Powyższa konstatacja znalazła swoje odzwierciedlenie w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego G. D., uwzględniającej zarówno art. 156 §1 pkt 2 k.k. (spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci ciężkiej choroby realnie zagrażającej życiu) jak i §3 wskazanego przepisu (następstwo w postaci śmierci człowieka). Analizując zamiar oskarżonego Sąd miał na uwadze przesłanki przedmiotowe, w tym siłę oraz ilość zadanych ciosów, ich ukierunkowanie, rodzaj spowodowanych urazów i ich umiejscowienie, jak również fakt, iż oskarżony miał świadomość, iż na skutek zadania pokrzywdzonemu ciosu pięścią ten przewrócił się i uderzył głową o asfalt i stracił przytomność, a mimo tego kontynuował zadawanie ciosów.
\nPo zakończeniu ataku, widząc iż pokrzywdzony pozostaje nieprzytomny, G. D. nie podjął żadnych działań zmierzających do udzielenia mu jakiejkolwiek pomocy, choćby w postaci wezwania na miejsce karetki pogotowia.
\nOkoliczności powyższe oceniono w kontekście tego, jakie było tło i powód zajścia między oskarżonym a pokrzywdzonym, motywy i pobudki, jakie kierowały G. D., a także z uwzględnieniem tego, jaki był jego stosunek do pokrzywdzonego. Znaczenie przy powyższej ocenie miała również osoba oskarżonego, jego właściwości osobiste, dotychczasowy tryb życia oraz zdolność do oceny sytuacji i przewidywania skutków działania. ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4.
\nKARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności G. D.
\nI.
\nOskarżony G. D. w zakresie przypisanego mu przestępstwa działał umyślnie, w zamiarze bezpośrednim. Nie stwierdzono istnienia okoliczności wyłączających winę bądź bezprawność przypisanego G. D. czynu. Taką okolicznością nie mogło być w szczególności to, że tempore criminis oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości, albowiem dobrowolnie się w niego wprawił, a nadto znał skutek działania alkoholu na swój organizm. W chwili popełnienia czynu G. D. nie miał zniesionej ani w znacznym stopniu ograniczonej poczytalności i w pełni zdawał sobie sprawę z bezprawności przedsiębranego działania.
\nWymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na względzie wszystkie dyrektywy jej wymiaru, a w szczególności te zawarte w art. 53 k.k. Sąd wymierzył karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (por. postanowienie SN z dnia 26 stycznia 2011 r., III KK 335/10, LEX nr 736755).
\nDokonując analizy wszystkich okoliczności sprawy mających wpływ na wymiar kary, a także mając na uwadze surowość ustawowego zagrożenia karą, Sąd doszedł do przekonania, że zasadnym będzie orzeczenie wobec oskarżonego G. D. kary 12 lat pozbawienia wolności.
\nUstalając wymiar kary Sąd miał na względzie jako okoliczności obciążające:
\nSąd wziął pod uwagę fakt, że oskarżony nie planował wprawdzie popełnienia przypisanego mu czynu, zaś w swoich wyjaśnieniach wskazywał, że całe zdarzenie było następstwem konfliktu pomiędzy nim a pokrzywdzonym, uwzględniając jednak przy tym również sposób zachowania oskarżonego bezpośrednio po popełnieniu czynu zabronionego. Po zadanym mu przez oskarżonego ciosie pięścią, B. O. przewrócił się i uderzył głową o asfalt, co skutkowało utratą przytomności. Oskarżony zignorował tę okoliczność i kontynuował zadawanie ciosów nieprzytomnemu pokrzywdzonemu. Nawet po zakończeniu ataku G. D. nie zaniepokoił się stanem pokrzywdzonego – tym, iż nadal nie odzyskał on przytomności – i oddalił się z miejsca zdarzenia, nie podejmując żadnych działań ukierunkowanych na jakąkolwiek pomoc B. O.. Przy ustaleniu wymiaru kary Sąd miał także na uwadze postać zamiaru G. D. oraz jego motywację. Oskarżony działał w zamiarze bezpośrednim z motywacji, która nie znajduje żadnej akceptacji społecznej – była nią bowiem chęć odwetu za to, iż pokrzywdzony miał we wspólnym kręgu towarzyskim rozpowszechniać fałszywe informacje o oskarżonym o jego relacji z siostrą.
\nNa podstawie całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności Sąd przyjął zatem, że G. D. miał całkowitą swobodę podjęcia decyzji realizacji zachowania zgodnego z prawem, w chwili popełnienia przestępstwa miał możliwość rozpoznania faktycznego i społecznego znaczenia swojego czynu.
\nOskarżony w toku rozprawy negował swoje sprawstwo, a wobec tego nie wyraził żalu ani skruchy w związku z popełnionym czynem. Zdaniem Sądu taka postawa oskarżonego świadczy o zdemoralizowaniu, charakterystycznym dla sprawców czynu z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. Postawa oskarżonego nie rokuje na przyszłość i stanowi podstawę aby przypuszczać, że do osiągnięcia celów kary w przypadku oskarżonego potrzebna jest długotrwała izolacja więzienna. Rolą kary jest bowiem także spełnianie funkcji sprawiedliwościowej. To właśnie stopień społecznej szkodliwości czynu wpływa na wymiar kary w sposób, który zapewnia, że orzeczona kara z jednej strony nie będzie karą zbyt surową, a z drugiej zapobiegnie wymierzeniu kary zbyt łagodnej, orzeczonej poniżej tego stopnia.
\nWskazany wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, oceniany poprzez okoliczności wymienione w art. 115 §2 k.k. wynika w pierwszej kolejności z rodzaju dobra naruszonego przestępstwem i rozmiarem wyrządzonej przestępstwem szkody. Z całym naciskiem należy bowiem podkreślić, że życie ludzkie jest dobrem i wartością szczególną wśród norm etycznych. Stanowi ono najwyższą wartość w hierarchii dóbr chronionych prawem z perspektywy jednostki i całego społeczeństwa. Stanowi ono jedyne, niepowtarzalne i nieodtwarzalne dobro człowieka (J. Giezek, R. Kokot, Granice ludzkiego życia a jego prawna ochrona, [w:] B. Banaszak, A. Preisner - red., Prawa i wolności obywatelskie w Konstytucji RP, Warszawa 2002, s. 101).
\nWaga tego dobra podkreślona jest poprzez nadanie jego ochronie postaci normy konstytucyjnej (art. 38 Konstytucji RP). Waga tego dobra znajduje także swoje odzwierciedlenie w aksjologii kodeksu karnego, gdzie w przyjętej przez ustawodawcę gradacji dóbr znalazło się ono zaraz za dobrami w postaci bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego państwa. W przekonaniu Sądu kara pozbawienia wolności w orzeczonym wymiarze 12 lat spełnia stawiane jej cele zapobiegawcze i wychowawcze, koncentrując się przy tym na względach prewencji generalnej. Nakazują one wymierzenia takiej kary, która utwierdza w społeczeństwie przekonanie o respektowaniu prawa, a jednocześnie buduje w świadomości społecznej gwarancję skutecznego zwalczania przestępczości.
\nJednocześnie jej zadaniem jest tworzenie atmosfery zaufania ludzi do istniejącego systemu prawnego. Możliwe jest to wyłącznie w przypadku uwzględniania przy wymiarze kary ewentualnego zrozumienia stosowanej reakcji karnej, także w aspekcie swoistego potępienia dla ludzi naruszających prawo, a zwłaszcza godzą w tak cenne dobra nim chronione jak życie, czy zdrowie. (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 24 stycznia 2019 r. II AKa 237/18, LEX nr 2620795). W tym kontekście dyrektywę prewencji ogólnej będzie właśnie realizowała kara w szczególnie surowym wymiarze.
\nSąd podkreśla przy tym, że dla wymiaru kary orzeczonej w niniejszej sprawie wzgląd na prewencję indywidualną miał znaczenie marginalne. G. D. dopuścił się brutalnego przestępstwa w wyniku nagłego, spontanicznego zamiaru, który zrodził się w nim po przypadkowym spotkaniu pokrzywdzonego na mieście. W ocenie Sądu możliwości resocjalizacyjne względem G. D. są niewielkie, a zatem to właśnie represja przy wymiarze kary musi być wysunięta na pierwszy plan. Funkcję takiej represji spełni właśnie kara 12 lat pozbawienia wolności, która w interesie społeczeństwa zapewni długotrwałą eliminację oskarżonego z funkcjonowania w społeczeństwie, którego zasad nie przestrzega i dla którego stanowi zagrożenie (zobacz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach wyrok z dnia 14 września 2017 r. II AKa 304/17, LEX nr 2414620).
\nG. D.
\nIII.
\nRozstrzygnięcie o zastosowaniu wobec oskarżonego środka zabezpieczającego w postaci terapii uzależnień od alkoholu po odbyciu kary pozbawienia wolności lub po warunkowym zwolnieniu znajdowało swoje oparcie w przepisach art. 93a §1 pkt 3 k.k. w zw. z art. 93b §1 k.k. w zw. z art. 93c pkt 3 i 5 k.k. w zw. z art. 93d §5 k.k.
\nŚrodek powyższy orzeczono wobec G. D. w związku z wnioskami zawartymi w opinii sądowo-psychiatrycznej oraz opinii sądowo-psychologicznej. Biegli stwierdzili bowiem, iż G. D. przypisanego mu czynu dopuścił się pośrednio w związku z uzależnieniem od alkoholu, albowiem tempore criminis znajdował się pod wpływem alkoholu, co miało niewątpliwy wpływ na jego zachowanie. W związku z negatywną prognozą kryminologiczną oskarżonego (wysokim prawdopodobieństwem, iż po odbyciu orzeczonej kary ponownie popełni on czyn zabroniony), biegli stwierdzili, iż zasadnym będzie orzeczenie wobec oskarżonego środka zabezpieczającego w postaci terapii uzależnień w warunkach stacjonarnego, zamkniętego oddziału odwykowego. Oskarżony wyraził zgodę na podjęcie leczenia odwykowego.
\nG. D.
\nIV.
\nPokrzywdzona K. O. (1), działająca w charakterze oskarżycielki posiłkowej, oraz jej pełnomocnik w toku rozprawy złożyli wnioski o orzeczenie, na jej rzecz, zadośćuczynienia w wysokości 200.000 zł za krzywdę doznaną wskutek popełnienia przez G. D. czynu, którego rezultatem była śmierć pokrzywdzonego B. O..
\nStosownie do art. 46 §1 k.k. w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Stosownie zaś do przepisu art. 446 §4 k.c. w razie śmierci sąd może przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.
\nZgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, z uwagi na niewymierność krzywdy, określenie odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę każdorazowo dokonywane jest przez orzekający w sprawie sąd, który korzysta w tym zakresie z większej swobody, aniżeli przy ustalaniu szkody majątkowej i sumy potrzebnej do jej naprawienia. Nie oznacza to jednak, aby ocena Sądu nie poddawała się weryfikacji pod kątem jej zgodności z dyspozycją art. 445 §1 k.c. Kryteria istotne przy ustalaniu „odpowiedniej” sumy zadośćuczynienia to przykładowo: rodzaj naruszonego dobra, zakres i rodzaj rozstroju zdrowia, czas trwania cierpień, wiek pokrzywdzonego, intensywność ujemnych doznań fizycznych i psychicznych, rokowania na przyszłość, stopień winy sprawcy (vide: SN z wyroku z dn. 12.04.1972 r., II CR 57/72, wyrok Sądu Najwyższego z 20.04.2006 r., IV CSK 99/05, wyrok Sądu Najwyższego z 27.02.2004 r., V CK 282/03). W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że zadośćuczynienie z art. 445 k.c. ma charakter przede wszystkim kompensacyjny, musi być rozważane indywidualnie i tym samym jego wysokość musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość dla poszkodowanego, adekwatną do warunków gospodarki rynkowej (tak m.in. SN w wyroku z dn. z dnia 14 stycznia 2011 r., I PK 145/10 opubl. w M.P.Pr. 2011/9/479).
\nW orzecznictwie wyrażono również pogląd, iż zdrowie jest dobrem szczególnie cennym; przyjmowanie niskich kwot zadośćuczynienia w przypadkach ciężkich uszkodzeń ciała prowadzi do niepożądanej deprecjacji tego dobra (tak SN w wyroku z dnia 16.07.1997 r., II CKN 273/97, nie publ.). Jak wskazuje się również w orzecznictwie sądowym (wyrok SN z 28.09.2001 r., III CKN 427/00, Lex 52766) wysokość zadośćuczynienia nie może być nadmierną w stosunku do doznanej krzywdy, ale musi być \"odpowiednia\" w tym znaczeniu, że powinna być - przy uwzględnieniu krzywdy poszkodowanego - utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa. Ponadto zdaniem Sądu, ustalony przez biegłych lekarzy i innych specjalistów charakter i stopień uszczerbku na zdrowiu ma znaczenie jedynie pomocnicze i nie może stanowić głównego wskaźnika wysokości należnego poszkodowanemu zadośćuczynienia, gdyż przy ustaleniu jego wysokości należy brać pod uwagę również pozostałe wyżej wymienione czynniki (tak również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28.06.2005 r., I CK 7/2005, LEX nr 153254, także: wyrok SN z 5.10.2005 r., I PK 47/05, M.P.Pr. 2006/4/208).
\nCo dla Sądu oczywiste, śmierć B. O. spowodowała dla członków jego najbliższej rodziny silne, negatywne następstwa w sferze odczuć psychicznych. Nagła śmierć osoby najbliższej jest traumatycznym przeżyciem, powodującym rozpacz, smutek, a w dalszej konsekwencji poczucie samotności i pustki. Zważywszy dodatkowo na fakt, iż B. O. był osobą bardzo młodą, zaś życia został pozbawiony w wyniku popełnienia przez G. D. przestępstwa, cierpienia jego matki, poczucie straty i smutku, zostały z pewnością spotęgowane.
\nKierując się powyższą konstatacją oraz przytoczonymi wyżej regulacjami, Sąd na podstawie art. 46 §1 k.k. orzekł od G. D. zadośćuczynienie za doznaną krzywdę na rzecz osoby najbliższej dla zmarłego B. O. – jego matki, K. O. (1). Uwzględniając wniosek oskarżycielki posiłkowej, Sąd ustalił wysokość kwoty przyznanej tytułem zadośćuczynienia na 200.000 zł, uznając iż biorąc pod uwagę realia niniejszej sprawy – śmierć pokrzywdzonego – nie jest to kwota zawyżona.
\n5.
\nInne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności G. D.
\nII.
\nI.
\nZgodnie z zasadą obligatoryjnego zaliczenia na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie , na podstawie art. 63 §1 k.k. na poczet orzeczonej wobec G. D. kary 12 lat pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu dotychczasowy okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania w niniejszej sprawie, tj. od dnia 6 czerwca 2024 r. godz. 6:05 do dnia 28 sierpnia 2025 r.
\nG. D.
\nVI.
\nVII.
\nVIII.
\nI.
\nNa podstawie art. 230 §2 k.p.k., wobec stwierdzenia zbędności zatrzymanych przedmiotów dla postępowania karnego, orzeczono o ich zwrocie osobom uprawnionym:
\nZgodnie z utrwalonym orzecznictwem, ślady kryminalistyczne nie są przedmiotami w rozumieniu art. 44 k.k., i zwykle stanowią integralną część ekspertyzy, a jeżeli nie, mogą służyć jej wykonaniu. Ze swej istoty nie mogą do nikogo należeć, w tym znaczeniu, iż nikomu nie przysługują prawa do nich. Nie jest zatem możliwe orzeczenie ich przepadku, ale również rozstrzygnięcie w trybie art. 230, 231 i 232 k.p.k. Traktować je należy jako część akt sprawy, których los dzielą aż do zniszczenia (por. Kazimierz Postulski, Marek Siwek, Przepadek w polskim prawie karnym, Zakamycze 2004, s. 107, 269 i in., por. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30 marca 2006 r. II AKa 9/06). W myśl § 80 ust. 1 Regulaminu wewnętrznego urzędowania sądów powszechnych, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, złożone lub zatrzymane w związku z postępowaniem przedmioty załącza się do akt sprawy. Tego rodzaju dowód rzeczowy traktować więc należy jako część akt sprawy, których los dzielą aż do zniszczenia. Wobec powyższego, zarządzono pozostawienie śladów kryminalistycznych ujętych w wykazie na k. 1590 akt pod poz. 1-5 w magazynie dowodów rzeczowych jako załączników do akt sprawy 6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7.
\nKOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IX.
\nRozstrzygnięcie o kosztach procesu znajdowało swoje oparcie w przepisie art. 626 § 1 k.p.k. oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych. Analiza sytuacji materialnej i osobistej G. D. doprowadziła Sąd do przekonania, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zwolnienia oskarżonego z obowiązku poniesienia kosztów i opłaty.
\n7.
\nPodpis SSO Tomasz Kaszyca SSO Michał Kupiec