie zawierania umów z pokrzywdzonymi, o czym świadczy jej dalsze postępowanie i postawa wobec nich.
\nTwierdzenia jakoby pokrzywdzeni mieli dług wobec oskarżonej nie zostały w toku procesu potwierdzone (postępowania cywilne w tych sprawach albo oskarżona przegrała albo są w toku). Oskarżona twierdziła, że przedmiotowa sprawa to sprawa cywilna, dotycząca rozliczeń pomiędzy stronami, jednak robiła i robi wszystko aby postępowania cywilne nie zakończyły się, trwały latami, nie chce w tamtych postępowaniach „rozliczyć” się z pokrzywdzonymi. Warto zaznaczyć, że oskarżona skierowała wezwania do zapłaty do pokrzywdzonych dopiero w 2021 roku (w toku trwającego procesu karnego w niniejszej sprawie), czyli około 6 lat od czasu, w którym popadli w rzekomą zwłokę wobec oskarżonej, co zdaniem Sądu, stanowi jedynie linię obrony oskarżonej.
\nDodatkowo w odniesieniu do pokrzywdzonych: J. B. (1) i M. K. (1) w ogóle w kontaktach z oskarżoną nie było mowy o żadnych usługach świadczonych przez oskarżoną na ich rzecz oraz obowiązku zapłaty za nie, albowiem były to osoby bardzo zaprzyjaźnione z oskarżoną, koleżanki, które spotykały się w celach towarzyskich. Ja się okazało po latach, oskarżona wystawiła im rachunki za takie właśnie spotkania, przy kawie, gdzie uznała, że w czasie takich spotkań udzieliła im mnóstwo porad prawnych; ⚫ niewiarygodne jest również tłumaczenie oskarżonej, że pieniądze w kwocie 66 tys. zł, które J. S. zwróciłaM. P. (1)na poczet pożyczki od A. J. stanowiły zobowiązania J. S. tylko wobec M. P. (1). Istnienie takich zobowiązań nie zostało udowodnione, natomiast udowodniony został fakt, że M. P. (1) zapoznała J. S. z A. J. (nigdy wcześniej nie rozmawiały i nie znały się), zorganizowała pożyczkę, której dokument posiadała, a panie (J. S., A. J. i M. P. (1)) ustaliły, że pieniądze z pożyczki zostaną przekazane od J. S. M. P. (1) by ta druga przekazała je A. J.. Niewiarygodne są zatem twierdzenia oskarżonej, że nie miała nic wspólnego z pożyczką tym bardziej, że sama dostarczyła do sądu egzemplarze przedmiotowej umowy; mało tego, zarówno z zeznań A. J. jak i J. S. wynika, że podczas spotkania w Kancelarii, oskarżona przyznała się wobec nich, że pieniądze od J. S. wzięła dla A. J., jednak ich nie przekazała bo miała inne wydatki; ⚫ brak zwrotu depozytu M. K. był spowodowany tym, że M. K. nie opłaciła należności z tytułu usług prawnych świadczonych przez oskarżoną – taka argumentacja nie może się ostać, bowiem po pierwsze, czym innym jest kwestia rozliczeń na gruncie cywilnym (na marginesie należy wskazać, że dwie instancje zobowiązały oskarżoną do zapłaty przez M. P. (1) na rzecz M. K.), a czym innym przywłaszczenie sobie cudzych pieniędzy czynem zabronionym. Nawet, jeżeli M. K. była zobowiązana do zapłaty wynagrodzenia za usługi prawne nie usprawiedliwia to popełnienia przez oskarżoną oszustwa, tym bardziej, że o jego popełnieniu świadczy szereg faktów i dowodów jak chociażby to, że przyjęła pieniądze i mimo upływu lat nie wylicytowała nieruchomości na rzecz M. K. i krótko po zdeponowaniu pieniędzy przestała informować pokrzywdzoną o postępach w sprawie licytacji. Co więcej, z umów depozytu nie wynikało prawo zatrzymania pieniędzy z depozytu do czasu opłacenia wynagrodzenia, oskarżona sama przyznała, że nie wzywała M. K. oficjalnie na piśmie do zapłaty, a nawet nie wystawiła stosownej faktury za świadczone usługi, tłumacząc, że i tak nie dojdzie do zapłaty. Nie sposób zgodzić się z oskarżoną co do tego, że nie wykorzystywała przyjaźni z M. K. do osiągania swoich celów, bowiem takie właśnie postępowanie oskarżonej potwierdzają także w stosunku do siebie pozostali pokrzywdzeni.
\n⚫ regularnie wypłacała kwoty z depozytu J. i R. B. – brak potwierdzeń na dokonywane wypłaty poza dwoma na kwotę 30.000 zł i 100.000 zł. Oskarżona sama przyznała, że nie posiada pokwitowań odbioru pozostałej kwoty pieniędzy, natomiast z dowodów zgromadzonych w sprawie nie wynika aby pokrzywdzeni otrzymali ich zwrot. Fakt, że jeden raz oskarżona wybrała się do R. B. z częścią pieniędzy nie oznacza, że z oskarżoną był stały kontakt, bowiem jak wskazywali B. i pozostali świadkowie w sprawie, oskarżona zrywała relację jak pokrzywdzeni zaczynali domagać się wypłaty środków. ⚫ brak zwrotu depozytu M. W. był spowodowany tym, że M. W. nie zwróciła pożyczki udzielonej jej przez oskarżoną – podobnie jak w przypadku M. K., fakt pozostawania przez M. W. w zwłoce ze zwrotem ewentualnej pożyczki (swoją drogą brak dowodów w sprawie na istnienie i wymagalność takiej pożyczki) nie usprawiedliwia popełnienia przestępstwa doprowadzenia do pokrzywdzenia nim M. W.. Brak jest również dowodów potwierdzających aby oskarżona co miesiąc systematycznie wypłacała pieniądze z depozytu M. W. (1). ⚫ w zakresie, w którym oskarżona twierdziła, że depozyty złożone przez członków rodziny M. miały być deponowane na poczet wybranych inwestycji, głównie licytacji komorniczych i wynagrodzenia za obsługę prawną dla oskarżonej a nie na inwestycje u (...). O propozycjach inwestycji w fundusz prowadzony przez amerykańskich żydów zeznali nie tylko zainteresowani pokrzywdzeni (rodzina M.), ale również niezależni i nieznający rodziny M. – świadkowie, w tym byli pracownicy (m. in. A. M. (3), J. Ł. (1), R. G.). Nie można dać wiary oskarżonej również co do tego, że żądanie przez D. M. (1) zwrotu depozytu było przedwczesne Oskarżona twierdzi, że ustnie dokonano prolongaty depozytów, co jest całkowicie niewiarygodne, poza tym okoliczność domagania się przez D.
\nM. (1) i P. M. (1) wypłaty pieniędzy z depozytów wynikała z faktu niewywiązywania się przez oskarżoną z warunków przyjęcia pieniędzy do depozytów – zaprzestanie wypłaty procentów. Nie można również zgodzić się z twierdzeniami oskarżonej jakoby zwróciła większą część depozytów rodzinie M. jednak bez pokwitowania, bowiem to również nie znalazło odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym (po raz kolejny oskarżona wskazywała, że z uwagi na jej zaufanie do pokrzywdzonych nie wystawiała pokwitowań rzekomo zwróconych pieniędzy). Nie sposób zgodzić się również z oskarżoną, że depozyty nie były oprocentowane a miesięczne wypłaty pomniejszały kwotę zdeponowanych pieniędzy. Dowody wskazują, że depozyty były oprocentowane na 10 %, który to procent następnie zmniejszono do 8%, co więcej brak by było uzasadnienia dla deponowania wysokich sum pieniężnych na depozycie w kancelarii prawnej bez możliwości zysku, za to z możliwością wypłacania z takiego depozytu co miesiąc kwot, co zmniejszało ilość zgromadzonych środków, a jak twierdzi sama oskarżona – pieniądze zdeponowane miały być przeznaczone na inwestycje.
\nTwierdzenia oskarżonej nie są w tym zakresie prawdziwe, bowiem przy wypłacie odsetek ze zdeponowanych pieniędzy wystawiała faktury opiewające na ww. procenty (zatem gdyby depozyty nie były oprocentowane oznaczałoby to, że oskarżona pobiera wynagrodzenie za zwrot pieniędzy należących do pokrzywdzonych co jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i nielogiczne). Składanie pieniędzy u oskarżonej w depozycie miało służyć do inwestycji i zwiększania majątku pokrzywdzonych a nie jako „przechowalnia” środków. ⚫ twierdzenie, że oskarżonej nie groziła niewypłacalność, bowiem z dowodów przede wszystkim z dokumentów wynika, że na oskarżonej ciążyły liczne zobowiązania finansowe nie tylko wobec pokrzywdzonych, ale również w bankach. Twierdzenie oskarżonej, że nie groziła jej niewypłacalność, bowiem jeszcze w 2015 roku wypłacała pieniądze z depozytów pokrzywdzonym, nie jest odpowiednim argumentem, bowiem jeśli już, to zwracała w niewielkich kwotach, posiadając przy tym wielomilionowe zobowiązania wobec nich (więcej o czynie z art. 300 § 1 k.k. w analizie prawnej). ⚫ w zakresie, w jakim twierdziła, że nie miała nic wspólnego z pożyczkami zaciągniętymi przez J. S., podczas gdy materiał dowodowy, w szczególności zeznania J. S. (która logicznie i wyczerpująco przedstawiła na czym polegał proceder z pożyczkami w bankach) i I. L. to potwierdzają. Wprawdzie I. L. nie posiadała dokładnej wiedzy co do zawieranych przez J. S. umów, aczkolwiek zeznała, że to na prośbę oskarżonej na umowie o pracę z J. S. wpisano wyższe wynagrodzenie niż w rzeczywistości J. S. otrzymywała, a z kolei zaświadczenie o zawyżonych zarobkach służyło następnie do zawierania umów kredytowych.
\nPodsumowując, oskarżona w głównej mierze usprawiedliwiała brak zwrotu pieniędzy pokrzywdzonym faktem istniejących rozliczeń między nią a pokrzywdzonymi z tytułu obsługi prawnej, okoliczność ta jednak nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, przeciwnie zeznania pokrzywdzonych i świadków temu przeczą, wprawdzie toczą się postępowania cywilne, jednakże niezależnie od wyników tych postępowań, jest to kwestia irrelewantna dla poczynań przestępczych oskarżonej i ich nie usprawiedliwia. Ponadto postępowania cywilne o zapłatę zostały zainicjowane przez pokrzywdzonych, a nie oskarżoną. Niewiarygodne są również wyjaśnienia, że oskarżona nie wychodziła z żadną inicjatywą przedmiotowych inwestycji i przyjmowała jedynie propozycje pokrzywdzonych, bowiem pokrzywdzeni jednomyślnie twierdzą inaczej, przedstawiają działania oskarżonej w taki sam sposób, na podstawie ich zeznań jawi się tożsamy modus operandi co do każdego z pokrzywdzonych. Nie należy tracić z pola widzenia, że pokrzywdzeni, chociaż część z nich to przedsiębiorcy, nie mają wiedzy i doświadczenia w prowadzeniu depozytów, licytacji komorniczych i ich przebiegu (wbrew temu, co twierdzi oskarżona), a co więcej zwrócili się do specjalisty prawnika i całkowicie uzasadnione jest to, że ufali oskarżonej w każdych jej poczynaniach, zgadzali się na jej propozycje nawet przez kilka długich lat. Dowody natomiast jasno wskazują na to, że oskarżona gromadziła pieniądze pokrzywdzonych, nie wykonywała zleconych jej zadań i utrudniała zwrot zdeponowanych pieniędzy w ten sposób, że namawiała do brania kredytów przez klientów a jeżeli to nie skutkowało to zrywała kontakt. dokumenty dot. pożyczki między M. P. (1) a M. W. (k. 2481, 2749-2752, 2767-2769), ekspertyza pismoznawcza (k. 3177-3190, 3804-3809), akta sprawy VI C 2515/22 (k. 4345-4352) Dowody na okoliczność braku zwrotu przez M. W. rzekomej pożyczki udzielonej jej przez M. P. (1), w związku, z którą toczy się postępowanie cywilne przed Sądem Rejonowym dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie w sprawie o sygn. akt: I C 734/21 (następnie VI C 2515/22). Dowody bez znaczenia w sprawie, bowiem nie dotyczą zarzucanego oskarżonej czynu. Oskarżona przedstawiła wskazane dowody na usprawiedliwienie braku rozliczenia z pokrzywdzoną. Takie usprawiedliwienie jest nie do przyjęcia, tym bardziej, że zamiar popełnienia przestępstw na szkodę M. W. istniał od samego początku, natomiast ewentualne problemy z rozliczeniem za usługi prawne (czy też pożyczkę) wyniknął później, w toku współpracy w/wym.
\nzeznania A. P. (1) (k. 2217-2219 Świadek, jako brat oskarżonej korzystając z przysługującego mu prawa odmówił składania zeznań, zatem Sąd nie mógł wziąć ich pod rozwagę. zeznania T. P. (k. 2222-2223, 2510) Świadek, jako brat oskarżonej korzystając z przysługującego mu prawa odmówił składania zeznań zatem Sąd nie mógł wziąć ich pod rozwagę. płyta z nagraniem z rozmowy (k. 542) Płyta zniszczona, brak możliwości odtworzenia nagrania stąd dowód nie mógł stanowić podstawy ustaleń faktycznych. oświadczenie o zwrocie części depozytu D. M. (k. 2275-2278) Dowód na okoliczność rzekomego zwrotu na rzecz D. M. (1) części zdeponowanych u oskarżonej pieniędzy. Dowód niewiarygodny z uwagi na to, że poza przedmiotowym oświadczeniem brak jest jakichkolwiek innych dowodów świadczących o tym, że oskarżona zwróciła pieniądze (chociażby w postaci potwierdzenia zwrotu/pokwitowania odbioru pieniędzy przez pokrzywdzoną), natomiast pokrzywdzona D. M., której depozycjom Sąd dał wiarę w całości twierdzi, że zwrotu pieniędzy nie otrzymała.
\nKrs: (...) sp. z o.o., (...) sp. z o.o., (...) sp. z o.o., A. invest sp. z o.o., (...) sp. z o.o., (...) sp. z o.o., (...), Kancelaria prawa gospodarczego, (...) sp. z o.o., Restauracja (...) sp. z o.o. (k. 899-958, k. 1697-1698) Dokumenty wiarygodne, stanowią wydruk KRS spółek zarejestrowanych w siedzibie Kancelarii oskarżonej. Dowód nieprzydatny w sprawie, bowiem żaden z zarzutów nie dotyczy wskazanych spółek. zeznania M. L. (k. 1680-1681) Świadek jest byłym klientem oskarżonej, która świadczyła usługi prawne na rzecz spółki świadka (...) sp. z o.o. Wspomniał o konflikcie na tle finansowym z oskarżoną. Dowód nie stanowił podstawy ustaleń faktycznych w sprawie albowiem treść zeznań nie dotyczyła żadnego z zarzucanych oskarżonej czynów aczkolwiek zeznania były wiarygodne i spójne i potwierdziły schemat postępowania oskarżonej oraz jej charakter. zestawienie kwot zwróconych bez pokwitowania (k. 2262) Dokument stanowi wykaz rzekomo zwróconych pieniędzy przez oskarżoną małżonkom B. bez pokwitowania. Dowód niewiarygodny, niepotwierdzony w toku postępowania, bez podpisu. dokumenty przedłożone przez M. P. (1) (k. 2251, 2648-2655v., 2664-2666, 2673, 2774, 2899-2900, 2901-2930, 2934-2947, 2954-2961, 3209-3211, 3740-3745v., 3748, 3947, 4027-4030, 4181-4194) Dokumenty stanowią informację o podjęciu czynności detektywistycznych, wydruki z gazet i wizytówki, dokumenty ze spraw cywilnych i inne związane z działalnością oskarżonej i nie tylko. Dokumenty bez znaczenia dla niniejszej sprawy. wezwania do zapłaty kierowane przez M. P. (1) do J. B., M. W., D. M., P. M. (2733-2741, 2753-2756, 2770-2773, 2859-2868, 2869-2877) Dokumenty na okoliczność rozliczeń za usługi prawne. Oskarżona przedłożyła wezwania w celu usprawiedliwienia braku zwrotu przez nią pieniędzy z depozytu. Dowody nie mają znaczenia z perspektywy popełnionego przestępstwa, nie stanowią uzasadnienia dla przestępczego działania oskarżonej. Na marginesie należy wskazać, że zasadność tych wezwań budzi wątpliwości, bowiem zostały wystosowane dopiero w 2021 roku w toku toczącego się postępowania karnego o czyny z pokrzywdzeniem J. B. i M. W., D. M., P. M., co sugeruje, że stanowią linię obrony oskarżonej.
\nPODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 1.1.
\nPodstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem M. P. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej czyny z pkt. 1-9 wyroku Zgodnie z treścią art. 286 § 1 k.k. podlega karze ten, kto doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem, za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Surowszej odpowiedzialności karnej (art. 294 § 1 k.k.) podlega ten, kto dopuszcza się przestępstwa oszustwa w stosunku do mienia znacznej wartości, czyli którego wartość zgodnie z treścią art. 115 § 1 pkt 5 k.k. w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza 200 000 złotych. Natomiast dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony (art. 12 § 1 k.k.).
\nMienie to zgodnie z treścią art. 44 k.c. własność i inne prawa majątkowe, w tym pieniądze.
\nStronę podmiotową oszustwa stanowi zamiar bezpośredni. Jest to przestępstwo kierunkowe – sprawca działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.
\nZgodnie z aktualnym orzecznictwem Sądu Najwyższego i sądów powszechnych, a także dominującymi poglądami przedstawicieli doktryny prawa karnego, za niekorzystne rozporządzenie mieniem, o którym mowa w art. 286 § 1 k.k., może być uznane takie rozporządzenie, które jest niekorzystne z punktu widzenia osoby pokrzywdzonej. Powstanie szkody w mieniu nie stanowi przy tym koniecznego warunku do przyjęcia, że znamię to zostało spełnione. (por. postanowienie S.N. z dnia 29 kwietnia 2022 r. Sygn. IV KK 111/22, czy też wyrok SN z dnia 2 października 2015 r., III KK 148/15) Dla uznania, iż mamy do czynienia z wprowadzeniem w błąd, wystarczające jest każde, jakiekolwiek działanie, które może doprowadzić do powstania błędnego wyobrażenia o rzeczywistości u osoby rozporządzającej mieniem. Korzyścią majątkową, stanowiącą cel działania sprawcy przestępstwa z art. 286 § 1 k.k., jest ogólne polepszenie sytuacji majątkowej sprawcy lub innej osoby, co może polegać na zwiększeniu aktywów lub zmniejszeniu pasywów. (tak z kolei Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 22 marca 2022 r. Sygn. II AKa 220/21 oraz Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 23 lutego 2022 r. Sygn. II KK 17/22).
\nSąd Najwyższy w Uchwale z dnia z dnia 7 października 2021 r. Sygn. I DI 34/21 stwierdził, że „Wprowadzeniem w błąd może być każde zachowanie powodujące błędną ocenę rzeczywistości adresata tych podstępnych zabiegów. Obojętne jest, czy pokrzywdzony mógł sprawdzić prawdziwość twierdzeń sprawcy, czy mógł wykryć błąd przy dołożeniu znikomej nawet staranności. Łatwowierność pokrzywdzonego nie wyłącza karygodności wprowadzenia go w błąd.”
\nWyzyskanie błędu zachodzi wtedy, kiedy pokrzywdzony już ma błędne wyobrażenie o rzeczywistości, sprawca zaś wyobrażenie to wykorzystuje (por. Michalski [w:] Wąsek, Zawłocki II, s. 1133).
\nOdnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że poczynania oskarżonej zarzucane jej w pkt od 1-9 wyroku odpowiadają powyższej analizie prawnej. Oskarżona zawierała z pokrzywdzonymi (będącymi jej klientami w kancelarii prawnej) umowy o prowadzenie depozytów, na których pokrzywdzeni deponowali wysokie środki finansowe (w niektórych przypadkach oszczędności życia), które zgodnie z umową miały albo być oprocentowane (miesięczne wpływy z odsetek) i inwestowane w bliżej nieokreślone fundusze, albo przeznaczane na koszty związane z procedurą licytacji nieruchomości na rzecz pokrzywdzonych. Oskarżona zapewniała pokrzywdzonych o swoich kompetencjach, skuteczności i znajomościach w związku z proponowanymi przez nią inwestycjami, które w krótkim czasie miały przynieść pokrzywdzonym wysokie zyski bądź nabycie nieruchomości w drodze licytacji.
\nNa początku współpracy okazywała pokrzywdzonym zainteresowanie, przyjaźń i informowała o przebiegu inwestycji, z biegiem czasu natomiast dostarczała coraz mniej wiadomości o postępach w sprawie, nie przedstawiała nowych dokumentów i w zasadzie to mimo upływu lat nie udało jej się zakończyć inwestycji sukcesem. Nie realizowała swoich usług, a mimo tego pobierała od pokrzywdzonych z tego tytułu wysokie wynagrodzenie. Kiedy pokrzywdzeni podjęli próby odzyskania zdeponowanych pieniędzy, oskarżona podawała różne powody, dla których nie może oddać pieniędzy. Po kolejnych wezwaniach do zwrotu pieniędzy oskarżona zerwała z pokrzywdzonymi kontakt i do dnia dzisiejszego nie otrzymali oni zwrotu większej części pieniędzy.
\nPowyższe zgodnie relacjonowali pokrzywdzeni oraz świadkowie. Oskarżona w części przyznała się, że pieniędzy nie zwróciła uzasadniając to istniejącymi między nią a pokrzywdzonymi rozliczeniami finansowymi za świadczone usługi prawne, aczkolwiek jak w powyższych częściach uzasadnienia wskazano, istnienie takich rozliczeń jest domeną prawa cywilnego i jest irrelewantne z perspektywy popełnionych przez oskarżoną czynów, a nadto nie zostało wykazane, że takowe rozliczenia w rzeczywistości są, a tym bardziej, że są zasadne. Oskarżona wyjaśniała też nieprawdziwie, że część środków z depozytów zwróciła, jednak nie sposób było dać jej wiarę z uwagi na brak dowodów i przyjęciu za wiarygodne twierdzeń pokrzywdzonych, że takowych pieniędzy nie otrzymali.
\nPokrzywdzeni działali w zaufaniu do oskarżonej, bowiem byli przekonani, że jest ona profesjonalnym prawnikiem, adwokatem lub radcą prawnym, a więc osobą wykonującą zawód budzący zaufanie, gwarantem zachowania zgodnego z prawem. Pokrzywdzeni mogli zatem mieć wrażenie i ufać, że oskarżona dochowa należytej staranności przy realizacji umów.
\nOskarżona działała w zamiarze bezpośrednim kierunkowym, bowiem na początku znajomości wykorzystując zaufanie do niej jako prawnika, ale także przyjaciółki polecała pokrzywdzonym deponować u niej pieniądze na rzecz dochodowych inwestycji, których nie realizowała (a za które pobierała wynagrodzenie). Jej zachowanie po tym, jak kierowane były do niej wezwania do zwrotu, lekceważenie prób kontaktu, dodatkowo świadczą o tym, że nie zamierzała zwrócić pieniędzy. Celem jej postępowania było przysporzenie pieniędzy na własną rzecz.
\nPrecyzując: czyny z pkt 1-2 i 9 zostały zakwalifikowane jako podstawowe oszustwo z art. 286 § 1 k.k., natomiast czyny z pkt 3-8 z uwagi na to, że oszustwo było dokonane w stosunku do mienia znacznej wartości czyli kwoty powyżej 200 000 zł (odpowiednio: 560.000zł, 1.000.000 zł, 1.000.000 zł, 2.000.000 zł, 600.000 zł, 250.000 zł) należało również zakwalifikować z art. 294 § 1 k.k. Co do czynów z pkt 3, 6-8 należy jeszcze wskazać, że oskarżona działała w warunkach czynu ciągłego (art. 12 § 1 k.k.), gdyż jej działania były rozciągnięte w czasie (pokrzywdzeni dokonywali kilku wpłat na depozyt w różnym czasie) i objęte z góry powziętym zamiarem. czyny od pkt 12-17 Zgodnie z treścią art. 18 § 2 k.k., podżeganie polega na nakłanianiu innej osoby do popełnienia czynu zabronionego. Możliwe jest tylko w zamiarze bezpośrednim. Może polegać na jakimkolwiek oddziaływaniu na inną osobę, mającym wzbudzić w niej zamiar popełnienia czynu zabronionego. Podżeganie zawsze przybiera postać działania.
\nNa temat oszustwa aktualne pozostają rozważania prawne wskazane w pkt I uzasadnienia prawnego.
\nZ kolei odpowiedzialności karnej na gruncie art. 297 § 1 k.k. odpowiada ten, kto w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, od banku lub jednostki organizacyjnej prowadzącej podobną działalność gospodarczą na podstawie ustawy albo od organu lub instytucji dysponujących środkami publicznymi - kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia, gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel gospodarczy, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego, przedkłada podrobiony, przerobiony, poświadczający nieprawdę albo nierzetelny dokument albo nierzetelne, pisemne oświadczenie dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia.
\nPrzestępstwo to polega na przedłożeniu podrobionego, przerobionego, poświadczającego nieprawdę albo nierzetelnego dokumentu albo nierzetelnego, pisemnego oświadczenia dotyczącego okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia. Można popełnić je wyłącznie przez działanie.
\nDokument należy rozumieć jako przedmiot lub zapisany nośnik informacji. Chodzi o taki dokument, z którym związane jest określone prawo albo ze względu na zawartą w nim treść stanowi on dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne. Nie ma znaczenia jego forma. Nierzetelnym dokumentem jest dokument poświadczający nieprawdę.
\nDo popełnienia tego przestępstwa dochodzi m. in. w sytuacji, gdy przedłożony dokument jest niezbędny do uzyskania pożyczki pieniężnej w rozumieniu art. 720 k.c., tj. zawarcia umowy, przez którą dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy.
\nStrona podmiotowa obejmuje umyślność w postaci zamiaru bezpośredniego kierunkowego.
\nPrzenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy że, oskarżona swoim postępowaniem wyczerpała przesłanki z art. 18 § 2 k.k., ponieważ w rozmowach z J. S. nakłoniła ją do popełnienia czynów z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. J. S. zeznała: “ moją głową i ręką była pani P.” i wskazała, że jej samej niepotrzebne były pożyczki. Oskarżona natomiast chciała popełnienia przez J. S. ww. czynów z uwagi na to, pobierała 9% wynagrodzenia od zaciągniętej pożyczki jak również dlatego, że ona decydowała o przeznaczeniu pieniędzy z pożyczek.
\nZ kolei w odniesieniu do art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k., J. S. (2) chcąc uzyskać pożyczki i korzyść majątkową dla siebie i oskarżonej w postaci środków finansowych z tych pożyczek i kredytów, złożyła w bankach: (...) Bank (...) S.A., Bank (...) S.A., (...) S.A. (obecnie (...) Bank S.A.) nierzetelne zaświadczenia o zarobkach czy informacje z ZUS, w których wykazywano zawyżone dochody (z sugestii oskarżonej, która wiedziała, że J. S. (2) nie otrzyma kredytu czy pożyczki wykazując rzeczywiste dochody). Zaświadczenia te i informacje stanowiły niezbędne dokumenty do uzyskania pożyczki czy kredytu. Oznacza to, że bank został wprowadzony w błąd co do realnych zarobków wnioskodawczyni.
\nZarówno w przypadku oskarżonej, jak i bezpośredniej sprawczyni czynu, były to działania ukierunkowane na pozytywne rozpatrzenie wniosku o pożyczkę czy kredytu i przysporzenia z tego tytułu pieniędzy.
\nW tym miejscu należy wskazać, że z czynów z pkt 1-9 oraz 12-17 oskarżona uczyniła sobie stałe źródło dochodu w rozumieniu art. 65 § 1 k.k. Oskarżona bowiem przez długi okres czasu czerpała stałe korzyści majątkowe zarówno poprzez przyjęcie depozytów i obracanie pieniędzmi stanowiącymi ich przedmiot, jak również obracając gotówką uzyskaną z pożyczek i kredytów zaciągniętych przez J. S. (2). czyn z pkt 10 Zgodnie z art. 284 § 1 k.k. odpowiedzialności karnej podlega ten, kto przywłaszcza sobie cudzą rzecz ruchomą lub prawo majątkowe, natomiast w myśl art. 12 § 1 k.k. dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony.
\nCzynność wykonawcza przestępstwa z art. 284 § 1 k.k. polega na przywłaszczeniu rzeczy lub prawa, a zatem na postąpieniu z rzeczą tak jak właściciel. Rzecz przywłaszczana znajduje się we władaniu sprawcy (postanowienie SN z 24.09.2020, IV KK 201/20, LEX nr 3082197), a przywłaszczane prawo może on wykonywać. Przez fakt przywłaszczenia nie następuje żadna fizyczna zmiana w sytuacji rzeczy ani żadna zmiana w zakresie faktycznej możliwości wykonywania prawa, zmiana dotyczy stanu prawnego (wyrok SN z 4.08.1978 r., Rw 285/78, OSNKW 1978/10, poz. 118).
\nPrzedmiotami czynności wykonawczej są cudza rzecz lub cudze prawo majątkowe.
\nCzyn z art. 284 § 1 k.k. można popełnić jedynie z zamiarem bezpośrednim. Nie wystarczy tu samo rozporządzenie cudzym mieniem, konieczne jest, aby sprawca chciał je zatrzymać bez prawnego tytułu (wyrok SN z 6.01.1978 r., V KR 197/77, OSNPG 1978/6, poz. 64). Stąd należy przyjąć, że przywłaszczenie jest przestępstwem kierunkowym.
\nOdnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, jak wykazano w toku postępowania, oskarżona wpierw zorganizowała pożyczkę między J. S. (Pożyczkobiorcą) a A. J. (Pożyczkodawcą). Następnie, J. S. zwróciła część pożyczonych pieniędzy oskarżonej – 66 tys. zł, która miała pieniądze te przekazać A. J.. Zamiast tego, oskarżona, do czego się przyznała - zatrzymała pieniądze dla siebie. Oskarżona tłumaczyła, że pieniądze stanowiły zapłatę zobowiązania J. S. wobec oskarżonej i nie należą się A. J. (co na marginesie nie znalazło potwierdzenia w materiale dowodowym). Brak zwrotu oznacza chęć oskarżonej przywłaszczenia pieniędzy na własną rzecz.
\nOskarżona działała w warunkach czynu ciągłego (art. 12 § 1 k.k.), gdyż jej działania były rozciągnięte w czasie i objęte z góry powziętym zamiarem, bowiem J. S. przekazała kwotę 66 tys. zł na poczet zwrotu pożyczki w dwóch ratach w okresie od czerwca do listopada 2016 r. czyn z pkt 11 Czyn z art. 300 § 1 k.k. popełnia ten, kto w razie grożącej mu niewypłacalności lub upadłości, udaremnia lub uszczupla zaspokojenie swojego wierzyciela przez to, że usuwa, ukrywa, zbywa, darowuje, niszczy, rzeczywiście lub pozornie obciąża albo uszkadza składniki swojego majątku.
\nPrzedmiotem ochrony są roszczenia uprawnionych wierzycieli i ich zabezpieczenie przed nieuczciwymi zachowaniami dłużników zmierzającymi do uniemożliwienia im zaspokojenia tych roszczeń.
\nCzynność sprawcza, w niniejszym przypadku jest to uszczuplenie, które polega na zmniejszeniu należności. Czyn ten może być popełniony przez usuwanie, ukrywanie, zbywanie, darowanie, niszczenie, rzeczywiste lub pozorne obciążanie albo uszkadzanie składników własnego majątku.
\nDarowanie polega na nieodpłatnym przekazaniu lub nieodpłatnym nieodebraniu rzeczy lub prawa majątkowego.
\nNiewypłacalność natomiast to sytuacja, w której dłużnik nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań (art. 11 ust. 1 pr. up.) . Dłużnik będący osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, jest niewypłacalny także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający 24 miesiące (art. 11 ust. 2 pr. up.). Nie chodzi tu o przejściowy brak środków finansowych, lecz o taki stan majątku, że pasywa przewyższają aktywa lub brak jest możliwości zbycia aktywów celem zapłaty długów. Zgodnie z art. 11 ust. 1a pr. up. domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza 3 miesiące. Warto w tym miejscu wskazać, że nie jest konieczne, aby niewypłacalność rzeczywiście nastąpiła, bowiem wystarczy wystąpienie samego stanu zagrożenia nią.
\nUszczuplone roszczenie winno mieć charakter pieniężny. Nie ma natomiast znaczenia, czy w czasie popełnienia czynu jest ono wymagalne.
\nOpisywany czyn ma charakter skutkowy. Skutkiem jest w tym przypadku uszczuplenie zaspokojenia roszczeń wierzycieli, przy czym nie musi to oznaczać wystąpienia szkody (wyrok SA w Gdańsku z 22.12.2016 r., II AKa 372/16, LEX nr 2310600).
\nStrona podmiotowa czynu z § 1 polega na umyślności zarówno w zamiarze ewentualnym, jak i kierunkowym.
\nPrzenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy że, oskarżona w dacie darowania nieruchomości, dla których Sąd Rejonowy w Lubartowie prowadził księgi wieczyste o numerach: (...) oraz (...) na rzecz swojego brata A. P. posiadała liczne zobowiązania kredytowe i hipoteczne, jak również pozostawała dłużna pokrzywdzonym J. B., M. W., D. M. (1), D. M. (2) i P. M. pieniądze przekazane w ramach depozytów opiewające na łączną kwotę ponad 5 milionów złotych. Z dokumentacji zgromadzonej przez oskarżyciela, jak i przekazanej przez samą oskarżoną wynika, że przychody z jej działalności były znacznie niższe niż suma zobowiązań oskarżonej, wobec czego powstał stan zagrożenia niewypłacalnością. Oskarżona nie byłaby w stanie z otrzymywanych dochodów uregulować zobowiązań w określonych terminach ich wymagalności. Uzyskiwane przez oskarżoną dochody zgłaszane do Urzędu Skarbowego nie były wystarczające na pokrycie zaciągniętych przez nią zobowiązań. Z informacji przekazanych przez Urząd Skarbowy wynika, że oskarżona w 2014 r. uzyskała z działalności gospodarczej łączny dochód w kwocie (...) zł, w 2015 r. w kwocie (...)zł, a w 2016 r. w kwocie (...) zł. O problemach finansowych oskarżonej zeznawali także świadkowie: J. P. (1), K. Z. (1) oraz R. G..
\nOskarżona dokonując darowizny na rzecz brata uszczupliła zatem znacznie swój majątek uniemożliwiając (a co najmniej utrudniając) zaspokojenie należności pokrzywdzonych. Oskarżona wprawdzie tłumaczyła, że nieruchomości stanowiące przedmiot darowizny docelowo miały trafić do jej brata prędzej czy później, jednak nie zmienia to faktu, że otrzymała nieruchomości od rodziców w 2003 roku, natomiast darowizny na rzecz brata dokonała akurat w czasie, kiedy pokrzywdzeni zaczęli zwracać się o zwrot pieniędzy i pojawiły się problemy z wypłacalnością oskarżonej na rzecz pokrzywdzonych. Przestępczego charakteru przedmiotowej darowizny nie zmienia fakt, że część roszczeń pokrzywdzonych stało się wymagalnych w późniejszym czasie (po dokonaniu darowizny), bowiem jak wcześniej wskazano, dla przypisania przestępstwa z art. 300 § 1 k.k. nie jest konieczne aby roszczenia stały się wymagalne.
\nOskarżona wskazywała również (na dowód czego przedłożyła dokumenty), że jej działalność przynosiła dochody, aczkolwiek w judykaturze wskazuje się, że „dla bytu przestępstwa z art. 300 § 1 k.k. wystarczające jest zbycie przez sprawcę jednego ze składników swojego majątku w sytuacji grożącej mu niewypłacalności. Tym samym nie jest wymagane stwierdzenie, że w czasie dokonywania rozporządzenia mieniem sprawca jest niewypłacalny” (wyrok SA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2017 r., II AKa 213/17, LEX nr 2466239). Do przypisania tego czynu wystarczającym jest samo „zagrożenie niewypłacalnością” a takowe z pewnością zaistniało, bowiem jak wskazano powyżej zobowiązania oskarżonej w czasie dokonania darowizny opiewały na wielomilionowe kwoty, natomiast roczne dochody oskarżonej w okresie 2014 – 2016 wynosiły średnio około 300.000 zł.
\nOskarżona będąc prawnikiem miała świadomość, że darowanie nieruchomości na rzecz brata w okresie, w którym grozi jej niewypłacalność, w którym miała wielomilionowe zobowiązania doprowadzi do tego, że wierzyciele będą mieli znaczną trudność z wyegzekwowaniem przysługujących im wierzytelności, co oznacza, że działała co najmniej w zamiarze ewentualnym.
\n1.2.
\nPodstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 1.3.
\nWarunkowe umorzenie postępowania --------- -------------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ----------------------------------------------------------- ☐ 1.4.
\nUmorzenie postępowania --------- -------------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ----------------------------------------------------------- ☐ 1.5.
\nUniewinnienie --------- -------------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia ----------------------------------------------------------- KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNE I ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. P. (1) I-IX I-IX Wymierzając oskarżonej kary odpowiednio:
\nI – 1 rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej w kwocie 100 złotych, II - 1 rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej w kwocie 100 złotych, III - 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej w kwocie 100 złotych, IV - 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej w kwocie 100 złotych, V - 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej w kwocie 100 złotych, VI - 4 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej w kwocie 100 złotych, VII - 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej w kwocie 100 złotych, VIII - 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej w kwocie 100 złotych, IX - 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej w kwocie 100 złotych Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary wskazanymi w art. 53 § 1 i 2 k.k., mając na względzie, aby dolegliwość wymierzonych kar jednostkowych nie przekraczała stopnia winy, uwzględniała stopień społecznej szkodliwości czynów oraz brała pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonej, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
\nSąd uznał, że zarówno stopień winy, jak i stopień społecznej szkodliwości popełnionych przez oskarżoną przestępstw jest wysoki.
\nOskarżona miała niczym niezakłóconą zdolność do rozpoznania znaczenia popełnionych czynów, co skutkuje przyjęciem, że wiedziała, iż podejmowane przez nią działania naruszają normy prawne (tym bardziej, że wykonywała ona zawód prawnika). Oskarżona jest osobą z wykształceniem wyższym prawniczym, obytą, doświadczoną życiowo i zawodowo. Oskarżona działała w zamiarze bezpośrednim, kierunkowym i zaplanowanym, pozbawiając pokrzywdzonych znacznej części dorobku ich życia, dodatkowo doprowadzając ich do spłaty zobowiązań, które zaciągnęli, aby przekazać pieniądze oskarżonej. Oskarżona wykorzystała zaufanie jakim darzyli ją pokrzywdzeni, bez skrupułów pozbawiając ich pieniędzy, zapewniając przy tym pokrzywdzonych o swoich możliwościach biznesowych i opłacalności inwestycji, do których ich namawiała. Do okoliczności obciążających Sąd zaliczył fakt, że do popełnienia przestępstw wykorzystała wykonywany przez siebie zawód prawnika, zaufanie, jakim darzyli ją pokrzywdzeni, ilość pokrzywdzonych, kilkuletni okres przestępczych działań, wyrachowanie oraz to, że z popełnionych oszustw uczyniła sobie stałe źródło dochodu. Nadto do okoliczności obciążających Sąd zaliczył także zachowanie oskarżonej po popełnieniu przestępstw: unikanie kontaktu, zwodzenie obietnicami zwrotu pieniędzy, a na koniec całkowite urwanie kontaktu. Dla Sądu nie było obojętne również zachowanie oskarżonej w toku procesu, które było bezkrytyczne, pozbawione skruchy i zmierzające do przedłużenia postępowania.
\nDo okoliczności łagodzących przy wymiarze kary Sąd zaliczył uprzednią niekaralność oskarżonej.
\nZróżnicowanie w wymiarze kar za poszczególne przestępstwa z pkt 1-9 wynika przede wszystkim z wartości mienia, co do którego nastąpiło doprowadzenie do niekorzystnego rozporządzenia, wysokości spowodowanych szkód finansowych, a nadto z uwagi na ilość zachowań (tam, gdzie kwalifikacja uzupełniona jest o art. 12 § 1 k.k.). Kary zaostrzono również z uwagi na art. 65 § 1 k.k., tj. fakt, że oskarżona uczyniła sobie stałe źródło dochodu z popełnionych przestępstw.
\nOrzeczenie wobec oskarżonej kar grzywny obok kar pozbawienia wolności uzasadnione jest celowością wzmożenia dolegliwości orzeczenia, aby oddziaływać wychowawczo na sprawcę, który dopuścił się przestępstw w celu osiągnięcia korzyści majątkowych. Ustalając stawkę dzienną grzywny, Sąd kierował się treścią art. 33§3 k.k. Ustalona wysokość stawek nie przekracza, w ocenie Sądu, możliwości finansowych i zarobkowych oskarżonej, a także uwzględnia jej warunki osobiste i rodzinne.
\nTak ukształtowane kary za poszczególne przestępstwa są, w ocenie Sądu, adekwatne do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości czynów oraz spełnią cele prewencji ogólnej i szczególnej, jak również potrzeby w zakresie świadomości prawnej społeczeństwa. W ocenie Sądu, takie kary stanowią odpowiednią represję wobec oskarżonej - adekwatną, a jednocześnie nie nadmiernie dolegliwą.
\nM. P. (1) X X Wymierzając oskarżonej karę 1 roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej w kwocie 100 złotych Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary wskazanymi w art. 53 § 1 i 2 k.k., mając na względzie, aby dolegliwość wymierzonej kary nie przekraczała stopnia winy, uwzględniała stopień społecznej szkodliwości czynu oraz brała pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonej, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
\nSąd uznał, że zarówno stopień winy, jak i stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżoną przestępstwa jest wysoki.
\nOskarżona miała niczym niezakłóconą zdolność do rozpoznania znaczenia popełnionego czynu, co skutkuje przyjęciem, że wiedziała, iż podejmowane przez nią działania naruszają normy prawne (tym bardziej, że wykonywała ona zawód prawnika). Oskarżona jest osobą z wykształceniem wyższym prawniczym, obytą, doświadczoną życiowo i zawodowo. Oskarżona działała w zamiarze bezpośrednim, kierunkowym i zaplanowanym wpierw organizując pożyczkę między A. J. a J. S. a następnie przywłaszczając sobie pieniądze należące do pokrzywdzonej. Oskarżona wykorzystała zaufanie, jakim darzyła ją zarówno pokrzywdzona, jak i zobowiązana z tytułu pożyczki J. S., bez skrupułów zatrzymując dla siebie pieniądze zamiast oddać pokrzywdzonej, zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami. Do okoliczności obciążających Sąd zaliczył wyrachowanie, z jakim oskarżona działała, także zachowanie oskarżonej w toku procesu, które było bezkrytyczne i pozbawione skruchy. Wymierzając oskarżonej karę Sąd miał na względzie słowa pokrzywdzonej A. J. (2), która zeznała, że zanim poznała oskarżoną nie miała żadnych kredytów, po poznaniu oskarżonej stała się prawie osobą bezdomną.
\nDo okoliczności łagodzących przy wymiarze kary Sąd zaliczył uprzednią niekaralność oskarżonej.
\nTak ukształtowana kara jest, w ocenie Sądu, adekwatna do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz spełni cele prewencji ogólnej i szczególnej, jak również potrzeby w zakresie świadomości prawnej społeczeństwa. W ocenie Sądu, taka kara stanowi odpowiednią represję wobec oskarżonej - adekwatną, a jednocześnie nie nadmiernie dolegliwą.
\nM. P. (1) XI XI Wymierzając oskarżonej karę 1 roku pozbawienia wolności Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary wskazanymi w art. 53 § 1 i 2 k.k., mając na względzie, aby dolegliwość wymierzonej kary nie przekraczała stopnia winy, uwzględniała stopień społecznej szkodliwości czynu oraz brała pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonej, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
\nSąd uznał, że zarówno stopień winy, jak i stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżoną przestępstwa jest wysoki.
\nOskarżona miała niczym niezakłóconą zdolność do rozpoznania znaczenia popełnionego czynu, co skutkuje przyjęciem, że wiedziała, iż podejmowane przez nią działanie narusza normy prawne (tym bardziej, że wykonywała ona zawód prawnika). Oskarżona jest osobą z wykształceniem wyższym prawniczym, obytą, doświadczoną życiowo i zawodowo. Oskarżona działała w zamiarze co najmniej ewentualnym, bowiem znając prawo powinna była zdawać sobie sprawę, że pozbywając się kosztownych nieruchomości uszczupli swój majątek na tyle, że pokrzywdzeni będą mieli znaczną trudność z wyegzekwowaniem od niej wysokich wierzytelności, które im wobec oskarżonej przysługiwały. Do okoliczności obciążających Sąd zaliczył fakt, że do popełnienia przestępstwa wykorzystała wykonywany przez siebie zawód prawnika oraz wyrachowanie, z jakim działała. Nadto do okoliczności obciążających zaliczono także zachowanie oskarżonej w toku procesu, które było bezkrytyczne i pozbawione skruchy.
\nDo okoliczności łagodzących przy wymiarze kary Sąd zaliczył uprzednią niekaralność oskarżonej.
\nTak ukształtowana kara jest, w ocenie Sądu, adekwatna do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz spełni cele prewencji ogólnej i szczególnej, jak również potrzeby w zakresie świadomości prawnej społeczeństwa. W ocenie Sądu, taka kara stanowi odpowiednią represję wobec oskarżonej - adekwatną, a jednocześnie nie nadmiernie dolegliwą.
\nM. P. (1) XII XII Wymierzając oskarżonej za każdy z czynów z pkt 12-17 wyroku karę po 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości po 100 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej w kwocie 100 złotych, Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary wskazanymi w art. 53 § 1 i 2 k.k., mając na względzie, aby dolegliwość wymierzonych kar jednostkowych nie przekraczała stopnia winy, uwzględniała stopień społecznej szkodliwości czynów oraz brała pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonej, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
\nSąd uznał, że zarówno stopień winy, jak i stopień społecznej szkodliwości popełnionych przez oskarżoną przestępstw jest wysoki.
\nOskarżona miała niczym niezakłóconą zdolność do rozpoznania znaczenia popełnionego czynu, co skutkuje przyjęciem, że wiedziała, iż podejmowane przez nią działania naruszają normy prawne (tym bardziej, że wykonywała ona zawód prawnika). Oskarżona jest osobą z wykształceniem wyższym prawniczym, obytą, doświadczoną życiowo i zawodowo. Oskarżona działała w zamiarze bezpośrednim, kierunkowym i zaplanowanym, w pierwszej kolejności zlecając zawyżenie stawki wynagrodzenia na zaświadczeniach o zarobkach J. S., a następnie nakłaniając ją do wyłudzenia kilku pożyczek w bankach na wysokie kwoty. Oskarżona wykorzystała brak wiedzy i doświadczenia J. S., zmanipulowała ją. Do okoliczności obciążających Sąd zaliczył fakt, że do popełnienia przestępstw wykorzystała wykonywany przez siebie zawód prawnika, wielość działań, wyrachowanie z jakim działała. Nadto do okoliczności obciążających zaliczono także zachowanie oskarżonej po popełnieniu przestępstwa: wyparcie i pozostawienie z zadłużeniem J. S., jak również fakt, że większość łącznej kwoty pożyczek rozdysponowała pobierając do tego procent wynagrodzenia od wartości wyłudzonych pieniędzy. Dla Sądu nie było obojętne również zachowanie oskarżonej w toku procesu, które było bezkrytyczne i pozbawione skruchy.
\nDo okoliczności łagodzących przy wymiarze kary Sąd zaliczył uprzednią niekaralność oskarżonej.
\nKary zaostrzono również z uwagi na działanie w warunkach art. 65 § 1 k.k., tj. fakt, że oskarżona uczyniła sobie stałe źródło dochodu z popełnionych przestępstw.
\nOrzeczenie wobec oskarżonej kar grzywny obok kar pozbawienia wolności uzasadnione jest celowością wzmożenia dolegliwości orzeczenia aby oddziaływać wychowawczo na sprawcę, który dopuścił się przestępstw w celu osiągnięcia korzyści majątkowych. Ustalając stawkę dzienną grzywny, Sąd kierował się treścią art. 33§3 k.k. Ustalona wysokość stawek nie przekracza, w ocenie Sądu, możliwości finansowych i zarobkowych oskarżonej, a także uwzględnia jej warunki osobiste i rodzinne.
\nTak ukształtowane kary za poszczególne przestępstwa są, w ocenie Sądu, adekwatne do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości czynów oraz spełnią cele prewencji ogólnej i szczególnej, jak również potrzeby w zakresie świadomości prawnej społeczeństwa. W ocenie Sądu, takie kary stanowią odpowiednią represję wobec oskarżonej - adekwatną, a jednocześnie nie nadmiernie dolegliwą.
\nXIII I-XII Orzeczono wobec oskarżonej karę łączną 6 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 800 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej w kwocie 100 złotych.
\nGranice wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności za przestępstwa orzeczone w przedmiotowym wyroku wynosiły od 1 roku pozbawienia wolności do 15 lat pozbawienia wolności, a grzywny od 100 stawek dziennych do 810 stawek dziennych grzywny. Jednocześnie najwyższa wysokość jednej stawki dziennej mogła wynieść 100 zł.
\nSąd uwzględnił utrwalone orzecznictwo sądów powszechnych i Sądu Najwyższego, jak również jednolite stanowisko doktryny, zgodnie z którym rozstrzygając co do tego, która z zasad wymiaru kary łącznej powinna znaleźć zastosowanie: zasada absorbcji, zasada kumulacji czy zasada asperacji, Sąd badał następujące okoliczności: ilość przestępstw, co do których orzeczono kary podlegające łączeniu, związek podmiotowo-przedmiotowy między poszczególnymi przestępstwami, a w tym w szczególności tożsamość rodzajową naruszonego dobra, związek między czasem i miejscem popełnienia przestępstwa, podobieństwa w sposobie jego popełnienia oraz tożsamość pokrzywdzonych. W świetle powyższego, Sąd uznał, że specyfika niniejszej sprawy przemawia za zasadnością zastosowania zasady asperacji odnośnie kary pozbawienia wolności. Sąd wziął pod uwagę to, że oskarżona dopuściła się 17 przestępstw, wobec wielu pokrzywdzonych, na przestrzeni ponad 5 lat i w różnych miejscach. Odnośnie kary łącznej grzywny, Sąd uznał za stosowne przyjęcie zasady zbliżonej do kumulacji - z uwagi na charakter popełnionych czynów istotne było wymierzenie dotkliwej kary finansowej.
\nW ocenie Sądu, orzeczone wobec oskarżonej ww. kary łączne to kary sprawiedliwe, spełnią zarówno ustawowe zadania wychowawcze i zapobiegawcze wobec oskarżonej, jak i zadania w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
\nXIV I-IX W związku z tym, że czynów z pkt 1-9 wyroku oskarżona dopuściła się w ramach prowadzonej przez siebie kancelarii prawnej świadczącej usługi prawne, Sąd orzekł na podstawie art. 41 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodów związanych ze świadczeniem usług prawniczych w wymiarze: czyn z pkt 1 - 2 lat czyn z pkt 2 - 3 lat czyn z pkt 3 - 5 lat czyn z pkt 4 - 8 lat czyn z pkt 5 - 8 lat czyn z pkt 6 - 10 lat czyn z pkt 7 - 6 lat czyn z pkt 8 - 3 lat czyn z pkt 9 - 2 lat.
\nZgodnie z treścią art. 41§1 k.k. Sąd może orzec zakaz zajmowania określonego stanowiska albo wykonywania określonego zawodu, jeżeli sprawca nadużył przy popełnieniu przestępstwa stanowiska lub wykonywanego zawodu albo okazał, że dalsze zajmowanie stanowiska lub wykonywanie zawodu zagraża istotnym dobrom chronionym prawem.
\nNadużycie zawodu przy popełnieniu przestępstwa zachodzi wtedy, gdy sprawca, popełniając określony czyn przestępny, działa formalnie w ramach uprawnień sprzężonych z wykonywaniem danego zawodu, ale umyślnie czyni niewłaściwy (sprzeczny z zasadami wykonywania tego zawodu lub obowiązującym prawem) użytek z owych uprawnień, gdy wykorzystuje uprawnienia zawodowe przy popełnieniu przestępstwa (tak wyrok SN z 9.05.1996 r., III KKN 15/96, LEX nr 25079; por. również postanowienie SN z 27.04.2021 r., II USK 151/21, LEX nr 3245275 Taka sytuacja miała właśnie miejsce w przedmiotowej sprawie. Sąd, mając na uwadze sposób działania oskarżonej, doszedł do przekonania, że nie daje ona gwarancji wykonywania należycie zawodu prawnika, a wręcz stanowi dla tego zawodu zagrożenie i utratę zaufania obywateli wobec tego środowiska.
\nNa zróżnicowanie wymiaru orzeczonego środka miały wpływ okoliczności popełnionych przestępstw, sposób wykorzystania wykonywanego zawodu w odniesieniu do poszczególnych pokrzywdzonych, wysokość wyrządzonych szkód.
\nXV XIV Jednostkowe środki karne połączono i orzeczono wobec oskarżonej jeden środek karny w wymiarze 10 lat.
\nŚrodki karne łączy się na tych samych zasadach, co kary (art. 90 § 2 k.k.), zatem orzeczono łączny wymiar odpowiadający środkowi karnemu orzeczonemu za czyn z pkt 6 (tj. w najwyższym wymiarze).
\nXVI I-II, IV, VII, X Na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonej obowiązek naprawienia szkody w wysokości: - 160.000 zł na rzecz pokrzywdzonej M. P. - 1.224.000 zł na rzecz pokrzywdzonej D. M. (1) - 66.000 zł na rzecz pokrzywdzonej A. G. (uprzednio J.).
\nPokrzywdzone zgłosiły stosowne wnioski o naprawienie szkody, natomiast pozostali pokrzywdzeni dochodzą naprawienia szkody w drodze postępowań cywilnych, a zatem orzeczenie na ich rzecz obowiązku naprawienia szkody nie było możliwe (art. 415§1 zd. 2 k.p.k. - Nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę nie orzeka się, jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania albo o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono). Wysokość orzeczonego obowiązku odpowiada ustalonej w toku procesu poniesionej przez pokrzywdzone szkody na skutek przestępstwa. Wskazać należy, że pokrzywdzone: M. W. (1) i D. M. (1) odzyskały część pieniędzy z wpłaconych depozytów. M. W. (1) 110 tys. zł, czego nie kwestionowała. D. M. (1) podawała różne kwoty, które jej zdaniem odzyskała od oskarżonej i Sąd uwzględnił wersję, która jest dla oskarżonej najbardziej korzystna, czyli, że D. M. (1) odzyskała kwotę 376 tys. zł.
\nSąd nie mógł zasądzić odsetek od orzeczonych kwot, bowiem stosując ustawę w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynów (art. 4§1 k.k.), nie było takiej możliwości, albowiem przepis art. 46§1 k.k. nie przewidywał możliwości zasądzenia odsetek.
\nXVII I-XII Dowody rzeczowe, opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr (...) pod poz. 1-3, k. 2237 pozostawiono w aktach sprawy, bowiem stanowią one integralną ich część.
\n1INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu 6. INNE ZAGADNIENIA W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę W niniejszej sprawie, z uwagi na daty popełnionych czynów, zasadnym było zastosowanie ustawy względniejszej dla sprawcy, mając na uwadze treść art. 4 § 1 k.k.
\n7.
\nKOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności XVIII Na podstawie art. 627 k.p.k., Sąd zasądził od oskarżonej kwotę 18.963,61 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym 16.600 zł tytułem opłaty. Opłata została ustalona na podstawie art. 2 ust. 1 pkt. 6 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, natomiast na koszty procesu złożyły się opłaty z tytułu kosztów poniesionych w postępowaniu przygotowawczym w części przypadającej na oskarżoną, koszty opinii biegłych psychiatrów i psychologa, koszty stawiennictwa świadków, ryczałt za doręczenie pism i wezwań, informacje z KRK.
\nPODPIS