Nieuprawnionymi są też zarzuty apelacji pozwanego dotyczące art. 100 k.p.c. w zw. z § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm.) poprzez błędne przyjęcie, iż zasadne jest podniesienie stawki o 1/4 w stosunku do stawki podstawowej z uwagi na nakład pracy pełnomocnika strony powodowej.
\nPodkreślić należy, iż uwzględniając okoliczności sprawy takie jak liczba rozpraw - osobiste stawiennictwo pełnomocnika na każdym z terminów , liczbę składanych pism procesowych oraz ich obszerność oraz złożoność podnoszonych argumentów nawet przy uwzględnieniu faktu udziału pełnomocnika w analogicznych postepowaniach uznać należało iż nakład pełnomocnika był na tyle znaczny, że usprawiedliwiał podwyższenie stawki o 1/4 . Wydane w tym zakresie rozstrzygniecie nie odbiegało zatem od przyjętych w § 15 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964) standardów.
\nReasumując, w ocenie Sądu Okręgowego zarzuty apelacji pozwanego dotyczące zarówno naruszenia prawa procesowego (art. 233 § 1 k.p.c.,100 k.p.c.) jak i prawa materialnego (art. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz załącznika do ustawy, punktu 1 ppkt 32 załącznika do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r., art. 78 § 1 k.p., art. 42 art. 18 3c k.p.) nie zasługiwały na uwzględnienie.
\nZ tych wszystkich względów wniesiona apelacja pozwanego nie mogła zostać uwzględniona.
\nMając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy zgodnie z treścią art. 385 kpc orzekł jak w punkcie I sentencji.
\nO zwrocie kosztów zastępstwa procesowego za II instancję w kwotach po 1350 zł wraz z odsetkami w stosunku do każdej z powódek orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. a także § 10 ust. 1 pkt 1 oraz § 9 ust. 1 pkt 2 oraz § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964) uwzględniając wartość każdego ze zgłoszonych roszczeń. W tym miejscu wskazać należy iż w zakresie żądania zwrotu kosztów zgodnie ze spisem pełnomocnik strony powodowej nie wykazał rzeczywiście poniesionych kosztów, ani nie złożono stosownego oświadczenia w stron w tym przedmiocie a zatem wysokość należnej kwoty ustalono w wysokości odpowiadającej stawce minimalnej (por. Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2017 r., WZ 11/17).
\nJednocześnie Sąd nie znalazł podstaw, by zwolnić pozwaną z tego obowiązku na podstawie art. 102 kpc bo jakkolwiek silne subiektywne przekonanie o słuszności dochodzonego roszczenia/ swego stanowiska procesowego niekiedy uzasadnia odstąpienie od obciążenia kosztami procesu strony przegrywającej proces, to jednak strona która uzyskawszy rozstrzygnięcie, obejmujące również ocenę jego stanowiska, decyduje się na kontynuowanie procesu na etapie apelacji, to wiąże się to z konsekwencją w postaci odpowiedzialności finansowej za jego wynik. /Wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie - I Wydział Cywilny z dnia 24 marca 2021 r., I ACa 128/20/ Sam charakter roszczenia i przekonanie strony o zasadności roszczenia nie jest wystarczający do odstąpienia od obciążenia strony kosztami procesu, jeżeli ta znając treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku podjęła decyzję o wniesieniu apelacji i kontynuowaniu procesu, a w konsekwencji przyjęła na siebie ryzyko wynikające z ewentualnego przegrania sprawy na tym etapie. /Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie - I Wydział Cywilny z dnia 14 listopada 2019 r., I ACa 1283/18/ Natomiast apelację powódki K. K. (1) uznać należy za usprawiedliwioną.
\nW tym miejscu podnieść należy, iż brak jest podstaw do powtarzania argumentacji natury prawnej i jurydycznej dotyczącej wykładni art. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz załącznika do ustawy, punktu 1 ppkt 32 załącznika do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r., art. 78 § 1 k.p., art. 42 art. 18 3c k.p. gdyż ta w takim samym stopniu dotyczyła zarówno K. K. (1) jak i pozostałych powódek. Nie można przyjąć iż w stosunku do ww. powódki obowiązywały jakiekolwiek inne zasady czy regulacje, bądź też odmienny sposób interpretacji obowiązujących przepisów -spornym był natomiast sposób ich zastosowania .
\nSąd przy tym dostrzega, co słusznie podkreślił Sąd I instancji, iż sytuacja faktyczna dotycząca powódki K. K. (1) była nieco odmienna niż J. L., K. A. oraz A. M., niemniej jednak ostatecznie wbrew zapatrywaniom Sądu Rejonowego należało dojść do przekonania, iż powyższe nie usprawiedliwiało odmiennego rozstrzygnięcia w zakresie zgłoszonych przez nią roszczeń wyrównania należnego jej wynagrodzenia począwszy od lipca 2022 r. do czerwca 2023 r. w związku z kwalifikowaniem jej do 5 zamiast 2 grupy zawodowej.
\nW tym miejscu ponieść należy, iż w światle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie jest kwestionowanym, że powódka K. K. (1) uzupełniła kwalifikacje uzyskując tytuł magistra pielęgniarstwa w czerwcu 2022 roku i od tej daty posiadała pełne kwalifikacje wymagane dla 7 zaszeregowania, które w przypadku pozostałych pielęgniarek były honorowane przez pracodawcę. Wcześniej z przyczyn formalnych posiadania jedynie licencjatu kwalifikowana była do grupy 8. Pracodawca – w przeciwieństwie do pozostałych powódek – wcześniej nigdy nie zakwalifikował jej do grupy 7 i nie ukształtował jej wynagrodzenia na równi z innymi pielęgniarkami o najwyższych formalnych kwalifikacjach. K. K. (1) nie była też przez pozwanego zgłaszana do Narodowego Funduszu Zdrowia jako pracownik mający legitymować się tytułem zawodowym magistra pielęgniarstwa i tytułem specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa.
\nPrzy tym w okolicznościach sprawy wykazanym zostało, że przed 30 czerwca 2022 roku, z chwilą ukończenia specjalizacji czy podwyższenia wykształcenia każdej z pielęgniarek zmieniano stanowisko na „pielęgniarka specjalistka” i podwyższano wynagrodzenie. Akta sprawy jednoznacznie wskazują, że po uzyskaniu specjalizacji w jakiejkolwiek dziedzinie medycznej pielęgniarki, niejako z automatu, były zatrudniane na stanowisku pielęgniarki specjalisty, niezależnie od potrzeb szpitala a następnie zgłaszane do NFZ. Przy tym K. K. (1) po tym, jak w czerwcu 2022 r. uzyskała zwiększenie kwalifikacji do poziomu pozostałych powódek, podobnie jak one nie została zakwalifikowana do grupy 2 lecz grupy 5. Niespornym jest też, że pozwany, jak w przypadku pozostałych pracowników, uwzględnił uzupełnienie przez powódkę K.
\nK. (1) kwalifikacji i podwyższył jej wynagrodzenie dopiero od 1 lipca 2023 roku, kwalifikując ją do grupy 2.
\nW kontekście powyższego nie można zgodzić się z Sądem I instancji, iż nie udowodniono, aby przed tą datą pracodawca wymagał od K. K. (1) podwyższonych kwalifikacji w postaci posiadania tytułu zawodowego magistra pielęgniarstwa i tytułu specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia. Istotnym jest bowiem, że skoro pozwany do 30 czerwca 2022 roku uwzględniając posiadanie wyższe wykształcenie magisterskie i specjalizację kwalifikował powódki J. L., K. A. oraz A. M., do 7 grupy zaszeregowania, to tak też powinien kwalifikować powódkę K. K. (1), gdyby w tym okresie posiadała wyższe wykształcenie pielęgniarskie, albowiem pozwany w przypadku pozostałych powódek w przypadku uzupełnienia kwalifikacji automatycznie podwyższał wynagrodzenie za pracę i grupę zaszeregowania do grupy zawodowej.
\nPrzy tym jak słusznie wywodzi apelujący, powódka jak inne pielęgniarki z wyższym wykształceniem była zapewniana przez pozwanego iż zarząd analizuje problem zaszeregowania do 2 grupy o współczynniku 1,29 i zmieni zaszeregowanie i wyrówna różnice, gdy otrzyma spójne wytyczne w tym zakresie, jak inne pielęgniarki z wyższym wykształceniem brała udział w zebraniu z pracodawcą dotyczącym wręczania stosownych aneksów do umów, pielęgniarkę E. S., która jak powódka podwyższyła kwalifikacje w czerwcu 2022 informowano że będzie traktowana jak inne pielęgniarki z wyższym wykształceniem. Podobnie jak inne powódki K. K. (1) dotknęła polityka pracodawcy związana ze zmiana sposobu finasowania przez NFZ. Odmienne traktowanie powódki K.
\nK. (1) nie znajduje zatem ani faktycznego ani prawnego usprawiedliwienia. Ona zaś sama w sposób oczywisty podobnie jak i inne powódki legitymujące się takimi samami kwalifikacjami w związku z zakwalifikowaniem tylko do grupy 5 zamiast do grupy 2 a zatem znalazła się w gorszej sytuacji finansowej, niż ta dotychczas „gwarantowana” przez pracodawcę. Podniesione w odniesieniu do powyższych okoliczności zarzuty naruszenia art. 233 kpc uznać należy za usprawiedliwione.
\nPowódka K. K. (1) na dzień 1 lipca 2022 spełniała wymogi zatrudnienia na stanowisku specjalistki pielęgniarki, posiadała wymaganą odpowiednią specjalizację oraz tytuł zawodowy, magister pielęgniarstwa z wymaganą specjalizacja w dziedzinie pielęgniarstwa lub we dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia zgodnie z powoływanymi już przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20.07.2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami, zatem wynagrodzenie zasadnicze powódki od 1 lipca 2022 r. w przypadku jak innych powódek winno być określone wg współczynnika pracy 1,29 tj wg. grupy 2 zaszeregowania, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 8.06.2017 o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych.
\nPodnieść należy- co jest zgodne z wskazywanym już zapatrywaniem Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie prezentowanym przy rozpoznaniu apelacji pozwanego i na co słusznie zwraca uwagę apelujący- że w wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie - VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 listopada 2024 r. VII Pa 90/24, podniesiono, iż „celem ustawy zarówno w pierwotnym brzmieniu jak również nowelizacji do ustawy jest podwyższenie wynagrodzenia pielęgniarek i położnych. Również ustawa nowelizująca, która weszła w życie w dniu 29 czerwca 2022 r. miała na celu podwyższenie wynagrodzenia tych grup zawodowych, o czym świadczy znaczący wzrost współczynników pracy dla danych grup zawodowych. Skoro tak, to powódki powinny być zakwalifikowane do grup zawodowych, z którymi powiązane są współczynniki gwarantujące im wzrost wynagrodzeń, jeżeli spełniają wymagania do zakwalifikowania ich do danej grupy zawodowej. (...) Zdaniem Sądu nie można pogodzić z celem ustawy faktu, iż prawie wszystkie pielęgniarki i położone z wykształcaniem wyższym zatrudnione u strony pozwanej nie zostałaby zakwalifikowane do grupy odpowiednio 2 i 5, w sytuacji w której ustawodawca wyraźnie różnicuje wynagrodzenie pielęgniarek i położonych mających wykształcenie wyższe od tych, które tego wykształcenia nie posiadają. Gdyby ustawodawca zamierzał w ustawie nowelizującej zerwać związek wynagrodzenia pielęgniarek i położnych z ich wykształceniem i powiązać z samym wymogiem wykonywania pracy na danym stanowisku pominąłby w załączniku sformułowania dotyczące wymogu wyższego wykształcenia a pozostawił jedynie te, które dotyczą wymogu wykonywania zawodu pielęgniarki lub położonej.
\nNatomiast nie sposób twierdzić, że celem racjonalnego ustawodawcy, który pozostawił zarówno w grupie 2 jak i 5 powiązanie wymogu przynależności do danej grupy z wyższym wykształceniem pielęgniarki i położnej było to, aby tak można było zinterpretować ustawę nowelizującą, żeby każda lub niemal każda pielęgniarka lub położna zatrudniona u strony pozwanej mogła zostać zakwalifikowana do grup zawodowych niepowiązanych z wykształceniem wyższym, które to wykształcenie na gruncie ustawy gwarantuje prawo do dużo wyższego wynagrodzenia minimalnego. Zdaniem Sądu, nie było celem ustawodawcy w ustawie nowelizującej aby masowo zdegradować pielęgniarki i położne, w postaci zakwalifikowania ich do grup o niższym współczynniku pracy tj. niepowiązanych z osiągniętym wykształceniem magisterskim(....).”
\nPonadto zgodnie z wyrokiem Sadu Okręgowego w Krakowie - VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 15 maja 2024 r. VII Pa 11/24, dotyczącym powódki, która przed dniem 30 czerwca 2022 roku była przypisana do pozycji 8, przy uwzględnieniu współczynnika pracy na poziomie 0,81 zasadnym było podwyższenie wynagrodzenia powódki wg przelicznika 1,29 w związku z uzyskaniem tytułu magistra. W świetle uzasadnienia tego rozstrzygnięcia: „Brak jest jakichkolwiek podstaw do zaaprobowania zachowania strony pozwanej, która w sposób dowolny ustaliła wynagrodzenie pracowników - wskazując - jak można by wnioskować, iż na zajmowanych przez nich stanowiskach wymagane są wyłącznie niższe kwalifikacje, niż posiadane przez powódkę, bowiem wystarczające jest posiadanie studiów licencjackich.
\nPowódka posiada wyższe wykształcenie oraz konkretną specjalizację - spełnia więc przesłanki do zaszeregowania jej zarówno w grupie zawodowej 2 (pielęgniarka z tytułem zawodowym magister pielęgniarstwa albo położna z tytułem magister położnictwa z wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia), jak i 5 (pielęgniarka, położna z wyższym wykształceniem magisterskim albo z wyższym wykształceniem (studia I stopnia) i specjalizacją, albo pielęgniarka, położna ze średnim wykształceniem i specjalizacją). Przed nowelizacją powódka była zakwalifikowana do grupy zawodowej 8 (pielęgniarka albo położna, która uzyskała tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, albo pielęgniarka z tytułem zawodowym licencjat albo magister pielęgniarstwa albo położna z tytułem zawodowym licencjat albo magister położnictwa).
\nPracując na stanowisku pielęgniarki specjalistki posiadała zatem zarówno specjalizację, jak i tytuł zawodowy magistra, a zatem kwalifikacje, które zgodnie z cytowanymi wyżej przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 roku w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami, były również miedzy innymi - wymagane na tym właśnie stanowisku.”
\nPonadto w wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie - VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 2 sierpnia 2024 r. VII Pa 177/23 - wskazano, iż nie może jednak dochodzić do sytuacji, że pracodawca kształtuje wynagrodzenie opierając się na minimalnych wymaganiach na danym stanowisku. Mając na uwadze zarówno wykładnię językową, jak i celowościową wskazać należy, że ustawa ta przewiduje wypłacanie wynagrodzeń pracownikom według posiadanych przez nich kwalifikacji, a nie według kwalifikacji tylko minimalnie określonych przez pracodawcę na danym stanowisku.
\nRównież w wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie - VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 listopada 2024 r. VII Pa 90/24 uznano roszczenia powódek w analogicznej sytuacji co K. K. (1) za zasadne. W uzasadnieniu wyroku wskazano: „Przed nowelizacją powódki zakwalifikowane były do grupy zawodowej 8 (pielęgniarka albo położna, która uzyskała tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, albo pielęgniarka z tytułem zawodowym licencjat albo magister pielęgniarstwa albo położna z tytułem zawodowym licencjat albo magister położnictwa). W czerwcu 2022 roku uzyskały tytuły zawodowe magistra pielęgniarstwa. Pracując na stanowiskach pielęgniarek specjalistek posiadały zatem zarówno specjalizację, jak i tytuł zawodowy magistra, a zatem kwalifikacje, które zgodnie z cytowanymi wyżej przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 roku w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami, były również -między innymi - wymagane na tym właśnie stanowisku. Wobec więc powyższego, działanie strony pozwanej było nieuprawnione. W sposób dowolny strona pozwana zakwalifikowała powódki do grupy zawodowej o niższym współczynniku pracy.”
\nW konsekwencji podtrzymywana przez pozwanego w odpowiedzi na apelację powódki argumentacja w odniesieniu do podniesionych przez apelującą zrzutów naruszenia praw materialnego art. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych i art. 78 § 1 kodeksu pracy nie mogła przynieść spodziewanych przez niego skutków instancyjnych. Nie można zgodzić się z pozwanym, iż w świetle brzmienia ww przepisów fakt podwyższenia kwalifikacji w żadnym stopniu nie wpływał na stopień zaszeregowania- bo choć w istocie nie wpływał na zmianę stanowiska powódki czy zmianę zakresu obowiązków, wiązał się ze zmianą wariantowo określonych także w regulaminie, wymagań pracodawcy a tym samym wpływał na ukształtowanie wynagrodzenia. Skoro zaś wynagrodzenie ustalone wspornym okresie nie odpowiadało kwalifikacjom wymaganym przez pracodawcę i niewątpliwie posiadanym przez powódkę K. K. (1) także wskazane powództwo zasługiwało na uwzględnienie, co skutkowało zmianą zaskarżonego rozstrzygnięcia.
\nMając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 kpc w punkcie II orzeczenia zmienił zaskarżony wyrok w pkt X i XI i zasądził na rzecz K. K. (1) wyrównanie wynagrodzenia za okres od 1 lipca 2022 roku do 30 czerwca 2023 roku przy uwzględnieniu przyporządkowania powódki do drugiej grupy zaszeregowania. Wysokość zasądzonego wynagrodzenia za pracę za poszczególne miesiące została zasądzona w kwotach hipotetycznie wyliczonych przez pozwanego w razie zasadności powództwa, zgodnie z ostatecznie sprecyzowanym żądaniem.
\nO odsetkach od zasądzonego wynagrodzenia Sąd orzekł na podstawie art. 481 kc w związku z art. 300 kp i art. 85 kp.
\nO kosztach procesu za I instancję w stosunku do K. K. (1) Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu z uwzględnieniem wartości roszczeń podtrzymywanych w apelacji. Koszty zastępstwa procesowego powódki Sąd ustalił na podstawie § 9 ust. 1 pkt. 2 w zw. z § 2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 roku, poz. 1964), przyjmując stawki minimalne wynikające z cytowanego rozporządzenia, nie znajdując podstaw do zasądzenia wynagrodzenia w stawce wyższej.
\nO zwrocie kosztów zastępstwa procesowego za II instancję w kwocie 1350 zł wraz z odsetkami w stosunku do K. K. (3) orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. a także § 10 ust. 1 pkt 1 oraz § 9 ust. 1 pkt 2 oraz § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964) uwzględniając wartość zgłoszonych roszczeń. W zakresie żądania pełnomocnika powódki zwrotu wydatków zgodnie ze spisem orzeczono jak w przypadku kosztów należnych w wyniku rozpoznania apelacji pozwanego, nie znajdując podstaw do orzeczenia w stawkach wyższych niż minimalne.
\nZażalenie powódek J. L., K. A. oraz A. M., na rozstrzygnięcie o kosztach zastępstwa procesowego w części w jakiej Sąd Rejonowy zasądził na rzecz każdej z powódek częściowy zwrot od pozwanego kosztów zastępstwa procesowego zamiast pełnego obowiązku zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, nie zasługuje na uwzględnienie.
\nBrak podstaw do uznania, iż Sąd Rejonowy ustalając obowiązek zwrotu kosztów postępowania błędnie zastosował art. 100 k.p.c., który wskazuje, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu., zamiast art. 98 kpc statuującego zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. Powódki wywodziły iż wygrały wniesione powództwo co do zasady - dlatego ich żądanie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego winno zostać uwzględnione w całości.
\nNależy mieć na względzie, iż w razie częściowego uwzględnienia żądania pozwu znajduje zastosowanie art. 100 k.p.c., który ustanawia zasadę, że w takiej sytuacji koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Decyzja o tym, czy koszty winny być wzajemnie zniesione czy stosunkowo rozdzielone powinna być oparta na zasadzie słuszności. Wzajemne zniesienie kosztów procesu między stronami jest słuszne wówczas, gdy obie strony są w takim samym lub zbliżonym stopniu przegrywającym i wygrywającym i zarazem wysokość kosztów każdej ze stron jest zbliżona (por. wyrok Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z 14.11.2013 r., III Ca 694/13, LEX nr 1716509).
\nPrawidłowe zastosowanie art. 100 k.p.c. następuje przez wyliczenie kosztów poniesionych w sposób celowy przez obydwie strony procesu z kolei ustalenie ich sumy, określenie stosunku (proporcji) w jakiej wykazały one swoje roszczenie lub przed nim się obroniły, a następnie odniesienie tej kwoty do tej proporcji.
\nZgodnie natomiast z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.) stawki minimalne wynoszą w sprawach z zakresu prawa pracy o wynagrodzenie za pracę lub odszkodowanie inne niż wymienione w pkt 4 - 75% stawki obliczonej na podstawie § 2 od wartości wynagrodzenia lub odszkodowania będącego przedmiotem sprawy.
\nNa gruncie rozpoznawanej sprawy nie ma wątpliwości, iż powódki J. L., K. A. oraz A. M., wygrały sprawę co do zasady - ich roszczenia o wyrównanie wynagrodzenia do stawki zaszeregowania obowiązującej w grupie 2 w całości zostało uwzględnione. Nie zmienia to faktu, iż ich roszczenia nie zostały uwzględnione w całości co do wysokości. Okoliczność, że sąd przesądził na korzyść powodów zasadę, nie mogła przesądzać obciążenia pozwanego całością kosztów postępowania. Nie została naruszona zasada słuszności, skoro zakres obciążenia powodów kosztami odnosił się do sumy, w jakiej ich roszczenia okazały się nieuzasadnione co do wysokości ./Wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu - I Wydział Cywilny z dnia 16 grudnia 2021 r., I ACa 769/20/ Znamiennym jest przy tym, iż powódki w procesie były zastępowane przez profesjonalnego pełnomocnika -tym samym uznać należało, iż winny precyzyjnie określić zgłoszone roszczenia. Sąd ma przy tym na uwadze, iż wyliczenie w tym przedmiocie mogło nastręczać pewnych trudności a strony cofnęły częściowo swe żądanie po przedstawieniu stosownych wyliczeń hipotetycznych przez pozwanego, niemniej jednak nadal to na nich spoczywał obowiązek dokładnego sprecyzowania roszczeń a wyliczenie ich nie było niemożliwe. Od profesjonalnego pełnomocnika reprezentującego powódki należało oczekiwać dokonania wyliczeń w tym przedmiocie z należytą starannością.
\nNiedopuszczalne jest przerzucanie na drugą stronę procesu ryzyka związanego z błędną oceną przez powoda przysługującego mu roszczenia. Kryterium słuszności nie może być wykorzystywane jako pretekst do odstępowania od stosunkowego rozdzielania kosztów między stronami. /I ACa 647/13 - Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie LEX nr 1419163 - wyrok z dnia 8 października 2013 r./ O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. tj zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu a także § 10 ust. 2 pkt 1 oraz § 9 ust. 1 pkt 2 i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935) w odniesieniu do powódek J. L. i K. A. oraz na podstawie § 10 ust. 2 pkt 1 oraz § 9 ust. 1 pkt 2 i § 2 pkt 2 tego rozporządzenia w odniesieniu do A. M. - uwzględniając wartość przedmiotu zaskarżenia .