Gospodarstwo Rolne (...) dokonał wpłaty tytułem nabycia nieruchomości w postępowaniu nadzorczym nad egzekucją z nieruchomości prowadzoną przez Komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Szczecinku w sprawie z wniosku (...) przeciwko A. W. (sygn. (...)) kwoty 1.331.100,- zł (k. 4028-4032), która to kwota została przeznaczona na spłatę należności wobec następujących wierzycieli: S., (...) sp. z o.o. oraz (...) Bank S.A., Bank Spółdzielczy w L. i Bank Spółdzielczy w J. (k. 4034-4035 i 4036-4037) czego efektem jest m. in., cofnięcie przez (...) sp. z o.o. zgłoszenia wierzytelności w postępowaniu upadłościowym spółki (...) sp. z o.o. wobec spłaty całości wierzycieli przez poręczycieli (k. 4041).
\nZ dokumentów tych wynika zatem jednoznacznie, iż – jakkolwiek z oporami – to jednak oskarżony czyni starania by dokonać spłaty wszystkich wierzytelności tak wobec niego jak i jego żona oraz podmiotów gospodarczych, których był właścicielem, a w tym przede wszystkim spółki (...) i przeznacza na te spłaty dość spore środki co czyni realnym – choć w niekrótkiej perspektywie – że dokona spłaty wszystkich zobowiązań powstałych w wyniku jego działania. Nie jest to wcale zachowanie sprawcy przestępstwa oszustwa tak częste w praktyce by dokonywał on spłat obiektywnie rzecz ujmując niemałych wartości i musi znaleźć swoje odbicie w kształtowaniu represji karnej tak by tym bardziej zmotywować T. W. (1) do tego by wyrównał wszystkie szkody przez siebie wyrządzone i zwrócił wszystko to co jest po prostu winien tym podmiotom, które poniosły straty w wyniku prowadzenia dalece nierzetelnej działalności oskarżonego.
\nSąd Apelacyjny doszedł zatem do przekonania, że warto dać oskarżonemu szansę i wymierzyć mu karę w takiej wysokości, że pozwoli to T. W. (1) na ubieganie się o możliwość jej odbycia w systemie dozoru elektronicznego tak by pozostając poza rygorem zakładu karnego mógł dalej prowadzić działalność pozwalająca mu na konsekwentną spłatę swoich wierzycieli. Temu by oskarżony spłat dokonywał w miarę sprawnie służyć zaś z całą pewnością będą orzeczone wobec oskarżonego środki kompensacyjne skierowane już bezpośrednio do niego a nie spółki (...), która rzeczywiście wielkiego majątku w chwili obecnej nie posiada. Pokrzywdzeni działaniem oskarżonego będą mieli jednak teraz możliwość dochodzenia swych roszczeń nie tylko wobec spółki (...) ale również bezpośrednio z majątku osobistego samego oskarżonego.
\nSąd Apelacyjny zatem podkreśla – podzielając niejako zapatrywania autora apelacji – że kara zasadnicza pozbawienia wolności w wysokości ukształtowanej przez Sąd Apelacyjny będzie uwzględniać wszystkie dyrektywy wymienione w art. 53 § 1 i 2 k.k., które ustawodawca nakazuje w tej kwestii uwzględnić – zarówno te, które przemawiały na korzyść oskarżonego, jak i te które wskazywały na konieczność zaostrzenia represji karnej. Orzekając w tym zakresie Sąd baczył by nie nastąpiło zachwianie proporcji pomiędzy wytycznymi wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k., a mianowicie: zasadą zawinienia, dyrektywą społecznej szkodliwości czynu, dyrektywą społecznego oddziaływania kary i dyrektywą indywidualnego oddziaływania kary.
\nKodeksowe zasady wymiaru kary kształtują system sądowego wymiaru kary. Niektóre z nich są jednak nadrzędne w stosunku do innych. Do priorytetów należą zasady swobodnego uznania sędziowskiego w granicach przewidzianych w ustawie oraz zasada winy, która limituje sądowy wymiar kary. Jednocześnie zachodzić ma ścisły związek pomiędzy rodzajem i intensywnością kary, a wagą przestępstwa, wyznaczoną przez przedmiotową i podmiotową stronę czynu. Odstąpienie od zasady „sprawiedliwej odpłaty”, tj. od wymagania aby wymierzona kara nie przekraczała stopnia winy i by była współmierna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego sprawcy czynu i przejście na grunt rozważeń czysto celowościowych oznaczałoby w rzeczywistości zerwanie z wymiarem sprawiedliwości.
\nSprawiedliwa odpłata jaką ma stanowić wymierzona kara za popełnione przestępstwo nie ma nic wspólnego z nie mającą racjonalnego uzasadnienia zemstą społeczną i związaną z nią zasadą ślepego odwetu. Należy podkreślić, że podstawę do orzeczenia kary stanowi przestępstwo, a miarę kary jego społeczna szkodliwość. Dyrektywa współmierności kary do stopnia społecznej szkodliwości czynu sprawcy odgrywa decydującą rolę przy wyrokowaniu, a zatem to właśnie stopień społecznej szkodliwości czynu ma kształtować orzeczenie o karze. Zgodnie z art. 115 § 2 k.k. przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu bierze się pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych obowiązków a także postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia (por.: uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 11.07.2002 r. w sprawie o sygn.
\nII AKa 340/02).
\nW ocenie Sądu Odwoławczego zatem tak ukształtowany wymiar całości tej represji karnej stanowić będzie dla oskarżonego dolegliwość proporcjonalną do stopnia jego zawinienia i okoliczności sprawy, uwzględniającą stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu przestępstwa. Wymierzona oskarżonemu karę pozbawienia wolności, która wszak nie przekracza nawet połowy ustawowego zagrożenia a wręcz niewiele przekracza dolny próg ustawowego zagrożenia (który przecież wynosi 1 rok), stanowić będzie dla niego poważną, aczkolwiek wcale nie nadmierną dolegliwość, w należytym stopniu uwzględniającą dyrektywy wskazane w ustawie w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej. Sąd Apelacyjny jeszcze raz podkreśla, iż decydując się na obniżenie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności – w nieczęsto spotykanych okolicznościach jakie wystąpiły w sprawie już po wydaniu wyroku przez Sąd Okręgowy, a więc przeznaczenia przez oskarżonego niemałych sum na spłatę zobowiązań wynikłych z prowadzania całości działalności gospodarczej – dał prymat kwestiom związanym z naprawieniem przez oskarżonego szkody uznając, iż odbędzie się to z większą korzyścią dla pokrzywdzonych.
\nWniosek Zmiana wyroku poprzez obniżenie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności do pozio0mu pozwalającemu mu na ubieganie się o odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
\nWniosek w ocenie Sądu Apelacyjnego okazał się zasadny. Sąd Apelacyjny oczywiście ma świadomość wielkości szkody wyrządzonej przestępstwem niemniej uznał – co podkreślano przed momentem – że skoro oskarżony podjął starania by spłacić wszystkich wierzycieli, trzeba go w tym wspierać i dać mu szansę by to uczynił co w rezultacie będzie o wiele korzystniejsze dla samych pokrzywdzonych, którzy w ten sposób, choć po czasie, będą mogli zaspokoić swoje wierzytelności. Jak to już również wspomniano, z całą pewnością wzmacniać to będą wobec oskarżonego środki kompensacyjne orzeczone już wprost na rzecz pokrzywdzonych w niniejszym postępowaniu, którzy rzeczywiście dotąd w działaniach naprawczych T. W. (1) byli w swoisty sposób pomijani, a którzy będą mogli skierować swoje żądania już bezpośrednio do majątku osobistego oskarżonego tym bardziej, że nie orzeczono wobec oskarżonego kar o charakterze majątkowym tak by dać pierwszeństwo zaspokojeniu roszczeń pokrzywdzonych.
\n4.
\nOKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1.
\nZwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5.
\nROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.11.
\nPrzedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu I instancji utrzymano w mocy za wyjątkiem rozstrzygnięć co do wysokości kar wymierzonych za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz kary łącznej pozbawienia wolności Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Powodem utrzymania wyroku w mocy w tej części jest całkowita niezasadność zarzutów apelacji obrońców obojga oskarżonych, jak też brak podstaw wskazanych w art. 439, 440 i 455 k.p.k., uzasadniających zmianę lub uchylenie wyroku poza granicami zarzutów i wniosków apelacji.
\n0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.11.
\nPrzedmiot i zakres zmiany Wyrok Sądu I instancji zmieniono w ten sposób, że: a/ uchylono orzeczenie o karze łącznej (pkt 3), b/ obniżono wymierzoną oskarżonemu karę za czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. (pkt 1) do 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, c/ obniżono wymierzoną oskarżonemu karę za czyn z art. 301 § 2 k.k. (pkt 2) do 4 miesięcy pozbawienia wolności, d/ połączono wymierzone w pkt b i c jednostkowe kary i wymierzono oskarżonemu karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
\nZwięźle o powodach zmiany Powodem zmiany wyroku w zakresie kary wymierzonej oskarżonemu są okoliczności, które ujawniły się już po wydaniu wyroku przez Sąd Okręgowy w Poznaniu w trakcie postępowania odwoławczego, a w szczególności świadczące o dążeniu przez oskarżonego do naprawienia całości szkody wyrządzonej popełnionym przez siebie przestępstwem i dokonanie z tego tytułu znaczących wpłat o czym szeroko mowa była w ppkt 3.4 I nie ma potrzeby argumentacji tej ponownie w tym miejscu przytaczać 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia 2.1.
\nKonieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia 3.1.
\nKonieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k.
\nZwięźle o powodach uchylenia 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6.
\nKoszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Pkt III i IV Sąd Apelacyjny zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycieli posiłkowych (...) sp. z o.o. z s. w P. oraz (...) sp. z o.o. z s. w W. kwoty po 1.476 zł stanowiące wynagrodzenie z tytułu udziału pełnomocnika oskarżyciela w postępowaniu odwoławczym a to w oparciu o § 17 ust. 2 pkt 5, § 4 ust. 2 i 3 w zw. z § 17 ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2024 r., poz. 763) i z uwzględnieniem stawek wynikających z przywołanego aktu prawnego.
\nZgodnie natomiast z treścią art. 636 § 1 k.p.k., w razie nieuwzględnienia środka odwoławczego wniesionego przez oskarżonego ma on obowiązek ponieść koszty procesu. W większości apelacja wywiedziona na korzyść oskarżonego uwzględniona nie została Koszty te zgodnie z art. 616 § 1 k.p.k. obejmują: koszty sądowe na które składają się wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postepowania oraz opłaty.
\nSąd Apelacyjny zasądził zatem od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w całości, na co złożyły się ryczałt za doręczenie pism w kwocie 20,- zł (§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym – t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 663) oraz po 30, - zł z tytułu uzyskanej w postępowaniu odwoławczym informacji o karalności oskarżonego (§ 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru karnego – Dz. U. z 2014 r., poz. 861 ze zm.). Nadto wymierzył oskarżonemu stosowną opłatę za obie instancji mając na uwadze to, iż wyrok Sądu I instancji uległ zmianie w zakresie wymiaru kary zasadniczej ustalając ją na kwotę 400,- zł, a to na podst. art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 5 oraz art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123) 7.
\nPODPIS I. Ś. K. L. P. M.