Jednocześnie, choć mogły być zastrzeżenia i to uzasadnione, iż oskarżony nie chciał zapłacić za dostarczony towar na podstawie w/w faktur VAT, to jednak brak jest jakichkolwiek racjonalnych podstaw do uznania, iż ten zamiar oskarżonego miał miejsce najpóźniej w chwili zamawiania tych towarów od spółki (...). A przecież ten moment czasowy co do zamiaru oskarżonego jest istotny dla przyjęcia odpowiedzialności karnej na podstawie art. 286 § 1 k.k. Nie da się bowiem wykazać i tego też Sąd I instancji skutecznie nie czyni, iż oskarżony miał zamiar niedokonania za ten towar zapłaty właśnie nie tylko w chwili ubiegania się o zwiększony limit kredytu kupieckiego, ale i w chwili dokonywania zamówienia na ten towar, na który opiewały w/w faktury.
\nTym samym oceny dokonane przez Sąd I instancji w tym zakresie uznać należy za dowolne, oparte na domysłach a nie na rzeczowym materiale dowodowym, co znów wskazuje na zasadność stawianych zarzutów w apelacji obrońcy oskarżonego – adw. M. B. w pkt 1h, 2j, l, 3d, i, k, 4a, b, c, e i 6 w zakresie dotyczącym błędu w dokonaniu przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych.
\nNależy przy też dodać, iż rację ma ten skarżący, podnosząc w pkt 4d zarzutów, iż nie może dziwić spójność zeznań M. F. z wyjaśnieniami K. L., skoro to K. L., jak wynika z zeznań M. F., starała się o to, by w sprawie tej także złożyła świadek zeznania, które dla oskarżonej byłyby korzystne, mając na uwadze ubieganie się przez oskarżoną o łagodną karę.
\nSkarżący również trafnie zwrócił uwagę na zeznania Ł. S. (k. 576v-577) i Z. C. (k. 577-577v), z których wynika, iż oskarżony był rzetelnym wykonawcą i kontrahentem, dbającym o jakość wykonywanych prac, zasadnie w tym względzie podnosząc zarzuty w pkt 5a, b, c, d.
\nPowyższe należy też odnieść do postawionego w apelacji obrońcy – adw. P. D. zarzutu z pkt 4. Apelujący ten na str. 9 i 12 apelacji tłumaczy istotę dokonania przez Sąd I instancji dowolnych ustaleń na niekorzyść oskarżonego w omawianym tu zakresie, które co do istoty są zgodne z przedstawionym wyżej rozumowaniem Sądu Apelacyjnego.
\nSkoro więc zebrane dowody doprowadziły Sąd I instancji do dowolnych ustaleń, które nie pozwalają na pociągnięcie oskarżonego do odpowiedzialności karnej za zarzucone mu przestępstwo, Sąd Apelacyjny, kierując się art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 437 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok i uniewinnił oskarżonego B. M. (1) od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., o czym orzekł w pkt I 2 wyroku.
\nIV.
\nPOZOSTAŁE ROZSTRZYGNIĘCIA Konsekwencją całkowitego uniewinnienia oskarżonego od popełnienia obu zarzucanych mu czynów było też uchylenie orzeczenia z pkt VI o orzeczonej karze łącznej (tak Sąd Apelacyjny orzekł w pkt I 3), mając tu przede wszystkim jasność co do zakresu wykonania wyroku orzeczonego wobec oskarżonego M..
\nNadto konsekwencją uniewinnienia oskarżonego M. było, zgodnie z art. 632 pkt 2 k.p.k., obciążenie Skarbu Państwa wydatkami, zasądzonymi od oskarżonego w pkt VII, tj. kwotą 1.099,74 zł, jak i uchylenie orzeczenia o opłacie, wymierzonej temu oskarżonemu, o czym Sąd Apelacyjny orzekł w pkt I 4 wyroku.
\nWreszcie, z uwagi na uniewinnienie w całości oskarżonego B. M. (2) w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym, Sąd ten, kierując się art. 632 pkt 2 k.p.k. obciążył Skarb Państwa kosztami procesu za ten etap postępowania, o czym orzekł w pkt II wyroku.
\nD. P. H. K.
\nM. K.