Sąd Okręgowy uznał za konieczne aby zmienić orzeczenie co do wartości szkody spowodowanej przestępstwem, w którym wziął udział oskarżony M. L. (1), obniżając ją z kwoty 180.000 zł do równowartości kwoty odszkodowania otrzymanej przez pokrzywdzonego T. Z. (1) po kradzieży z włamaniem, tj. ustalając wartość szkody na kwotę 99.750 zł. Takie dane zostały pozyskane przez Sąd Rejonowy od firmy ubezpieczeniowej (pismo z (...) k. 3111) oraz w zeznaniach świadka T. Z. (k. 2836v), który na rozprawie przyznał, że wypłacone odszkodowanie pokryło całość szkody z tytułu kradzieży z włamaniem do salonu kosmetycznego i zaboru lasera do depilacji zakupionego w 2011 r. Nie zostało to uwzględnione (najpewniej przez przeoczenie) przy czynieniu ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku i wymagało konwalidacji w instancji odwoławczej. W związku z tym, że różnica w wartości szkody była znacząca, w granicach połowy przyjętej wartości (80.250 zł), należało tą okoliczność odpowiednio uwzględnić przy wymiarze kary. W ocenie Sądu Okręgowego obniżenie orzeczonej kary o 3 miesiące, do 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności należycie oddaje uwzględnione w instancji odwoławczej ustalenie niższej wartości szkody spowodowanej przestępstwem. Surowszy wymiar kary niż wobec oskarżonego W. B. (1), który także został skazany za jeden czyn z art. 279 § 1 kk był jednak wymagany z uwagi na to, że M. L. (1) odpowiadał za występek popełniony w warunkach recydywy z art. 64 § 1 kk.
\n0.0.13.
\nPrzedmiot i zakres zmiany Zaskarżony wyrok zmieniono w części dotyczącej oskarżonego O. N. (1) w ten sposób, że w przypisanym w pkt 5 ciągu przestępstw obniżono wartość przedmiotu zaboru:
\nZwięźle o powodach zmiany Zmiana była wynikiem stwierdzonych przez Sąd Okręgowy nieprawidłowości poprzez przyjęcie w zaskarżonym wyroku w pięciu przypadkach zawyżonych wartości szkód powstałych w wyniku kradzieży z włamaniem przypisanych oskarżonemu O. N. (1). Obrońca oskarżonego w apelacji podnosił, że będące przedmiotem kradzieży urządzenia były używane, część z nich była niekompletna, a część niesprawna, a mimo to Sąd Rejonowy w opisie czynów przyjął wartości urządzeń nowych i w pełni sprawnych. W związku z tak postawionym zarzutem nastąpiła zatem szczegółowa weryfikacja materiału dowodowego i ustaleń zaskarżonego wyroku. Doprowadziła ona Sąd II instancji do wniosku, że rzeczywiście w kilku, opisanych poniżej przypadkach szkoda była niższa, a wynikało to ze zgromadzonych dowodów w postaci dowodów zakupu sprzętu do depilacji, zeznań pokrzywdzonych oraz dokumentacji szkodowej.
\n1.
\nCzyn z pkt IV zarzutów, popełniony na szkodę K. S. (obecne nazwisko C.) oraz (...) S.A. – obniżenie wartości przedmiotu zaboru – lasera diodowego z kwoty 285.000 zł do kwoty 264.340 zł wynikało z tego że podana pierwotnie wartość przez pokrzywdzoną była orientacyjna, zaś przyjęta ostatecznie kwota to wysokość wyliczona przez ubezpieczyciela jako suma ubezpieczenia (k. 3117-3118), potwierdzona w zeznaniach K. C. (k. 2810).
\n2.
\nCzyn z pkt VI zarzutów popełniony na szkodę firmy (...), (...) S.A. oraz (...) – Oddział (...) .U. S.A. z siedzibą w L. - obniżenie wartości przedmiotu zaboru, tj. lasera diodowego z kwoty 240.300 zł do kwoty 222.913,30 zł wynikało z tego że ubezpieczyciel wypłacił odszkodowanie w takiej właśnie wysokości w dniu 17 października 2017 r. (k. 3280), natomiast pierwotna wartość to cena zakupu sprzętu w dniu 21 grudnia 2015 r. (zeznanie właściciela A. Z., k. 2588-2589 w zw. z k. 530).
\n3.
\nCzyn z pkt VIII zarzutów popełniony na szkodę A. M. (1) oraz (...) S.A. - obniżenie wartości przedmiotu zaboru, tj. lasera diodowego wraz z dwiema głowicami z kwoty 270.500 zł do kwoty 269.000 zł wynikało z tego że pokrzywdzonej przyznano odszkodowanie w takiej wysokości, co przyznała w swoich zeznaniach A. M. (1) (k. 2576v-2577 w zw. z k. 908), natomiast różnice stanowiły niepokryte uszkodzenia w pomieszczeniu z tytułu włamania.
\n4.
\nCzyn z pkt IX zarzutów popełniony na szkodę na szkodę P. W. oraz (...).U. S.A. - obniżenie wartości przedmiotu zaboru, tj. lasera diodowego z kwoty 282.400 zł do kwoty 200.000 zł wynikało z tego, że przyjęto cenę zakupu urządzenia nabytego w roku 2010, a należało uwzględnić zmniejszenie wartości stosownie do wysokości uzyskanego odszkodowania(k. 3129), co potwierdzały także zeznania przesłuchanego w charakterze świadka pokrzywdzonego P. W. (k. 1884).
\n5.
\nCzyn z pkt XI zarzutów popełniony na szkodę M. J. (1) oraz (...) S.A. oraz (...) S.A.- obniżenie wartości przedmiotów zaboru, tj. urządzenia do depilacji laserowej marki B. (...) Lite oraz lasera diodowego z łącznej wartości 270.000 zł do kwoty 220.000 zł wynikało z tego, że laser L. D. wyceniony początkowo przez pokrzywdzoną M. J. na kwotę 200.000 zł przedstawiał niższą wartość, co przyznała sama pokrzywdzona w swoich zeznaniach, powołując się przy tym na umowę pożyczki z 2014 r. na to urządzenie (k. 1562) i ostatecznie, zapewniając o sprawności sprzętu i jego dobrym stanie w momencie kradzieży, określiła wartość szkody na kwotę 150.000 zł (k. 2964v-2965). Poza tym wskazana w wyroku wartość urządzenia do depilacji laserowej marki B. (...) Lite – 70.000 zł została wskazana prawidłowo, z uwzględnieniem określnej przez ubezpieczyciela sumy ubezpieczenia (k. 3113-3116). W sumie dawało to zatem przyjętą przez Sąd Okręgowy kwotę 220.000 zł jako ostateczną, łączną wartość obu przedmiotów przestępstwa.
\n0.0.14.
\nPrzedmiot i zakres zmiany Zaskarżony wyrok zmieniono w części dotyczącej oskarżonego R. P. (1) w ten sposób, że:
\nZwięźle o powodach zmiany Ad a) Zmiany, dokonane przez Sąd Okręgowy z urzędu, przy zastosowaniu instytucji z art. 440 kpk były konieczne, a wynikały w pierwszym rzędzie z konieczności konwalidowania obrazy prawa materialnego, jakiej dopuścił się Sąd Rejonowy w pkt 6 wyroku z dnia 27 maja 2024 r. przyjmując, że oskarżony R. P. (1), swoimi zachowaniami ujętymi w pkt XII i XIII zarzutów, czynem ciągłym dwukrotnie, dopuścił się paserstwa nieumyślnego z art. 292 § 1 kk, za co wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności. Skoro bowiem inkryminowane działania oskarżonego zrealizowane zostały - co wynika z ustalonego w sprawie prawidłowo stanu faktycznego - w warunkach nieumyślności, zatem bez towarzyszącego sprawcy zamiaru, czy to bezpośredniego czy ewentualnego, to tym samym wykluczona jest możliwość przyjęcia konstrukcji czynu ciągłego z art. 12 § 1 kk. Jak zatem jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie „Konstrukcja czynu ciągłego (art. 12 § 1 kk) nie znajduje zastosowania do przestępstw nieumyślnych, w tym do paserstwa stypizowanego w art. 292 § 1 kk” ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2024 r., IV KK 302/24, OSNK 2025/3/13, Lex nr 3787622).
\nPowyższe spowodowało, że Sąd odwoławczy ponownie dokonał subsumpcji prawnej tych czynów oskarżonego R. P., uznając, że zostały popełnione w krótkich odstępach czasu – przy okazji wskazano konkretnie kiedy zostały popełnione, kierując się datami wystawionych rachunków na zakup sprzętów optycznych, tj. odpowiednio czyn z pkt XII jako popełniony w dniu 9 października 2014 r., a czyn z pkt XIII w dniu 11 grudnia 2014 r. oraz, że sprawca działał przy wykorzystaniu takiej samej sposobności, a nabycia nastąpiły od ustalonej osoby, co wszystko skutkowało następnie uznaniem, że oba opisane wyżej na nowo przez Sąd II instancji występki stanowią ciąg przestępstw z art. 91 § 1 kk.
\nTo implikowało zaś konieczność nowego orzeczenia o karze, którą wymierzono oskarżonemu w wysokości 6 miesięcy na podstawie art. 292 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk i przy zastosowaniu powołanego w zaskarżonym wyroku art. 4 § 1 kk. Sąd Okręgowy uznał, że kara w takiej wysokości dobrze oddaje niższy stopień jego zawinienia niż w późniejszych czynach mu przypisanych, a zakwalifikowanych z art. 291 § 1 kk, za które sprawcy grozi surowsza odpowiedzialność karna. Paserstwo nieumyślne z art. 292 § 1 kk zagrożone jest bowiem karą grzywny, ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności do lat 2, natomiast za paserstwo umyślne z art. 291 § 1 kk grozi kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.
\nDla zachowania przy tym wewnętrznej sprawiedliwości wyroku, uznając za wyważone i adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości wymierzone oskarżonemu za czyny z art. 291 § 1 kk w zw. z art. 12 kk oraz z art. 291 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk – kary jednostkowe po 1 roku pozbawienia wolności, kara za czyny paserstwa nieumyślnego powinna być relatywnie niższa. Uwzględnić przy tym oczywiście należało działanie oskarżonego w warunkach ciągu przestępstw, które podwyższa górną granice kary pozbawienia wolności o połowę (czyli do 3 lat). Jednak zważywszy, że były to tylko dwa tego typu czyny składające się na ciąg art. 91 § 1 kk i nie odznaczały się żadnymi szczególnymi okolicznościami obciążającymi, uznano, że kara 6 miesięcy pozbawienia wolności oddawać będzie wszystkie elementy rzutujące na jej wymiar, w tym stosunkowo wysoką wartość przedmiotu tych przestępstw, a także pozytywne dane osobopoznawcze o sprawcy, w tym to, że aktualnie nie figuruje on w Krajowym Rejestrze Karnym (dane na dzień 19 maja 2025 r., k. 3758).
\nAd b) Wobec dokonanej w instancji odwoławczej modyfikacji wymiaru kary jednostkowej orzeczonej wobec R. P. (1) za zakwalifikowane jako ciąg przestępstwa z art. 292 § 1 kk, zaistniała konieczność uchylenia rozstrzygnięcia o karze łącznej w pkt 9 i ukształtowania jej na nowo. Sąd Okręgowy z powołaniem na art. 91 § 2 kk w zw. z art. 86 § 1 kk połączył trzy wskazane wyżej kary pozbawienia wolności i wymierzył karę łączną w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia. Granice kary łącznej kształtowały się następująco: od 1 roku pozbawienia wolności wolności (minimum to najsurowsza z kar jednostkowych z zastosowaniem art. 4 § 1 kk w reżimie prawnym obowiązującym w dacie czynu) do 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (suma kar jednostkowych).
\nSąd odwoławczy uznał, że odpowiednia będzie kara łączna ukształtowana z wykorzystaniem zasady asperacji w dość znacznym zakresie. Przemawiał za tym zbliżony czas dokonania czynów oraz ich zbieżność rodzajowa. Przy tym, Sąd II instancji orzekając o karze łącznej wziął pod uwagę wszystkie wpływające na jej wymiar okoliczności wymienione i opisane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, uwzględniając też dodatkowo pozytywne dane o oskarżonym z miejsca gdzie żyje, pracuje, udziela się charytatywnie, pomaga innym ludziom. Nie bez znaczenia był także fakt, że od czasu popełnienia przedmiotowych przestępstw minęło już ponad 10 lat, a oskarżony nie narusza już porządku prawnego. Potrzeba oddziaływania na tego sprawcę nie jest zatem tak silna jak to podsumował Sąd Rejonowy surowszym wymiarem kary, a kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności da oskarżonemu możliwość wystąpienia do sądu penitencjarnego o wykonywanie jej w systemie dozoru elektronicznego, o co w ramach wniosków ewentualnych wniósł jego obrońca i zostało to uwzględnione jako celowe i uzasadnione.
\nAd c) Na poczet nowo orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności podlegał zaś zaliczeniu okres zatrzymania oskarżonego R. P., stąd konieczna była także modyfikacja wyroku w pkt 10.
\n0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia 2.1.
\nKonieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia 3.1.
\nKonieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6.
\nKoszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6.
\nZgodnie z art. 616 § 1 pkt 1 kpk do kosztów procesu należą koszty sądowe, którymi są m.in. wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania (art. 616 § 2 pkt 2 kpk). Jednym z wydatków Skarbu Państwa, na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 kpk są wypłaty dokonane z tytułu nieopłaconej przez strony pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokatów lub radców prawnych.
\nObrońca oskarżonego M. L. (1) z urzędu – r. pr. S. J. w apelacji zawarł wniosek o zasądzenie od Skarbu Państwa zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu w postępowaniu I instancji i postępowaniu odwoławczym. Wniosek ten podtrzymał na rozprawie apelacyjnej w dniu 30 czerwca 2025 r.
\nPrzytoczone wyżej przepisy stanowią podstawę prawną orzeczenia uwzględniającego to żądanie.
\nWysokość kosztów obrońcy została zaś ustalona w oparciu o § 4 ust. 1 i 3, § 17 ust. 2 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 4 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2024 r. poz. 764).
\nZa obronę w I instancji wyliczono koszty na łączną kwotę 7.025,76 zł brutto (1.033,20 zł rozprawa główna + 5.992,56 zł za 29 kolejnych terminów z jego udziałem x 206,64 zł).
\nNatomiast w postępowaniu apelacyjnym koszty za obronę wyniosły łącznie 1.239,84 zł brutto (1.033,20 zł rozprawa + 206,64 zł jedno odroczenie terminu).
\nŁączna należność na rzecz r.pr. S. J. z tytułu obrony oskarżonego M. L. (1) w postępowaniu sądowym w I i II instancji to kwota 8.265,60 zł brutto.
\n7.
\nZgodnie zaś z art. 636 § 2 kpk, w razie nieuwzględnienia środków odwoławczych wniesionych przez co najmniej dwa uprawnione podmioty, stosuje się odpowiednio art. 633 kpk. W takim wypadku koszty procesu przypadające m.in. od oskarżonych i oskarżycieli, sąd zasądza od każdego z nich według zasad słuszności, mając w szczególności na względzie koszty związane ze sprawą każdego z nich.
\nKierując się tą zasadą Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonych W. B. (1), O. N. (1) i R. P. (1) na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w kwotach po 25 zł, (tj. po 5 zł jako 1/4 część ryczałtu za doręczenie wezwań i innych pism, co wynika z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym, Dz. U. z 2013, poz. 663 ze zm. oraz po 20 zł jako opłata za wydanie informacji o oskarżonym z Krajowego Rejestru Karnego w systemie teleinformatycznym, co wynika z § 3 ust. 2 ustawy z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego).
\nElementem kosztów sądowych była też opłata, którą wymierzono: ⚫ oskarżonemu W. B. w kwocie 300 zł za obie instancje - na podstawie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.), ⚫ oskarżonemu O. N. (1) w kwocie 400 zł za II instancję - na podstawie art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, do tej kwoty także podnosząc opłatę należną od niego za I instancję, do czego uprawniał Sąd Okręgowy art. 16 ust. 2 ww. ustawy o opłatach w sprawach karnych ⚫ oskarżonemu R. P. w kwocie 300 zł za obie instancje - na podstawie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.
\nSąd odwoławczy nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które przemawiałyby za zwolnieniem wyżej wskazanych oskarżonych od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, tj. stwierdził brak przesłanek z art. 624 § 1 kpk. Oskarżeni mają co prawda w bliskiej perspektywie odbycie kar pozbawienia wolności wynikających z zaskarżonego wyroku ale podczas trwania procesu mieli możliwość zarobkowania, a należne od nich koszty nie są znaczące.
\nZgodnie z art. 634 kpk jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, do kosztów procesu za postępowanie odwoławcze od orzeczeń kończących postępowanie w sprawie mają odpowiednie zastosowanie przepisy o kosztach za postępowanie przed sądem I instancji.
\nMając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy opierając się na dyspozycji przepisu art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 633 kpk zwolnił oskarżonego M. L. (1) z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Oskarżony nie posiada żadnego majątku, nie ma stałej pracy, a na utrzymaniu małoletnie dzieci, poza tym w perspektywie do odbycia orzeczoną karę 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że dodatkowe obciążanie oskarżonego kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze, w tym kosztami wynagrodzenia obrońcy z urzędu i opłatą za obie instancje stanowiłoby dla niego zbyt dużą dolegliwość finansową.
\n7.
\nPODPISy Jarosław Ochocki Hanna Bartkowiak Sławomir Jęksa