Ad. 7. Zarzut nie jest zasadny. Przede jest niczym nieuargumentowany. Sam zarzut bowiem odnosi się to tego, że – w ocenie skarżącej – oskarżony A. D. (1) winien odpowiadać za udzielanie pomocy sprawcom przestępstw (str.2 apelacji). W uzasadnieniu zaś tego zarzutu skarżąca wskazała, że zeznania funkcjonariuszy policji nie odzwierciedlają stanu faktycznego, gdyż ze wskazanych przez nich miejsc nie można było dokonać opisywanych przez nich obserwacji (str.6 apelacji). Sąd II instancji nie stwierdza związku między treścią zarzutu a jego uzasadnieniem. Zwalnia to Sąd odwoławczy od dalszych rozważań dotyczących tego zarzutu, gdyż – na co już wskazano w niniejszym uzasadnieniu – nie jest rolą Sądu II instancji śledzenie toku rozumowania skarżącego profesjonalnego reprezentanta strony ponad to co wyraźnie wskazano w wywiedzionym środku odwoławczym.
\nRównież z wyjaśnień oskarżonego A. D. (1), do których ogólnie jedynie, jako do dowodu odwołuje się skarżąca w omawianym zarzucie nie wynika aby mogły one stanowić podstawę do przypisania mu pomocnictwa do przestępstw popełnionych przez innych współsprawców. Na marginesie zatem jedynie ponownie wskazać należy, że wyjaśnienia oskarżonego w polskim procesie karnym nie stanowią swego rodzaju „super dowodu”, a podlegają swobodnej ocenie Sądu jak każdy inny. Zgromadzone zaś w sprawie dowody, ocenione w sposób swobodny przez Sąd I instancji dają pełną podstawę do przypisania oskarżonemu A. D. (1) sprawstwa w ramach działania wspólnie i w porozumieniu ze wskazanymi w przypisanych mu w pkt. IX i X zarzutach sprawcami, nie zaś jedynie pomocnictwa.
\nSąd odwoławczy odnosił się już do tych dowodów w niniejszym uzasadnieniu.
\nAd. 8. Zarzut ten, po uzupełnieniu przez Sąd I instancji uzasadnienia zaskarżonego wyroku w trybie art.449a § 1 kpk, stał się bezprzedmiotowy. Nadto został cofnięty przez skarżącą w uzupełnieniu apelacji datowanym na 14 maja 2024r.
\nAd. 9. Zarzut nie może zostać uznany za trafny. Na wstępie Sąd Apelacyjny odwołuje się do rozważań natury ogólnej poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu, a odnoszących się do obrazy art.4 kpk, art.7 kpk, art.410 kpk i art.424 § 1 pkt 1 kpk, gdyż zachowują one aktualność również w omawianej części apelacji. Brak jest zatem podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Stopień ogólności uzasadnienia tego zarzutu, które we fragmencie warto zacytować: „(…) ustalenia Sądu są sprzeczne nie tylko z wyjaśnieniami oskarżonych i zeznaniami świadków ale i z obiektywnymi dowodami jakimi są ustalenia kontroli operacyjnej czy przeprowadzenia oględzin miejsc popełnienia przestępstwa, oględzinami pojazdu. Część dowodów Sąd pomija, inne ocenia wybiórczo, sprzecznie z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego” (str.6-7 apelacji) powoduje, że nie sposób się do niego rzeczowo odnieść w toku kontroli instancyjnej. Po raz kolejny zatem podkreślenia wymaga, że w myśl art.427 § 2 kpk to po stronie obrońcy leży obowiązek wykazania, dlaczego nie zgadza się z zaskarżonym orzeczeniem, jak też przedstawienia rzeczowej w tym przedmiocie argumentacji. Sąd odwoławczy zauważa przy tym, że zaprezentowane rozważania Sądu Okręgowego (po uzupełnieniu uzasadnienia w trybie art.449a § 1 kpk) umożliwiają poddanie motywów, które legły u podstaw zaskarżonego orzeczenia, w szczególności w omawianym zakresie kontroli instancyjnej i odtworzenie toku rozumowania Sądu orzekającego w pierwszej instancji. Skarżąca tymczasem nie wskazała, które elementy zaprezentowanej i omówionej przez Sąd Okręgowy oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego obarczone są błędem, skutkującym uznaniem wyroku w odniesieniu do oskarżonego A. D. (1) za nietrafny. Tym samym skarżąca nie sprostała elementarnym zasadom, wymaganym przy formułowaniu zarzutów, stanowiących element niezbędny środka odwoławczego wnoszonego i popieranego przed Sądem odwoławczym przez obrońcę jako podmiot kwalifikowany.
\nPodobna praktyka obrońcy nie tworzy przy tym po stronie Sądu odwoławczego obowiązku poszukiwania w zaskarżonym rozstrzygnięciu wszelkich uchybień, jakie mogły zaistnieć w danej sprawie, a jedynie badanych z urzędu, o których mowa w art.439 kpk. Nie jest bowiem rzeczą sądu odwoławczego przejmowanie roli skarżącego i doszukiwanie się w oparciu o nieskonkretyzowane sformułowanie zarzutu uchybień w zaskarżonym orzeczeniu ponad to, co wyraźnie wskazała skarżąca. Skarżąca jest podmiotem profesjonalnym świadczącym usługi prawne w tym obronę, toteż wymagania wobec niej przekraczają ogólne sformułowanie wątpliwości co do powziętej przez sąd decyzji procesowej, dla poparcia podniesionego zarzutu obrazy przepisów procesowych.
\nPodkreślenia zatem jedynie wymaga, że wyjaśnienia oskarżonych, w szczególności oskarżonego A. D. (1), zostały uznane przez Sąd I instancji za częściowo wiarygodne (str.15-17 uzasadnienia wyroku po jego uzupełnieniu w trybie art.449a § 1 kpk). Zeznania świadków zostały uznane za wiarygodne (k.17-27 uzasadnienia wyroku po jego uzupełnieniu w trybie art.449a § 1 kpk), podobnie jak ustalenia kontroli operacyjnej (str.35 uzasadnienia wyroku po jego uzupełnieniu w trybie art.449a § 1 kpk) oraz oględziny miejsc i pojazdu (str.32 uzasadnienia wyroku po jego uzupełnieniu w trybie art.449a § 1 kpk). Skarżąca nie podaje, które – w jej ocenie - dowody sąd pomija (wskazać w tym miejscu należy, że część dowodów sąd uznał za niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia – str.36-37 uzasadnienia wyroku po jego uzupełnieniu w trybie art.449a § 1 kpk, co nie spotkało się żadnym rzeczowym zarzutem ze strony skarżącej).
\nSkarżąca nie wskazała również, które dowody – w jej ocenie – zostały ocenione wybiórczo, sprzecznie z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Tymczasem dla skutecznego zdyskwalifikowania oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji skarżąca winna wykazać jakich konkretnych uchybień dopuścił się Sąd I instancji w kontekście zasad wiedzy - w szczególności logicznego rozumowania - oraz doświadczenia życiowego, oceniając zebrany materiał dowodowy (tak też: Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyrokach z: 6 maja 2024r. II AKa 32/24, 22 grudnia 2022r. II AKa 221/22, 27 października 2021r. II AKa 149/21; Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyrokach z: 17 maja 2023r. II AKa 411/22, 1 marca 2023r.
\nII AKa 487/21; Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyrokach z: 26 września 2022r. II AKa 165/22, 3 marca 2021r. II AKa 383/19; Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z 9 czerwca 2020r. II AKa 383/19; Sąd Najwyższy w wyroku z 13 listopada 2019r., I KA 3/19). Zadaniu temu skarżąca nie sprostała.
\nAd. 10. Zarzut nie jest trafny. Podkreślenia wymaga, że skarżąca, mimo odniesienia się w omawianym zarzucie do kar pozbawienia wolności (tak jednostkowych, jak i łącznej) oraz kary łącznej grzywny (str.3 apelacji) w jej uzasadnieniu odnosi się tylko do kary grzywny (str.7 apelacji). Zatem wobec braku jakiejkolwiek argumentacji związanej z zarzutem rażącej niewspółmierności kar jednostkowych i kary łącznej pozbawienia wolności Sąd Apelacyjny ograniczy się jedynie w tym miejscu do stwierdzenia, że kar tych żądną miarą nie sposób uznać za rażąco surowe, wręcz przeciwnie. Cechują się rażącą łagodnością, co skutkowało zmianą zaskarżonego orzeczenia w tym zakresie, w ramach zakreślonych środkiem odwoławczym wniesionym na niekorzyść oskarżonego A.
\nD. (1). Szerzej do tej kwestii Sąd Apelacyjny odniesie się w sekcji 5.2. niniejszego uzasadnienia. Rozważając natomiast nad zarzutem rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego A. D. (1) kary łącznej grzywny wskazać na wstępie należy, że niekwestionowanie wymiarów kar jednostkowych grzywien, a jedynie orzeczoną karę łączną samo w sobie osłabia omawiany zarzut, gdyż Sąd Okręgowy połączył orzeczone wobec oskarżonego A. D. (1) kary jednostkowe grzywien na zasadzie asperacji zbliżonej do absorbcji. Minimalna kara łączna grzywny możliwa do orzeczenia biorąc pod uwagę wymiar kar jednostkowych wynosiła 250 stawek dziennych po 200 zł. jedna stawka (czyli 50.000 zł.), maksymalna zaś 550 stawek dziennych po 200 jedna stawka (czyli 110.000 zł.).
\nOskarżonemu A. D. (1) zaś została wymierzona kara 350 stawek dziennych grzywny po 200 zł. jedna stawka (czyli 70.000 zł.), która – biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności - żadną miarą nie można zostać uznana za karę rażąco surową.
\nAprobaty Sądu II instancji nie zyskała argumentacja przedstawiona na poparcie omawianego zarzutu koncentrująca się na możliwościach zarobkowych oskarżonego A. D. (1). W ocenie Sądu Apelacyjnego brak jest podstaw do uznania, że stosowany wobec oskarżonego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, a następnie zakazu opuszczania kraju spowodował trwałą utratę źródła dochodu wynikającego z prowadzenia hotelu w Grecji. Jak wynika bowiem z informacji podanych przez samego oskarżonego (k.272-273 akt sprawy), ma on m.in. dochód z działalności hotelu w Grecji oraz z domu w S. (2), które odziedziczył w spadku po dziadku (wywiad środowiskowy - k.3286-3289 akt sprawy). Nie wynika z tego bynajmniej aby dochód ten był uzależniony od osobistej pracy oskarżonego w tych nieruchomościach.
\nW ocenie Sąd Apelacyjnego zatem, fakt stosowania wobec niego środków zapobiegawczych nie pozbawił go dochodów z tych nieruchomości. Nadto – jak wynika z wywiadu środowiskowego z 14 marca 2019r., a zatem niedługo przed uchyleniem tymczasowego aresztowania – jest również właścicielem kantoru wymiany walut (k.3286-3289 akt sprawy). Przedstawione wyżej okoliczności wskazują, że nawet w czasie gdy był pozbawiony wolności w ramach tymczasowego aresztowania oskarżony A. D. (1) nie był pozbawiony dochodów. Całkowicie nieprzekonująca jest argumentacja skarżącej jakoby oczekiwanie na uprawomocnienie się wyroku w znaczący sposób ograniczało możliwości zarobkowe oskarżonego. O ile rzeczywiście nie mógł podjąć pracy za granicą z uwagi na orzeczony zakaz opuszczania kraju, o tyle nic nie stało na przeszkodzie (takich okoliczności bowiem skarżąca nie przedstawia) aby podjął pracę w kraju.
\nNie sposób również – w ocenie Sądu Apelacyjnego - uznać aby poręczenie majątkowe w kwocie 35.000 zł. (k.3501 akt sprawy), tudzież zabezpieczenie majątkowe na kwotach 100 zł. oraz 500 Euro (k.1024-1026 akt sprawy) miały duży wpływ na jego sytuację majątkową, albo jakikolwiek wpływ na jego możliwości zarobkowe. Sąd Apelacyjny nie dostrzega nadto jakiegokolwiek związku pomiędzy zarzutem rażącej niewspółmierności orzeczonej kary grzywny, a faktem oczekiwania przez skarżącego na uprawomocnienie się wyroku, w szczególności interesowaniem się (wykonywanie co dwa tygodnie telefonu do obrońcy) stanem sprawy. Nie sposób uznać aby stanowiło to – jak twierdzi skarżąca – dodatkową dolegliwość dla oskarżonego.
\nWarto natomiast w tym miejscu podkreślić, że pomimo deklarowanego przez obrońcę interesowania się stanem sprawy, oskarżony A. D. (1) nie stawił się na żaden termin rozprawy przed Sądem odwoławczym. Nie sposób również za wiarygodne uznać twierdzenia skarżącej (str.7 apelacji), że czeka na wykonanie wyroku, skoro – jak wynika z pisma KP G. (...) z 24 października 2024r. - nie przebywa w miejscu zamieszkania, co skutkuje trudnościami we wprowadzeniu mu do wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności.
\nApelacja obrońcy oskarżonego A. S. (1) Ad. 1. Zarzut nie jest trafny; zarówno biorąc pod uwagę zasadniczą część apelacji, jak i jej uzupełnienie z 29 kwietnia 2024r. Z uwagi na fakt, że jest tożsamy z zarzutem nr 1. podniesionym przez obrońcę oskarżonego A. D. (1), Sąd odwoławczy odsyła do uwag tam poczynionych. Stąd też, mimo że Sąd II instancji podziela poglądy orzecznictwa zaprezentowane przez skarżącego (str.5-8 apelacji), a dotyczące znaczenia uzasadnienia wyroku w procesie karnym nie może uznać zarzutu za trafny. W zakresie tego zarzutu skarżący odniósł się również (podobnie jako obrońca oskarżonego A. D. (1) w pkt. 8 apelacji) do kwestii rozbieżności między treścią wyroku (w którym doszło do skazania oskarżonych), a jego uzasadnieniem (w którym podano przyczyny umorzenia postępowania) – str.8 apelacji. Zostało to skorygowane przez Sąd I instancji w trybie art.449a § 1 kpk.
\nPrzedmiotem rozważań Sądu odwoławczego w niniejszym uzasadnieniu była również kwestia zawartych w części motywacyjnej rozważań Sądu I instancji dotyczących uczynienia sobie z popełniania przestępstw stałego źródła dochodu i do nich Sąd Apelacyjny odsyła w tym miejscu nie stwierdzając konieczności ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Było to bowiem także zarzutem apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego D. T. (pkt c.).
\nTrafnie skarżący wskazał na treść art.455a kpk, co nie pozwala na uchylenie wyroku tylko z powodu tego, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art.424 kpk. Nadto, w realiach rozpoznawanej sprawy, doszło do uzupełnienia części motywacyjnej wyroku w trybie art.449a § 1 kpk. Nadto, o czym również wspominał Sąd Apelacyjny w niniejszym uzasadnieniu, Sąd odwoławczy oceniając zasadność zgłoszonych zarzutów apelacyjnych ma do dyspozycji nie tylko zaskarżony wyrok i jego uzasadnienie ale również akta, z którymi w przedmiotowej sprawie wnikliwie się zapoznał. Skutkiem tego jest przekonanie Sądu odwoławczego, że zarzut braku podstaw do uznania, że oskarżony A. S. (1) działał w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej nie jest trafny.
\nNa wstępie Sąd Apelacyjny odwołuje się do argumentacji przedstawionej już w niniejszym uzasadnieniu przy omawianiu zarzutu w pkt. b. apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego D. T.. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do uznania, że oskarżony A. S. (1) miał pełną świadomość uczestnictwa w zorganizowanej grupie przestępczej. W zakresie czynu przypisanego oskarżonemu A. S. (1) w pkt. XIV zaskarżonego wyroku, jak wynika z wyjaśnień oskarżonego A. D. (1) (k.3368-3369v akt sprawy), po rozmowie z oskarżonym D. T., który przedstawił mu wizję zarobku związanego z przemytem narkotyków z Polski do Norwegii, skontaktował się z oskarżonym A. S. (1), który zdobył 20 kg. haszyszu.
\nNadto oskarżony A. S. (1) zaangażował w przestępcze przedsięwzięcie oskarżonego P. S., który dostosował samochód wypożyczony przez oskarżonego D. T. do przewozu przez Szwecję do Norwegii zakupionych przez oskarżonego A. S. (1) środków odurzających. Biorąc pod uwagę te okoliczności (zakup narkotyków i dostosowanie S. (...) do ich przewozu) nie sposób za wiarygodne uznać wyjaśnienia oskarżonego A. D. (1), że oskarżony A. S. (1) mógł myśleć, że chodzi o przewóz bursztynu. Oskarżony A. S. (1) miał świadomość roli oskarżonego D. T. w przestępczym przedsięwzięciu. Jak już wskazano w niniejszym uzasadnieniu, przy omawianiu apelacji wywiedzionej na korzyść oskarżonego D. T., oskarżony ten spotykał się z oskarżonym A.
\nS. (1) w związku z planowanym przestępczymi przedsięwzięciami (k.148-151, 233-234 akt sprawy). Do poczynionych również w niniejszym uzasadnieniu szczegółowych rozważań w tym zakresie odsyła Sąd Apelacyjny nie stwierdzając potrzeby powtarzania ich w tym miejscu. Podkreślenia w tym miejscu jedynie wymaga, że – jak wynika z zeznań świadka R. S. (k.267-269, 3498-3499 akt sprawy) - oskarżony A. S. (1) skontaktował oskarżonego A. D. (1) z oskarżonym P. S., który wykonał skrytki, w których miały być przewiezione środki odurzające. Razem również do niego przyjeżdżali kontrolować postęp prac. Oskarżeni: A. S. (1), A. D. (1) i D. T. spotkali się w Centrum Handlowym (...), gdzie doszło do przekazania oskarżonemu A.
\nS. (1) przez oskarżonego D. T. S. (...) na norweskich numerach rejestracyjnych, którą ten zawiózł do warsztatu oskarżonego P. S. aby zamontować w niej wcześniej wykonane skrytki. Po dokonaniu tego, oskarżeni: A. S. (1) i A. D. (1) pojechali do S. (1), gdzie na terenie posesji swoich znajomych – małżeństwa P. oskarżony A. S. (1) przechowywał środki odurzające. S. (...) na norweskich numerach rejestracyjnych wraz ze znajdującymi się w niej środkami odurzającymi oskarżeni A. S. (1) i A. D. (1) przewieźli następnie na parking Centrum Handlowego (...) w G. (2), gdzie przekazali ją oskarżonemu D. T., który pojechał na bazę promową (...) celem udania się przez Szwecję do Norwegii. Zeznania te w zakresie działań podejmowanych przez oskarżonych: A.
\nS. (1), A. D. (1) i D. T. na parkingu Centrum Handlowego (...) w G. (2) znajdują potwierdzenie w omawianych już w niniejszym uzasadnieniu zeznaniach świadka Ł. G. (k.159-160 akt sprawy). Wskazane wyżej ustalenia, poczynione w oparciu o swobodną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie w sposób niebudzący wątpliwości pozwalają na uznanie, że oskarżony A. S. (1) miał pełną świadomość tego, że ma dojść do przemytu substancji odurzających o jakich mowa w pkt. XIV zaskarżonego orzeczenia.
\nAd. 2. Zarzut nie jest trafny; zarówno biorąc pod uwagę zasadniczą część apelacji, jak i jej uzupełnienie z 29 kwietnia 2024r. Również i on był przedmiotem rozważań Sądu w niniejszym uzasadnieniu, i do nich Sąd II instancji w tym miejscu odwołuje się. Wskazać zatem jedynie w tym miejscu należy, że prawidłowo ustalono współdziałanie w ramach zorganizowanej grupy przestępczej co najmniej 3 osób (wskazanych z imienia i nazwiska, przy czym oskarżony P. S. w toku kontroli instancyjnej został uniewinniony od tego zarzutu), wystarczający stopień zorganizowania grupy, zaplanowany charakter jej działania. Nie ma racji skarżący twierdząc (str.11 apelacji), że warunkiem sine qua non istnienia zorganizowanej grupy przestępczej jest przywódca. Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie nie podziela zacytowanego przez skarżącego poglądu Sądu Apelacyjnego w Łodzi (str.11 apelacji), na który w omawianej kwestii powołał się skarżący. Jest to bowiem pogląd odosobniony, sprzeczny z utrwaloną linią orzecznictwa reprezentowaną choćby we wskazanych już w niniejszym uzasadnieniu orzeczeniach Sądu Najwyższego oraz Sądów Apelacyjnych we Wrocławiu, Warszawie i Poznaniu. Nie sposób również podzielić stanowiska skarżącego, że warunkiem istnienia zorganizowanej grupy przestępczej jest osiąganie w miarę stałego dochodu (str.10 apelacji). Przestępstwo z art.258 § 1 kk jest bowiem przestępstwem o charakterze formalnym, a zatem karalne jest już samo uczestnictwo w grupie bez konieczności popełnienia w jej ramach jakiegokolwiek przestępstwa (patrz: wyroki Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z: 19 czerwca 2023r. II AKa 459/22, 23 maja 2023r. II AKa 55/23; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 11 maja 2023r., II AKa 253/21; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 30 listopada 2022r., II AKa 457/22; wyrok Sądu Najwyższego z 8 lutego 2011r., IV KK 124/10). Skoro tak, to nie sposób uznać aby wskazane przez skarżącego „osiąganie w miarę stałego dochodu” miało być warunkiem sine qua non istnienia zorganizowanej grupy przestępczej. Sąd II instancji w niniejszym uzasadnieniu odnosił się już do kwestii zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia (str.43 w brzmieniu po uzupełnieniu w trybie art.449a § 1 kpk) rozważań dotyczących uczynienia sobie m.in. przez oskarżonego A. S. (1) z popełniania przestępstw stałego źródła dochodu i do nich odsyła w tym miejscu nie stwierdzając konieczności ponownego przytaczania ich w tym miejscu.
\nNa str.6 uzasadnienia wyroku uzupełnionego w trybie art.449a § 1 kpk Sąd Okręgowy wskazał na elementy stanu faktycznego, które świadczą o zasadności przypisania oskarżonemu A. S. (1) działania w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej. Sąd Apelacyjny stanowisko to akceptuje. Dodać jedynie należy, odnosząc się do zarzutu braku wskazania świadomości oskarżonego A. S. (1) co do istnienia zorganizowanej grupy przestępczej i jego w niej udziału, że świadczą o tym ujawnione w sprawie okoliczności, w szczególności: zakup narkotyków na polecenie oskarżonego A. D. (1), który przedstawił mu możliwości zarobku na procederze przemycania ich do Norwegii i tam wprowadzania do obrotu, polecenie oskarżonego P. S. jako osoby, która może wykonać skrytki do samochodu niezbędne do dokonania przemytu, przechowywanie narkotyków w miejscach, które stanowiły jego własność lub pozostawały tylko do jego dyspozycji, przekazanie samochodu przeznaczonego do dokonania przemytu bezpośredniemu jego sprawcy, po umieszczeniu narkotyków w specjalnie do tego celu przygotowanych skrytkach. Nie sposób zatem podzielić stanowiska skarżącego (str.11 apelacji), że zachowania oskarżonych (w szczególności oskarżonego A. S. (1) – uwaga SA) nie było skoordynowane.
\nAd. 3. Zarzut nie jest zasadny; zarówno biorąc pod uwagę zasadniczą część apelacji, jak i jej uzupełnienie z 29 kwietnia 2024r. Jak już podnosił Sąd Apelacyjny, uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia obarczone jest niedoskonałościami, które jednak nie mogą same w sobie skutkować zakwestionowaniem trafności orzeczenia, również w odniesieniu do oskarżonego A. S. (1). Sąd odwoławczy bowiem oceniając trafność zarzutów apelacyjnych opiera się nie tylko na części motywacyjnej zaskarżonego orzeczenia ale również na dowodach zgromadzonych w aktach sprawy. Wskazano już także, że ustalenie określonych faktów nie musi oznaczać, że zawsze winno ono wynikać bezpośrednio z konkretnych dowodów. Może ono bowiem wypływać także z nieodpartej logiki sytuacji stwierdzonej konkretnymi dowodami, jeżeli stanowi ona oczywistą przesłankę, na podstawie której doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, że dana okoliczność faktycznie wystąpiła. Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy na następujące okoliczności świadczące o pełnej świadomości oskarżonego A. S. (1) co do tego, że zamiarem działania sprawców w ramach czynu przypisanego mu w pkt. XIV zaskarżonego orzeczenia była wewnątrzwspólnotowa dostawa środków odurzających:
\nOkoliczności te zostały ustalone i wynikają częściowo z wyjaśnień samych oskarżonych, częściowo zaś z zeznań świadków – funkcjonariuszy policji biorących udział w kontroli operacyjnej dotyczącej przestępczej działalności oskarżonych w przedmiotowej sprawie. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść prezentowanie stanowiska, że z miejsc, z których funkcjonariusze ci prowadzili obserwację nie mogli dostrzec zachowania oskarżonego A. D. (1) na terenie nieruchomości B. i D. P. w S. (1) (str.13 akt sprawy). Podkreślenia bowiem wymaga, że na terenie owej nieruchomości przechowywane były przez oskarżonego A. S. (1) narkotyki (co sam przyznał - k.3369v-3370 akt sprawy). Skoro S. (...), w której ujawniono blisko 20 kg. haszyszu, była wcześniej (tego samego dnia) na terenie nieruchomości w S.
\nKwestia zatem czy dokonujący obserwacji funkcjonariusz policji mógł naocznie stwierdzić co dzieje się w tym pomieszczeniu nie ma decydującego znaczenia. Ustalony bowiem w tym zakresie stan faktyczny wynika ze wskazanych wyżej okoliczności ocenionych we wzajemnym powiązaniu, zgodnie z zasadami logicznego rozumowania. Oskarżony A. S. (1) zatem – wbrew wyrażonym wątpliwościom skarżącego (str.13 apelacji) – wiedział, że w S. (...) na norweskich numerach rejestracyjnych ukryte są narkotyki. Owe zasady logiki nie pozwalają również na podzielenie stanowiska skarżącego (str.13 apelacji), że oskarżony mógł przypuszczać, że narkotyki te pozostaną na terenie kraju. Gdyby tak miało być to zbędnym byłoby sprowadzanie pojazdu z wypożyczalni w Norwegii.
\nNiekwestionowany fakt, że oskarżony A. D. (1) dwukrotnie wypożyczał samochód takiej samej marki i modelu jaki – jego zdaniem – miał dostarczyć z Norwegii oskarżony D. T. wskazuje – w ocenie Sądu Apelacyjnego opartej o analizę dowodów w sprawie oraz zasady logicznego rozumowania - że pojazd ten miał odegrać istotną rolę w przestępstwie, tj. miał służyć do przemytu. Przypomnieć w tym miejscu należy, że początkowo została wypożyczona S. (...)sedan (po zwrocie do salonu nosiła ślady ingerencji w przedni i tylny zderzak), ale po ustaleniu że w Norwegii dostępna jest jedynie S. (...) combi, taki rodzaj pojazdu został wypożyczony przez oskarżonego A. D. (1). Wszystkie te czasochłonne czynności (wypożyczenie w sumie trzech pojazdów) byłyby – w ocenie Sądu Apelacyjnego - zbędne gdyby narkotyki miały pozostać na terenie Polski.
\nPoczynione wyżej rozważania oraz fakt, że oskarżonemu D. T. trafnie przypisano usiłowanie dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy narkotyków powodują, że brak jest podstaw do podzielenia stanowiska skarżącego (str.13 apelacji), że w odniesieniu do oskarżonego A. S. (1) istnieją podstawy do zastosowania art.22 kk. W związku z tym brak jest również podstaw do zmiany kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu A. S. (1) w pkt. XIV wyroku i w związku z tym do złagodzenia kary w nim wymierzonej lub odstąpienia od jej wymierzenia (str.14 apelacji).
\nAd. 4., 6. Zarzuty nie są trafne; zarówno biorąc pod uwagę zasadniczą część apelacji, jak i jej uzupełnienie z 29 kwietnia 2024r. Sąd Apelacyjny w niniejszym uzasadnieniu dwukrotnie już odnosił się do zarzutu tożsamego, podniesionego w środkach odwoławczych wniesionych przez obrońców oskarżonych: D. T. (zarzut c.) i A. D. (1) (zarzut 6.) i do poczynionych tak rozważań odsyła nie stwierdzając potrzeby ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Wskazać zatem jedynie należy, że w związku z tym nie jest zasadny zarzut wyjścia Sądu I instancji poza granice oskarżenia.
\nOdnosząc się natomiast do argumentacji skarżącego opierającej się na stwierdzeniu, że brak jest podstaw do uznania aby oskarżony A. S. (1) uzyskał z przypisanych mu czynów jakikolwiek dochód (str. 14 apelacji) podkreślenia wymaga, że oskarżonemu przypisano działanie w celu (podkreślenie SA) uzyskania korzyści majątkowej. Brak zatem ustaleń, że taką korzyść osiągnął w żadnym stopniu nie zmienia jego sytuacji procesowej; tak w sferze winy, jak i kary. Za okoliczność obciążającą bowiem Sąd I instancji uznał działanie właśnie w celu (podkreślenie SA) osiągnięcia korzyści majątkowej (str.50 uzasadnienia w brzmieniu po jego uzupełnieniu w trybie art.449a § 1 kpk). Taki cel działania wydaje się natomiast oczywisty. Wynika zarówno z dowodów zgromadzonych w sprawie, w szczególności z wyjaśnień współoskarżonych: działającego wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1) A. D. (1), który dostrzegł finansowy potencjał przemytu narkotyków z Polski (gdzie je miano kupować) do Norwegii (gdzie je miano sprzedawać), A. C., który przyznał się do udziału m.in. z oskarżonym A. S. (1) w obrocie marihuaną w celach zarobkowych (k.989-991, 2992-2994 akt sprawy), A. R., który przyznał się do udziału m.in. z oskarżonym A. S. (1) w obrocie narkotykami (k.748, 3371 akt sprawy), jak i z zasad logicznego rozumowania. Nie sposób bowiem, pozostając z nimi w zgodzie uznać, że dysponowanie tak znaczną ilości narkotyków nie wiązało się z celem uzyskania korzyści majątkowej.
\nAd. 5. Zarzut ten, po uzupełnieniu przez Sąd I instancji uzasadnienia zaskarżonego wyroku w trybie art.449a § 1 kpk stał się bezprzedmiotowy.
\nAd. 7. Zarzut jest całkowicie chybiony; zarówno biorąc pod uwagę zasadniczą część apelacji, jak i jej uzupełnienie z 29 kwietnia 2024r. Sąd Okręgowy bowiem na wstępie części merytorycznej wyroku zawarł zapis „przy zastosowaniu art.4 § 1 k.k.” (str.7 wyroku). Skarżący natomiast nie wykazał aby nie wiązało się to z rozważeniem kwestii względności przepisów.
\nAd. 8. Zarzut obrazy przepisu postępowania, tj. art.413 § 1 pkt 4) kpk nie jest trafny; zarówno biorąc pod uwagę zasadniczą część apelacji, jak i jej uzupełnienie z 29 kwietnia 2024r. Sąd Apelacyjny nie podziela bowiem poglądu skarżącego, że wskazanie jako podstawy skazania w pkt. XIV wyroku jedynie art.55 ust.3, zamiast art.55 ust.1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, zaś w pkt. XV i XVII art.56 ust.3, zamiast art.56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii stanowi uchybienie i to mające wpływ na treść orzeczenia. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że postulat dodania kolejnej podstawy prawnej wyroku skazującego wykracza – w ocenie Sądu Apelacyjnego w niniejszym składzie - poza gravamen apelacji wniesionej na korzyść oskarżonego.
\nAd. 9. Zarzut nie jest trafny; zarówno biorąc pod uwagę zasadniczą część apelacji, jak i jej uzupełnienie z 29 kwietnia 2024r. Zgromadzone w sprawie dowody ocenione we wzajemnym powiązaniu i zgodnie z zasadami logicznego rozumowania dają bowiem pełne podstaw do uznania, że narkotyki zabezpieczone 14 września 2017r. przy oskarżonym A. R. oraz w pojeździe, którym się poruszał pochodziły od oskarżonego A. S. (1). Skarżący nie kwestionuje, że tego dnia oskarżony A. S. (1) przyjechał na posesję oskarżonego A. D. (1) w K. i przekazał mu pakunek w worku (str.18 apelacji). Prawidłowo poczynione przez Sąd I instancji ustalenia w sprawie wskazują, że były to narkotyki ujawnione następnie po zatrzymaniu oskarżonego A.
\nR.. Dla poparcia tych ustaleń wskazać należy co następuje. Oskarżeni: A. S. (1) i A. D. (1) należeli do zorganizowanej grupy przestępczej mającej na celu m.in. wprowadzanie do obrotu środków narkotycznych; Sąd odwoławczy odnosił się już do tej kwestii w niniejszym uzasadnieniu i do poczynionych tam rozważań odsyła w tym miejscu nie stwierdzając konieczności ponownego ich przytaczania. Nie budzi również wątpliwości, że oskarżony A. S. (1) przechowywał te narkotyki w garażu w G. (2) oraz na terenie posesji w S. (1) (wyjaśnienia oskarżonego A. S. (1) – k.3369v-3370 akt sprawy). Również świadkowie: P. K. (k.61-63, k.3472v-3473 akt sprawy) i D. P. (k.67-70, k.3470v-3472v akt sprawy) potwierdzili, że jedynym dysponentem pomieszczenia na terenie posesji w S.
\nG. zeznał, że nie zaobserwował czy oskarżony A. S. (1) miał założone wówczas rękawiczki, a gdyby miał na sobie rękawiczki lateksowe to nie mógłby ich zobaczyć z odległości, z której dokonywał obserwacji. Po około godzinie na miejsce przyjechał pojazdem marki S. mężczyzna (okazał się nim oskarżony A. R.), który wyniósł z domu duży czarny worek foliowy z zawartością, włożył pod siedzenie i odjechał w kierunku L. (k.481-483, 3494-3497v akt sprawy). Zeznania te znalazły potwierdzenie w depozycjach świadka R. S. (k.3498-3499 akt sprawy). Oskarżony A. R. zatrzymany został o godz.11.00 tego samego dnia (protokół zatrzymania - k.708 akt sprawy) i znaleziono przy nim woreczek strunowy z zawartością 9,96 g. kokainy, zaś w samochodzie, którym się poruszał 1.994,65 g marihuany (k.702-704, 705-707, 741-742 akt sprawy).
\nSkorzystanie częściowo przez oskarżonego A. R. z prawa do odmowy składania wyjaśnień (przyznał się do posiadania tych środków narkotycznych ale nie ujawnił źródła ich pochodzenia – k.711 akt sprawy) nie pozwoliło sądom obu instancji na odniesienie się w tym zakresie do tego źródła dowodowego. Nie oznacza to jednak nie mogło dojść do poczynienia ustaleń w tym zakresie w oparciu o wskazane wyżej dowody oraz podnoszoną już w niniejszym uzasadnieniu „nieodpartą logikę zdarzeń”. Brak jest bowiem racjonalnych podstaw do zaprzeczeniu temu, że 14 września 2017r. oskarżony A. S. (1) przywiózł oskarżonemu A. D. (1) środki narkotyczne, które ten przekazał oskarżonemu A. R., a które zabezpieczono podczas przeszukania jego i jego samochodu w niespełna godzinę po przekazaniu.
\nWobec powyższego skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do tego, że marihuanę znaleziono w innym miejscu niż kokainę (str.17 apelacji). Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że nie ma racji skarżący twierdząc, że kokainę znaleziono w innym miejscu pojazdu. Jak wynika bowiem z protokołu przeszukania, woreczek strunowy z białym proszkiem, który po badaniu okazał się kokainą o wadze 9.96 g (k.741-742 akt sprawy) znaleziono po przeszukaniu oskarżonego, nie zaś pojazdu którym się poruszał (k.702-704 akt sprawy).
\nAd. 10. Zarzut nie jest trafny; zarówno biorąc pod uwagę zasadniczą część apelacji, jak i jej uzupełnienie z 29 kwietnia 2024r. Na wstępie Sąd Apelacyjny odwołuje się do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu uwag natury ogólnej związanych z zarzutem obrazy art.7 kpk i art.410 kpk, gdyż zachowują one aktualność i brak jest podstaw do ponownego przytaczania uch w tym miejscu.
\nSkutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do okoliczności, że funkcjonariusze Policji dokonujący obserwacji nieruchomości w S. (1) nie mogli dostrzec czynności przy pojeździe S. (...), gdyż nie wyjeżdżał on z pomieszczenia lakierni, a nadto niewielkie okna pokryte były warstwą farby (str.17-18 apelacji). Okoliczności te bowiem nie mają żadnego znaczenia dla oceny wiarygodności zeznań wskazanych w zarzucie (str.17 apelacji) świadków: A. P., Ł. G. i R. S.. Świadkowie ci bowiem nie zeznawali aby widzieli na własne oczy co dzieje się w pomieszczeniu lakierni, do którego wjechała S. (...) na norweskich numerach rejestracyjnych, w której zamontowana była skrytka, w czasie gdy umieszczono tam narkotyki.
\nPrzede wszystkim zeznania świadków: Ł. G. i R. S. w ogóle nie dotyczyły obserwacji posesji w S. (1), w szczególności w czasie kiedy doszło do umieszczenia narkotyków w S. (...) na norweskich numerach rejestracyjnych; wiedzę o tym świadkowie ci czerpali z wyników kontroli operacyjnej.
\nŚwiadek A. P. zeznał natomiast, że obserwując przez lornetkę widział oskarżonych: A. D. (1) i A. S. (1) stojących najpierw przed, a następnie w hali garażowej przy S. na norweskich numerach rejestracyjnych (k.154-155, 3619-3621v akt sprawy). Świadek zeznał wprost, że nie widział aby ktoś pakował do tego samochodu pakunki, nie widział aby S. (na norweskich numerach rejestracyjnych – uwaga SA) była wprowadzana do lakierni; opuścił miejsce obserwacji zanim wyjechała z posesji (k.3619-3621v akt sprawy). Nie oznacza to jednak, że do zapakowania narkotyków do tego pojazdu, za pełną świadomością oskarżonego A. S. (1) nie doszło. Odnosił się już Sąd Apelacyjny do tego w niniejszym uzasadnieniu. Okoliczności natomiast, o jakich zeznawał świadek A. P., tj. że 7 października 2017r. na posesję w S. (1) przyjechali oskarżeni: A. S. (1) i A. D. (1) oraz znajdowała się tam S. (...) na norweskich numerach rejestracyjnych potwierdziły niekwestionowane przez skarżącego co do swej wiarygodności zeznania świadków: P. K. (k.61-63, 3472-3473 akt sprawy), B. P. (k.56-58, 3473v akt sprawy) i D. P. (k.67-70, 3470v-3472, 3891v-3893 akt sprawy).
\nCałkowicie chybiony jest pogląd skarżącego jakoby 7 października 2017r. na posesję w S. (1) oskarżony A. D. (1) przyjechał samochodem marki M. i wywiedziony z niego wniosek o nielogiczności ustaleń Sądu Okręgowego co do tego, że posesję opuściła S. na norweskich numerach rejestracyjnych (str.18 apelacji). Dokonujący obserwacji świadek A. P. zeznał bowiem, że oskarżony A. D. (1) przyjechał tam wówczas S. na norweskich numerach rejestracyjnych (k.3619-3621v akt sprawy). O tym z jego relacji dowiedział się świadek R. S. i takiej treści zeznania złożył (k.3498-3499 akt sprawy). Również świadkowie: P. K. (k.61-63, 3472v-3473, k.3893v-3894v akt sprawy), B. P. (k.56-58, 3473v akt sprawy) i D. P. (k.67-70, 3891v-3893 akt sprawy) zeznali, że w inkryminowanym czasie na posesję w S.
\nK., a drugi do świadka D. P.. Nadto na posesji stał F. (...) należący do świadka B. P. (zeznania świadka P. K. – k.3893v-3894v akt sprawy). Oskarżony A. D. (1) samochodem marki M. przyjechał natomiast 14 września 2017r. na teren swojej posesji w K. (zeznania świadka Ł. G. – k.481-483, 3497 akt sprawy).
\nReasumując zatem, to o czym zeznali funkcjonariusze policji na podstawie dokonanej przez świadka A. P. obserwacji, której skuteczność kwestionuje skarżący, zostało potwierdzone przez świadków, których wiarygodność nie jest przez niego podważana.
\nPodobnie oczekiwanego przez skarżącego skutku nie może przynieść kwestionowanie wiarygodności zeznań świadków: A. P., Ł. G. i R. S. w kontekście możliwości poczynienia przez nich obserwacji 14 września 2017r. posesji oskarżonego A. D. (1) w K. (str.18 apelacji). Na wstępie wskazać należy, że świadek A. P. nie prowadził obserwacji tej nieruchomości w inkryminowanym czasie. Świadek R. S. zeznał, że widział jedynie drogę wjazdową na posesję oskarżonego A. D. (1) w K. (k.3498-3499 akt sprawy). Świadek Ł. G. natomiast, dokonujący tej czynności zeznał, że obserwował oskarżonego A. D. (1) od momentu wyjazdu z domu w G. (2) do dotarcia do K.. Widział jak wjeżdżał na posesję. Ze skraju lasu, z odległości około 400-500m, dysponując lornetką podjął obserwację budynku i widział oskarżonego poruszającego się po terenie.
\nZ miejsca, z którego świadek prowadził obserwację bardzo dobrze widział również jak na miejsce przyjechał oskarżony A. S. (1) i zaparkował przed frontem budynku, przed drzwiami wejściowymi. Świadek dostrzegł, że oskarżony A. S. (1) zaniósł ze sobą do domu duży czarny worek foliowy z zawartością. Gdy wyjechał z posesji, worek ten od oskarżonego A. D. (1) przejął oskarżony A. R.; okazało się, po jego zatrzymaniu pod L., że znajdują się w nim narkotyki. Świadek zeznał, że nic nie utrudniało obserwacji (k.481-483, 3494-3497v akt sprawy). Świadek zeznał w sposób tożsamy po okazaniu mu w toku rozprawy 8 stycznia 2021r. zdjęć posesji oskarżonego A. D. (1) w K. wskazując, że w inkryminowanym czasie widoczność była dużo lepsza gdyż w okresie 3 lat od obserwacji do wykonania okazanych mu zdjęć roślinność była niższa (k.3894v-3895 akt sprawy).
\nSkarżący nie podjął jakiejkolwiek rzeczowej polemiki z tym uznanymi przez Sąd Okręgowy za wiarygodne zeznaniami świadka stwierdzając jedynie, na podstawie zdjęć (aktualnych w czasie ich okazywania świadkowi – uwaga SA) i nagrania video, że roślinność utrudniała prowadzenie obserwacji budynku. Całkowicie zatem pomija wskazaną wyżej przez świadka Ł. G. różnicę czasową. Za całkowicie dowolne, niepoparte bowiem jakąkolwiek rzeczową argumentacją uznać zatem należy twierdzenie skarżącego, że nie mogło dojść do zaobserwowania tego co działo się w inkryminowanym czasie na omawianej posesji i z czyim udziałem.
\nReasumując – tezę skarżącego o niewiarygodności zeznań wskazanych w tym zarzucie świadków uznać należy za całkowicie chybioną.
\nApelacja obrońcy oskarżonego P. S..
\nAd. w części dotyczącej pkt. XX wyroku. Zarzuty są trafne, choć nie w pełni prawidłowo sformułowane. Uchybienie występuje w tirecie drugie zarzutu. Obraza przepisów postępowania nie może bowiem stanowić błędu w ustaleniach faktycznych (zarzucam: naruszenie przepisów postępowania (…) polegający na nieprawidłowym ustaleniu (…). Błędne ustalenia faktyczne mogą być bowiem ewentualnie skutkiem (podkreślenie SA) błędów w zakresie przepisów prawa procesowego. Wprawdzie uchybienie to pozostaje bez wpływu na ocenę zasadności wywiedzionej apelacji, w szczególności tego zarzutu ale wymaga wskazania gdyż od profesjonalnych reprezentantów stron Sąd Apelacyjny oczekuje prawidłowo pod względem formalnym sformułowanych zarzutów apelacyjnych.
\nNiemniej jednak brak jest podstaw do uznania, po dokonaniu swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że istnieją podstawy do przypisania oskarżonemu P. S. zarzutu działania w zorganizowanej grupie przestępczej. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie zawiera w tym zakresie przekonującej argumentacji. Wydaje się, że Sąd I instancji niejako automatycznie uznał, że skoro oskarżony P. S. jednorazowo wykonał skrytki służące do przemytu środków odurzających, to miał świadomość istnienia, jak i wolę udziału w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu wewnątrzwspólnotową dostawę oraz wprowadzanie do obrotu środków odurzających, w skład której wchodzili m.in. D. T., A. S.
\nS. (1), a za jego pośrednictwem również A. D. (1), miał z nimi kontakt i przyznał, że na zlecenie A. S. (1) wykonał skrytki, które później służyły do przemytu narkotyków. Jednakże nie można tylko na tej podstawie wnosić, że był on członkiem grupy przestępczej. Oskarżony nie przyznał się do świadomości przeznaczenia tych skrytek do czego Sąd odwoławczy odniesie się w dalszej części niniejszego uzasadnienia. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do uznania, że ten oskarżony należał do „hermetycznego grona osób” tworzących grupę zorganizowaną. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd II instancji uniewinnił P. S. od popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu z art.258 § 1 kk.
\nNa marginesie zatem jedynie wskazać należy, że nawet w opisie czynu z art.258 § 1 kk zarzuconym, a następnie przypisanym oskarżonym: D. T., A. D. (1) i A. S. (1) nie wskazano z imienia i nazwiska oskarżonego P. S. jako jednego z członków zorganizowanej grupy przestępczej.
\nAd. w części dotyczącej rozstrzygnięcia obejmującego punkt XXI wyroku. Zarzuty nie są zasadne. Zostaną omówione łącznie, gdyż w istocie dotyczą jednej kwestii – świadomości oskarżonego P. S., że wykonując skrytki do samochodu udzielił sprawcom pomocy w dokonaniu wewnątrzwspólnotowej dostawy środków narkotycznych, do którego to dokonania nie doszło z uwagi na zatrzymanie oskarżonego D. T..
\nNa wstępie Sąd Apelacyjny odwołuje się do uwag natury ogólnej poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu a związanych z zarzutem obrazy art.7 kpk, art.410 kpk i art.424 kpk, gdyż zachowują one pełną aktualność w omawianej apelacji i brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu.
\nSkutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do wyjaśnień oskarżonego P. S. oraz współoskarżonych: A. S. (1) i A. D. (1) co do braku wiedzy oskarżonego P. S. w tym zakresie. Jak już bowiem również wskazano już w niniejszym uzasadnieniu, oskarżony w polskim procesie karnym ma swobodę w kształtowaniu swojej linii obrony, w tym w nie ma obowiązku dostarczania dowodów swojej winy. Wyjaśnienia jego jednak, jak każdy inny dowód w sprawie podlegają swobodnej ocenie sądu, również w odniesieniu do innych dowodów oraz mając na uwadze zasady prawidłowego (logicznego) rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w tym także zawodowego. Rację ma skarżący, że zarówno z wyjaśnień oskarżonego A.
\nS. (1), jak i A. D. (1) nie wynika aby mówili wprost oskarżonemu P. S. czemu mają służyć skrytki montowane przez niego w przywożonych pojazdach marki S. (...), w szczególności w samochodzie marki S. (...) na norweskich numerach rejestracyjnych. Nie implikuje to jednak uniewinnienia oskarżonego P. S. od przypisanego mu przestępstwa. Jak już również wskazywano w niniejszym uzasadnieniu, niewątpliwie istniejące niedoskonałości części motywacyjnej zaskarżonego orzeczenia też nie mogą, w zakresie omawianego zarzutu, same w sobie skutkować wydaniem przez Sąd II instancji orzeczenia zgodnego z postulatem skarżącego. Sąd odwoławczy bowiem ma obowiązek zapoznać się z całością akt sprawy i na tej podstawie, w granicach podniesionych zarzutów ocenić trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia.
\nPoza sporem pozostaje, że oskarżony P. S. skonstruował, wykonał i zamontował skrytki w zderzakach pojazdu marki S. (...) nr rej. (...). Oceniając świadomość oskarżonego P. S. co do ich przeznaczenia należy dokonać oceny jego wyjaśnień przez pryzmat zasad logicznego rozumowania. Na rozprawie 25 kwietnia 2019r. oskarżony wyjaśnił, że zlecenie wykonania owych skrytek uznał jako kolejne zlecenie oskarżonego A. S. (1) dotyczące wzmocnienia konstrukcyjnego samochodu (k.3370-3371 akt sprawy). Wyjaśnienia te uznać należy za całkowicie niewiarygodne. Nie wnikając już nawet w szczegóły konstrukcyjne takiego wzmocnienia podkreślenia wymaga, że oskarżony A. S. (1) przyjeżdżał w tym celu do oskarżonego P.
\nS. łącznie trzema samochodami, przy czym przyjeżdżając po raz pierwszy S., powiedział, że belki mają wyglądać jak oryginalne ale nie będą przeznaczone do tego samochodu. Całkowicie nielogicznym jest aby nie dostarczyć samochodu, w którym miano dokonać wzmocnienia konstrukcyjnego. W czasie wykonywania zlecenia oskarżony A. S. (1) przyjechał kolejną S. ale już innego rodzaju nadwoziem. I do niej oskarżony zaczął robić kolejne belki. Po raz trzeci oskarżony A. S. (1) wraz z oskarżonym A. D. (1) przyjechał S. na obcych numerach rejestracyjnych, jak podał oskarżony P. S. – ostatnią już. Przy czym cały czas przedmiotem zlecenia były belki do jednego tylko samochodu (wyjaśnienia oskarżonego P. S. – k.516-520 akt sprawy).
\nPodkreślenia wymaga, że S. (...) na norweskich numerach rejestracyjnych posiadała oznaczenia świadczące o tym, że pochodzi z wypożyczalni. Świadczą o tym choćby zeznania świadka D. P. (k.67-70 akt sprawy). Jest to kolejna okoliczność, która nie pozwala na przydanie waloru wiarygodności twierdzeniom oskarżonego P. S. jakoby był przekonany, że wzmacnia konstrukcyjne kolejny samochód należący do oskarżonego A. S. (1). Kolejnym argumentem nie pozwalającym uznać tych wyjaśnień oskarżonego P. S. za wiarygodne jest fakt, że belka miała być otwierana (k.516-520, 3370-3371 akt sprawy). Jaki byłby cel takich dodatkowych prac jeżeli miałaby ona stanowić jedynie wzmocnienie konstrukcyjne pojazdu? Wyjaśniając już w toku postępowania przygotowawczego oskarżony P.
\nS. przyznał, że pomyślał o tym, że skonstruowane przez niego skrytki mogą być przeznaczone do przewożenia papierosów (k.516-520 akt sprawy). Dopuszczał zatem do swojej świadomości, że schowki te mogą służyć do popełnienia czynu zabronionego. Wszak miało być w nich przewożone coś w ukryciu, zderzaki osłaniające skrytkę miały wyglądać jak oryginalne. Inny tok rozumowania byłby sprzeczny z zasadami logiki. Docelowy ich montaż w samochodzie wypożyczonym, na obcych numerach rejestracyjnych również prowadzi do logicznego wniosku o świadomości oskarżonego co do wywiezieniu ukrytego w skrytkach towaru za granicę. Niezależnie od przedstawionej wyżej sprzeczności w wyjaśnieniach oskarżonego P. S., który raz podaje, że robił wzmocnienie konstrukcyjne pojazdu na zlecenie oskarżonego A.
\nS. (1), innym razem, że był to schowek – jak się domyślał – do przewozu papierosów wskazać należy, że stosunkowo niewielkie rozmiary owych skrytek ukrytych w wygiętych w łuk zderzakach : 110cm długości i 11,5cm szerokości (k.1831-1833 akt sprawy; protokół oględzin samochodu – k.32 akt sprawy) nie dają podstaw do przydania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego P. S., co do tego, że dojdzie do przemycania papierosów. Sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania jest bowiem uznanie, że poczynienie dość dużych nakładów finansowych (wypożyczenie samochodu w Norwegii i przyjechanie nim do Polski oraz dwóch pojazdów celem testowego montażu, koszt wykonania skrytek (jak wynika choćby z wyjaśnień oskarżonego P.
\nS. k.516-520 akt sprawy – 2.000 zł.) miałoby posłużyć do przemycenia stosunkowo niewielkiej ilości papierosów. Tym bardziej, że oskarżony P. S. postrzegał oskarżonego A. S. (1) – wydaje się – za człowieka dość zamożnego posiadającego co najmniej dwa samochody, zlecającego tuningowanie pojazdów i dokonującego zapłaty w terminie. Wobec powyższego nie sposób dać wiary wyjaśnieniom oskarżonego P. S., że nie miał świadomości co do tego, że w wykonanych przez niego skrytkach mogą być przewożone narkotyki. Podkreślenia wymaga, że pomocnictwo można popełnić zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym. Wbrew twierdzeniom skarżącego (str.8 apelacji), Sąd Okręgowy nie przypisał oskarżonemu P. S. w pkt XXI zaskarżonego orzeczenia działania w zamiarze bezpośrednim.
\nWskazane wyżej rozważania Sądu odwoławczego wskazują natomiast na to, że zamiarem swoim obejmował pomocnictwo do przemytu narkotyków.
\nNie ma również racji skarżący twierdząc, że Sąd I instancji zaniechał dokładnego określenia przypisanego oskarżonemu czynu, tj. pominął znamię zamiaru aby inne osoby dopuściły się czynu zabronionego (str.3 apelacji). Wskazał bowiem – za aktem oskarżenia – że oskarżony pomógł A. D. (1), A. S. (1) i D. T. w dokonaniu wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości środka odurzającego w ten sposób, że skonstruował, wykonał i zamontował skrytki w zderzakach pojazdu, w których następnie ukryto te środki odurzające, przy czym do dokonania przestępstwa nie doszło z uwagi za zatrzymanie oskarżonego D. T. przez funkcjonariuszy Policji. Prawidłowości tego opisu czynu nie zmienia fakt, że w toku kontroli instancyjnej wyeliminowano z niego zapisy dotyczące działania w zorganizowanej grupie przestępczej. Nadal bowiem w opisie czynu zawarte są wszystkie znamiona czynu przypisanego ostatecznie oskarżonemu P. S. w przedmiotowej sprawie.
\nApelacja obrońcy oskarżonego A. R..
\nAd. I. tiret pierwsze i drugie. Zarzuty nie są trafne. Na wstępie Sąd II instancji odwołuje się do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu uwag natury ogólnej odnoszących się do zarzutu obrazy art.7 kpk. Zachowują one bowiem pełną aktualność w odniesieniu do odmawianej apelacji. W zasadzie do tego również można byłoby ograniczyć uzasadnienie wyroku Sądu II instancji, gdyż skarżący poza ogólnymi sformułowaniami nie odniósł się w jakimkolwiek stopniu do realiów rozpoznawanej sprawy. Tym samym nie sprostał elementarnym zasadom, wymaganym przy formułowaniu zarzutów, stanowiących element niezbędny środka odwoławczego wnoszonego i popieranego przed Sądem odwoławczym przez obrońcę jako podmiot kwalifikowany. Podobna praktyka obrońcy nie tworzy przy tym po stronie Sądu odwoławczego obowiązku poszukiwania w zaskarżonym rozstrzygnięciu wszelkich uchybień, jakie mogły zaistnieć w danej sprawie, a jedynie badanych z urzędu, o których mowa w art.439 kpk. Nie jest bowiem rzeczą sądu odwoławczego przejmowanie roli skarżącego i doszukiwanie się w oparciu o „otwarte” sformułowanie zarzutu uchybień w zaskarżonym orzeczeniu ponad to, co wyraźnie wskazał skarżący.
\nStwierdzone niedostatki mają przy tym charakter nieusuwalny, i nie mogą zostać usunięte w drodze wezwania do usunięcia braków formalnych pisma. Skarżący zarzucając Sądowi Okręgowemu obrazę art.7 kpk podnosi, że sąd ten oparł się na wybranej części materiału dowodowego, wybiórczo potraktował dowody i oparł wyrok nie podstawie całokształtu okoliczności sprawy, lecz na wybranych jego fragmentach (str.1 apelacji). Nie wskazał jednak do jakich – w jego ocenie – dowodów nie odniósł się Sąd I instancji. Podkreślenia przy tym wymaga, że orzekający sąd rozstrzygając w sprawie rozważyć musi wszystkie okoliczności, jakie zostały ujawnione, zgodnie z prawem procesowym, w toku rozprawy, ocenić je zgodnie z wymogami określonymi w art.7 kpk, ale ustaleń dotyczących okoliczności istotnych w sprawie, dokonuje na podstawie dowodów uznanych przez siebie za wiarygodne (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 11 lipca 2023r., II AKa 305/22; wyrok Sądu Najwyższego z 26 sierpnia 1998r., IV KKN 324/98).
\nNa marginesie zatem jedynie wskazać należy, że treść podniesionego w tirecie pierwsze zarzutu dotyczy raczej obrazy art.410 kpk, nie zaś art.7 kpk. To bowiem przepis art.410 kpk nakłada na sąd wzięcie za podstawę wyroku całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej (tak też: Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z 11 października 2023r., II AKa 405/21). Wprawdzie uchybienie to pozostaje bez wpływu na ocenę zasadności wywiedzionej apelacji, ale wymaga wskazania gdyż od profesjonalnych reprezentantów stron Sąd Apelacyjny oczekuje prawidłowo pod względem formalnym sformułowanych zarzutów apelacyjnych.
\nPodobnie, blankietowy, uchylający się od rzeczowej oceny jest zarzut zawarty w tirecie drugie. Skarżący bowiem nie wskazał jakie dowody przemawiające na niekorzyść oskarżonego A. R. Sąd Okręgowy przewartościował, a jakie dla niego korzystne – zdeprecjonował. Taki sposób formułowania zarzutów apelacyjnych pozwala Sądowi II instancji na odwołanie się do rozważań Sądu I instancji, które w pełni podziela. Dokonanie przez Sąd I instancji oceny wszystkich istotnych okoliczności, tak w zakresie ustaleń faktycznych, jak i argumentacji prawnej, co wynika z uzasadnienia wyroku, uprawnia Sąd odwoławczy do ograniczenia swojego uzasadnienia w tym zakresie do odesłania do tej argumentacji bez narażenia się na zarzut obrazy art.433 § 2 kpk (patrz: wyroki Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z: 8 sierpnia 2024r, II AKa 12 lipca 2024r. II AKa 141/24, 5 lipca 2024r. II AKa 39/24, 27 czerwca 2024r. II AKa 2/24, 2 maja 2024r. II AKa 331/23, 11 kwietnia 2024r. II AKa 262/23, 27 marca 2024r. II AKa 201/23, 14 marca 2024r. II AKa 383/13 i II AKa 251/21, 31 stycznia 2024r. II AKa 318/23, 21 grudnia 2023r. II AKa 127/23;wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24 maja 2022r., II AKa 318/21; postanowienia Sądu Najwyższego z: 28 kwietnia 2022r. III KK 133/22, 7 kwietnia 2022r. IV KK 280/21, 15 marca 2022r. IV K 14/22, 2 marca 2022r. II KK 58/22).
\nAd. I. tiret trzecie. Zarzut nie jest trafny. Skarżący w żaden sposób nie uargumentował stanowiska o naruszeniu przez Sąd Okręgowy zasady in dubio pro reo. Tymczasem podkreślenia wymaga, że zasada ta nie może stwarzać pretekstu do uproszczonego traktowania wątpliwości. Jak bowiem wyraźnie wynika z brzmienia przepisu art.5 § 2 kpk, reguła ta ma zastosowanie dopiero wtedy, gdy mimo wszelkich starań organu prowadzącego postępowanie nie da się usunąć występujących wątpliwości. Jest to więc swoista „ostateczność” – „dyrektywa ostatecznego wyjścia”. Wszelka wątpliwość w zakresie ustaleń faktycznych powinna być wyjaśniona i usunięta przez wszechstronną inicjatywę dowodową organu procesowego i gruntowną analizę całego dostępnego materiału dowodowego. Dopiero wtedy, gdy po wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości wątpliwość nie zostanie usunięta, należy ją wytłumaczyć w sposób korzystny dla oskarżonego. Należy również podkreślić, że wątpliwości, o jakich mowa w art.5 § 2 kpk to wątpliwości Sądu, nie zaś strony procesowej wyrażającej odmienny pogląd w przedmiocie oceny całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności oceny wiarygodności dowodów stanowiących podstawę ustaleń faktycznych. Nie można zatem zasadnie stawiać zarzutu obrazy przepisu art.5 § 2 kpk podnosząc wątpliwości strony, a konkretnie obrońcy oskarżonego co do treści ustaleń faktycznych, bowiem dla oceny czy w sprawie doszło do naruszenia zasady in dubio pro reo istotne jest jedynie to czy sąd powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 15 lipca 2010r. w sprawie II AKa 183/10). W przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy poczynił ustalenia faktyczne w sposób niewątpliwy, po dokonanej w sposób swobodny, zgodny z dyrektywami zawartymi w przepisach art.7 kpk i art.410 kpk ocenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Podkreślenia również wymaga, że zasada in dubio pro reo nie nakazuje sądowi orzekającemu czynienia ustaleń w oparciu o dowody najbardziej korzystne dla oskarżonego.
\nPonieważ skarżący w powyższych punktach zarzucił jednocześnie uchybienie przez Sąd Okręgowy przepisom art.7 kpk oraz art.5 § 2 kpk odnośnie tych samych okoliczności, należy – niezależnie od argumentacji przedstawionej powyżej - wskazać, że tak sformułowane zarzuty muszą zostać uznane za oczywiście bezzasadne. Naruszenie zasady in dubio pro reo możliwe jest bowiem jedynie wtedy, gdy sąd w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe i w sposób zgodny z art.7 kpk ocenił zgromadzone dowody, a pomimo tego z dowodów uznanych za wiarygodne nadal wynikają co najmniej dwie wersje faktyczne i organ procesowy rozstrzyga niedające się usunąć wątpliwości niezgodnie z kierunkiem określonym w przepisie art.5 § 2 kpk. Jeżeli zatem, jak w tej sprawie, kwestionuje się ocenę dowodów, nie może być mowy o naruszeniu art.5 § 2 kpk.
\nAd. II. Zarzut nie jest trafny. Skoro za niezasadne zostały uznane zarzuty obrazy przepisów postępowania, które – zdaniem skarżącego – stanowiły podstawę błędnych ustaleń faktycznych, nie sposób zasadnie zarzucić Sądowi I instancji poczynienie błędnych ustaleń faktycznych. W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd I instancji, po dokonaniu swobodnej oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie, w szczególności dotyczących zarzutu przedstawionego oskarżonemu A. R. poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne co do jego sprawstwa. Brak przedstawienia przez skarżącego argumentacji zarzutów związanej z realiami sprawy nie pozwala Sądowi odwoławczemu na rzeczowe do nich odniesienie się. Wobec powyższego Sąd II instancji odsyła do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu rozważań dotyczących sprawstwa oskarżonego A.
\nR., zawartych w apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego A. S. (1). Wskazać jedynie w tym miejscu należy, że poczynione w odniesieniu do oskarżonego A. R. ustalenia faktyczne (str.13 uzasadnienia wyroku w brzmieniu po jego uzupełnieniu w trybie art.449a § 1 kpk) znalazły pełne odzwierciedlenie we wskazanych tam dowodach, ocenionych w sposób swobodny, w szczególności w zgodzie z zasadami logicznego rozumowania. Oskarżony A. R. skorzystał z przysługującego mu prawa do odmowy składania wyjaśnień ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że nie przyznaje się do popełnienia zarzuconego mu czynu nie kwestionując jednocześnie, że posiadał zabezpieczone przy nim i w kierowanym przez niego samochodzie środki odurzające.
\nNie oznacza to jednak, że jego stanowisko nie podlega swobodnej ocenie sądu orzekającego, dokonanej w zgodzie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego oraz w odniesieniu do innych dowodów zgromadzonych w sprawie. Taka ocena pozwoliła na uznanie, że Sąd Okręgowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych przypisując oskarżonemu A. R. udział, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste oraz kokainy.
\nApelacja oskarżyciela publicznego.
\nSkarżąca nie złożyła wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu II instancji co, w związku z treścią art.423 § 1a kpk w zw. z art.458 kpk, zwalnia Sąd Apelacyjny od czynienia rozważań odnośnie tego środka odwoławczego.
\nApelacja obrońcy oskarżonego M. S..
\nSkarżący nie złożył wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu II instancji co, w związku z treścią art.423 § 1a kpk w zw. z art.458 kpk, zwalnia Sąd Apelacyjny od czynienia rozważań odnośnie tego środka odwoławczego.
\nApelacja obrońców oskarżonego A. C..
\nSkarżący nie złożyli wniosków o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu II instancji co, w związku z treścią art.423 § 1a kpk w zw. z art.458 kpk, zwalnia Sąd Apelacyjny od czynienia rozważań odnośnie tych środków odwoławczych.
\nWnioski Apelacja obrońcy oskarżonego D. T..
\nApelacja obrońcy oskarżonego A. D. (1).
\nApelacja obrońcy oskarżonego A. S. (1).
\nApelacja obrońcy oskarżonego P. S..
\nZmiana zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego P. S. od popełnienia przypisywanych jemu w akcie oskarżenia czynów, a w konsekwencji uchylenie rozstrzygnięcia dotyczącego kary łącznej.
\nApelacja oskarżonego A. R..
\nZmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu opisanego w części dyspozytywnej zaskarżonego orzeczenia, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
\nApelacja oskarżyciela publicznego.
\nApelacja obrońcy oskarżonego M. S..
\nApelacja obrońcy oskarżonego A. C., adw. E. C.. • zmiana zaskarżonego wyroku poprzez zmianę opisu czynu przypisanego oskarżonemu A. C. i zmianę jego kwalifikacji na art. 62 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r o przeciwdziałaniu narkomanii oraz istotne złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary z uwzględnieniem faktycznej motywacji sprawcy, stopnia winy, braku woli czy świadomości dalszej dystrybucji środków odurzających, właściwości i warunków osobistych, postawy sprawcy, okazanej skruchy, etc. ewentualnie, gdyby Sąd nie podzielił w/w argumentacji: • wymierzenie, na podstawie art.37b kk oskarżanemu A. C. kary pozbawiania wolności w wymiarze 6 miesięcy oraz dodatkowo kary ograniczenia wolności. natomiast w sytuacji gdyby Sąd uznał, iż doszło - jak podnosi obrona, do naruszeń proceduralnych: • o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
\nApelacja obrońcy oskarżonego A. C., adw. T. K..
\nZmiana zaskarżonego wyroku co do orzeczenia o karze poprzez wymierzenie oskarżonemu A. C. na postawie art. 37b k.k. kary pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy oraz kary ograniczenia wolności w uznanym przez Sąd wymiarze. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosków za zasadne, częściowo zasadne albo niezasadne.
\nApelacja obrońcy oskarżonego D. T..
\nAd. 1., 2., 3. Niezasadność zarzutów apelacyjnych.
\nApelacja obrońcy oskarżonego A. D. (1).
\nAd. 1., 2., 3., 4., 5., 6. Niezasadność zarzutów apelacyjnych.
\nAd. 7. Brak jest podstaw do uznania, że zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniosek o charakterze kasatoryjnym nie jest zasadny wobec niezasadności podniesionych zarzutów. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że wniosek ten nie został w żaden sposób umotywowany. Podkreślenia tymczasem wymaga, że zgodnie z aktualnym oraz mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie brzmieniem przepisu art.437 § 2 kpk, uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art.439 § 1 kpk (skarżąca nie podniosła takiego zarzutu, a Sąd odwoławczy nie stwierdza zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej) i art.454 kpk (nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie) lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości (skarżąca nie wskazała okoliczności świadczących o takiej potrzebie, a Sąd odwoławczy nie stwierdza ich zaistnienia).
\nApelacja obrońcy oskarżonego A. S. (1).
\nAd. 1., 2., 3., 4. Niezasadność zarzutów apelacyjnych.
\nAd. 5. Brak jest podstaw do uznania, że zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniosek o charakterze kasatoryjnym nie jest zasadny wobec niezasadności podniesionych zarzutów. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że wniosek ten nie został w żaden sposób umotywowany. Podkreślenia tymczasem wymaga, że zgodnie z aktualnym oraz mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie brzmieniem przepisu art.437 § 2 kpk, uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art.439 § 1 kpk (skarżący nie podniósł takiego zarzutu, a Sąd odwoławczy nie stwierdza zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej) i art.454 kpk (nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie) lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości (skarżący nie wskazał okoliczności świadczących o takiej potrzebie, a Sąd odwoławczy nie stwierdza ich zaistnienia).
\nApelacja obrońcy oskarżonego P. S..
\nWniosek jest zasadny w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. XX zaskarżonego wyroku. Sąd odwoławczy odniósł się do tego w sekcji 3. niniejszego uzasadnienia. W związku z tym zasadny jest również wniosek o uchylenie orzeczenia o karze łącznej zawartego w pkt. XXII wyroku. Szerzej do tej kwestii Sąd odwoławczy odniesie się w sekcji 5.2 niniejszego uzasadnienia.
\nApelacja oskarżonego A. R..
\nNiezasadność wniosku o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego A. R. wynika z niezasadności zarzutów apelacji.
\nBrak jest również podstaw do uznania, że zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniosek o charakterze kasatoryjnym nie jest zasadny wobec niezasadności podniesionych zarzutów. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że wniosek ten nie został w żaden sposób umotywowany. Podkreślenia tymczasem wymaga, że zgodnie z aktualnym oraz mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie brzmieniem przepisu art.437 § 2 kpk, uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art.439 § 1 kpk (skarżący nie podniósł takiego zarzutu, a Sąd odwoławczy nie stwierdza zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej) i art.454 kpk (nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie) lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości (skarżący nie wskazał okoliczności świadczących o takiej potrzebie, a Sąd odwoławczy nie stwierdza ich zaistnienia).
\nApelacja oskarżyciela publicznego.
\nAd.1), 2), 3), 4) Wnioski o podwyższenie orzeczonych wobec oskarżonych: A. D. (1) w pkt. VII wyroku oraz A. S. (1) w pkt. XV wyroku kar jednostkowych pozbawienia wolności oraz orzeczonych wobec tych oskarżonych w pkt. XI i XVIII kar łącznych pozbawienia wolności co do zasady są trafne, co znalazło odzwierciedlenie w wyroku Sądu II instancji. Nie znajdują jedynie uzasadnienia wnioski o wymierzenie oskarżonym kar pozbawienia wolności w postulowanych wymiarach. Wobec braku wniosku o uzasadnienie wyroku Sądu II instancji, sąd ten - zgodnie z treścią art.423 § 1a kpk w zw. z art.458 kpk - szerzej do tego odniesie się w sekcji 5.2 niniejszego uzasadnienia.
\nAd. 5) Trafność zarzutu. Wobec braku wniosku o uzasadnienie wyroku Sądu II instancji, sąd ten szerzej do tego odniesie się w sekcji 5.2 niniejszego uzasadnienia.
\nApelacja obrońcy oskarżonego M. S..
\nAd. 1) Zasadność wniosku w zakresie postulatu złagodzenia orzeczonej wobec oskarżonego kary. Szerzej do tego Sąd Apelacyjny odniesie się w sekcji 5.2 niniejszego uzasadnienia.
\nW pozostałym zakresie, tj. dotyczącym zmiany opisu i kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu – nietrafność zarzutów apelacji. Wobec braku wniosku o uzasadnienie wyroku Sądu II instancji, sąd ten - zgodnie z treścią art.423 § 1a kpk w zw. z art.458 kpk - nie będzie czynił szerszych rozważań w tym zakresie.
\nAd. 3) (numeracja oryginalna) Brak jest podstaw do uznania, że zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniosek o charakterze kasatoryjnym nie jest zasadny wobec niezasadności podniesionych zarzutów. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że skarżący nie wskazał która z przesłanek określonych a art.437 § 2 kpk miałaby mieć zastosowanie w przedmiotowej sprawie, w odniesieniu do oskarżonego M. S.; wskazał bowiem jedynie ogólnie na brak możliwości konwalidowania na etapie odwoławczym wskazanych w zarzutach apelacyjnych uchybień procesowych. Podkreślenia zatem wymaga, że zgodnie z aktualnym oraz mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie brzmieniem przepisu art.437 § 2 kpk, uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art.439 § 1 kpk (skarżący nie podniósł takiego zarzutu, a Sąd odwoławczy nie stwierdza zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej) i art.454 kpk (nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie) lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości (skarżący nie wskazał okoliczności świadczących o takiej potrzebie, a Sąd odwoławczy nie stwierdza ich zaistnienia).
\nApelacja obrońcy oskarżonego A. C., adw. E. C..
\nAd. tiret pierwsze i drugie. Zasadność wniosku w zakresie postulatu złagodzenia orzeczonej wobec oskarżonego kary. Szerzej do tego Sąd Apelacyjny odniesie się w sekcji 5.2 niniejszego uzasadnienia.
\nW pozostałym zakresie, tj. dotyczącym zmiany opisu i kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu – nietrafność zarzutów apelacji. Wobec braku wniosku o uzasadnienie wyroku Sądu II instancji, sąd ten - zgodnie z treścią art.423 § 1a kpk w zw. z art.458 kpk - nie będzie czynił szerszych rozważań w tym zakresie.
\nAd. tiret trzecie. Brak jest podstaw do uznania, że zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniosek o charakterze kasatoryjnym nie jest zasadny wobec niezasadności podniesionych zarzutów. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że wniosek ten nie został w żaden sposób umotywowany. Podkreślenia tymczasem wymaga, że zgodnie z aktualnym oraz mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie brzmieniem przepisu art.437 § 2 kpk, uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art.439 § 1 kpk (skarżąca nie podniosła takiego zarzutu, a Sąd odwoławczy nie stwierdza zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej) i art.454 kpk (nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie) lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości (skarżąca nie wskazała okoliczności świadczących o takiej potrzebie, a Sąd odwoławczy nie stwierdza ich zaistnienia).
\nApelacja obrońcy oskarżonego A. C., adw. T. K..
\nZasadność zarzutu apelacyjnego. Wobec braku wniosku o uzasadnienie wyroku Sądu II instancji, sąd ten szerzej odniesie się do tego w sekcji 5.2 niniejszego uzasadnienia.
\n4.
\nOKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1.
\nObniżenie kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego P. S. w pkt. XXI wyroku.
\nZwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności Sąd odwoławczy odniesie się do tego w sekcji 5.2 niniejszego uzasadnienia. W tym miejscu jedynie wskazać należy, że uwzględnienie tych okoliczności z urzędu przez Sąd odwoławczy było skutkiem nie podniesienia przez skarżącego obrońcę oskarżonego P. S. apelacyjnych wniosków alternatywnych/ewentualnych, na wypadek nie podzielenia przez Sąd odwoławczy wniosku o uniewinnienie oskarżonego od obu przypisanych mu czynów. Stawianie zarzutów ewentualnych w środku odwoławczym świadczy tymczasem o pełnej dbałości procesowego reprezentanta o interesy prawne strony, którą reprezentuje (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 31 maja 2021r., II AKa 6/20).
\n5.
\nROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 11.
\nPrzedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok poza częścią zmienioną.
\nZwięźle o powodach utrzymania w mocy Niezasadność zarzutów apelacyjnych, brak przesłane z art.439 § 1 kpk i art.440 kpk.
\n15.2. Zmiany wyroku sądu pierwszej instancji 0.11.
\nPrzedmiot i zakres zmian 1. w pkt. VII podwyższenie orzeczonej kary pozbawienia wolności do 4 lat i 6 miesięcy, 2. uchylenie pkt XI (w zakresie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności), XII, XVIII (w zakresie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności), XIX, XXII, XXIII, XXV, XXVIII, 3. w pkt. XV podwyższenie orzeczonej kary pozbawienia wolności do 4 lat i 6 miesięcy, 4. uniewinnienie oskarżonego P. S. od czynu przypisanego mu w pkt. XX i obciążenie kosztami procesu za obie instancje w tym zakresie Skarb Państwa, 5. w pkt. XXI:
\nZwięźle o powodach zmian Ad. 1. Sąd odwoławczy za trafny uznał zarzut podniesiony w apelacji oskarżyciela publicznego o rażącej łagodności kary orzeczonej wobec oskarżonego A. D. (1) w pkt. VII zaskarżonego wyroku.
\nNa wstępie wskazać należy, że czynnikiem wpływającym ograniczająco na wzrost przestępczości jest w głównej mierze przekonanie potencjalnych sprawców o nieuchronności ich ujęcia i wymierzenia im odpowiednich kar. Kara to środek przymusu państwowego wyrażający potępienie zarówno popełnionego czynu, jak i jego sprawcy, stosowany przez Sąd, a więc organ państwowy o konstytucyjnie zagwarantowanej niezawisłości, w regulowanym przez prawo karne postępowaniu, w którym zapewnione są prawa osoby postawionej w stan oskarżenia (w tym możliwość obrony) i zapewniona jest bezstronność rozstrzygnięć (nulla poena sine iudicio). Kara jest zatem „osobistą dolegliwością ponoszoną przez sprawcę jako odpłata za popełnione przestępstwo, wyrażająca potępienie popełnionego przez niego czynu i wymierzaną w imieniu państwa przez sąd” (tak: L. Gardocki, Prawo karne, wyd. 3, Warszawa 1998, s. 277). Wyrazem aktualnej filozofii karania jest systematyka obecnie obowiązującego Kodeksu karnego, a jej istota w największym skrócie ująć można następująco: „traktuj karę jako środek ostateczny (ultima ratio) i bacz, aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, a po surowszy środek represji karnej sięgaj tylko wtedy, gdy za pomocą łagodniejszego nie da się osiągnąć w stosunku do sprawcy przestępstwa zapobiegawczych i wychowawczych celów kary bądź zadośćuczynić należycie potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa” (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 5 lipca 2019r., II AKa 178/19). Kara pozbawienia wolności powinna kształtować społecznie pożądaną postawę skazanego, a zwłaszcza wdrażać go do poszanowania zasad współżycia społecznego oraz do przestrzegania porządku prawnego, i tym samym przeciwdziałać powrotowi do przestępstwa. Cechą konstytutywną kary jest dolegliwość, która - jak wskazuje W. Wróbel - wykracza poza ramy niezbędne dla celów restytucyjnych, zabezpieczających czy egzekucyjnych i to jest w istocie podstawowe kryterium jej identyfikacji. Ta cecha jest też cechą konstytutywną całego systemu odpowiedzialności karnej, w tym sensie, że jest jego elementarnym wyróżnikiem. Jednocześnie z pojęciem kary wiąże się element potępienia (patrz: P. Burzyński, Rozdział 1 Założenia dogmatyczne, siatka pojęciowa, metoda badawcza [w:] Ustawowe określenie sankcji karnej, Warszawa 2008 oraz cytowany tam: W. Wróbel, Zmiana normatywna i zasady intertemporalne w prawie karnym, Zakamycze 2003). W ocenie Sądu Apelacyjnego tych zasadniczych celów kary nie spełniałby kara orzeczona wobec oskarżonego A. D. (1) w pkt. VII zaskarżonego orzeczenia. Sąd Apelacyjny pragnie jednak zaznaczyć, że nie chodzi tu o prewencję generalną negatywną (odstraszanie). Jednostkowy akt wymiaru sankcji karnej nie może być działaniem ukierunkowanym na odstraszenie innych od popełnienia czynu zabronionego, gdzie jednostka sprowadzona byłaby do przedmiotu działania państwa. Pozytywna prewencja generalna, którą nakazuje uwzględnić art.53 § 1 kk, koncentruje się wokół kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przez informowanie o katalogu czynów zabronionych i karach wymierzanych za ich naruszenie. Obejmuje ona również informowanie o skuteczności działania aparatu państwowego. Realizuje ponadto cel sprawiedliwościowy kary przez pokazanie, że każdy sprawca ponosi karę w granicach swej winy. Za pomocą pozytywnej prewencji ogólnej realizować należy również cel w postaci wzbudzenia szacunku dla prawnie chronionych dóbr i przekonania o ich nienaruszalności. Karą współmierną i dającą zarazem zadośćuczynienie społecznemu poczuciu sprawiedliwości jest tylko taka kara, która uwzględnia wszystkie dyrektywy jej wymiaru, a w szczególności zawarte w art.53 § 1 kk. Przepis ten określa cztery ogólne dyrektywy wymiaru kary.
\nPierwszą z nich jest dyrektywa winy - Sąd przy wymiarze kary zobowiązany jest baczyć, aby jej dolegliwość „nie przekraczała stopnia winy”. Stopień winy wyznacza górną granicę dolegliwości związanej z wymierzeniem kary. Nie można, zatem orzec kary, której dolegliwość przekraczałaby stopień winy, chociażby za takim orzeczeniem przemawiały inne dyrektywy, np. prewencji ogólnej czy indywidualnej. Wina pełni w tym ujęciu, funkcję limitującą - wyznaczając górną granicę konkretnej kary.
\nKolejną dyrektywą sądowego wymiaru kary wymienioną w art.53 § 1 kk jest uwzględnienie stopnia społecznej szkodliwości czynu. Na ocenę zaś stopnia społecznej szkodliwości wpływają okoliczności wymienione w art.115 § 2 kk i są to okoliczności przedmiotowe (do nich należą: rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar grożącej lub wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności działania, waga naruszonych obowiązków) oraz podmiotowe (tj. postać zamiaru, motywacja), jednakże wszystkie związane są z czynem sprawcy. Motywacja i postać zamiaru, mają również wpływ na stopień winy. Natomiast na stopień społecznej szkodliwości czynu nie mają wpływu - jak wynika to z treści art.115 § 2 kk - okoliczności dotyczące sprawcy niezwiązane z czynem przestępczym. Dyrektywa stopnia społecznej szkodliwości ma sprzyjać wymierzeniu kary sprawiedliwej i powinna nie tylko wyznaczyć górny pułap kary współmiernej do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, ale i przeciwdziałać wymierzeniu kary zbyt łagodnej w przypadku znacznej społecznej szkodliwości czynu.
\nTrzecią dyrektywą sądowego wymiaru kary jest dyrektywa prewencji indywidualnej, tj. uwzględnienie celów zapobiegawczych, które ma kara osiągnąć w stosunku do sprawcy. Kara wymierzona zgodnie z dyrektywą prewencji indywidualnej powinna osiągnąć cel zapobiegawczy, a zatem zapobiec popełnieniu w przyszłości przestępstwa przez sprawcę.
\nOstatnią dyrektywą sądowego wymiaru kary jest prewencja ogólna, tj. „kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa”. Jest to dyrektywa pozytywnej prewencji ogólnej, która nie może być pojmowana wyłącznie jako odstraszanie społeczeństwa, a więc wymierzanie konkretnemu sprawcy surowej kary, nawet ponad stopień winy. Tylko, bowiem kara sprawiedliwa, współmierna do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, a przy tym wymierzona w granicach winy sprawcy, może mieć pozytywny wpływ na społeczeństwo, budzić aprobatę dla wymierzonych kar oraz zaufanie do wymiaru sprawiedliwości - i w ten sposób stwarzać warunki do umacniania, i kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Orzeczone kary mają bowiem za zadanie wzbudzenie w społeczeństwie przekonania o nieuchronności kary za naruszenie dóbr chronionych prawem i nieopłacalności zamachów na te dobra.
\nInnymi słowy, orzekana kara tylko wówczas osiągnie stawiane przed nią cele, w tym cel w zakresie prewencji ogólnej oraz indywidualnej, gdy zostanie ona ukształtowana zgodnie z tzw. dyrektywą sprawiedliwościową, która nakazuje w ramach sędziowskiego uznania wymierzyć karę proporcjonalną do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu. Nie pozwala ona sędziemu na wymierzenie kary poniżej stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Nie pozwala również na wymierzenie kary powyżej tych kryteriów. Ponadto podkreślenia wymaga to, że celem kary w ramach prewencji ogólnej jest nie tylko odstraszenie potencjalnych sprawców najcięższych przestępstw, ale przede wszystkim przyjmowanie za własne norm prawa karnego przez społeczeństwo, budowanie zaufania do działalności wymiaru sprawiedliwości, które jest wynikiem tego, że obywatele dostrzegają, że w państwie w ostatecznym rozrachunku zwycięża prawo, a sprawca przestępstwa nie uniknie odpowiedzialności oraz kształtowanie świadomości zadośćuczynienia poczuciu sprawiedliwości społecznej, wynikające z tego, że każdy sprawca jest karany w granicach swojej winy.
\nStąd też kara nie może być postrzegana, jako jedynie forma odwetu (odpłaty sprawcy za popełniony przez niego czyn), czy też w kategoriach narzędzia mającego odstraszać i w ten sposób powstrzymywać przed popełnieniem czynu zabronionego prawem. Musi uwzględniać sposób działania sprawcy, stopień winy oraz stopień społecznej szkodliwości czynu, jego właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, jak też zachowanie po jego dokonaniu, aby można było uznać ją za sprawiedliwą oraz karę, która spełni stawiane przed nią cele wychowawcze oraz zapobiegawcze (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 5 lipca 2019r., II AKa 178/19).
\nNiewspółmierność kary musi już przy wstępnym oglądzie rzucać się w oczy i nie nadawać się do zaakceptowania nie może to być dysproporcja mała, lecz znaczna. Inaczej rzecz ujmując, chodzi o różnice ocen o charakterze zasadniczym. Podkreślił to Sąd Najwyższy wyrażając pogląd, iż nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach, co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - „rażąco\" niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować (wyrok Sądu Najwyższego z 2 lutego 1995r., II KRN 198/94). Kara może być uznana za rażąco niewspółmierną z powodu niewłaściwego wyboru jej rodzaju, jej nadmiernej wysokości.
\nWobec czego rażąca niewspółmierność kary, o jakiej mowa w art.438 pkt 4 kpk zachodzić może tylko wówczas, gdyby na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art.53 § 1 kk oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego (patrz zachowujące aktualność: wyroki Sądu Najwyższego z: 14 listopada 1973r. III KR 254/73, 30 listopada 1990r. Wr 363/90; S. Zabłocki, Postępowanie, 1998, s. 82). Orzekanie o karze ma charakter indywidualny, a proces wyboru i miarkowania właściwej in concreto represji karnej jest w pewnej mierze subiektywny. Dlatego też ustawodawca określając w Rozdziale VI Kodeksu karnego zasady i dyrektywy modelowego orzekania o karze pozostawia sądowi określony zakres swobody w jej wymierzaniu. Rażąca niewspółmierność kary ma miejsce tylko wówczas, gdy kara orzeczona za określone przestępstwo nie uwzględnia lub w nienależytym stopniu uwzględnia wspomniane dyrektywy sądowego wymiaru kary, a zatem między innymi nie jest adekwatna do stopnia zawinienia sprawcy, nie uwzględnia należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celu kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego (por. na gruncie d.k.k.: wyrok Sądu Najwyższego z 10 lipca 1974r., V KRN 60/74, z glosami W.
\nWoltera, PiP 1975, nr 4, s. 178, K. Buchały, PiP 1975, nr 6, s. 176, i uwagami M. Cieślaka i Z. Dody, Pal. 1975, nr 9, s. 37; wyroki Sądu Najwyższego z: 14 listopada 1986r. III KR 320/86, 30 listopada 1990r., Wr 363/90). Niewątpliwie ocena i wyważenie okoliczności łagodząco i obciążająco wpływających na decyzję o rodzaju i rozmiarze kary, jaką winien ponieść sprawca przypisanego mu czynu zabronionego, stanowi jedną z najtrudniejszych czynności wymiaru sprawiedliwości. Stąd też ustalenie znaczenia poszczególnych determinantów ostatecznej konstatacji w tym przedmiocie, wymaga od członków składu orzekającego szczególnej wnikliwości w analizie ustalonych faktów, które przecież nie pozostają bez wpływu na wartościowanie ich roli w procesie kształtowania granic należnej i sprawiedliwej w danym wypadku represji karnej.
\nDlatego też Sąd odwoławczy w tym względzie posiłkował się doświadczeniem nabytym w pracy orzeczniczej, baczył na zasady doświadczenia życiowego, a także brał pod uwagę reguł logiki tak, aby określona wobec sprawcy dolegliwość - wprawdzie miarkowana według uznania organu wymiaru sprawiedliwości - nie była ani rażąco niesprawiedliwie wygórowana, ani też rażąco niesprawiedliwie łagodna. Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie podziela wyrażony przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu pogląd, że oceniając współmierność kary w relacji do dyrektyw i okoliczności wyznaczających jej wymiar nie wolno zapominać, że przepis art.53 § 1 kk pozostawia wymiar kary sędziowskiemu uznaniu, nakazując, aby mieściła się ona w granicach przewidzianych przez ustawę.
\nPrzy ocenie kary przez pryzmat jej niewspółmierności nie można zatem nie uwzględniać granic, w jakich kara za dane przestępstwo może być orzeczona i w jakich niejako „proporcjach” pozostaje kara orzeczona względem granic pozostawionych sędziowskiemu uznaniu. Tym samym stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej za dane przestępstwo uznać należy, za czynnik mający niebagatelne znaczenie przy całościowej ocenie, czy konkretna kara jest niewspółmierna, i to rażąco (por: wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 13 grudnia 2017r., II AKa 359/17). Sąd odwoławczy dostrzega, że najniższa możliwa do orzeczenia w niniejszej sprawie za czyn przypisany oskarżonemu A. D. (1) w pkt. VII zaskarżonego orzeczenia kara pozbawienia wolności wynosiła 2 lata, a najwyższa – biorąc pod uwagę działanie w warunkach art.91 § 1 kk oraz mając na uwadze art.4 § 1 kk - 15 lat.
\nUstawodawca zatem zakreślił poprzez tę górną granicę zagrożenia stopień szkodliwości społecznej na bardzo wysokim poziomie. Jak słusznie wskazuje K. Buchała, \"typ przestępstwa jest sformalizowaniem ujemnej treści społecznej czynu niepożądanego z punktu widzenia interesów zorganizowanego w państwo społeczeństwa, a sankcja karna w zasadzie odzwierciedleniem tej treści przeliczonym na dolegliwość\" (tak w: P. Burzyński, Rozdział 4 Przykładowe modele sankcji karnych w polskim porządku prawnym na podstawie analizy kodeksu karnego [w:] Ustawowe określenie sankcji karnej, Warszawa 2008.” powołując się na K. Buchała, Prawo karne materialne, wyd. 2, Warszawa 1989, s. 517).
\nMając powyższe na uwadze – w ocenie Sądu Apelacyjnego – rację ma oskarżyciel publiczny, że orzeczona wobec oskarżonego A. D. (1) za czyn przypisany mu w pkt. VII zaskarżonego wyroku kara oscylująca w dolnych granicach zagrożenia, tj. 3 lat pozbawienia wolności jest rażąco łagodna, co skutkowało zmianą zaskarżonego orzeczenia w tym zakresie. Sąd odwoławczy w większości podziela argumenty skarżącej odnoszące się do zarzutu rażącej łagodności kary orzeczonej wobec oskarżonego A. D. (1) zawarte na str.5-7 apelacji. Nie podziela jednak argumentów odnoszących się do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. VI zaskarżonego wyroku, gdyż w tym zakresie wymiar orzeczonej przez Sąd Okręgowy kary pozbawienia wolności nie został objęty omawianą apelacją.
\nRację ma skarżący oskarżyciel publiczny twierdząc (str.6 apelacji), że trafnie dostrzeżonym okolicznościom obciążającym (str.48-49 uzasadnienia wyroku po jego uzupełnieniu w trybie art.449a § 1 kpk) Sąd I instancji nie przydał należytej wagi. Nie sposób uznać, biorąc powyższe pod uwagę, aby karą odpowiadającą sądowym dyrektywom jej wymiaru była kara oscylująca w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Z drugiej strony Sąd odwoławczy uznał, że orzeczenie postulowanej przez oskarżyciela publicznego kary 7 lat pozbawienia wolności nie znajduje uzasadnienia. W ocenie Sądu Apelacyjnego, karą pozbawienia wolności uwzględniającą sądowe dyrektywy jej wymiaru określone w art.53 § 1 kk oraz wskazane wyżej okoliczności mające wypływ na jej wysokość będzie kara 4 lat i 6 miesięcy.
\nAd. 2. Zmiany te polegające na uchyleniu wskazanych punktów wyroku są skutkami:
\nAd. 3. Na wstępie wskazać należy, że Sąd II instancji odwołuje się do uwag natury ogólnej związanych z zarzutem rażącej niewspółmierności (łagodności) kar, poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu, gdyż zachowują one pełną aktualność w odniesieniu do kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego A. S. (1) w pkt. XV zaskarżonego wyroku i brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu.
\nMając je na uwadze – w ocenie Sądu Apelacyjnego – rację ma skarżący oskarżyciel publiczny, że orzeczona wobec oskarżonego A. S. (1) za czyn przypisany mu w pkt. XV zaskarżonego wyroku kara oscylująca w dolnych granicach zagrożenia, tj. 3 lat pozbawienia wolności jest rażąco łagodna, co skutkowało zmianą zaskarżonego orzeczenia w tym zakresie. Sąd odwoławczy w większości podziela argumenty skarżącej odnoszące się do zarzutu rażącej łagodności kary orzeczonej wobec oskarżonego A. D. (1) zawarte na str.5-7 apelacji. Nie podziela jednak argumentów odnoszących się do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. VI zaskarżonego wyroku, gdyż w tym zakresie wymiar orzeczonej przez Sąd Okręgowy kary pozbawienia wolności nie został objęty omawianą apelacją.
\nRację ma skarżący oskarżyciel publiczny twierdząc (str.7 apelacji), że trafnie dostrzeżonym okolicznościom obciążającym (str.50-51 uzasadnienia wyroku po jego uzupełnieniu w trybie art.449a § 1 kpk) Sąd I instancji nie przydał należytej wagi, przeceniając jednocześnie wagę okoliczności łagodzących. Nie sposób uznać, biorąc powyższe pod uwagę, aby karą odpowiadającą sądowym dyrektywom jej wymiaru była kara oscylująca w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Z drugiej strony Sąd odwoławczy uznał, że orzeczenie postulowanej przez oskarżyciela publicznego kary 7 lat pozbawienia wolności nie znajduje uzasadnienia. W ocenie Sądu Apelacyjnego, karą pozbawienia wolności uwzględniającą sądowe dyrektywy jej wymiaru określone w art.53 § 1 kk oraz wskazane wyżej okoliczności mające wypływ na jej wysokość będzie kara 4 lat i 6 miesięcy.
\nAd. 4. Powody zmiany zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego P. S. od czynu przypisanego mu w pkt. XX wyroku Sąd Apelacyjny omówił w sekcji 3. niniejszego uzasadnienia. Orzeczenie o kosztach procesu za obie instancje w tym zakresie oparł o przepis art.632 pkt 2) kpk.
\nAd. 5. a), b). Powodem zmiany w zakresie opisu (ppkt a) i kwalifikacji prawnej (ppkt b) czynu przypisanego oskarżonemu P. S. w pkt. XXI zaskarżonego wyroku było uniewinnienie go od zarzutu działania w zorganizowanej grupie przestępczej.
\nAd. 5. c) Podstawą zmiany zaskarżonego orzeczenia poprzez obniżenie orzeczonej wobec oskarżonego P. S. w pkt. XXI zaskarżonego wyroku czynu było zarówno uniewinnienie go od zarzutu działania w zorganizowanej grupie przestępczej, co skutkowało wyeliminowaniem jednej z okoliczności uznanych za obciążające oraz niedostrzeżenie jednej z okoliczności łagodzących przy wymiarze kary.
\nW ocenie Sądu Apelacyjnego wskazana przez Sąd I instancji kwalifikowana forma przestępstwa jako okoliczność obciążająca przy wymiarze kary (str.53 uzasadnienia wyroku po jego uzupełnieniu w trybie art.449a § 1 kpk) odnosi się do działania oskarżonego P. S. w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. To ustalenie zostało natomiast wyeliminowane z opisu czynu w pkt. XXI zaskarżonego wyroku i jego kwalifikacji prawnej.
\nZgodnie z treścią art.19 § 1 kk, sąd może wymierzyć karę za pomocnictwo w granicach zagrożenia przewidzianych za sprawstwo. Może jednak, zgodnie z treścią art.19 § 2 kk, zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. W ocenie Sądu II instancji, w odniesieniu do oskarżonego P. S. przepis ten winien mieć zastosowanie. Rozważania związane z procesem nadzwyczajnego złagodzenia kary w każdej sytuacji muszą uwzględniać ujemną zawartość bezprawia popełnionego czynu, stopień winy oraz zewnętrzny efekt procesu nadzwyczajnego łagodzenia (zob. K. Buchala (w:) K. Buchała, A. Zoll, Kodeks..., s. 438-439). Ta ocena rozkłada się na trzy etapy. Pierwszy, to stwierdzenie istnienia podstawy do nadzwyczajnego złagodzenia kary. Drugi etap, to ocena sankcji, jaką należałoby wymierzyć, gdyby nie zaistniała ta sytuacja, która ma stanowić podstawę nadzwyczajnego złagodzenia. Chodzi tu o ocenę stopnia surowości grożącej kary (ewentualnie „za surowa” lub nawet „niewspółmiernie surowa”). W ramach trzeciego etapu rozważania dotyczą wymiaru kary w ramach nadzwyczajnego złagodzenia, o ile oczywiście przesądzono skorzystanie z tej instytucji w ramach etapu drugiego. Do tego ma doprowadzić ocena nowych granic zagrożenia (właściwych nadzwyczajnemu złagodzeniu), dokonana ponownie na podstawie dyrektyw wymiaru kary, odpowiednich dla konkretnej sytuacji (zob. Z. Ćwiąkalski, Nadzwyczajne..., s. 16). A zatem, by zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary należy zawsze stwierdzić, że stopień zawartości bezprawia, którego odzwierciedleniem ma być wymierzona kara, nie uzasadnia wymiaru kary nawet w wysokości równej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Wynik tego bilansu musi jednoznacznie wskazywać na przewagę okoliczności łagodzących, co w odniesieniu do dolnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za dane przestępstwo prowadzić musi do uznania jej za zbyt surową. Innymi słowy, przeprowadzona w kontekście pozostałych dyrektyw wymiaru kary analiza prowadzi do wniosku, że celowym jest wymierzyć karę nadzwyczajnie złagodzoną, aby w ten sposób zapewnić spełnienie celów kary (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 11 września 2014r., II AKa 291/14). Nie bez znaczenia pozostaje również kwestia wewnętrznej spójności wyroku. W tym zakresie wskazać należy na to, że oskarżonym: D. T., A. D. (1) i A. S. (1), którym przepisano sprawstwo czynu z art.55 ust.3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii również wymierzono kary po 3 lata pozbawienia wolności. Wymierzenie zatem tożsamej kary oskarżonemu P. S., który działał w warunkach pomocnictwa, nie zaś sprawstwa uznać należy za przejaw braku wewnętrznej spójności wyroku w zakresie orzeczonych kar za przestępstwo usiłowania dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości środków odurzających. Mając na uwadze, że minimalny wymiar kary za czyn przypisany oskarżonemu P. S. w pkt. XXI wyroku, przy zastosowaniu nadzwyczajnego jej złagodzenia wynosi rok, Sąd odwoławczy uznał, że karą sprawiedliwą, uwzględniającą wskazane już w niniejszym uzasadnieniu okoliczności mające wpływ na jej wysokość, sądowe dyrektywy wymiaru kary określone w art.53 § 1 kk oraz wskazane przez Sąd I instancji (str.52-53 uzasadnienia wyroku po uzupełnieniu w trybie art.449a § 1 kpk) okoliczności łagodzące oraz okoliczności obciążającego, te uznane za trafne, będzie kara 2 lat pozbawienia wolności.
\nNie bez znaczenia bowiem pozostaje, że działanie oskarżonego (wykonanie skrytek przeznczonych do umieszczenia w nich środków odurzających) miały istotny wpływ na przeprowadzenia przestępczego przedsięwzięcia. Zdaniem Sądu odwoławczego wymierzona kara spowoduje, że oskarżony zrozumie naganność swojego inkryminowanego postępowania, przekona go o konieczności przestrzegania zasad porządku prawego; pozwala przypuszczać, że po wyjściu na wolność ma szansę pokierować swoim życiem w taki sposób, by w przyszłości nie naruszać norm prawa karnego oraz żyć zgodnie z ich przepisami.
\nAd. 6. 7. W ocenie Sądu Apelacyjnego rację mają skarżący obrońcy oskarżonych: M. S. i A. C. wskazując na rażącą niewspółmierność (surowość) orzeczonych wobec tych oskarżonych kar pozbawienia wolności. Na wstępie rozważań w tym zakresie Sąd II instancji odwołuje się do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu rozważań natury ogólnej dotyczących rażącej niewspółmierności kary. Brak jest bowiem podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, sądowe dyrektywy wymiaru kary, wskazane przez Sąd I instancji okoliczności łagodzące i obciążające dotyczące oskarżonych: M. S. i A. C. (str.53-56 uzasadnienia po jego uzupełnieniu w trybie art.449a § 1 kpk) oraz wewnętrzną spójność wyroku nie sposób uznać aby orzeczone wobec wskazanych oskarżonych kary pozbawienia wolności mogły się ostać.
\nNależy mieć przy tym na względzie, że oskarżonemu A. R., któremu również przypisano udział w obrocie środkami odurzającymi Sąd I instancji wymierzył karę pozbawienia wolności jedynie o 6 miesięcy wyższą niż kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonych: M. S. i A. C.. Przy czym – co wymaga podkreślenia – oskarżeni ci (w odróżnieniu od oskarżonego A. R.) nie byli uprzednio karani oraz brali udział w obrocie blisko 4-krotnie mniejszej ilości marihuany (498,43g, przy 1.994,65g. przypisanych oskarżonemu A. R.). Mając to wszystko na uwadze Sąd Apelacyjny uznał, że karą uwzględniającą sądowe dyrektywy jej wymiaru określone w art.53 § 1 kk oraz wskazane wyżej okoliczności mające wypływ na jej wysokość będzie dla każdego z oskarżonych: A.
\nC. i M. S. kara mieszana (sekwencyjna), 6 miesięcy pozbawienia wolności i roku ograniczenia wolności, przy czym druga z nich, polegająca na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznym. Zdaniem Sądu odwoławczego wymierzona kara spowoduje, że oskarżony zrozumie naganność swojego inkryminowanego postępowania, przekona go o konieczności przestrzegania zasad porządku prawego; pozwala przypuszczać, że po wyjściu na wolność ma szansę pokierować swoim życiem w taki sposób, by w przyszłości nie naruszać norm prawa karnego oraz żyć zgodnie z ich przepisami.
\nAd. 8. Zmiana kar orzeczonych wobec oskarżonych: A. D. (1), A. S. (1), P. S., M. S. i A. C. skutkować musiała uchyleniem wobec tych oskarżonych orzeczenia o opłatach za pierwszą instancję zawartego w pkt. XXXII, gdyż zgodnie z treścią art.10 ust.1 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych , w razie obniżenia lub podwyższenia wymiaru kary zasadniczej, zmiany jej rodzaju sąd odwoławczy wymierza za obie instancje jedną opłatę według kary przez siebie orzeczonej.
\n15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1.
\nNie dotyczy. ☐ art. 439 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia Nie dotyczy.
\n2.1.
\nKonieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia Nie dotyczy.
\n3.1.
\nKonieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia Nie dotyczy.
\n4.1.
\nNie dotyczy. ☐ art. 454 § 1 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia Nie dotyczy.
\n15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Nie dotyczy.
\n15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III.
\nIV.
\nV., VI.
\nVII., IX., X.
\nVIII.
\nZmiana wyroku w odniesieniu do oskarżonego A. D. (1) skutkowała koniecznością ukształtowania na nowo orzeczonej wobec niego kary łącznej pozbawienia wolności. Na wstępie Sąd II instancji odwołuje się do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu rozważań natury ogólnej dotyczących sądowych dyrektyw wymiaru kary. Biorąc nadto pod uwagę sądowe dyrektywy wymiaru kary łącznej, zważywszy z jednej strony stosunkowo dużą bliskość czasową przypisanych oskarżonemu czynów (29 sierpnia 2016r., 14 września 2017r., 7 października 2017r. i 8 października 2017r.), z drugiej ich różnorodność, a nadto granice w jakich sąd mógł orzekać biorąc pod uwagę orzeczone kary jednostkowe (od 4 lat i 6 miesięcy do 11 lat i 11 miesięcy) Sąd odwoławczy uznał, że wymierzona na zasadzie asperacji kara łączna 8 lat pozbawienia wolności będzie spełniała wszystkie wskazane już w niniejszym uzasadnieniu sądowe dyrektywy wymiaru kary, brała pod uwagę okoliczności obciążające i łagodzące.
\nZdaniem Sądu odwoławczego wymierzona kara łączna spowoduje, że oskarżony zrozumie naganność swojego inkryminowanego postępowania, przekona go o konieczności przestrzegania zasad porządku prawego, a silniejsze oddziaływanie resocjalizacyjne względem oskarżonego pozwoli przypuszczać, że po wyjściu na wolność ma szansę pokierować swoim życiem w taki sposób, by w przyszłości nie naruszać norm prawa karnego oraz żyć zgodnie z ich przepisami. Postulowana przez oskarżyciela publicznego kara łączna pozbawienia wolności w wymiarze 9 lat byłaby zaś rażąco surowa. Brak wniosku oskarżyciela publicznego o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego zwalnia ten sąd od czynienia dalszych rozważań w tym zakresie.
\nZmiana wyroku w odniesieniu do oskarżonego A. S. (1) skutkowała koniecznością ukształtowania na nowo orzeczonej wobec niego kary łącznej pozbawienia wolności. Na wstępie Sąd II instancji odwołuje się do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu rozważań natury ogólnej dotyczącej sądowych dyrektyw wymiaru kary. Biorąc nadto pod uwagę sądowe dyrektywy wymiaru kary łącznej, zważywszy z jednej strony stosunkowo dużą bliskość czasową przypisanych oskarżonemu czynów (14 września 2017r., 7 października 2017r. i 8 października 2017r.), z drugiej ich różnorodność, a nadto granice w jakich sąd mógł orzekać biorąc pod uwagę orzeczone kary jednostkowe (od 4 lat i 6 miesięcy do 9 lat i 11 miesięcy) Sąd odwoławczy uznał, że wymierzona na zasadzie asperacji kara łączna 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności będzie spełniała wszystkie wskazane już w niniejszym uzasadnieniu sądowe dyrektywy wymiaru kary, brała pod uwagę okoliczności obciążające i łagodzące.
\nZdaniem Sądu odwoławczego wymierzona kara łączna spowoduje, że oskarżony zrozumie naganność swojego inkryminowanego postępowania, przekona go o konieczności przestrzegania zasad porządku prawego, a silniejsze oddziaływanie resocjalizacyjne względem oskarżonego pozwoli przypuszczać, że po wyjściu na wolność ma szansę pokierować swoim życiem w taki sposób, by w przyszłości nie naruszać norm prawa karnego oraz żyć zgodnie z ich przepisami. Postulowana przez oskarżyciela publicznego kara łączna pozbawienia wolności w wymiarze 8 lat byłaby zaś rażąco surowa. Brak wniosku oskarżyciela publicznego o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego zwalnia ten sąd od czynienia dalszych rozważań w tym zakresie.
\nZ uwagi na wymierzenie na nowo kar łącznych pozbawienia wolności, na mocy art.63 § 1 kk, zaliczono na ich poczet okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie wobec oskarżonych: A. D. (1): od 8 października 2017r. godz.14.50 do 10 czerwca 2019r. godz.14.50 oraz A. S. (1): od 8 października 2017r. godz.11.15 do 5 czerwca 2019r. godz.15.25;
\nZ uwagi na zmianę wymiaru kar pozbawienia wolności na mocy art.63 § 1 kk, zaliczono na ich poczet okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie wobec oskarżonych: P. S.: w dniu 10 października 2017r.; M. S.: w dniu 29 sierpnia 2017r. oraz A. C.: w dniu 28 listopada 2017r.
\nSąd odwoławczy, uwzględniając zarzut podniesiony w pkt. III apelacji wywiedzionej przez oskarżyciela publicznego, na mocy art.45 § 1 kk orzekł od oskarżonego P. S. na rzecz Skarbu Państwa przepadek korzyści majątkowej w wysokości 2.000 zł. Jak wynika bowiem choćby z wyjaśnień samego oskarżonego P. S. (k.516-520 akt sprawy) taką korzyść osiągnął. Podkreślenia przy tym wymaga, że korzyścią majątkową w rozumieniu art.45 § 1 kk są również wydatki jakie sprawca poniósł aby korzyść osiągnąć, nie zaś jedynie realny zysk (tak: Sąd Najwyższy w wyroku z 25 maja 2022r., I KK 17/22). Brak wniosku oskarżyciela publicznego o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego zwalnia ten sąd od czynienia dalszych rozważań w tym zakresie.
\n6.
\nKoszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności XI.
\nXII.
\nXIII.
\nNa mocy przepisów § 1, § 2 pkt 1), § 4 ust.1 i 3, § 17 ust.2 pkt 5) i § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14.05.2024r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu orzeczono o kosztach obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu A. D. (1) w postępowaniu odwoławczym.
\nNa mocy przepisu art.626 § 1 kpk, art. 1, art.2 ust. 1 pkt 2, 3, 4, 5, 6, ust. 2, art.3 ust.1, art.6, art.10 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawcach karnych Sąd Apelacyjny zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych:
\nNa mocy przepisu art.626 § 1 kpk, art. 1, art.2 ust. 1 pkt 5, ust. 2, art.3 ust.1, art.6 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawcach karnych Sąd Apelacyjny zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych:
\n7.
\nPODPISy 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1.
\nPodmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wina 11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2.
\nPodmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wina, kara 11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 11.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 3.
\nPodmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wina 11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 11.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 4.
\nPodmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wina 11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒