uznaje za winnego popełnienia czynu, zarzucanego mu w pkt 27 oskarżenia, z tym ustaleniem, że nakłonił do wystawienia dokumentów poświadczających nieprawdę i działał za zgodą innej ustalonej osoby, który to czyn wypełnia znamiona występku z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 1 k.k. w zb. z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 273 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., i za to na podstawie art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 1 k.k. w zb. z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 273 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. skazuje go, a na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierza mu karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności;
\nLIV. oskarżonego K. W. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu, zarzucanego mu w pkt 28 oskarżenia, z tym ustaleniem, że nakłonił do wystawienia w sposób nierzetelny faktur VAT i działał za zgodą innej ustalonej osoby, który to czyn wypełnia znamiona przestępstwa skarbowego z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 62 § 2 k.k.s. w zb. z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s., i za to na podstawie art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. skazuje go, a na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 62 § 2 k.k.s. (przy zastosowaniu art. 2 § 2 k.k.s.) wymierza mu karę 40 (czterdziestu) stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych;
\nLV. na podstawie art. 8 § 2 k.k.s. orzeka, że z kar orzeczonych wobec oskarżonego K. W. (1) w pkt LIII i LIV wyroku, wykonaniu podlegać będzie kara orzeczona w pkt LIII;
\nLVI. na podstawie art. 85 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 39 § 2 k.k.s. (przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k.) orzeczone wobec oskarżonego K. W. (1) w pkt XLVI-XLIX, LII i LIII wyroku kary pozbawienia wolności łączy i wymierza mu karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;
\nLVII. na podstawie art. 69 § 1 k.k. w zw. z art. 36 § 3 k.k.s. w zw. z art. 41a § 1 i 2 k.k.s. warunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego K. W. (1) w pkt LVI wyroku kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby w wymiarze 5 (pięciu) lat;
\nLVIII. na podstawie art. 41a § 2 k.k.s. orzeka wobec oskarżonego K. W. (1) dozór kuratora w okresie próby;
\nLIX. na podstawie art. 63 § 1 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego K. W. (1) kary grzywny zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 11 kwietnia 2018 r. godz. 06:15 do dnia 22 sierpnia 2018 r. przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny;
\nLX. na podstawie art. 41 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. (przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k.) orzeka wobec oskarżonego K. W. (1) zakaz prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług księgowych na okres 5 (pięciu) lat;
\nLXI. na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k. oraz art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonych z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w części obejmującej opłaty i w tym zakresie obciąża kosztami Skarb Państwa, zaś w pozostałym zakresie zasądza od każdego z oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kwotę 2.002,65 zł (dwa tysiące dwa złote 65/100) tytułem zwrotu wydatków.
\nUZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt XII K 203/24 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.
\n7.
\nUSTALENIE FAKTÓW 7.1.
\nFakty uznane za udowodnione Lp.
\nOskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1.
\nPrzy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 7.2.
\nFakty uznane za nieudowodnione Lp.
\nOskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1.
\nPrzy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 8.
\nOCena DOWOdów 8.1.
\nDowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 8.2.
\nDowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 9.
\nPODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☐ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 10.
\nKARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności A. B.
\nII II Sąd uznał za uzasadnione wymierzenie oskarżonej grzywny w wymiarze 70 stawek dziennych.
\nKara kształtuje się bliżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia ustalonego na podstawie art. 56 § 1 k.k.s. (jako przepisu przewidującego najsurowszą grzywnę spośród zbiegających się przepisów, stosownie do treści art. 7 § 2 k.k.s.) w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1 k.k.s. Uzasadnione jest to stopniem winy oskarżonej (wina umyślna, zamiar bezpośredni, brak okoliczności wyłączających lub ograniczających winę) oraz społecznej szkodliwości jej czynu (na niekorzyść świadczy rodzaj i charakter naruszonego dobra, waga naruszonego obowiązku finansowego, działanie w zamiarze bezpośrednim, chęć osiągnięcia korzyści majątkowej; stopień społecznej szkodliwości zmniejsza w pewnym zakresie sposób i okoliczności popełnienia czynu, w szczególności rola oskarżonej w przestępczym procederze).
\nNa korzyść oskarżonej przemawia także jej dotychczasowa niekaralności, jak również postawa w toku postępowania. Oskarżona przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i złożyła wyjaśnienia zbieżne z pozostałymi dowodami. Złożenie wniosku o dobrowolne poddanie się karze (który nie mógł zostać uwzględniony z przyczyn formalnych) wskazuje w ocenie Sądu na fakt, iż oskarżona rozumie naganność swojego zachowania, przez co wymierzona kara w wystarczającym stopniu zniechęci ją do popełniania podobnych przestępstw w przyszłości. Tak ukształtowania kara spełni zatem swoje cele zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak również w zakresie prewencji ogólnej, wskazując społeczeństwu, że dokonywanie oszustw podatkowych nie pozostanie bez konsekwencji.
\nKierując się dyrektywami art. 23 § 3 k.k.s. Sąd ustalił wysokość dziennej stawki grzywny na kwotę 1.000 zł, mając na uwadze sytuację majątkową oskarżonej i wysokość jej dochodów.
\nP. B.
\nVII VII Sąd uznał za uzasadnione wymierzenie oskarżonemu grzywny w wymiarze 528 stawek dziennych.
\nKara kształtuje się bliżej górnej granicy ustawowego zagrożenia ustalonego na podstawie art. 56 § 1 k.k.s. (jako przepisu przewidującego najsurowszą grzywnę spośród zbiegających się przepisów, stosownie do treści art. 7 § 2 k.k.s.) w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1 k.k.s. Uzasadnione jest to stopniem winy oskarżonego (wina umyślna, zamiar bezpośredni, brak okoliczności wyłączających lub ograniczających winę) oraz społecznej szkodliwości jego czynu (na niekorzyść świadczy rodzaj i charakter naruszonego dobra, waga naruszonego obowiązku finansowego, działanie w zamiarze bezpośrednim, chęć osiągnięcia korzyści majątkowej oraz sposób i okoliczności popełnienia czynu, w szczególności rola oskarżonego w przestępczym procederze).
\nNa korzyść oskarżonego przemawia jego dotychczasowa niekaralności, jak również postawa w toku postępowania. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia zbieżne z pozostałymi dowodami. Złożenie wniosku o dobrowolne poddanie się karze (który nie mógł zostać uwzględniony z przyczyn formalnych) wskazuje w ocenie Sądu na fakt, iż oskarżony rozumie naganność swojego zachowania, przez co wymierzona kara w wystarczającym stopniu zniechęci go do popełniania podobnych przestępstw w przyszłości. Tak ukształtowania kara spełni zatem swoje cele zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak również w zakresie prewencji ogólnej, wskazując społeczeństwu, że dokonywanie oszustw podatkowych nie pozostanie bez konsekwencji.
\nKierując się dyrektywami art. 23 § 3 k.k.s. Sąd ustalił wysokość dziennej stawki grzywny na kwotę 1.000 zł, mając na uwadze sytuację majątkową oskarżonego i wysokość jego dochodów.
\nŁ. G.
\nXIV XIV Sąd uznał za uzasadnione wymierzenie oskarżonemu grzywny w wymiarze 186 stawek dziennych.
\nKara kształtuje się bliżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia ustalonego na podstawie art. 56 § 1 k.k.s. (jako przepisu przewidującego najsurowszą grzywnę spośród zbiegających się przepisów, stosownie do treści art. 7 § 2 k.k.s.) w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1 k.k.s. Uzasadnione jest to stopniem winy oskarżonego (wina umyślna, zamiar bezpośredni, brak okoliczności wyłączających lub ograniczających winę) oraz społecznej szkodliwości jego czynu (na niekorzyść świadczy rodzaj i charakter naruszonego dobra, waga naruszonego obowiązku finansowego, działanie w zamiarze bezpośrednim, chęć osiągnięcia korzyści majątkowej; stopień społecznej szkodliwości zmniejsza w pewnym zakresie sposób i okoliczności popełnienia czynu, w szczególności rola oskarżonego w przestępczym procederze).
\nNa korzyść oskarżonego przemawia także jego dotychczasowa niekaralności, jak również postawa w toku postępowania. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia zbieżne z pozostałymi dowodami. Złożenie wniosku o dobrowolne poddanie się karze (który nie mógł zostać uwzględniony z przyczyn formalnych) wskazuje w ocenie Sądu na fakt, iż oskarżony rozumie naganność swojego zachowania, przez co wymierzona kara w wystarczającym stopniu zniechęci go do popełniania podobnych przestępstw w przyszłości. Tak ukształtowania kara spełni zatem swoje cele zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak również w zakresie prewencji ogólnej, wskazując społeczeństwu, że dokonywanie oszustw podatkowych nie pozostanie bez konsekwencji.
\nKierując się dyrektywami art. 23 § 3 k.k.s. Sąd ustalił wysokość dziennej stawki grzywny na kwotę 1.000 zł, mając na uwadze sytuację majątkową oskarżonego i wysokość jego dochodów.
\nJ. K.
\nXX XX Sąd uznał za uzasadnione wymierzenie oskarżonej grzywny w wymiarze 70 stawek dziennych.
\nKara kształtuje się bliżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia ustalonego na podstawie art. 56 § 1 k.k.s. (jako przepisu przewidującego najsurowszą grzywnę spośród zbiegających się przepisów, stosownie do treści art. 7 § 2 k.k.s.) w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1 k.k.s. Uzasadnione jest to stopniem winy oskarżonej (wina umyślna, zamiar bezpośredni, brak okoliczności wyłączających lub ograniczających winę) oraz społecznej szkodliwości jej czynu (na niekorzyść świadczy rodzaj i charakter naruszonego dobra, waga naruszonego obowiązku finansowego, działanie w zamiarze bezpośrednim, chęć osiągnięcia korzyści majątkowej; stopień społecznej szkodliwości zmniejsza w pewnym zakresie sposób i okoliczności popełnienia czynu, w szczególności rola oskarżonej w przestępczym procederze).
\nNa korzyść oskarżonej przemawia także jej dotychczasowa niekaralności, jak również postawa w toku postępowania. Oskarżona przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i złożyła wyjaśnienia zbieżne z pozostałymi dowodami. Złożenie wniosku o dobrowolne poddanie się karze (który nie mógł zostać uwzględniony z przyczyn formalnych) wskazuje w ocenie Sądu na fakt, iż oskarżona rozumie naganność swojego zachowania, przez co wymierzona kara w wystarczającym stopniu zniechęci ją do popełniania podobnych przestępstw w przyszłości. Tak ukształtowania kara spełni zatem swoje cele zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak również w zakresie prewencji ogólnej, wskazując społeczeństwu, że dokonywanie oszustw podatkowych nie pozostanie bez konsekwencji.
\nKierując się dyrektywami art. 23 § 3 k.k.s. Sąd ustalił wysokość dziennej stawki grzywny na kwotę 500 zł, mając na uwadze sytuację majątkową oskarżonej i wysokość jej dochodów.
\nV. R.
\nXXVI XXVI Sąd uznał za uzasadnione wymierzenie oskarżonemu grzywny w wymiarze 476 stawek dziennych.
\nKara kształtuje się pośrodku ustawowego zagrożenia ustalonego na podstawie art. 56 § 1 k.k.s. (jako przepisu przewidującego najsurowszą grzywnę spośród zbiegających się przepisów, stosownie do treści art. 7 § 2 k.k.s.) w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1 k.k.s. Uzasadnione jest to stopniem winy oskarżonego (wina umyślna, zamiar bezpośredni, brak okoliczności wyłączających lub ograniczających winę) oraz społecznej szkodliwości jego czynu (na niekorzyść świadczy rodzaj i charakter naruszonego dobra, waga naruszonego obowiązku finansowego, działanie w zamiarze bezpośrednim, chęć osiągnięcia korzyści majątkowej oraz sposób i okoliczności popełnienia czynu, w szczególności rola oskarżonego w przestępczym procederze). Na korzyść oskarżonego przemawia jego dotychczasowa niekaralności, jak również postawa w toku postępowania. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia zbieżne z pozostałymi dowodami. Złożenie wniosku o dobrowolne poddanie się karze (który nie mógł zostać uwzględniony z przyczyn formalnych) wskazuje w ocenie Sądu na fakt, iż oskarżony rozumie naganność swojego zachowania, przez co wymierzona kara w wystarczającym stopniu zniechęci go do popełniania podobnych przestępstw w przyszłości. Tak ukształtowania kara spełni zatem swoje cele zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak również w zakresie prewencji ogólnej, wskazując społeczeństwu, że dokonywanie oszustw podatkowych nie pozostanie bez konsekwencji.
\nKierując się dyrektywami art. 23 § 3 k.k.s. Sąd ustalił wysokość dziennej stawki grzywny na kwotę 1.000 zł, mając na uwadze sytuację majątkową oskarżonego i wysokość jego dochodów.
\nV. R.
\nXXX XXX Sąd uznał za uzasadnione wymierzenie oskarżonemu grzywny w wymiarze 30 stawek dziennych.
\nKara kształtuje się bliżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia ustalonego na podstawie art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1 k.k.s. Uzasadnione jest to stopniem winy oskarżonego (wina umyślna, zamiar bezpośredni, brak okoliczności wyłączających lub ograniczających winę) oraz społecznej szkodliwości jego czynu (na niekorzyść świadczy rodzaj i charakter naruszonego dobra, waga naruszonego obowiązku finansowego, działanie w zamiarze bezpośrednim, chęć osiągnięcia korzyści majątkowej). Na korzyść oskarżonego przemawia jego dotychczasowa niekaralności, jak również postawa w toku postępowania. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia zbieżne z pozostałymi dowodami. Złożenie wniosku o dobrowolne poddanie się karze (który nie mógł zostać uwzględniony z przyczyn formalnych) wskazuje w ocenie Sądu na fakt, iż oskarżony rozumie naganność swojego zachowania, przez co wymierzona kara w wystarczającym stopniu zniechęci go do popełniania podobnych przestępstw w przyszłości. Tak ukształtowania kara spełni zatem swoje cele zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak również w zakresie prewencji ogólnej, wskazując społeczeństwu, że wystawianie nierzetelnych faktur nie pozostanie bez konsekwencji.
\nKierując się dyrektywami art. 23 § 3 k.k.s. Sąd ustalił wysokość dziennej stawki grzywny na kwotę 100 zł, mając na uwadze sytuację majątkową oskarżonego i wysokość jego dochodów.
\nV. R.
\nXXXIII XXXIII Sąd uznał za uzasadnione wymierzenie oskarżonemu grzywny w wymiarze 30 stawek dziennych.
\nKara kształtuje się bliżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia ustalonego na podstawie art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1 k.k.s. Uzasadnione jest to stopniem winy oskarżonego (wina umyślna, zamiar bezpośredni, brak okoliczności wyłączających lub ograniczających winę) oraz społecznej szkodliwości jego czynu (na niekorzyść świadczy rodzaj i charakter naruszonego dobra, waga naruszonego obowiązku finansowego, działanie w zamiarze bezpośrednim, chęć osiągnięcia korzyści majątkowej). Na korzyść oskarżonego przemawia jego dotychczasowa niekaralności, jak również postawa w toku postępowania. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia zbieżne z pozostałymi dowodami. Złożenie wniosku o dobrowolne poddanie się karze (który nie mógł zostać uwzględniony z przyczyn formalnych) wskazuje w ocenie Sądu na fakt, iż oskarżony rozumie naganność swojego zachowania, przez co wymierzona kara w wystarczającym stopniu zniechęci go do popełniania podobnych przestępstw w przyszłości. Tak ukształtowania kara spełni zatem swoje cele zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak również w zakresie prewencji ogólnej, wskazując społeczeństwu, że wystawianie nierzetelnych faktur nie pozostanie bez konsekwencji.
\nKierując się dyrektywami art. 23 § 3 k.k.s. Sąd ustalił wysokość dziennej stawki grzywny na kwotę 100 zł, mając na uwadze sytuację majątkową oskarżonego i wysokość jego dochodów.
\nV. R.
\nXXXVI XXXVI Sąd uznał za uzasadnione wymierzenie oskarżonemu grzywny w wymiarze 30 stawek dziennych.
\nKara kształtuje się bliżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia ustalonego na podstawie art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1 k.k.s. Uzasadnione jest to stopniem winy oskarżonego (wina umyślna, zamiar bezpośredni, brak okoliczności wyłączających lub ograniczających winę) oraz społecznej szkodliwości jego czynu (na niekorzyść świadczy rodzaj i charakter naruszonego dobra, waga naruszonego obowiązku finansowego, działanie w zamiarze bezpośrednim, chęć osiągnięcia korzyści majątkowej). Na korzyść oskarżonego przemawia jego dotychczasowa niekaralności, jak również postawa w toku postępowania. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia zbieżne z pozostałymi dowodami. Złożenie wniosku o dobrowolne poddanie się karze (który nie mógł zostać uwzględniony z przyczyn formalnych) wskazuje w ocenie Sądu na fakt, iż oskarżony rozumie naganność swojego zachowania, przez co wymierzona kara w wystarczającym stopniu zniechęci go do popełniania podobnych przestępstw w przyszłości. Tak ukształtowania kara spełni zatem swoje cele zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak również w zakresie prewencji ogólnej, wskazując społeczeństwu, że wystawianie nierzetelnych faktur nie pozostanie bez konsekwencji.
\nKierując się dyrektywami art. 23 § 3 k.k.s. Sąd ustalił wysokość dziennej stawki grzywny na kwotę 100 zł, mając na uwadze sytuację majątkową oskarżonego i wysokość jego dochodów.
\nV. R.
\nXXXIX XXXIX Sąd uznał za uzasadnione wymierzenie oskarżonemu grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych.
\nKara kształtuje się bliżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia ustalonego na podstawie art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1 k.k.s. Uzasadnione jest to stopniem winy oskarżonego (wina umyślna, zamiar bezpośredni, brak okoliczności wyłączających lub ograniczających winę) oraz społecznej szkodliwości jego czynu (na niekorzyść świadczy rodzaj i charakter naruszonego dobra, waga naruszonego obowiązku finansowego, działanie w zamiarze bezpośrednim, chęć osiągnięcia korzyści majątkowej). Na korzyść oskarżonego przemawia jego dotychczasowa niekaralności, jak również postawa w toku postępowania. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia zbieżne z pozostałymi dowodami. Złożenie wniosku o dobrowolne poddanie się karze (który nie mógł zostać uwzględniony z przyczyn formalnych) wskazuje w ocenie Sądu na fakt, iż oskarżony rozumie naganność swojego zachowania, przez co wymierzona kara w wystarczającym stopniu zniechęci go do popełniania podobnych przestępstw w przyszłości. Tak ukształtowania kara spełni zatem swoje cele zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak również w zakresie prewencji ogólnej, wskazując społeczeństwu, że wystawianie nierzetelnych faktur nie pozostanie bez konsekwencji.
\nKierując się dyrektywami art. 23 § 3 k.k.s. Sąd ustalił wysokość dziennej stawki grzywny na kwotę 100 zł, mając na uwadze sytuację majątkową oskarżonego i wysokość jego dochodów.
\nK. W. (1) XLVII XLVII Sąd uznał za uzasadnione wymierzenie oskarżonemu grzywny w wymiarze 528 stawek dziennych.
\nKara kształtuje się bliżej górnej granicy ustawowego zagrożenia ustalonego na podstawie art. 56 § 1 k.k.s. (jako przepisu przewidującego najsurowszą grzywnę spośród zbiegających się przepisów, stosownie do treści art. 7 § 2 k.k.s.) w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1 k.k.s. Uzasadnione jest to stopniem winy oskarżonego (wina umyślna, zamiar bezpośredni, brak okoliczności wyłączających lub ograniczających winę) oraz społecznej szkodliwości jego czynu (na niekorzyść świadczy rodzaj i charakter naruszonego dobra, waga naruszonego obowiązku finansowego, działanie w zamiarze bezpośrednim, chęć osiągnięcia korzyści majątkowej oraz sposób i okoliczności popełnienia czynu, w szczególności rola oskarżonego w przestępczym procederze).
\nNa korzyść oskarżonego przemawia jego dotychczasowa niekaralności, jak również postawa w toku postępowania. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia zbieżne z pozostałymi dowodami. Złożenie wniosku o dobrowolne poddanie się karze (który nie mógł zostać uwzględniony z przyczyn formalnych) wskazuje w ocenie Sądu na fakt, iż oskarżony rozumie naganność swojego zachowania, przez co wymierzona kara w wystarczającym stopniu zniechęci go do popełniania podobnych przestępstw w przyszłości. Tak ukształtowania kara spełni zatem swoje cele zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak również w zakresie prewencji ogólnej, wskazując społeczeństwu, że dokonywanie oszustw podatkowych nie pozostanie bez konsekwencji.
\nKierując się dyrektywami art. 23 § 3 k.k.s. Sąd ustalił wysokość dziennej stawki grzywny na kwotę 1.000 zł, mając na uwadze sytuację majątkową oskarżonego i wysokość jego dochodów.
\nK. W. (1) L L Sąd uznał za uzasadnione wymierzenie oskarżonemu grzywny w wymiarze 30 stawek dziennych.
\nKara kształtuje się bliżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia ustalonego na podstawie art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1 k.k.s. Uzasadnione jest to stopniem winy oskarżonego (wina umyślna, zamiar bezpośredni, brak okoliczności wyłączających lub ograniczających winę) oraz społecznej szkodliwości jego czynu (na niekorzyść świadczy rodzaj i charakter naruszonego dobra, waga naruszonego obowiązku finansowego, działanie w zamiarze bezpośrednim, chęć osiągnięcia korzyści majątkowej). Na korzyść oskarżonego przemawia jego dotychczasowa niekaralności, jak również postawa w toku postępowania. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia zbieżne z pozostałymi dowodami. Złożenie wniosku o dobrowolne poddanie się karze (który nie mógł zostać uwzględniony z przyczyn formalnych) wskazuje w ocenie Sądu na fakt, iż oskarżony rozumie naganność swojego zachowania, przez co wymierzona kara w wystarczającym stopniu zniechęci go do popełniania podobnych przestępstw w przyszłości. Tak ukształtowania kara spełni zatem swoje cele zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak również w zakresie prewencji ogólnej, wskazując społeczeństwu, że wystawianie nierzetelnych faktur nie pozostanie bez konsekwencji.
\nKierując się dyrektywami art. 23 § 3 k.k.s. Sąd ustalił wysokość dziennej stawki grzywny na kwotę 100 zł, mając na uwadze sytuację majątkową oskarżonego i wysokość jego dochodów.
\nK. W. (1) LIV LIV Sąd uznał za uzasadnione wymierzenie oskarżonemu grzywny w wymiarze 30 stawek dziennych.
\nKara kształtuje się bliżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia ustalonego na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 62 § 2 k.k.s. Uzasadnione jest to stopniem winy oskarżonego (wina umyślna, zamiar bezpośredni, brak okoliczności wyłączających lub ograniczających winę) oraz społecznej szkodliwości jego czynu (na niekorzyść świadczy rodzaj i charakter naruszonego dobra, waga naruszonego obowiązku finansowego, działanie w zamiarze bezpośrednim, chęć osiągnięcia korzyści majątkowej). Na korzyść oskarżonego przemawia jego dotychczasowa niekaralności, jak również postawa w toku postępowania. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia zbieżne z pozostałymi dowodami. Złożenie wniosku o dobrowolne poddanie się karze (który nie mógł zostać uwzględniony z przyczyn formalnych) wskazuje w ocenie Sądu na fakt, iż oskarżony rozumie naganność swojego zachowania, przez co wymierzona kara w wystarczającym stopniu zniechęci go do popełniania podobnych przestępstw w przyszłości. Tak ukształtowania kara spełni zatem swoje cele zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak również w zakresie prewencji ogólnej, wskazując społeczeństwu, że wystawianie nierzetelnych faktur nie pozostanie bez konsekwencji.
\nKierując się dyrektywami art. 23 § 3 k.k.s. Sąd ustalił wysokość dziennej stawki grzywny na kwotę 100 zł, mając na uwadze sytuację majątkową oskarżonego i wysokość jego dochodów.
\n11.
\nInne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 12. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę I. (...) K. W. (3) W stosunku do oskarżonych V. R. i K. W. nie było podstaw do wydania orzeczenia w przedmiocie połączenia orzeczonych wobec nich grzywien. Oskarżonemu V. R. wymierzono wprawdzie pięć grzywien (za czyny opisane w pkt 10, 14, 16, 18 i 20 oskarżenia), zaś oskarżonemu K. W. - trzy grzywny (za czyny opisane w pkt 22, 25 i 27 oskarżenia), jednak wskazać należy, iż czyny z pkt 14, 16, 18, 20, 25 i 27 zostały popełnione w warunkach idealnego zbiegu, o którym mowa w art. 8 § 1 k.k.s., z przestępstwami opisanymi odpowiednio w pkt 13, 15, 17, 19, 24 i 26 oskarżenia. Zgodnie z dyspozycją art. 8 § 2 k.k.s., w takiej sytuacji wykonaniu podlega tylko najsurowsza z kar, co nie stoi na przeszkodzie wykonaniu środków karnych lub innych środków orzeczonych na podstawie zbiegających się przepisów.
\nZa przestępstwa skarbowe opisane w pkt 14, 16, 18, 20, 25 i 27 oskarżenia wymierzono oskarżonym V. R. i K. W. wyłącznie kary grzywny, zaś za przestępstwa opisane w pkt 13, 15, 17, 19, 24 i 26 - kary pozbawienia wolności. W wyroku orzeczono zatem, że wykonaniu podlegać będą kary pozbawienia wolności za przestępstwa opisane w pkt 13, 15, 17, 19, 24 i 26 oskarżenia. Grzywny wymierzone za przestępstwa skarbowe opisane w pkt 14, 16, 18, 20, 25 i 27 oskarżenia nie podlegają zatem wykonaniu. Jedynymi grzywnami orzeczonymi wobec oskarżonych V. R. i K. W., które podlegają wykonaniu, to grzywny orzeczone za przestępstwa skarbowe z pkt 10 i 22 oskarżenia. Skoro pozostałe grzywny nie będą wykonywane, brak jest podstaw do połączenia ich z podlegającymi wykonaniu karami grzywny.
\nZ tego powodu nie zawarto w wyroku rozstrzygnięcia w przedmiocie połączenia wymierzonych oskarżonym V. R. i K. W. kar grzywny.
\nII. BRAK ORZECZENIA O POCIĄGNIĘCIU DO ODPOWIEDZIALNOŚCI POSIŁKOWEJ Postanowieniem z dnia 18 lipca 2024 r. pociągnięto do odpowiedzialności posiłkowej w trybie art. 124 § 1 k.k.s. podmiot (...) Sp. z o.o. (k. 1128-1131, zał. dot. osk. P. B.). Wskazać jednak należy, iż wnosząc w przedmiotowej sprawie akt oskarżenia, prokurator nie dołączył do niego wniosku o nałożenie odpowiedzialności posiłkowej, o którym mowa w art. 155 § 7 k.k.s. Taka sytuacja w ocenie Sądu Okręgowego uniemożliwia pociągnięcie w wyroku do odpowiedzialności posiłkowej (...) Sp. z o.o. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, wniosek o nałożenie odpowiedzialności posiłkowej jest odpowiednikiem aktu oskarżenia dla podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej (tak: Agnieszka Soja, Komentarz do art. 124 k.k.s., (w:) J. Błachut, G. Keller, A. Soja, \"Kodeks karny skarbowy. Komentarz\", WKP, 2024). Postanowienie wydane w trybie art. 124 § 1 k.k.s. nie może zastępować wniosku, o którym mowa w art. 155 § 7 k.k.s. Brak takiego wniosku uniemożliwia zatem orzeczenie w wyroku w przedmiocie odpowiedzialności posiłkowej (analogicznie jak nie jest możliwe skazanie osoby, wobec której nie wniesiono aktu oskarżenia).
\n13.
\nKOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 14.
\nPodpis