Sąd uwzględnił wyjaśnienia H. U. (1), były one logiczne, spójne i konsekwentne, a także zgodne z pozostałym materiałem dowodowym. Z jego relacji wynika, że rozprowadzał on narkotyki dla K. X., świadek wskazał, że znana jest mu okoliczność, iż K. X. i B. O. (1) współpracują w zakresie obrotu narkotykami, wskazał także, że I. G. (1), B. O. (2) i R. H. (1) również znani są w okolicy z handlu narkotykami. zeznania B. R. (1) Sąd uznał za wiarygodne, logiczne i spójne z pozostałym materiałem dowodowym zeznania świadka, w których podaje ona, że B. O. (2) sprzedawała jej metamfetaminę. zeznania B. D.
\nSąd uznał za wiarygodne, logiczne i spójne z pozostałym materiałem dowodowym zeznania świadka B. D.. z jego relacji wynika, że bywał w mieszkaniu u B. O. (2), która niedopłatnie częstowała go metamfetaminą. częściowo zeznania B. Ś.
\nSąd dał wiarę zeznaniom świadka w zakresie w jakim nie jest sprzeczny z pozostałym materiałem dowodowym i w jakim odnoszą się do okoliczności nabycia od I. G. (2) meamfetaminy, a także w zakresie w jakim odnosi się do współpracy I. G. (2) z B. O. (1) w zakresie handlu narkotykami. częściowo zeznania R. Ż.
\nSąd dał wiarę zeznaniom świadka w zakresie w jakim nie są sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym. Świadek potwierdził fakt znajomości z I. G. (1), jednak zaprzeczył aby nabywał od niego metamefatminę, co w świetle zgromadzonego materiału dowodowego jawi się jako niewiarygodne. częściowo zeznania R. G.
\nSąd dał wiarę zeznaniom świadka w zakresie w jakim nie są sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym. Świadek potwierdziła fakt znajomości z B. O. (2), jednak zaprzeczyła aby nabywała od niej metamefatminę, co w świetle zgromadzonego materiału dowodowego jawi się jako niewiarygodne. częściowo zeznania R. I. (1) Sąd dał wiarę zeznaniom świadka w zakresie w jakim nie są sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym. Świadek potwierdziła fakt znajomości z R. H. (1) jednak zaprzeczył aby nabywał od niego metamefatminę, co w świetle zgromadzonego materiału dowodowego jawi się jako niewiarygodne. częściowo zeznania R. Ś. (1) Sąd dał wiarę zeznaniom świadka w zakresie w jakim nie są sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym. Świadek potwierdziła fakt znajomości z R. H. (1) jednak zaprzeczył aby nabywał od niego metamefatminę, co w świetle zgromadzonego materiału dowodowego jawi się jako niewiarygodne. częściowo zeznania R. U. (2) Sąd z ostrożnością podszedł do zeznań świadka R. U. (2), bowiem jest ona żoną R. U. (1) i uwzględnił je wyłącznie w tym zakresie w jakim znajdują odzwierciedlenie w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym. Z jej relacji wynika, ze mąż czasem palił marihuanę, ale nie wie ona czy R. H. (1) dostarczał mu inne narkotyki. zeznania B. K. (1) zeznania Z. Ś. protokół eksperymentu procesowego z udziałem R. H. z dn. 23.03.2022 r. wraz z materiałem poglądowym Sąd uznał za wiarygodne, logiczne i spójne z pozostałym materiałem dowodowym zeznania świadków, które w połączeniu z wnioskami płynącymi z eksperymentu procesowego z udziałem R. (1) pozwoliły obalić twierdzenia oskarżonego dotyczące ukrycia narkotyków w lampie na stacji benzynowej. W toku eksperymentu procesowego przeprowadzono czynność symulującą ukrycie narkotyków, a rozkręcenie wskazanej lampy sufitowej oraz dostanie się do jej wnętrza zajęło kwadrans, przy czym wykonujący czynność funkcjonariusz stał na drabinie, zaś oskarżony miał do dyspozycji tylko toaletę, która jest osadzona znacznie niżej niż szczebel drabiny. Co więcej, podczas eksperymentu do pomieszczenia stale wchodziły osoby postronne. Ponadto z relacji świadka B. K. (1) pełniącej funkcję kierownika stacji paliw, wynika, że przy toaletach znajduje się stanowisko personelu sprzątającego, a obsługa jest obowiązana sprzątać pomieszczenia po każdym kliencie. Ruch na stacji i w toaletach jest bardzo duży z uwagi na bliskość autostrady. Na stacji nie prowadzono remontów od 10 lat. Także świadek Z. Ś. pracownik stacji paliw, zeznał, że w 2019 roku jedynie malowano sufit w toaletach, a żeby zdemontować lampę należy ją rozkręcić, natomiast ewentualne przesuniecie lub odchylenie lampy powodowałoby uszkodzenie płyty regipsowej.
\nProtokoły czynności procesowych tablice poglądowe decyzja Komendanta Głównego Policji z dn. 24.05.2022 r. notatka urzędowa z dn. 17.03.2022 r. z analizą rozmów i wiadomości tekstowych, zarejestrowanych w ramach kontroli operacyjnej (...) notatka urzędowa z dn. 17.03.2022 r. z analizą rozmów i wiadomości tekstowych, zarejestrowanych w ramach kontroli operacyjnej (...) materiały kontroli operacyjnej (...) materiały kontroli operacyjnej (...) notatki o użyciu psa służbowego pokwitowania odbioru rzezy Dowody te stanowią formalne potwierdzenie czynności procesowych podjętych w sprawie. Zostały one przeprowadzone przez uprawnione podmioty stosownie do obowiązujących w tym zakresie przepisów. Dowody te nie były kwestionowane przez żadną za stron postępowania. kopia zawiadomienia L. X. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z dn. 30.05.2022 r. wydruk rozmów z komunikatora P. (...) (1) informacje skarbowe dot. B. O. i Ś. G. informacje z ZUS dot. B. O. i Ś. G. informacje skarbowe dot. I. G. informacje z ZUS dot. I. G. pismo z G. dot. I. G. wraz z historia rachunku na płycie CD pismo z (...) S.A. wraz z dokumentacją bankową I. G. informacje skarbowe dot. A. O. informacje z ZUS dot. B. O. informacje skarbowe dot. R. H. informacje z ZUS fot. R. H. informacje skarbowe dot. Ś. T. informacje z ZUS dot. Ś. T. płyta CD z zapisem rozmowy H. X. z B. O.
\nDowody nie kwestionowane przez strony i nie budzące wątpliwości co do rzetelności. notatka z analizy kryminalnej z dn. 1.04.2022 r. schemat powiązań wybranych zorganizowanych grup przestępczych notatka z analizy kryminalnej z dn. 7.04.2022 r.
\nDowody nie kwestionowane przez strony i nie budzące wątpliwości co do rzetelności. Notatka z analizy kryminalnej z dn. 1.04.2022 r. i schemat powiązań wybranych zorganizowanych grup przestępczych obrazują powiązania pomiędzy B. O. (1), B. O. (2), I. G. (1), Ś. T. (1), R. (1). Natomiast notatka z analizy kryminalnej z dn. 7.04.2022 r. odnosi się do rachunków bankowych I. G. (2). odpisy wyroków i postanowień karty karne Sąd oparł się na odpowiedziach z Krajowego Rejestru Karnego, odpisach wyroków, postanowień ustalając karalność oskarżonych. Sąd nie znalazł żadnych podstaw, aby zakwestionować wiarygodność przedstawionych danych, które nie budzą najmniejszych zastrzeżeń, co do ich autentyczności i wiarygodności. wywiady środowiskowe Dowody nie kwestionowane przez strony i nie budzące wątpliwości co do rzetelności. opinia z zakresu badań fonoskopijnych Opinia ta jako odpowiadająca wymogom prawa, tj. jasna, pełna i niezawierająca sprzeczności oraz oparta na specjalistycznej wiedzy stanowiła pełnowartościowy materiał dowodowy. opinia z zakresu jubilerstwa Opinia ta jako odpowiadająca wymogom prawa, tj. jasna, pełna i niezawierająca sprzeczności oraz oparta na specjalistycznej wiedzy stanowiła pełnowartościowy materiał dowodowy. opinie z zakresu informatyki Opinie te jako odpowiadające wymogom prawa, tj. jasne, pełne i niezawierające sprzeczności oraz oparte na specjalistycznej wiedzy stanowiły pełnowartościowy materiał dowodowy. opinie biegłego z zakresu fizykochemii Opinie te jako odpowiadające wymogom prawa, tj. jasne, pełne i niezawierające sprzeczności oraz oparte na specjalistycznej wiedzy stanowiły pełnowartościowy materiał dowodowy. opinie biegłego z zakresu broni i balistyki opinia biegłego R. Ś. (2) opinia biegłego K. K. (3) Opinie te jako odpowiadające wymogom prawa, tj. jasne, pełne i niezawierające sprzeczności oraz oparte na specjalistycznej wiedzy stanowiły pełnowartościowy materiał dowodowy. Podobnie Sąd potraktował składane do protokołu opinie biegłych z zakresu broni i balistyki, które były wiarygodne, logiczne i spójne z pozostałym materiałem dowodowym i uzupełniały sporządzone w sprawie opinie. opinia daktyloskopijna wynik selekcji (...) Opinia ta jako odpowiadająca wymogom prawa, tj. jasna, pełna i niezawierająca sprzeczności oraz oparta na specjalistycznej wiedzy stanowiła pełnowartościowy materiał dowodowy. Z kolei dowód w postaci wyniku selekcji (...) nie był kwestionowany przez strony i nie budził wątpliwości co do rzetelności.
\n2.2.
\nDowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu zeznania D. U., Ż. X., Ś. Ś.
\nSąd nie kwestionuje wiarygodności świadków, jednak ich zeznania okazały się nieprzydatne dla ustalania okoliczności istotnych dla zakresu odpowiedzialności oskarżonych.
\n3.
\nPODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I, VIII, XIV, XIX B. O. (1), R. H. (1), I. G. (1), B. O. (2) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Czyny przypisane w pkt I, VIII, XIV, XIX części dyspozytywnej wyroku Wina i sprawstwo oskarżonych B. O. (1), (...) H., I. G. (2), B. O. (2) w zakresie popełnienia przypisanych im w/w czynów nie budzi wątpliwości.
\nOdpowiedzialności karnej za przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. podlega ten, kto bierze udział w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego. Zorganizowaną grupę przestępczą stanowi grupa co najmniej trzech osób, których celem jest popełnianie przestępstw lub też generalnie popełnianie przestępstw o luźnym związku, między innymi bez stałych ról, w każdym bądź razie o większym określeniu ról niż przy współsprawstwie. Członkowie grupy mogą przy tym dokonywać ich w różnych układach personalnych. Łączyć ich musi wspólna chęć popełniania przestępstw, jak i gotowość ich popełniania na rzecz grupy. „Branie udziału” polega na przynależności do grupy, akceptowaniu zasad, które nią rządzą, wykonywaniu poleceń osób stojących w hierarchii grupy odpowiednio wyżej.
\nUstawodawca nie określił minimalnego czasu wymaganego do wypełnienia znamienia \"udziału w zorganizowanej grupie\". Grupa taka może powstać dla popełnienia już tylko jednego przestępstwa. Do dokonania czynu z art. 258 § 1 k.k. dojdzie także (nawet) wtedy, gdy nie zostanie popełnione przestępstwo, dla którego grupa została zorganizowana. Przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. jest, bowiem przestępstwem tzw. formalnym (bezskutkowym), polegającym tylko na określonym zachowaniu się (branie udziału w zorganizowanej grupie) (vide: wyrok SN z dnia 16.01.2008 r., IV KK 389/07, X.. PK 2008, nr 2, s. 16, postanowienie SN z dnia 24.11.2015 r., IV KK 364/15, LEX nr 1955514).
\nW orzecznictwie podnosi się również, że wypełnia znamiona przynależności do zorganizowanej grupy przestępczej samo przystąpienie do niej i pozostawanie w jej strukturze, choćby bez pełnienia w niej funkcji czy wykonywania zadań. Nie jest konieczna wiedza sprawcy o szczegółach organizacji grupy, znajomość wszystkich osób ją tworzących, mechanizmów jej funkcjonowania. Nie jest uzasadnione oczekiwanie formalnego potwierdzenia udziału w grupie, wyboru kierownictwa itp. Strona podmiotowa tego formalnego przestępstwa obejmuje obie odmiany umyślności, zatem wystarczające jest, że sprawca ma świadomość istnienia grupy, akceptuje jej cele przestępcze i godzi się, by je realizowano. Karalnym jest udział tylko w takiej grupie przestępczej, której struktura cechuje się wymaganym przez kodeks karny zorganizowaniem. Progiem karalnego zorganizowania grupy przestępczej będzie istnienie między jej członkami chociażby niewysokiego, ale widocznego stopnia powiązań organizacyjnych i hierarchicznych. Z tym, że wystarczająca jest świadomość owych powiązań organizacyjnych i hierarchicznych w odniesieniu do określonych członków grupy w zakresie dotyczącym tych członków (vide: wyrok SA we Wrocławiu z dnia 20.01.2016 r., sygn. II AKa 328/15, LEX nr 2008333).
\nArt. 258 § 3 k.k. przewiduje typ kwalifikowany przestępstwa polegający na zakładaniu lub kierowaniu zorganizowaną grupą przestępczą. \"Kierowanie\" polegać będzie na faktycznym sprawowaniu kontroli nad działalnością związku lub grupy, możliwości wydawania poleceń i podejmowania zasadniczych decyzji.
\nIstotą kierowania związkiem przestępczym jest przewodzenie, czyli intelektualne i faktyczne panowanie nad istnieniem i działalnością związku przez rzeczywistą możliwość kształtowania jego sytuacji, zatem podejmowanie czynności dotyczących jego istnienia i działania (vide: wyrok SA w Krakowie z dnia 24.01.1997 r., sygn. II Aka 57/97, Prok. i Pr. 1997, nr 12, poz. 22). „Kierowanie to pełnienie funkcji władczych w związku lub grupie, wydawanie wiążących poleceń ich członkom. Odpowiada z art. 258 § 3 ten, kto kieruje nie tylko całością grupy lub związku, lecz także ich wyodrębnianymi elementami, które jednak spełniają kryteria samoistnej struktury (G., Zorganizowana, s. 20; R., Komentarz, s. 557). Por. też wyrok SA w Białymstoku z 27.04.2017 r., II AKa 40/17, LEX nr (...): „Na podstawie art. 258 § 3 k.k. odpowiedzialność karną ponosi nie tylko osoba, która stoi na czele całej struktury grypy, ale również osoba kierująca ważnym odcinkiem jej działalności, o ile podejmuje samodzielne decyzje, co do działalności podległych sobie członków grupy, a nie tylko kontroluje wykonywanie poleceń innej osoby, a skład tzw. «podgrupy» – jej trwałość i charakter organizacyjny pozwala ten fragment uznać za szczególny byt samoistny”.
\nZe zgromadzonego materiału dowodowego i ustalonego na jego podstawie stanu faktycznego wynika bowiem jednoznacznie, iż B. O. (1) brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej i nią kierował przy czym podejmował on kluczowe decyzje i działania oraz nakreślał kierunki działania grupy przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na wewnątrzwspólnotowych nabyciach z K. do P. znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych a następnie wprowadzeniu ich do obrotu.
\nOskarżony B. O. (1) był założycielem i kierującym wskazaną grupą przestępczą, która działała na terenie T. i ościennych miejscowości. Oskarżony podporządkował sobie grupę osób, w skład której wchodzili m. in.: B. O. (2), R. H. (1) i I. G. (1), R. X. i inne ustalone i nieustalone osoby, które uczestnicząc w przestępczym procederze wykonywały jego polecenia. B. O. (1) bowiem decydował od kogo i jakie narkotyki należy nabyć, finansował ich zakup i decydował gdzie narkotyki mają być przechowywane. To B. O. (1) przekazywał narkotyki członkom swojej grupy, których to zadaniem następnie był obrót lub sprzedaż narkotyków konsumentom końcowym. Co istotne, oskarżony B. O. (1) na terenie T. i ościennych miejscowości miał swoisty monopol na handel narkotykami, bowiem inne osoby, za wyjątkiem członków należących do grupy przestępczej K. X. nie mogły sprzedawać tam narkotyków inne osoby.
\nCzłonkowie narkotykowej grupy B. O. (1) byli skrupulatnie przez niego rozliczani z transakcji narkotykowych, oddawali mu część pieniędzy, które uzyskiwały ze sprzedaży narkotyków, a w razie nieuregulowania należności zobowiązani byli zobowiązani do spłaty lub odpracowania powstałego długu, przy czym B. O. (1) surowo egzekwował narkotykowe zobowiązania uciekając się czasem do przemocy wobec członków swojej grupy zalegających ze spłatą zobowiązań.
\nW ramach działania w grupie narkotykowej B. H., I. G. (1), B. O. (2), byli mu podporządkowani, otrzymywali od niego narkotyki, które mieli dalej sprzedawać, wykonywali jego polecenia, rozliczali się z nim, a ich role były jasno określone role, tj. trudnili się handlem narkotykami.
\nRolą R. (1), I. G. (2) i B. O. (2) w grupie narkotykowej był udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających i substancji psychotropowych poprzez dystrybucję tych środków, uzyskanych od członków zorganizowanej grupy przestępczej, którzy te środki wytwarzali lub sprowadzali do P., do innych odbiorców.
\nMając na uwadze powyższe, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, należy stwierdzić, że oskarżony B. O. (1) kierował własną zorganizowaną grupą przestępczą, czym wyczerpał znamiona przestępstwa za art. 258§1 i 3 k.k., z kolei R. H. (1), I. G. (1) i B. O. (2) wyczerpali znamiona przestępstwa z art. 258§1 k.k., ponieważ należeli do zorganizowanej grupy przestępczej założonej i prowadzonej przez B. O. (1).
\nJednocześnie B. O. (1) dopuszczając się popełnienia przestępstwa z art. 258§1 i 3 k.k. działał w warunkach powrotu do przestępstwa, określonego w art. 64§1 k.k.
\nZgodnie z art. 64§1 k.k. sprawca działa w warunkach powrotu do przestępca, jeśli będąc skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany.
\nB. O. (1) odbył karę jednego roku pozbawienia wolności, będąc skazanym za przestępstwo z art. 258§3 k.k., a następnie w okresie 5 lat po jej odbyciu ponownie popełnił przestępstwo z art. 258§1 i 3 k.k. Tym samym dopuścił popełnienia przestępstwa z art. 258§1 i 3 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. B. O. (1) został bowiem wcześniej skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w L. z dnia 2 grudnia 2014 roku, sygn. akt (...), za popełnienie przestępstwa z 258§3 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności, a wyrok ten następnie został objęty wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w L. z dnia 8 marca 2016 roku, sygn. akt (...), którym wobec oskarżonego orzeczono karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaś karę orzeczoną karę łączną B. O. (1) odbywał w okresach: od 23 maja 2007 roku do 15 maja 2008 roku, od 11 lutego 2009 roku do 11 maja 2009 roku, od 27 czerwca 2012 roku do 17 października 2013 roku i od 17 listopada 2015 roku do 2 listopada 2016 roku.
\nJednocześnie z uwagi na fakt, że w chwili czynów obowiązywała ustawa inna niż w chwili orzekania Sąd powołał art. 4 § 1 kk, ponieważ ustawa obowiązująca w chwili czynu była względniejsza dla oskarżonych chociażby w zakresie dyrektyw wymiaru kary. ☒3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem II, IX, XV, XX B. O. (1), R. H. (1), I. G. (1), B. O. (2) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Czyny przypisane w pkt II, IX, XV, XX części dyspozytywnej wyroku Wina i sprawstwo oskarżonych B. O. (1), R. (1), I. G. (2), B. O. (2) w zakresie popełnienia przypisanych im w/w czynów nie budzi wątpliwości.
\nZgodnie z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, który kwalifikowaną postać czynu przestępczego w stosunku do art. 56 ust.1, odpowiedzialności w nim przewidzianej podlega sprawca, który wbrew przepisom art. 33-35, art. 37, art. 40 i art. 40a, wprowadza do obrotu środki odurzające, substancje psychotropowe, słomę makową lub nowe substancje psychoaktywne albo uczestniczy w takim obrocie jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej.
\nSąd Najwyższy wypowiadał się konsekwentnie, że \"znaczna ilość\" narkotyków to taka, która wystarczy do jednorazowego odurzenia się co najmniej kilkudziesięciu osób (vide: postanowienie SN z 1 lutego 2007 r., III KK 257/06 , LEX nr 323801; postanowienie SN z 23 września 2009 r., I KZP 10/09 , LEX nr 518123; wyroki SN: z 1 marca 2006 r., III KK 47/05 , LEX nr 182794 i z 10 czerwca 2008 r., III K 30/08, LEX nr 418629). Stanowisko takie wspiera doktryna (vide: M. Bojarski, W. Radecki, Przewodnik po pozakodeksowym prawie karnym, H. 1999, s. 248; L. Chruściel, M. Preiss - Mysłowska, Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii. Komentarz, Warszawa 2000, s. 257).
\nDla usystematyzowania ustaleń należy wskazać na ilości różnego rodzaju narkotyków, którym obracali bez zezwolenia oskarżeni. I tak: B. O. (1) - 16 kilogramów 430,4 gramów metamfetaminy, 1 kilogram amfetaminy, 5 kilogramów marihuany, 3 kilogramy i 300 gramów kokainy, R. H. (1) - 200 gramów metamfetaminy i 2 kilogramy marihuany, I. G. (1) - 1 kilogram i 100 gramów metamfetaminy, B. O. (2) - co najmniej 180 gramów metamfetaminy.
\nKonkludując, wskazane ilości narkotyków, stanowiące przedmiot obrotu, w którym uczestniczyli oskarżeni, stanowią znaczne ilości – zazwyczaj najniższą porcją handlową jest ilość 0,1 grama, a tym samym ilości te pozwalają na jednorazowe odurzenie tysięcy osób.
\nZaś fakt, że nabywcy przedmiotowych narkotyków nie byli ostatecznymi konsumentami, pozwala zakwalifikować czyny oskarżonych jako przestępstwo z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii.
\nWprowadzanie do obrotu, zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt. 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oznacza udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych.
\nNatomiast uczestnictwo w obrocie nie zostało zdefiniowanie analogicznie do pojęcia wprowadzania do obrotu (art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii). Wykładnia językowa tego pojęcia prowadzi do wniosku, że „udział w obrocie substancjami lub środkami, o których mowa w analizowanym przepisie, bierze każda osoba, która aktywnie lub choćby biernie uczestniczy w ich zbywaniu, nabywaniu, wywozie, przywozie, dostawie itd., a więc ma do odegrania „nawet niewielką rolę w procesie wprowadzania do obrotu środków odurzających lub substancji psychotropowych” (R. X., W. (...), Przewodnik po pozakodeksowym prawie karnym, Wydawnictwo (...), 1998). W tym ujęciu uczestnictwem sprawcy w obrocie, określonym w art. 56 ust. 1 zdanie 2 u.p.n. będzie szeroko rozumiane współdziałanie w obrocie środkami i substancjami, bez względu na jego formę oraz każdy inny (pośredni, poboczny, usługowy) udział w przedsięwzięciu związanym z obrotem środkami lub substancjami odurzającymi. (M. Małecki. Komentarz do wybranych przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, Przestępstwa narkotykowe i dopalacze. Komentarz, red. W. Górowski, D. Zając, W. Zontek, Kraków, art. 56). „Uczestniczenie w obrocie” jest zachowaniem każdego, kto ma odegrać pewną rolę w procesie wprowadzenia do obrotu środków odurzających lub substancji psychotropowych. Może nawet przybrać formę bierną, która polega jedynie na odebraniu środka odurzającego lub substancji psychotropowej od osoby zajmującej się jego „wprowadzaniem do obrotu\" z zamiarem dalszego przekazywania go kolejnym osobom - w tym konsumentom. W konsekwencji takiego rozumienia „uczestnictwa w obrocie” będzie nim także nabycie takich środków od osoby wprowadzającej je do tego obrotu, niezależnie od tego, kto będzie kolejnym ich nabywcą (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30.11.2017 r., II AKa 299/17, LEX nr 2486462, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2015 r. V KK 341/15 LEX nr 1923856 ).
\nPodkreślić przy tym należy, że dla bytu przestępstwa z art. 56 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii nie ma znaczenia ustalanie, czy i komu konkretnie sprawcy przekazali uzyskane narkotyki. Niezbędne jest natomiast wykazanie, że zostały one uzyskane w celu późniejszego ich przekazania kolejnej osobie niebędącej konsumentem. (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2015 r., LEX nr 1771062).
\nRóżnica między znamieniem wprowadzenia do obrotu a uczestniczeniem w obrocie sprowadza się do tego, że wprowadzenie do obrotu, wychodząc poza etap produkcji lub uprawy, jest pierwszą czynnością związaną z przekazaniem innej osobie określonej porcji środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej, a jej przyjęcie (odbiór) stanowi już uczestnictwo w obrocie.
\nJednocześnie dodatkowo, sam B. O. (1) sprzedając Ś. T. (2) 2 gramy marihuany, wypełnił znamiona przestępstwa z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, który penalizuje udzielanie, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, innej osobie środka odurzającego, substancji psychotropowej lub nowej substancji psychoaktywnej, ułatwia użycie albo nakłania do użycia takiego środka lub substancji.
\nW ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii brak jest definicji legalnej znamienia przedmiotowego występku z art. 59 ust. 1 - czynności polegającej na \"udzieleniu środka odurzającego\". Z całą pewnością nie jest ono tożsame ze zdefiniowanym w art. 4 pkt 34 ustawy - \"udostępnianiem\" jako cecha „wprowadzania do obrotu” i w swej treści normatywnej zawiera odmienne rodzaje zachowań. Użyty w komentowanym przepisie termin „udzielać” należy rozumieć jako: dać, dostarczyć , częstować, dawać, wręczać, udostępnić, użyczyć.
\nZarówno w doktrynie, jak i w judykaturze zgodnie uznaje się, że cechą, która odróżnia zachowanie przestępne polegające na \"wprowadzaniu do obrotu\" środka odurzającego od jego \"udzielania\" jest charakter odbiorcy tego środka, którym w drugim przypadku jest konsument narkotyku (K. Łucarz, K. Muszyńska, \"Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii. Komentarz.\" Poznań 2008, A. Ważny, W. Kotowski, R. Kurzępa - \"Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii. Komentarz.\" LexisNexis 2012). Sąd Apelacyjny w Lublinie w swoim wyroku z dnia 1 kwietnia 2004 r. (sygn. akt II Aka 25/04, LEX nr 155135), dokonując tego rozróżnienia wskazał, że przestępstwo w postaci nielegalnego \"wprowadzenia do obrotu\" lub w postaci \"uczestnictwa w obrocie\" polega na przyjęciu odpłatnie bądź nieodpłatnie środków odurzających, substancji psychotropowych, mleczka makowego lub słomy makowej odpowiednio od producenta lub hurtownika przez osobę niebędącą konsumentem.
\nW postanowieniu z 18 listopada 2015 r. sygn. akt V KK 341/15 (LEX nr 1923856) Sąd Najwyższy także wskazał, że dla odróżnienia występku z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz czynów z art. 58 ust. 1 i 2 oraz 59 ust. 1-3 tej ustawy, konieczne jest ustalenie osoby bezpośredniego, a nie kolejnego odbiorcy: jeśli tym odbiorcą jest konsument, o przestępstwie wprowadzania lub uczestniczenia w obrocie nie może być mowy. Także Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 15 kwietnia 2016 r. w sprawie II AKa 58/16 (LEX nr 2087712) stwierdził „Aby zasadnie móc przyjąć, że oskarżony dopuścił się przestępstwa \"uczestniczenia w obrocie\" środkami odurzającymi (art. 56 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii) koniecznym byłoby również bezsporne ustalenie, że osoba nabywająca je następnie od oskarżonego także nie czyniła tego na własny użytek (a zatem także nie była konsumentem), ale nabyła je w celu dalszej ich odsprzedaży .
\nPrzedmiotem działalności zorganizowanej grupy przestępczej B. O. (1) było popełnianie przestępstw narkotykowych, w tym właśnie udział w obrocie ich znacznymi ilościami. Stąd zachowania oskarżonych wpisywały się w działalność grupy i zostały popełnione w jej ramach. Z zebranych dowodów, w tym w szczególności zeznań K. X. oraz świadków, protokołów przeszukań, zleconych opinii z zakresu badań fizykochemii jednoznacznie wynika, że oskarżeni działając w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej zgodnie z przypisaną im w grupie rolą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie i innym osobom z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, brali udział w obrocie znacznymi ilościami narkotyków. I tak, B. O. (1) brał udział w obrocie znacznymi ilościami metamfetaminy w łącznej ilości nie mniejszej niż 16 kilogramów i 430,4 gramów, amfetaminy w łącznej ilości nie mniejszej niż 1 kilogram, marihuany w łącznej ilości nie mniejszej niż 5 kilogramów i 2 gramy, kokainy w łącznej ilości nie mniejszej niż 3 kilogramy i 300 gramów, w ten sposób, że kierując grupą przestępczą nabywał od różnych ustalonych osób, jak również sprzedawał osobiście, jak i za pośrednictwem podległych mu w strukturze grupy osób, a także nieodpłatnie przekazywał oraz odbierał znaczne ilości narkotyków, w ten sposób, że: w okresie od początku 2012 roku do 26 czerwca 2012 roku nabył od innej ustalonej osoby łącznie nie mniej niż 7 kilogramów metamfetaminy o wartości nie niższej niż 385.000 złotych, którą następnie w rożnych ilościach, niemniej niż 250 gramów i nie więcej niż 500 gramów tygodniowo, przekazywał ją R. X., który następnie dzielił kupioną metamfetaminę na mniejsze porcje po 5 – 10 gramów, ukrywał w umówionym miejscu, a następnie sprzedawał ją swoim odbiorcom w łącznych ilościach nie mniej niż po 150 gramów tygodniowo, rozliczając się ze sprzedaży z B. O. (1), pozostałą zaś części sprzedawał osobiście B. O. (1) innym nieustalonym osobom, w okresie od 2017 roku do 2019 roku sprzedał H. X. nie mniej niż 100 gramów kokainy za nieustaloną kwotę, w okresie od sierpnia do listopada 2019 roku kupił od H. X. łącznie nie mniej niż 5 kilogramów metamfetaminy za nieustaloną kwotę, nabywając ją w pięciokrotnie w ilości 1 kilograma jednorazowo, wspólnie i w porozumieniu H. X. i Z. G. nabył co najmniej 3 kilogramy kokainy od nieustalonej osoby z H., w okresie od stycznia 2017 roku do grudnia 2019 roku kupił od K. X. łącznie nie mniej niż 2 kilogramy metamfetaminy o wartości nie niższej niż 126.000 złotych, łącznie nie mniej niż 200 gramów kokainy o wartości nie niższej niż 32.000 złotych i łącznie niemniej niż 1 kilogram marihuany o wartości nie niższej niż 20.000 złotych,
\n w okresie od stycznia 2017 roku do grudnia 2019 roku sprzedał K. X. łącznie nie mniej niż 2 kilogramy marihuany o wartości nie niższej niż 36.000 złotych oraz łącznie nie mniej niż 100 gramów metamfetaminy o wartości nie niższej niż 6.500 złotych, w okresie od 3 listopada 2016 roku do 2019 roku przekazał K. X., z odroczonym terminem płatności, nie mniej niż 400 gramów metamfetaminy o wartości nie niższej niż 32.000 złotych oraz nie mniej niż 1 kilogram amfetaminy o nieustalonej wartości, które K. X. przekazał U. U. w celu dalszego obrotu, w okresie od stycznia 2017 roku do grudnia 2019 roku otrzymał nieodpłatnie od K. X. nie mniej niż 200 gramów metamfetaminy o wartości nie niższej niż 12.600 złotych, a następnie, w późniejszym czasie, w ramach wzajemnych rozliczeń, przekazał K. X. nieodpłatnie nie mniej niż 200 gramów metamfetaminy o wartości nie niższej niż 12.600 złotych, w okresie od 18 października 2013 roku do 16 listopada 2015 roku sprzedał R. R. łącznie nie mniej niż 45 gramów metamfetaminy o wartości nie niższej niż 4.500 złotych, przekazując mu ją co najmniej trzykrotnie w ilościach od 5 do 20 gramów w celu dalszej odsprzedaży innym osobom, w okresie od lipca 2019 roku do grudnia 2019 roku przekazał (...) H. łącznie nie mniej niż 2 kilogramy marihuany oraz 200 gramów metamfetaminy, z czego R. H. (1) 1 kilogram przekazał, za pośrednictwem X. E., K. X., natomiast 1 kilogram oraz 200 gramów metamfetaminy przekazał K. K. (2), przekazał I. G. (1) łącznie nie mniej niż 1 kilogram i 100 gramów metamfetaminy w celu dalszej odprzedaży innym osobom, przekazał B. O. (2) łącznie nie mniej niż 185,4 gramów metamfetaminy, o wartości nie niższej niż 11.124 złotych, w celu dalszej odsprzedaży innym osobom, R. H. (1) brał udział w obrocie znacznymi ilościami metamfetaminy w łącznej ilości nie mniejszej niż 200 gramów, marihuany w łącznej ilości nie mniejszej niż 2 kilogramy, w ten sposób, że odbierał od wskazanych mu osób i dostarczał substancje psychotropowe do osób, zajmujących się dalszym rozprowadzaniem tych substancji (odpłatnym udzielaniem), a w tym w listopadzie 2019 roku dostarczył na stację paliw na drodze między O. a T. (...) kilogram marihuany, którą odebrał X. E. dla K. X., w okresie od lipca 2019 roku do grudnia 2019 roku wydał K. K. (1) nie mniej niż 200 gramów metamfetaminy oraz nie mniej niż 1 kilogram marihuany, udzielał innym ustalonym osobom metamfetaminy i marihuany w nieustalonych ilościach, które to osoby dokonywały dalszych transakcji tą substancją,
\n I. G. (1) brał udział w obrocie metamfetaminy w łącznej ilości nie mniejszej niż 1 kilogram i 100 gramów w ten sposób, że odbierał i dostarczał substancje psychotropowe do innych wskazanych mu osób, zajmujących się dalszym rozprowadzaniem tych substancji (odpłatnym udzielaniem), a w tym: dostarczył dla R. H. (2) nie mniej niż 1 kilogram metamfetaminy, wydał K. K. (1) nie mniej niż 50 gramów metamfetaminy, a nadto odebrał od niego nie mniej niż 20 gramów metamfetaminy, udzielał innym ustalonym osobom, a w tym B. O. (2) metamfetaminy w łącznej ilości nie mniejszej niż 15 gramów metamfetaminy w miesiącu, które to osoby dokonywały dalszych transakcji tą substancją, B. O. (2) brała udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci metamfetaminy w łącznej ilości nie mniejszej niż 180 gramów, w ten sposób, że odbierała od wskazanych jej osób i dostarczała substancje psychotropowe do osób, zajmujących się dalszym rozprowadzaniem tych substancji (odpłatnym udzielaniem), a w tym: wydała K. K. (1) nie mniej niż 180 gramów metamfetaminy, udzielała innym ustalonym osobom, w tym metamfetaminy w łącznej ilości nie mniejszej niż 15 gramów metamfetaminy w miesiącu, które to osoby dokonywały dalszych transakcji tą substancją, Jednocześnie Sad uznał, że oskarżeni przypisanych im przestępstw dokonali w ramach czynu ciągłego, o którym mowa w art. 12 § 1 k.k. Specyfika zdarzeń objętych zarzutami sprawia, że punktem wyjścia do rozważań na temat przyjętej kwalifikacji prawnej jest ocena zachowania oskarżonych z punktu widzenia czynu ciągłego. Wynika to przede wszystkim z faktu, że na przestrzeni okresu, w którym miało dochodzić do przestępczych zachowań, trudno wyodrębnić jednoznacznie poszczególne zachowania, a ponadto wszystkie zachowania oskarżonych składały się na pewną całość, której celem był udział w obrocie znaczną ilością narkotyków w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w ramach działania w zorganizowanej grupie przestępczej.
\nZ treści art. 12 k.k. wynika, że punktem wyjścia do takich rozważań jest ustalenia istnienia z góry powziętego zamiaru. Zachowania podjęte w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oznacza działanie w zamiarze obejmującym całość akcji przestępczej rozumianej w ten sposób, że sprawca wyraża gotowość do wykorzystania powtarzającej się sposobności do popełnienia przestępstwa i tę sposobność wykorzystuje. Dla stwierdzenia istnienie tego zamiaru wystarczający, że obejmuje tym zamiarem, choćby tylko w ogólnych zarysach, wykonanie czynności składających się na czyn ciągły, zakładając przy tym podejmowanie ich sukcesywnie, w krótkich odstępach czasu, korzystając z każdej nadarzającej się ku temu okazji (wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 27 września 2017 r. II AKa 341/16, LEX nr (...)). Podobne stanowisko wyraził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 18 kwietnia 2018 r. – „Warunkiem przyjęcia czynu ciągłego jest wykazanie, że sprawca w chwili podejmowania pierwszego zachowania musi mieć zamiar popełnienia wszystkich zindywidualizowanych, co najmniej w ogólnym zarysie, zachowań, składających się na czyn ciągły” (sygn. akt V KK 105/18, LEX 2495982). Może zatem obejmować swoim z góry powziętym zamiarem popełnianie kolejnych takich samych zachowań, nie zakładając jednocześnie daty końcowej, czy ich ilości.
\nPrzekładając takie rozumienie zamiaru z góry powziętego na zachowanie oskarżonych Sąd doszedł do przekonania, że właśnie taki zamiar im towarzyszył i był niejako motorem przestępczych zachowań. W odniesieniu do R. (1), I. G. (2) i B. O. (2) odstępy pomiędzy poszczególnymi zachowaniami nie są długie i wpisują się w opisane ustalone kryteria.
\nZ kolei w przypadku B. O. (1) okresy te są dłuższe, jednak nie są zależne bezpośrednio od niego, bowiem przerwy w jego działalności wynikają z osadzenia w zakładzie karnym i nie wynikały z porzucenia powziętego wcześniej zamiaru. Po każdym okresie izolacji B. O. (1) powracał do prowadzenia działalności przestępczej. Co prawda odstępy czasu, w których B. O. (1) prowadził działalność narkotykową przekraczały okres kilku miesięcy, jednakże przestępczy proceder oskarżonego był rozciągnięty w czasie i trwał od 2012 roku do 2021 roku, w związku z tym wskazane okresy przerwy, w zestawieniu z ogólnym czasem trwania działalności oskarżonego, nie są okresami znacząco długimi.
\nJednocześnie w stosunku do B. O. (1) Sąd uwzględnił w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 11 § 2 k.k. uznając, że ujęcie szeroko rozumianej przestępczej działalności narkotykowej oskarżonego jako pewnej całości, kwalifikowanej w kumulacyjnym zbiegu kilku przestępstw najpełniej i najtrafniej odda jej charakter i zawartość kryminologiczną.
\nPonadto, w kwalifikacji prawnej przestępstw przypisanych oskarżonym należało także ująć przepis art. 65 § 1 k.k. Przemawia za tym to, że oskarżeni uczynili sobie z popełnienia przestępstwa stałego źródła dochodu. Art. 65 § 1 k.k. stanowi regulację przewidującą zaostrzenie odpowiedzialności karnej w stosunku do określnej kategorii sprawców. Metodą, którą posłużył się przy tym ustawodawca jest odesłanie do uregulowań zawartych w art. 64 § 2 k.k. dotyczącym tzw. multirecydywy.
\nAktualne pozostają także rozważania odnośnie działania B. O. (1) w warunkach powrotu do przestępstwa z art. 64 § 1 k.k. opisane w powyższej części.
\nZ uwagi na fakt, że w chwili czynów obowiązywała ustawa inna niż w chwili orzekania Sąd powołał art. 4 § 1 kk, ponieważ ustawa obowiązująca w chwili czynu była względniejsza dla oskarżonych chociażby w zakresie dyrektyw wymiaru kary. ☒3.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem X R. H. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Czyn przypisany w pkt X części dyspozytywnej wyroku Wina i sprawstwo oskarżonego R. H. (1) w zakresie przypisanego mu czynu nie budzi wątpliwości.
\nCzyn spenalizowany w art. 55 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, popełnia ten kto to, wbrew przepisom ustawy, dokonuje przywozu, wywozu, przewozu, wewnątrzwspólnotowego nabycia lub wewnątrzwspólnotowej dostawy środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej. Dla bytu tego przestępstwa wystarczy, że sprawca zachowa się chociażby w jeden z wymienionych sposobów.
\nCzyn z art. 55 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii należy do kategorii przestępstw powszechnych i formalnych. Głównym przedmiotem jego ochrony jest monopol przedsiębiorstw dokonujących legalnego obrotu środkami odurzających, substancjami psychotropowymi i in. Chroni on także zdrowie i życie publiczne, a także zabezpiecza przed nielegalnym wprowadzaniem na terytorium P. wymienionych produktów oraz uniemożliwia ich przekazywanie z terytorium i przez terytorium P. do innych państw (P. Jarocki, Karna charakterystyka przestępstw przemytu narkotyków, Prok. i Pr. 2003/10, s. 132).
\nJak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z protokołu przeszukania R. (1), protokołu eksperymentu procesowego z udziałem R. (...) wraz z materiałem poglądowym, zeznań świadków B. K. (1) i Z. Ś., a także częściowo wyjaśnień samego oskarżonego, R. H. (1) od nieustalonego okresu czasu, lecz nie później niż do dnia 20 stycznia 2022 roku, w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie i innym osobom z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, wbrew przepisom z art. 33-35, art. 37 i art. 40 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, czyniąc sobie i innym osobom z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia: środka odurzającego w postaci marihuany w łącznej ilości nie mniejszej niż 15,90 gramów, substancji psychotropowej w postaci mefedronu w łącznej ilości nie mniejszej niż 1,2 grama i (...) w łącznej ilości niemniejszej niż 4,12 oraz 5 tabletek z zawartością (...), które to środki i substancje w dniu 20 stycznia 2022 roku posiadał.
\nJednocześnie ujawnienie powyżej wskazanych narkotyków daje podstawę do przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za występek z art. 62 ust. 1 u.p.n.
\nPrzepis art. 62 ustawy penalizuje nielegalne (czyli wbrew przepisom ustawy) posiadanie środków odurzających lub substancji psychotropowych, przy czym w ust. 1 określono typ podstawowy tego przestępstwa, a w ust. 2 typ kwalifikowany. Znamię posiadania należy interpretować tak, że w grę wchodzi zarówno posiadanie w rozumieniu cywilistycznym (samoistne i zależne), jak też każde faktyczne władztwo nad rzeczą, realizowane dla kogokolwiek i w czyimkolwiek interesie, o ile występuje element zamiaru władania tą rzeczą nawet dla innej osoby. Jest więc posiadaczem nie tylko ten, kto włada środkiem lub substancją dla siebie, lecz także ten, kto przechowuje je dla kogoś innego. Jest zatem posiadaczem każdy, kto fizycznie włada środkiem lub substancją.
\nKierując natomiast się ilością ujawnionych u oskarżonego środków, mając na względzie rozważania poczynione w pkt 3.2. uzasadnienia uznać należało, że nie stanowią one znacznej ilość w rozumieniu ust. 2 art. 62 u.p.n.
\nPowyższe prowadzi do konkluzji, że R. H. (1) swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu z art. 55 ust. 1 i art. 62 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomani w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k.;
\nTakże w przypadku przedmiotowego czynu przypisanego R. H. (1), ujęcie szeroko rozumianej przestępczej działalności narkotykowej oskarżonego jako pewnej całości, kwalifikowanej w kumulacyjnym zbiegu kilku przestępstwa najpełniej i najtrafniej odda jej charakter i zawartość kryminologiczną. Z zebranych dowodów wynika, że oskarżony dokonał uprzednio przemytu marihuany oraz mefedronu i (...) z terytorium H., które to środki i substancje w dniu zatrzymania, tj. w dniu 20 stycznia 2022 roku posiadał. Wskazane zachowania oskarżonego składały się bowiem na całość jego aktywności związanej handlem narkotykami, nakierowaną na osiągnięcie korzyści majątkowej i stanowiącej stałe źródło dochodów.
\nJednocześnie w odniesieniu do zachowania oskarżonego należy odnieść poczynione wyżej uwagi dotyczące przypisania mu przestępstwa dokonanego w warunkach określnych w art. 65 § 1 k.k. a także odnośnie zastosowania art. 4 § 1 k.k. ☒3.4. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem XXIV Ś. T. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Czyn przypisany w pkt XXIV części dyspozytywnej wyroku Ujawnienie w miejscu zamieszkania Ś. T. (1) i W. H. przy ul. (...): środków odurzających w postaci marihuany w łącznej ilości nie mniejszej niż 1,67 grama, kokainy w łącznej ilości nie mniejszej niż 37,87 gramów, substancji psychotropowych w postaci: (...) w formie czterech tabletek o różnych kolorach i w formie proszku o łącznej masie 0,78 grama, amfetaminy w łącznej masie 0,90 grama, co łącznie stanowi znaczną ilość wymienionych wyżej substancji, dało podstawy do przypisania oskarżonej odpowiedzialności za przestępstwo z art. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii.
\nNa sprawstwo i winę oskarżonej wskazuje zgormadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, przede wszystkim opinie biegłego z zakresu fizykochemii czy protokół przeszukania przy ul. (...) w Ś., częściowo także wyjaśnienia oskarżonej.
\nPrzepis art. 62 ustawy penalizuje nielegalne (czyli wbrew przepisom ustawy) posiadanie środków odurzających lub substancji psychotropowych, przy czym w ust. 1 określono typ podstawowy tego przestępstwa, a w ust. 2 typ kwalifikowany z uwagi na znaczną ilość posiadanych narkotyków.
\nZnamię posiadania należy interpretować tak, że w grę wchodzi zarówno posiadanie w rozumieniu cywilistycznym (samoistne i zależne), jak też każde faktyczne władztwo nad rzeczą, realizowane dla kogokolwiek i w czyimkolwiek interesie, o ile występuje element zamiaru władania tą rzeczą nawet dla innej osoby. Jest więc posiadaczem nie tylko ten, kto włada środkiem lub substancją dla siebie, lecz także ten, kto przechowuje je dla kogoś innego. Jest zatem posiadaczem każdy, kto fizycznie włada środkiem lub substancją.
\nPoczynione ustalenia faktyczne prowadzą zaś do wniosku, iż posiadane przez oskarżoną wspólnie i w porozumieniu z W. H. środki odurzające i substancje psychotropowe we wskazanych wyżej ilościach stanowiły znaczną ilość posiadanych narkotyków, o której mowa w art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. „Znaczna ilość” w rozumieniu ustawy jest to taka ilość środków odurzających, jaka mogłaby jednorazowo zaspokoić potrzeby co najmniej kilkudziesięciu osób (postanowienie SN z dnia 23 września 2009 r., I KZP 10/09, OSNKW 2009/10/84 i wyrok SN z dnia 10 czerwca 2008 r. w sprawie III KK 30/08, Biul. PK 2008/10/13).
\nPowyższe zaś prowadzi do konkluzji, że Ś. T. (1) w dniu 21 stycznia 2022 roku we H. – w Ś. wspólnie i w porozumieniu z W. H. wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii posiadała środki odurzające i substancje psychotropowe i zachowaniem tym wypełniła znamiona przestępstwa z art. 62 ust. 1 i 2 u.p.n.
\nJednocześnie z uwagi na fakt, że w chwili czynów obowiązywała ustawa inna niż w chwili orzekania Sąd powołał art. 4 § 1 k.k., ponieważ ustawa obowiązująca w chwili czynu była względniejsza dla oskarżonej chociażby w zakresie dyrektyw wymiaru kary. ☒3.5. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem IV, V B. O. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Czyny przypisane w pkt IV, V części dyspozytywnej wyroku B. O. (1) swoimi zachowaniami opisanym w pkt IV, V części dyspozytywnej wyroku wypełnił znamiona przestępstwa art. 263 § 2 k.k.
\nBezsprzecznie bowiem: w okresie od nieustalonego czasu jednak nie wcześniej niż od 2017 roku i nie później niż do marca/kwietnia 2019 roku w T. i w H., działając wbrew przepisom ustawy, posiadał bez zezwolenia broń palną w postaci pistoletu marki N. (...) model (...) wraz z magazynkiem oraz 9 nabojami, którą następnie przekazał K. X. (czyn przypisany w pkt IV części dyspozytywnej wyroku) w okresie od nieustalonego czasu jednak nie dłużej niż do dnia 18 stycznia 2022 roku w H., działając wbrew przepisom ustawy, posiadał bez zezwolenia broń palną w postaci rewolweru kaliber 45 numer (...) oraz dwie sztuki amunicji - dwa naboje rewolwerowe (czyn przypisany w pkt V części dyspozytywnej wyroku) Zgodnie z art. 263 § 2 k.k. odpowiedzialności w nim przewidzianej odpowiada sprawca, który bez wymaganego zezwolenia posiada broń palną lub amunicję.
\nPrzedmiotem ochrony art. 263§2 k.k. jest bezpieczeństwo osób i mienia, a także kontrola w zakresie posiadania i wyrobu broni palnej lub amunicji przez powołane do tego podmioty. Przestępstwo to ma charakter powszechny. Popełnić je może każda osoba niemająca odpowiedniego zezwolenia na posiadanie broni.
\nKodeks karny nie podaje definicji pojęć broni i amunicji, natomiast znajdują się one w Ustawie z dnia z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o broni i amunicji bronią palną jest każda przenośna broń lufowa, która miota, jest przeznaczona do miotania lub może być przystosowana do miotania jednego lub większej liczby pocisków lub substancji w wyniku działania materiału miotającego. Cechy takie posiada broń gazowa i amunicja do niej. W konsekwencji należy przyjąć, że broń gazowa i amunicja do niej są bronią palną w rozumieniu art. 263 § 2 k.k. (uchwała Sądu Najwyższego (7) z dnia 22.01.2003 r., I KZP 40/02, OSNKW 2003/1–2, poz. 11, uchwała Sądu Najwyższego (7) z dnia 29.01.2004 r., I KZP 39/03, OSNKW 2004/2, poz. 13).
\nW orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż „posiadaniem” broni palnej lub amunicji jest każde władanie nimi, jeżeli tylko towarzyszy sprawcy taki zamiar, nawet bez chęci zatrzymania tych rzeczy na własność. Przestępstwo ma charakter trwały, polegający na utrzymywaniu określonego stanu bezprawnego, który zaczyna się z chwilą wejścia w „posiadanie” broni palnej lub amunicji, a kończy się w wyniku przekazania tych rzeczy organom ścigania albo innej osobie do całkowitej dyspozycji bądź nieodwracalnego zniszczenia lub porzucenia. (vide: wyrok SN z dnia 13.08.1993 r., WR 107/93, OSNKW 1993, nr 11-12, poz. 74).
\nJak wynika z opinii biegłego z zakresu balistyki i broni, w zakresie przestępstwa przypisanego oskarżonemu w pkt IV części dyspozytywnej wyroku, pistolet (...) model (...) wraz z magazynkiem stanowi broń palną gazową w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji, na której posiadanie wymagane jest pozwolenie. W toku badań ustalono, że broń jest sprawna, tj. umożliwia oddawanie strzałów przy użyciu pistoletowych naboi alarmowych oraz gazowych kal. 8 mm. Ponadto, 9 zabezpieczonych naboi stanowi amunicję do broni palnej gazowej w rozumieniu przepisów powołanej ustawy, na których posiadanie wymagane jest stosowne pozwolenie.
\nNatomiast w odniesieniu do przestępstwa przypisanego oskarżonemu w pkt V części dyspozytywnej wyroku, biegli z zakresu balistyki i broni wskazali, iż u oskarżonego zabezpieczono rewolwer E. G. B. (1) wz. (...) kal. 11,43 mm (.45) nr (...) produkcji (...), który stanowi broń palną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji i do jego posiadania konieczne jest pozwolenie. Zabezpieczone dwa naboje zostały natomiast zidentyfikowane jako naboje rewolwerowe kal. 357 R. produkcji niemieckiej i stanowią one amunicję do broni palnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji, na posiadane której należy mieć pozwolenie.
\nW powyżej przywołanych opiniach biegli z zakresu broni i balistyki jednoznacznie wskazali, że zarówno na posiadanie pistoletu N. (...) model (...) jak i 9 naboi do niego, a także na posiadanie rewolweru E. G. B. (2) (...) wz. (...) kal. 11,43 mm (.45) nr (...) produkcji (...) jak i 2 naboi do niego wymagane jest pozwolenie. Oskarżony takiego pozwolenia nie posiadał, dlatego też bez wątpienia wypełnił znamiona przypisanych mu przestępstw.
\nW konsekwencji Sąd przyjął, że oskarżony swoim zachowaniem opisanym w pkt IV i V części dyspozytywnej wyroku zrealizował znamiona przestępstwa z art. 263 § 2 k.k.
\nJednocześnie z uwagi na fakt, że w chwili czynów obowiązywała ustawa inna niż w chwili orzekania Sąd powołał art. 4 § 1 k.k., ponieważ ustawa obowiązująca w chwili czynu była względniejsza dla oskarżonych chociażby w zakresie dyrektyw wymiaru kary. ☐3.6. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem -- -- Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej -- ☐3.7. Warunkowe umorzenie postępowania -- -- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania -- ☐3.8. Umorzenie postępowania -- -- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania -- ☐3.9. Uniewinnienie -- -- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia -- 4.
\nKARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNE I ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności B. O. (1) I, II, IV, V I, II, III, IV Wymierzając oskarżonemu kary jednostkowe Sąd brał pod uwagę z jednej strony, aby kary efektywnie spełniły związane z nimi cele społeczne, z drugiej zaś strony, aby były one karami zindywidualizowanymi, to jest takimi, które w odniesieniu konkretnego sprawcy popełniającego czyn przestępny, będą zgodne z zasadami zapisanymi przez ustawodawcę w treści przepisu art. 53 k.k. Znaczenie tych dyrektyw jest tym większe im cięższe skutki powoduje przestępstwo, im bardziej drastyczne lub zuchwałe jest działanie sprawcy oraz w im większym stopniu podłożem przestępstwa jest nieakceptowany społecznie styl życia.
\nKara winna jednak również stanowić sprawiedliwościową odpłatę, która spełniać będzie (gdy jest to niezbędne) funkcję zabezpieczającą, która będzie nadto spełniać funkcję właściwego kształtowania prawnej świadomości społeczeństwa, funkcję wychowawczą i funkcje prewencyjne, a zarazem jej rodzaj i stopień surowości będzie uwzględniał rozmiary winy sprawcy czynu zabronionego i stopień społecznej szkodliwości czynu jemu przypisanego (ocenianej przez pryzmat wskazań zawartych w art. 115 § 2 k.k.).
\nObciążająco na wymiar kary wpłynął bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości popełnionych przez oskarżonego czynów przede wszystkim opisanych w art. 258 § 1 i 3 k.k. godzącego w porządek publiczny, bezpieczeństwo państwa i obywateli jak i w art. 56 ust.3 stanowiącego znaczące zagrożenie dla zdrowia społecznego jak i art.59 ust. 1 u.p.n. stanowiących zagrożenie dla życia i zdrowia finalnego odbiorcy czy konsumenta narkotyków. Sąd miał także na uwadze, iż oskarżony popełniając czyny przypisane mu w pkt IV i V części dyspozycyjnej wyroku, tj. z art. 263 § 2 k.k. działał przeciwko bezpieczeństwu publicznemu i indywidualnemu związanemu z nielegalnym obchodzeniem się z bronią. Istotną okoliczność przemawiającą za wymierzeniem oskarżonemu surowej kary pozbawienia wolności za czyn przypisany w pkt I części dyspozytywnej wyroku była kierownicza rola oskarżonego w narkotykowej grupie przestępczej oraz działanie w warunkach powrotu do przestępstwa. Jednocześnie wymierzając oskarżonemu karę za czyn opisany w pkt II części dyspozytywnej wyroku Sąd miał na względzie przede wszystkim ilość substancji psychotropowych będąca przedmiotem przestępstwa jak i działanie w warunkach art. 65 § 1 k.k Sąd miał także w polu widzenia, iż także popełnienie czynów opisany w pkt IV i V części dyspozytywnej wyroku było pokłosiem przestępczego procederu związanego z rozliczeniami narkotykowymi. Okolicznością wpływającą obciążająco na wymiar kar była również uprzednia wielokrotna karalność oskarżonego.
\nWymierzając karę Sąd miał również w polu widzenia względy natury prewencyjnej, w znaczeniu prewencji ogólnej i szczególnej. Kara ma bowiem po pierwsze wpłynąć na oskarżonego w sposób, który doprowadzi do tego, iż nie popełni on ponownie przestępstwa, po drugie uzasadni w społeczeństwie przekonanie o nieopłacalności jego popełnienia.
\nW zakresie przypisanych mu czynów oskarżony działał umyślnie. Oskarżony w chwili popełnienia tych czynów nie miał zniesionej ani ograniczonej poczytalności. W pełni zdawał sobie sprawę z bezprawności przedsiębranych działań, zatem jego wina nie budziła żadnych wątpliwości. Główny cel jego działania, a to kierowanie narkotykową grupa przestępczą celem udziału w obrocie narkotykami i chęć zdobycia z tego tytułu środków finansowych w żaden sposób nie usprawiedliwiała jego postępowania.
\nJednocześnie Sąd nie dopatrzył się w przypadku oskarżonego żadnych okoliczności łagodzących.
\nMając zatem na uwadze granice zagrożenia ustawowego:
\nPrzy ustaleniu wysokości stawki dziennej wymierzonej grzywny, Sąd uwzględnił warunki osobiste, rodzinne, sytuacje majątkową oraz wysokość osiąganego dochodu przez oskarżonego.
\nMając powyższe na względzie Sąd uznał, iż kary w orzeczonych wymiarach będą karami sprawiedliwymi, wypełniającymi cele wskazane w art. 53 k.k.
\nR. H. (1) VIII, IX, X V, VI, VII, Wymierzając oskarżonemu kary jednostkowe Sąd brał pod uwagę z jednej strony, aby kary efektywnie spełniły związane z nimi cele społeczne, z drugiej zaś strony, aby były one karami zindywidualizowanymi, to jest takimi, które w odniesieniu konkretnego sprawcy popełniającego czyn przestępny, będą zgodne z zasadami zapisanymi przez ustawodawcę w treści przepisu art. 53 k.k. Znaczenie tych dyrektyw jest tym większe im cięższe skutki powoduje przestępstwo, im bardziej drastyczne lub zuchwałe jest działanie sprawcy oraz w im większym stopniu podłożem przestępstwa jest nieakceptowany społecznie styl życia.
\nKara winna jednak również stanowić sprawiedliwościową odpłatę, która spełniać będzie (gdy jest to niezbędne) funkcję zabezpieczającą, która będzie nadto spełniać funkcję właściwego kształtowania prawnej świadomości społeczeństwa, funkcję wychowawczą i funkcje prewencyjne, a zarazem jej rodzaj i stopień surowości będzie uwzględniał rozmiary winy sprawcy czynu zabronionego i stopień społecznej szkodliwości czynu jemu przypisanego (ocenianej przez pryzmat wskazań zawartych w art. 115 § 2 k.k.).
\nObciążająco na wymiar kary wpłynął bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości popełnionych przez oskarżonego czynów przede wszystkim opisanych w art. 258 § 1 k.k. godzącego w porządek publiczny, bezpieczeństwo państwa i obywateli jak i w art. 56 ust.3 stanowiącego znaczące zagrożenie dla zdrowia społecznego. Jednocześnie wymierzając oskarżonemu karę za czyn opisany w pkt VI części dyspozytywnej wyroku Sąd miał na względzie przede wszystkim ilość substancji psychotropowych będąca przedmiotem przestępstwa jak i działanie w warunkach art. 65 § 1 k.k. Z kolei w przypadku art. 55 u.p.n., przedmiotem ochrony jest zarówno monopol przedsiębiorstw legalnie zajmujących się obrotem takich środków, ale także chroni on zdrowie i życie publiczne i zabezpiecza Polskę przed nielegalnym wprowadzaniem na jego terytorium wymienionych produktów oraz uniemożliwia ich przekazywanie, czy jak w przypadku art. 62 ust. 1 u.p.n. gdzie przedmiotem ochrony komentowanego przepisu jest życie i zdrowie publiczne.
\nOkolicznością wpływającą obciążająco na wymiar kar była również uprzednia karalność oskarżonego.
\nW zakresie przypisanych mu czynów oskarżony działał umyślnie. Oskarżony w chwili popełnienia tych czynów nie miał zniesionej ani ograniczonej poczytalności. W pełni zdawał sobie sprawę z bezprawności przedsiębranych działań, zatem jego wina nie budziła żadnych wątpliwości. Główny cel jego działania, a to uczestnictwo w narkotykowej grupie przestępczej celem udziału w obrocie narkotykami jak i przemyt narkotyków z H. i chęć zdobycia z tego tytułu środków finansowych, w żaden sposób nie usprawiedliwiała jego postępowania.
\nWymierzając karę Sąd miał również w polu widzenia względy natury prewencyjnej, w znaczeniu prewencji ogólnej i szczególnej. Kara ma bowiem po pierwsze wpłynąć na oskarżonego w sposób, który doprowadzi do tego, iż nie popełni on ponownie przestępstwa, po drugie uzasadni w społeczeństwie przekonanie o nieopłacalności jego popełnienia.
\nJednocześnie Sąd nie dopatrzył się w przypadku oskarżonego żadnych okoliczności łagodzących.
\nMając zatem na uwadze granice zagrożenia ustawowego:
\nPrzy ustaleniu wysokości stawki dziennej wymierzonej grzywny, Sąd uwzględnił warunki osobiste, rodzinne, sytuacje majątkową oraz wysokość osiąganego dochodu przez oskarżonego.
\nMając powyższe na względzie Sąd uznał, iż kary w orzeczonych wymiarach będą karami sprawiedliwymi, wypełniającymi cele wskazane w art. 53 k.k.
\nI. G. (1) XIV, XV XVII, IX Wymierzając oskarżonemu kary jednostkowe Sąd brał pod uwagę z jednej strony, aby kary efektywnie spełniły związane z nimi cele społeczne, z drugiej zaś strony, aby były one karami zindywidualizowanymi, to jest takimi, które w odniesieniu konkretnego sprawcy popełniającego czyn przestępny, będą zgodne z zasadami zapisanymi przez ustawodawcę w treści przepisu art. 53 k.k. Znaczenie tych dyrektyw jest tym większe im cięższe skutki powoduje przestępstwo, im bardziej drastyczne lub zuchwałe jest działanie sprawcy oraz w im większym stopniu podłożem przestępstwa jest nieakceptowany społecznie styl życia.
\nKara winna jednak również stanowić sprawiedliwościową odpłatę, która spełniać będzie (gdy jest to niezbędne) funkcję zabezpieczającą, która będzie nadto spełniać funkcję właściwego kształtowania prawnej świadomości społeczeństwa, funkcję wychowawczą i funkcje prewencyjne, a zarazem jej rodzaj i stopień surowości będzie uwzględniał rozmiary winy sprawcy czynu zabronionego i stopień społecznej szkodliwości czynu jemu przypisanego (ocenianej przez pryzmat wskazań zawartych w art. 115 § 2 k.k.).
\nObciążająco na wymiar kary wpłynął bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości popełnionych przez oskarżonego czynów przede wszystkim opisanych w art. 258 § 1 k.k. godzącego w porządek publiczny, bezpieczeństwo państwa i obywateli jak i w art. 56 ust.3 stanowiącego znaczące zagrożenie dla zdrowia społecznego. Jednocześnie wymierzając oskarżonemu karę za czyn opisany w pkt XV części dyspozytywnej wyroku Sąd miał na względzie przede wszystkim ilość substancji psychotropowych będąca przedmiotem przestępstwa jak i działanie w warunkach art. 65 § 1 k.k.
\nOkolicznością wpływającą obciążająco na wymiar kar była również uprzednia karalność oskarżonego.
\nW zakresie przypisanych mu czynów oskarżony działał umyślnie. Oskarżony w chwili popełnienia tych czynów nie miał zniesionej ani ograniczonej poczytalności. W pełni zdawał sobie sprawę z bezprawności przedsiębranych działań, zatem jego wina nie budziła żadnych wątpliwości. Główny cel jego działania, a to uczestnictwo w narkotykowej grupie przestępczej celem udziału w obrocie narkotykami i chęć zdobycia z tego tytułu środków finansowych, w żaden sposób nie usprawiedliwiała jego postępowania.
\nWymierzając karę Sąd miał również w polu widzenia względy natury prewencyjnej, w znaczeniu prewencji ogólnej i szczególnej. Kara ma bowiem po pierwsze wpłynąć na oskarżonego w sposób, który doprowadzi do tego, iż nie popełni on ponownie przestępstwa, po drugie uzasadni w społeczeństwie przekonanie o nieopłacalności jego popełnienia.
\nJednocześnie Sąd nie dopatrzył się w przypadku oskarżonego żadnych okoliczności łagodzących.
\nMając zatem na uwadze granice zagrożenia ustawowego:
\nPrzy ustaleniu wysokości stawki dziennej wymierzonej grzywny, Sąd uwzględnił warunki osobiste, rodzinne, sytuacje majątkową oraz wysokość osiąganego dochodu przez oskarżonego.
\nMając powyższe na względzie Sąd uznał, iż kary w orzeczonych wymiarach będą karami sprawiedliwymi, wypełniającymi cele wskazane w art. 53 k.k.
\nB. O. (2) XIX, XX X, XI Wymierzając oskarżonej kary jednostkowe Sąd brał pod uwagę z jednej strony, aby kary efektywnie spełniły związane z nimi cele społeczne, z drugiej zaś strony, aby były one karami zindywidualizowanymi, to jest takimi, które w odniesieniu konkretnego sprawcy popełniającego czyn przestępny, będą zgodne z zasadami zapisanymi przez ustawodawcę w treści przepisu art. 53 k.k. Znaczenie tych dyrektyw jest tym większe im cięższe skutki powoduje przestępstwo, im bardziej drastyczne lub zuchwałe jest działanie sprawcy oraz w im większym stopniu podłożem przestępstwa jest nieakceptowany społecznie styl życia.
\nKara winna jednak również stanowić sprawiedliwościową odpłatę, która spełniać będzie (gdy jest to niezbędne) funkcję zabezpieczającą, która będzie nadto spełniać funkcję właściwego kształtowania prawnej świadomości społeczeństwa, funkcję wychowawczą i funkcje prewencyjne, a zarazem jej rodzaj i stopień surowości będzie uwzględniał rozmiary winy sprawcy czynu zabronionego i stopień społecznej szkodliwości czynu jemu przypisanego (ocenianej przez pryzmat wskazań zawartych w art. 115 § 2 k.k.).
\nObciążająco na wymiar kary wpłynął bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości popełnionych przez oskarżoną czynów przede wszystkim opisanych w art. 258 § 1 k.k. godzącego w porządek publiczny, bezpieczeństwo państwa i obywateli jak i w art. 56 ust.3 stanowiącego znaczące zagrożenie dla zdrowia społecznego. Jednocześnie wymierzając oskarżonej karę za czyn opisany w pkt XV części dyspozytywnej wyroku Sąd miał na względzie przede wszystkim ilość substancji psychotropowych będąca przedmiotem przestępstwa jak i działanie w warunkach art. 65 § 1 k.k W zakresie przypisanych mu czynów oskarżona działała umyślnie. Oskarżona w chwili popełnienia tych czynów nie miała zniesionej ani ograniczonej poczytalności. W pełni zdawała sobie sprawę z bezprawności przedsiębranych działań, zatem jej wina nie budziła żadnych wątpliwości. Główny cel jej działania, a to uczestnictwo w narkotykowej grupie przestępczej celem udziału w obrocie narkotykami i chęć zdobycia z tego tytułu środków finansowych, w żaden sposób nie usprawiedliwiała jej postępowania.
\nŁagodząco natomiast Sąd potraktował okoliczność, iż oskarżona nie była dotychczas karana.
\nWymierzając karę Sąd miał również w polu widzenia względy natury prewencyjnej, w znaczeniu prewencji ogólnej i szczególnej. Kara ma bowiem po pierwsze wpłynąć na oskarżoną w sposób, który doprowadzi do tego, iż nie popełni ona ponownie przestępstwa, po drugie uzasadni w społeczeństwie przekonanie o nieopłacalności jego popełnienia.
\nMając zatem na uwadze granice zagrożenia ustawowego:
\nPrzy ustaleniu wysokości stawki dziennej g\\wymierzonej grzywny, Sąd uwzględnił warunki osobiste, rodzinne, sytuacje majątkową oraz wysokość osiąganego dochodu przez oskarżoną.
\nMając powyższe na względzie Sąd uznał, iż kary w orzeczonych wymiarach będą karami sprawiedliwymi, wypełniającymi cele wskazane w art. 53 k.k.
\nŚ. T. (1) XXIV XII Wymierzając oskarżonej kary jednostkowe Sąd brał pod uwagę z jednej strony, aby kary efektywnie spełniły związane z nimi cele społeczne, z drugiej zaś strony, aby były one karami zindywidualizowanymi, to jest takimi, które w odniesieniu konkretnego sprawcy popełniającego czyn przestępny, będą zgodne z zasadami zapisanymi przez ustawodawcę w treści przepisu art. 53 k.k. Znaczenie tych dyrektyw jest tym większe im cięższe skutki powoduje przestępstwo, im bardziej drastyczne lub zuchwałe jest działanie sprawcy oraz w im większym stopniu podłożem przestępstwa jest nieakceptowany społecznie styl życia.
\nKara winna jednak również stanowić sprawiedliwościową odpłatę, która spełniać będzie (gdy jest to niezbędne) funkcję zabezpieczającą, która będzie nadto spełniać funkcję właściwego kształtowania prawnej świadomości społeczeństwa, funkcję wychowawczą i funkcje prewencyjne, a zarazem jej rodzaj i stopień surowości będzie uwzględniał rozmiary winy sprawcy czynu zabronionego i stopień społecznej szkodliwości czynu jemu przypisanego (ocenianej przez pryzmat wskazań zawartych w art. 115 § 2 k.k.).
\nObciążająco na wymiar kary wpłynął bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości popełnionych przez oskarżoną czynu opisanego w art. 62 ust. 1 i 2 u.p.n. godzącego w życie i zdrowie publiczne. Jednocześnie wymierzając oskarżonej karę Sąd miał na względzie przede wszystkim ilość narkotyków będących przedmiotem przestępstwa.
\nW zakresie przypisanych mu czynów oskarżona działała umyślnie. Oskarżona w chwili popełnienia tych czynów nie miała zniesionej ani ograniczonej poczytalności. W pełni zdawała sobie sprawę z bezprawności przedsiębranych działań, zatem jej wina nie budziła żadnych wątpliwości.
\nŁagodząco natomiast Sąd potraktował okoliczność, iż oskarżona nie była dotychczas karana.
\nWymierzając karę Sąd miał również w polu widzenia względy natury prewencyjnej, w znaczeniu prewencji ogólnej i szczególnej. Kara ma bowiem po pierwsze wpłynąć na oskarżoną w sposób, który doprowadzi do tego, iż nie popełni ona ponownie przestępstwa, po drugie uzasadni w społeczeństwie przekonanie o nieopłacalności jego popełnienia.
\nMając zatem na uwadze granice zagrożenia ustawowego za czyn przypisany oskarżonej w pkt XXIV części dyspozytywnej wyroku, podstawie art. 62 ust.2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art.4§1 k.k. Sąd wymierzył oskarżonej karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności.
\nMając powyższe na względzie Sąd uznał, iż kara w orzeczonym wymiarze będzie karą sprawiedliwą wypełniającą cele wskazane w art. 53 k.k.
\nB. O. (1) R. H. (1) I. G. (1) B. O. (2) VII VIII, IX, X XIV, XV XIX, XX I, II, III, IV V, VI, VII, XVII, IX X, XI Wymierzając karę łączną Sąd zastosował w stosunku do oskarżonych zasadę asperacji i wymierzył kary pozbawienia wolności w granicach od najwyższej z orzeczonych kar jednostkowych do ich sumy. Sąd miał na względzie, iż dyrektywa asperacji z jednej strony pozwala unikać nieuzasadnionego premiowania sprawcy popełniającego kilka przestępstw, z drugiej pozwala uniknąć konsekwencji w postaci kumulacji dolegliwości wynikającej z orzeczonych kar jednostkowych, a tym samym naruszenia zasady racjonalności wymiaru kary i zasady humanitaryzmu stosowania kar i środków karnych oraz poszanowania godności człowieka, do czego prowadzi oparcie wymiaru kary łącznej na dyrektywie kumulacji (P. Kardas [w:] G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz Tom I, Zakamycze 2004). Za takim ukształtowaniem orzeczonej kary łącznej przemawia również zbieżność czasowa i podmiotowa oraz wzgląd na prewencyjne oddziaływanie kara, w znaczeniu prewencji indywidualnej i ogólnej. W ocenie Sądu wystarczająca w tym względzie będzie kary łączne w orzeczonym wymiarze. Kara ta będzie oddziaływała wychowawczo na oskarżonych, jak również kształtowała będzie w społeczeństwie przeświadczenie o nieopłacalności przestępstwa. Wymierzając karę łączną za czyny popełnione przed i po 24 czerwca 2020r. Sąd uznał za zasadne zastosowanie przepisów obowiązujących do dnia 24 czerwca 2020r. jako względniejszych wobec sprawcy.
\nMając na uwadze powyższe Sąd wymierzył oskarżonym:
\nB. O. (1) R. H. (1) I. G. (1) B. O. (2) Ś. T. (1) III XII XVI XXI XXIX II VI, VII IX XI XII Oskarżeni B. O. (1), R. H. (1), I. G. (1), B. O. (2) i Ś. T. (1) nie są osobami uzależnionymi od środków odurzających i substancji psychotropowych. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 70 ust.4 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł:
\nŚ. T. (1) XXV XII Analiza przesłanek do zastosowania warunkowego zawieszenia kary wskazanych w art.69§1 i 2 k.k. prowadziła do wniosku, że oskarżona kryteria te spełniają, dając gwarancję, że w razie skorzystania z takiego dobrodziejstwa będzie przestrzegać porządku prawnego w szczególności nie popełni kolejnego przestępstwa.
\nDlatego też w oparciu o treść art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. Sąd warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 lata.
\nW ocenie Sądu kara warunkowo zawieszona spełni w przypadku prowadzącej ustabilizowane życie oskarżonej swoje cele, a w szczególności zapobiegnie popełnieniu przez nią kolejnych przestępstw.
\nOkres wyznaczonej oskarżonej prób odzwierciedla charakter naruszonych przez nią norm prawnych. Tak orzeczona kara w ocenie Sądu stanowi właściwą reakcją karną na zachowanie oskarżonej i jest adekwatna do stopnia zawinienia.
\nŚ. T. (1) XXVI XII Jednocześnie mając na względzie regulację art. 71 § 1 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonej Ś. T. (1) grzywnę w ilości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych uznając, iż jej wymierzenie w połączeniu z zastosowaniem instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności będzie odpowiednią represją karą dla przestępczej działalności oskarżonej. Przy ustaleniu wysokości stawki, Sąd uwzględnił warunki osobiste, rodzinne, sytuacje majątkową oraz wysokość osiąganego dochodu przez oskarżoną.
\nŚ. T. (1) XXVII XXVIII XII Stosownie do art. 72 § 1 pkt 1 k.k. oraz art. 73 § 1 k.k. dla wzmocnienia oddziaływania kary na oskarżoną Sąd oddał oskarżoną Ś. T. (1) w okresie próby pod dozór kuratora oraz nałożył nią obowiązek informowania Sądu o przebiegu okresu próby, precyzując przy tym, że obowiązek ten winien być realizowany pisemnie, co 6 miesięcy.
\n5.
\nINNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności B. O. (1) R. H. (1) I. G. (1) B. O. (2) Ś. T. (1) VII XIII XVIII XXIII XXX I, II, III, IV V, VI, VII, XVII, IX X, XI Na podstawie art. 63 § 1 k.k. Sąd zaliczył oskarżonym na poczet wymierzonej kary łącznej okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie:
\nR. H. (1) Ś. T. (1) XXXII VII XII Orzekając w przedmiocie dowodów rzeczowych Sąd na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa wskazanych dowodów rzeczowych. Dowody te stanowiły środki odurzające oraz substancje psychotropowe.
\nXXXIII Na podstawie art.230§2 k.p.k. Sąd orzekł o zwróceniu R. U. (1) dowodu rzeczowego w postaci telefonu komórkowego szczegółowo opisanego w wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr (...)219/22/P/(...) k.1798 lp. drz. 41.
\n6.
\nINNE ZAGADNIENIA W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Sąd nie orzekał natomiast od wszystkich oskarżonych świadczenia pieniężnego na rzecz (...) na podstawie art.70 ust 4a ustawy, bowiem przepis ten został wprowadzony z dniem 1 stycznia 2023 r. (podobnie jak na podstawie art.43a§2 k.k. w brzmieniu ustalonym z dniem 1 stycznia 2023 r.) zatem nie obowiązywał w dacie popełnienia czynów.
\n7.
\nKOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności XXXIV XXXV Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. Ś. (3) kwotę 2361,60 zł z tytułu kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu I. G. (1), w tym 441,60 zł podatku od towarów i usług.
\nNa podstawie art. 633 k.p.k. w zw. z art. 626 § 1 k.p.k. i art. 627 k.p.k. Sąd zasądził od każdego z oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu w części przypadającej na każdego z nich, tj. od B. O. (1) (...),90 zł, od R. (...) 3028,86 zł, od I. G. (2) 1342,83 zł, od B. O. (2) 1631,55 zł, od Ś. T. (1) 2081,55 zł zaś na podstawie art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 3,4 i 5 i art. 3 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych wymierza im opłatę w kwocie B. O. (1) 36600 zł, R. H. (1) 22800 zł, I. G. (1) 21400 zł, B. O. (2) 10400 zł, Ś. T. (1) 680 złotych.
\n8.
\nPODPIS Sędzia Agnieszka Marchwicka