Reasumując zatem, nie można przyjąć, że oskarżeni w dniu 24 października 2020 roku brali udział w zbiegowisku, o którym mowa w art. 254 § 1 kk oraz - z uwagi na kontekst i cel działania oskarżonych, że ich zachowanie stanowiło występek o charakterze chuligańskim w rozumieniu art. 115 § 21 kk.
\nDodatkowo, gdy chodzi o oskarżonych S. K. (1) i G. C. (1), przypisanie im zarzuconych czynów nie było możliwe także z innych względów – dowodowych. Jak wskazano bowiem wyżej, przy ocenie dowodów, obciążające ich zeznania świadków (odpowiednio P. S. (2) i K. S. (1)) okazały się niewiarygodne w zakresie, w jakim wskazywały na ich aktywnie agresywną postawę wobec funkcjonariuszy Policji w toku zgromadzenia. ☒ 3.5. Uniewinnienie X B. Ś. (1) Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia Po dokonaniu analizy materiału dowodowego Sąd uznał, że oskarżony B. Ś. (1) nie popełnił zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu z art. 222 § 1 k.k. B. Ś. (1) został oskarżony o to, że w dniu 24 października 2020 roku w W. naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza policji w ten sposób, że kopnął go podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych.
\nOdpowiedzialności karnej z art. 222 § 1 kk podlega ten, kto narusza nietykalność cielesną funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych.
\nMając na uwadze wyżej opisane znamiona czynu zabronionego z art. 222 § 1 kk należy stwierdzić, że bezsprzecznie w dniu 24 października 2020 roku w W. podczas protestu przeciwko polityce rządu w sprawie (...) jedna z osób protestujących kopnęła funkcjonariusza policji zabezpieczającego zgromadzenie tj. R. G. (1) w pośladek, po czym uciekła i zniknęła w tłumie zgromadzonych.
\nZ materiału dowodowego (ocenionego wyżej) nie wynika jednakże w sposób wystarczający, aby powyższego czynu dopuścił się B. Ś. (1).
\nW konsekwncji, Sąd uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu.
\n4.
\nKARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności P. U. (1) I Czyn zabroniony z art. 224 § 2 kk zagrożony jest karą pozbawienia wolności do lat 3.
\nW ocenie Sądu adekwatną karą za popełniony czyn zabroniony była kara w wymiarze 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności.
\nSąd wymierzając karę kierował się dyrektywami wymiaru kary opisanymi w art. 53 § 1 i 2 k.k. Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę stopień winy oraz społecznej szkodliwości czynu, oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd miał także na uwadze motywację i sposób zachowania się oskarżonego, rodzaj i rozmiar ujemnych skutków przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, a także sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po popełnieniu przestępstwa.
\nW ocenie Sądu nie ma żadnych wątpliwości w zakresie winy oskarżonego w czasie popełnienia zarzucanego mu czynu.
\nKara 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności jest adekwatna do stopnia winy, który w ocenie Sądu nie był znaczny.
\nSąd jako okoliczność obciążającą wziął pod uwagę uprzednią 11-krotną karalność oskarżonego oraz popełnienie czynu zabronionego w stanie nietrzeźwości.
\nSąd nie dopatrzył się okoliczności łagodzących poza wspomnianą wyżej bezpodstawnością traktowania przez Policję zgromadzenia jako nielegalnego.
\nKara 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności w ocenie sądu spełni funkcję prewencji ogólnej i szczególnej.
\nA. K. (1) III Czyn zabroniony z art. 222 § 1 kk zagrożony jest karą grzywny, karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności do lat 3.
\nSąd wymierzając karę kierował się dyrektywami wymiaru kary opisanymi w art. 53 § 1 i 2 k.k. Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę stopień winy oraz społecznej szkodliwości czynu, oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd miał także na uwadze motywację i sposób zachowania się oskarżonego, rodzaj i rozmiar ujemnych skutków przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, a także sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po popełnieniu przestępstwa.
\nW ocenie sądu jako okoliczność łagodzącą można przyjąć brak uprzedniej karalności oskarżonego oraz fakt, iż oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu zabronionego, jak też okoliczność polegającą na bezpodstawności traktowania przez Policję zgromadzenia jako nielegalnego.
\nZ uwagi na powyższe, w ocenie Sądu adekwatną karą za popełniony czyn zabroniony była kara w wymiarze 10 (dziesięciu) miesięcy ograniczenia wolności, polegająca na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin miesięcznie.
\nSąd ograniczył się do wymierzenia kary nie izolacyjnej albowiem okoliczności popełnienia przestępstwa wskazują jednoznacznie, iż kara ograniczenia wolności w ww. wymiarze będzie dla A. K. (1) karą dotkliwą a jej działanie w zakresie prewencji indywidulanej będzie skuteczne i oskarżony zrozumie naganność takiego zachowania.
\nM. K. (2) VI Sąd wymierzając karę kierował się dyrektywami wymiaru kary opisanymi w art. 53 § 1 i 2 k.k. Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę stopień winy oraz społecznej szkodliwości czynu, oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd miał także na uwadze motywację i sposób zachowania się oskarżonego, rodzaj i rozmiar ujemnych skutków przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, a także sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po popełnieniu przestępstwa.
\nSąd jako okoliczność obciążającą wziął pod uwagę uprzednią trzykrotną karalność oskarżonego.
\nSąd nie dopatrzył się okoliczności łagodzących poza bezpodstawnością traktowania przez Policję zgromadzenia jako nielegalnego. .
\nZ uwagi na powyższe, w ocenie Sądu adekwatną karą za popełniony czyn zabroniony była kara w wymiarze 10 (dziesięciu) miesięcy ograniczenia wolności, polegająca na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin miesięcznie.
\nSąd ograniczył się do wymierzenia kary nie izolacyjnej albowiem okoliczności popełnienia przestępstwa wskazują jednoznacznie, iż kara ograniczenia wolności w ww. wymiarze będzie dla M. K. (2) karą dotkliwą a jej działanie w zakresie prewencji indywidulanej będzie skuteczne i oskarżony zrozumie naganność takiego zachowania.
\nM. B.
\nIX Sąd wymierzając karę kierował się dyrektywami wymiaru kary opisanymi w art. 53 § 1 i 2 k.k. Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę stopień winy oraz społecznej szkodliwości czynu, oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd miał także na uwadze motywację i sposób zachowania się oskarżonego, rodzaj i rozmiar ujemnych skutków przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, a także sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po popełnieniu przestępstwa.
\nSąd jako okoliczność łagodzącą uwzględnił brak uprzedniej karalności oskarżonego oraz bezpodstawność traktowania przez Policję zgromadzenia jako nielegalnego. .
\nZ uwagi na powyższe, w ocenie Sądu adekwatną karą za popełniony czyn zabroniony była kara grzywny w wymiarze 170 (stu siedemdziesięciu) stawek dziennych z ustaleniem wysokości poszczególnej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych.
\nSąd ograniczył się do wymierzenia kary nie izolacyjnej albowiem okoliczności popełnienia przestępstw wskazują jednoznacznie, że kara pozbawienia wolności byłaby dla oskarżonego karą dotkliwą, a jej działanie w zakresie prewencji indywidulanej będzie skuteczne i oskarżony zrozumie naganność takiego zachowania.
\nJ. Ł. (1) XII Sąd wymierzając karę kierował się dyrektywami wymiaru kary opisanymi w art. 53 § 1 i 2 k.k. Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę stopień winy oraz społecznej szkodliwości czynu, oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd miał także na uwadze motywację i sposób zachowania się oskarżonego, rodzaj i rozmiar ujemnych skutków przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, a także sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po popełnieniu przestępstwa.
\nSąd jako okoliczność obciążającą wziął pod uwagę uprzednią karalność oskarżonego oraz popełnienie czynu zabronionego będąc w stanie nietrzeźwości.
\nZ kolei, jako okoliczność łagodzącą uwzględniono bezpodstawność traktowania przez Policję zgromadzenia jako nielegalnego.
\nCzyn zabroniony z art. 224 § 2 kk zagrożony jest karą pozbawienia wolności do lat 3.
\nJednakże zgodnie z brzmieniem art. 37a § 1 kk obowiązującym w chwili popełnienia czynu zabronionego tj. w dniu 24 października 2020 r., który jest zgodnie z art. 4 § 1 kk względniejszy dla oskarżonego niż aktualnie brzmiąca regulacja tegoż przepisu, jeżeli przestępstwo jest zagrożone tylko karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, a wymierzona za nie kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku, sąd może zamiast tej kary orzec karę ograniczenia wolności nie niższą od 3 miesięcy albo grzywnę nie niższą od 100 stawek dziennych, jeżeli równocześnie orzeka środek karny, środek kompensacyjny lub przepadek.
\nZ uwagi na powyższe, w ocenie Sądu adekwatną karą za popełniony czyn zabroniony była kara w wymiarze 10 (dziesięciu) miesięcy ograniczenia wolności, polegająca na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin miesięcznie.
\nSąd ograniczył się do wymierzenia kary nie izolacyjnej albowiem okoliczności popełnienia przestępstwa wskazują jednoznacznie, że kara ograniczenia wolności w ww. wymiarze będzie dla J. Ł. (1) karą dotkliwą a jej działanie w zakresie prewencji indywidulanej będzie skuteczne i oskarżony zrozumie naganność takiego zachowania.
\nA. K. (1) XIII Sąd na podstawie art. 46 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego A. K. (1) nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego P. S. (1) w wysokości 300 zł (trzystu złotych).
\nWskazać należy, że zgodnie z art. 46 § 2 k.k. jeżeli orzeczenie obowiązku określonego naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę jest znacznie utrudnione, sąd może orzec zamiast tego obowiązku nawiązkę w wysokości do 200 000 złotych na rzecz pokrzywdzonego.
\nNiewątpliwie oszacowanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę powstałą na skutek naruszenia nietykalności cielesnej funkcjonariusza policji jest w praktyce znacznie uciążliwe.
\nM. K. (2) XIV Sąd na podstawie art. 46 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego M. K. (2) nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego M. K. (3) w wysokości 300 zł (trzystu złotych).
\nWskazać należy, że zgodnie z art. 46 § 2 k.k. jeżeli orzeczenie obowiązku określonego naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę jest znacznie utrudnione, sąd może orzec zamiast tego obowiązku nawiązkę w wysokości do 200 000 złotych na rzecz pokrzywdzonego.
\nNiewątpliwie oszacowanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę powstałą na skutek naruszenia nietykalności cielesnej funkcjonariusza policji jest w praktyce znacznie uciążliwe. Również kwota szkody za zniszczone okulary, nie była możliwa do określenia na podstawie materiału dowodowego.
\n5.
\nInne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności P. U. (1) XV Sąd na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego P. U. (1) kary, zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 24 października 2020 r. od godziny 16:05 do dnia 25 października 2020 r. do godziny 16:00, przyjmując że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równoważny jest jednemu dniu kary pozbawienia wolności.
\nA. K. (1) XVI Sąd na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego A. K. (1) kary, zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 24 października 2020 r. od godziny 13:40 do dnia 25 października 2020 r. do godziny 03:40, przyjmując że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równoważny jest dwóm dniom kary ograniczenia wolności.
\nM. K. (2) XVII Sąd na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego M. K. (2) kary, zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 24 października 2020 r. od godziny 13:40 do dnia 25 października 2020 r. do godziny 03:10, przyjmując że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równoważny jest dwóm dniom kary ograniczenia wolności.
\nM. B.
\nXVIII Sąd na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego M. B. kary, zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 24 października 2020 r. od godziny 15:40 do dnia 25 października 2020 r. do godziny 11:30, przyjmując że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równoważny jest dwóm dziennym stawkom grzywny.
\nJ. Ł. (1) XIX Sąd na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego J. Ł. (1) kary, zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 24 października 2020 r. od godziny 13:30 do dnia 26 października 2020 r. do godziny 14:13, przyjmując że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równoważny jest dwóm dniom kary ograniczenia wolności.
\nKOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności XX Sąd na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego P. U. (1) od kosztów sądowych w całości, gdyż mając na uwadze niemożność osiągania przez niego dochodów z powodu osadzenia w jednostce penitencjarnej oraz brak innych dochodów czy też oszczędności, nie ma on możliwości uiścić ich w całości ani w części.
\nXXI Sąd na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego A. K. (1) na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 zł (dwustu złotych) tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 180 zł (stu osiemdziesięciu złotych) tytułem opłaty w sprawach karnych.
\nXXII Sąd na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego M. K. (2) na rzecz Skarbu Państwa kwotę 586,40 zł (pięciuset osiemdziesięciu sześciu złotych czterdziestu groszy) tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 180 zł (stu osiemdziesięciu złotych) tytułem opłaty w sprawach karnych.
\nXXIII Sąd na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego M. B. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1266,80 zł (tysiąca dwustu sześćdziesięciu sześciu złotych osiemdziesięciu groszy) tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 850 zł (ośmiuset pięćdziesięciu złotych) tytułem opłaty w sprawach karnych.
\nXXIV Sąd na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego J. Ł. (1) na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 zł (dwustu złotych) tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 180 zł (stu osiemdziesięciu złotych) tytułem opłaty w sprawach karnych.
\nXXV Zgodnie z treścią art. 632 pkt 2 k.p.k. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w razie uniewinnienia oskarżonego lub umorzenia postępowania koszty procesu ponosi - w sprawach z oskarżenia publicznego - Skarb Państwa, z wyjątkiem należności z tytułu udziału adwokata lub radcy prawnego w charakterze pełnomocnika pokrzywdzonego, oskarżyciela posiłkowego albo innej osoby.
\nPowyższe obligowało Sąd do przejęcia poniesionych na rzecz oskarżonych S. K. (1), G. C. (1), B. Ś. (1) oraz M. S. (1) wydatków na rzecz Skarbu Państwa.
\n7.
\nPodpis