Podał także powody dla których roszczenie spółki zgłoszone w sprawie połączonej do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ocenił jako nieuzasadnione / , a jego ocena dotyczyła także tej jego części , którą spółka łączyła z pokryciem zaliczek na podatek dochodowy z tytułu świadczeń premiowych za I i II kwartał 2013r , wypłaconych pozwanemu.
\nUwzględniając żądania W. B. (1) Sąd Okręgowy dokonał także / chociaż w sposób pośredni / oceny zarzutu pozwanej wywodzonego z jego oceny jako przejawu nadużycia prawa podmiotowego, tego niweczącego zarzutu nie podzielając. Trzeba przy tym dostrzec , że strona skarżąca jego realizację konsekwentnie łączyła z nieprawidłowym wykonywaniem przez byłego członka zarządu obowiązków wynikających z kontraktu managerskiego , które nie zostało przez nią w postępowaniu dowiedzione.
\nPo omówieniu w pierwszej kolejności tych zarzutów apelacyjnych , których podzielenie mogło doprowadzić do uznania za zasadny sformułowany w pierwszej kolejności wniosek C. (1) o wydanie przez Sąd II instancji orzeczenia kasatoryjnego , przechodząc do kolejnych , ich ocena zostanie rozpoczęta od zarzutów natury procesowej.
\nPrzed przystąpieniem do ich weryfikacji wskazać na wstępie należy , że zarzut tego rodzaju jest uzasadniony jedynie wówczas , gdy spełnione zostaną równocześnie dwa warunki.
\nStrona odwołująca się do niego wykaże , że rzeczywiście sposób postępowania Sądu naruszał indywidualnie oznaczoną normę [ normy ] formalne. Jednocześnie nieprawidłowości te prowadziły do następstw , które miały istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia. Nieco inaczej kwestię tę ujmując zarzut procesowy jest usprawiedliwiony jedynie wówczas, jeżeli zostanie dowiedzione , że gdyby nie potwierdzone błędy proceduralne Sądu niższej instancji , orzeczenie kończące spór stron miałoby inną treść.
\nCo więcej , Sąd drugiej instancji, rozpoznający sprawę na skutek apelacji, jest związany zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa procesowego.
\nOznacza to, że bez podniesienia w apelacji odpowiedniego zarzutu - nie może rozważać z urzędu- uchybień prawu procesowemu popełnionych przez Sąd niższej instancji, choćby miały wpływ na wynik sprawy. / por. także , wyrażający również takie stanowisko, judykat Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2020r , sygn. III UK 293/19 – powołany za zbiorem Legalis /.
\nUwzględniając to generalium , za niezasadne należy uznać te zarzuty formalne apelującej za pomocą których kwestionuje ona sposób skonstruowania przez Sąd I instancji pisemnych motywów rozstrzygnięcia.
\nJak wynika z ukształtowanego i jednolitego , podzielanego przez Sąd Apelacyjny, w składzie rozstrzygającym sprawę, orzecznictwa Sądu Najwyższego , zarzut tego dotyczący może być uzasadniony jedynie wyjątkowo , gdy konstrukcja pisemnych motywów orzeczenia poddanego kontroli instancyjnej jest tak wadliwa , iż nie zawierają one danych pozwalających na przeprowadzenie na ich podstawie kontroli odwoławczej orzeczenia. Nieco inaczej kwestię tę ujmując , zarzut naruszenia tego przepisu jest uzasadniony wtedy , gdy uzasadnienie wyroku nie pozwala na stwierdzenie czy Sąd prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i [ lub ] procesowego.
\nTego rodzaju zasadniczymi / konstrukcyjnymi / wadami motywy wyroku z dnia 11 września 2020r nie są dotknięte.
\nWynika z nich z oparciu o jakie ustalenia i wnioski prawne , odwołane do mających w sprawie zastosowanie norm prawa materialnego, Sąd oparł swoje rozstrzygniecie.
\nWiadomo jest z jego lektury także , w jaki sposób i dlaczego ocena zgromadzonych dowodów została przeprowadzona we wskazany w uzasadnieniu sposób. Nie jest w związku z tym usprawiedliwiona argumentacja skarżącej wspierająca ten zarzut, tym bardziej , że Sąd rozpoznając sprawę i motywując wydane orzeczenie nie ma obowiązku wskazywać w jaki sposób odnosi się do wszystkich twierdzeń i ocen stron . Jego obowiązek w tym zakresie ogranicza się tylko do tych , które z punktu widzenia istoty sporu stron uznaje za doniosłe dla przeprowadzonej oceny dochodzonego roszczenia. / por. także wskazane jedynie ilustracyjnie postanowienie SN z dnia 21 listopada 2001, sygn. I CKN 185/01 powołane za zbiorem Lex/ .
\nDlatego też jedynie uzupełniająco należy wskazać , że zasadniczy argument skarżącej o braku samodzielności Sądu w dokonywaniu ustaleń jest chybiony, a przyczyna sięgnięcia do faktów ustalonych w innym , prawomocnie zakończonym postępowaniu była już wskazana. Taki sposób wykorzystania faktów / tożsamych w tym zakresie w obu sprawach / nie stanowi - jak twierdzi spółka - do potwierdzenia podnoszonej nieprawidłowości.
\nNie ma też racji skarżąca argumentując , iż sposób w jaki Sąd dokonał oceny zgromadzonych dowodów potwierdza podnoszoną wadliwość.
\nSąd Okręgowy na rozprawie w dniu 4 września 2020 r., po której zakończył postępowanie rozpoznawcze, wyjaśnił zakres w jakim dopuścił dowody wnioskowane przez strony , obejmując pozytywnym orzeczeniem w tym zakresie wszystkie z wyjątkiem tych , które szczegółowo z tego zakresu wykluczył , wskazując przy tym przyczynę tej decyzji.
\nPodał także dlaczego żądanie spółki, domagającej się ponowienia zeznań świadków przebywających w USA , transkrypcje relacji których, złożonych w innej sprawie , zaliczył w poczet materiału procesowego rozstrzyganego sporu jest jest zbędne.
\nPodał także przyczyny dla których kolejne wnioski dowodowe spółki z zeznań świadków oraz opinii biegłych zostają oddalone/ por. k. 6936-6937 akt / Wbrew stanowisku strony apelującej , jak wynika z uzasadnienia wyroku Sąd podstawą ustaleń faktycznych uczynił także / tym samym uznając je za mające pełny walor dowodowy / relacje świadków wnioskowanych przez spółkę , w tym M. Z. (2) i M. Z. (1) jak i tych którzy przebywają w USA [ P. I. A. B. , wypowiedzi A. T., zawarte w korespondencji e-mailowej ze spółką ] ,. a także dokumenty zaoferowane przez nią. / por .k. 6989, 6990, 6991, 6994- 6996 akt / To ,że nie odniósł się szczegółowo , w ramach tej oceny, do pozostałych dowodów zgłoszonych przez apelującą i zaliczonych w poczet materiału procesowego nie oznacza , że ich nie ocenił. Ich pominięcie w podstawach przyjętych ustaleń należy uznać za równoznacznie z nie oparciem na nich faktów relewantnych z punktu widzenia oceny roszczeń zgłoszonych przez strony.
\nNie można podzielić kolejnego zarzutu procesowego w ramach którego C. (1) podnosi naruszenie art. 365 par. 1 kpc w zw z art. 366 kpc.
\nOpiera się on na błędnym założeniu , że Sąd I instancji uznał się za związany, przy ocenie roszczeń stron, tak treścią orzeczenia jak i ustaleniami faktycznymi w sprawie (...) , która wcześniej została prawomocnie rozstrzygnięta.
\nZ treści uzasadnienia wyroku w tym w szczególności z tej jego części, która została poświęcona ocenie prawnej roszczeń stron tego rodzaju związanie nie wynika.
\nNatomiast to , że wykorzystał część faktów ustalonych w tamtej sprawie nie może stanowić o potwierdzeniu , skoro przyczyna takiego zabiegu Sądu była inna niż wynikająca z mającej być naruszoną normy procesowej.
\nNiezasadny jest zarzut naruszenia art. 233 par. 1 kpc w zw z 227 i 217 par. 1 kpc , a w konsekwencji także ściśle nim związany zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych jako podstawa rozstrzygnięcia.
\nSkuteczne postawienie tego zarzutu wymaga od strony wykazania na czym , w odniesieniu do zindywidualizowanych dowodów polegała nieprawidłowość postępowania Sądu, w zakresie ich oceny i poczynionych na jej podstawie ustaleń.
\nW szczególności strona ma wykazać dlaczego obdarzenie jednych dowodów wiarygodnością czy uznanie, w odróżnieniu od innych, szczególnego ich znaczenia dla dokonanych ustaleń , nie da się pogodzić z regułami doświadczenia życiowego i [lub ] zasadami logicznego rozumowania , czy też przewidzianymi przez procedurę regułami dowodzenia.
\nNie oparcie stawianego zarzutu na tych zasadach , wyklucza uznanie go za usprawiedliwiony, pozostając dowolną , nie doniosłą z tego punktu widzenia polemiką z oceną i ustaleniami Sądu niższej instancji. / por. w tej materii , wyrażające podobne stanowisko , powołane tylko przykładowo, orzeczenia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2001, sygn. IV CKN 970/00 i z 6 lipca 2005 , sygn. III CK 3/05 , obydwa powołane za zbiorem Lex/ Ponadto nie można tracić z pola widzenia również , że swobodna ocena dowodów stanowi jeden z podstawowych elementów składających się na jurysdykcyjną kompetencję Sądu , który dowody bezpośrednio przeprowadza.
\nMa to m. in. i takie następstwo , że nawet w sytuacji w której z treści dowodów można , w zakresie ustaleń , wyprowadzić równie logiczne , chociaż przeciwne do przyjętych przez Sąd wnioski , to zarzut naruszenia normy art. 233 §1 kpc pomimo to nie zostanie uznany za usprawiedliwiony.
\nDopóty , dopóki ocena przeprowadzona przez Sąd mieści się w granicach wyznaczonych przez tę normę procesową i nie doznały naruszenia wskazane tam jej kryteria , Sąd Odwoławczy obowiązany jest ocenę tę , a co za tym idzie także wnioski z niej wynikające dla ustalań faktycznych , aprobować .
\nTo, w jaki sposób C. (1) motywuje jego realizację , wyklucza uznanie go za uzasadniony.
\nW miejsce rzeczowej, opartej na wskazanych wyżej kryteriach , odniesionej do indywidualnie oznaczonych dowodów [ i opartych na wnioskach z tej oceny ustaleń faktycznych , które przez to miałyby być dotknięte wadą błędu ] , polemiki ze sposobem postępowania Sądu Okręgowego , skarżąca ogranicza się do przeciwstawienia jej własnej ich wersji , jej zdaniem poprawnej.
\nNieprawidłowość Sądu na której oparty jest ten oraz zarzut nieprawidłowości ustaleń - zgodnie z argumentacją apelantki - sprawdza się do tego, iż ,że nie przyjął on wersji okoliczności afirmowanej przez spółkę , wersji , która w zasadniczych dla stanowiska skarżącej elementach została przedstawiona w punktach a/-m/ na stronie 9 i punkach a/-o/ na stronie 10 apelacji , w ramach motywacji zarzutu dotyczącego nieprawidłowości ustaleń.
\nJuż stwierdzenie takiego sposobu motywowania stawianych zarzutów wystarcza dla oparcia ich obu.
\nZatem jedynie w drodze uwag uzupełniających dla porządku należy wskazać , że część z dowodów zarówno osobowych jak i z dokumentów , których brak oceny spółka czyni podstawą zarzutu naruszenia art. 233 par. 1 kpc jak np. relacja A. B. czy depozycje A. T. zawarte w korespondencji elektronicznej z zarządem C. (1), Sąd I instancji uczynił podstawą dokonanych ustaleń faktycznych.
\nZarzucając brak oceny strona skarżąca nie uwzględnia , że zgodnie z treścią uchwały nr(...) Nadzwyczajnego Zgromadzenia Akcjonariuszy pozwanej z dnia 8 listopada 2013r , na podstawie której W. B. (1) został odwołany z grona członków zarządu spółki jako wyłączne przyczyny tego odwołania wskazano utratę zaufania do niego oraz zawinione uniemożliwienie Radzie Nadzorczej wykonywania czynności nadzoru.- bliżej przy tym nie precyzując z czego utrata zaufania wynika , a tym bardziej , że jest nim [ jak twierdziła w procesie spółka usuwanie przez niego danych z twardego dysku komputera] / por. k. 103 akt / Nie zostały wskazane żadne inne powody odwołania , a w szczególności nie był nim zarzut wyrządzenia C. (1) przez sposób w jaki realizował obowiązki członka zarządu na podstawie umowy z dnia 3 grudnia 2012r czy też jako następstwa nagannego udziału w procesie outsourcingu szkody pozwanej.
\nTrzeba też dostrzec , iż o przeprowadzeniu procesu wyprowadzania poza spółkę części dotąd prowadzonej działalności , organ zarządzający, przy aprobacie amerykańskiego akcjonariusza oraz Rady Nadzorczej zdecydował jeszcze w 2011r a został on ukończony w 2012r., kiedy stron sporu łączył nie kontrakt managerski ale umowa o pracę.
\nW akcie odwołania jedyny akcjonariusz nie powoływał się także na szkodę wyrządzoną przez odwoływanego członka zarządu spowodowaną przez nie poinformowanie przez W. B. właścicielaG. (...) o warunkach sfinansowania zakupu przez spółkę T. (1)udziałów w spółceI. (1) poprzez pożyczkę udzieloną jej przez spółkę C. P. (1), której zarząd współtworzył świadek W. K. (1).
\nJedynie dla porządku należy przy tym wskazać , że - co nie było pomiędzy stronami przedmiotem sporu - udzielenie pożyczki było zabezpieczone udziałami spółki pożyczkobiorcy, a przede wszystkim w czasie kiedy W. B. (1) był odwoływany termin zwrotu pożyczonego kapitału jeszcze nie nastąpił.
\nDo tego dodać należy , co także jest niesporne , że w 2014r spółka pożyczkodawca została przejęta przez spółkęC. (1) SA , a pozwana nie dowodziła , tego w jaki sposób realizowała roszczenie o zwrot pieniędzy, w sytuacji gdy świadek W. K. (1) zeznał , żeC.
\nP. (1) - spółka z o. o. nie formułowała wcześniej roszczeń zwrotnych z uwagi na znaczne koszty z nimi związane.
\nNie można też tracić z pola widzenia i rozważnego punktu widzenia rozważanego zarzutu procesowego nie uwzględniać po pierwsze tego , że zarzuty dotyczące sposobu wykonywania obowiązków umownych przez W. B. (1) zaczęły się pojawiać dopiero wówczas , kiedy właściciel spółki zdecydował o przeprowadzenia w niej wewnętrznego dochodzenia dotyczącego sposobu przeprowadzenia procesu deinwestycji na terenie Iranu / a nie wcześniejszych procesów inwestycyjnych jak chociażby uprzednio zakończony i zaaprobowany co do metod realizacji i wyników ekonomicznych dla spółki outsourcing / , które to dochodzenie mieli przeprowadzić prawnicy amerykańscy z wynajętej przezeń w tym celu kancelarii (...).
\nO tym przedsięwzięciu zarząd został poinformowany dopiero - jak wynika z ustaleń - na początku października 2013r / spotkanie w dniu 4 października tego roku , a zatem dużo później aniżeli data finalizacji nabycia udziałów w I. (1) przez T. (1) przeprowadzona na warunkach i według schematu zaproponowanego przez członka zarządu M. P. / której nots bene nie dotknęła sankcja odwołania z grona członków zarządu , co także jest okolicznością wzajemnie niekwestionowaną /, przy braku sprzeciwu właściciela spółki C. (1).
\nCo więcej , zarzuty te zaczęły być formułowane dopiero po zmianie składu Rady Nadzorczej spółki , [ która dotąd do sposobu pracy W. B. , jak wynika z relacji świadka S. S. nie miała żadnych zastrzeżeń ], dokonanej na podstawie uchwały NZA podjętej przez jedynego akcjonariusza reprezentowanego przez E. W. w dniu 22 października 2013r , która już w nowym składzie zgodziła się na podpisanie umowy z kancelarią (...) na przeprowadzenie dochodzenia , którego zakres w zakresie metod przeprowadzenia stopniowo był poszerzany przez prawników amerykańskich.
\nJak wynika z ustaleń pomimo to zarząd współpracował z nimi w procesie audytu a wątpliwości poszczególnych członków zarządu- w tym powoda - w odniesieniu do zgodności żądań audytorów z prawem polskim powstały dopiero gdy zażądali dostępu do wszystkich danych w tym umieszczonych na serwerze systemu (...) obejmującego dane – w tym osobowe pracowników spółki , kontrahentów i kooperantów pozwanej i spółek tworzących Grupę , w tym treści objętych klauzulami poufności, ich wywiezienia poza siedzibę spółki w formioe oryginalnych taśm w celu skopiowania dla dalszej analizy na terenie USA.
\nNatomiast zarzut usuwania danych komputera służbowego także nie mógł być uznany za powód utraty zaufania do W. ta B.. Jak zeznał prezes zarządu C. (1) , który objął swoją funkcję w dniu 8 listopada 2013r P. I. członkowie tego organu mogli porządkować i usuwać dane z powierzonych ich urządzeń o ile miały charakter prywatny , a pozwana nie dowiodła jakie dane były usuwane .Tym bardziej nie wykazała tego że były to pliki istotne z punktu widzenia oceny w jaki sposób była prowadzona inwestycja na terenie Iranu.
\nNie dowiodła nawet tego kto dane z komputera pozostającego w dyspozycji W. B. usuwał w czasie wymienionym w sprawozdaniu (...) firmy (...), na które powoływała się w sporze spółka zważywszy , że od trzeciej dekady października 2013r urządzenie przez niego wydane w dniu 23 października 2013r , pozostawało w dyspozycji współpracującej z prawnikami amerykańskimi firmy informatycznej.
\nDo tego dodać należy , że przyczyną wymienionej w uchwale o odwołaniu , utraty zaufania nie mogło być wyrządzenie szkody spółce jako następstwa nieprawidłowego wykonywania obowiązków umownych przez W. B. (1) i to nie tylko dlatego , że uchwała tej przyczyny z takim uszczerbkiem wprost nie łączy, nie powołując się do niego.
\nTakże dlatego , że w postępowaniu spółka różnie i wzajemnie rozbieżnie określała samą szkodę , która miała być jej udziałem na skutek sposobu zachowania powoda.
\nPoczątkowo twierdziła , że wynika z ona stąd , iż straciła, wobec przyjętego sposobu reinwestycji w realizacji prezydenckiego zarządzenia , kapitał zainwestowany na terenie Iranu , w kwocie około 14 000 000 dolarów.
\nNastępnie wskazywała , że uszczerbek ten , za który odpowiada m. in powód to koszty jakie właściciel spółki musiał ponieść aby sfinansować wewnętrzny audyt , przy czym jego rozmiarów ilościowych do zakończenia postępowania rozpoznawczego nie określił.
\nZ kolei szkody tej upatrywała w stracie majątkowej jaką wywołało w majątku C. (1) wadliwe przeprowadzenie procesu outsourcingu, bliżej jednak nie identyfikując podstaw jej powstania. W zakresie jej rozmiarów odwoływała się do prywatnej opinii spółki z o. o. (...) , której metodologia , a w konwencji dowolność przyjętych wyliczeń była podnoszona w postępowaniu przez W. B.. / na etapie postępowania odwoławczego pozwana powraca do identyfikacji szkody w dwóch ostatnio wymienionych formach / zarzucając nie przeprowadzenie dowodu z zeznań P. G. (1) oraz opinii biegłego z zakresu ustalenia wartości przedsiębiorstw. / Stąd też powoływanie się przez skarżącą, w ramach omawianego zarzutu na brak oceny dowodów wnioskowanych przez C. (1) mających w jej ocenie dowodzić okoliczności potwierdzających takie właśnie przyczyny utraty zaufania do powoda w tym utrudnianie przeprowadzania czynności kontrolnych Radzie Nadzorczej nie mogą być uznane za nieprawidłowość prowadzącą do podzielenia tego zarzutu jak i tego w ramach którego skarżąca podnosi błędy w ustaleniach faktycznych lub braki w nich.
\nSąd II instancji w tym kontekście dostrzega , że Sąd Okręgowy nie odniósł się w zupełności do zgłoszonego przez spółkę dowodu z tzw. listu ostrzegawczego (...)/ z dnia 19 maja 2017r skierowanego doG. (...) przez Departament Skarbu USA.
\nWadliwość ta nie miała jednak wpływu nas treść wydanego orzeczenia albowiem fakt jego otrzymania przez właściciela C. (1) nie wywołał po stronie spółki żadnych negatywnych konsekwencji finansowych . Przede wszystkim wszystkim nie stanowi dowodu na to , że dokument ten , wystawiony po ponad trzech latach od daty odwołania W. B. (1) z funkcji w zarządzie, pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym ze sposobem w jaki realizował on swoje obowiązki umowne w ramach kontraktu managerskiego.
\nW części zasadnie też skarżąca zarzuca ,iż Sąd I instancji oparł część swoich ustaleń na dowodach , których nie przeprowadził .
\nDotyczy to relacji członka zarządu S. W. (1), powołanej jako podstawa ustaleń na stronie 16 uzasadnienia k. 6986 akt / Ten błąd Sądu nie miał jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia skoro fakty ustalone w ten sposób zostały potwierdzone także innymi źródłami dowodowymi , które Sąd przeprowadził wymieniając je w motywach orzeczenia.
\nWbrew dalszej części tego zarzutu podnoszony błąd nie odnosi się do ustalenia dokonanego na podstawie relacji M. K.. Sąd Okręgowy oparł bowiem ustalenie dotyczące możliwości odzyskania danych z usuniętych z komputera powoda plików oraz ich identyfikacji nie na zeznaniu tego informatyka ale na jego relacji zamieszczonej w treści raportu firmy S. (1) z którego to dokumentu dowód przeprowadził / por. k. 6995 akt /.
\nNiezasadnie strona skarżąca podnosi zarzut naruszenia art 207 par. 3 w zw z art. 217 par. 1 i 227 kpc oraz powiązany z nim funkcjonalnie zarzut naruszenia art. 278 par. 1 kpc poprzez nie przeprowadzenie dowodu z zeznań wskazanych w jego motywach świadków oraz dowodu z opinii informatyka i biegłego z zakresu wyceny wartości przedsiębiorstw.
\nNie przeprowadzenie dowodów osobowych w postaci zeznań świadków K. i K. było uzasadnione skoro fakty , które mieli potwierdzić zostały w spawie ustalone na podstawie sprawozdania S. (1) , oraz innych dowodów wskazujących warunki na jakich doszło do zawarcia umowy pożyczki pomiędzy C.
\nP. (1) spółka z o. o. a T. (1)spółka z o. o.
\nFakt ten powoduje , iż nie było błędem Sądu także nie przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka B. C. - prezesa zarządu i właściciela T. (1).
\nJuż tylko dodatkowo trzeba zauważyć, że dane dotyczące warunków tej pożyczki nie mogły stanowić podstawy do twierdzenia , że W. B. (1) nieprawdziwie informował audytorów wewnętrznych pozwanej o nich skoro korespondencja , która jest powoływana przez C. (1) dla potwierdzenia tej tezy faktycznej jest znacznie wcześniejsza aniżeli okres w którym zarząd dowiedział się o planie właściciela przeprowadzenia wewnętrznego audytu [początek października 2012r ].
\nNiezasadnie też skarżąca kwestionuje nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego informatyka , biegłego z zakresu wyceny przedsiębiorstw oraz specjalisty , który miałby się wypowiedzieć czy prawnicy amerykańscy, stosując przyjęte metody wewnętrznego dochodzenia [ w tym co do sposobu przesłuchiwania kluczowych managerów C. (1)], naruszyli zasady etyki.
\nRozpoczynając od tego ostatniego dowodu wskazać należy, że takiego wniosku strona pozwana w postępowaniu przed Sądem I instancji nie formułowała, a zarzut w tym zakresie jest konsekwencją [ samodzielnego bez zasięgania opinii biegłego ] ustalenia Sądu I instancji , iż amerykańscy audytorzy zasady takie naruszyli.
\nZarzut w tym zakresie nie może odnieść skutku dlatego , że nawet potwierdzenie nieprawidłowości formalnej Sądu Okręgowego w tym zakresie jest pozbawione znaczenia dla rozstrzygnięcia.
\nOto bowiem nawet gdyby założyć , że do takiego naruszenia nie doszło nie wpływa to na ocenę zasadności roszczeń W. B. (1). Trzeba przy tym zauważyć, iż według twierdzeń stron , do ewentualnego naruszenia zasad etycznych mogło dojść przy organizacji przesłuchań managerów spółki , które w przypadku W. B. nie miało miejsca albowiem zostało przerwane przez prowadzącą A. T. tuż po rozpoczęciu, a później już nie ponowione.
\nZarzut w odniesieniu do nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego informatyka nie jest uzasadniony dlatego , że nie prowadziłby do ustaleń doniosłych dla rozstrzygnięcia.
\nJuż z opinii biegłego O. w sprawie oznaczonej sygnaturą (...)SO w K.o ochronę dóbr osobistych powoda na którą powoływała się sama skarżąca wynika , że nie ma możliwości identyfikacji usuniętych plików. Biegły potwierdził , że było wykorzystywane urządzenieC. umożliwiające taki proces ale nie można potwierdzić kiedy to miało miejsce.
\nGdy do tego dodać wskazanie ze sprawozdania S. (1), że nie można takiej identyfikacji przeprowadzić prowadzenie wnioskowanego dowodu trafnie zostało przez Sąd I instancji wykluczone.
\nPodobnie należy ocenić decyzję procesową o nieprzeprowadzaniu dowodu z opinii biegłego z zakresu wyceny przedsiębiorstw.
\nPowołując się na już wskazywany brak konsekwencji pozwanej w określeniu w czym upatruje szkody spowodowanej sposobem wykonywania obowiązków umownych przez W. B. , przypomnieć należy , że biegły nie może zastąpić strony w jednoznacznym określeniu źródła uszczerbku oraz we wskazaniu dowodów dla wykazania jej wysokości . Zadaniem eksperta jest weryfikacja stanowiska strony przez pryzmat wiadomości specjalnych.
\nSpółka poprzestała w tym zakresie jedynie na twierdzeniach , nie prezentując ani stanowczości dedykacyjnej szkody[ nawet o ile łącząc ją tylko ze sposobem przeprowadzenia procesu outsourcingu ] ani tym bardziej sprawdzalnych danych opisujących rodzaj i skalę ilościową uszczerbku, powiązanego kauzalnie z nagannym sposobem działania powoda w konkretnych elementach tego przedsięwzięcia organizacyjnego, mogących posłużyć opiniodawcy. Nie mogła ich zastąpić opinia (...) spółki (...) podważana przez powoda z powodów metodologicznych, podobnie jak i również prywatne sprawozdanie amerykańskiej (...).
\nUznanie za nieuzasadnione z powołanych powodów , zarzutów procesowych oraz dotyczących ustaleń , powoduje , iż Sąd II instancji przyjmuje za własne fakty ustalone przez Sąd Okręgowy.
\nNie podlegają one uzupełnieniu na podstawie dowodów , których przeprowadzenie postulowała spółka C. (1) w apelacji.
\nWnioski te podlegały oddaleniu chociaż przyczyny odmowy ich przeprowadzenia były różne .
\nDowody w postaci wydruków uzasadnień orzeczeń z przyczyn o których była już mowa wyżej nie prowadziły do ustaleń istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia . Podobnie Sąd II instancji ocenił dowód z projektu angielskiej wersji umowy o zarzadzanie, szczególnie , że nie został podpisany przez druga stronę i nie stał się elementem umowy , którą ostatecznie strony sporu się związały.
\nW odniesieniu do wniosku o przeprowadzenie przed Sądem Apelacyjnym dowodu z zeznań świadków : B. C. , W. M. K. i J. G. , Sad uznał , że także z przyczyn już wcześniej podanych, ich relacje nie służą do ustaleń doniosłych dla oceny roszczeń stron.
\nW odniesieniu do wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków przebywających na terenie USA oraz biegłych z zakresu informatyki oraz wyceny przedsiębiorstw oraz uzupełniającej opinii biegłej z zakresu księgowości , poza tymi samymi powodami odmowy ich przeprowadzenia należy dodać , iż taka decyzja ma jeszcze inna podstawę.
\nWnioski te nie zostały bowiem połączone [ jak stało się to w odniesieniu do postulatu uzupełnienia postepowania o dowody wskazane w pkt 3 a/ na stronie 26 apelacji , z powołaniem się przez profesjonalnych pełnomocników skarżącej na art. 380 kpc.
\nBrak ten powoduje , że Sąd Odwoławczy nie jest uprawniony do oceny poprawności prawnej postanowienia dowodowego Sądu Okręgowego , który oddalił żądanie ich przeprowadzenia podczas postępowania rozpoznawczego.
\nNatomiast wnioski o przeprowadzenie dowodów z opinii biegłego z zakresu prawa Stanów Zjednoczonych oraz zasad etycznych , których w swojej działalności muszą przestrzegać prawnicy amerykańscy, są wnioskami nowymi , zgłaszanymi po raz pierwszy na odwoławczym etapie sporu stron.
\nPodlegają wobec tego oddaleniu jak spóźnione w rozumieniu art. 381 kpc albowiem spółka C. (1)SA nie wskazała na fakty potwierdzające , że dowodów tych nie mogła zgłosić przed Sądem I instancji.
\nNie ma racji apelująca stawiając zarzuty materialne.
\nNiezasadnie upatruje nieprawidłowego zastosowania przez Sąd I instancji art. 65 par. 2 kc oraz 116 par. 2 w zw z art. 89 kc w tym w jaki sposób określił datę rozwiązania umowy o zarzadzanie.
\nWbrew jej argumentacji przyjęcie , iż nastąpiło to z dniem 12 listopada 2013r., kiedy W. B. (1) zostało doręczone pismo [ z tego samego dnia ] informujące od odwołaniu z funkcji członka zarządu jest poprawne.
\nZ ustaleń dokonanych w sprawie wynika , że powód nie brał udziału w Nadzwyczajnym Zgromadzeniu Akcjonariuszy w dniu 8 listopada 2013r na którym została podjęta uchwała o jego odwołaniu. Zatem wówczas [ a z tą datą apelantka łączy skutek rozwiązania umowy na podstawie postanowienia par. 10 ust. 2 ] nie mógł dowiedzieć się o fakcie odwołania. Taką możliwość zapoznania się z treścią uchwały nr(...) NZA , uzyskał dopiero w dniu wręczenia pisma informującego o niej czyli 12 listopada 2013r. Dopierio od tej daty mógł zdawać sobie sprawę z tego , że kontrakt managerski uległ rozwiązaniu ./ argument z art. 61 kc w z zw. z par. 10 ust 2 umowy z dnia 3 grudnia 2012r/.
\nWcześniej - w okresie pomiędzy 8 a 12 listopada 2013r –nie mając świadomości odwołania , nadal powinien być traktowany jako pełniący dotychczasowe obowiązki umowne z konsekwencjami w zakresie przysługiwania roszczeń wynikających z umowy.
\nNawet gdyby założyć , [ które ma charakter teoretyczny ], że stosunek umowny ustał z dniem podjęcia uchwały o odwołaniu , to w tych okolicznościach , jakie zostały ustalone w postępowaniu, należałoby traktować W. B. (1) jako nadal , dotychczasowym oznaczeniu rodzajowym i zakresie prowadzącego cudze sprawy bez zlecenia do dnia doręczenia pisma zawiadamiającego , za które , po myśli art. 749 kc w zw z art. 735 kc należne są mu świadczenia w dotąd otrzymywanej umownej wysokości.
\nNie ma też racji apelująca, upatrując podstawy do zarzutu naruszenia tej normy w wyłożeniu postanowień umowy zawartej przez strony tylko na podstawie relacji świadków , którzy nie brali udziału w przygotowaniu jej treści , a przy tym wbrew celowi kontraktu managerskiego i zgodnego zamiaru stron.
\nW pierwszej kolejności zauważyć należy , że jak wynika nie tylko z zeznań W. B. (1) ale także świadków - członków Rady Nadzorczej - sprzed ich odwołania w dniu 22 października 2013r – S. S. i R. M. / który podpisywał umowę z dnia 3 grudnia 2012r , działając za spółkę/ jej postanowienia nigdy- do czasu powstania sporu pomiędzy stronami- nie stanowiły przedmiotu kontrowersji pomiędzy spółką a W. B. , zawsze były wykładane jednolicie tak jak interpretował je powód , a którą to interpretację podzielił Sąd I instancji.
\nWobec tego nie można zasadnie twierdzić , że taki sposób wykładni nie jest zgodny z celem zawarcia umowy oraz zgodnym zamiarem stron.
\nArgumentacja strony skarżącej w odniesieniu do sposobu ustalenia świadczenia odszkodowawczego za przestrzeganie zakazu konkurencji o jakim mowa w par.15 ust. 1, 2 i 3 w zw z par. 14 ust. 1 umowy o zarządzenie opiera się na rozdzieleniu pojęcia „ wynagrodzenia podstawowego „ otrzymywanego przez zarządcę od innych, należnych mu na podstawie kontraktu managerskiego świadczeń , a to premii dodatków i ekwiwalentów.
\nTakie stanowisko nie nie jest uzasadnione w świetle postanowienia ust. 4 par. 15 umowy zgodnie z którym przez wynagrodzenie / które ma być podstawa ustalenia odszkodowania / należy rozumieć wszystkie składniki wynagrodzenia wynikającego z umowy , otrzymywane przez W. B. (1) w związku z wykonywaniem zleconych obowiązków , niezależnie od tytułu jaki był podstawą ich wykonywania.
\nNieco inaczej kwestie tę ujmując odszkodowanie miało stanowić świadczenie wypłacane miesięcznie przez pięć lat od daty rozwiązania / ustania umowy o zarządzanie odpowiadające 50 % pełnego świadczenia mającego stawić pieniężny ekwiwalent świadczony mu przez spółkę za to , że wykonuje swoje obowiązki zarządcy. Na ten ekwiwalent składały się wszystkie składniki świadczeń , jakie przysługiwały powodowi na podstawie umowy jakie otrzymywał w czasie kiedy obowiązki te wykonywał. Składały się wobec tego nań nie tylko wynagrodzenie podstawowe , wynagrodzenie premiowe oraz ale także wszystkie inne jego składniki o jakich stanowiła umowa.
\nTaka interpretacja tych postanowień , nie tylko nie była do czasu sporu przedmiotem wzajemnie rozbieżnej wykładni stron , o czym była już mowa ale także potwierdza ją cel tego postanowienia. Miało ono gwarantować , że otrzymując / odpowiednio wysokie odszkodowanie/ powód nie wykorzysta swojej rozległej wiedzy i doświadczenia , które niewątpliwie posiadał np. u podmiotu konkurencyjnego wobec spółki.
\nWyliczenie wysokości tego świadczenia przedstawione w motywach omawianego zarzutu przez C. (1) , oparte na złożeniu , iż jego podstawą jest tylko wynagrodzenie podstawowe takiego waloru nie spełnia , będąc , w zakresie rozmiaru ilościowego kwotą w sposób oczywisty zbyt niską na którą jeden z kluczowych managerów pozwanej a takim był W. B. z pewnością nie zgodziłby się podpisując umowę z 3 grudnia 2012r, która także w tym zakresie miała być znacznie bardziej korzystna dla istotnego dla spółki specjalisty, niż dotychczasowa umowa o pracę.
\nNie ma też racji apelująca, gdy w ramach omawianego zarzutu neguje wymiar świadczenia za niewykorzystany przez W. B. (1) urlop.
\nZważywszy na argumentację pozwanej wspierającą jej stanowisko w tym zakresie, odpierając ją wystarczy wskazać , że spółka podnosi , że świadczenie z tego tytułu jest byłemu zarządy należne za 3,6 dnia. Nie dostrzega , że Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu zasądził tę należność za 2 dni niewykorzystanego urlopu , nota bene posługując się w tym zakresie oraz co do określenia należnej z tego tytułu kwoty wnioskami biegłej z zakresu księgowości H. Ż. (1).
\nNiezasadnie również skarżąca neguje sposób wykładni przez Sąd I instancji postanowienia par. 9 ust. 2 umowy stron dotyczącej premii rocznej , która miała być wypłacana zaliczkowo po upływie każdego kwartału , w wysokości 80 % w oparciu o kwartalny wynik finansowy spółki netto – zaaprobowany / przeglądnięty/ przez audytora.
\nWbrew jej stanowisku takie ukształtowanie umowne tego świadczenia miało charakter całościowy , czyniąc z niego stały , a nie uznaniowy element świadczeń na rzecz zarządcy , w czasie kiedy wykonywał swoje obowiązki , a jedynym warunkiem jego otrzymania był pozytywny / dodatni / wynik finansowy spółki za dany kwartał i w konsekwencji rok obrachunkowy , a zatwierdzenie skonsolidowanego wyniku finansowego (...) C. (1)- (...) do wyrównania świadczenia premiowego. /postanowienie ust. 2 par.9 umowy in fine / W pozostałej części motywów weryfikowanego zarzutu apelantka powraca do konsekwentnie w ciągu całego postępowania prezentowanego stanowiska zgodnie z którym W. B. (1) nie wykonywał właściwie swoich obowiązków umownych , działał wbrew tym obowiązkom , naruszając uzasadnione interesy spółki , którą współzarządzał przez co wyrządził jej szkodę , wykluczającą po myśli par. 10 ust. 6 umowy zasadność dochodzenia od C. (1) jakichkolwiek świadczeń na jej podstawie.
\nZ powodów o których była już mowa stanowisko to nie może zostać podzielone , a powtórzyć w tym miejscu ponownie należy , że spółka nie dowiodła ani nieprawidłowego wykonywania obowiązków umownych przez W. B. ani powstania w jej majątku szkody , którą można by przyczynowo adekwatnie łączyć ze sposobem ich wykonywania.
\nPodsumowując podstawy faktyczne dla takiego wniosku wskazać należy , iż :
\nNie był negowany w szczególności sposób w jaki uczestniczył on - na podstawie wówczas wiążącej strony umowy o pracę - w procesie outsourcingu , który został ukończony przynosząc zakładane przez program rezultaty ekonomiczne dla spółki jeszcze przed zawarciem umowy o zarządzanie,
\nW tym miejscu uzupełniająco należy wskazać , że koordynację tych działań odpowiadała członek zarządu M. P. (1) , która jak wynika z ustaleń zaproponowała sposób deinwestycji z wykorzystaniem spółki T. (1) jako nabywcy udziałów spółkiI. (1),
\nPowołane okoliczności przeczą zasadności oceny pozwanej o nieprawidłowym wykonywaniu obowiązków umownych przez W. B. (1).
\nWątpliwości i dodatkowo żądania gwarancyjne , które formułował wobec poszerzanych z biegiem czasu trwania wewnętrznego dochodzenia żądań osób prowadzących je , zmierzały jedynie zachowania procedur stosowanych dotąd w spółce w zakresie dokumentowania dokonywanych czynności / warunki przesłuchania / albo też zapewnienia ochrony jego praw jako jednostki/ udział polskiego prawnika przy przesłuchaniu /.
\nWątpliwości te były motywowane także dbałością o interesy spółki i jej pracowników i kooperantów , a także zachowania tajemnic przedsiębiorstwa spółki /zakwestionowanie warunków kopiowania danych i wywiezienia ich poza siedzibę spółki bez odpowiednich gwarancji ich nie utracenia /.
\nNie można wobec tego w sposób usprawiedliwiony uznawać ,że postępując w ten sposób powód postąpił wbrew swoim obowiązkom , działając sprzecznie z interesem C. (1). Zachowania te nie mogą być ocenione - stosując kryterium obiektywne jako prowadzące do utraty zaufania podmiotu korporacyjnego do niego jako współtworzącego jego organ zarządzający.
\nZ powodów które zostały wyłożone wcześniej , a których powtarzanie z przyczyn teloeologicznych jest zbędne, nie można potwierdzić , że w ten sposób W. B. (1) doprowadził do szkody w majątku spółki.
\nNie ma też racji skarżąca gdy twierdzi , iż Sąd I instancji naruszył art. 354 par. 1 w zw z art. 355par.2 kc przyjmując ,że powód dołożył należytej staranności przy wykonywaniu obowiązków umownych , uczestnicząc w ramach zarządu w procesie deinwestycji spółki na terenie Iranu.
\nPowody akceptacji stanowiska Sądu Okręgowego także były już wcześniej wskazane Pokreślić jednie ponownie należy , iż przyjęty sposób wycofania się C. (1) z tej inwestycji miał charakter kolegialny, będąc naówczas zaaprobowany przez jedynego akcjonariusza, który zakładał , że wybycie się aktywów ma nastąpić szybko i bez żadnych zabezpieczeń , a spółka później , kiedy W. B. był już odwołany z zarządu miała , po przejęciu spółki (...) pełną możliwość kontroli nad tym , w jaki sposób jest realizowana umowa pożyczki udzielonej T. (1) na nabycie udziałów w I. (1), w tym podjęcia kroków znoszących negatywne konsekwencje dla niej, przyjętego w końcu lutego 2013r sposobu wycofania swoich aktywów inwestycyjnych z Iranu.
\nDodać do tego należy , że nie dowiodła pozwana również tego , że konsekwencje wynikające ewentualnego naruszenia powołanych w zarzucie przepisów prawa federalnego USA były jej udziałem. W szczególności nie wynikają one z treści tzw. listu ostrzegawczego wystosowanego do właściciela przez Departament Skarbu USA.
\nNiezasadnie strona apelująca podnosi zarzut naruszenia zaskarżonym orzeczeniem normy art. 382 par. 1 i 4 kodeksu spółek handlowych.
\nOdwołując się do wypowiedzi przedstawicieli doktryny, służących wykładni tego przepisu / por. uwagi J. Bieniaka w komentarzu do tego przepisu publikowanego w systemie Legalis / Sąd II instancji stoi na stanowisku , że wynikające z tej normy uprawnienie kontrolne Rady Nadzorczej spółki matki wobec spółek zależnych - należących do (...) w zakresie informacji i dokumentów spółek tworzących ją , mających samodzielność prawną jest ograniczone tyko do takich informacji i dokumentów które odnoszą się do udziału spółki dominującej w Grupie, wpływając na sytuację spółki , której żądająca ich Rada jest organem kontrolnym.
\nTak ograniczone uprawnienie nie jest podstawą do aprobaty dla , a wyeksponowanej w motywach zarzutu , depozycji skarżącej zgodnie z którą dokumenty takich odrębnych podmiotów są dokumentami spółki matki – w tym przypadku C. (1).
\nStąd też nieuzasadnionym jest uznanie , że utrudnianie wykonywania przez Radę Nadzorczą / w składzie po zmianach dokonanych w dniu 22 października 2013r / przez powoda miało polegać na tym , że odmawiał przekazania jej dokumentów i danych dotyczących spółki zależnej.
\nDo tego dodać należy , że z ustaleń dokonanych w sprawie wynika , iż ta część dokumentacji , która z rozważnego punktu widzenia była niezbędna dla przeprowadzenia wewnętrznego dochodzenia / w formie papierowej / znajdowała się w siedzibie pozwanej w K. przy ul. (...).
\nZarzucane utrudnianie czynności nadzoru nie nie może być też - jak niezasadnie podnosi apelująca , utożsamiane z usunięciem danych z osobistego komputera powoda, skoro nie zostało przez nią dowiedzione jakie dane były zeń usuwane czy dotyczyły one istotnych ze względu na przedmiot dochodzenia danych a także , że dokonywał go powód , skoro oddał urządzenie do dyspozycji audytorów w dniu 23 października 2013r.
\nNietrafnie podnosi także strona pozwana zarzut naruszenia art. 483 par. 1k.s.h oraz 114 w zw z art. 122 kp.
\nZważywszy na treść motywów , którymi skarżąca posługuje się aby zarzuty te uzasadnić iw czym widzi nieprawidłowość Sądu Okręgowego w zastosowaniu tych norm powiedzieć wystarczy odpierając te zarzuty , że nie zajął on stanowiska ani nie wyraził ocen z którymi apelantka polemizuje.
\nSąd nie rozważał istnienia po stronie W. B. (1) okoliczności skutkujących uchyleniem jego odpowiedzialności odszkodowawczej wobec spółki w sposób , który miałby naruszyć wskazywane przepisy. Wskazać jedynie należy , na co trafnie zwraca też uwagę powód w odpowiedzi na apelacje , ze Sąd w motywach opisał sposób w jaki W. B. uczestniczył w procesie outsourcingu z racji swojej funkcji sprawowanej w zarządzie oraz pełniąc obowiązki Dyrektora ds. finansowych - wówczas w oparciu o umowę o pracę ze spółką - oraz ocenił , że pozwana nie zdołała dowieść , że sposób jego działania w ramach realizacji tych obowiązków można przyczynowo łączyć z wyrządzeniem C. (1) szkody. Przy takim stanowisku nie miał nawet potrzeby oceniać realizacji podstaw do zwolnienia powoda od obowiązku jej wyrównania.
\nMa rację strona skarżąca, formułując zarzut naruszenia art. 5 kc tylko o tyle , iż w sposób uzasadniony podnosi ,że Sąd Okręgowy nie podjął oceny zasadności tego zarzutu. Tym nie mniej to uchybienie nie prowadzi do uznania apelacji spółki za uzasadnioną w jakimkolwiek zakresie albowiem fakty ustalone w sprawie, opisujące sposób w jaki powód realizował swoje obowiązki umowne a także wskazujące w jakim zakresie przyczynił się do niewątpliwego powodzenia gospodarczego spółki na przestrzeni lat wykluczają uznanie , iż formułowanie przez niego roszczeń w rozstrzyganej sprawie może być kwalifikowane jako nadużycie przez niego prawa podmiotowego z uwagi na naruszenie tej klauzuli generalnej.
\nChybione są także zarzuty apelacyjne , które postawiła strona skarżąca tej części wyroku Sądu Okręgowego , którą oddalone zostało roszczenie spółki C. (1)wobec W. B. (1) w sprawie połączonej do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
\nPonieważ , jak wskazano już wcześniejszej , większość z nich jest zarzutami tożsamymi z tymi , które skarżąca sformowała wobec orzeczenia dotyczącego roszczeń byłego członka zarządu wobec niej , a zostały one już ocenione , dalsza część motywów zostanie poświęcona weryfikacji odwoławczej tylko tych , które odnoszą się wyłącznie do roszczenia spółki skierowanego przeciwko W. B. jako pozwanemu.
\nNieuzasadnionym jest materialny zarzut naruszenia art. 751 pkt 1 kc przez nieprawidłową wykładnię tej normy, która doprowadziła do uznania za zadany zarzutu przedawnienia roszczenia spółki o zwrot wypłaconych W. B. zaliczek na poczet premii / rocznej / za I i II kwartał 2013r.
\nSąd Apelacyjny podzielając w tym zakresie stanowisko Sądu Okręgowego odwołuje się także do wskazanego przez oponenta apelacji stanowiska M. Z. wyrażonego w komentarzu do kodeksu cywilnego. / wydanie 2 z 2020, dostępny w zbiorze L.. / Wskazuje też , iż nie ma dostatecznych racji prawnych przy przyjęciu , że do kontraktu managerskiego jaki łączył strony sporu , można stosować przepisy zleceniu na podstawie odsyłającego przepisu art. 750 kc , aby krótszy – dwuletni termin przedawnienia o jakim mowa w normie art. 751 pkt 1 kc – miał zastosowanie jedynie do roszczeń zleceniodawcy / spółki / o zwrot zaliczki udzielonej zleceniobiorcy / managerowi / ale tylko takiej , która miała być przeznaczona na koszty wykonania zlecenia / kontraktu managerskiego /.
\nTrzeba też dostrzec co podniósł także Sąd I instancji , że nawet gdyby ocenić zarzut obronny W. B. (1) za nietrafny to i tak żądanie zwrotne C. (1) nie byłoby zasadne , jako wywodzone z upadku podstawy do uzyskania przezeń kwot zaliczek premiowych za pierwsze dwa kwartały 2013r. Warunkiem takiego upadku , w sytuacji gdy były to świadczenia należne w następstwie uzyskania dodatnich kwartalnych wyników finansowych spółki za te okresy , byłoby wykazanie przez spółkę wyrządzenia szkody przez byłego członka zarządu po myśli ust. 6 par. 10 umowy , któremu to obowiązkowi nie sprostała.
\nNiezasadnie spółka podnosi także zarzut naruszenia art. 120 par 1 kc w zw. z art. 455 kc poprzez nieprawidłowe zastosowanie tego przepisu przez Sąd Okręgowy.
\nOpiera się on za założeniu przyjętym przez spółkę , że wypłaty zaliczek premiowych w okresach kwartalnych miały charakter tymczasowy , a roszczenie o premię [ roczną ] jako takie stawało się wymagalne dopiero po zatwierdzeniu skonsolidowanego sprawozdania finansowego (...) C. (1)-(...) za rok 2013.
\nTakie stanowisko nie jest uzasadnione skoro z treści par.9 ust. 2 umowy o zarządzanie jednoznacznie wynika , że świadczenia kwartalne z tego tytułu mają charakter samodzielny , a jedynym warunkiem ich powstania po stronie beneficjenta jest dodatni finansowy spółki wynik za dany kwartał. Ponieważ świadczenia te odpowiadały jedynie 80 % należnej kwoty za tak oznaczony czasokres , po zatwierdzeniu tego wyniku członek zarządu miał prawo do uzupełnienia tego świadczenia [ dopłaty ] w wymiarze , który pozostawał pochodna dotąd spełnionych /zaliczkowo /świadczeń premiowych i tego zatwierdzonego wyniku wszystkich spółek tworzących (...) C. (1) (...).
\nOparty na innym stanowisku zarzut nie może być wobec tego podzielony.
\nNietrafnie autor apelacji odwołuje się do zarzutu naruszenia przepisów ustawy ordynacja podatkowa.
\nByłby on doniosły jedynie wówczas gdy istniały podstawy do podzielenia zarzutu zweryfikowanego negatywnie wcześniej , i oparcia na nim wniosku , że wypłacone W. B. (1) świadczenia premiowe za I i II kwartał 2013r za które powódka odprowadziła podatek były świadczeniami nienależnymi.
\nWobec oceny odmiennej szersze odnoszenie się do tego zarzutu nie jest celowe.
\nJuż tylko na marginesie należy zauważyć , że o ile spółka uznawała ,iż odprowadziła zaliczki na podatek od tych świadczeń bez dostatecznej ku temu podstawy , powinna zwrócić się do Urzędu Skarbowego o ich zwrot jako nadpłaty.
\nZ podanych powodów w uznaniu , że żaden ze stawianych zrzutów apelacyjnych nie jest uzasadniony, Sąd II instancji orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 385 kpc. / pkt 3 sentencji wyroku / Rozstrzygając o kosztach postępowania apelacyjnego Sąd zastosował art. 98 par. 1 i 3 kpc w zw z art. 391 par. 1 kpc i wynikającą z tego przepisu, dla wzajemnego rozliczenia stron z tego tytułu , zasadę odpowiedzialności za wynik sprawy.
\nKwota zasądzona od przegrywającej C. (1) na rzecz wygrywającego W. B. (1) wyczerpuje się w wynagrodzeniu reprezentującego zawodowego pełnomocnika – adwokata.
\nJej wysokość, stanowiąc pochodną wartości przedmiotu zaskarżenia podanego w apelacji, została określona na podstawie par. 2 pkt 9 w zw. z par. 10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015r [ DzU z 2015 poz 1800].
\nSąd z uwagi na skomplikowany charakter sprawy oraz znaczny nakład pracy pełnomocnika na tym etapie postępowania o czym świadczy ponad stu stronicowa odpowiedź na apelację, zwiększył ją do dwukrotnej stawki minimalnej / 37 500 zł / [pkt 4 sentencji wyroku ].
\nRozpoznając zażalenie Sąd Apelacyjny rozważył :
\nŚrodek odwoławczy W. B. (1) jest uzasadniony w części , w konsekwencji , której to oceny doszło do zmiany zaskarżonego nim punktu IV orzeczenia z 11 września 2020r.
\nMa rację powód, podnosząc w ramach zarzutu na którym oparł zażalenie , iż rozstrzygając o kosztach postępowania Sąd I instancji nie uwzględnił , że orzekając kasatoryjnie w sprawie z powództwa spółki (...) przeciwko W. B. (1) o zapłatę kwoty 2 731 456 zł, Sąd Apelacyjny w wyroku z dnia 14 września 2018r., w sprawie oznaczonej sygnaturą (...), pozostawił Sądowi ponownie rozpoznającemu sprawę orzeczenie o kosztach postępowania apelacyjnego.
\nW warunkach, gdy po przeprowadzeniu postępowania rozpoznawczego na nowo, powództwo spółki zostało oddalone , obowiązkiem Sądu Okręgowego było rozliczyć pomiędzy stronami koszty [także ] tego procesu. , których elementem było wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika / adwokata / powoda reprezentującego W. B. w postępowaniu apelacyjnym .
\nZasadnie skarżący wskazuje , iż / uwzględniwszy zakres jego żądania w tym zakresie / jest to kwota 5400zł jako 75 % stawki minimalnej takiego wynagrodzenia, określonej w mającym zastosowanie Rozporządzeniu MS z dnia 28 września 2002r w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu [ jedn. tekst DzU z 2013 poz.461].
\nKwota należnych pozwanemu kosztów w ramach omawianego rozliczenia z przegrywającą spółką podlega również zwiększeniu jako następstwo przyjęcia przez Sąd Apelacyjny , iż należne wynagrodzenie adwokackie , ustalone przez Sąd Okręgowy w zaskarżonym postanowieniu , na poziomie stawki minimalnej , nie odzwierciedla rzeczywistego nakładu pracy pełnomocnika, jego zaangażowania w wyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia.
\nRodzaj sprawy , jej wielowątkowość , złożony charakter tak w zakresie faktów jak i z punktu widzenia prawnego, uzasadnia ocenę, zgodnie z którą na podstawie par. 2 ust. 1 i 2 Rozporządzenia wynagrodzenie to należy określić jako dwukrotność stawki minimalnej do kwoty łącznej 14 400 złotych Wobec tego należna W. B. (1) suma z tytułu rozliczenia kosztów z powódką w procesie przez nią zainicjowanym odpowiada łącznie kwocie 19 800 złotych [ 5400+ 14 400].
\nW pozostałym zakresie zażalenie jako niezasadne podlegało oddaleniu.
\nZawarty w nim wniosek aby wynagrodzenie adwokackie , jako element tych kosztów ukształtować na maksymalnym poziomie sześciokrotności stawki minimalnej, nie było usprawiedliwione zważywszy na kryteria zwielokrotnienia stawki podstawowej wskazane w powołanych punktach paragrafu 2 Rozporządzenia.
\nNie można było odmawiając postulowanej w zażaleniu skali podwyższenia go , nie brać pod uwagę , iż jednak obydwie połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy opierały się na tym samym stanie faktycznym , a zważywszy na podstawę roszczeń zgłoszonych przez spółkę , w obu , niezbędna ocena prawna dotyczyła tego samego zespołu norm prawnych . Nie można też było abstrahować od tego , że W. B. w sprawie ze swojego powództwa otrzymał od przegrywającej C. (1) koszty procesu , w ramach których wynagrodzenie adwokackie ustalone zostało właśnie w maksymalnej wysokości przewidzianej przez przepisy Rozporządzenia z 28 września 2002r.
\nDlatego Sąd II instancji , w częściowym uwzględnieniu środka odwoławczego W. B., zmienił punkt IV sentencji wyroku Sądu Okręgowego w sposób wskazany w punkcie 1 orzeczenia , na podstawie art. 386 par. 1 kpc w zw z art. 397 par. 3 kpc.
\nW pozostałym zakresie zażalenie jako niezasadne , oddalił na podstawie art. 385 kpc w zw z art. 397 par. 3 kpc / pkt 2 sentencji. / Takie rozstrzygniecie w przedmiocie zażalenia zdecydowało o wzajemnym zniesieniu pomiędzy stronami kosztów tego postępowania , w oparciu o art. 100 kpc w zw. z art. 391 par. 1 i 397 par. 3 kpc./ pkt 5 sentencji orzeczenia/ SSA Beata Kurdziel SSA Grzegorz Krężołek SSA Robert Jurga