Przepis art. 53 k.p.k. jasno stanowi, iż oskarżycielem posiłkowym jest pokrzywdzony. Tymczasem przepis art. 49 § 1 k.p.k. stanowi, iż pokrzywdzonym jest osoba fizyczna lub prawna, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone przez przestępstwo. Krąg pokrzywdzonych w rozumieniu art. 49 § 1 k.p.k. ograniczony jest więc zespołem znamion czynu będącego przedmiotem postępowania oraz czynów współukaranych (patrz: uchwała SN z dnia 15 września 1999 r., I KZP 26/99, OSNKW 1999/11-12/69). Tym samym pojęcie pokrzywdzonego relatywizuje się jedynie do zespołu znamion przestępstwa będącego przedmiotem postępowania (patrz: postanowienie SN z dnia 25 sierpnia 2021 r., IV KK 318/21, LEX nr 3398415).
\nTymczasem przestępstwo art. 586 k.s.h. nie godzi bezpośrednio w dobra prawne konkretnego wierzyciela spółki, tu: podmiotu o nazwie (...) spółka z o.o., co jasno wynika ze znamion tego przestępstwa, wynikających z opisu czynu przypisanego oskarżonej T. G.. Przestępstwo stypizowane w omawianym przepisie należy bowiem do kategorii przestępstw gospodarczych. Taka konstrukcja sprawia, że rodzajowym przedmiotem ochrony jest w przypadku tego przestępstwa szeroko rozumiany obrót gospodarczy, a w szczególności zasady jego prawidłowego funkcjonowania z punktu widzenia szczególnych podmiotów będących uczestnikami tego obrotu, jakimi są spółki handlowe (patrz: K. A., „Komentarz aktualizowany do art. 301-633 Kodeksu spółek handlowych”, LEX/el. 2025, teza 1 do art. 586).
\nNatomiast pośrednio przepis ten chroni interesy wierzycieli spółek handlowych, wyrażające się w zachowaniu możliwości zaspokojenia ich roszczeń w postępowaniu upadłościowym (patrz: Raglewski Janusz, „Kodeks spółek handlowych. Komentarz do przepisów karnych”, LEX/el. 2008, teza 10 do art. 586). Trzeba bowiem pamiętać, iż przestępstwo z art. 586 k.s.h. ma charakter formalny (por. wyrok Sądu Apel. w K. z dnia (...) (...) r., II AKa 481/17, LEX nr 2511541) a nie skutkowy.
\nSkoro więc Sąd Okręgowy nie ustalił, by oskarżona, popełniając to przestępstwo, jednocześnie działała bezpośrednio na szkodę konkretnego wierzyciela spółki, tu: (...) sp. z o.o., to brak jest podstaw do uznania, by podmiot ten posiadał, w odniesieniu do tego przestępstwa, status pokrzywdzonego w rozumieniu art. 49 § 1 k.p.k. Skoro zaś podmiot ten nie jest pokrzywdzonym, to również nie może występować w charakterze oskarżyciela posiłkowego w stosunku do czynów, jakie były w tej sprawie zarzucane oskarżonej T. G.. Tym samym Sąd Okręgowy nie miał podstaw określonych w art. 627 k.p.k., by kosztami zastępstwa procesowego tytułem wydatków poniesionych przez oskarżyciela posiłkowego (takowym ten podmiot jest w stosunku do czynu z art. 300 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 308 k.k. zarzucanego i przypisanego oskarżonemu R. G. (1)) obciążać dodatkowo „solidarnie” oskarżoną T. G..
\nKierując się więc tymi przesłankami Sąd Apelacyjny, w pkt I 8 wyroku, na podstawie art. 440 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. i art. 437 k.p.k. w tym zakresie zmienił zaskarżony wyrok w pkt X, przyjmując, iż zasądzona w tym punkcie kwota należna jest wyłącznie od oskarżonego R. G. (1).
\nMając zaś na uwadze w/w rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego, ustosunkowywanie się do zarzutów z punktów I 1, 3 stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 436 k.p.k.
\nC.
\nPOZOSTAŁE ROZSTRZYGNIĘCIA Sąd Apelacyjny, nie znajdując innych podstaw, w tym branych pod uwagę z urzędu, do dalszej zmiany lub uchylenia zaskarżonego wyroku, w pozostałej części utrzymał ten wyrok w mocy, o czym orzekł w pkt II wyroku.
\nKierując się zasadami słuszności, z uwagi na uwzględnienie i to w znacznej części apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej T. G., Sąd Apelacyjny na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 123) zwolnił oskarżoną od ponoszenia jakichkolwiek kosztów sadowych, w tym opłat na etapie postępowania apelacyjnego. Przy czym, co wynika z treści art. 632 pkt 2 k.p.k. w części uniewinniającej koszty te ponosi Skarb Państwa.
\nNatomiast w przypadku skazanego R. G. (1) Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do zwolnienia go od ponoszenia kosztów sądowych i opłat za obie instancje, stosując w jego przypadku zasadę określoną w art. 627 k.p.k. i art. 10 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych.
\nOskarżony ten, zgodnie z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o opłatach karnych za obie instancje winien ponieść opłatę w wysokości 300 zł. Natomiast w przypadku kosztów sądowych w postaci wydatków, kierując się art. 634 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k. oskarżony R. G. (1) winien ponieść wydatki w ½ części, a więc tu: w wysokości 10 zł (połowa z 20 zł stanowiącej ryczałt za doręczenie pism – tu: zawiadomień o terminie rozprawy apelacyjnej, niezależnie od liczby doręczonych pism - §1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym - Dz.U.2013.663 j.t.).
\nO powyższych kosztach procesu Sąd Apelacyjny orzekł w pkt III wyroku.
\nA. Ł.
\nI. P.
\nM. K.