W tym miejscu, mając na uwadze zarzuty apelacji wskazać należy, że prawo poszkodowanego do ekwiwalentu z tytułu zwiększonych potrzeb polegających na konieczności korzystania z opieki osoby trzeciej nie zależy od wykazania, że poszkodowany efektywnie wydatkował odpowiednie kwoty na koszty opieki (zob. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 lipca 1977 r., I CR 143/77). Bez znaczenia jest także okoliczność, iż opiekę tę sprawowały osoby bliskie dla powoda (żona). Jeżeli w wyniku doznanego uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia poszkodowanemu potrzebna jest opieka (stała lub tymczasowa – np. w czasie, gdy nie był w stanie samodzielnie funkcjonować), odszkodowanie obejmuje także koszty tej opieki. Poszkodowany może dochodzić zwrotu kosztów opieki, jeśli ze względu na stan zdrowia taka opieka jest potrzebna. Czynnikiem decydującym o możliwości żądania zwrotu tych kosztów nie jest natomiast fakt, że zostały lub nie zostały rzeczywiście poniesione. Nie jest konieczne, aby poszkodowany rzeczywiście opłacił koszty takiej opieki, stanowią ono element należnego poszkodowanemu odszkodowania nawet wtedy, jeśli opieka sprawowana była przez członków rodziny poszkodowanego nieodpłatnie (tak trafnie SN w wyr. z 4.3.1969 r., I PR 28/69, OSNCP 1969, Nr 12, poz. 229; wyr. SN z 4.10.1973 r., II CR 365/73, OSNCP 1974, Nr 9, poz. 147;
\nM. S. , w:
\nP. , Komentarz, t. I, 2015, s. (...), Nb 25; Szkodą jest już bowiem konieczność zapewnienia opieki, natomiast zapewnienie sobie przez poszkodowanego tańszej lub nawet nieodpłatnej opieki nie zmniejsza szkody. Czynnikiem decydującym o możliwości żądania zwrotu tych kosztów nie jest natomiast fakt, że zostały lub nie zostały rzeczywiście poniesione. Powyższe stanowisko jest zgodne z ogólnymi zasadami szacowania odszkodowania i naprawienia szkody – samodzielne usunięcie skutków zdarzenia szkodzącego przez poszkodowanego (np. samodzielne naprawienie uszkodzonego w wypadku samochodu) nie zmniejsza należnego poszkodowanemu odszkodowania. Wypada też zwrócić uwagę, że \"nieodpłatność\" opieki ma charakter relatywny – fakt, iż poszkodowany nie pokrywa bezpośrednio kosztów opieki sprawowanej przez rodzinę, nie oznacza, że jest to opieka bezpłatna. Jak trafnie zwrócił uwagę SA w Ł. w wyr. z 11.6.2014 r. (I ACa 1593/13, L.): \"to, że opiekę zapewniali poszkodowanemu członkowie rodziny, nie zaś profesjonalny personel medyczny, nie może prowadzić do wyłączenia lub ograniczenia jego prawa do odszkodowania z tego tytułu. Wystarczającą podstawą zasądzenia na rzecz poszkodowanego renty jest bowiem wykazanie przez niego istnienia zwiększonych potrzeb stanowiących następstwo czynu niedozwolonego. Opiekę tę mogą sprawować zarówno członkowie rodziny, jak i opiekunka, czyniąc to nawet nieodpłatnie\".
\nPodzielając poglądy orzecznictwa, Sąd Apelacyjny uznał, że w sprawie brak podstaw do obniżenia stawki godzinowej za pomoc innej osoby gdy, jak w przypadku powoda, opiekę sprawowała jego żona. A przy tym Sąd Okręgowy nie zawyżył stawki godzinowej, ponieważ była to wartość odpowiadająca stawkom rynkowym za pomoc osoby trzeciej, a te – w świetle doświadczenia zawodowego i życiowego - były nawet wyższe niż stawki za opiekę sprawowaną w ramach systemu opieki społecznej. Zasądzona przez Sąd I instancji kwota odpowiada stawkom wynagrodzenia osoby mającej odpowiednie kwalifikacje do wykonywania takiej opieki. Pozwany nie wykazał, aby to wynagrodzenie było wyższe niż stawki rynkowe za tego typu pomoc w miejscu zamieszkania powoda.
\nMając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelacje stron jako bezzasadne. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 100 k.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Obie apelacje oddalono, tym samym obie strony były zarówno przegrywającymi (w zakresie własnej apelacji) jak i wygrywającymi (w zakresie apelacji przeciwnika procesowego).
\nSąd Apelacyjny w trybie art. 350 §1 k.p.c. sprostował oczywistą omyłkę w punkcie I wyroku sądu pierwszej instancji, zamieszczając zapis rok „2024”, w miejsce „2026”; w trybie art. 108 1 k.p.c. nałożył na sąd pierwszej instancji obowiązek rozliczenia kosztów sądowych, w tym wydatków poniesionych tymczasowo ze SP, czego Sąd Okręgowy nie uczyniła wydając wyrok – wydatek ze Skarbu Państwa został poniesiony na koszt opinii biegłego, zaś powód był w całości zwolniony z opłat sądowych, co nie zostało rozliczone.
\nSSA Jolanta Hawryszko