Sąd nie dopatrzył się pozorności w zainicjowanej przez powodów próbie ugodowej, a nawet miał na uwadze fakt, iż konsorcjum było skore do rozmów oraz zawarcia ugody zważywszy na trudną sytuacją finansową i utratę płynności, czego dowodem jest obszerna dokumentacja finansowa złożona do akt sprawy. Co więcej, strona powodowa opisała wyczerpująco swoje roszczenie w treści przedmiotowego wniosku oraz załączyła kosztorys obejmujący rzeczone roboty.
\nNatomiast to Gmina nie wykazywała woli do zawarcia porozumienia nie stawiając się na posiedzenie pojednawcze. Tym samym bieg terminu przedawnienia został przerwany co do zakresu robót objętego wnioskiem o zawezwanie do próby ugodowej w stosunku do kwoty: 4 926 163,86 zł (finalnie w wyroku pomniejszonej o kwotę 280.961,65 zł z uwagi na korektę tej poz. Przez biegłą K.).
\nCo do pozostałej części roszczenia o wynagrodzenie z tytułu robót dodatkowych tj. co kwoty 2.029.500 zł Sąd przychyla się do stanowiska strony pozwanej, uznając iż uległo ono przedawnieniu, bowiem roszczenia z bezpodstawnego wzbogacenia przedawniają się w terminach ogólnych art. 118 k.c jednak jeżeli wynikają z czynności podjętych w ramach prowadzenia działalności gospodarczej pomiędzy przedsiębiorcami termin ich przedawnienia wynosi 3 lata. Mając na względzie, iż rzeczone roboty zostały wykonane i przyjęte pomiędzy datą zawarcia umowy - 27.03.2013 r. a końcem września 29 września 2014 – data pisemnego oświadczenia o odstąpieniu od umowy przez generalnego wykonawcę (wysłanego w tym dniu), a nawet wcześniej mając na uwadze, iż tuż przed datą odstąpienia na budowie znajdował się niski potencjał osobowy, a po 1 października roboty nie były wykonywane, powód zszedł ostatecznie w połowie miesiąca z budowy po zinwentaryzowaniu prac, roszczenie o zapłatę za równowartość tych robót uległo przedawnieniu.
\nPodobnie przyjąć należy co do roszczenia o zapłatę za szkodę w postaci utrzymywania żurawia wieżowego na budowie oraz zatrudnienia jego operatora w okresie od 08.08.2013r. do 22.07.2014 r. Tym samym rzeczone roszczenie wniesione w treści pozwu o zapłatę ww. wniesionego w dniu 25 września 2017 r. dotyczyło roszczenia już przedawnionego. Ponadto strona powodowa nie udowodniła poniesienia rzeczonych kosztów, tym samym roszczenie zostało oddalone na zasadzie braku spełnienia przesłanek z art. 6 k.c.
\nIV.
\nPróba złożenia oświadczenia o odstąpieniu od Umowy w formie ustnej.
\nSąd przychyla się do stanowiska strony powodowej w zakresie bezskuteczność odstąpienia od Umowy przez Zamawiającego dokonanego w formie ustnej (odczytanie oświadczenia na spotkaniu stron w dniu 30 września 2014 r.), bowiem oświadczenie o odstąpieniu powinno mieć formę pisemną, o czym świadczy treść art. 77 § 2 k.c. (w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 września 2014 r. tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 121). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli umowa została zawarta w formie pisemnej, jej rozwiązanie za zgodą obu stron, jak również odstąpienie od niej albo jej wypowiedzenie powinno być stwierdzone pismem. Umowa została zawarta pomiędzy stronami w formie pisemnej pod rygorem nieważności. Zważywszy na dyspozycję art. 139 ust. 2 Prawa zamówień publicznych z 2004 r. umowa w sprawie zamówienia publicznego wymaga pod rygorem nieważności zachowania formy pisemnej (skutek ad solemnitatem).
\nZgodnie z poglądem SA w Gdańsku w wyroku V ACa 738/13: „Uprawnienie odstąpienia od umowy ma charakter uprawnienia kształtującego, które polega na przyznaniu wierzycielowi kompetencji do zakończenia stosunku prawnego mocą jego oświadczenia woli, bez udziału drugiej strony. Z mocy ustawy uprawnienie to powstaje z upływem terminu spełnienia świadczenia, niedochowanego przez dłużnika z powodu okoliczności, za które ponosi wyłączną odpowiedzialność. Wierzyciel powinien złożyć oświadczenie woli o odstąpieniu od umowy, w formie określonej przepisem art. 77 § 2 i 3 k.c.”. Aby pozwana mogła powoływać się na skutek odstąpienia, musiała złożyć takie oświadczenie w formie pisemnej.
\nV.
\nZłożenie oświadczenia o odstąpieniu od umowy przez strony.
\nZgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą odstąpienie od umowy ma moc wsteczną, powoduje jej wygaśnięcie i powrót do stanu sprzed zawarcia umowy. Zgodnie z art. 395 § 1 k.c., można zastrzec w umowie, że jednej lub obu stronom przysługiwać będzie w ciągu oznaczonego terminu prawo odstąpienia od umowy; prawo to wykonywa się przez oświadczenie złożone drugiej stronie. Do obligatoryjnych przesłanek zastrzeżenia prawa odstąpienia od umowy należy określenie strony (lub obu stron), której prawo odstąpienia przysługuje oraz wskazanie terminu, po upływie którego prawo odstąpienia wygasa. Odstąpienie od umowy jest wyjątkiem od zasady trwałości stosunków umownych zobowiązaniowych, dlatego postanowienia umowy regulujące tę instytucję prawną oraz oświadczenia stron składane na ich podstawie, powinny być interpretowane ściśle. Umowne prawo odstąpienia od umowy ma charakter kształtujący, jest wykonywane przez złożenie oświadczenia powodującego ustanie ze skutkiem ex tunc więzi obligacyjnej, łączącej dotychczas strony. W razie wykonania tego prawa przez uprawnioną stronę, umowa uważana jest za niezawartą, a to co strony już świadczyły podlega zwrotowi w stanie niezmienionym.
\nZastrzeżenie prawa odstąpienia nieograniczonego w czasie jest nieważne, stosownie do art. 58 § 1 i 3 k.c. i nie wywołuje żadnego skutku. (Wyrok SN z 21.07.2017 r., I CSK 718/16, LEX nr 2347781.) Wskazać należy, iż w Umowie nie został zastrzeżony termin dla wykonania umownego prawa odstąpienia ani w treści § 13 ani § 14. Z powyższego wynika, że przyznanie stronom prawa odstąpienia od umowy nie zostało ograniczone terminem, a zatem jako nieważne nie mogło doprowadzić do osiągnięcia zamierzonego rezultatu.
\nNastępnie Sąd ustalił, iż obydwie strony skorzystały z umownego prawa odstąpienia powołując się w treści oświadczeń o odstąpieniu odpowiednio na brak zapłaty wymagalnego wynagrodzenia powyżej 60 dni oraz nieuzasadnione opóźnienie w realizacji robót polegających na rozbudowie istniejącego przejścia podziemnego przekraczającym 30 dni kalendarzowych, co spowodowało brak możliwości wykonania całości inwestycji w terminie określonym aneksem Nr (...) do Umowy.
\nPodkreślenia wymaga, iż umowne i ustawowe prawo odstąpienia od umowy to odrębne instytucje prawne i nie można stosować automatycznie przepisów dotyczących odstąpienia ustawowego do umownego prawa odstąpienia i odwrotnie.
\nSąd podziela pogląd Sądu Najwyższego zaprezentowany w wyroku z 15 maja 2013r, iż odstąpienie jest wyjątkiem od zasady trwałości umownych stosunków zobowiązaniowych, stąd postanowienia umowy, przepisy regulujące tę instytucję oraz oświadczenia stron składane na ich podstawie winny być interpretowane ściśle. Jednostronne oświadczenie woli o odstąpieniu od umowy złożone w wykonaniu powyższego uprawnienia kształtuje stosunek prawny przez jego ustanie. W braku uprawnienia i zachowania wymogów umownych wskazany skutek nie nastąpi. Niedopuszczalna jest tym samym ocena skuteczności złożonego oświadczenia o odstąpieniu od umowy w oparciu o inne, jak wskazane w jego treści przyczyny i podstawy, nawet gdyby były one przewidziane w umowie bądź wynikały z ustawy. (SN z 15.05.2013 r., III CSK 267/12, LEX nr 1353204.) Tym niemniej, podkreślenia wymaga, iż strony są przedsiębiorcami i uczestnikami obrotu gospodarczego, dlatego jest od nich wymagany podwyższony poziom należytej staranność także w formułowaniu oświadczeń materialno-prawnych.
\nOceniając prawdziwość przyczyn odstąpienia Sąd zauważył, iż o ile wystąpił brak zapłaty powyżej 60 wymagalnego wynagrodzenia generalnego wykonawcy to nie był to prawdziwy powód odstąpienia, pozwany w tym zakresie podniósł także zarzut nadużycia prawa wobec dysproporcji spornej nieuiszczonej kwoty 106 tys. Wobec wartości umowy sięgające 28 mln. Zł i należy w tym względzie podzielić pogląd o nadużyciu prawa podmiotowego oraz wskazać brak podstaw do złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy z tej przyczyny. Ponadto w umowie nieskutecznie strony zastrzegły prawo do odstąpienia od niej, bowiem nie wskazały terminu na skorzystanie z takiego uprawnienia.
\nBiorąc pod uwagę wszystkie ustalone w sprawie fakty, stwierdzić należy, że opóźnienie w terminie realizacji zarówno poszczególnych etapów jak i całej inwestycji nastąpiło z winy Zamawiającego. Mając powyższe na uwadze naliczenie kary umownej za odstąpienie oraz zaspokojenie rzeczonego roszczenia z gwarancji ubezpieczeniowej należytego wykonania umowy było bezpodstawne i jako takie nie korzysta z ochrony. Tym samym, ustalenie, że beneficjent gwarancji bezpodstawnie skorzystał z gwarancji uzyskując zaspokojenie nieistniejącego roszczenia zobowiązany jest się rozliczyć z dłużnikiem na zasadzie art. 405 k.c. zwłaszcza, że zobowiązanie zostało w dużej części wykonane, co dodatkowo przemawia za brakiem zasadności naliczenia kary.
\nJedynie na marginesie Sąd zaznacza, iż wymóg stałego nadzoru na budowie wynikał z umowy pomiędzy Zamawiającym, a spółką (...)- a nie z umowy o generalne wykonawstwo, gdzie do obowiązków Zamawiającego należy tylko zapewnienie nadzoru, z czego Zamawiający się wywiązał. Z powyższego wynika, iż generalny wykonawca nie ma uprawnienia do wzywania do realizacji obowiązków, które wynikają ze stosunku umownego z innymi podmiotami, bowiem to do inwestora należy decyzja czy będzie egzekwował obowiązki umowne od swojego usługodawcy w pełnym zakresie.
\nJednocześnie wobec braku skutecznego odstąpienia od umowy przez generalnego wykonawcę kara za odstąpienie od umowy została bezpodstawnie naliczona tym samym Sąd roszczenie o jej zasądzenie oddalił.
\nVI.
\nPowództwo wzajemne nie zasługiwało na uwzględnienie.
\nW pierwszej kolejność Sąd badał przedawnienie rzeczonego roszczenia.
\nTermin przedawnienia roszczenia o zapłatę odszkodowania z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania (art. 471 KC) rozpoczyna bieg od dnia wystąpienia szkody pozostającej w związku przyczynowym z tym zdarzeniem (art. 120 § 1 KC). Powiązanie początku biegu terminu przedawnienia roszczenia o odszkodowanie ex contractu od stwierdzenia niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania i wystąpienia szkody bez jakiegokolwiek ograniczenia w czasie odpowiedzialności dłużnika, prowadziłoby do sytuacji, w której strony pozostawałyby przez szereg lat w niepewności, co do swojej sytuacji prawnej. W art. 120 § 1 zdanie drugie KC, na potrzeby określenia momentu, w którym rozpoczyna się bieg przedawnienia roszczenia o wykonanie zobowiązania bezterminowego, ustawodawca przewidział, że ocena decydujących o tym przesłanek ma być dokonywana według zobiektywizowanych kryteriów.
\nW myśl tego przepisu, dla stwierdzenia, że zaistniał stan wymagalności roszczenia o wykonanie zobowiązania bezterminowego nie ma znaczenia to, czy wierzyciel lub dłużnik mieli wiedzę o okolicznościach, które go uzasadniały. Jeśli bowiem spowodowanie wymagalności roszczenia zależy od podjęcia określonych czynności przez wierzyciela (w tym od wezwania dłużnika do zapłaty), to należy uznać, że podjął on te czynności w najwcześniejszym możliwym terminie. Termin ten musi być ustalany indywidualnie dla każdego zobowiązania. Z powyższego założenia wynika, że rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia roszczeń bezterminowych ma być oceniane w oderwaniu od okoliczności o charakterze indywidualnym i subiektywnym.
\nRozwiązanie to ma przede wszystkim na celu wyeliminowanie sytuacji, w których wierzyciel - celowo nie podejmując działań, które by doprowadziły do wymagalności roszczenia - dowolnie odsuwałby początek biegu terminu jego przedawnienia. Byłoby to z oczywistych względów sprzeczne z celami instytucji przedawnienia, której głównym zadaniem jest porządkowanie stosunków prawnych i wzmacnianie pewności uczestników obrotu co do treści ich praw i obowiązków. Jak powiedziano wyżej, roszczenie o naprawienie szkody w reżimie ex contractu staje się wymagalne dopiero po wezwaniu dłużnika przez wierzyciela do spełnienia świadczenia (art. 455 KC), ale brzmienie art. 120 § 1 zdanie drugie KC uzasadnia oddzielenie od siebie rzeczywistej wymagalności roszczenia od \"wymagalności hipotetycznej” ustalanej z odwołaniem się do chwili, w której stan wymagalności roszczenia mógł powstać najwcześniej.
\nW nauce i orzecznictwie wskazuje się, że zdarzeniem, którego wystąpienie wyznaczy ten hipotetyczny stan wymagalności, a zarazem początek biegu terminu przedawnienia roszczenia odszkodowawczego, może być: niewykonanie i nienależyte wykonanie zobowiązania względnie powstanie szkody wskutek naruszenia zobowiązania albo dowiedzenie się przez wierzyciela o szkodzie. Ten najwcześniejszy termin, to moment, w którym zrealizują się wszystkie przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej, a zatem ze stanu bezprawności kontraktowej wyniknie dla wierzyciela szkoda, pozostająca z nim w związku przyczynowym. Już wówczas wierzyciel przez wezwanie dłużnika do spełnienia świadczenia odszkodowawczego może spowodować wymagalność powstałego na jego rzecz roszczenia.
\nDłużnik powinien to świadczenie spełnić po upływie odpowiedniego czasu, ustalonego zgodnie z kryterium \"niezwłoczności\" z art. 455 KC. Dokładny początek biegu tego terminu musi być oczywiście określany ad casum. (Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2013 r. III CZP 72/13, OSNC-ZD 2014/2/40).
\nPrzekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy potencjalnie szkoda w majątku powódki wzajemnej powstała najpóźniej w dniu zawarcia umowy z nowym generalnym wykonawcą (...) S.A. od tego momentu była bowiem pozwana zobowiązana do zapłacenia umówionej kwoty, a uszczuplenia majątkowe po jej stronie były więc już pewne, zwiększały bowiem pasywa Gminy. Już samo zaciągnięcie zobowiązania i powstanie długu oznacza \"zarezerwowanie\" w majątku dłużnika określonych aktywów na poczet świadczenia, którego spełnienie staje się bezwzględnie konieczne w terminie wymagalności. Cytując za wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2017 r. o sygn. I ACa 1599/14 „za szkodę należy uznać uszczerbek w dobrach poszkodowanego, polegający na różnicy między stanem tych dóbr, powstałym wskutek zdarzenia szkodzącego a stanem, jaki by istniał, gdyby nie zaszło to zdarzenie. Uszczerbek ten przybiera postać utraty, zmniejszenia lub niepowiększenia aktywów albo powstania bądź zwiększenia pasywów. Szkodą jest zatem interes poszkodowanego w przywróceniu zachwianego tym zdarzeniem stanu dóbr.\" (podobnie wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 13 marca 2017 r o sygn. I ACa 251/15). Mając powyższe na uwadze oraz odnosząc się do dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy najpóźniej w dniu 27 maja 2015 r. tj. w dniu zawarcia umowy przez powódkę wzajemną ze Spółką (...) powódka mogła dokładnie określić rozmiar rzekomej szkody.
\nW przypadku odpowiedzialności ex contractu z art. 471 k.c. kwestię tę reguluje art. 118 k.c. obowiązujący w momencie odstąpienia od umowy w następującym brzmieniu: „Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata\", co potwierdził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 11 stycznia 2002, o sygnaturze III CZP 63/01: Roszczenia wynikające z umowy o roboty budowlane przedawniają się w terminach określonych w art. 118 k.c. Termin przedawnienia pomiędzy stronami zgodnie z art. 118 in fine jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi trzy lata. Powód wzajemny mógł zatem wezwać pozwanego wzajemnie do spełnienia świadczenia najwcześniej już w dniu następującym po dniu zawarcia umowy z nowym wykonawcą tj. już w dniu 28 maja 2015 r. Tym samym termin przedawnienia roszczenia powódki wzajemnej uległ przedawnieniu najpóźniej z końcem dnia 28 maja 2018 r., podczas gdy wezwanie do zapłaty zostało wystosowane do pozwanych wzajemnie dopiero w dniu 15 listopada 2018 roku, natomiast zawezwanie do próby ugodowej dopiero dnia 29 listopada 2018 roku, a więc w terminie znacznie przekraczającym trzyletni termin przedawnienia.
\nNiezależnie od powyższego, przechodząc do analizy przesłanek podstawy prawnej przedmiotowego roszczenia wskazać należy, dla zaistnienia odpowiedzialności kontraktowej z art. 471 k.c. muszą zostać spełnione łącznie trzy przesłanki rzeczonej odpowiedzialności, określone w tym przepisie. Przesłanki te, co należy podkreślić, wystąpić muszą łącznie. Są one następujące: niewykonanie bądź nienależyte wykonanie zobowiązania (naruszenie zobowiązania), fakt poniesienia szkody, związek przyczynowy pomiędzy niewykonaniem bądź nienależytym wykonaniem zobowiązania a szkodą. Do okoliczności, stanowiących przyczynę niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności zalicza się przypadek, czyli zdarzenie, nienależące do żadnej z kategorii przyczyn, za które dłużnik odpowiada; będzie to więc z reguły zdarzenie, które nastąpiło bez winy dłużnika i osób, za które dłużnik odpowiada. Do kategorii tej zalicza się również działania osób trzecich, za które dłużnik nie odpowiada oraz działania poszkodowanego wierzyciela, gdyż z punktu widzenia odpowiedzialności dłużnika są to również zdarzenia przypadkowe. (A. Rzetecka-Gil [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Zobowiązania - część ogólna, LEX/el. 2011, art. 471.) Przesłanką odpowiedzialności kontraktowej jest także szkoda, rozumiana jako uszczerbek majątkowy. Przesłanką odpowiedzialności kontraktowej jest również związek przyczynowy, zachodzący pomiędzy zdarzeniem stanowiącym naruszenie zobowiązania a szkodą. Zgodnie z art. 361 § 1 k.c. dłużnik ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa swego działania i zaniechania. Jak się wskazuje, z normalnymi następstwami mamy do czynienia niezależnie od tego, czy dłużnik ich wystąpienie przewidywał, mógł przewidywać oraz czy przewidywał rodzaj i wysokość szkody, jaka będzie następstwem jego działania lub zaniechania.
\nWskazać należy, iż pozwani wzajemnie nie wykonali zobowiązania z przyczyn, za które nie ponosili odpowiedzialności, bowiem jak wskazano powyższej opóźnienie w realizacji inwestycji wystąpiło wskutek braku należytego przygotowania inwestycji przez Zamawiającego oraz braku woli współpracy po jego stronie, tym samym naruszenie zobowiązania, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi nie ma znaczenia w ramach reżimu ex contractu.
\nNa podstawie obszernego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie Sąd ustalił, iż powódka wzajemna swoimi działaniami oraz zaniechaniami zmierzała do zmiany generalnego wykonawcy poprzez odstąpienie od umowy z pozwanymi wzajemnie, poprzez wprowadzanie licznych rewizji podnoszących koszty realizacji inwestycji oraz powodujących wydłużenie czasu jej wykonania przy jednoczesnym braku zwiększenia wynagrodzenia za realizację przedmiotu umowy oraz zawarcia aneksu sankcjonującego kosztowo oraz terminowo roboty już przez Generalnego Wykonawcy wykonane, aby znacząco zmienić projekt, nie tylko w zakresie uzupełnienia braków dokumentacji projektowej i usunięcia występującej w niej błędów, ale również dzięki dodatkowym ogromnym środkom wzbogacić go o nowe elementy, a co za tym idzie podnieść jego standard przy jednoczesnym zaniechaniu rozliczenia zrealizowanych koniecznych robót dodatkowych z Generalnym Wykonawcą oraz bezpodstawnemu wzbogaceniu się o wartość nie tylko tych robót, ale także kwoty niezasadnie uzyskanej z gwarancji ubezpieczeniowej w kwocie odpowiadającej wartości kary umownej za odstąpienie.
\nGmina starała się więc swoimi twierdzeniami przekonać Sąd, że jej szkoda polegała na tym, iż za prace musiała zapłacić wyższą cenę za prace niedokończone, ale wchodzące w zakres robót powódki już nowemu wykonawcy. Pośrednio także pozwana poprzez zmianę zakresu robót w umowie z drugim wykonawcą przyznaje, że zakres prac zleconych powodom nie był kompletny i dla właściwego wykonania inwestycji należało go rozszerzyć. Z tego wynika, że umówiona z powodami kwota była nie do utrzymania w świetle różnic między pierwotnie zleconymi robotami, a finalnie niezbędnym do wykonania zakresem, de facto obejmującym usunięcie wszelkich błędów i braków w dokumentacji projektowej, które w toku realizacji inwestycji były uprzednio sygnalizowane przez powodów. Dokument ten potwierdza znaczne rozszerzenie zakresu rzeczowego nowego przedsięwzięcia w stosunku do tego, który realizowali pozwani wzajemnie. Powyższe spostrzeżenia strony pozwanej wzajemnie Sąd uznał za własne.
\nPodkreślenia wymaga, iż Uczestnicy Konsorcjum kwestionowali poniesienie przez powódkę wzajemną szkody, gdyż po pierwsze (...) S.A. wykonywała zadanie inwestycyjne w oparciu o nowy pozbawiony kardynalnych błędów projekt wraz wieloma nowymi elementami w podniesionym standardzie realizacji, po drugie odwołując się do dokumentacji oraz korespondencji Gminy z instytucją finansującą działania Gminy były nakierowane na wykorzystanie przyznanych środków w jak najwyższej wysokości, co znajdowało odzwierciedlenie w podnoszeniu standardu wykonania robót występujących w projekcie realizowanym przez pozwanych wzajemnie oraz wprowadzaniu wielu elementów dodatkowych, mających pełnić raczej rolę dekoracyjną niż funkcjonalną, zatem siła rzeczy nawet tożsamy zakres prac musiał zostać wyceniony drożej, już z uwagi na podniesienie ich standardu.
\nCo do kwestii wysokości dochodzonej szkody powódka wzajemna ustaliła ją jako różnicę pomiędzy wartością robót realizowanych przez (...) S.A. w odniesieniu do wartości robót z umowy zawartej z pozwanymi wzajemnymi, których to wartości, ani tym bardziej wywiedzionych z nich wniosków powódka wzajemna nie przedstawiła w treści pozwu wzajemnego, załączając jedynie zestawienia robót i faktur. Uwypuklenia wymaga, iż do obowiązków strony należy zaprezentowanie materiału dowodowego i przedstawienie twierdzeń z niego płynących (zdaniem strony) zwłaszcza, że z ich treści strona powodowa wywodzi wysokość swojego roszczenia, tym samym nie są to zadania Sądu lub biegłego sądowego, który winien przeanalizować rzeczone twierdzenia i materiał dowodowy i ocenić ich zasadność.
\nOdnosząc się do zarzutu braku adekwatnego związku przyczynowego podkreślić trzeba, iż między zdarzeniem w postaci domniemanego niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania a rzekomą szkodą próżno doszukiwać się adekwatnego związku przyczynowego, bowiem to działania powódki wzajemnej, a nie pozwanych wzajemnie spowodowały konieczność odstąpienia od umowy i zakończenia współpracy, co zostało przez pozwanych wzajemnie wykazane oraz omówione przez Sąd w innej części uzasadnienia.
\nNa marginesie jedynie Sąd wskazuje, iż dochodzenie niniejszego roszczenia oraz zachowanie powódki wzajemnej oraz jej pracowników w trakcje realizacji rzeczonego zadania inwestycyjnego m. in. poprzez uporczywą odmowę zapłaty za roboty konieczne zrealizowane przez pozwanych wzajemnie, wymuszenie kredytowania rzeczonej inwestycji oraz realizacji robót dodatkowych, będące wynikiem niewłaściwie interpretowanej dyscypliny finansów publicznych, wykreowanie niniejszego roszczenia, aż wreszcie kierowanie pism i komunikatów o konieczności dochodzenia należnej pozwanych wzajemnie zapłaty przed Sądem oraz nadużycie prawa w postaci niezasadnego uruchomienia gwarancji ubezpieczeniowej oraz postawa powódki wzajemnej w trakcie niniejszego postępowania narusza zasadę bezpieczeństwa obrotu gospodarczego i znacząco podważa zaufanie obywatela do państwa, w tym przypadku do organu samorządu terytorialnego i naraża budżet gminy na ponoszenie kosztów postępowania sądowego.
\nMając powyższe na uwadze, nie ziściły się przesłanki dla przypisania pozwanym wzajemnie odpowiedzialności za szkodę, wobec czego Sąd orzekł jak w pkt. IV sentencji wyroku i żądanie oddalił.
\nVII.
\nRozliczenia stron.
\nRozliczenia stron:
\nNa zasądzoną kwotę 6 089 691,13 składa się :
\nJednocześnie Sąd podkreśla, iż zakres wszystkich koniecznych do wykonania robót dodatkowych zgłoszonych w treści pozwu jest tożsamy z zakresem koniecznym do wykonania, który potwierdził biegły dr inż. A. B. (1) w treści opinii wykonanych w przedmiotowej sprawie. Nie umknęło uwadze Sądu, iż wycena rzeczonych robót dokonana przez biegłą sądową K. opiewa sumarycznie na wyższą kwotę, jednak Sąd jest związany żądaniem pozwu i nie może orzec ponad zgłoszone w pozwie roszczenie. Co więcej, roszczenie strony powodowej w zakresie pozostałych robót, ujętych w tabelach poniżej, uległo przedawnieniu, a z kolei w poz. z kolumny G kwota mniejsza wskazana została przez biegłą, tym samym w ich zakresie Sąd był zmuszony powództwo oddalić.
\nRoszczenie zgłoszone w petitum pozwu ad.2 w zakresie zasądzenia od pozwanej kary umownej za odstąpienie od umowy Sąd również oddalił wobec stwierdzenia nieważności postanowienia dotyczącego zastrzeżenia umownego prawa odstąpienie oraz nieskutecznego odstąpienia od umowy przez powodów.
\nW zakresie żądania zwrotu kwoty odpowiadającej karze umownej za odstąpienie uzyskanej z gwarancji ubezpieczeniowej przez pozwaną, a spłaconej przez powodową spółkę, Sąd będąc związany żądaniem pozwu, zasądził zgodnie z jego treścią, wobec bezskuteczności odstąpienia od Umowy dokonanego przez pozwaną, 50 % należnej kwoty mając na uwadze brak wykazania solidarności wierzycieli oraz brak partycypacji w rzeczonych kosztach powoda S. F. (vide: rozważania wyżej pkt. I Legitymacja konsorcjum).
\nW odniesieniu do roszczenia w przedmiocie pozostawania żurawia na budowie, wobec opóźnień w realizacji robót wynikających z winy pozwanej wobec braku wykazania poniesienia rzeczonego kosztu przez stronę powodową oraz ze względu na przedawnienie rzeczonego roszczenia Sąd oddalił roszczenie w tym zakresie.
\nPowództwo wzajemne Sądu oddalił wobec przedawnienia rzeczonego roszczenia, a przede wszystkim ze względu na wystąpienie szkody (jeżeli wystąpiła) w wyniku okoliczności, za które pozwani wzajemnie nie ponoszą odpowiedzialności.
\nOdsetki ustawowe za opóźnienie zasądzono na podstawie art. 481 § 1 k.c. zgodnie z żądaniem pozwu, mając na względzie fakt, iż odsetki dla roszczeń z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia liczone są dzień po terminie płatności wskazanym w wezwaniach do zapłaty, tym samym naliczenie odsetek nastąpiło od dnia 20 listopada 2016r. od kwoty 4.645.202,21 oraz od kwoty 1 444 488.92 zł od dnia 22 października 2015 r., bowiem zważywszy, iż powodowa spółka dokonała zapłaty na rzecz (...) S.A. kwoty 2 888 977,85 zł w całości w dniu 21 października 2015 r. wezwanie do zapłaty (skierowane do Zamawiającego k. 667) kwoty 2 888 977,85 zł z tytułu zwrotu całości sumy gwarancyjnej wypłaconej przez (...) S.A. beneficjentowi gwarancji tj. Gminie z dnia 14 października 2015 r. było zasadne.
\nO kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. w pkt. III i V sentencji wyroku, ustalając, że strona powodowa wygrała sprawę w zakresie powództwa głównego w 49%, a powództwa wzajemnego w 100% jednocześnie pozostawiając szczegółowe rozliczenie kosztów procesu, w tym koszty zastępstwa procesowego w kwocie trzykrotności stawki minimalnej o której mowa w § 2 pkt 9) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r referendarzowi sądowemu, zgodnie z art. 108 § 1 k.p.c. po uprawomocnieniu się orzeczenia.
\nZasądzając trzykrotność stawki zastępstwa procesowego w wysokości stawki minimalnej zgodnie z powyżej cytowanym rozporządzeniem Sąd miał na względzie, iż niniejsze postępowanie było obszerne, wielowątkowe, a ponadto w sprawie przeprowadzono dowody z opinii biegłych, wraz z opiniami uzupełniającymi, co sprawia, iż sprawa była w znacznym stopniu skomplikowana i wymagała znacznego nakładu pracy pełnomocnika, w szczególności poświęcenia czasu na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu.
\nZ tego względu powyższe okoliczności wskazują na nadzwyczajny nakład pracy potrzebny ze strony pełnomocnika strony powodowej do prowadzenia niniejszej sprawy. sędzia Karolina Toczyńska Z/ (...) sędzia Karolina Toczyńska